hsalehi2002فصل مشترك همه ى آدم هاى موفق، ابن الوقت بودنشونه.
امروز دوباره به اين فكر مى كردم كه فصل مشترك همه ى آدم هاى موفق، ابن الوقت بودنشونه. اين كه همه شون بنده ى حال و الانند. فارغ از گذشته اى كه آزارشون بده و راحت از آينده اى كه دل نگرانشون كنه. به معناى واقعى اهل حال اند. اينجور آدمها معمولا زياد حرف ميزنند، پايه ى هر جور برنامه و فعاليتى هستند و به هر اتفاق ساده اى ميخندند. فرار مى كنند، از هر حرفى كه بوى غم بده، از هر شعرى كه ناله كنه و از هر آهنگى كه فراموش كردنى ها رو به يادشون بياره.
اون سر طيف امثال من هستند، كه هرجا ميرن كوله بار گذشته شون روى دوششونه، كه در خوش ترين لحظه هاى حال و اكنون هم مشغول به خاطر سپردنند براى لحظه هاى خلوت آينده. زياد اهل تجربه هاى جديد نيستند چراكه هر تجربه وزنه ى ديگريه به روى وزن سنگين خاطره ى تجربه هاى قبلى. آدمهايى كه هميشه يا شعرى رو زمزمه مى كنند يا بيتى رو گوشه ى دفترشون مى نويسند.
از طنزهاى تلخ روزگار اين بوده كه اين دو سر طيف دور، همواره جذب همديگه شدند. اونها اسير آرامش و احساس اينها و اينها اسير شور زندگى و انرژى اونها.
اما مشكل هميشه زمانى سر باز ميكنه كه دلى ميگيره. برخلاف ابن الوقت ها كه ساده فراموش مى كنند و ميگذرند، اهل خاطره خيلى اهل بخشيدن و گذشت نيستند، نه اين كه نخوان، نميتونند. اهل خاطره هيچوقت بياد نميارن چون كه هرگز از ياد نبردند.
دروغ چرا؟ من خودم اگر ميتونستم و بلد بودم آرزو داشتم اهل حال باشم. كيه كه بدش بياد از قيد و بند فكرهاى بى حاصل رها بشه و از لحظاتش لذت ببره. يكبار يه ابن الوقتى بهم گفت شايد اونقدر گذشته ى سختى نداشتى كه مجبور بشى ولش كنى و خودتو به فراموشى بزنى. شايد راست مى گفت. شايد از تلخى بيش از حد ديروزشونه كه به امروز و اكنون پناهنده شدند.
امروز دوباره به اين فكر مى كردم كه ابن الوقت ها خوبند، پر از خنده و لذت و شب نشينى. موفقند و راحت در زندگى پيشرفت مى كنند، شايد چون هيچ چيز نميتونه مانع از سرزندگى و تجربه كردنشون بشه. ممكنه زمانهايى مثل هر آدم ديگه اى گوشه اى بنشينند و زانوهاشون رو بغل كنند، اما زياد طول نميكشه. دوباره اس ام اسى براشون مياد و برنامه ى ديگه اى رو با جمع ديگه اى هماهنگ ميكنند و از خونه بيرون ميزنند. اما اين فرارى هاى هميشه شاد براى خودشون بيشتر مفيدند تا اهالى اون سر طيف. راحت فراموش كردن همونقدر كه براى ابن الوقت ها نقطه ى قوت و قدرته براى اهل خاطره چيزى جز كابوس و شكنجه نيست. اما هميشه مزه ى تلخ فراموش شدن سهم اونهاييه كه فراموش نمى كنند.
hsalehi2002ایران با بالاترین نرخ زن ازدواج کرده در سن 45 تا 49 سال، جام ازدواج را به خانه می برد.
hsalehi2002در باب آریایی بودن و افتخار به هموطنبودن با شخصیتی افسانهای
hsalehi2002عجب خرتوخریه این مملکت به خدا
یکی از بزرگترین ایرادات نظام جمهوری اسلامی خویشاوند سالاری نهادینه شده (systematic nepotism) درآن است. یکی از پیشتازان این موضوع آیتالله محمدرضا مهدوی کنی است.
نام آیتالله مهدوی کنی به دانشگاه امام صادق گره خوردهاست. دانشگاه امام صادق در اصل قرار بود رویای دانشگاه اسلامی را محقق کند. در ابتدای انقلاب بیش و پیش از هر کس آیتالله منتظری به دنبال این ایده بود. به سعی او در نخستین گام زمین و ساختمان مرکز مطالعات مدیریت که قبل از انقلاب با سرمایهگذاری برخی سرمایهداران معروف از جمله لاجوردیها ایجاد شده بود مصادره و به این دانشگاه اسلامی اختصاص یافت. مرکز مطالعات مدیریت با همکاری دانشگاه هاروارد دورههای آموزش مدیریت برگزار میکرد و تنها چیزی که از آن مرکز هنوز باقی مانده نام «پل مدیریت» است که هنوز هم به آن منطقه اطلاق میشود.
پس از برکناری مهدوی کنی از وزارت کشور، آیتالله منتظری او را به عنوان نماینده خود مسئول رهاندازی دانشگاه امام صادق میکند. از آن زمان این دانشگاه به مهمترین محل استقرار آیتالله بدل شده و مهمترین کادرهای جمهوری اسلامی از این دانشگاه بیرون آمدهاند. دانشگاهی که کاملا مستقل بوده و وزارت علوم هیچ گونه نظارتی بر آن ندارد. این دانشگاه مالک شرکتی است به نام جامعه الصادق که دارای زیرمجموعههایی نظیر کارخانههای پوشاک جامعه و داروسازی حیان و مجتمع میلاد نور در شهرک غرب و همینطور مرکز خرید نوساز و بزرگی در تقاطع ولیعصر و طالقانی به نام نور است (یک بار هم باید درباره رانتهای این شرکت چیزی بنویسم).
اما خویشاوندسالاری! خود آیتلله که رئیس مادامالعمر دانشگاه هستند حتی محل زندگی او هم در محوطه دانشگاه است. همسر او خانم قدسی سرخهای هم از بدو تاسیس واحد خواهران دانشگاه رئیس مادامالعمر این واحد شدهاند. برادر بزرگتر هم یعنی محمدباقر باقری کنی قائم مقام رئيس دانشگاههستند. همین برادر قائم مقام دو پسر دارد. یکی علي باقري (فارعالتحصيل و استاد اقتصاد دانشگاه امام صادق) كه معاون سعيد جليلي (فارعالتحصيل و استاد علوم سياسي دانشگاه امام صادق) در شوراي عالي امنيت ملي بود و تا یک سال پیش نامش به دليل مذاكرات هستهاي زياد شنيده ميشد. پسر دیگر هم مصباحالهدی باقري كني (فارعالتحصيل و استاد مدیریت دانشگاه امام صادق) كه داماد رهبر ايران و همسر خانم هدی خامنهای است او هم چند سالی مدیر طرح و برنامه دانشگاه و رئيس دانشکده مديريت آن بودهاست.
آیتالله سه فرزند دارند. دختر بزرگشان صدیقه مهدوی کنی (فارعالتحصيل و استاد علوم قرآنی دانشگاه امام صادق) قائممقام مادر در واحد خواهران هستند. همسر این خانم آقای ابراهیم انصاریان تنها عضو خانواده است که در دانشگاه امام صادق سمت مهمی ندارد در عوض مسئول دفتر آیتالله در مجلس خبرگان هستند. این زوج دو فرزند دارند زهیر انصاریان (فارعالتحصيل و استاد فلسفه دانشگاه امام صادق) که مدتها مدیر اداره گزینش دانشجویان بود و ضحی انصاریان (فارعالتحصيل دانشگاه امام صادق) که در واحد خواهران دانشگاه امام صادق شاغل است.
دختر کوچک آیتالله هم مهدیه مهدوی کنی است (فارعالتحصيل و استاد تاریخ اسلام دانشگاه امام صادق) که هم اکنون مدیر گزینش واحد خواهران و نیز مدیر مدارس دخترانه غیرانتفاعی وابسته به دانشگاه است. همسرش حجتالاسلام سیدمصطفی میرلوحی هم عضو هئیت علمی و مدیر کل روابط عمومی و امور بینالملل دانشگاه امام صادق است. این زوج سه فرزند دارند. فرزند اول سیدمحمدحسین میرلوحی که فعلا دانشجوی دانشگاه امام صادق و ضمنا داماد حجتالاسلام پناهیان (واعظ مورد علاقه مصباح یزدی و جبهه پایداری) است. دو فرزند دیگر هنوز مدرسه میروند.
آیت الله یک فرزند پسر هم دارند به نام محمد سعید مهدوی کنی (فارعالتحصيل و استاد ارتباطات دانشگاه امام صادق) که ریاست هسته گزینش دانشگاه را برعهده دارد ولی عملا مدیریت اجرایی دانشگاه برعهده او است. همسر او هم در همین دانشگاه کار میکند. این زوج سه فرزند دارند که آنها هم هنوز به سن دانشگاه نرسیدهاند که وارد دانشگاه خانوادگی شوند.
میبینید که همه اعضای خانواده از این دانشگاه مدرک گرفتهاند، آنجا استاد شدهاند و همانجا مدیریت کردهاند. این گونه است که مهمترین کانون کادرسازی جمهوری اسلامی که مالک موسسات معظم اقتصادی است به محفلی خانوادگی بدل شدهاست. اهمیت آنچه در دانشگاه امام صادق رخ داده فراتر از موضوع نپوتیزم است اما باز کردن آن و تحلیل تبعات سیاسی این وضعیت، نیازمند فرصت و جراتی است که من فعلا ندارم.
hsalehi2002وقتی که دروغ میگویند، جملهای شرطی اظهار میکنند: حرفمان را باور نخواهی کرد حتی اگر راستگو باشیم؛ وقتی که راست میگویند، جملهشان مشروط نیست: و ما راستگو هستیم.
دلم بدجوری گرفته
اونقدر که چند ساعت پیش یهو خاطره بالا آوردم. رفتم به اون لحظهٔ داغونی که یه روز ظهر، برای اولین بار بعد از یه سال و اندی غیبت نابهنگام و (به زعم خودم) جانگداز، بالاخره کامپیوترو روشن کردم وصل شدم به اینترنت
و دیدم که “یار غارم” توی اون پونصد و چهل و هفت روز، حتی در حد یک نقطه هم سراغی ازم نگرفته
۰اون لحظه یخ زد، سالها گذشت و بغضم امشب ترکید
.هیشکی خسته نباشه، آمین
hsalehi2002همون خانوم هاویشام خودمون.
“The broken heart. You think you will die, but you just keep living, day after day after terrible day.”
-Miss Havisham, Great Expectations by Charles Dickens
این تمایل همه به خارج رفتن من را کشته. مثل دماغهای عمل کرده و موهای رنگ کرده و ساپورت پوشیدن و چکمه به پا کردن همه. این همه من را کشته. مقدار زیادی همه میبینم که در یک شرایط نامتعادل روحی و جسمی زندگی میکنند و همه با هم میروند اینور، همه با هم میروند آنور. همه با هم میروند دانشگاه. همه در آزمون دکتری شرکت میکنند. همه میروند کلاس زبان. همه مشروب میخورند. همه علف میکشند. همه مقاله میدهند. همه توی همایشها شرکت میکنند. همه میروند نمایشگاه کتاب. همه با گوشیهای موبایلشان از همه چیز عکس میگیرند. همه گوشی تاچ میخرند. هیچ دسته بندی ای در جامعه وجود ندارد. هیچ معیاری برای هیچ چیز باقی نگذاشته اند. هیچ گروه بندی نمیبینی که بگویی اُکی، من متعلق یه این گروه هستم. گروه ایکس. ما اعضای گروه ایکس هستیم. ما نوکیاهای 1110 داریم. ما مقاله نمیدهیم. ما آش رشته دوس داریم. ما کتونی پا میکنیم. ما موهایمان مشکی و به هم ریخته است. دماغمان گوشتیست. در آزمون دکتری شرکت نمیکنیم. بیکاریم. به نمایشگاه کتاب نمیرویم. با گوشیمان عکس نمیگیریم. خیلی حرف نمیزنیم. صدایمان یواش است. از خارج رفتن میترسیم. با گروه اف و بی و جی دوست هستیم. از اچ ها متنفریم. بد نیستیم. خوب نیستیم. همینی هستیم که میبینید. مثل بقیه گروهها. آنها هم همین هستند که میبینید. فقط با هم تفاوت داریم. تفاوت. تفاوت. تفاوت.
hsalehi2002قطع که کردم دیدم برام اسمس اومده. خداوندا. اسمس از بانک پاسارگاد که میگفت بیست تومن از حسابم برداشتم. گفتم آقا ایناها، این اسمسش. تقریبن داد زدم، جوری که آب دهنم پرید بیرون.
hsalehi2002Time heals all wounds, but maybe not all of them.
ساعت درست ده دقیقه به شش عصر، دستم داشت میرفت سمت تلفن که از اینجا شماره خانهاش را بگیرم. شمارهای که هفده سال پیش عادت داشتم بگیرم و حتی یک رقمش را هم یادم نیست. ولی با این حال باز هم دستم داشت میرفت سمت تلفن. از تصور اینکه بیاید بنشیند کنار گوشی، روی فرش کاشان، گوشه اتاقش و گوشی را بردارد و ناشیانه، طوری که انگار با صدای خودش هم غریبه است بگوید الو...مامانی تویی؟ دلم هنوز بعد از این همه سال میلرزد. برای من او هیچ وقت نمرد. نمیمیرد. حتی توی خوابهایم هم هر چقدر تلاش میکنم خاکش کنم بیفایده است. گاهی فکر میکنم باید بروم پیش جنگیر و از شر این حملههای آنی که هفده سال است ولم نکرده خلاص شوم. یا بروم پیش روانپزشک بهش بگویم دستم به دامنت، کاری بکن بعد از هفده سال باور کنم مرده. شاید دلم نمیخواهم باور کنم که نمیروم پیاش را بگیرم. اگر میخواستم حتما تا الان موضوع را حل کرده بودم و الان ساعت ده دقیقه به شش عصر پشت میز کارم در دانشکده به این نتیجه نمیرسیدم که گوشی را بردارم و تلفن کنم به شمارهای که حتی یک رقمش را هم یادم نیست و صدایش را بشنوم و باورم شود کل این هفده سال را خواب دیدهام و او هنوز زنده است.
آن سال، تازه سیم تلفن کشیده بودند خانهشان. شاید قبل مرگش چیزی حدود شش ماه تلفن داشت و گوشی را هم همیشه خودش برمیداشت. لابد اگر الان زنده بود، دیگر از موجودات صدادار پشت تلفن نمیترسید. لابد عادت میکرد به این نوع از رابطه و فقط منتظر صدای زنگ در نبود. لابد هر از چند گاهی گوشی را بر میداشت و شمارهام را میگرفت.از همان تلفن انگشتی آلبالویی. اگر امسال بود، ۷۴ ساله میشد. هفده سال گذشته و برای من هنوز همین دیروز است. چهاردهم اسفند ۱۳۷۶. او پنجاه و هفت سال داشت. من سیزده سال و انگار زمان برای باور مرگش همانجا یخ زده و جلوتر نرفته است.
