You guys. Has this not been the longest week ever?

Is it because of the polar vortex thing which I keep calling the polar bear vortex since I can’t remember the name? Is it because the holidays are over and it’s the first full week back to real life and it’s just… so meh? Is it because the universe is testing my positivity plans? Is it because we’re staying up ‘til the wee hours of the morning just to watch sons of anarchy and I’m living on like four hours of sleep, which really WOULD make this the longest week ever?

I dunno I dunno.

Life fears set in this week. I have decided that I’m getting super old and falling apart at the seams. Do you know what I’ve started doing? Ugh. I can’t even tell you. You know when you see someone go to read small print and they look, but then have to hold it back a bit to actually SEE it and read it?

Yeah. That happened to me this week. It might have been worse than turning thirty or maybe finding a gray hair (which I still don’t even think was real and was an old leftover highlight YEAH RIGHT) and what really makes it depressing, is that for the last few weeks I thought it was my contacts.

I even wrote about it in my beauty faves.

Well. It’s not my contacts.

I think it’s just LIFE.

I need to think of something positive to associate this with so I can keep on keeping on with my goals.

Maybe I’m gaining wisdom? Seeing less, but gaining smarts. Uh huh.

Oh. Guess what else? I wanted to share a dessert with you today but after oven apocalypse 2013 and a whole host of electric issues in our house, not only am I sharing another spicy honey recipe with my invisible internet friends but my feet are frozen off because I didn’t have heat in the last two days of the polar bear vortex.

The good news is that I bought some black uggs over the weekend and have lived in them ever since.

The bad news is that I bought some black uggs over the weekend have lived in them ever since.

I didn’t ever think I’d buy a pair of uggs again (super short legs does not a good ugg wearer make) but boy am I happy that I did. Even if I refuse to wear them out of the house. They are my house slippers!

Now I’m really old. Next I’ll be wearing a housecoat. Pink foam rollers in my hair. Washing it out in the kitchen sink. Like the elderly golden girl that I am. Hearing the tick tock tick tock of 60 minutes on Sunday night.

To keep warm earlier this week, I made some honey chipotle chicken. Sweet and spicy, piled high in a bowl with other… stuff. Green stuff, colorful stuff, healthy stuff, salted avocado. It’s not my kind of Friday recipe but it’s a pretty fantastic one nonetheless. It’s light and refreshing and on top of that – super filling.

If you’re a freak like me, you might have 35 different kinds of mustard in your fridge. Ummmm. Talk about weird obsessions. Mustard would be mine, along with anything else briney and tart like pickles and olives and vinegar. I.love.it. So I used a bunch of mustards in this marinade recipe, but feel free to use one or two or whatever you have on hand. I totally adore the flavor and may try it on some fish this weekend. Or some other weird things. EDIBLE things though. Get your mind out of the gutter.

(you should probably add some tortilla chips on top. i set a good example.)

© How Sweet It Is

We've been patiently waiting for more news about The Simpsons LEGO home, complete with nosey-doodly-doo neighbor Ned Flanders. And now, it's really real! Behold the first piece of what we hope will become a complete LEGO Springfield.

Read more...

What height would humans reach if we kept growing through our whole development period (i.e. till late teens/early twenties) at the same pace as we do during our first month?

Maria

Tall.

According to the National Center for Health Statistics, the average newborn's height (length) is approximately 0.5 meters,[1]or 0.56 meters in heels. or a quarter of the diameter of the Death Star thermal exhaust port.

From this initial height of 0.5 meters, they grow to about 1.5 or 2.0 meters:

Babies grow fastest right after they're born. During their first month, infants grow about 4.4 centimeters, ten times their growth rate during their early teenage years.

In Maria's scenario, this growth rate continues until about age 20:

Let's follow that child's growth over the years.

By its first birthday, the baby would be a meter long:

At 2 years and 3 months, the kid would reach 169 centimeters (5'7"), the average adult height in the US.

By age 3, we'd have a 2.08 meter (6'10") toddler, taller than Darth Vader ...

... and much taller than Yoda:

By age 4, the child would be nearly nine feet tall, able to dunk a basketball without jumping.[2]A 7'8" Harlem Globetrotters player can almost dunk without jumping, so the threshold for a clear no-jump dunk is probably around 8 feet.

A few months later, the kid would surpass Robert Wadlow to become the tallest human in history.

At age 5, the child would be $ \pi $ meters tall (10'4"):

At age 7, the child would be 4.2 meters tall, able to stare down a T-rex:

By age 10, the child would be 5.8 meters tall (19 feet). If we assume these giants are proportioned like adult humans, this kid would weigh over a metric ton.

Actual humans wouldn't be able to grow to such heights. Thanks to the square-cube law, our bones would be too thin to support our weight and our hearts would be unable to pump blood around our bodies. Even breathing would be difficult; we might be able to position ourselves to keep our airways opened, but to breathe in a lungful of air would require very high airflow rates; we'd experience tornado winds all the way down our airways.

Our giant would reach a final height of between 10 and 12 meters, assuming growth tapered off around age 20. At that height, they'd be able to comfortably dunk a basketball while keeping one hand on the court outside the three-point line.[3]A creative NBA 2K3 mod shows us what that player might look like.

In addition to the insurmountable health problems, someone with this rapid growth rate would face another hardship.

To ride roller coasters, you have to be above a certain minimum height. However, they generally also have a maximum height.

Bizarro, a coaster at Six Flags New England, has a minimum height of 137 cm (4'6") and a maximum height of 193 cm (6'4"). Our child would be tall enough to ride Bizarro at age 2 ... and too tall by age 3. Their coaster-riding window would last only 387 days.

It's a sad truth: Roller coasters just aren't for everyone.

مایک استیمپسون که برنامه‌نویس بازی‌های کامپیوتری است، هم به عکاسی و هم به لِگو، علاقه‌ی خاصی دارد. از ادغام این دو علاقه، عکس‌هایی وجود آمد که هر کدام یادآور شاهکاری است که روزگاری، بسیار بر مردم جهان تأثیرگذار بوده است.

استیمپسون در وب‌سایتش، دلیل ایجاد این عکس‌ها را این‌طور بیان می‌کند: من تنها به عکاسی علاقه‌مند نیستم. بلکه دوست دارم در مورد تصاویر کلاسیک تحقیق کنم و داستان هر کدام را بدانم. داستانی که اکثر مردم از آن بی‌خبر هستند.

حال حقیقت این است که به وسیله‌ی لِگو، مخاطبین جدیدی برای عکس‌های کلاسیک و عکاسانشان ایجاد می‌کنم. امیدوارم با این کار افراد بیشتری علاقه‌مند شوند که در مورد عکاسان بزرگ جهان اطلاعاتی به دست آورند.

ناهار بالای آسمان‌خراش

این عکس یکی از معروف‌ترین عکس‌های جهان است که توسط Charles Clyde Ebbets در ۲۰ سپتامبر سال ۱۹۳۲ از ناهار خوردن ۱۱ کارگر ساختمانی بر روی یکی از تیرآهن‌های طبقه‌ی ۶۹ ساختمان RCA که آن موقع در حال ساخت بود گرفته شده است. آرامش کارگران بدون هیچ امنیتی درحالی‌که خیابان‌های نیویورک، ۲۵۶ متر با پاهای آن‌ها فاصله دارد، عامل مشهور شدن این عکس است.

پشت ایستگاه سنت لازار

این عکس که در سال ۱۹۳۲ گرفته‌شده، معروف‌ترین شاهکار عکاس معروف، کارتیه برِسون (Henri Cartier-Bresson) است. در این عکس جزئیات هنری بسیاری وجود دارد که آن را به یک شاهکار هنری تبدیل کرده است. پرش مرد از روی آب‌گرفتگی خیابان به گونه ایست که انگار نردبان قرار بوده سکوی پرش او از روی مشکلات باشد ولی آب‌گرفتگی به قدری وسیع است که در آخر او وسط آب‌گرفتگی پایین می‌آید.

قدم به باغ بهشت

این عکس نیز یکی از شاهکارهای عکاسی دوران جنگ جهانی دوم است و توسط ویلیام یوجین اسمیت (W. Eugene Smith) در سال ۱۹۴۶ گرفته شده است. در این عکس نشان می‌دهد که دو کودک از مکانی غار مانند به باغی پر از روشنایی قدم می‌گذارند. امید به زندگی در این عکس موج می‌زند و نشان می‌دهد کودکان که نماد معصومیت هستند از دنیای جنگ‌زده و پر از خشونت و نفرت و سیاهی در آن زمان به سمت دنیایی روشن و زیبا قدم می‌گذارند.

عکسی از رابرت کاپا ۱۹۴۴

رابرت کاپا (Robert Capa) که به خاطر عکس‌هایش از جنگ جهانی دوم معروف است، این عکس را از حمله‌ی ششم ژوئن ۱۹۴۴ به نورماندی گرفت. این عکس با اینکه کمی ناشیانه گرفته شده است ولی به این خاطر که نشانگر تلاش سربازان متفقین است در مجله‌ی «لایف» چاپ شد و تا به امروز برای سربازان شکست‌خورده‌ی آن زمان خاطره‌انگیز است.

بالا بردن پرچم در ایو جیما

این عکس در خلال جنگ جهانی دوم، در ۲۳ فوریه سال ۱۹۴۵ توسط جو روزنتال (Joe Rosenthal) گرفته شده است. شاید این عکس را بتوان مشهورترین عکس جنگ جهانی دوم دانست. جو روزنتال برای گرفتن این شاهکار عکاسی، جایزه‌ی پولیتزر را از آن خود کرد. ایو جیما اولین بخش از ژاپن بود که آمریکایی‌ها اشغال کردند و برای اشغال این منطقه جنگ خونینی درگرفت. از این عکس برای ساخت بنای یادبودی در واشنگتون دی. سی استفاده شد.

مرد تانک‌ها

یک روز پس از سرکوب اعتراضات مردم در میدان تیان-آن-من چین که به قتل‌عام ۴ ژوئن ۱۹۸۴ نیز معروف است، تانک‌ها به سمت این میدان پیشروی می‌کردند که با مردی روبرو شدند. این مرد با پیراهن سفید که کیسه‌های خرید در دست داشت، روبروی تانک‌ها ایستاد و جلوی حرکت تانک‌ها را هرچند برای مدت کوتاه گرفت. سپس افرادی او را به داخل جمعیت کشیدند و ناپدید شدند ولی این حرکت نمادین او بر علیه سرکوب در تاریخ جاودانه شد. سلسله اعتراضات عمدتاً مسالمت‌آمیز مردم به خاطر محدودیت‌های سیاسی چین بود که سرانجام در ۴ ژوئن با قتل‌عام مردم به پایان رسید. این عکس را جف وایدنر (Jeff Widener) از یکی از بالکن‌های طبقه‌ی ششم هتل پکن گرفت.

کارگری در حال کار بر روی پمپ بخار

این عکس توسط لویس هاین (Lewis Hine) در سال ۱۹۲۰ گرفته شد. لویس هاین به خاطر عکس‌هایش درباره‌ی کودکان کارگر مشهور شد. او عکاسی را در یکی از مدارس نیویورک که در آن تدریس می‌کرد، شروع کرد. سپس متوجه شد می‌تواند از عکاسی برای مبارزه با تبعیضی که مهاجران با آن روبرو هستند استفاده کند. او در ابتدا از مهاجران جزیره‌ی الیس عکس گرفت و از زندگی آن‌ها مستند ساخت. سپس تلاشش را بر روی کودکان کار و وضعیت نابسامان آن‌ها متمرکز کرد. می‌توان تلاش چندین ساله‌ی لویس هاین برای اطلاع‌رسانی درباره‌ی وضعیت کودکان کار به وسیله‌ی چاپ عکس‌هایشان را به چارلز دیکنز تشبیه کرد. با این تفاوت که چارلز دیکنز این کار را با نوشتن داستان انجام می‌داد. قوانینی که امروزه برای منع کارگری کودکان در سراسر جهان وجود دارد را باید نتیجه‌ی تلاش افرادی مثل لویس هاین دانست.

Dali Atomicus

در این عکس خارق‌العاده هیچ استفاده‌ای از فتوشاپ نشده و کاملاً طبیعی است. فیلیپ هالسْمَن (Philippe Halsman) در سال ۱۹۴۷ ساعت‌ها وقت صرف کرد تا این عکس شگفت‌انگیز را بگیرد. سالوادور دالی در آن زمان یکی از نقاش‌های صاحب‌نام سورئالیسم بود. فیلیپ هالسمن به همراه سالوادور دالی ۲۸ بار تلاش کرد تا بالأخره توانست یک عکس جاودانه‌ی سورئالیستی بگیرد. او هر بار برای گرفتن عکس تا شماره‌ی ۴ می‌شمرد. با شماره‌ی یک، همسرش صندلی را در هوا نگه می‌داشت. با شماره‌ی دو، دستیارانش برای پرتاب گربه‌ها! و ریختن آب آماده می‌شدند، با شماره‌ی ۳ یکی از دستیاران گربه‌ها را از سمت راست پرتاب می‌کرد، و دیگری آب را از سمت چپ می‌ریخت. با شماره‌ی ۴ سالوادور دالی به هوا می‌پرید و چند میلی‌ثانیه بعد، عکس گرفته می‌شد.

بعد از هر بار امتحان، دستیاران می‌بایست زمین را که خیس شده بود، تمیز می‌کردند و گربه را نیز گرفته و آرام می‌کردند تا برای پرتاب بعدی آماده باشد!

عکسی از پیتر لیبینگ۱۹۶۱

در سومین روز از ساخت دیوار برلین (که در آن مرحله تنها سیم‌خاردار بود)، پیتر لیبینگ (Peter Leibing) از طریق پلیس مطلع شده بود که یک سرباز محافظ دیوار برلین ممکن است فرار کند. به همین خاطر او با دوربینش در سر صحنه حاضر بود. مردم در سمت غربی آن سرباز را تشویق به فرار می‌کردند. بالأخره Conrad Schumann که در آن زمان ۱۹ سال داشت، از روی سیم‌های خاردار دیوار برلین پرید و با عکسی که پیتر لیبینگ از او گرفت، در تاریخ جاودانه شد. این عکس از مشهورترین عکس‌های تاریخ جنگ سرد است.

فید یک پزشک محل مناسبی برای تبلیغات شما: محل تبلیغات متنی و بنری شما

برای سفارش تبلیغ تماس بگیرید

OnlyMrGodKnowsWhy

@rooster?

(via)

Original Source

frankienobody:

nemotes:

Liu Bolin - The Invisible Artist’s newer (and some older) works. official gallery and from and from

Just wow.

[x]