Shared posts

12 Feb 19:42

Buhos de reaccion en el telefono

by versetty777


Buhos de reaccion en el telefono

04 Feb 04:13

unaguanabana: pixalry: Adventure on Titan! - Created by...











unaguanabana:

pixalry:

Adventure on Titan! - Created by Rodrigo Alexandrino

uff

04 Feb 03:47

Photo

by broskerhd666


04 Feb 02:22

Estos niños y sus fantasias :s

by geek7freak




Estos niños y sus fantasias :s

03 Feb 15:46

14 DE FEBRERO...

by broskerhd666


14 DE FEBRERO CULIAOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

03 Feb 15:42

la wea que encontre 



la wea que encontre 

03 Feb 15:33

Dezeen » Blog Archive » Doublefacette by Postfossil

by renard
03 Feb 15:32

Photo



03 Feb 15:29

LibreOffice 4.2: la alternativa a Office presenta una gran actualización

by Sirag Nabih
La suite ofimática gratuita LibreOffice, derivada de Open Office, se ha actualizado hasta la versión 4.2. La alternativa a Microsoft Office mejora sobre todo a nivel de rendimiento y de compatibilidad con archivos de otros programas. Calc, que pretende ser una alternativa a Excel, se ha actualizado notablemente. Permite hacer cálculos más complicados y se pone al nivel de sus rivales. La otra novedad destacable es la compatibilidad e interoperabilidad con formatos OOXML de Microsoft. Los famosos .docx, .xlsx y .pptx que tantos dolores de cabeza dan a aquellos que no utilicen las últimas versiones de Microsoft Office. Desde LibreOffice nos comentan que la versión igual todavía está un poco verde para utilizarla en un ámbito empresarial, pero que hará las delicias de usuarios particulares. Si la queremos utilizar como solución única en una empresa, es recomendable esperar a que limen los detalles por pulir que siempre aparecen tras el lanzamiento de una actualización de este calibre. Descarga LibreOffice para Windows o para Mac

LibreOffice 4.2 es casi perfecto, pero llega con diez años de retraso

03 Feb 15:26

No es una buena idea regalar USD$1,5 millones vía Twitter

by Manu Contreras

La próxima vez que alguien te pregunte qué es más grande, si Twitter o Facebook, tan solo recuerda quién intentó regalar millón y medio de dólares por una de estas redes sociales.

Noche de domingo, 2 de febrero de 2013, los Seahawks (Seattle) se enfrentan a Broncos (Denver) en la Super Bowl XLVIII, el gran premio de fútbol americano y uno de los eventos televisados más vistos en todo el mundo, donde millones de personas están horas en frente de un televisor disfrutando de un partido de fútbol y viendo los anuncios más caros emitidos por televisión.

Es en este momento cuando corren millones de dólares por apenas 30 segundos de tiempo para emitir un anuncio entre tiempos del partido. Es uno de los momentos más vistos, por eso la publicidad durante Super Bowl es tan cara, te asegura millones de personas casi más atentas a que publicidad existe que al propio partido. Son estos elevados precios de comerciales los que ha llevado a la aseguradora Esurance hacerse notar con un premio de USD$1,5 millones vía Twitter.

Según la aseguradora, la diferencia entre un anuncio emitido entre tiempos del partido y uno justo después de que termine es de USD$ 1,5 millones, por lo que ha decidido contar con esa diferencia para regalarla a un usuario al azar que publicase un tweet con el hashtag #EsuranceSave30.

Así de "simple", en un anuncio tras el partido el actor John Krasinski (The Office) anuncia la competición.

When we save money ($1.5M), you could win it! Tweet #EsuranceSave30 for a chance http://t.co/ppLBoPyGYE Subj to rules pic.twitter.com/vyZTvEOkQH

— Esurance (@esurance) February 3, 2014

 

¿Qué es lo que pasa en Twitter cuando una empresa anuncia que regalará millón y medio de dólares si pones un tweet con un hashtag? Exacto. Miles, decenas de miles de personas, quizá cientos de miles de personas abren su aplicación de Twitter y publican un tweet, ¿qué hay que perder?

Según aplicaciones de analítica de Twitter como Topsy este hashtag logró una cifra de 2,1 millones de tweets en unas tres horas. Pero no solo eso, esta es la representación en Twitter de la pura codicia por un premio fácil, una especie de lotería pero en Twitter.

Es simple, una marca tiene un presupuesto de varios millones de dólares para un anuncio, en vez de gastarse todo en el slot que le den, compran el primero anuncio después del partido con un pellizco para un premio. Un departamento de marketing listo y un simple hashtag y tienes miles de personas gritando por ese gran puñado de dólares.

Es divertido leer los ríos de tweets con este hashtag en las primeros momentos de exaltación, nos hemos encontrado con verdaderas obras de ingeniería social, como cuentas falsas con el logo de la empresa haciendo creer a muchos que si siguen esa cuenta y les hacen un retweet tendrán más posibilidades de ganar.

Para la empresa que ha organizado este concurso, evidentemente este es un hito. Su marca se ve reflejada en millones de tweets, pero al final son los usuarios los que se convierten en el medio que transmite esta publicidad. Cuando escuches que Twitter es gratuito, piensa en esto como una forma de pago, estás viendo publicidad, ya no es tan gratuito.

esurace

Un vistazo a las preguntas y respuestas frecuentes del concurso muestran que solo son válidos tweets enviados desde el 2 de febrero a la 1pm (PT) hasta el 4 de febrero a la 1pm (PT), seguir la cuenta de Esurance, tener tu perfil abierto y claro, tienes que ser residente legal en EE.UU. La limitación geográfica parece que no ha importado para muchas personas que han publicado un tweet aun viviendo en países bastante lejanos a EE.UU.

Por ponerlo en contexto, este premio es como una lotería sin seguridad de que estás participando. No hay un sistema que valide que un tweet está siendo contabilizado como posible ganador, un mensaje o una mención indicando que ese tweet, promocional hasta que se demuestre lo contrario, es viable para ganar "el gran premio". Ese es el problema con estos concursos, seguir a la gran masa y pensar que "¿qué tengo que perder?" es suficiente para convencerte que ser un tablón de anuncios con la remotísima posibilidad de ganar un premio tan grande es suficiente para venderte.

¿Son estos concursos la nueva "lotería"? Recuerda, las probabilidades no mienten.

Link: Esurance




02 Feb 17:21

Photo



02 Feb 15:58

Photo











02 Feb 15:30

La Candelaria, el día de la Purificación en Puebla.

by Benjamin Arredondo
  Andando por estos rumbos, por los valles de Puebla, encuentro que la tradición de la Candelaria y la devoción al Niño Dios está muy arraigada. Claro es que con enormes tintes de comercialización pues la parafernalia en torno a la imagen que, en este día estrena su ropa nueva es enorme. Igual los visten de obispos que de ángeles, que haciendo referencia, en los colores, atributos e indumentarias a los más variados santos que van desde la vestimenta indígena de Juan Diego Cuauhtlatoatzin hasta la rojo y blanco del Sagrado Corazón. En varias comunidades hay feria pues están dedicadas a la advocación mariana de la Candelaria, pero en pocos lugares se recuerda que hoy, 2 de febrero, estamos justo a mitad del invierno, fecha que marca el día en que se puede ya sembrar pues la tierra ha sido purificada... razón por la cual se conoce a esta festividad no solo por el nombre de la Candelaria, sino también como el de la Purificación. La escena que ahora vemos fue una de tantas que observé, cuando llevan al Niño en brazos, como si fuera humano. Las fotografías las tomé en Amozoc, Tepeaca, Acatzingo y Tecamachalco, estado de Puebla.























02 Feb 01:08

Llegando a Tepeaca, en el valle central de Puebla.

by Benjamin Arredondo
 La ciudad de México es maravillosa, siempre lo he dicho: el mejor lugar que hay en toda la República es precisamente la capital del país. La variedad que allí se encuentra, en todos los campos, es tan grande que siempre llegamos a la conclusión de que lo que requerimos es de más tiempo. Muchas cosas han mejorado, a pesar de lo que se diga, la calidad del aire es mejor que aquella que reinaba en los ochentas, cuando viví allí. El sistema de transporte ha evolucionado mucho en algunos sectores y de la variedad de diversión, entretenimiento y cultura, ni que decir. Le faltan días a la semana para recorrer la enorme cantidad de museos que hay pero cinco días han sido suficientes. Nos vamos a Puebla.

  El plan original que había trazado era el de llegar dos noches a Cholula para conocer ese lugar, así como recorrer el convento de Huejotzingo, el templo de Tonantzintla (que ya conozco) y llegar a Acatepec para sorprenderme aun más cuando vea su templo, que en fotos luce extraordinario, pero no. Estando en la central, esa afamada TAPO decido irme directo a la CAPU (creo es así como se llama a la central de autobuses poblana) para seguir rumbo a Tepeaca, sitio el cual me intriga mucho desde que supe que allí se había construido una réplica, a escala, de la Torre del Oro de Sevilla, así que llego al módulo de información y pregunto cuál es la línea de autobuses que sale para allá. Los AU, me dijeron. Llego a la taquilla, pago 19 pesos y en cosa de veinte minutos sale el camión que decía ir a Tepexi... ¿Qué no Tepeji está en Hidalgo? sí pero ese es del Río y con J, en cambio el poblano es con X y es Tepexi de Rodríguez. 

   Sale el camión con algunos asientos vacíos, cruza buena parte de la ciudad de Puebla, la menos favorecida. Va haciendo innumerables paradas y más y más gente sube. Es la hora de la salida de las escuelas, así que de pronto aquello era un buen montón de gente con las que viajaba. Autobuses en mal estado, esos que no se les puede abrir las ventanas pues están hechos para llevar el aire acondicionado enfriando el interior, solo que este, como seguramente no tenía gas, lo que aventaba era aire caliente, así que la pesadilla iniciaba. Lo bueno es que el recorrido a Tepeaca era de unos 40 minutos. Gente subía, gente bajaba, como que esta parte del valle central es una extensión de la ciudad de Puebla, eso que ahora conocemos por zona conurbada.

 Cuando iba de México a Puebla cruzamos por Río Frío, siempre que paso por allí recuerdo cuanto disfruté la lectura del libro de Payno que lleva ese nombre, recuerdo que pasé tres meses leyendo todos los capítulos y como me fui familiarizando mucho con los personajes principales: Cecilia y Relumbrón, y de las escenas que describe el autor, especialmente esas de lagos y canales que conducían a a la ciudad de México. Alcancé a ver el Ixtaccihuátl, no del todo claro ya que había mucha bruma encima de él. Ahora que iba por el valle poblano se veía en toda su grandeza la Malinche, cruzamos el primer pueblo grande, Amozoc. Ahora si estábamos ya fuera de la capital poblana.

   En alguna ocasión una amiga poblana me dijo que en Tepeaca se desarrollaban unos Tinaguis al modo tradicional en los cuales aun se realizaba el trueque, eso me pareció sumamente interesante. Luego leí algo del lugar, del convento que los franciscanos había levantado en el siglo XVI y que fue de los primeros en la región. Luego supe eso que comentaba de la Torre del Oro, mi interés se acrecentó aun más por conocer este sitio y al enterarme de la función de la picota. Luego, escudriñando el mapa supe que eran varios los conventos que se construyeron en ese siglo por el rumbo, así que Tepeaca sería el lugar ideal para quedarme.

   En el camino comienzan a aparecer ciertas plantas industriales que me van diciendo que por acá las cosas giran en torno a la piedra. Plantas elaboradoras, o empacadoras, de cal. Una cementera de Cemex, bancos de mármol, de ónix. Todo indica que tendremos unas experiencias diferentes.

   Todo se ve bien, a distancia, pues de cerca noto que hay mucha basura, basura por todos lados, las ya tradicionales bolsas de plástico volando por todos lados, los cerros de botellas pet y un escenario que, a pesar de ser un paisaje único, la basura es una constante y eso molesta a la vista...

 Lo que vemos en la foto es un cerro de mármol o marmolina....

 Una calera...

 Venta de todo lo imaginable e inimaginable a lo largo del camino... y gente, mucha gente, por todos lados gente...

   Son las tres de la tarde, llegué ya a Tepeaca y sí en efecto, allí está, acá le dicen "el Rollo", y, guardando las debidas proporciones, es muy parecida a la Torre del Oro de Sevilla... Tepeaca fue la segunda ciudad española fundada en México, en 1520; la torre no era otra cosa más que la picota, lugar en donde las penas para aquellos que habían contravenido a los reglamentos se les aplicaban.... de todo ello hablaremos a detalle más adelante.

  La plaza principal es enorme. Aquí sí que respetaron las disposiciones de las ordenanzas en la traza de las ciudades, por enorme quiero decir unas cuatro veces el tamaño de los jardines principales de las ciudades del Bajío, incluido León, Guanajuato.

 Y es en Tepeaca en donde se venera la imagen del Niño Doctor, la cual se encuentra en la Parroquia que es un templo bastante bello, ya te compartiré más adelante las fotografías que hice en su interior.

 Y el templo del convento franciscano se encuentra en plena restauración en su pintura decorativa en la portada principal, tiene una serie de detalles sumamente hermosos. Igual, lo veremos a detalle más adelante, solo que, estando allí dentro, me pidieron dejara de tomar fotografías pues al Señor Cura local no le agrada que eso se haga.

  Encuentro un hotel, a media cuadra de la enorme plaza principal, justo atrás de la que fuera la casa de Cortés, está en construcción, pero eso no me interesa mientras haya agua y el precio sea módico y sí, en efecto... encuentro justo lo que buscaba, aquí me quedaré.

Hace hambre.... unas enchiladas suizas.... sigo caminando por Tepeaca...

Aquí si que hay de donde escoger pelotas.

  La capilla de la Tercera Orden, el acceso está restringido pues, me comentan, se realizan habitualmente Ejercicios Espirituales dentro del convento y usan la capilla para tal fin.

Todos los terrenos en rededor del convento fueron invadiéndolos poco a poco, alguien a quién le pregunté la razón me dijo que dudaba de que estuvieran escriturados, es una lástima pues el diseño del convento es particularmente bello, con detalles que no los hay en otras partes del país.

En realidad hay pocos vestigios de las antiguas construcciones, pero lo que sobrevive es bien interesante.

  La que fuera la Colecturía del Diezmo, con gigantescas trojes, una de ellas en buen estado que usan como Casa de la Cultura, la otra en ruinas pero no menos interesante.

Un cerro, todo de mármol, a solo 10 metros de la última calle hacia el poniente en Tepeaca.

Y mira nada más con lo que topamos... con otra casa de las muchas que tuvo Hernán Cortés en México. Definitivamente estamos iniciando con pie derecho la visita a los valles centrales de Puebla.

01 Feb 20:49

Photo



01 Feb 16:22

¿ Por qué los bebés nunca sufren acrofobia, miedo a las alturas?

by Sergio Parra

lEstoy convencido de que si a cualquiera de nosotros nos metieran en la caja de cristal que han puesto en el pico Aiguille du Midi (Francia), a 3.842 metros, sentiríamos, cuando menos, cierta intranquilidad. Yo, directamente, sentiría acrofobia, que es el miedo a las alturas. Sin embargo, si un bebé se paseara por el suelo transparente del Chamonix Skywalk lo haría con tanta tranquilidad como si lo hicera sobre la alfombra de casa.

Y es que los bebés son incapaces de sufrir acrofobia, ni siquiera una leve intranquilidad a las alturas. Y si un bebé se cae de un sitio, no le tendrá miedo, y seguirá cayéndose con la misma falta de cautela. Es cuando nos hacemos adultos que cambia nuestra propiocepción, es decir, la percepción visual que posee el individuo de su propio movimiento. Al menos es lo que sugieren los experimentos publicados en Psychological Science por parte de un equipo de psicólogos liderados por Joseph Campos que estuvieron analizando el comportamiento de bebés que gateaban y bebés que aún no habían aprendido a hacerlo.

Las pruebas consistían en introducir a bebés que aún no gateaban en vehículos de cuatro ruedas para habituarles al movimiento. Semanas después, al situar a todos los bebés sobre una plataforma elevada, los que no sabían gatear presentaban más ansiedad que los que sí sabían.

Del mismo modo, en un segundo experimento, los bebés estuvieron dentro de una habitación en la que se movían el techo y las paredes: el objetivo era recrear la sensación de moverse hacia adelante. Los que habían estado en los vehículos de cuatro ruedas retrocedieron, los que no, se movieron mucho menos. Según Campos:

Estas pruebas sugieren que el acto de impulsarse le enseña al cerebro a estar atento a lo que hay en su campo de visión periférica para ajustar su equilibrio.

Este análisis explicaría el motivo por el que las personas se marean con mayor facilidad viajando en un helicóptero que en un avión. La visión periférica durante el viaje en avión es casi la misma durante todo el trayecto, mientras que la del helicóptero es más variable

Vía | BBC

-
La noticia ¿ Por qué los bebés nunca sufren acrofobia, miedo a las alturas? fue publicada originalmente en Xatakaciencia por Sergio Parra.




01 Feb 04:30

Photo

by eddiesick


01 Feb 02:03

Photo

by broskerhd666


01 Feb 01:54

Gana 6.000 euros al mes por comer frente a tu webcam. El voyeurismo gastronómico

by La Gusa

Park Seo-yeon es una chica con un trabajo más que envidiable: gana más de 6.000 euros al mes por comer frente a su webcam. Las jornadas son de tres horas diarias y a la gente parece encantarle, ya que su cifra de seguidores da vértigo.

El Voyeurismo Gastronómico es, por lo que parece, toda una tendencia en Corea del Sur. La gente ve a Park comer mientras ellos comen (ya sea en el trabajo o en casa) y por lo general el perfil de estos seguidores deja entrever que comen solos. De esta forma, Park los acompaña durante su comida y pueden chatear y compartir impresiones. Hay que decir que no se muestran recetas especiales ni es una web de cocina: sólo Park, sus platos y su hambre.

La página no es de pago, sino que la gente recompensa a Park con bonos digitales que puede cambiar por dinero al finalizar el mes. No hay, insisto, nada más que lo que se ve: nadie se desnuda, nadie hace nada mas que ver comer a alguien. Es más, por la cantidad de platos que se ven sobre la mesa, lo que hacen es ver cómo alguien se da un festín tremendo.

Entre sus seguidores también se encuentran mucha gente a dieta y otros que, tristemente, no pueden comer todo lo que quisieran por motivos económicos y se contentan contemplando a otros.

Visto en Geekologie

Ver más: comidas, noticias, webcams
Seguir @NoPuedoCreer - @QueLoVendan

 

31 Jan 16:02

Ninjas

by noreply@blogger.com (Joanne Casey)
Nuguiler

Path of the ninja

31 Jan 15:12

How to Be a Tree in GIFs

by John Polson

Tree1.gifDeveloper Jimmy Andrews makes a fractal plant come to life in How To Be a Tree, even if the Eyes won't have any of it.

As featured in the first Indie Games in GIFs collection, How to Be a Tree stars a tree which must figure out how to maneuver through various dangerous and tricky situations, while hopefully collecting the Blessed Sierpinski triangles (another L-System example, like the tree-protagonist) and resisting the normative fury of Eye and his like-minded Eyes. Alternatively, Jimmy says the tree can win by never moving. "This is a totally valid choice for any tree to make."

That's a taste of what How to Be a Tree is like. Jimmy describes it below:

The tree can move, and this upsets some characters in the game.

Tree2.gif

The eyes in particular are very opinionated about trees, and demand normative tree behavior.

Tree3.gif(the fire effect is still a work in progress!)

The player can control the tree with the arrow keys: pressing 'up' contracts the branches, 'down' expands them, and left/right rotate them left or right. With a bit of practice, you can learn to make the tree really jump around.Tree4.gif

You can also shimmy through small places and sneak around ...Tree5.gif

The game is still in early, active development, and I'm experimenting with new mechanics and new characters.

For example, I've been working on some passive characters for the tree to push around:Tree6.gif

And lately I've added some new threats for the trees:Tree7.gif
Tree8.gif

Tell us a bit about you:

This is my first larger-scale game project, but I've made a bunch of little games before -- people seem to like Mr. Heart Loves You Very Much (my game about hearts, rotation and abandonment), Endless Frog Kids (my [still WIP] game about frog reproduction), and the Peanut Butter Spreading Simulator (my tournament-grade peanut butter spreading simulator). Beyond games, I just finished my PhD at UC Berkeley, where I worked for Carlo Sequin -- a CS professor who does super interesting work at the intersection of art and math, including a ton of lovely sculptures.

What was the inspiration for the game?

It definitely started with this great recursive tree example that comes with Processing, which is a game/art programming tool that ships with a ton of really fun examples.

I just loved the way that tree demo moves, and wanted to play with it further. I started out adding physics directly to that example, but as I've been refining the idea and exploring it more I ended up switching to a more proper physics engine (Box2D). I've generalized it by framing it in terms of L-Systems.

When and on what can we expect it?

I'm developing for Windows and Mac (and probably Linux, too). I think releasing this year would be great, but I really don't know: The size of the game is still up in the air.

I'll be documenting my progress over on the TIGSource devlog, as I make the game. A lot is still up in the air, as I'm trying to do a lot of experiments and just feel out what works and what's fun and interesting for trees. Currently I'm working on code and art, and my friend Ghost of Electricity is working on sounds and music.

31 Jan 14:58

01.29.2014

Archive
Cyanide and Happiness, a daily webcomic
31 Jan 14:55

Photo



31 Jan 14:48

Aprendendo a enxergar | 40 pinturas que tornam o mundo um lugar fantástico

by Bruno Passos

Antes de apresentar as pinturas, se faz necessária uma pequena reflexão:

Comecemos com um desafio: diga, de memória, qual é a cor das paredes e dos portões das 4 casas mais próximas à sua?


Muito provavelmente você não se lembra, correto?

Isso não quer dizer que sua memória é ruim, mas que seus olhos foram ficando destreinados ao longo da vida.

Ao contrário do que pensamos, nossa visão — ou melhor, a percepção dela — é extremamente social e seletiva. Normalmente, enxergamos apenas o que estamos acostumados a querer ou a precisar ver.

A disposição social e a importância emocional

Em um dia comum, você passa de carro por uma avenida e com certeza vai parar em todos os faróis vermelhos e passar em todos os que estiverem verde. Se eu te perguntasse quais eram as esquinas com a vista mais bonita, seria bem razoável que você não fizesse ideia e nem ao menos lembrasse muito bem como eram algumas delas.

Resumindo, seus olhar detectou com mais precisão, clareza e rapidez as informações que seu “eu social” precisava para seguir em frente — sobrevivendo — e eliminou o que não julgava relevante para tal.

Quanto menos tempo você tem e mais cansado está, mais seu olhar te ajuda a descansar, fazendo com que enxergue somente o que é extremamente necessário para a manutenção do seu cotidiano e para a economia de sua energia (mental e física).

Se, ao terminarmos o expediente, prestes a entrar em um ônibus lotado, nos depararmos com um pôr do sol fantástico e colorido, o mais provável é que ele não nos desperte grande comoção, ainda mais se tivermos que olhar para cima para poder enxergá-lo.

Se reparar bem, as pessoas que estão em um ponto de  ônibus podem ser divididas em 2 grupos:

1. O que tenta economizar energia, ficando na posição mais relaxada possível e olhando para baixo (celular) ou para o nada;

2. O que utiliza sua energia para tentar acelerar ao máximo seu percurso de volta, são os que ficam olhando fixamente para ver qual é o próximo ônibus, no intuito de agilizarem o término de sua tortura.

Agora pegue este mesmo amontoado de pessoas e o pôr do sol que elas não deram atenção e os levem para uma praia, durante as férias. Seus olhos estarão socialmente adaptados a situação e perceberão que aquele é o momento em que podem explorar a totalidade do seu poder, então irão permitir-lhe ver realmente aquele por do sol incrível.

Saiba que não foi o céu que ficou mais bonito e memorável, mas apenas sua visão que notou que você estava disposto e entendeu que era o momento dela poder consumir um pouco de sua energia sobressalente, através da contemplação e do esforço para a compreensão pictórica.

Existe ainda outro caso em que é possível realmente enxergar o que nos cerca. São em acontecimentos marcantes de nossa vida.

Quando notamos que estamos em um destes momentos, nossa visão se esforça para captar ao máximo toda a experiência que está sendo vivida. Pense nas cores e nas formas mais lindas e marcantes que viu durante sua vida e provavelmente elas estarão atreladas a momentos tão ou mais marcantes que elas mesmas.

O vermelho vivo que saia do seu joelho depois do primeiro tombo. O formato do seio carinhoso da sua primeira namorada. O violeta do fim de tarde no Pantanal. O degrade do céu da sua primeira balada até de manhã.

Chegamos a conclusão que as mais belas formas e as cores mais pulsantes só existem em pequenos e mágicos intervalos de tempo, em que não estamos somente dispostos a ver, mas também ansiamos a vista.

Pois chegamos onde eu queria.

Para mostrar-lhes estas obras que selecionei, era preciso a compreensão destas duas possibilidades de visão plena.

A proposta que faço é a seguinte: primeiro, se esqueça que está lendo um texto em seu horário vago e de distração. Encare esta conversa como uma chance rara de ser apresentado a alguns dos quadros mais belos que o mundo já produziu, por artistas extraordinários que você sequer conhecia.

Uma compilação única de obras de todo o mundo, que só os tempos de hoje (leia-se: internet) poderiam reunir. É isso que estará diante de você agora.

Já que tenho sua disposição me olhando, é hora de despertar a importância que estas imagens podem ter se você se permitir enxergá-las.

É claro que vocês não serão tocados por todas elas, mas aposto meu reino que pelo menos uma delas te levará para bem longe, e se está imagem mover seus pesados dedos para fora deste post e o fizer procurar uma versão ampliada dela só para poder ficar mais algum tempo a contemplando de perto, minha missão estará cumprida, pois você não estará mais sentado nesta cadeira, não estará mais na frente de um computador.

Você vai estar em uma tempestade no oceano, em um aquário gigante, embrenhado no mato ou no meio de um sonho fantástico, lugares que máquina nenhuma poderá te levar. Onde o sol é tão intenso e caloroso que nenhuma foto é capaz de captar o que se passa.

Deixem que os artistas sejam como óculos, traduzindo a vida embaçada que por vezes levamos, por que, meu amigo, é isto que a Arte pode fazer por você.

1. “At the Old Tuchkov Bridge” – T. Afonina

1A

2. “Wellpark rescue” – A. Cumming

2A

3. “Creation of the World” – Ivan Aivazovsky

3A

4. “Dada is dead” – Adrian Ghenie

4A

5. “Fiedelnder Tod” – Arnold Boecklin

5A

6. “Pie fight study 2” – Adrian Ghenie

6A

7. “Freedom” – Ilya Repin

7A

8. “sem nome” – Julio Larraz

8A

9. “sem nome” – Lorenzo Mattotti

9A

10. “Inner World” – Gao Xingjian

10A

11. “The snake charmer” – Henri Rousseau

11A

12. “The Big Fish” – Julio Larraz

12A

13. “Intimiteiten” – Kenne Gregoire

13A

14. “Sunset” – Felix Vallotton

14A

15. “Arrival of Spring in Woldgate” – David Hockney

15A

16. “Cleaners” – Justin Mortimer

16A

17. “Moonlit” – Thomas Moran

17A

18. “Atlantic Storm” – Singer Sargent

18A

19. “Storm in the mountains” – Albert Bierstadt

19A

20. “Tiger in a Tropical Storm” – Henri Rousseau

20A

21. “Feuerwerk vor Neapel” – Oswald Achenbach

21A

22. “Le Pont- Neuf la nuit” – Albert Marquet

22A

23. “Isle of the Dead” – Arnold Bocklin

23A

24. “Ivan The Terrible and his Son Ivan” – Ilya Repin

24A

25. “The Fog Warning” – Winlow Homer

25A

26. “Sunset in Mid Ocean” – Thomas Moran

26A

27. “Adieu” – Alfred Guillou

XMP219600

28. “Twilight in the Wilderness” – Frederic Church

28A

29. “1962″ – Kent Williams

29A

30. “Winter Timber” – David Hockney

30A

31. “Evening on the Loire” – Felix Vallotton

31A

32. “New Ways of Baquereau” – Thomas Hoyne

32A

33. “Sunset, West Twenty – Third Street” – John Sloan

33A

34. “Woldgate woods, 26, 27 & 30, july, 2006″ – David Hockney

34A

35. “His Last Dream” – Julio Larraz

35A

36. “Snow Storm” – Turner

Snow Storm - Steam-Boat off a Harbour's Mouth exhibited 1842 by Joseph Mallord William Turner 1775-1851

37. “Thunderstorm on Narragansett Bay” – Martin Johnson Heade

37A

38. “Path in the Heathland” – Felix Valloton

38A

39. “The Shipwreck” – Ivan Aivazovsky

39A

40 – “Monica Bellucci Drawing” – Hannaasfour

40A

Porque não existe lista sem Monica.








31 Jan 14:35

rantingrandall: It’s synthetic… I hope.







rantingrandall:

It’s synthetic… I hope.

31 Jan 14:34

Beautiful picture captured by Curiosity

31 Jan 14:25

Hackers crean la Zampoña Hero

by DanielSemper
Nuguiler

"zampoña"

El instrumento de viento tradicional de los pueblos andinos, la zampoña ha sido transformado por un grupo de expertos hackers en un instrumento musical que sirve para jugar Panflute Hero, es decir la versión de Guitar Hero pero con la zampoña.

Jhonny Göransson y su equipo crearon todo esto como resultado del Hackathon 2013, con sensores de sonido de Arduino para detectar los soplos y con Raspberry Pi envían eventos a una PC por TCP. Los tubos no emiten sonido, pero se simula su sonido cuando se detecta un soplido.

Esta es la zampoña modificada con los circuitos respectivos, con sólo 6 tubos:
Zampoña Hero
Panflute Hero
Panflute Hero

Logotipo y la mascota, un hombre con su zampoña:
logo Panflute Hero

Vean el video de como funciona todo:

Esta es la página oficial del proyecto, explicando más detalles: pixelfolders.se/2014/WOWHack-2013.html

31 Jan 14:24

carlosoriordan: ::What’s Your Patronus? 

by comegatos


carlosoriordan:

::What’s Your Patronus? 

31 Jan 04:44

Un disturbio en la fuerza: Ahora el lado oscuro apesta a plátano fermentado

by Andrés Borbón

vader con cascara de platanos_01

Para los fans de Star Wars, J. Mahoney es un hereje. Reproducir la figura de Darth Vader con cáscaras de plátano puede no haber sido una buena idea. Al menos una no muy fragante.

Con todo y que este representante del mal mereció la muerte, al menos podría recordársele con dignidad.

vader con cascara de platanos_02

Copyright 2007-2013 Tecnoculto, Blog de Tecnologia, Cultura y Puntos Intermedios.
Link al Articulo Original:

Un disturbio en la fuerza: Ahora el lado oscuro apesta a plátano fermentado

31 Jan 03:32

CNTP

by ricardo

Condições normais de temperatura e pressão