Peyman

محتوای مشابه

1. شیراز – دیروز
2. صحنه ای که از دست سانسورچی (شبکه ۳) مراسم قرعه کشی در رفت!
3. منتخب عکس های جالب و خنده دار – ۱۳ دی
4. وسوسه جنسی : حتی اینها هم حجابشان کامل نیست
5. جدیدترین خالکوبی های خلاقانه – ۳۸ عکس
6. منتخب عکس های جالب و خنده دار – ۱۵ دی
7. گله ای با گوسفندان چهارشاخ در گرگان!!
8. عکس های جالب از سراسر جهان – ۱۵ خرداد
9. اینا دیگه عکس های لو رفته دختران ایرانی نیستند!! -۲۲ عکس
10. در حرکتی کم سابقه تلوزیون ایران اقدام به نمایش آلات موسیقی کرد !!
11. حرفای مردونه…

پست های پیشنهادی

• اگه عرضه مملکتداری دارید هوای کلانشهر ها را فیلتر کنید !
• جزئیات حمله اراذل و اوباش به محمود کریمی و ماجرای تیراندازی
• خدا لعنتشون کنه!!
• تقاضای اعدام !
• نخواهیم گذاشت صفر اعدام شود !
• گانگستر بازی مداحان جناجی قابل تعقیب نیست؟ !

پست های پیشنهادی

• رانندگی زیر آب
• شهر بدون طلاق در ایران
• یک خبر خوشحال کننده : نجات یک پلنگ زخمی
• ازدواج دختر ایرانی با پسر اسرائیلی
• راه اندازی آدرس جدید امید ۲۰
• …

محتوای مشابه

1. ایده های خلاقانه جالب برای بازیافت
2. ایده های خلاقانه برای خانه
3. یک راه عالی برای استفاده مجدد از بطری های پلاستیکی
4. راه های عالی برای هیجان دار کردن زندگی – ۲۱ عکس
5. منتخب عکس های جالب و خنده دار – ۱۵ دی
6. شیراز – دیروز
7. ایده های خلاقانه برای آرایش موی مردان
8. یک ایده خلاقانه برای شستن نمای بیرون شیشه های ساختمان
9. زمستان زیبای ایران زمین

پست های پیشنهادی

• یه آدم برفی زیبا و مفهومی از بچه های شیراز
• تیپ عجیب و غریب بهنوش جان
• زیباترین و خلاقانه ترین آدم برفی های بارش اخیر از سراسر ایران
• گذر زمان …
• عکس های منتخب امروز – نوزدهم دی
• مجموعه عکس های زیباترین و جذاب ترین پسرهای ایرانی – ۱۹ دی

در سال ۲۰۰۸ کمپانی گوگل یک کاروان بزرگ از ماشین های کم مصرف که بر سقف شان  یک پایه مجهز به ۹ دوربین نصب شده بودند را به دور جهان فرستاد. گوگل قصد داشت تا به طور آزمایشی بخش بزرگی از کره زمین را از زاویه سطح خیابان عکاسی کند.

Jon Rafman عکاس مونترالی به سرعت به این الهام دست یافت که می تواند از این گنجینه بزرگ تصاویر که در هر لحظه و از هر گوشه جهان ضبط می شود استفاده کند. حاصل کار وی دستچینی بود از وقایع غیر قابل پیش بینی نظیر تصویر نوزادی که در کنار فروشگاه گوچی، بی سرپرست به حال خودش رها شده تا گشت و گذار یک پلنگ در یک پارکینگ ماشین تا …

تصاویر ی که به یکی از پربیننده ترین گزارش های مصور ۲۰۱۳ تبدیل شده است.

ایده فنی تلویزیون اولین بار توسط کاشف اسکاتلندی John Logie Baird در فروشگاه سرپوشیده ایی در لندن به نمایش گذاشته شد.

در سال ۱۳۱۸ تاجگذاری جورج ششم و مسابقات تنیس ویمبلدون پخش تلویزیونی شد و در همان روز ۹ هزار تلویزیون به فروش رسید

۱۰ هزار تلویزیون به قیمت ۳۵۰ دلار که معادل ۱۰ درصد درآمد متوسط سالانه امریکا بود در سال ۱۳۲۵ به فروش رسید.

در سال ۱۳۲۹ نزدیک به ۱۰ میلیون تلویزیون در ۱۰ درصد خانه های امریکایی وجود داشت.

نخستین فرستنده تلویزیون ایران در ساعت ۵ بعد از ظهر جمعه ۱۱ مهر ماه سال ۱۳۳۷، اولین برنامه خود را پخش کرد.

_{خداوند باید لطف کند ویک پول هنگفت به من بدهد برای یک سال تا یک سری کارهای عقب افتاده و برخی از آرزوهایم را سر و سامان دهم و بعد دوباره به زندگی عادی برگردم. همین جناب گوزن،یعنی چندین و چند سال است که دوست دارم یک خالکوبی داشته باشم؟ و البته فکر نکنم پول دور ریختن است،هی دوندگی کنی بعد بروی یک میلیون بدهی خالکوبی؟}

_{خداوند باید لطف کند و مثلا یک پروژه بیندازد توی دامانم که مثلا یک ماه کار کنم و بیست تومن گیرم بیاید که بعدش به یک سری کارهای عقب مانده و دیرشده ام برسم. یادگرفتن شنا،رفتن به کلاس زبان،رفتن به کلاس خیاطی،رفتن به کلاس نقد فیلم،و کاشتن این گوزن بر روی بدنم.}

_{اگر پولش باشد وقتش هم هست،آنوقت برای چهل تومن حق الزحمه روزهای عزیزم هدر نمی روند...}

_{خدا باید یکبار هم که شده به این فکر کند که کارهای عقب افتاده ی زیادی دارم که به خاطرشان روزهای خالی و پول کافی ندارم و دارند زیادی دیر می شوند.}

_{همین گوزن،همین گوزن که سالهاست آرزو دارم تا ابد برروی بدنم بنشیند البته اگر شناسنامه ام توسط خانواده باطل نشود بعدش!}

_{خدا باید بداند یک چیزهایی دیگر زیادی دارند دیر می شوند.}

خانه‌بازی

پترو كالينسكو، يوآنا هودویی

«خانه باید حداقل دوطبقه باشد. اگر بَرِ خیابان اصلی نسازی، اصلا کسی متوجهش نمی‌شود.» این حرف‌ها را واسی سولومه، بیست‌وسه‌ساله و اهل یکی از روستاهای شمال رومانی می‌گوید. حرف واسی خلاصه‌ی مسابقه‌ای است که در روستاهای مهاجرخیز رومانی بر سر ساختن شیک‌ترین و بزرگ‌ترین خانه جریان دارد. برخلاف شهر که حتی رقابت هم شکلی فردی و درونی دارد، در روستا تغییرات خیلی واضح و بیرونی است؛ دِه است و یک خیابان اصلی که برای رقابت اجتماعی درعمل نقش سِن را بازی می‌کند. رقابتی که فقط به نما و ظاهر خانه محدود نمی‌شود: آشپزخانه‌ها مدرن‌اند، لوازم خانگی، آخرین مدل و تلویزیون‌ها با بیشترین اینچ‌های موجود. اما واقعیت روستا با خانه‌ها هماهنگ نیست. هیچ زیرساختی وجود ندارد، خبری از شبکه‌ی فاضلاب نیست، بیشتر خیابان‌ها و کوچه‌ها هنوز خاکی هستند و مردم رخت‌هایشان را هم‌چنان در آب رودخانه می‌شویند.
 
 
اختلافی که میان زندگی نسل قدیم و جدید ساکنان این روستاها وجود دارد در نسل بعدی، یعنی بچه‌هایی که خارج از رومانی به‌دنیا می‌آیند یا بزرگ می‌شوند، شدیدتر هم می‌شود. جسیکا چیوربا که هشت‌سالش است در پاریس دنیا آمده و مدرسه رفته، بنابراین بیشتر دوستانش فرانسوی هستند و وقتی که برای تعطیلات همراه والدینش به روستای زادگاه آن‌ها برمی‌گردد خیلی زود حوصله‌اش سر می‌رود. در این هشت‌سال، جسیکا فقط یک‌هفته از مادرش دور بوده یعنی وقتی مادر آمده بود رومانی که امتحان رانندگی بدهد و آن هفته هم برای هر‌دوشان خیلی سخت گذشته. همه‌ی هفته را گریه می‌کردند و روزی پنج‌بار تلفنی باهم حرف می‌زدند. مادرش می‌گوید: «من بدون پدرومادر بزرگ شدم. وقتی آن‌ها رفتند خارج که کار کنند، من ماندم خانه که برادرهایم را نگه‌دارم. از رفتن‌شان آن‌قدر گریه نکردم که وقتی برادر بزرگ‌ترم را هم با خودشان بردند، زار زدم. شانزده‌سالم که شد رفتم پیش‌شان و از این نظر خوش‌شانس بودم. سختی‌هایش را گذرانده بودند و به‌جای خانه‌های متروک در یک آپارتمان اجاره‌ای زندگی می‌کردند. آن اول‌ها دنبال مادرم به خانه‌هایی که تمیز می‌کرد می‌رفتم که کار یاد بگیرم. خیلی سختم بود. وحشت می‌کردم وقتی پا توی سرویس بهداشتی می‌گذاشتم. حتی نمی‌دانستم شیر آب را چطور باز کنم. دست‌شویی ندیده بودم. این‌جا که بودیم حیاط پشتی حکم دست‌شویی را داشت.»
 
 
خانه‌های مجلل، ماشین‌های جدید و بقیه‌ی زرق‌و‌برق‌های این‌چنینی ظاهرا دستاویزی است برای جبران فاصله‌های طبقاتی و فرهنگی چشم‌گیری که جوان‌ها در رفت و برگشت میان پایتخت‌های مدرن اروپای غربی و زادگاه‌شان با آن مواجه‌اند. ایرینا سولومه که در فرانسه خدمت‌کار خانه است می‌گوید: «اگر فرانسوی‌ها می‌آمدند این‌جا و وضع زندگی‌مان را می‌دیدند، می‌فهمیدند که آن‌ها باید به ما خدمت کنند نه برعکس.» میهوش گئورگی، هفده‌ساله که جلوی یکی از شعبه‌های فروشگاه‌های مونوپری پاریس، روزنامه‌ی خیابانی می‌فروشد، می‌گوید: «خانه‌ی من از کلیسا هم گنده‌تر است.» واسیلی تاماس، اهل روستای سرتژ می‌گوید: «خانه‌ی من آن‌قدر بزرگ است که تریلی داخلش راحت دور می‌زند.» به نظر کوتروس «قاعده‌ی طلایی این است: هرچه درمی‌آوری را نخور. اگر امروز پنجاه یورو درآوردی، چهل‌یورو را بگذار کنار.» ولی لونات اوروس بیست‌وچهارساله نگاه دیگری به ماجرا دارد: «ما نفرین شده‌ایم که پول‌مان را در سیمان دفن کنیم.»
 

دَن استفان و چهار پسرش باهم کار ساختمانی می‌کنند و الان هم مشغول ساختن این خانه هستند. اما حالا پسرها تصمیم گرفته‌اند برای کار به آلمان بروند. دن می‌گوید: «من هم خارج کار کرده‌ام. در صربستان. پسرها که چهارده ‌پانزده‌‌سال‌شان شد با خودم بردم‌شان سرِ کار. توی این هفت‌سال باهم روی صدتا خانه کار کرده‌ایم. من و پسرهایم تیم شش‌دانگی هستیم و این‌جا هم این‌قدر کار هست که تمامی ندارد.» اما یوآن، پسر بزرگِ دن، این‌طور فکر نمی‌کند. می‌گوید: «پدر حرفِ بی‌خود می‌زند. در رومانی نمی‌شود پول درآورد. من از پانزده‌سالگی دارم کار می‌کنم. دست‌هایم این‌قدر زبر و زمخت شده که دیگر به آدمیزاد نمی‌رود. این‌جا از کله‌ی سحر تا نصفه‌شب که جان بکنی روزی سیصدوسی لئی مزد می‌گیری وگرنه صدوپنجاه ‌لئی. (هر پنج‌ ‌لئی تقریبا یک یورو است) این کجا و صد، صد‌وپنجاه یورو مزدِ خارج کجا. اگر خدا بخواهد آخر پاییز می‌رویم آلمان. پدر از همه‌ی ما کارگر بهتری است ولی نمی‌توانیم ببریمش. فقط جوان می‌خواهند.»
 

ماریا گرمان برای باز کردن درِ خانه‌ی نوه‌اش تقلا می‌کند. نوه‌های ماریا که در فرانسه کار می‌کنند دارند این خانه‌ی بزرگ چهارطبقه را چسبیده به خانه‌ی کوچک قدیمی و چوبی خانواده‌ی گِرمان می‌سازند. آن‌قدر چسبیده که بعضی پنجره‌های خانه‌ی جدید رخ به رخ دیوارِ خانه‌ی قدیمی است و البته موقتا بسته، انگار به ویرانی و محو قریب‌الوقوع آن چهاردیواری چوبی یقین داشته‌اند. یوآن گِرمان هشتادوچهارساله می‌گوید: «من توی همین خانه‌ی کوچک چوبی دنیا آمده‌ام. نه‌تا بچه بودیم. همه‌ی عمرم را این‌جا بوده‌ام. حالا نوه‌ام رفته فرانسه. اجازه دادم این خانه‌ی بزرگ را توی حیاطم بسازد. برای من هم خوب است. تابستان‌ها آن‌جا می‌خوابم. سیمان، خنک است.» چند روستا آن‌طرف‌تر هجا ایرنای هشتادساله هم همین وضعیت را با خانه‌ی جدید پسرش دارد. هجا می‌گوید: «من خانه عوض نمی‌کنم. توی همین خانه‌ی قدیمی می‌میرم. ما باهم می‌میریم.»
 

متن کامل این مطلب را می‌توانید در شماره‌ی چهل‌ام، دی ۱۳۹۲ بخوانید.

‌

‌ اشتراک در فید کدئین

آکس به آکس

احسان عمادی

نمی‌دانم چرا ولی هیچ‌وقت در عمرم دلم نخواسته دکتر شوم. درعوض تا یکی از بچه‌های مدرسه می‌گفت پدرش «مهندس» است، دلم غنج می‌زد. آن زمان پدرها یا مهندس‌ کشاورزی بودند، یا برق یا راه‌وساختمان. اما من در همه‌شان آدمی را می‌دیدم که کلاهی شبیه یک سبد پلاستیکی مشبک آبی‌رنگ روی سرش گذاشته و توی مزرعه می‌چرخد. بزرگ‌تر که شدم، یک شب تلویزیون «راه افتخار» داریوش فرهنگ را پخش کرد که یک‌دوجین مهندس از بیژن امکانیان گرفته تا جمشید مشایخی، باید پالایشگاهی را از حمله‌ی عراقی‌ها نجات می‌دادند. مهندس‌ها مصمم و مسلط، با کلاه ایمنی و لباس‌های زرد، بی‌سیم‌به‌دست این‌ور و آن‌ور می‌ر‌فتند و شبانه‌روز عرق می‌ریختند تا دست‌آخر از پس مسؤولیت خطیرشان برآمدند و به سهم خود نقشی به‌سزا در دفاع از کشور مقابل دشمن ایفا کردند. فکر کنم همان لحظه بود که تردید را کنار گذاشتم و عزمم را برای مهندس‌شدن جزم کردم.

از همان دبیرستان به ۳۶۰۰- Casio FX می‌گفتیم «ماشین‌حساب مهندسی». این‌طوری خیلی زود این تصور نوجوانانه در ذهنم شکل گرفت که مهندس کسی است که لگاریتم می‌گیرد، e را به توان x می‌رساند، بلد است شیبِ خط مماس را حساب کند و حتی پایش بیفتد، از محاسبه‌ی انتگرالیِ سطح زیر نمودار هم هراسی ندارد. اما در این چندساله‌ی مهندسی، لااقل در فیلدی که خودم واردش شدم یعنی پایپینگ، به چیزی بیشتر از چهار عمل اصلی و حالا گاهی به توان رساندن و جذر گرفتن احتیاجی نبوده است. دریغ از حتی یک نسبت ساده‌ی مثلثاتی. یک‌‌بار همان سال‌های اول از سر کم‌تجربگی یا ناپرهیزی، می‌خواستم برای محاسبه‌ی شیب خط لوله، فاصله‌ی عمودی سر و تهش را بر فاصله‌ی افقی‌اش تقسیم کنم و از نسبت به‌دست آمده، آرک‌تانژانت بگیرم ببینم زاویه‌اش چنددرجه می‌شود، دیدم همه چپ‌چپ نگاهم می‌کنند. بعد از مکثی طولانی، هِددیسیپلین‌مان جرات کرد و سکوت را شکست: «تو صدمتر یه‌متر اومده بالا، می‌شه یه‌درصد.» این حد از صراحت و سادگی و ایجاز برایم ضربه‌ی هولناکی بود، برای منی که در امتحان‌های دانشگاه باید سرعت و شتاب مورچه‌ای را از دید ناظر ساکن روی کره‌ی زمین روی عقربه‌ی ثانیه‌شمارِ ساعت مچی فضانوردی محاسبه می‌کردم که در سفینه‌اش با شتابی غیر از گرانش، در شعاع ثابت حول مریخ دوران می‌کرد و هم‌زمان دور خودش چرخ زورخانه‌ای می‌زد. حالا نه که بگویم در حد گوس و نیلز بوهر مطلع بودم اما لااقل ازم «انتظار می‌رفت» در جریان‌شان باشم، وگرنه که از لیسانس خبری نبود. اما حالا استانداردها و نرم‌افزارها، ریشه‌ی هر محاسبه‌ی پیچیده و تحلیل عمیق مهندسی را از بیخ زده‌ بودند، آن‌قدر که گاهی فکر می‌کردم یک کارشناس «جغرافیای هواشناسی» یا «فیزیوتراپ جانوری» که به‌قدر دوم دبیرستان از هندسه‌ی اقلیدسی بداند، می‌تواند ظرف شش‌ماه کاری را که من انجام می‌دهم یاد بگیرد. تنها نقطه‌ی امیدم این بود که لابد طرف چون «دید مهندسی» ندارد، بالاخره دیر یا زود فرق دوغ و دوشابش مشخص می‌شود. اما باز هیچ‌رقمه از سایه‌ی شوم ریشه‌ی لعنتی واژه‌ی «مهندس» خلاصی نداشتم. همان که توی شعر حافظ هم آمده است: «که طاق ابروی یار مَنَش مهندس شد». طاق ابروی یار حافظ که چیزی از کنترلرهای PD و PID و محاسبات مربوط به لایه‌ی مرزی و پدیده‌ی «باکِلینگ» نمی‌دانسته، فوقش همان «دو دوتا چهارتا»ی معروف را بلد بوده.

چند ماژیک های‌لایت در رنگ‌های مختلف، کاور شیت، زونکن، پانچ و مقادیر زیادی کاغذ، موسوم به «مدارک». ابزار کار من چندهفته، چندماه یا حتی سال اول مهندسی چیزی بیش از این‌ها نبود. همه‌چیز را باید از صفر و دقیقا از «صفر»، ‌شروع می‌کردم تا پایه‌ام قوی‌تر شود؛ مدارک واصله به/ارسالی از شرکت را خیلی دقیق سوراخ کنم، توی کاورشیت بگذارم و داخل زونکن مربوطه قرار دهم. مدرکی را که مدیر محترم برحسب نیاز ازم خواسته، از زونکن مربوطه خارج کنم و روی میزش بگذارم. نکاتی که در نامه‌های کارفرما و مشاور مهم تشخیص می‌دهم، با ماژیک، رنگی کنم و گزارشش را به مسؤول مربوطه‌اش ارائه دهم. کپی، اسکن و پرینت، دیگر وظایف خطیر من در این مرحله بودند.

روبه‌رو‌شدن با چنین فضایی برای یک مهندس تازه فارغ‌التحصیل که هیچ تصوری از محیط کارش ندارد، کم‌وبیش شبیه جوانی بود که همسر آینده‌اش را از روی عکس پروفایل انتخاب کرده و تازه توی حجله با چهره‌ی واقعی‌اش مواجه می‌شود. عجله‌ی من برای رسیدن به مراحل بالاتر و رفتن برای نجاتِ پالایشگاه از چنگال دشمن هم فایده‌ای نداشت. همه‌چیز خیلی آرام و باحوصله جلو می‌رفت. گاهی ازم خواسته می‌شد یک استاندارد هفتصدصفحه‌ای را ورق بزنم و دنبال فرمول محاسبه‌ی یک پارامتر خاص بگردم. بیشتر استانداردها به زبان انگلیسی متن‌های ثقیل و سخت‌خوانی دارند که خیلی دقیق و جزئی نوشته‌ شده‌اند. چون برای موسسه‌ی تهیه‌کننده‌اش بار حقوقی دارند و جمله‌هایشان با «…According to» و «…Although» شروع می‌شود. وقتی بالاخره بعد از گردن‌درد مختصری که حاصل فروکردن سر برای دقایق متوالی در فونت ریز و خطوط به‌هم‌چسبیده‌ی استاندارد بود، به یک فرمول ساده‌ی چهارمتغیره می‌رسیدم، حسی شبیه دیده‌بان‌های روی دکل کشتیِ کریستف‌کلمب داشتم که داد می‌زدند: «خشکی می‌بینم! خشکی می‌بینم!» اما زود معلوم می‌شد خشکی مورد نظر سرابی بیش نبوده، فقط می‌شد مقدار پارامتر اول را در جدولی که همان زیر آمده، خواند. برای پیداکردن پارامتر دوم باید سه «چَپتِر» جلوتر، پارامتر سوم دو چَپتر عقب‌تر و برای خواندن پارامتر آخر، باید سراغ یک استاندارد دیگر می‌رفتم.

تخمین قیمت برای شرکت در مناقصه‌های آینده هم ازجمله مشغولیت‌های طاقت‌فرسا و اعتماد‌به‌نفس‌افزای ابتدای کارم بود. صدوبیست شیت نقشه‌های Piping & Instrument Diagram را می‌دادند دستم، تا «کامپونِنت»های مختلفش را دستی بشمارم و در فایل اِکسل وارد کنم. دوتا مثلث متقابل‌به‌راس می‌شود Gate Valve، اگر یک دایره‌ی کوچک بین‌شان باشد می‌شود Globe Valve و اگر دایره‌هه بزرگ باشد می‌شود Ball Valve. هر انشعاب، یک Tee است و هر ذوزنقه، یک Reducer. سایز و «کلاس»‌شان را از روی شماره‌ی خط مربوطه در P&ID می‌خواندم و جنس‌شان را از روی جدول PMS پیدا می‌کردم. آن‌قدرها سخت نیست، شما هم زود یاد می‌گیرید. فقط آماده‌کردنش وقت زیادی نیاز دارد که اتفاقا خیلی هم خوب است. چون وقتی به‌تان می‌گویند: «یه کپی از این مدارک بگیر ضمیمه‌ی جواب کارفرما کنیم.» می‌توانید بگویید: «ببخشید الان کار دارم، سرم شلوغه.» اوج لذت و سرافرازی در پروسه‌ی تخمین هزینه برای مناقصه، وقتی بود که فیِ‌ قیمت هر جنس را به‌ام می‌دادند و مبلغ کل نهایی را می‌خواستند. بعدا هم کسی دوباره چک نمی‌کرد ببیند «محاسبات»ام درست بوده یا نه. این یعنی اعتماد خاصی به من شده بود و مدیر بالادستی رضایت ویژه‌ای از مهندسش داشت.

روی هارد اکسترنالم فولدری ساخته‌ام به اسم Project’s Documents، که حاصل عمر کوتاه مهندسی‌ام تقریبا به‌طور کامل در آن متمرکز شده. ‌صد صدوپنجاه‌ گیگابایت فایل اتوکَد و وُرد و اکسل و پی‌دی‌اف و JPG، از نقشه‌ها و مدارک و استانداردها و عکس‌های سایت‌های گوناگون که طی این چندسال از پروژه‌های مختلف در شرکت‌های متعدد با خون دل «جمع‌آوری» کرده‌ام و برای پروژه‌های بعدی، برحسب مورد سراغ یک یا چندتایشان می‌روم. فقط کافی است که مورد مشابه را به‌درستی شناسایی کنم. چیزی شبیه توبره‌ی امام محمد غزالی که همه‌ی علمش را در قالب جزوه‌هایی دست‌نویس در آن ریخته بود. البته غزالی وقتی فهمید راه‌زنان به راحتی می‌توانند علمش را مورد هجمه قرار دهند، در روش خود تجدیدنظر کرد اما من جز Back-Up گرفتن چاره‌ی دیگری ندارم. خیلی هم خودم مقصر نیستم. چون هیچ مدیر پروژه یا نماینده‌ی کارفرمایی، تحلیل و استدلال من در دفاع از طرح پیشنهادی- ابتکاری‌ام را که نمونه‌ی مشابه دیگری در کشور ندارد، به چیزی نمی‌خرد. درواقع ‌کسی آن‌قدر به‌ام اطمینان ندارد که کاری که تابه‌حال جایی انجام نشده را فقط به واسطه‌ی منطق و محاسبات من انجام دهد. نه من و نه هیچ‌کس دیگر. پس لازم است ثابت کنم در فلان نیروگاه یا پتروشیمی یا ایستگاه گاز، طرح مشابهی انجام گرفته تا خیال همه راحت شود و خدای‌ناکرده فرداروز اگر مساله‌ای پیش آمد، توجیهی داشته باشند. به‌این‌ترتیب هرچه آرشیوم از مدارک و نقشه‌ها غنی‌تر باشد، مهندس «حسابی‌»تری به حساب می‌آیم و دستم برای انجام مراحل کپی/پیست/ادیت بر اساس شرایط خاص پروژه، به‌قدر کفایت باز است. همین مساله باعث شده مثل رقابت تسلیحاتی در منطقه، رقابت «داکیومنتی»ِ پنهانی هم بین مهندسان در‌بگیرد. رقابتی که البته به این سادگی‌ها هم نیست؛ پورت‌های USB شرکت‌ها بسته است، هرکسی دسترسی به سی‌دی‌رایتر ندارد و ازطریق اینترنت نمی‌شود بیش از حجم معینی فایل ارسال کرد. اما خب، مهندس‌ها همیشه یا راهی خواهند یافت، یا راهی خواهند ساخت.

بازدید از سایت‌های مشابه و عکس‌گرفتن از سیستم‌های طراحی و نصب‌شده‌شان هم خوب جواب می‌دهد. سایت‌ها به این راحتی اجازه‌ی عکس‌برداری به شما نمی‌دهند ولی خب آن‌هم راه خودش را دارد. یک‌بار برای پروژه‌ای که در همدان انجام می‌دادیم، رفتیم از سایت مشابهی در شیراز بازدید کنیم. مدیر سایت کلی عزت‌واحترام‌مان کرد و گفت نماینده‌ی مخصوص خودش را همراه‌مان می‌فرستد تا همه‌ی سوراخ‌سمبه‌های سایت را «برایمان پرزنت کند». فقط ازمان خواهش کرد به‌هیچ‌وجه عکس نگیریم. گفتیم چَشم و گردش علمی‌مان شروع شد. همان اولِ کار یکی از بچه‌ها را فرستادیم یواشکی گوشه‌کنارها بچرخد و از همه‌جا عکس بگیرد. نماینده‌ی مخصوصِ مسؤول سایت هی می‌پرسید: «پس اون رفیق‌تون کو؟» چیزهایی می‌گفتیم در این مایه‌ها که «یه‌کمی مریض احواله»، یا «اوضاعش تعریفی نداره». حتی یکی از هم‌کارها گفت: «بذار به حال خودش باشه.» بازدیدمان داشت تمام می‌شد و دوست‌مان بعد از انجام موفقیت‌آمیز ماموریت به ما ملحق شده بود که مدیر سایت با آشفتگی و خشمی فروخورده به‌مان نزدیک شد. گفت: «من به شما اعتماد کردم و توقع نداشتم و خواهش می‌کنم این کار رو نکنید و…» چون خَمُشان بی‌گنه روی بر آسمان کردیم که «کشک چی؟ پشم چی؟ ما که دست از پا خطا نکردیم.» طفلک دیگر چیزی نگفت. تا عکس‌ها را ندیده بودیم، نفهمیدیم از کجا بو برده. ولی توی یکی از عکس‌ها خودش هم بود. آن تهِ کادر، از روی پلت‌فرم زل زده بود به عکاس که از روبه‌رو داشت از «اکوئیپ‌منت»ی عکس می‌گرفت. زوم کردیم که حالت چهره‌اش را دقیق‌تر ببینیم، واضح نبود. خدایی‌اش خیلی مردی کرد که آبرویمان را بیشتر از این نریخت و دنبال دوربین، نداد بازرسی‌مان کنند.

مهندس‌ها هم مثل شاغلان هر حرفه‌ی دیگر، علاقه یا حتی احتیاج به زبان خاصی دارند تا هر کس از گرد راه رسید، همان اول بسم‌الله نفهمد از چه می‌گویند و راجع به چه‌چیزی حرف می‌زنند. زبان‌شان البته برخلاف قصاب‌ها یا کله‌پاچه‌ای‌ها یا حمامی‌ها، زبان خیلی پیچیده و غریبی نیست. فقط برای تمام واژه‌هایی که معادل فارسیِ مرسوم و کاربردی دارند، اصل انگلیسی‌اش را به‌کار می‌برند. به ارتفاع می‌گویند Elevation و به مختصات Coordination. «کولینگ‌واتر» یعنی آب خنک‌کن و «سی‌واتر» یعنی آب دریا. Clearance بین خطوط لوله باید به‌قدر عرض شانه‌ی یک آدم معمولی باشد، وگرنه شما به Access Platform نیاز پیدا می‌کنید. ممکن است جاده‌ی دست‌رسی خط لوله را Cross کند ولی Control Room نباید در Hazardous Area باشد. اگر پروژه‌ای که درحال اجراست، Deviationی با اسناد اولیه‌ی مناقصه داشته باشد، می‌توان Claim کرد. وظیفه‌ی ورودی و خروجی هر پمپ، «ساکشن و دیس‌چارج» است، نه مکش و تخلیه. تحلیل تنش می‌شود «استرس آنالیز» و اگر کارتان خیلی درست باشد حتی «آنالایزِز». بقیه را نمی‌دانم ولی چشم من موقع گفتن این کلمه‌ها برق خاصی می‌زند که رگه‌هایی از همان شور‌و‌شوق کودکی و نوجوانی درش هست. اصلا این‌همه کلمه‌ی فرنگی که از اول متن تابه‌حال دیده‌اید، از همان فیلد بگیر، تا کامپوننت و اکوئیپ‌منت، از همین عادت می‌آید. یک‌بار داشتم به زنم می‌گفتم رفته بودیم سایت بازدید و جرات نکردم از «لَدِرِ ایلِوِیتِد واترتانک» بالا بروم، حرفم را قطع کرد و گفت: «منظورت من‌به‌ی آبه؟» بی‌انصاف حتی «منبع» هم نگفت. گفت «من‌به» و هیچ فکر نکرد این‌جوری از یک مهندس پایپینگ به یک لوله‌کش ساده بدلم می‌کند.
 

متن کامل این مطلب را می‌توانید در شماره‌ی چهل‌ام، دی ۱۳۹۲ بخوانید.

_{نمی دانم که چرا این خاطره از کودکی با من مانده است. شاید  برای اینکه آقای همسایه قصد داشت ما بچه ها را آدم های منطقی ای بار بیاورد. انگار دوست داشت بفهمیم عقل مهم تر از احساس است.آن موقع ها یکی دو تا نبودیم که. ده تا بچه بودیم که تابستان ها کارمان جیغ زدن توی حیاط و دویدن و سرک کشیدن به باغچه بود و زمستان ها منتظر برف نشستن.آقای همسایه نمی گذاشت بچه هایش با ما بازی کنند. از آن دست باباها بود که اختلاط پسر و دختر به نظرش حرام می آمد. هرچند ما شش ساله بودیم و بس!}

_{آقای قدمی چهارتا بچه داشت. دو تا پسر که برای تنبیه آنها را می انداخت پشت کامیون و یک پتو پرت می کرد توی بغلشان و بچه ها تا صبح می لرزیدند و وقتی آدم می شدند حق داشتند به ساختمان برگردند.}

_{همیشه کامیون جلوی در و توی کوچه پارک می شد و رنگ سبز چرکش هنوز یادم هست.}

_{یکبار که برف بارید،حسابی هم بارید، شروع کردیم به ساختن آدم برفی. از هشت صبح شروع کردیم تا یازده،بزرگترین آدم برفی دنیایمان را وسط حیاط ساختیم که ناگهان با پرتاب برف از پشت بام روبرو شدیم. داشت برف های پشت بام را پارو می کرد که خدای نکرده آسفالت های آن خراب نشود و خب نمی شد برف ها را پرت کرد توی کوچه. آقای همسایه در یک لحظه ی کاملا منطقی تصمیم گرفت برف ها را پرت کند روی سر آدم برفی و برایش مهم نباشد که ما شاهد جدا شدن سر او و قل خوردنش هستیم و چیزی درونمان ریش ریش می شود.}

_{منطقش گفته بود که باید در همان لحظه پشت بام را پارو کند . منطقش گفته بود که باید ما را هم منطقی بار بیاورد. آدم برفی که آدم نیست. می شود آن را کشت . خیلی راحت. خیلی خیلی راحت و لابد وقتی ما بزرگ می شویم یادمان می رود....}