Peyman

در متن زیارتنامه نوشته بود:

«زیارت حادث نشود مگر به پای پیاده و مستحب است که اگر زائر را میسر باشد برهنه پای به نزد معبود خویش بشتابد. در تمام کتب عهد عتیق زائر را واجب شده است بهنگام ورود به صحن زیارتگاه خاک راه برپا داشته باشد. زوار متمول یا کم‌توان که با استر و شتر به زیارت می‌آمدند را واجب شده بود که مرکب در کاروانسرایی نه نزدیکتر از نود و شش فرسخ * به صحن، رها کرده  و بار سبک کرده و با پای خویش و نه بر پشت چهارپا به زیارت بیایند. گویند مردی از هرقیال نبی پرسید به زیارت معبودم می‌روم که ساکن سرزمینی است که از هرسه جانبش به آب می‌رسد جز شمالش. اگر از خشکی متصل به خشکی شمال سرزمینش به زیارتش بشتابم راه  صد و نود فرسخ دورتر خواهد. یا نبی مجاز است که قایقی بگیرم و از دریای جنوبی به نزدش بشتابم و راه  و زمان بر خویش کوتاه کنم؟ هرقیال نبی عصای خویش به سمت مرد پرتاب کرد و گفت زائر نه ماهی‌ است، نه ماکیان، زائر محتاج به ساخته دست بشری دیگر را زائر نگویند که او صرفا مسافر است. اگر بر آب می‌توانی راه بروی که از جنوب برو وگرنه که این عصا را بگیر و هرچند هزار فرسنگ راه که باشد برو ولی تمام راه  بر پای خودت…»

گفتم همین است که آمریکای شمالی زائر ندارد چه لطفی دارد زیارت اگر قرار باشد از سه ماه قبل آنلاین بلیط بخری، بعد چمدان به بار بدهی، کمربندت را ببندی، درفضا خفه بین صندلی‌ها  فیلم دلخواهت را جستجو کنی و خمیازه بکشی که گوشهایت نگیرد تا برسی به اولین خشکی که یا آمستردام است یا فرانکفوت و از آنجا تازه راه بیافتی به زیارت. برای زیارت باید یا ساکن آسیا بود یا اروپا. مثل آن مرد ریش و مو بلند شکل یارتا یاران افسانه آه بود و می‌گفتند پیاده رفته تبت. باید بشود قصد زیارت که داشتی یک شب مثل امشب راه بیافتی، سبک و بدون بار. جهت را نگاه کنی و آنقدر بروی و بروی تا برسی. فاصله‌ مهم نیست، جنس راهت که می‌رود تا زیارتگاه نباید آنگونه باشد که نقشه گوگل بنویسد :

Sorry, we could not calculate walking directions from A to A

باید جز پای خویشتن محتاج کسی یا چیزی دیگری برای زیارتش نباشی. راه بروی حتی اگر ماه‌ها و سالها طول بکشد.  بعد از ماه‌ها وقتی رسیدی از درد راه آمده، دیگر پاهایت را حس نکنی. معبود دست بکشد به پاها و بگوید دیوانه، پاهایت را که ناسور کردی اینهمه راه  را چرا پیاده آمدی؟ جواب بدهی  پاهایم به درک.  دیگر کارشان ندارم، دیگر هیچ‌جا نخواهم رفت، اینبار زیارت نیست، آمده ام که مجاور بشوم.

*معادل ششصد کیلومتر

فردا می روم حرم. یک حرم همین دور و بر ها. فرقش با دفعه های قبل این است که این بار نه فقط برای حاجت گرفتن و گریه و زاری می روم، نه برای ادای نذر، نه برای خریدن تسبیح، نه برای نشستن روی سنگ هایی که بوی خوب گلاب می دهند و نه حتی فقط فقط فقط برای زیارت. دارم می روم حرم که در کنار همه چیزهایی که گفتم، وقت عبور از بازارش به طاق هایی نگاه کنم که زیر آن پر از لانه های گلی است و اگر خیلی خوش شانس باشم پرستوهایی را می بینم که با گردن های کج زل زده اند به من و برایم دست تکان می دهند. این را کسی بهم پیشنهاد داده که نگاهش با آدمهایی که می شناسم زیادی فرق دارد. اصلا خوشبختی همین است که توی زندگی ات با کسانی رفاقت و همکاری و هم صحبتی کنی که آنها را نه از روی لباسشان، نه از روی ماشین شان، نه از روی لحن حرف زدنشان، که فقط از نوع متفاوت نگاهشان به دنیا، بشناسی...

پ.ن: اگر یک چیز را در زندگی ام درست فهمیده باشم این است که مادرها همه چیز را می دانند.

یک بار به یک جمع دانشجویی رفته بودم که هیچ کدامشان من را دوست نداشتند. این را هم خودم حس کردم هم خودشان گفتند. می دانید چرا؟ چون اول برنامه یک لیست به ما دادند که توی آن سی تا عنوان بود . مثلا "قاتل فراری، زن مزرعه دار، دزد، دختر خود فروش، کلاهبردار، ورزشکار معروف، دانشجو و ..." بعد از ما پرسیدند که اگر قرار باشد با یکی از این آدم ها هم سفر و هم اتاق باشیم کدام را انتخاب می کنیم. همه آن جمع دانشجویی یک صدا گزینه "دانشجو" را انتخاب کرده بودند اما من تنها گزینه ای که دلم نمی خواست حتی از تهران تا کرج با او هم سفر شوم همین دانشجو بود. وگرنه تمام گزینه های دیگر را دوست داشتم.

بقیه آدم های حاضر در جمع با تعجب به من زل زده بودند و پرسیده بودند که چطور می توانم انقدر احمق باشم که لذت هم صحبتی با یک دانشجو را از دست بدهم؟ و من هیچ وقت منظور آنها از لذت را نفهمیده بودم؟ حرف زدن با یک دانشجو چه لذت و هیجانی می توانست داشته باشد؟ مثلا اینکه بنشینی و پشت سر استاد ها حرف بزنی و میزان اطلاعاتت را بکوبی توی سر طرف مقابل و هی نمره هایتان را مقایسه کنید هیجان انگیر و لذت بخش است واقعا؟ یا این لذت بخش تر است که بنشینی و نقشه فرار یک قاتل از زندان را مو به مو گوش کنی، تجربیات آن دختر خود فروش را بشنوی و های و های گریه کنی، یا مثلا ذوق زن مزرعه دار از 3 قلو شدن بزغاله هایش را با او سهیم شوی؟

اگر واقعا این نظریات من یک سری اراجیف احمقانه است باید اعتراف کنم که من همچنان یک احمق به تمام معنا هستم چون هنوز هم، هم کلام شدن یا به اصطلاح دوست شدن با آدم های مختلف از خلافکار و قاچاقچی گرفته تا پلیس و مامور مخفی را به خیلی های دیگر ترجیح می دهم. اصلا هم از این کارم پشیمان نیستم. حالا هرکس دوست دارد احمق صدایم کند یا هر چیز دیگر...

کاش یادمان بیاید آن موقع‌ها که نمی‌ترسیدیم دنیا چه شکلی بود. چندساله بودیم، چه لباسی تنمان می‌کردیم، کدام کتاب‌ها را دوست داشتیم، شب‌ها به چی فکر می‌کردیم که صبح‌های زود ذوق داشتیم برای بیدار شدن. کاش واقعاً یادمان بیاید و خواب ندیده باشیم‌شان.

مجسمه‌های زیبای زیادی در دنیا وجود دارند، اما بعضی از آنها از نظر اسخت و مفهومی که تداعی می‌کنند، تفاوت زیادی با بقیه دارند.

در این پست مجسمه‌هایی را با هم مرور می‌کنیم که خلاقیت سازندگان آنها، بسیار آشکار است.

- اسب‌های وحشی، کاری از رابرت گلن – مکان نصب: لاس کولنیاس تگزاس:

- مجسمه عابران در ورشوی لهستان:

- مجسمه ماهی آزاد در پورتلند ایالت اورِگان:

- مردم کنار رودخانه، کاری از ونگ فاه چئونگ – نصب شده در سنگاپور:

- کفش‌های کنار رود دانوب، بوداپست مجارستان. این مجسمه ویژه به احترام یهودیانی که در جنگ جهانی دوم کشته شدند، ساخته شده است. از قربانی‌ها خواسته شده بود که کفش‌های خود را در کنار رود دانوب دربیاورند و بعد به آنها شلیک شده بود. (+)

- اسلحه گره‌زده شده – تورتل بی – نیویورک:

- از قالبت برو آ! یا مجسمه‌ای که می‌شود از آن تعبیر به «رهایی» و «آزادی» کرد. این مجسمه را زنوس فروداکیس ساخته و در فیلادلفیا نصب شده است:

- روح سیاه، لیتوانی:

- مجسمه مسافر در مارسی:

- مجسمه نلسون ماندلا، آفریقای جنوبی:

- مجسمه بامزه پلیس در حال سقوط در بروکسل بلژیک:

- گله گاو، دالاس تگزاس:

- عنکبوت، لندن:

- اسب آبی- تایپه، تایوان:

- ساختمان در حال غرق شدن، ملبورن:

- پارک ایگوانا در آمستردام:

- براتیسلاوا، اسلواکی:

- مجسمه شاعر معروف رومانی -میهای امینسکو- در «اونستی» رومانی:

- صحنه‌ای از جنگ جهانی در Eceabat ترکیه:

- مرد آویزان، پراگ:

- مجسمه روح اسب، در Grangemouth بریتانیا:

- خوک‌ها در بازار – نصب شده در آدلاید استرالیا:

- مرد ناشناس ایسلند:

- کوسه، آکسفورد بریتانیا:

فید یک پزشک محل مناسبی برای تبلیغات شما: محل تبلیغات متنی و بنری شما

برای سفارش تبلیغ تماس بگیرید

کی بشه این فیلم‌ها و سریال‌های تخیلی با افکت‌های ویژه و جن و پری‌هاشون از مد بیفته و من دوباره برگردم به آغوش سینما !  :/

The post appeared first on Sisteric & Mr.67.

مهمونم بیش از حد زیبا بود و خونه‌ی من زیادی کوچیک

زیبایی‌ش از خونه‌م سر رفت

همسایه‌ها فهمیدند

رسوایی به بار اومد!

The post تیر appeared first on Sisteric & Mr.67.

از ترس هیولایی که توی کیسه‌ی داروهایش بود، به آغوش بیماری‌ لعنتی‌اش پناه برد.

هفده ماه تمام تمنا کردم

که به خانه برگردی

به پای جلادان افتادم.

آه پسرم،ای وحشت من،

و در این آشوب وحشتناک

نمی‌توانم بفهمم دیگر

چه کس حیوان وچه کس انسان است

تا روز اعدام چقدر مانده است؟

                                                              آناآخماتووا

The post در جهانی که انسان‌هایش تشنه‌اند به خون هم! appeared first on Sisteric & Mr.67.

مادر بزرگم به "نخبه" می گوید "نقطه" . از 4-5 سال پیش هم که بنیاد نخبگان اسم گذاشت روی من و مادربزرگم فهمید، رفت همه جا را پر کرد که نوه ام نقطه است! بعد هم هروقت من را دید گیر داد که مسافرت نرو و مواظب باش و نقطه ها را می کشند و ترور می کنند و این ها! دیروز هم که فهمید سالم از کرمان برگشته ام دوباره شش ساعت نصیحتم کرد که این بار جان سالم به در بردی اما حواست را جمع کن چون دارند همه نقطه ها را ترور می کنند!

دیشب هنوز سرم به بالش نرسیده بود که خوابم برد و هنوز دو دقیقه نگذشته بود که با یک جیغ بلند از خواب پریدم. فکر می کنید چه خوابی می دیدیم؟ خواب دیده بودم آمده اند ترورم کنند. با صدای شلیک تفنگشان بیدار شده بودم و حس می کردم یک نقطه آبی زخمی ام که یک لکه خون قرمز روی شکمش افتاده...!

 یادم هست هر وقت وقتی کسی دم در خم میشد که کفش هاش رو در بیاره سگرمه هام توی هم میرفت، انگار منظره ی نمازخونه ی مدرسه و کفش های لنگه به لنگه، اقامه ی نماز جماعت اجباری؛ ساختمون های عمله ساز با راهروهای باردار از کفش های همسایه ها جلوی چشمم زنده میشد. دست طرف رو می گرفتم و باهاش گلاویز می شدم که لازم نیست کفشت رو در بیاری. بعضی ها اما زیر بار نمیرفتن، لابد فکر می کردن تعارف می کنم ویا بهانه شون این بود که اینجوری راحت تریم. اون وقت من بی اختیار با خودم فکر می کردم که طرف یا دهاتی، یا مذهبی  و یا بی کلاسه. اگر هیچ کدوم از این وصله ها به طرف نمی چسبید نتیجه میگرفتم که طرف » وسواسی و میکرب گریزه» و حداقل گناهش اینه که قابلیت های سیستم ایمنی رو دست کم میگیره. واقعیت اما اینه که در آوردن کفش دم در مطلقا کار بدی نیست و اگر توی ذهن من با بی فرهنگی؛ مذهب و اجبار گره نخورده بود و می تونستم منصفانه بهش نگاه کنم شاید حتی خودم هم کفشم رو دم در بیرون می اوردم.

***

یادم هست که یکی از دوستان سگ گرفته بود و با یکی از همسایه های مذهبی ش سر این قضیه درگیری داشت که سگ ها نجس هستن و ال و بل. من هم خیلی قاطعانه معتقد بودم که باید محکم بایسته و بزنه توی دهن هرکسی که حرف زد: استدلالم هم این بود که هرکس اختیار چار دیواری خودش رو داره. بعد از مهاجرت تازه فهمیدم که بیشتر جاهای دنیا، نگه داشتن سگ توی اپارتمان منع قانونی داره و فقط در موارد خاص (مثل سگ های راهنما برای آدمهای نابینا، به شرطی که در قرارداد اولیه ذکر شده باشه) امکانش هست. مخالفت من با اون پیرزن بی پایه بود و با نجس بودن سگ و احکام مذهبی گره خورده بود و چون اون اموزه ها رو باور نداشتم با کل یک ارگومان منطقی مخالفت می کردم.

***

یادم هست که حدود هفت هشت سال پیش شهرداری تهران؛ به رایگان چند جور کیسه ی زباله برای طرح تفکیک زباله ها درب منازل تحویل می داد. یادم هست که هیچ وقت از هیچ کدومش استفاده نکردم و هیچ کس رو هم دور و برم ندیدم که در موردش حرفی بزنه. تا آخرش پلاستیک رو با شیشه ی خالی و کاغذ و پوست موز و تخم مرغ همه رو یک جا می ریختم توی کیسه و اصلا هم به این فکر نمی کردم که زمان تجزیه ی پلاستیک چند قرنه و یا بازیافت کاغذ می تونه به جنگلها کمک کنه. یادمه که توی سطح شهر آشغال می ریختم و به حساب مخالفت مدنی میزاشتم و نمی فهمیدم که  فقط دارم به چهار تا درخت و رفتگر زحمت کش اسیب می زنم.

***

 یادم هست وسط اتوبان لایی می کشیدم و اسمش رو می گذاشتم دست فرمون. یادم هست عصر های جمعه جمع می شدیم و ته یک بطری رو در می اوردیم و شب سوار می شدم و بر می گشتم خونه. وقتی فکرش رو می کنم که چند بار در عین مستی رانندگی کردم و ممکن بوده بزنم یکی رو له کنم سرگیجه میگیرم. بعد از مهاجرت بود که فهمیدم عدم رعایت قوانین راهنمایی صرف نظر از دین و مذهب و ملیت آدمها جرمه و رانندگی در مستی با جنایت فرق زیادی نداره و هیچم «باحال» نیست. بعد از مهاجرت بود که فهمیدم اگرچه حریم خصوصی محترمه اما هیچ جای دنیا چهار نفری ته یک بطری ودکا رو در آوردن نشونه ی «ظرفیت داشتن»  و » خفن» بودن نیست، که همه ی طغیان من برعلیه چیزی نبوده جز کبد خودم.

***

یادم هست که فقط من اینجوری نبودم و این روح حاکم بر جامعه بود. شاید رفتارهای ما فقط واکنشی بود از سر درد به محیط دیکتاتوری که قوانین مزخرف، بدوی و ناعادلانه ش راه نفسمون رو بریده بود. وقتی سطح شعور قانون گذار یک مملکت در حد تصویب قانون برای منع وازکتومی و پوشیدن جوراب ساپورته، وقتی تمام شهر پر از باید و نبایدهای عهد دقیانوسه؛ وقتی هر حرکتی به جز در کانالهای تنگ حکومتی ممنوعه؛ معلومه که آدمها قانون گریز میشن. وقتی قانون به جای آنکه نقش واقعی خودش که حمایت از حقوق شهروندانه  رو بازی کنه تبدیل به انگشت مزاحمی می شه که در ماتحت همون شهروندان فرو میره و حتی در اداب مستراح رفتن شون مداخله می کنه، آخرش خوب معلومه به گند کشیده می شه. وقتی به جای دادخواهی از مادر ستار بهشتی  به دستگیری چهار تا بچه که روی پشت بام خونه شون رقصیدن افتخار می کنه معلومه که ازش چیزی به جز یک کاریکاتور مزخرف باقی نمی مونه. از همه بدتر اینه که این وسط  معدود قوانین منطقی و جهانی هم میان سیلاب اراجیفی که از چاه فضلاب مجلس و نماز جمعه و صدا و سیما بیرون می آید گم می شه و اون وقت دیگه سگ صاحبش رو نمی شناسه: رانندگی در مستی میشه طغیان، ریختن پوست آدامس در معابر مبارزه ی مدنی، حاصل کار هم همین آش شله قلمکاری که ملاحظه می فرمایید.

ماهور که می‌زنی حتا آجرهای این اتاق هم گریه می‌کنند.

من که داستانم جداست …

The post appeared first on Sisteric & Mr.67.

Daily Overview is an amazing project that shares one satellite photo from Digital Globes a day in an attempt to change the way we see our planet Earth.

The project was inspired by the Overview Effect, which first described by author Frank White in 1987 as an experience that transforms astronauts’ perspective of Earth and mankind’s place upon it. They’re having a feeling of awe for the planet, a profound understanding of the interconnection of all life, and a renewed sense of responsibility for taking care of the environment.

You can find out more about it in the video below. You can also follow the project via Instagram, Facebook or Tumblr.

All images © Satellite imagery courtesy of Digital Globe | Via: Bored Panda