negar

گریه کرده بودم. مهم نیست چرا، شب جمعه بود برای مرده‌هام شاید، روز قبل مصلوب کردن مسیح بود برای مسیح اصلا، دوستم که نمی‌تونه بره ایران از تایلند زنگ زده بود و نگران خانواده‌اش بود برای اون اصلا، صبح دم آسانسور مهدکودک بچه، دوستم را دیدم یک دست سیاه پوشیده بود، گفتم چرا؟ گفت پدرم پریشب تو خواب مرده. گفت باورت می‌شه دیگه نمی‌بینمش. برای اون شاید. عصر بچه‌م رو دیدم، خورده بود زمین همه صورتش رو خون گرفته بود، برای درد زخم اون اصلا و برای تو. تو که نمی‌فهمی چرا من دارم گریه می‌کنم و خودم هم نمی‌فهمم. مهم نیست برای کدام حال بالا گریه کرده‌ بودم درهرحال چشمهام ریز و سرخ بود و پلکها و دماغم درشت. آدم آشنا من رو دید و گفت : بمیرم، برای مرگ مارکز اینهمه گریه کردی؟

خندیدم. نمی‌دونم چه تصویری به آدمهای اطرافم دادم ولی هرتصویری از خودم  دادم رو باید با همین فرمون تا ابد بدهم.

یک. هر چیز وقتی دارد، حتی سر کشیدن آن داروی تلخ. وقتش که نباشد به کامت تلخی می ماند و بهبودی هم در کار نیست. برای همین من این روزها خیلی با احتیاط از کنار روابط و آدمها عبور می کنم. می ترسم کسی نظرم را بپرسد و نتوانم بگویم که شاید وقتش نشده. شاید هنوز آن دمل چرکی آنقدر بزرگ نشده که سر باز کند و آن درد وحشتناک وقتش نرسیده که در تمام تنت پخش شود و آزاد شود. من این روزها محتاطم. چیزی که تمام عمرم نبوده ام.

دو. نشسته بودیم روی مبل. ر. گفت: توی این دنیا هر چیزی که بخواهی، هر چیزی که واقعا بخواهی به دست می آوری. من آن موقع مست بودم اما این جمله اش یادم مانده. این جمله از آن جمله هاست که باور کردنش زندگی خیلیها را سخت می کند. چون باید باور کنند که اگر به چیزی نرسیده اند مال این بوده که یا خواستنشان از ته دل نبوده یا اینکه اصلا همت و شهامت خواستن چیزی را نداشته اند.

سه. یک وقتی بود توی زندگیم که فقط یک شعاع نور می خواستم. در عمیقترین و تاریکترین چاه زندگیم بودم. آنقدر تاریک و ساکت که حتی صدای افتادن قطره های آب وحشتم را بیشتر می کرد. نورم، از جایی که انتظارش را نداشتم به من تابید.فکر کردم به صبحی توی ترافیک همت، در ناکجایی از زندگیم چقدر کلمه ها، نجاتم داده بودند. نورم شده بودند.

چهار. در من توان برخاستن بود. اما نه توی تاریکی. قویترین آدمها هم یک جایی شده که نشسته اند و آنقدر قوز کرده اند که موهایشان مماس شده با خاک. قویترین آدمها هم دلشان می خواهد کسی هوایشان را داشته باشد. کسی حواسش باشد که شانه هایشان گاهی از سنگینی بارها تیر می کشد. دستهایشان کم می آورد و اگر بارشان را وسط راه زمین نمی زنند مال این است که زمین خوردن با همه باورهایشان در تضاد است. شکست از درون هر آدمی شروع می شود و آدمهای قوی شکست درونشان را جدی نمی گیرند. حتی اگر شکست بخورند، پیراهنشان را می تکانند و باز به راه می افتادند. تقصیر خودشان هم نیست. آنها بلد نیستند قوی نباشند. کاش دور و بریها بلد باشند که هوایشان را داشته باشند. که باز دلشان نشکند. باز توی تاریکی کز نکنند. باز با شالهای رنگی قهر نکنند و مدام از تاریکی ننویسند.

پنج. نورم، کاش بداند که من، چه همه محتاجم به اینکه باز و هر روز به من بتابد. که اگر دیگر تاریکی دور و برم نیست، اگر سرم را بلند کرده ام و باز محکم قدم برمی دارم معنیش این نیست که لازمش ندارم. که در تمام این روشنیها، در این روزی که برای دیدن آسمان عینک آفتابی لازم است و حتی نمی شود از پنجره ها بیرون را نگاه کرد، باز همان نور قدیمی و خوب است که راه را نشان می دهد. که یاد می دهد زندگی ارزش زندگی کردن دارد اگر فقط یک شعر عاشقانه مانده باشد که بشود یک صبح جمعه خواند. همان وقتی که هنوز گنجشکها از خواب بیدار نشده اند.

پ.ن. در مسابقه دویچه وله هر بیست و چهار ساعت یک بار می توانید به خانم شین رای بدهید.

باید برای یک عده که خیلی به شکل جدی وبلاگ میخوانند و نظر میدهند و مقایسه میکنند و توی کافی شاپها مینشینند و بحث میکنند که این وبلاگ بهتر است یا آن، و شبها توی دفترچه یادداشتهایشان مینویسند وبلاگ فلان: خوب. و بعد هی سر میزنند و چک میکنند ببینند اگر یک ذره از «خوب» ذهنیشان فاصله گرفته سریع دفترچه شان را باز کنند و یک ضربدر قرمز بکشند روی اسمش، و بعد بیایند زیر نوشته وبلاگ کامنت بگذارند که متاسفم، شما از سطح «خوب» ذهنی من فاصله گرفتید. و بروند توی فیس بوک و توئیتر و هر کیر خر اجتماعی دیگر یک بحث راه بیندازند با موضوع: چقدر بد که وبلاگ فلان از «خوب» فاصله گرفته، توضیح بدهم که این وبلاگ نه تنها به هیـــچ وجه در صدد کسب رضایت شما نیست، بلکه کیرش هم رفته در خوب و بدهای توهمی ساخته ذهن کوچک چارچوب دار محدودتان، و گیر کرده.

با تشکر.

مجله اینترنتی « گفتگو» این بار به سراغ وودی آلن رفته است تا مصاحبه ای صریح و صمیمانه با او داشته باشد:

مجله گفتگو: آقای آلن آیا بشر می تونه خوشبخت باشد؟

وودی آلن: از وقتی که خودم رو می شناسم آدم بدبینی بودم. یادم می آد که از بچگی اینطوری به دنیا نگاه می کردم. ربطی هم به بالاتر رفتن سن نداره. زندگی مثل کابوسه، سیاه و دردآور و پوچ. به نظر من تنها راه چاره برای شاد بودن، سرخود کلاه گذاشتنه.

اقای آلن، فکر کنم حق داشته باشم که بگویم اکثر مردم نظرشان با شما یکی نیست.

وودی آلن: ولی اولین کسی نیستم که این حرف رو می زنم یا اصلا آدمی نیستم که بتونم این حس را به خوبی توضیح دهم. نیچه همین رو گفته، فروید هم اینطوری فکر می کنه، یوجین اونیل هم دنیا رو اینطوری می بینه. همه مون باید برا زنده موندن یه داستان خیالی ببافیم. اگه بخوایی رک و راست باشی زندگی کوفتت می شه و نمی تونی تحملش کنی.

نمی توانم تصور کنم که وودی آلن زندگی سختی داشته باشد.

وودی آلن: خودم می دونم که آدم خوش شانسی هستم و استعدادم تلف نشد. زندگی پر باری داشتم. ولی توی بقیه موردها، توی زندگی ساده و چیزهای معمولی، گلیم خودم رو نمی تونم از اب بکشم بیرون. چیزهایی که برا دیگرون عین اب خوردنه.

می توانید چند مثال بزنید؟

وودی آلن: از سوارِ هواپیما شدن بگیر تا ترتیب اقامت تو هتل دادن. عاجزم از این کارا. از عهده یه قدم زدن ساده یا حتی پس دادن جنس به فروشگاه هم بر نمی آم. از ۱۶ سالگی یه ماشین تحریر دارم که همه فیلمنامه هام رو با اون می نویسم. تا همین اواخر نمی تونستم روبان جوهرش رو عوض کنم. می شد یه وقت هایی که مهمونی می دادم تا ادما بیان خونه ام و من ازشون بخوام روبان جوهرش رو عوض کنن. خیلی ناراحت کننده اس.

اعتقادی به چیزهای خوب توی زندگی نداری؟

وودی آلن: زندگی یه عالم لحظه های شیرین داره. بلیط بخت آزمایی ببری، یه زن خوشگل ببینی، یه شامِ خوب بخوری … پناه بردن به یه چیزی خیلی دلپذیره… مثلا توی فیلم مهر هفتم برگمن… این یه فیلم اسفناکه که خیلی تلخ و سیاه ساخته شده… یه لحظه داره که قهرمان فیلم نشسته با بچه ها داره شیر و توت فرنگی وحشی می خوره ولی اون لحظه دلپذیر زود تموم می شه و بر می گرده به زندگی واقعی.

اهل گریه هستی؟

وودی آلن:تو سینما خیلی گریه می کنم. احتمالا تنها جاییه که گریه ام می گیره… توی فیلم های خودم بکشم خودم رو، گریه ام در نمی آد. توی سینما انگار افسون می شم. فکر نکنم جای دیگه تا حالا پیش اومده باشه که گریه کرده باشم.

قبلاً، ستاره فیلم های خودت بودی. بعد مرتب بازی های کمتری کردی و این اواخر سال به سال کمترو کمتر نقش به خودت می دهی. چرا؟

وودی آلن: فقط به خاطر اینکه نقش خوب برای خودم دیگه ندارم. مدتهای طولانی نقش های مرد عاشق پیشه رو می تونستم بازی کنم. حالا که پیر شدم برام جالب نیست که نقش های دیگه داشته باشم که کاری با دخترا نداره.. می تونی تصور کنی چقدر زجر آوره ساختن فیلم هایی که هنرپیشه های چون اسکارلت جوهانسون و نئومی واتز نقش دارن و باید شاهد این باشم که مردای دیگه باید به چنگشون بیارن و من فقط باید کارگردانی کنم؟ من اون کارگردان پیره هستم که اون گوشه وایستاده… اصلا خوشم نمی آد. من دوست دارم نقش مردای رو داشته باشم که نشستم تو رستوران روبرو هنرپیشه های خوشگل، زُل زدم تو چشماشون و دارم خالی می بندم. چون دیگه نمی شه برا همین دیگه برام جالب نیست بازی کنم تو فیلما…

برداشت تو از پیری چیست؟

وودی آلن: چیز خوبی نیست… نامردیه…هیچ خاصیتی نداره. باهوشتر نمی شی. درک بیشتری پیدا نمی کنی. مهربون نمی شی. بی خیال نمی شی. چشمت نمی بینه، کمرت درد می گیره. دل و روده ات می ریزه به هم. خوب نمی شنوی. نصیحتم به شما اینه که اگه می تونین یه کاری کنین که پیر نشین. اصلا دلچسب نیست.

چه موقع دست از ساختن فیلم می کشی؟

وودی آلن: من کارم رو دوست دارم. کجا می تونم بلندپروازی هام را جولان بدم از سینما بهتر. من یه هنرمندم. من همیشه دنبال درست کردن و خلق یه کار بهترم. فیلمم رو که می گیرم شانس اینکه معمولا از دفعه قبل بهتر ساخته باشم هست. امکان شکست خوردن و بد شدن کار هم هست. من که برای پول و گیشه فیلم نمی سازم. همیشه قصدم اینه که بهتر بشم. فیلم بهتر بسازم. اگه این انگیزه نبود، اگه فکر می کردم که بهترین فیلم رو ساختم، اونوقت چه خاکی به سرم می کردم.

Woody Allen: “the whole thing is tragic”

هر سال عید که میشود میبینم که چقدر کسی زائیده. هر کس یک بچه را زده زیر بغلش و میآید توی مهمانی. بعد یکهو همه از حالت خیره شدن و پچ پچ کردن و برانداز کردن این و آن و غیبت کردن، همزمان تبدیل میشوند به حالت ووووی ووووی بدش بده من و غیره. خب یکی زائیده! یکی شوهر کرده و بعد شوهر او را کرده و بعد زائیده. ازین ساده تر هم میشود؟ هر کس اراده کند میتواند 9 ماه بعد بزاید. در واقع تنها کاری است که در این کشور میتوانید به راحتی و فقط با یک تصمیم عملی کنید. ناووو وات!؟ هیچ وقت به مغز نرمال سنتی کوچکتان خطور کرده که کسی که شوهر نکرده و شوهر او را نکرده و نزائیده میتواند به مراتب قابل ستایش تر باشد؟ خطور نکرده؟ چرا؟ چرا انقدر مغزهایتان دچار عدم خطورکردگیست؟ چرا باید 13 روز بچه هایتان از اینور هال بدوند آن طرف و هی برای ما خستگانی که مدام به مغزهایمان چیزهای تخمی و دردناک خطور میکند جیغ بزنند. چرا باید بچه هایتان بیایند وسط و هی برقصند و هی بگویند دش دش، مامان دش، خاله دش :| بعد من با این هیکل و سن و ابهت باید برای این دست بزنم و برای آن شکلک دربیاورم و به خاطرات ننه این درباره شیرین زبانیهایش در تاریخ چندِ چندِ چند گوش بدهم و هی بخندم که واااااای چقدر کودک بامزه ای زائیده ای، در حالیکه یک نفر بین این همه انسان نیست که بتوانیم با هم 2جمله مفید و جذاب رد و بدل کنیم. آن یکی هم یکهو از آنور هال داد میزند صبااااا برو خاله برات لاک بزنه :| بعد همه چشمها میگردد طرف خاله که من باشم، در حالیکه هر چه فکر میکنم میبینم مادرش خواهرم نیست، و من هم مجبورم بلند شوم بروم لاک بیاورم. بعد 35 نفر با پکیجی از انرژیهای منفی متنوع زل میزنند به تو که داری برای بچه 2ساله لاک میزنی. محض رضای خدا این چه ناخنهاییست! با ذره بین باید پیدایشان کنم، و تازه باباش هم هی از آنطرف  سفارش میکند که به پوستش نزنی :| وات د فاک؟ اینجا کجاست؟ من کی هستم؟ این بود نتیجه خون شهدا؟! وقتی لاکش را میزنم تمام لباسم خیس عرق شده. انگار که جلوی 35 نفر عمل جراحی قلب باز انجام داده باشی. بعد یکی داد میزند خاله رو بوس کن بگو مرسی. یکم نگاهم میکند، و بعد بوسم میکند، و میرود. میــشــِن دان! بلند میشوم میروم توی دسشویی. زل میزنم به خودم توی آینه. نفس عمیق میکشم و برمیگردم به جمع خل و چلهای 2014. همینجور که لبخندهای تصنعیم را به همه تقدیم میکنم همزمان فکر میکنم که چقدر میخورند! مثل شرکت هیولاهاست. چشم بصیرت پیدا کردم. هر کس را به شکل یک جانور عجیب غریب میبینم. احساس میکنم همه از یک بیماری روحی ای رنج میبرند. خودم هم میبرم. رنج. من دچار بیماری روحی ایده آل گرایی مزمن هستم. همه جا چشمم مثل رادار مدام میچرخد و دنبال یک انسان ایده آل میگردد. و وقتی پیدا نمیکنم، چون بسیار در امور اجتماعی و روابط انسانی ناتوان هستم، تنها کاری که از صمیم قلب میتوانم انجام دهم بلند شدن، و به مستراح رفتن، و خیره شدن به آیینه، و نفس عمیق کشیدن است. هنوز نمیتوانم رفتار متناسب با هر لحظه و هر آدم را از خودم بروز بدهم و هنوز نمیتوانم به مغز خنگ خودم بقبولانم که هیچ لزومی ندارد که برای 4ساعت مهمانی که به هیچ وجه ابدی نخواهد بود، انقدر خودت را از درون بجوی و ریز ریز کنی و جر بدهی و ناله کنی. هنوز  نمیتوانم به زمان فرصت بدهم که بگذرد. هنوز گاهی احساس میکنم مثل یک ذوزنقه افتاده ام توی شهر دایره ها و هی به زور خودم را روی ضلعهای تخمیم میکشانم این طرف و آن طرف. هنوز هر شب میروم یک گوشه، چون 4تا زاویه دارم، و قطعا توی گوشه ها حالم بهتر خواهد بود، و به این فکر میکنم که آیا من دچار بیماری زاویه داری حاد هستم؟ یا شهر دیگری در جای دیگری هست که همه موجوداتش ذوزنقه هستند؟ هنوز گاهی خودم را یک  ذوزنقه زشت و تخمی تحت فشار میبینم. در حالیکه میدانم دیگر زشت است خداییش با این هیکل و ادعا و خود بزرگ بینی مفرط. زشت است که آدم نتواند گیر ندهد. و عبور کند. و دست خودش را از روی گلوی خودش بردارد، و بلند شود برود یک مقدار مهارتهای اجتماعی، و تحملش را ارتقا بدهد. زشت است. خیلی زشت است.  ذوزنقه زشت.

See more beautiful photos:

• D'Arcy (2013-8-17 21:42:58)
• ❤feifei (2013-8-17 21:39:55)
• O (2013-4-28 22:27:40)
• By Ariel Renae (2012-10-19 21:40:10)
• to find innocence ii (2012-5-13 15:55:37)
• bonnie (2012-3-12 20:56:0)

یک روز دست می‌اندازی به جیب، پَرِ شال، زیر فرش اتاق، گاوصندوق یا حساب بانکی‌ات، همان‌جا که همیشه بوده – پر بوده – و همیشه خیالت را راحت می‌کرده که «هست»، «هنوز» هست و هنوز می‌شود دست انداخت و بیرون کشید و خرج کرد؛ و می‌بینی که نه! دیگر تمام شد! باید برای روزنامه تسلیتی که نه، آگهی استخدامی، چیزی بفرستیم. می‌بینی که هی یادت رفته همان دست که می‌گیری همان دست هم بدهی. که جیب و فرش و گاوصندوق و حساب عابربانک‌ات «جادویی» نبوده‌اند که برایت پول بسازند و سکه روی سکه‌ات بگذارند. در بهترین حالت، فقط امانت‌دار خوبی بوده‌اند برای همان‌قدری که به‌شان سپرده‌ای؛ همان را تمام و کمال به‌ت برگردانده‌اند تا به امروز. و امروز که دست می‌اندازی، دستت می‌خورد به سوراخ ته جیب، خاک کف گاوصندوق را به خود می‌گیرد و «موجودی حساب شما کافی نمی‌باشد» تحویلت می‌دهد.

حساب عشق و رابطه و رفاقت و از این دست هم همین است عزیز دل من! آن روز که بی‌حساب از کیسه‌ی «دوستم دارد و دوستش دارم» خرج می‌کردی و عشق و علاقه و محبت را پای اعتماد می‌ریختی، گمانم یادت نبود که این کیسه هم ته دارد.

شنیده بودی که عشق و محبت و چه و چه سرمایه است و الخ. درست. اما باقی‌اش را نشنیدی – کسی نگفت، گفت؟ – که هیچ کاسبی در بازار، از سرمایه نمی‌خورد. سرمایه اسم‌ش را روی خودش دارد: اگر خرج‌ش کنی از کف می‌رود. سرمایه را باید به کار انداخت و کار کرد و سود برد. گیرم که کم باشد.

حالا معشوقی، رفیقی پیدا کرده‌ای و روزگار خوش‌ات را گذرانده‌ای؛ بی‌حساب. غافل، که باید حال خوش‌ات را به کار می‌انداختی: انرژی می‌گرفتی. پیش می‌رفتی. آرزوهات را می‌جستی. بت‌هات را می‌شکستی. زیبایی‌هات را می‌یافتی. مهربانی می‌کردی. قشنگ‌تر می‌شدی. از حساب عشق و رفاقت برمی‌داشتی، خرجِ امید و شادمانی‌ات می‌کردی و سودش را دوباره سر سفره‌ی شریک‌ات – عشقت، رفیقت – می‌گذاشتی.

وقتی مست از شیفتگی و هیجان و هوس، جیک‌جیک مستون سر می‌دادی، یادت به سرمای زمستونِ روزمرگی و تکرار و ملال نبود.
بود؟
.

کاشکی آدمها همه لال بودن. یا کر. یا عاشق.

Net Work

Photograph by Quang Tran, National Geographic Your Shot

Your Shot contributor Quang Tran was visiting the fishing village of Vinh Hy, Vietnam, when he came across these women sewing a fishing net. "I knew their husbands fished for a living," Tran writes. "It's a typical image that everyone visiting the village would see. It expresses the life of the villagers, [as though they are] drifting in the ocean."

This photo was submitted to Your Shot. Check out the new and improved website, where you can share photos, take part in assignments, lend your voice to stories, and connect with fellow photographers from around the globe.

See more editors' favorites from the Your Shot Daily Dozen &raquo

 مریم آموسا عکاس و روزنامه نگار، برای ما تصویری فرستاده است در ارتباط با افراط و تفریط هایی که مدتی است جامعه ایرانی با آن روبرو است. این آگهی فروش لاک طلای ۱۸ عیار می تواند در کنار بستنی طلا، ویراژِ لوکس ترین ماشین ها تا داشتن بالاترین رتبه ها برای جراحی بینی در دنیا قرار بگیرد…

و روایت است که اُناث در وادی مجازی بر دو قِسم باشند : دسته ای که با شنیدن لفظ مبارک مندرج در عنوان ، مثال دلبرکانِ فتّانِ کتابِ الف لیلة و لیل، از خودشان شیفتگی صادر کرده و دسته ای دیگر که حساب کار دستشان آمده و راه خود را گرفته و از گوینده ی لفظ مبارک دور می شوند.

از دانشگاه آمد توی اتاق، و ایستاد بالای تختم. گفت بریم؟ یک مقدار نگاهش کردم، و وقتی مطمئن شدم بیماری ای چیزی ندارد گفتم جان؟ گفت اه، چرا ایمیلتو چک نمیکنی. و رفت که لباسش را دربیاورد. بعد، از آنجا که ما دو خواهر بسیار متمدن هستیم، بجای اینکه بپرسم خب چه چیزی ایمیل زدی؟ یا او توضیح بدهد که خب چه چیزی ایمیل زده است، ایمیلم را چک کردم. دیدم عنوان ایمیلش این است: بیا بریم تئاتر. و توی ایمیلش یک لینکی هست درباره تئاتر «شب بخیر کیارستمی». در حالیکه به دسشویی میرفت رفتم توی لینک، و برای پنجشنبه عصر دو تا بلیط اینترنتی خریدم. شما هم اگر 3روز پشت سر هم کونتان را از روی تخت، و شکمتان را از زیر لپ تاپ بلند نکرده باشید، و هی پروژه درسهای ترم آخرتان را انجام داده باشید، قطعا، اگر یک نفر بیاید بگوید بریم تئاتر همین عکس العمل من را خواهید داشت.

پنجشنبه رفتیم تئاتر. اولش رفتیم شیرینی فرانسه، به اصرار بنده، و یک چیز کیک، یک رولت، و یک نون خامه ای خوردیم، و وقتی مطمئن شدیم که اوکی، خیلی زیبا شده ایم، رفتیم تئاتر. بار اولم بود. بله من خیلی مایه تاسف هستم. هی توی مسیر گفت خدااااایییش بار اولت است؟؟ آخر این چه رفتاریست با من؟ خب هیچ وقت به ذهنم نرسیده بود که به تئاتر هم میشود رفت. یا از تئاتر هم میشود آمد. یا در تئاتر هم میشود بود. شاید هم پولش را نداشتم. رفتیم نشستیم توی کافه تئاتر شهر. تئاتر بدی نبود. بعد پیاده آمدیم تا میدان انقلاب. یک لیوان ذرت مکزیکی خریدیم. ذرت مکزیکی اش اصلا مکزیکی نبود. نمک نداشت. و مزه خر میداد. توی راه در یک رستوران را باز کردم و رفتم تو. آقای رستوران دار بلند شد و گفت خیلی خوش آمدید خانم. گفتم ممنون، راستش حقیقتش این است که این ذرت مکزیکی مزه خر میدهد، میتوانم از نمکهای رستورانتان استفاده کنم؟ یک پوزخندی زد که یعنی خدا خودش شفادهنده است ای پور لیتل بیبی، و گفت بفرمایید، نمک روی میزهاست. نمکها همه یکهو گفتند می، می، پیک می. نگاه کردم دیدم اوووَه چقدر میز خالی، و اوووَه چقدر نمک منتظر. اشک در چشمهایم حلقه زد. یک نمکپاش را برداشتم و هی پاشیدمش روی ذرت مکزیکیها. و بعد گفتم ران میس ران ران، و از بین نمکهای ناامید و خسته و تنها خودم را کشاندم توی خیابان. خواهرم در حالیکه به حرکت ناسالم من میخندید، گفت راحت شدی؟؟ خوشمزه شد؟؟ گفتم بلی :] و بعد رفتیم نان تافتون خریدیم، و آمدیم خوابگاه.

یک دختری را فرستاده اند اتاق ما، که یا جرجیس نبی هستم از دستش. در طی 2 روزی که آمده 2 جمله گفته به من: 1- قبله کدام طرف است؟ 2- اذان را از بلندگوی خوابگاه پخش نمیکنند؟ :| سلام، من هم فلانی هستم، من هم از دیدار شما خوشبخت هستم، خوااااهش میکنم هیچ مشکلی ندارد که مثل کیر خر یکهو به اتاق ما اضافه شدی، اصلا مشکلی ندارد که میآیی از توی قفسه ما روزنامه برمیداری می اندازی زیر وسایلت، اختیار دارید اصلا اشکال ندارد که صندلی ما را برمیداری مینشینی روش. یا خدا. این همه نماز و قران میخوانید، آیا انسان نیستید؟ فرهنگ ندارید؟ شوعور؟ نه؟ اوکـــــی دِن … .

مدتیست از نبود کار معماری افتاده ام به کار پوستر طراحی کردن و لوگو ساختن برای هموطنان. یک نفر میگوید 200 تومان میدهم، بعد 50 تومان واریز میکند. یک نفر میگوید 100 تومان میدهم، و بعد هیچی نمیدهد. یک نفر هم کلا هیچی نمیگوید. چرا؟ زیرا استادم است. و لذت کار کشیدن از دانشجو با هیچ لذتی قابل مقایسه نیست. تا حالا 5 تا پوستر برایش طراحی کرده ام. خدا شاهد است. خدایا، شاهد باش لطفا. اوکی. اصلا اشک در چشمانم حلقه زده از این کارهای مجانی. از این زندگی غدار. همین استاد امروز دو تا از نمره هایم را توی سایت زده بود، و دیدم که هیچ اثری از تاثیر طراحی این پوسترها در نمره هایم نیست. خیلی غمگین شدم. کجاست رحم و مروت شما؟ آیا ندیدید که چگونه قوم فلان مروت نکردند، و ما آنها را سوراخ سوراخ کردیم؟ آیا کور بودید؟ خرها. بی ادبها. نامردها. نمیریم و ببینیم که باشد که درس عبرتی باشد برای شما. صدق الله علی العظیم.

برگه ی مشخصات اولیه رو که بیرون پر کردن ، دست خانم ه ، به آقا می گه نمی خواد تو بیایی تو اتاق ، می پرسم برای چی اومدید مشاوره ؟ می گه برای ازدواج ! می گم خوب هر دو باید باشید ، نگاه خانم حاکی از شکایت و آقا میاد و می شینه .

 خانم 19 و آقا 23 ساله اس ، نسبت فامیلی دوری دارن ولی شناخت کافی وجود نداره ، حدود 18 روزه صیغه خوندن و خواستگاری به یک ماه هم نرسیده ، می پرسم چرا خیلی زود صیغه خوندید ؟ دختر پاسخ می ده پدرم اصلا اجازه نمی ده ما همین جوری با هم بیرون بریم یا بیاد خونمون ، برای شناخت بیشتر گفت صیغه بخونیم ، البته یک ماهه س . ولی تو این مدت کم هم به مشکل خوردیم !

بهشون توضیح می دم که تو مشاوره ی ازدواج دو تا کار می کنیم یکی این که چقدر شبیه هستید و اصلا به درد هم می خورید یا نه وتصمیم با خودتونه و به ما ربطی نداره که ادامه بدید یا نه و دوم این که آموزش هایی می دیدم که در طول زندگی به کارتون میاد و می دونید با مشکلات احتمالی چه کنید . خانم از خریدی که کردن می گه و این که کیف و کفشش چندان گرون هم نیست ولی آقا گفته فکر جیب منم باش من نمی تونم اینجوری بخرم ، بعدش به خانواده ها کشیده شده و حالا هر دو خانواده در حال گفتگو هستن ، قرار شده بیان مشاوره و اگه مشاور گفت به درد هم نمی خورن از هم جدا شن . می پرسم در مورد قیمت و حدود درآمد و .... و می گم به نظرم سر مسائل بیخودی دارید از هم فاصله می گیرید خیلی مسائل مهم تر هست که هنوز شما بهش نرسیدید ، این اولین کیف و آخرین کیف نیست و در آینده تقریبا این مسائل حل می شه و .... می خواهید باقی مونده ی وقت رو با هر کدوم تنهایی صحبت کنم ؟ با استقبال شدید دختر مواجه می شم !

و خانم می گه : من اصلا اینو دوست ندارم ، بیچاره هیچ ایرادی نداره و دارم بهونه می گیرم ، می خوام بهم بزنم ولی نمی تونم همین جوری بگم ، می گن چشاتو باز می کردی و خوب می دیدی ، حالا که فامیلن اوضاع بدتر می شه . من 13 ساله بودم که مزاحمی با یکی حرف زدم ، قرار گذاشتیم ، همدیگه رو در خونه ی مادربزرگش دیدیم ، یه پسر هیکلی از این ورزشکارا ، منم جقله ! منو کشوند خونه ی مادربزرگش و همون روز ب ک ا رتم رو از دست دادم ، یک سال باهاش گشتم ، بعد خیلی زور می گفت ازش جدا شدم ، با خیلی ها دوس شدم و با هر کی دوست شدم رابطه داشتم و گاه در آن واحد با چند نفر بودم ، 4 ساله سیگار می کشم ، از مشروب های برادرمم خیلی مصرف کردم ، البته از وقتی فهمیدم اینا می خوان بیان خواستگاری سیگار رو کنار گذاشتم ولی باقی چیزا سرجاشه ، تو خونه هیچ کسی متوجه من نبود ، پدرم مصرف کننده اس ، سیگار رو گاه تو مدرسه و بیشتر تو خونه می کشیدم ، چون پدرم مصرف کننده اس و سیگار هم زیاد می کشه بوش مشخص نمی شد ، این آخرا با یکی دوست شدم که از بچگی آرزوم بود این منو نگاه کنه ، حدود 12- 13 سالی از من بزرگتره ، البته همیشه با یکی از خودم خیلی بزرگتر بودم ، با یکی بودم حدود 55 ساله ، کلی چرخوندمش و پول ازش گرفتم ولی هیچ وقت باهاش نبودم ، این پسره رو خیلی دوست دارم ، خیلی بامرامه ، با معرفته ، مهربونه ، خیلی برام خرج میکرد ، دوستای خیلی بدی داشت ، الان هم بازداشته ، مشکلش اینه که دزدی می کنه ، کف زنی می کنه ، زورگیره ولی با من مهربونه ، شنیدم حداقل 10 سال براش می برن ، اونو دوست دارم می خوام منتظر اون بمونم !!!!!!!!!! وقتی اینا اومدن خواستگاریم مجبور شدم به خواهر بزرگم بگم ورژن نیستم ، اونم به اون یکی خواهرام گفت و مادرم و ... بالاخره الان ترمیم کردم ، اگه این پسر رو قبول کردم به خاطر گریه های مادرمه ، بهش گفتم دوسش ندارم و اگه بله می گم فقط به خاطر توست ، مامانم نمی دونه من با کیا بودم و چی کردم فقط فکر می کنه اون پسر اولیه بهم تجاوز کرد و من از ترسم صداشو در نیاوردم ...

ازش می پرسم شده بی دلیل یه وقتایی خیلی شاد باشی ، بگی ، بخندی ، زیاد حرف بزنی ، س ک س زیاد داشته باشی ، راه زیاد بری و کلا پر انرژی باشی و یه وقتایی هم اشکت دم مشکت باشه ، بی حوصله باشی ، منزوی شی ، حرف نزنی ، خواب و خوراکت به هم بخوره و .... می گه همیشه ، همیشه همین جوریم ، از بچه گی ام این جوریم ، همه رو کلافه می کنم و خودم کلافه ترم و از دست خودم و این جور بودنم خسته ام ....

بهش می گم احتمال تشخیص اختلال دوقطبی براش زیاده و حتما باید روان پزشک رو ببینه و دارو بگیره ، قرار میذاریم راستش رو به پسر بگیم ، البته این که علاقه ای وجود نداره و بهتره ادامه ندن .

پسر میاد تو اتاق و من بهش می گم ، روش نمی شده بگه علاقه ای نداره و صرفا چون شما پسرمناسبی بودی و خانواده اتون شناخته شده بودن ، ایشون قبول کرده و فکر کرده بنا به توصیه ها ، بعد عقد همه چی عوض می شه و کلی علاقه بوجود میاد که متاسفانه براشون پیش نیومده و شروع کرده به بهانه گرفتن که شاید شما صرف نظر کنید . پسر متعجب نگاهش می کنه و می گه خوب بهم می گفتی دوست ندارم ، قبول می کردم ، من دلم نمی خواد با کسی زندگی کنم که منو دوست نداره ....

قرار میشه مثل دو تا آدم بزرگ بدون این که مشکلی تو فامیل پیش بیاد و احترامی از بین بره ، به بزرگترها اعلام کنن تو هیچی تفاهم ندارن و ادامه ی این موضوع به صلاح هیچ کدوم نیست .

وقتی از اتاق خارج می شن دوباره دختر برمی گرده و می گه واقعا باید برم پیش روان پزشک ؟ پیش شما هم بیام ؟ و جواب هر دو مثبت هست .