Peyman

‌یه افزونه‌ای نصب کردم که موقع کار نمیذاره بیام این‌جا بنویسم و الا خیلی زودتر از این‌ها باید می‌گفتم که وقتی یه کمی از یه چیزی خراب می‌شه چقد اشتیاق دارم که کل‌اش رو ویران کنم و از بین ببرم. تلاش برای بدتر کردن اوضاعی که بد شده. تلاش  برای غرق کردن سری که آب ازش گذشته. یه حسی که می‌گه الان که خسارتی وارد شده، نابودش کن* که دوباره بسازیش. و قاعدتن این حس فقط تا انتهای ویرانی باهاته و هیچ وقت سر قول‌های دوباره ساختن و آباد کردن نمی‌مونه. می‌ذاره می‌ره. تو می‌مونی و یه دنیا خرابه.

* گفته بودم سر ده سالگی به خاطر این که با توپ زدم چراغ مدرسه رو شکستم می‌خواستم کل مدرسه رو آتیش بزنم؟

The post We stand, We rise appeared first on Sisteric & Mr.67.

یک روز دست می‌اندازی به جیب، پَرِ شال، زیر فرش اتاق، گاوصندوق یا حساب بانکی‌ات، همان‌جا که همیشه بوده – پر بوده – و همیشه خیالت را راحت می‌کرده که «هست»، «هنوز» هست و هنوز می‌شود دست انداخت و بیرون کشید و خرج کرد؛ و می‌بینی که نه! دیگر تمام شد! باید برای روزنامه تسلیتی که نه، آگهی استخدامی، چیزی بفرستیم. می‌بینی که هی یادت رفته همان دست که می‌گیری همان دست هم بدهی. که جیب و فرش و گاوصندوق و حساب عابربانک‌ات «جادویی» نبوده‌اند که برایت پول بسازند و سکه روی سکه‌ات بگذارند. در بهترین حالت، فقط امانت‌دار خوبی بوده‌اند برای همان‌قدری که به‌شان سپرده‌ای؛ همان را تمام و کمال به‌ت برگردانده‌اند تا به امروز. و امروز که دست می‌اندازی، دستت می‌خورد به سوراخ ته جیب، خاک کف گاوصندوق را به خود می‌گیرد و «موجودی حساب شما کافی نمی‌باشد» تحویلت می‌دهد.

حساب عشق و رابطه و رفاقت و از این دست هم همین است عزیز دل من! آن روز که بی‌حساب از کیسه‌ی «دوستم دارد و دوستش دارم» خرج می‌کردی و عشق و علاقه و محبت را پای اعتماد می‌ریختی، گمانم یادت نبود که این کیسه هم ته دارد.

شنیده بودی که عشق و محبت و چه و چه سرمایه است و الخ. درست. اما باقی‌اش را نشنیدی – کسی نگفت، گفت؟ – که هیچ کاسبی در بازار، از سرمایه نمی‌خورد. سرمایه اسم‌ش را روی خودش دارد: اگر خرج‌ش کنی از کف می‌رود. سرمایه را باید به کار انداخت و کار کرد و سود برد. گیرم که کم باشد.

حالا معشوقی، رفیقی پیدا کرده‌ای و روزگار خوش‌ات را گذرانده‌ای؛ بی‌حساب. غافل، که باید حال خوش‌ات را به کار می‌انداختی: انرژی می‌گرفتی. پیش می‌رفتی. آرزوهات را می‌جستی. بت‌هات را می‌شکستی. زیبایی‌هات را می‌یافتی. مهربانی می‌کردی. قشنگ‌تر می‌شدی. از حساب عشق و رفاقت برمی‌داشتی، خرجِ امید و شادمانی‌ات می‌کردی و سودش را دوباره سر سفره‌ی شریک‌ات – عشقت، رفیقت – می‌گذاشتی.

وقتی مست از شیفتگی و هیجان و هوس، جیک‌جیک مستون سر می‌دادی، یادت به سرمای زمستونِ روزمرگی و تکرار و ملال نبود.
بود؟
.

چه چیزی کار شرلوک، موریارتی، هاوس، والتر وایت و جوکر را از دیگران جدا می‌کند؟ هوش زیاد و توان‌مندی‌های خاصشان به کنار. توی بسیاری تیمارستان‌ها می‌شود کسانی باهوش‌تر و توان‌مندتر پیدا کرد. این‌ها یک فرق کلیدی با باقی دارند؛ این‌ها کاری با وظیفه ندارند، کاری با پول ندارند، چندان حتی هدف هم ندارند. دنبال تفریح‌اند. دنبال فان. دنبال این هستند که کاری که بر عهده می‌گیرند مفرح باشد. این‌طوری است که شرلوک بدون این‌که پولی بگیرد مشاوره می‌دهد. برای موریارتی و جوکر عایدی جنایاتشان مهم نیست. پیچیده بودن و مفرح بودنشان است که برایشان اهمیت دارد.

این فرق دارد با لذت بردن اغلب ما از کارمان. ما اکثراً دوست داریم از کارمان لذت هم ببریم. ولی هدفمان از کارمان یا درسمان لذت بردن نیست. هدفمان این است که درآمدی کسب کنیم، یا معدلمان بهتر شود. یا هر چیزی شبیه این. خوب‌ترهایمان ـ امثال تقی ـ رویکرد وظیفه‌گرا دارند و می‌گویند به عنوان مثال بودجه بیت المال ضرف درس خواندن من در دانشگاه شده پس من وظیفه دارم خوب درس بخوانم و درست کار کنم. آخر این رویکرد هم می‌رسد به «ما مامور به انجام وظیفه‌ایم، نه حصول نتیجه» آخرش چیزی دست آدم را نمی‌گیرد. آن‌هایی که بالاتر گفتم اصل هدفشان لذت است. کاری که انتخاب می‌کنند دنبال این نیستند که سود بیشتری داشته باشد، یا ROI بیشتری داشته باشد. کاری را انتخاب می‌کنند که مفرح‌تر باشد.

هاوس در پرونده‌های پزشکی‌اش مانند دیگر پزشکان دنبال پر کردن ساعت یا حتی نجات جان کسی نبود. اول از همه پرونده را بر اساس فان بودنش انتخاب می‌کرد. و البته جان مردم را هم نجات می‌داد. ولی اولویت شخصی‌اش چیز دیگری بود.

دلیل موفقیت والتر وایت هم همین بود. والتر وایت هم از جایی به بعد دیگر نه برای خانواده‌اش و نه برای خودش پولی لازم نداشت. از یک جایی به بعد هدفش از کاری که می‌کرد صرف لذت بردن بود. کاری که می‌کرد را دوست داشت. در قسمت آخر هم به اسکایلر همین را گفت، که این کارها را نه برای خانواده که برای خودش می‌کرده، برای این که دوست داشته.

چرا این‌ها را گفتم؟ لابد آخر سال است و دارم به کرده‌ها و نکرده‌های ۹۲ فکر می‌کنم. می‌بینم در آن‌هایی که فقط برای لذت بوده چقدر جلوترم، چقدر اچیومنت بیشتری دارم. و در آن‌هایی که برای امرار معاش بوده یا هر دلیل دیگری چقدر سمبل‌کاری‌اش بیشتر بوده و چقدر خودم را خسته‌تر کرده.

با چندتا رفیق یک پروژه‌ای بر داشته‌ایم، آقای کارفرما یکی دو جلسه قبل‌تر داشت می‌گقت: «شما چرا با من حرفی از پول نمی‌زنید؟» و بعدترش داشت از «پیشرفت خوب کار» و مسائلی از این دست حرف می‌زد. اکثرا لااقل پیش خودمان متفق‌القول بودیم که این مطرح نبودن پول و خود مفرح بودن کار است که باعث شده خروجی‌هایش برای ما اینقدر خوب باشد. این دنبال تفریح بودن، این لذت خالصی که هست. انگار که هفته‌ای دو بار دور هم جمع می‌شویم که خوش‌بگذرانیم و آن پروژه‌ صرفا بهانه‌ی خوش‌گذرانی است.

حالا که چی؟ می‌خواهم سال بعد نسبت پروژه‌ها و کارهای این‌چنینی زندگی‌ام را بیشتر کنم. جای دنبال آهو دویدن بروم به باغ تفرج و بس.

اگر گردوخاک بالای کمد، یکساله باشد؛ چه چیزها که ندیده در این‌اتاق.

چیز هایی هم بود که کسی بهم نگفت ولی کم کم از تجربه رفت و آمدها و سفرهای بسیار و بعدها تجربه دو سال زندگی تنهایی در تهران یاد گرفتم. اینکه اگر پسری دنبالم افتاد چه کنم. چه طور خودم را به نشنیدن متلک ها بزنم. اینکه سوار چه جور تاکسی بشوم، اینکه قبل از دست تکان دادن به راننده و مدل ماشین دقت کنم. سعی کنم سوار تاکسی که مسافر دیگه ای ندارد نشوم. اینکه قدم هایم را کجاها تندتر کنم و کجاها کندتر. کجاها موبایلم را در بیاورم و وانمود کنم که دارم با کسی حرف میزنم و کجاها موبایلم را ته ته جیبم قایم کنم. کجاها و چه وقت ها از دوستان پسرم بخواهم همراهم بیایند و یا برسانندم خانه و کجاها را خودم می توانم/باید بروم. چه وقت توی قطار از مامور کنترل بلیت بخواهم جایم را عوض کند و چه وقت هایی می شود توی کوپه هایی غیز ار "ویژه خواهران" سر کرد. کجاها با همسفرانم می شود حرف زد و کیفم را توی کوپه گذاشت و رفت دستشویی و چه وقت نباید کیفم را حتی برای لحظه ای از خود جدا کرد.

فکر می کنم خوب یادم دادند و خوب یاد گرفتم که مراقب خودم باشم که در تمام بی شمار شب هایی که در قطارهای زوار ددر رفته سر کردم، در صبح های مه آلودی که در شوش و راه آهن و امام حسین گذشت، در خلوتی و تاریکی کوچه های دروس، در بازار های شلوغ هند و ترکیه و تایلند هیچ بار اتفاق تلخی برایم نیفتاد و چند باری بقیه را هم از خطرهای احتمالی نجات دادم.

***

و حالا زمین چرخیده است و چرخیده است و افتاده ام نقطه ای از دنیا که هیچ فصلی از آن دایره المعارف احتیاطی که برگ برگش را با خون دل جمع کرده بودم به دردم نمی خورد. هیچ کدام از آن فرمول ها، از آن اما و اگر ها اینجا صادق نیست و من می توانم هر ساعتی از شبانه روز از هر طرف خیابان، با هر سرعتی، با هر لباسی راه بروم و نگران صدای قدم های پشت سرم یا سایه روی زمین نباشم، نگران اینکه چه کسی ممکن است پشت دیوار تصفه نیمه کمین کرده باشد، نگران اینکه کسی که ساعت می پرسد واقعا ساعت را می خواد بداند  یا قصد دیگری دارد. تمام آنچه برای مراقبت از خودم یادم داده بودند  و یادگرفته بودم اینجا بی استفاده و بی ارزش است.

اینجا برای مراقبت از خودم در تنهایی و دور از خانه چیزهایی لازم دازم که هیچ کس هیچ وقت یادم نداده. اینکه چه طور وقتی دلتنگ می شوم از خود مراقبت کنم، وفتی دلم می گیرد، وقتی فکرهای نه چندان خوب و نگرانی هجوم می آورد چه طور از خودم مراقبت کنم. اینکه وقتی دوری ها و فاصله ها اذیتم می کند چه موسیقی باید گوش کنم و چه چیز نباید گوش کننم، با که باید حرف بزنم و سراغ چه کسانی نباید بروم. مرور چه خاطراتی قوی ترم می کند و چه خاطراتی آشفته ترم می سازد. کجا بروم و از کجاها دوری کنم. چه بخوانم و چه نخوانم. اینکه کجا و کی چیزهای با ارزش زندگی ام را بیاورم بیرون و به خودم یاد آوریشان کنم و انرژی بگیرم و کجا و کی بگذارم ته صندوق های ذهن بمانند.تا کجا خیال بافی کنم و کجا به زمین زیر پایم برگردم.

حالا باید باز هزار بار زمین بخورم و هزار بار بلند شوم تا یاد بگیرم جور دیگری از خودم مراقبت کنم. جوری که خیلی سخت تر از مراقبت از خودم در کوچه های تاریک و خلوت است. باید یاد بگیرم چه طور مراقب خودم باشم و امیدم و آرزو ها و رویاهایم.

یه نقطه‌هایی هست توی زندگی که آدم قبل از این‌که به‌شون برسه حتی امکان وجودشون رو هم نمی‌تونه تصور کنه. و صحبت کردن در موردشون با آدم‌هایی که تجربه‌ش نکرده‌ن هم کاملا بی‌فایده‌س.

اینم یه شعر از شاعر گمنام ، از حال و هوای این روزهای ماااا

نفس باد صبا آفت جان خواهد شد
عید می آید و اجناس گران خواهد شد

قیمت میوه و شیرینی و آجیل و لباس
باز سرویس گر فک و دهان خواهد شد

همسرم چند ورق لیست به من خواهد داد
و سرا پای وجودم نگران خواهد شد

می زنم ساز مخالف دو سه روزی اما
عاقبت هرچه که او گفت همان خواهد شد

می رسد مرحله ی سخت و نفس گیر خرید
نوبت گند ترین کار جهان خواهد شد

کل عیدی و حقوقم به شبی خواهد رفت
بر سر جیب بغل ،فاتحه خوان باید شد

یک الف آدم و یک عائله آنهم پر خرج
وقت فرسودن اعصاب و روان خواهد شد

پول را با علف خرس یکی می دانند
فکر کردید که منطق سرشان خواهد شد

هانیه نعره بر آرد که ندارم مانتو
کامران از پی او تیز دوان خواهد شد

که پدر کفش و کت و پیرهنی می خواهم
بعد از او نسترنم مرثیه خوان خواهد شد

سام هم لنگه ی جوراب به پا می گوید
شستم از پنجه اش امسال عیان خواهد شد

قیمت پسته به قلب من ِآسیب پذیر
باز هم وای که آسیب رسان خواهد شد

زیر بازارچه با قیمت ماهی یا گوشت
آسمان دور سرم پُر دَ وَران خواهد شد

مغز گردو شده مانند طلا مثقا لی
مغزم از قیمت آن سوت کشان خواهد شد

کمرم گشت که در خانه تکانی سرویس
حالیا نوبت این فک و دهان خواهد شد

داشتم به همان جمله‌ی جزئیات مهم‌اند فکر می‌کردم. نه به آن جمله البته، که به تو. داشتم به یاد می‌آوردمت و در یاد بودی. بعد دیدم نه در کلیات که در همه‌ی جزئیات خوب بودی. که هر کاری می‌کردی خوب بود. این طور نبود که بگویند کلا آدم خوبی بود؛ که بودی. در هر جزئی هم خوب بودی. این طوری است که مدام خاطرات خوشت در ذهن و روی زبان‌هاست. بعد دیدم که در واقع این نه کلیات که جزئیات است که مهم است، جزئیات است که به خاطر می‌مانند.

مهین خانم زن تقریبا جوانی بود که در خانه خیاطی می‌کرد. در واقع لباس مجلسی زنانه می‌دوخت فقط. مادر گاهی که مراسمی در پیش بود، می‌رفت به سراغ‌ش. سلام و علیکی داشتند در عالم هم‌سایگی. آن موقع‌ها چهل خانه از هر طرف که می‌رفتی، هم‌سایه محسوب می‌شد. به گمان‌م یکی-دو کوچه بالاتر از ما می‌نشستند. من هنوز مدرسه که هیچ، آمادگی هم نمی‌رفتم. شاید پنج سال‌م بود مثلا. یک بار که چند روزی به مسافرت رفته بودیم، گویا خبرهایی شده بود. به خانه که رسیدیم، چند زن مقابل در خانه‌ی یکی از هم‌سایه‌ها ایستاده بودند و پچ‌پچ می‌کردند. ساک‌ها را که داخل گذاشتیم، مادر رفت پیش‌شان و به من گفت که نیایم. من از مقابل در خانه‌ی خودمان نگاه می‌کردم. چند دقیقه‌ای به صحبت گذشت تا مادر بالاخره بازگشت. پرسیدم «چی شده بود؟» و پاسخ داد «هیچی. هم‌سایه‌ها داشتن صحبت می‌کردن».

همه‌ی این‌ها را فراموش کرده بودم تا چند هفته‌ی پیش. یک شب روی تخت می‌لولیدم و خوابم نمی‌برد. نمی‌دانم چه‌طور شد که ذهن‌م ناخودآگاه رفت به آن سال‌ها، یعنی بیست و دو-سه سال پیش. یادم افتاد که آن روزها محله‌ی ما به شبکه‌ی آب تهران متصل نبود. آب را از یک تانکری به اسم «سنگر آب» می‌خریدیم که مخازن معمولا چهار هزار لیتری خانه‌ها را از آب چاه پر می‌کرد. یکی-دو هفته‌ای کفاف دو خانواده‌ی کم‌جمعیت را می‌داد. مخازن را معمولا در بالای بام خانه‌ها کار می‌گذاشتند تا آب با فشارکی از آن‌جا در خانه پخش شود. بعضی‌ها که شاید مرفه‌تر بودند، پمپ آبی هم داشتند و لزومی نداشت مخزن را در خرپشته بگذارند. این‌طوری زمستان‌ها با مشکل یخ‌زدن آب در لوله‌ها مواجه نمی‌شدند. یادم افتاد آن روز در کوچه از دو هم‌سایه‌ی عابر شنیدم که کودکی در تانکر آن خانه غرق شده است. هفته‌ی پیش که با مادر تلفنی صحبت می‌کردم، تعجب کرد که همه‌ی این‌ها یادم مانده است. گفت آن کودک، پسر سه ساله‌ی مهین خانم بوده که مشغول بازی در حیاط همسایه، افتاده است داخل مخزنی که درش باز مانده و بعد هم در به روی‌ش بسته شده. چند روز طول کشیده تا جنازه را در مخزن پیدا کرده‌اند. می‌گفت مهین خانم از آن روز شکسته شد.

چندین سال مبارزه، اعتصاب و تحصن آدم‌ها بالاخره نتیجه داد و خدا قبول کرد که تاسیساتی روی زمین بسازد تا هر کس تمایلی به ادامه‌ی حیات ندارد، در آن‌جا کاملا از بین برود. آدم‌ها استدلال‌شان این بود که برای «بودن»‌ مختار نبوده‌اند و بی‌معنی است که در چنین شرایطی، بعدها مورد عذاب هم واقع شوند. تفاهم‌نامه‌ای که هفته‌ی پیش از آن با حضور نمایندگانی از دو طرف به تصویب رسیده بود، علاوه بر ساخت فوری این «عدم‌گاه»‌ها، از تمام کسانی که تا پیش از آن اقدام به خودکشی کرده بودند نیز رفع گناه نموده و این نوید را می‌داد که اجازه‌ی انتخاب «نیستی»‌ به آنان نیز داده شود. در مقابل این تاسیسات، گاهی تا ده‌ها کیلومتر صف تشکیل شده بود و جمعیت هیجان‌زده و شاد، چشم به راه رسیدن لحظه‌ی موعود بودند. عده‌ی زیادی هم برای تماشای خدا که قرار بود آن روز جهت راه‌اندازی این تاسیسات به زمین بیاید، گرد هم آمده بودند. عینک‌های مخصوص بین جمعیت توزیع شده بود چرا که می‌گفتند تماشای خدا با چشم غیرمسلح سبب نابینایی خواهد شد. عصر آن روز تاریخی، خدا آمد، عده‌ای از آدم‌ها دیدندش و تعداد زیادی هم نیست شدند.

A raíz del cansino autorretrato (selfie en inglés) de los Oscar de este año, he decidido buscar un selfie de hace un siglo (más o menos) y esto es lo que he encontrado (1920)…

Visto en Retronaut

Un selfie de hace un siglo escrito por Javier Sanz en: Historias de la Historia
También puedes seguirnos en Twitter, Facebook y Google+

خوشم آمد(۱۰۰)خوشم نیامد(۳)

نوشته اقتصاد مخاومتی -۱ اولین بار در محفل دوستان امید-omid20-111.biz 20 پدیدار شد.

همین امروز بود که "ف" داشت از مرض پرخوری وقت خستگی حرف می زد و من خیلی قاطعانه وجود این مرض را در خودم انکار می کردم، اما راستش انگار دارم به دردی مشابه درد "ف" مبتلا می شوم. امروز به محض رسیدن به خانه در حالیکه هنوز کوله ام را هم زمین نگذاشته بودم یک لیوان آب پرتقال و دو تا کیک و بعد هم یک شام پر کالری خوردم. بعدش هم با دست قطر شکمم را اندازه گرفتم و به عمق فاجعه بیشتر پی بردم!! داشتم فکر می کردم با توجه به کم بودن نور و هوا توی دفتر کارمان و محیط مناسب برای رشد باکتری و قارچ و میکروب(!)، اصلا بعید نیست که تا چند وقت بعد به یک قارچ قلمبه آبی تبدیل بشوم...

همه امید زندگیم بسته به یک تار مو. به چیزهایی تکیه کرده ام که هر آن ممکن است نباشند. صبح ها با امید به هستهایی بیدار میشوم که حتی از بودنشان مطمئن نیستم. تمام دیروز را منتظر بودم که ساعت بشود 9 شب، و بروم سالن ورزش خوابگاه، کلاس والیبال. رفتم کلاس والیبال، در حالیکه گوشی تلفنم را انداخته بودم روی تخت، و میدانستم که هیچکس توی این دو ساعت دلش برایم تنگ نخواهد شد. مربی والیبال از قدم خوشش آمد و تمام تلاشش را کرد که از من یک بازیکن تیم ملی والیبال دختران بسازد. انقدر ساعد زدم که دستم بی حس شد. نگاه کردم دیدم اوه اوه ساعد دستم کبود شده به چه بزرگی. به مربی گفتم ببخشید مزاحم روند ورزشکار حرفه ای ساختنتان میشوم، اما آیا این کبودی عظیم اوکی است؟ نگاهی کرد و گفت اممممم الان اینجوری شد؟! گفتم نه! اینجوری بوده ام مادرزاد :| بعد هم گفت عیب ندارد بلخره باید دستت عادت کند. من هم گفتم اوکی دِن…

جمعه صبح در حالیکه از درد نمیتوانستم بروم بشاشم و کبودی دستم بگونه ای بود که انگار شوهرم با کمربند زدتم، و از اتفاق فتیش ساعد داشته و فقط روی ساعدم هم زده، بلند شدم لباس پوشیدم رفتم پارکینگ پاساژ پروانه که برای خودم انگشتر بخرم و از احساس خفقانی که برم مستولی شده فرار کنم. همینجور با بدن درد از لابه لای خیل مردمی که با شور فراوان خرید میکردند رد میشدم و به شکل کسخلانه و گیج و خسته و تنهایی به چیزهای براق و زیبا و شوکولاتهای خوشمزه و لباسهای رنگی و دختر پسرهای عاشق و خانواده های گرم نگاه میکردم. دو تا دستبند خریدم. و به فروشنده گفتم برام ببند لطفا. روی همان دست کبودم. بست، و زیبا شدم. دو تا انگشتر چوبی هم خریدم و درجا کردمشان توی انگوشتهام. وقتی مطمئن شدم که دستهام شاد و راضی شدند و کبودی از یادشان رفته آمدم بیرون. رفتم خیابان انقلاب. یک دیکشنری فارسی به انگلیسی خریدم که اگر خواستم تورگاید بشوم و مترجم بشوم همراهم باشد. به جهنم که خیلی زشت است آدم هی دیکشنری باز کند جلوی انسانها. کلا همه زندگی به جهنم است میدانید. درس و دانشگاه به جهنم است. عاشقی به جهنم است. کار به جهنم است. همه چیز. همـــّه چیز.

3ساعت پیش فیلم باغ فردوس را دوباره دیدم. آن سکانسی که دریا میرود توی پارک، و منتظر میماند، و نفس عمیق میکشد، و در حالیکه بغض کرده سعی میکند آرامشش را حفط کند. و بعد همینجور اشک ریزان در حالیکه با تمام وجود این لحظات انتظار و صبر را میفهمیدم بلند شدم رفتم دکتر خوابگاه. به دکتر خوابگاه گفتم این دست من تبدیل به قانقاریا نشود و نمیرم؟ گفت دفعه اولت بود ورزش میکردی؟ گفتم نه من باریکن حرفه ای والیبال هستم، فقط دستم به توپ حساس شده میدانید؟ :| مردم چرا امروزه انقدر در چیزهای واضح غوطه میخورند؟ چقدر همه خسته کننده هستند. چقدرهمه تان از لحاظ افکار و رفتار مثل چینی ها شدید. غیر متفاوت. غیر قابل تشخیص. خسته کننده.

لب تاپ روی شکمم است و انگار یک کافی نت با 10 تا پی سی را گذاشته اند روی قفسه سینه ام. به هیچ چیز وابسته نشوید. این یک  دستور است.

ساعت 6:30 صبح ديدم بيداره و مي گه مامان بيدار شو روز شده. براي اينکه بخوابه (چون از اذان  صبح بيدار بود) بدون اينکه چشمام رو باز کنم گفتم"ماماني شما خيلي ديشب کم خوابيد هنوز هفت نشده بخواب" و خودم را به خواب زدم حوالي هفت نيم صبح ديدم نه مثل اينکه ايشون بخواب نيستن من هم ديرم مي شه بلند شدم . کاغذ نقاشي را دراز کرده به سمتم مي‌گه" اين رو ببين! نقاشي کشيدم ببيني " بعد از اينکه نقاشيش را ديدم گرفت خوابيد .

از ۴ نفر ۳ نفر خوابند و یک نفر مرده! به بطری و لیوانی که برای متوفی گذاشته اند دقّت کنید!

خوشم آمد(۱۲۰)خوشم نیامد(۲۲)

نوشته عکس تامل برانگیز از مجلس خبرگان رهبری اولین بار در محفل دوستان امید-omid20-111.biz 20 پدیدار شد.