Sakis.koltsidas

Click to view slideshow.

Στη διαδρομή  από το αεροδρόμιο της Μυτιλήνης προς την πόλη, ο ελάχιστα παρατηρητικός περαστικός δεν θ’ αποφύγει να προσέξει -και να εντυπωσιαστεί- από μια σειρά μεγαλόπρεπων σπιτιών. Η λέξη ‘σπίτια’ τ’ αδικεί. Πρόκειται  καλύτερα για επαύλεις  και μέγαρα, παραταγμένα και στις δυό μεριές του δρόμου.

Η περιοχή λέγεται Σουράδα και φιλοξενεί μια σειρά αρχιτεκτονικούς ρυθμούς (νεοκλασσικό, νεογοτθικό, εκλεκτικισμό κ.α.) σε συχνότητα και πυκνότητα που δεν έχω δει σε άλλο μέρος στην Ελλάδα.

Αλλά κι η υπόλοιπη πόλη της Μυτιλήνης είναι διάσπαρτη από μεγάλα εντυπωσιακά κτίρια, είτε δημόσια, είτε ιδιωτικά, πράγμα που έρχεται σε καταφανή αντίθεση με τα στενά, ως επί το πλείστον, δρομάκια της που προδίδουν το οθωμανικό παρελθόν της.

Είναι γνωστό ότι αυτή η αρχιτεκτονική πανδαισία είναι κληρονομιά μιας εποχής που το νησί γνώριζε δόξες και κυρίως πλούτο: στα τέλη του 19ου αιώνα κι τις αρχές του 20ου. Βάση αυτού του πλούτου ήταν η ελιά που και σήμερα ακόμα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των καλλιεργημένων εκτάσεων (κάπου διάβασα ότι τα ελαιόδεντρα αριθμούν τα έντεκα εκατομύρια).

Περιδιαβαίνοντας την οποιαδήποτε σχετικά σημαντική πόλη του νησιού είναι απίθανο να μην πέσεις πάνω στα ερείπια κάποιου παλιού ελαιουργείου με τη χαρακτηριστική ψηλή καμινάδα ή ότι έχει μείνει απ’ αυτήν τέλος πάντων. Κι έτσι καταλαβαίνεις ότι σε κείνη την εποχή της ακμής, δεν ήταν σκέτα η γη που έπαιξε ρόλο, αλλά κυρίως η βιομηχανική  εκμετάλλευση της. Γιατί τα ελαιουργεία αυτά ήταν ατμοκίνητες βιομηχανικές μονάδες κι όχι τα παλια απλά λιοτρίβια που είχαν κινητήρια δύναμη μουλάρια και γαϊδούρια.

Κι όπου υπάρχει βιομηχανία υπάρχει κι αστική τάξη. Και τα μέγαρα της Σουράδας είναι δικά της δημιουργήματα.

Η οικονομική άνθηση του νησιού οφείλεται κατά πολύ στην φιλελευθεροποίηση του οθωμανικού καθεστώτος του 1839 (το λεγόμενο τανζιμάτ = μεταρρύθμιση) η οποία επέτρεψε στους χριστιανούς να επιδίδονται σε οικονομικές δραστηριότητες που δεν επιτρέπονταν ή επιτρέπονταν με περιορισμούς στο παρελθόν. Επιπλέον, μια σειρά από άλλα κίνητρα βοήθησαν ιδιαίτερα όπως οι μηδενικοί δασμοί για την εισαγωγή μηχανολογικού εξοπλισμού. Έτσι, η Λέσβος ανάπτυξε μια δυναμική εξαγωγική οικονομία γύρω από την ελιά κι έγινε σταδιακά ο κύριος τροφοδότης λαδιού και σαπουνιού της οθωμανικής ενδοχώρας  αλλά και των χωρών του Ευξείνου.

Επισκεφτήκαμε και τα δύο  μουσεία ελαιουργεία που έχει το νησί (κι η Ελλάδα ολόκληρη): το ένα στον Πάπαδο κοντά στο Πλωμάρι, κι  άλλο ένα στην Αγ. Παρασκευή κοντά στην Καλλονή.  Είχαμε έτσι την ευκαιρία να δούμε  όλα τα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας. Ο λέβητας που ζεσταινόταν το νερό και γινόταν ατμός και κινούσε με τη σειρά του όλο το εργοστάσιο ήταν ένα μεγάλο καζάνι, που αποτελείτο από  δύο κυλίνδρους τον ένα μέσα στον άλλον. Στον εσωτερικό έμπαινε σαν καύσιμο το κατάλοιπο της ελιάς   και ο μεγάλος γέμιζε με 2/3 νερό που όταν θερμαινόταν επαρκώς κι αποκτούσε γινόταν ατμός. Όταν ο ατμός ‘σήκωνε’ πίεση άνοιγαν μια βαλβίδα και τον διοχέτευαν στο κύκλωμα της ατμομηχανής που με τη σειρά της, μέσω ιμάντα, έδινε κίνηση σ΄ ένα μεγάλο άξονα που διέτρεχε την μια πλευρά του κτιρίου. Απ’ αυτόν τον άξονα, πάλι μέσω ιμάντων, έπαιρναν κίνηση τα δυο μεγάλα τριβεία που γινόταν η αρχική σύνθλιψη της ελιάς, και μετά 3 πρέσσες που συμπίεζαν τον πολτό κι έβγαζαν το λάδ και τέλος συσκευές Laval που γινόταν διαχωρισμός του λαδιού.

Δύο ενδιαφέροντα μηχανολογικά στοιχεία: οι πρέσσες και στα δύο εργοστάσια, κι ο ατμολέβητας του ενός ήταν κατασκευής του εργοστασίου Ισηγόνη στη Σμύρνη που ήταν ένας από τους βασικούς προμηθευτές των ελαιουργίων. Αν δεν σας λέει τίποτα το όνομα, θυμίζω ότι ο Alec Issigonis, απόγονος της οικογένειας των βιομηχάνων, ήταν ο σχεδιαστής του περιβόητου Μίνι Κούπερ. Η αρχική ατμομηχανή του Πάπαδου ήταν επίσης κατασκευή ενός μηχανουργείου της Μυτιλήνης. Την περίοδο εκείνη μόνο η Σμύρνη, η Σύρος κι ο Πειραιάς είχαν μηχανουργεία με τέτοιες δυνατότητες συνεπώς η κατασκευή αυτή ήταν τεχνολογικό επίτευγμα για την εποχή.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή η οικονομική ευμάρεια σταματάει απότομα. Πολύ απότομα. Τόσο που να ψάχνεις να βρεις κάτι άξιο λόγου που να έχει κτιστεί μετά το 1922 και να μην μπορείς. Κι είναι αυτό ένας γρίφος. Γιατί, ναι μεν, με το σχηματισμό του νεώτερου Τουρικού κράτους αλλά και την Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, οι Μυτιληνιοί παραγωγοί λαδιού και σαπουνιού έχασαν εν μια νυκτί τις παραδοσιακές αγορές τους κι έτσι μια κρίση ήταν αναπόφευκτη. Αλλά δεν είναι κατανοητό, τουλάχιστον σε μένα, γιατί δεν αναζήτησαν άλλες αγορές πιο δυτικά, παρά άφησαν όλες τις παλιές δραστηριότητες να εκφυλιστούν και τελικά να εκπνεύσουν. Δεν μπορεί δε να ήταν θέμα αύξησης του εργατικού κόστους αφού οι ήδη εξαθλιωμένοι χωρικοί που αποτελούσαν την κύρια εργατική δύναμη απλά πολλαπλασιάστηκαν με την έλευση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Ίσως κάποια αναδιανομή γης ή μεταβολή των διεθνών τιμών του λαδιού να μην επέτρεπε πλεόν μεγάλες παραγωγές και κέρδη. Το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι η ελαιοπαραγωγή δεν σταμάτησε ποτέ. Απλά δεν έχει πια την ικμάδα του παρελθόντος και σταμάτησε να δημιουργεί μεγάλες περιουσίες.Μετά την Μικρασιατική δοκιμάστηκαν συνεταιριστικές μορφές παραγωγής (το ελαιοτριβείο στην Αγ. Παρασκευή είναι συνεταιριστικό) που πιθανώς να υπάρχουν ακόμα. Πάντως, τίποτα στο νεώτερο Μυτιληνιό αρχιτεκτονικό τοπίο δεν ‘μιλάει’ για μοντέρνα ελαιουργία όπως μιλούσαν οι καμινάδες στο παλιό.

Για τη σαπωνοποιία, την συγγενική αυτή βιομηχανική δραστηριότητα που βασίζεται σαν πρώτη ύλη στο κατάλοιπο της ελαιοπαραγωγής, μπορώ να καταλάβω ότι δεν ήταν μόνο θέμα αγορών αλλά και (ίσως κυρίως) τεχνολογίας. Τα μοντέρνα, τελείως χημικά, σαπούνια εκτόπισαν τα παληά, τα βασισμένα στην ελιά. Είναι ενδιαφέρον ότι η οικογένεια Παπουτσάνη, της ομώνυμης φίρμας σαπουνιών, προέρχεται από τη Μυτιλήνη. Το εργοστάσιο Παπουτσάνη στο Πλωμάρι έβγαζε κατά κύριο λόγο λάδι και σαν υποπροϊόν σαπούνι. Η οικογένεια πρόβλεψε την επερχόμενη καταστροφή και γι αυτό φρόντισε να μεταφέρει τις δραστηριότητες της στον Πειραιά κι έτσι διασώθηκε για ένα ακόμα αιώνα.

Είναι επίσης περίεργο πως μετά την χρυσή εποχή των λαδιών άνθισε η ποτοποιϊα του ούζου με δεκάδες μικρές φίρμες. Και μάλιστα παρά την έλλειψη τοπικής παραγωγής της πρώτης ύλης: της αιθυλικής αλκόολης που συνήθως βγαίνει από σταφύλια ή σταφίδες. Υπάρχει βέβαια τοπική παραγωγή γλυκάνισου αλλά το ακλόολ έρχεται, όπως μας είπαν σ’ ένα εργοστάσιο, από την Πάτρα!

Η τελευταία ‘βιομηχανία’ που ανέπτυξε η Λέσβος, κι αυτήν μάλλον αναιμικά, είναι ο τουρισμός. Συγκριτικά με την Κρήτη ή τη Ρόδο οι επιδόσεις είναι αστείες παρότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις. Πολλοί το αποδίδουν σε μια ιδιότυπη καραντίνα του νησιού από μεριάς επίσημης πολιτείας, λόγω του αριστερού προσανατολισμού του εκλογικού του σώματος. Αυτό μπορεί να έχει αλήθεια σ’ ότι αφορά επιδοτήσεις αλλά και πάλι δεν βλέπω πως θα στεκόταν εμπόδιο σ’ ιδιώτες που θα θέλαν να χτίσουν μοντέρνες τουριστικές μονάδες.

Περιηγούμενος το ανατολικό κυρίως τμήμα του νησιού, είχα πολλές φορές την αίσθηση ότι αφενός δεν βρίσκομαι σε νησί, κι αφετέρου δεν βρίσκομαι σε ελληνικό έδαφος. Η πυκνή βλάστηση, τα δίπατα σπίτια με τα χρωματιστά παράθυρα, τα τειχία από τον κοκκινωπό τραχείτη, τα μέγαρα με τους γύψινους διάκοσμους και τα ζωγραφιστά νταβάνια και τα κουφάρια των εργοστασίων που κάποια έχουν αναστηλωθεί κι έχουν γίνει ξενοδοχεία κι άλλα μουσεία, θυμίζουν περισσότερο Ιταλία ή Νότια Γαλλία παρά Ελλάδα.

Υπάρχει κάτι παραπάνω σε αρχοντιά σ’ αυτά που βλέπει κανείς και μια ηρεμία κι ηπιότητα που σίγουρα αντανακλάται και στο θυμικό των κατοίκων. Δεν θυμάμαι ν’ άκουσα ντόπιους να φωνάζουν, έστω και για πλάκα. Ίσως πάλι αυτή η ηρεμία να είναι η μάσκα μιας μελαγχολίας. Της μελαγχολίας των πληβείων που ζουν σ’ ένα αρχοντικό σκηνικό με τα φαντάσματα των πατρίκιων που δεν κατάφεραν ακόμα ν’ αντικαταστήσουν.

 

Για αρχή να δηλώσω ότι ζηλεύω τον βαρουφάκη για τη δική του πρόταση περί εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους φιλελέ ακόμα βαυκαλίζονται πως είναι κι αυτοί άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Άλλωστε και ο βαρουφάκης απλώς αντέγραψε το στύλ του αρχιτρολ σούιφτ (για όποιον δεν έχει διαβάσει το a modest proposal), αποδεικνύοντας πέρα από πάση αμφιβολία πως διαχρονικά δεν υπάρχει κάτι άλλο πέρα από τον μονοκύτταρο φιλελευθερισμό (και για όποιον δεν πείθεται ας διαβάσει λίγο σπένσερ).

 

Και τώρα που μου έφαγε κάποιος άλλος τη θέση του καραγκιόζη θα αναγκαστώ να βάλω τα γυαλάκια μου και να μιλήσω σοβαρά. Το σκουλίκι λοιπόν ….

 

Αν δούμε την απεργία εργαλειακά, πρόκειται για μια κίνηση που εξ’ ορισμού επιλέγεται από τους εργαζόμενους. Οι εργοδότες εκ της θέσεώς τους δεν μπορούν να επιβάλουν μια απεργία. Άρα πως γίνεται και οι καθηγητές κάνουν τις μαριονέτες της κυβέρνησης ανάλογα με τα καπρίτσια της?

 

Εδώ βρίσκεται η λογική του αυτόματου που λέγαμε προηγουμένως. Ο εργοδότης γνωρίζει τις “κοκκινες γραμμές” των εργαζομένων του και γιαυτό επιλέγει να τις πατήσει μόνο όταν θεωρεί τη συγκυρία ευνοϊκή για τον ίδιο. Τα τελευταία 30 χρόνια ο συνδικαλισμός βρίσκεται σε μια διαρκή άμυνα. Βασικός του στόχος είναι να υπερασπιστεί καλώς ή κακώς εννοούμενα κεκτημένα γιαυτό και έχει ξεχάσει αυτή την εντελώς φυσική θέση της απεργίας να προκαλείται αποκλειστικά από τους εργαζόμενους. Στην ουσία η άρρητη σχέση έχει μετατραπεί πια στο “δεν απεργούμε όσο δεν μας πατάτε τον κάλο”. Μια θέση εξόχως αρνητική για κάθε μάχη.

 

Άρα το πρώτο που θα πρέπει να αρνηθούν οι καθηγητές στην κυβέρνηση/εργοδότη είναι να επιλέγει τον χρόνο της απεργίας. Κι αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο αν μπορέσεις να συγκρατήσεις τα αντανακλαστικά σου κι αν είσαι πραγματικά αποφασισμένος να πολεμήσεις για να κερδίσεις κι όχι για την τιμή των όπλων. Προσπαθώ να μιλήσω γενικά γιατί δεν θεωρώ ότι αυτά αφορούν μόνο τους καθηγητές. Αλλά οι καθηγητές θα γίνουν το case study μου. Οπότε στη συγκεκριμένη περίπτωση η κυβέρνηση εντελώς προβλέψιμα πρότεινε το χρόνο της μάχης και οι καθηγητές έπρεπε να πουν, όχι εμείς δεν τσιμπάμε αλλά ούτε υποκύπτουμε.

Ποιος θα ήταν ένας καλός χρόνος για την απεργία? Μα φυσικά η αρχή της σχολικής χρονιάς. Τότε που λόγω της κυβερνητικής εχθρότητας προς την εκπαίδευση, υπάρχουν μαθητές χωρίς βιβλία και τάξεις χωρίς καθηγητές, τότε δηλαδή που μπορεί πολύ εύκολα να αποκαλυφθεί η υποκρισία της κυβέρνησης.

 

Το αίτημα της απεργίας.

Όπως είπαμε και στο προηγούμενο μέρος, η κυβέρνηση επέλεξε προσεκτικά να χτυπήσει εκεί που θα ήταν πιο δύσκολα υπερασπίσιμο το αίτημα. Στις ώρες εργασίας του καθηγητή. Κι αυτό είχε το επιπλέον μπόνους, ότι με τις παραπάνω ώρες θα μπορούσε να ξεφορτωθεί μερικές χιλιάδες “υπεράριθμων” καθηγητών μειώνοντας τα έξοδα για ΔΥ που είναι από τα βασικά καινούργια μεράκια της τρόικας. Όσο και να εξασκήσεις τη ρητορική σου, δεν υπάρχει ένας απλός τρόπος να αντιμετωπίσεις τα “λογικά” επιχειρήματα της κυβέρνησης. Ειδικά όταν το όπλο σου είναι η ομηρία των μαθητών. Και αυτό δείχνει και το δεύτερο αυτόματο του συνδικαλιστικού κινήματος. Τα αιτήματα δεν τα έθεσε ο κλάδος αλλά η κυβέρνηση. Οπότε λοιπόν παιδιά θα παίξουμε 5 εναντίων 11 και το τέρμα μας θα είναι στον λόφο κι εσάς στη γούβα. Σύμφωνοι? Σύμφωνοι είπαν και τα αυτόματα. Και κάπως έτσι στήθηκε μια μάχη που δεν χρειάστηκε να δοθεί ποτέ. Κι αυτό είναι ο ορισμός της νίκης.

 

 

Πάρτο αλλιώς.

Αντί λοιπόν να συζητάμε για μια μάχη που ποτέ δεν δόθηκε ποτέ και δεν θα χρειαστεί να δοθεί, ας αρχίσουμε να μιλάμε για το πως θα σχεδιάσουμε μια μάχη που η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να αρνηθεί και ταυτόχρονα θα είναι στριμωγμένη στη γωνία.

 

Μια απεργία διαρκείας στην αρχή της χρονιάς ακυρώνει τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για λιγότερους καθηγητές, άρα εξυπηρετεί ακριβώς τους ίδιους στόχους με την απεργία που δεν έγινε ποτέ. Όμως το αίτημα για διατήρηση του status quo δεν είναι υπερασπίσημο, ακριβώς διότι σε κανέναν δεν αρέσει το status quo. Η εκπαίδευση έχει τα χάλια της και το μόνο που ζητάνε οι καθηγητές είναι να μην αυξηθούν οι ώρες εργασίας τους. Πιο απλό και εύληπτο επικοινωνιακό μήνυμα δεν θα μπορούσες να δώσεις στην κυβέρνηση. Άρα το αίτημα πρέπει να είναι διαφορετικό. Πώς διαφορετικό? Θα πρέπει να είναι μετρήσιμο και γειωμένο, αλλά ταυτόχρονα υπερβατικό με την έννοια πως δεν θα πρέπει να ασχολείται στενά με τα κλαδικά αιτήματα των καθηγητών, αλλά να μπορεί να εμπλέξει στη διαδικασία τους πάντες.

 

Ναι ρε καραγκιόζη τέκι, αν το αίτημα είχε μεγάλα βυζιά, χυμώδη χείλια, μεγάλη πούτσα και ωραίο κωλαράκι θα το γούσταραν όλοι, αλλά όπως ξέρεις οι τρανς δεν είναι ακριβώς στην κορυφή των σεξουαλικών προτιμήσεων επειδή είσαι μια διεστραμμένη εσύ, άρα δεν υπάρχει ένα τέτοιο αίτημα? Σοβαρά?

 

Πάρτε λοιπόν το αίτημα. Οκ με την αύξηση των ωρών εργασίας, αλλά αυτό θα το δεχθούμε μόνο με άμεση ταυτόχρονη μείωση των μαθητών ανά τάξη από τους 27 που είναι σήμερα σε αυστηρά μέχρι 20 από αναπληρώτες ή μόνιμους καθηγητές. Οι ωρομίσθιοι θα υπάρχουν μόνο προκειμένου να καλύπτουν τα πραγματικά έκτακτα κενά, όχι για να είναι ο αράπης του εκπαιδευτικού συστήματος. Είναι μετρήσιμο και έχει ξεκάθαρο στόχο. Είναι γειωμένο και αφορά όλο τον κλάδο με την έννοια πως όχι μόνο δεν θα γίνουν απολύσεις, αλλά θα πρέπει να σταθεροποιηθούν οι θέσεις αυτών που εργάζονται χρόνια ως καθηγητές και θεωρούνται ακόμα αράπηδες. Αλλά ταυτόχρονα είναι και υπερβατικό διότι το αίτημα αφορά την αύξηση της ποιότητας της εκπαίδευσης και μπορεί να εμπλέξει όλη την κοινωνία.

 

Με ανέχεστε συνεχώς που μιλάω για το αίτημα, κι όχι για τα αιτήματα. Η πάγια διαπραγματευτική τακτική είναι να ρίχνουμε 10 αιτήματα, να παίρνουμε 2 και να το βουλώνουμε για τα υπόλοιπα. Πχ στις απεργίες των καθηγητών το αίτημα για την αύξηση των δαπανών για την παιδεία είχε την διαχρονική τάση να παραπέμπεται στις καλένδες. Αυτό μπορεί να ήταν μια τακτική που δούλευε παλιά και είχε στόχο να θολώσει και λίγο τα νερά προκειμένου να διευκολυνθεί η διαπραγμάτευση αλλά δεν έχει κανένα νόημα σήμερα. Διότι η μάχη δεν δίνεται στα χαρακώματα, αλλά για την κατάκτηση της σημαίας του αντιπάλου. Και η διαμάχη δεν πρέπει να είναι μεταξύ καθηγητών και κυβέρνησης, αλλά μεταξύ κοινωνίας και κυβέρνησης. Αν αυτό δεν το καταλάβουν οι καθηγητές θα είναι μονίμως χαμένοι. Οπότε ο στόχος σου δεν είναι να υπερασπιστείς την τάδε ή τη δείνα λεπτομέρεια που κανείς δεν θα καταλάβει, αλλά την εκπαιδευτική διαδικασία. Και μέσα από αυτή την ίδια την αξιοπρέπεια και τη ζωή σου. Κι άσε την κυβέρνηση να φέρει τη συζήτηση στα μικρά κι ασήμαντα για να μπορείς να βγεις εσύ από επάνω που υπερασπίζεσαι τα μεγάλα και τα ωραία. Και ξαφνικά το γήπεδο θα γίνει πολύ εύκολα ανηφορικό προς το μέρος σου. Αυτή είναι η μαγεία του δασκάλου σουν.

 

Πχ, θα στα χώσουν για τους αποσπασμένους? Θα απαντήσεις αμέσως πως είναι η ίδια η κυβέρνηση που τους αποσπά και πως οι εκπαιδευτικοί ανήκουν στις αίθουσες. Το μπαλάκι γυρίζει στην κυβέρνηση και ταυτόχρονα εμφανίζεται ως ο κύριος υποκριτής. Θα σου πουν για τις ώρες που χάνουν τα παιδιά. Θα τους πετάξεις πως το 1/3 των θέσεων είναι κενές όταν ξεκινά η χρονιά και οι μαθητές αλλάζουν δύο και τρεις καθηγητές κάθε χρονιά για το ίδιο μάθημα, κάτι εντελώς απαράδεκτο εκπαιδευτικά ακόμα και για λαμπραντόρ.

 

Αν θέλετε να σας το θέσω με αυτή τη μπακαλική που ονομάζεται μάρκετινγκ αυτό ονομάζεται USP (unique selling proposition). Με λίγα λόγια δεν μπορείς να λες πως η μαρμελαδα μας εχει πλούσια γεύση και μοσχοβολιστό άρωμα και ωραια υφη και καλή τιμη και μεγάλα κουκουτσια και ντιζάιν συσκευασία, γιατί κανείς δεν θα συγκρατήσει τίποτα. όταν επιτίθεσαι θα πρέπει να έχεις μία πρόταση. η μαρμελάδα μας μυρίζει άνοιξη. τελεία. Διάλεξε ποιος είσαι. Διάλεξε τη μάχη σου. Και μην την αφήσεις από τα μάτια σου, όσο ο αντίπαλος θα προσπαθεί απεγνωσμένα να φέρει το γήπεδο στα μέτρα του.

 

Η εμπλοκή.

Δεν χρειάζεται να λέω κοινοτοπίες πως κάθε μάχη που γίνεται χωρίς τη συμμετοχή και τη συμπάθεια της κοινωνίας, είναι μια μάχη που μπορεί να κερδηθεί μόνο αν ο αντίπαλος δεν ενδιαφέρεται να κερδίσει. Δυστυχώς αυτή ήταν η συνηθισμένη κατάσταση τα τελευταία 25 χρόνια πλην εξαιρέσεων, οι απεργίες αφορούσαν κυρίως τελετουργικές μάχες με τους εργαζόμενους του δημοσιού εναντίον της κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης που για κάθε ερώτημα είχε ως εύκολη απάντηση την πιστωτική επέκταση και τις τεμαχικές συμφωνίες.

Και αυτή η διαδικασία διέρρηξε ακόμα περισσότερο την επαφή του όποιου συνδικαλισμού από την κοινωνία. Ελπίζω να κατανοούμε όλοι πια πως το σημερινό κράτος δεν ενδιαφέρεται να ηττηθεί. Και άρα απεργία πρέπει να εμπλέξει την κοινωνία. Ευτυχώς για τους εκπαιδευτικούς αυτό είναι εύκολο.

 

Όπως εξηγούσα στο προηγούμενο μέρος, η εργαλειακή αντίληψη των απεργών για το προϊόν που παράγουν (τους εκπαιδευμένους μαθητές), είναι ένα πρόβλημα που δεν μπορούν να μην το λάβουν υπόψη τους. Το ίδιο ισχύει πχ και για τους γιατρούς. Αλλά το ίδιο το μειονέκτημα του να μη μπορείς να σταματήσεις την παραγωγή χωρίς να χαρακτηριστείς αμοραλιστής, μπορεί να μετατραπεί σε πλεονέκτημα, διότι οι μαθητές και οι οικογένειές τους είναι εμπορεύματα που μπορούν να εμπλακούν θετικά στην απεργία και να κάνουν την κατάσταση μιας κυβέρνησης απελπιστική. Διότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η 14ετής εκπαιδευτική διαδικασία αφορά το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού.

 

Πως λοιπόν μπορούμε να μετατρέψουμε τους μαθητές, από άβουλες κούκλες με μόνο σκοπό να ουρλιάζουν ως όμηροι σε συμμέτοχους στη διαδικασία? Τα καλά νέα είναι πως αυτό -όπως γνωρίζουν όλοι οι καθηγητές- είναι πολύ εύκολο. Τα κακά νέα είναι ότι οι μαθητές θα πρέπει να νιώσουν πως οι καθηγητές πολεμάνε και για τους ίδιους, κάτι που σημαίνει πως πρώτοι οι καθηγητές θα πρέπει να αποδείξουν το πάθος τους και την εμπλοκή τους στην διαδικασία. Πώς σκατά μπορείς να θυμηθείς στα 40 σου πως είσαι δονκιχώτης? Αυτό είναι κάτι που οι καθηγητές έχουν ένα ολόκληρο καλοκαίρι για να επεξεργαστούν κοιτώντας τη ζωή τους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους.

 

Πως μπορεί να γίνει πρακτικά αυτό? Μα φυσικά μετατρέποντας την απεργία, από άρνηση παροχής υπηρεσιών σ ‘ ένα τεράστιο πανηγύρι που θα κάνει τους πάντες που συμμετέχουν στη διαδικασία να νιώσουν πολύ λυπημένοι όταν θα αναγκαστούν να αφήσουν την απεργία και να επιστρέψουν στην καθημερινότητα επειδή κέρδισαν. Για να το πω και σε ξύλινη γλώσσα. Η νίκη της απεργίας θα είναι η παρακαταθήκη για τις επόμενες νίκες.

 

Οκ πριν αρχίσετε να με βρίζετε γιατί πάλι μάσησα πολλά δαφνόφυλλα εδώ στα παρκάκια του βερολίνου, αφήστε με να το εξηγήσω. Συνήθως η απεργία στο σχολείο σημαίνει κλειστό σχολείο, μαθητές στα σπίτια τους και γονείς να νιαουρίζουν. Πρόκειται ακριβώς γιαυτή την εργαλειακή αντιμετώπιση όπου το σχολείο αντιμετωπίζεται ως εργοστάσιο και οι μαθητές ως εμπόρευμα τη διακίνηση του οποίου η απεργία αρνείται. Τι θα γινόταν όμως αν οι καθηγητές και οι δάσκαλοι εκμεταλλεύονταν αυτή την ιδιάζουσα περίπτωση που αποτελεί το εμπόρευμά τους? Τι θα γινόταν δηλαδή αν η απεργία έπαιρνε άλλη μορφή και δεν γινόταν μια κόντρα μεταξύ καθηγητών και κυβέρνησης με ομήρους τους μαθητές, αλλά μια διαδικασία όπου η κυβέρνηση θα έχανε τον έλεγχο της διαδικασίας?

 

Πώς μπορεί να συμβεί αυτό? Με μια διπλή δυναμική. Από τη μία οι καθηγητές θα δούλευαν 10 με 12 ώρες την εβδομάδα προσφέροντας μαθήματα στους μαθητές. Τόσο με τη μορφή ενισχυτικής διδασκαλίας τύπου φροντιστηρίου, όσο -κι αυτό είναι σημαντικό- προσφέροντας μια εναλλακτική μορφή διδασκαλίας που θα κάνει τους μαθητές και τους γονείς να παρακαλάνε να συνεχιστεί επ-αόριστο η απεργία. Δύσκολο? Ναι είναι δυσκολότερο από το να κάθεσαι σπίτι σου και να κάνεις τα όποια ιδιαίτερά σου. Αλλά νιώθεις καλά με τον εαυτό σου έτσι? Κι ακόμα κι αν περνάς καλά πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις τη μάχη με αυτόν τον τρόπο?

 

Φαντάζομαι για να κάθεστε να με διαβάζετε, δεν συμβαίνει τίποτα από τα δύο. Οπότε η μάχη σας θα πρέπει να είναι κάτι πιο σημαντικό από έναν ακόμα συμβιβασμό για μια θεσούλα σ’ ένα σχολείο 450 βήματα πιο κοντά στο σπίτι από το προηγούμενο. Αν θέλετε να κερδίσετε θα πρέπει να θέλετε να αλλάξετε τις ζωές σας και των μαθητών σας προς το καλύτερο. Έτσι κι αλλιώς τα τελευταία 4χρόνια οι ζωές σας άλλαξαν και θα αλλάξουν κι άλλο. Το ξέρω και το ξέρετε, και το ξέρουν ακόμα και οι καραγκιόζηδες που δεν το παραδέχονται. Το μόνο για το οποιο θα πολεμήσετε θα είναι για τη μορφή και την πορεία της αλλαγής. Και ίσως στην διαδικασία αποφασίσετε πως ευτυχώς που δεν υπάρχει τέτοιος δρόμος προς το παρελθόν.

 

Ένα πρόγραμμα 10-12 εναλλακτικών ωρών είναι νομίζω υπερ-αρκετό για μια ουσιαστική εκπαίδευση που ταυτόχρονα δεν θα αμελεί την επισημότητα του προγράμματος. Ναι για τα παιδιά της τρίτης λυκείου το μίγμα φροντιστήριο-εναλλακτικό πρόγραμμα θα πρέπει να είναι υπερ του φροντιστηρίου, αλλά για τις υπόλοιπες τάξεις δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να μην μάθεις για τα όμοια τρίγωνα κοιτάζοντας μέσα από το πρίσμα ενός τοπογραφικού μηχανήματος. Ή να μάθεις φυσική φτιάχνοντας μια μικρή ανεμογεννήτρια από ένα παλιό μοτέρ ραπτομηχανής. Ή ένα ρομποτάκι από ανακυκλωμένα υλικά. Ή μια γκαραζόπορτα προγραμματίζοντας ένα arduino. Ή αντιγόνη μέσα από μια θεατρική παράσταση. Ή ιστορία κάτω από τα φιλόξενα δέντρα του τοπικού πάρκου. Και τότε θα δείτε γονείς και μαθήτριες να πέφτουν εμπρός στα τανκς για να σας υπερασπιστούν, κι αν κάτι δεν μπορείτε να αρνηθείτε από τη νεότητα, είναι η δυνατότητά της να φαντάζεται εναλλακτικούς κόσμους, καθώς η ίδια δεν έζησε ποτέ στον γαμημένο υπαρκτό.

 

Σιγά σιγά ρε τέκι μη χάσεις κανένα πόντο, κατέβα από το συννεφάκι σου, ο αριστοφάνης θα έσπαγε πολύ πλάκα μαζί σου. Δεν είχες εσύ δασκάλους και καθηγητές που βαριόνταν τη ζωή τους, που είχαν μηδενική φαντασία και ήταν κολλημένοι στη διαδικασία? Ναι είχα. Ε, ρε φίλε τέκι σήμερα είναι ακόμα περισσότεροι.

Σωστά περισσότεροι αλλά πιο απελπισμένοι, διότι το όνειρο με το τριάρι και το δάνειο που τους έκανε να μετράνε τα 45λεπτα του μαθήματος σε ευρώ έχει ψοφήσει. Και ναι αυτοί οι καθηγητές θέλουν περισσότερη βοήθεια. Με ποιο τρόπο? Με τον απλό τρόπο που ξέρουν. Θέλουν ένα μπούσουλα. Θέλουν ένα εναλλακτικό βιβλίο του καθηγητή. Όπου μέσα θα τους εξηγεί πως μπορούν να φτιάξουν ένα απλό ρομποτάκι, έναν ενισχυτή από ανακυκλωμένα υλικά για να ακούν μουσική στο σπίτι ή στο mp3 player, ή πως μπορούν να διδάξουν αντιγόνη κάτω από τα πεύκα, πως να προγραμματίσουν ένα arduino να ποτίζει τα φυτά όταν στεγνώνει το χώμα και πως να φτιάχνουν ιπτάμενα μπαλόνια με λεντάκια. Αυτή είναι μια προεργασία που μπορεί να ξεκινήσει στις διακοπές, από τους άλλους, εκείνους τους καθηγητές που οι μαθητές έψαχναν πάντα με τις κεραίες τους απλωμένες σαν τυφλά σαλιγκάρια στη χώρα των αναίσθητων. Και σίγουρα σκατόψυχοι θα θυμάστε πως είχατε και τέτοιους καθηγητές. Και σίγουρα θυμάστε πως νιώθατε γι’ αυτούς. Πως και στην κόλαση θα πηγαίνατε για να τους υπερασπιστείτε.

Και δεν είναι πολύ δουλειά γιατί το ίντερνετ και τα wiki την έκαναν εύκολη και ευχάριστη. Δεν χρειάζεται έναν στρατηγό, ή κάποια κεντρική αρχή να το διαχειρίζεται. Δεχόμαστε πως υπάρχουν 10% τέτοιων τρελών? 9,600 καθηγητές δηλαδή που μπορεί ο καθένας να γράψει από ένα-δύο τέτοια άρθρα εναλλακτικού προγράμματος. Δηλαδή 15.000 ώρες εναλλακτικής διδασκαλίας ή αλλιώς παραπάνω από ένα έτος διδακτικών ωρών για 10 διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα.

 

Και οκ παραδέχομαι πως κάποιοι από αυτούς δεν θα καταφέρουν ποτέ να τα κάνουν όλα αυτά, δεν θα γυρίσουν ποτέ από τη θλιβερή χώρα στην οποία βρίσκονται. Αλλά σκεφτείτε και τους αλλους. Αυτούς που θα ξανανιώσουν παιδιά μαζί με τους μαθητές τους, αυτούς που θα αλλάξουν για πάντα από τη διαδικασία.

 

Μια τέτοια απεργία μπορεί να κρατήσει για πάντα. Και σας υπόσχομαι πως θα αλλάξει για πάντα τις ζωές τις δικές σας και των μαθητών σας. Κι ας μην πληρώσετε το στεγαστικό σας (έτσι κι αλλιώς μήπως τώρα μπορείτε?), κι ας μην πάρετε αυτή τη μεταγραφή 450 μέτρα πιο κοντά στο σπίτι σας. Κι η κυβέρνηση? Ποια κυβέρνηση ρε παιδιά? Αυτή θα έχει καταρρεύσει ήδη από την αβάσταχτη ελαφρότητα της ηλιθιότητας της. Με το που καταλάβει ότι αυτή η νέα δομή μπορεί να κρατήσει επ’ αόριστο, θα έχει ήδη ηττηθεί. Και δεν θα μπορεί να φέρει καν τα ΜΑΤ για να λύσουν τον γόρδιο δεσμό με τον γνωστό τρόπο. Διότι όπως μας έμαθαν πέρα από πάση αμφιβολία οι μπουμπούδες και οι μπόμπιρες του δεκέμβρη, καμία αποκεντρωμένη εξέγερση δεν μπορεί να ηττηθεί από τα ματ. Κανένα σχολείο δεν μπορεί να ανακαταληφθεί με τη βία και ο καλαμπόκας θα σας κοιτάει με το βλέμμα του χάνου, όπως σας κοιτούσε πάντα.

 

Και με την επιστράτευση ρε τέκι? Τι θα γίνει με την επιστράτευση? Έτσι όπως τα σκατώσατε τι να σας πω ότι θα γίνει με τη επιστράτευση? Ένας καραγκιόζης με μαγική σφαίρα κι έναν γαλαζωπό δράκο πάνω από το κεφάλι μου είμαι κι εγώ. Γιαυτό θα το αφήσω για ένα τρίτο μέρος γιατί η επιστράτευση είναι ένας απλός μπαμπούλας χωρίς ιδιαίτερη ισχύ εμπρός στη τρομακτική μηχανή χαράς και δημιουργικότητας που θα στήσετε απέναντί της.

 

 

ΥΓ είπα δεν θα ξανασχοληθώ με τον σύριζας αλλά επειδή άκουσα ότι ένας καλός αριθμός τοπικών οργανώσεων τον παίζουν χοντρά εδώ και μήνες, κάνοντας ταχύρρυθμα στον παραγοντισμό της δαχτυλήθρας και μοιράζοντας αρμοδιότητες υποεπιτροπών χωρίς στόχο και αιτία, η ιδέα ενός wiki που θα φτιαχτεί μέσα σε 2-3 βδομάδες από τις πιο πετυχημένες τοπικές οργανώσεις δίνοντας ιδέες και διαδικασίες για το τι να κάνουν οι λιγότερες ευφάνταστες τοπικές, θα μπορούσε να τους λύσει πολλά προβλήματα. Ή τουλάχιστον να ξεσκεπάσει τις δικαιολογίες. Αλλά πιθανότατα η απόφαση να φτιαχτεί ένα wiki θα πρέπει να περιμένει γύρω στους 9 μήνες προκειμένου να περάσει από τη γραφειοκρατία του κόμματος όπου οι λαφαζανικοί θα είναι υπέρ ενός wiki εκπεφρασμένο σε δραχμές ενώ οι προεδρικοί θα ανακοινώνουν ένα wiki μεν αλλά για όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και το κόμμα μετατραπεί από ένα κόμμα του 4% σε ένα κόμμα του 30%. Τέλος ο τσίπρας θα ανακοινώσει το μελλοντικό wiki στο συνέδριο ελπίζοντας πως τα μέλη του κόμματος ενωμένα θα το αγκαλιάσουν

Η απάντηση δίνεται στο πρώτο ενάμισι λεπτό, αλλά και το υπόλοιπο βίντεο έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον: Εξηγεί τι είναι στην πραγματικότητα η αφή και τι γίνεται όταν ένα πράγμα ακουμπάει το άλλο.

Fun fact: Το 93% των παπουτσιών στη Γη έχει στη σόλα ίχνη από κόπρανα.

Περισσότερες επιστημονικές παραδοξότητες: Στο Blue Dot.

One of the better known problems in Computer Science is the P versus NP problem. It is often related to the following question: do all problems for which we can check the correctness of a solution quickly can also be solved quickly.

Most computer scientists believe that P is different from NP. In colloquial terms, this means that we believe that there are problems whose solution can be checked quickly but such that it is very difficult to find the solution.

One relevant problem is the Hamiltonian path problem: given a set of roads and cities, is there a path that visits every city exactly once? It is easy to check any given solution, but it is thought to be quite hard (in general) to find such a solution.

A typical application for our belief that P is different from NP is to show that a given problem is difficult. Proving that something is difficult does not sound very important and practical at first, but it can save your job!

There is a million dollar prize to whoever can resolve the P is equal to NP question. This fact alone has attracted much attention to the problem. Whoever solves it would get not only instant fame, but quite a bit of wealth as well.

Lance Fortnow has spent a few years on a book that recounts all the fascinating adventures related to this problem. He explains the problem in depth in an accessible book entitled The Golden Ticket. The book is thoroughly researched and reviewed. Anyone from a smart high school student to a computer scientist is sure to get a lot of this book. The presentation is beautiful. There are few formulas but lots of facts. The book is of course kept simple, so hard-core computational complexity expert might be disappointed, but I think many of them will enjoy the stories Fortnow offer.

Disclosure: I received a free review copy of the book. I am otherwise unrelated to Fortnow.

Παλιά όλα ήταν καλύτερα. Οι άνθρωποι ήταν καλύτεροι, τα κτίρια ήταν ομορφότερα, η φύση ήταν περισσότερη, το σύμπαν ήταν ευκολότερο. Όλοι ήταν πλούσιοι, έξυπνοι και ευτυχισμένοι, πιο ευγενικοί, πιο χαρούμενοι και με καλύτερο δέρμα. Η ζωή ήταν καλύτερη, παλιά. Πόσο παλιά; Όταν ήσουν μικρός, όποιος κι αν ήσουν. Οποτεδήποτε. Παλιά όλα ήταν υπέροχα, μετά πέρασε ο χρόνος και φτάσαμε στο σήμερα, και όλα πήγαν κατά διαόλου.

Διάβασα δύο κείμενα τις προηγούμενες ημέρες που κάτι τέτοια λένε, και πολύ γέλασα. Θα μοιραστώ το γέλωτα εδώ, μαζί σου.

Το περιοδικό Time κυκλοφορεί ακόμα στη χάρτινη έκδοσή του και μάλιστα κάθε εβδομάδα, κι αυτό σημαίνει ότι κάθε εβδομάδα οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να βρουν κάτι να βάλουν στο εξώφυλλο. Μερικές φορές επαναλαμβάνονται. Το εξώφυλλο του προηγούμενου τεύχους, ας πούμε, ήταν ένα δηκτικό σχόλιο για την εγωιστική φύση της γενιάς των νέων σήμερα. Το εξής:

Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τέτοια θέματα σε περιοδικά τέτοια, ποικίλης ύλης, που προσπαθούν να περιγράψουν "πώς ζούμε". Δηλαδή, θυμάμαι να διαβάζω τέτοια αφιερώματα, ότι δηλαδή οι νέοι είναι εγωιστές και εαυτούληδες, από τότε που ήμουν κι εγώ νέος. Για όλες τις γενιές τα ίδια γράφονται. Ετούτο το καινούριο, του κυρίου Τζόελ Στάιν, είναι το ίδιο κείμενο, με απλά πιο φρέσκα στοιχεία. Δεν μπορείς να το διαβάσεις στο ίντερνετς γιατί οι κύριοι του Time δεν το έχουνε διαθέσιμο, πρέπει να είσαι συνδρομητής για να το δεις. Έτυχε να βρω ένα χάρτινο τεύχος (πόσο λεπτό!), ναι, από αυτά τα παλιά, από χαρτί, και το διάβασα.

Είχα πολλά να γράψω γι' αυτό, και πολλές ατάκες όλο βιτριόλι και ειρωνεία σκεφτόμουν καθώς έπλενα τα δόντια μου τα βράδια, μα του κάκου: Κάποιος έχει κάνει τη δουλειά ήδη. Στο Atlantic Wire έγραψαν μια ωραιότατη κριτική του θέματος, η οποία το τοποθετεί στα κανονικά του πλαίσια, οτι δηλαδή πρόκειται ουσιαστικά για linkbait, ή τέλος πάντων όπως λέγεται το linkbait όταν γίνεται στα περίπτερα, πώς το λένε αυτό;

Γράφει ο συντάκτης:

Sometimes you get the sense that these magazines' cultural writers have very little experience with the entire American culture, and prefer to make their grand analyses based on what people they know in the gentrified parts of cities like New York and Los Angeles were talking about at brunch last weekend.

Και ακολουθεί αντικρούοντας τα στοιχεία του συναδέλφου του στο Time ένα-ένα.

Το ζουμί είναι αυτό που λέει: Φυσικά η νέα γενιά αποτελείται από νεαρούς νάρκισσους. Όλοι οι νέοι είναι νάρκισσοι. Και εμείς ήμασταν. Όταν είσαι νέος ανακαλύπτεις για πρώτη φορά κάτι τρομερό και εκπληκτικό, ένα πράγμα που σου φαντάζει ως το σημαντικότερο στον κόσμο: Τον εαυτό σου. Αυτό είναι η νεότητα, η ανακάλυψη ότι υπάρχεις, η συνειδητοποίηση του τι είσαι. Στη συνέχεια η ηλικία σε φορτώνει με τη γνώση ότι δεν είσαι τίποτα σπουδαίο, κι έρχεται αναπόφευκτα ο κυνισμός καμουφλαρισμένος ως νοημοσύνη, αλλά τότε, στα νιάτα, δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο και συναρπαστικό από τον εαυτό.

Κάθε φορά που μια νέα γενιά δημοσιογράφων γερνάει, το ξεχνάει αυτό, και νάτα τα αφιερωματικά/αποφθεγματικά άρθρα τέτοιου τύπου.

Το άλλο τέτοιο κείμενο που διάβασα ήταν στα Ελληνικά και γράφτηκε από το συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη. Ο Χωμενίδης γράφει ότι πλέον οι νέοι δεν έχουνε παιδεία, όπως είχανε παλιά, και γενικά η ελληνική παιδεία χειροτερεύει. Το κείμενο ξεκινά με μια αντιπαραβολή για να δείξει το πρόβλημα γλαφυρά, και η αντιπαραβολή είναι η εξής: Μια σκηνή στον επιτάφιο, κατά την οποία νέοι φωτογραφίζουν την πομπή με τα κινητά τους τηλέφωνα. Από τη μία έχεις δηλαδή νέους με κινητά τηλέφωνα, και από την άλλη πιστούς που ακολουθούν μια θρησκευτική τελετουργία. Επειδή μπορεί να μπερδευτήκατε, σύμφωνα με το συγγραφέα η δεύτερη κατηγορία έχει πολλή παιδεία, και η πρώτη είναι η απαίδευτη σύγχρονη νεολαία. Αγνοεί τα τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής, λέει. Τόσο απαίδευτη.

Στον κόσμο που περιγράφει ο συγγραφέας οι άνθρωποι παλιά διάβαζαν από μία εφημερίδα την ημέρα έκαστος, και επίσης οι δεξιοί μάθαιναν παιδεία στην εκκλησία και οι αριστεροί από διηγήσεις κομμουνιστικών ανδραγαθημάτων. Έτσι οι άνθρωποι παλιά ήταν πιο μορφωμένοι.

Έτσι τα γράφει, αλήθεια, δες.

Και τα δύο κείμενα αναπαράγουν την παραδοσιακή ανθρώπινη αντίληψη ότι τα πράγματα πάνε πάντα προς το χειρότερο, και ότι παλιά όλα ήταν καλύτερα. Είναι μια αντίληψη φυσιολογική, μέρος της ανθρώπινης φύσης, και επίσης σχεδόν πάντα λανθασμένη. Και οι δύο συντάκτες είναι προφανώς άνδρες πάνω από τα 40, φορτωμένοι με εμπειρίες και γνώση και σίγουρα πάρα πολύ έξυπνοι. Και οι δύο έχουν ξεχάσει δύο πράγματα: Ο μεν πρώτος ότι οι νέοι είναι εκ φύσεως νάρκισσοι πάντα, ο δε δεύτερος (ο οποίος μάλιστα δηλώνει ότι δεν του αρέσει η εξιδανίκευση του παρελθόντος -αλλά την κάνει μολαταύτα) ότι παλιά υπήρχε ακόμα λιγότερη παιδεία.

Φέρνει ο Χωμενίδης ως ενδείξεις της εκπαιδευτικής ένδειας των νέων τα κινητά τηλέφωνα και το Γκάμι Μπέαρ (ένα πράσινο τερατάκι που τραγούδαγε -έχουν μεσολαβήσει περίπου δεκαπέντε τέτοια ηλίθια memes έκτοτε, αλλά τέλος πάντων αυτό θυμήθηκε), καθώς η αχλή της λήθης έχει λειάνει την πραγματικότητα της νεότητάς του. Θυμάται ότι διάβαζε (υπαγορευμένες από κομματικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, πεπερασμένες, μέτριες) εφημερίδες, και αγνοεί το ότι σήμερα οι νέοι έχουν πρόσβαση σε ολόκληρη τη γνώση της ανθρωπότητας μέσα από τις συσκευές με τις οποίες φωτογραφίζουν τον επιτάφιο, ότι διαβάζουν περισσότερο από όσο διάβαζε ο ίδιος, ότι επικοινωνούν καθημερινά με τον γραπτό λόγο, κάθε μέρα, ότι έχουν μια ευρύτητα πνεύματος και μια αφθονία γνώσεων αδιανόητη για τις εποχές στις οποίες μεγάλωσε.

Φυσικά τα αγνοεί όλα αυτά επειδή οι νέοι σήμερα είναι ηλίθιοι. Το βλέπει όπως το βλέπουμε όλοι. Τα παιδιά είναι βλαμμένα.

Αλλά -κι αυτό είναι το ίδιο λάθος που κάνει και ο Στάιν- πάντα οι νέοι ήταν ηλίθιοι. Νέοι είναι. Φυσικά είναι ηλίθιοι. Έχουν μόλις αποκτήσει πλήρως ανεπτυγμένο εγκέφαλο. Δεν έχουν προλάβει να βάλουν τίποτα μέσα. Δεν έχουν εμπειρίες. Εννοείται πως είναι βλαμμένοι. Πάντα ήταν βλαμμένοι. Αλλά πιο παλιά, στην εποχή τη δικιά μου, ή του Στάιν, ή του Χωμενίδη ήταν πιο βλαμμένοι. Μπορεί να μην τραγούδαγαν το Γκάμι Μπέαρ, αλλά συνωστίζονταν στο Ελληνικό για να υποδεχτούν την Τσιτσιολίνα. Μεγάλωναν σε έναν κόσμο όπου ψήφιζαν τα δέντρα, κόμματα ήταν εκτός νόμου, οι περισσότεροι δεν έβλεπαν τίποτα σ' ολόκληρη τη νεότητά τους εκτός από το χωριό τους και ίσως την Αθήνα. Διάβαζαν εφημερίδες επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο να κάνεις.

Όχι, δεν υπήρχε "καλύτερη παιδεία παλιά". Δεν θα μπορούσε να υπάρχει. Αφού υπήρχε λιγότερη γνώση, στενότερα μυαλά, κοντύτεροι ορίζοντες, λιγότερη πληροφορία. Πολλοί πανικοβάλονται από την πληθώρα των ερεθισμάτων και την αφθονία της πληροφορίας και το χάος του 21ου αιώνα, και δεν μπορούν να καταλάβουν την επανάσταση της γνώσης που σαρώνει τον πλανήτη -και, αναπόφευκτα, και ανεξάρτητα από κάθε κρίση, και την Ελλάδα- τις τελευταίες δεκαετίες που η ανθρώπινη γνώση έφτασε στα δάχτυλα, τις τσέπες και τα μάτια σχεδόν όλων.

Βλέπουν το Γκάμι Μπέαρ και επιτάφιους, και χάνουνε το δάσος.

Πέστα, Λούη:

* Η φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα από τη Χριστουγεννιάτικη Αθήνα του 1960 βρίσκεται στο αρχείο του Μουσείου Μπενάκη και πρόσφατα προκάλεσε μια έκρηξη νοσταλγίας στα σόσιαλ μύδια, α, τι ωραία που ήταν το 1960, σκέφτονταν όλοι, πόσο γυαλιστερή η πόλη και χαρούμενος ο κόσμος, όλα σα μπογιατισμένα με φίλτρο Walden του Instagram, ούτε φτώχια ούτε ανελευθερία ούτε μιζέρια ούτε θρησκοληψία ούτε φανατισμός ούτε πόλωση το 1960, όλα τέλεια ήταν.

Αριστούργημα.

Ο Μαιος ειναι ειναι ο μηνας οροσημο του ερχομου της Ανοιξης.Ο συνεργατης του karditsaportal φωτορεπορτερ Βαιος Χασιαλης  την ''συνελαβε'' μεσα στο Παυσιλυπο και στην ευρυτερη ομορφη περιοχη του Σμοκοβου.Ειναι πραγματικα στιγμες απολυτης ηρεμιας αυτες που μας μεταφερει ο διακεκριμενος φωτογραφος του Αθηναικου Πρακτορειου Ειδησεων ,ηρεμια με την φυση να βρισκετε σε οργασμο δημιουργιας.

Ο Αγγλος Λογοτεχνης J.R.TOLKIEN στο εργο του ''Ο αρχοντας των δαχτυλιδιων'' αναφερει ''υπαρχουν αντρες που εχουν δει πολλους χειμωνες...υπαρχουν και αντρες που εχουν δει λιγους''

ο Βαιος Χασιαλης εχει δει μια ακομη ανοιξη....
 

Βαθμολογήστε το άρθρο:  Select ratingΔώστε του 1/5Δώστε του 2/5Δώστε του 3/5Δώστε του 4/5Δώστε του 5/5 Μέσος Όρος: 5 (1 ψήφος)

Τα δυο αδερφια καμαρωνουν την δουλεια που με πολυ μερακι και πεισμα εχουν καταφερει.Εχουν βγει μια βολτα για καφε με τις αντικες ποδηλατα αλλα ειναι σε τετοια κατασταση που νομιζεις οτι εχει παει  πισω ο χρονος.Ο Αρης και ο Θωμας Αντωνουλας εχουν σαν χομπι την ανακατασκευη

ποδηλατων μιας αλλης δεκαετιας..Μαρκες οπως Bismark,Rallye.Miele ειναι αγνωστες για εμας αλλα πριν απο δεκαετιες οι παππουδες μας, για οσους εχουμε την ηλικια των 40 και..., τα ειχαν σαν μοναδικα μεσα στην πολη της Καρδιτσας.
Πολλα απο αυτα κυκλοφορουν σημερα.Ειναι καλα ''σκαρια'' λεει ο Ο Αρης.
Ο Πατερας του Αρη οταν τον ειδε να αρχιζει απο χομπι να ανασκατακευζει ενα παλιο ''ματρακα'' (οπως τους αποκαλουμε) δεν πιστευε οτι μια μερα ο γιος του θα του θυμισει το ποδηλατο που αγορασε νεος και καινουργιο.
Οι Λεπτομερειες δειχνουν το μερακι του Αρη και του Θωμα.Εχουν τοση αγαπη σε αυτο που κανουν που μου λενε χαρακτηριστικα οτι τους ρωτανε ποσο κοστιζει κλπ...τι με ρωτανε τωρα ...

Δεν εχει καμια σημασια για τα δυο αδερφια το κοστος αλλα το αποτελεσμα, που οπως βλεπουμε, τα τρια απο τα επτα ποδηλατα που εχουν στην κατοχη τους και ανακατασκευσει ειναι πραγματικα στολιδια.Το ενα το εχουν σε μια μινιμαλ κατσκευη με στρατιωτικο look  και φυσικα με gadjets  στρατιωτικα και τα υπολοιπα ειναι στα χρωματα της πρωτης κατασκευης.

Οταν τον ρωτησα αν το κανει απο χρηματα μου ειπε οτι το κανει απο μερακι και εχει βοηθησει να αναπαλαιωθουν πολλα ποδηλατα αντικες.Οποιος θελει την βοηθεια μου ειπε ας με παρει τηλεφωνο.Μου εδωσε και το κινητο! 6979921160
 Και καλες παλιες βολτες....

 

Βαθμολογήστε το άρθρο:  Select ratingΔώστε του 1/5Δώστε του 2/5Δώστε του 3/5Δώστε του 4/5Δώστε του 5/5 Μέσος Όρος: 5 (7 ψήφοι)

Frame rate is a term used to describe the frequency that a device is able to capture or replay consecutive images required for the creation of moving video.

If each image was played back, say, once per second, the viewer would see a series of static images, but by presenting more frames in a shorter period an illusion of movement is created. As the FPS (frames per second) increase, the smoother the video appears to the viewer.

In TV and cinema there are three broad standards – 24p, 25p, and 30p – producing 24, 25 and 30 FPS respectively, but last year there was a step up when Peter Jackson’s Hobbit was shot in 48FPS.

However, for quite a while now video has been turning up on BitTorrent networks marked as 60FPS, so are these coming from official sources or is there some other explanation?

“Full HFR [high frame rate] movies are not available online via official channels,” Michael Stat of the HFRMovies blog told TorrentFreak.

“I have heard that 60 fps torrents of Star Trek (2009) and Avatar are both circulating, and maybe others. This is indeed significant because as of now the Blu-ray spec is not capable of handling 60 fps at 1080p. There is no ‘legitimate’ way to get HFR (High Frame Rate) versions of movies as of now.”

So, we had a trawl around the BitTorrent scene looking for 60FPS torrents to see what we could find. Movies do indeed seem rare to non-existent, but the same cannot be said about TV shows. TorrentFreak found dozens of releases, mainly for sporting events (combat sports, NBA, NHL) that boast this superior frame rate.

One Pirate Bay focused releaser, known as Secludedly, is dedicated to releasing UFC/MMA, boxing events and other TV shows. He has dozens to his name and many of them are uploaded at 60FPS. Starting to feel a little out of our depth with some of the technical wizardry involved, TorrentFreak caught up with Secludedly for the lowdown on his sources and processes.

“I live in an area, as well as subscribe to a service, that uses a modified MPEG-4 container to stream broadcasts to my home using AVC @ 60FPS. There are several companies out there making the switch from MPEG-2 to this modified MPEG-4/AVC due to better compression with higher quality, though it is not highly used yet,” he explains.

“I actually needed to get a special capture device to catch an emulation of the original broadcast since, as far as I know, none of your average capture cards support anything above 29.970 in the stream.”

We asked about the attraction to these higher frame rates.

“These 60 frames each second basically make the transition from one frame to the next seem smooth and effortless. Think of it this way. If I am capturing a show on TV with the full 60FPS it was being streamed at, you’re getting the full motion of the video itself, especially in high-paced scenes where the viewer’s eye benefits from the frame-rate,” Secludedly explains.

“Take for example the 720p rips of The Ultimate Fighter that I do. Someone in the cage throws a punch at their opponent. Now, you see them punching, but it’s as if all you saw was a mere blur, and you can’t completely decipher where that punch landed because of the deduction of the frames in 24FPS or 30FPS. Why? Because the frames are pruned to a point where fast action like a punch cannot keep up in a lesser frame-rate.”

With double the frame-rate, however, things begin to develop.

“Change it to 60fps and your eye basically has double the visual capacity to capture that motion being performed as the punch is thrown, and it comes to look more realistic because you’re getting every bit of movement in the original capture of the video, making it seem more life-like.”

But of course, not all subjects are fast-paced and to some higher frame rates aren’t necessarily a good thing. When the Hobbit previewed last year in 48FPS Jackson said the movie felt “more real” and was “much more gentle on the eyes.” Some journalists, however, weren’t so keen and didn’t feel at home with this new level of smoothness.

“60FPS isn’t a globally accepted standard right now, so there are a lot of things out there, when streamed by the broadcast company, that are pushed to 60FPS even if the video framerate itself is too slow to benefit from it,” says Secludedly.

“From what I’ve personally observed, sports and fast action movies benefit GREATLY from the 60FPS variant. It’s smooth as butter, and I swear it can look better than many of the BluRays I own, and since I’m mostly just an MMA/Boxing provider, that’s fine with me anyway. I’ll cap TV shows sometimes as well, and it’s basically a draw of luck how it’ll turn out, but I’m fine with that,” he concludes.

Time will tell whether the interest in higher frame rates increase, but in the meantime we’re interested in discovering what’s out there. If you’ve found an interesting 60FPS non-TV torrent, particularly of a movie in 1080p, we’d love to learn of the details via the usual address (please don’t post links in the comments section)

This article has been updated to correct an error on the ability of the human eye to perceive images – explanation here.

Source: Pirates Debut Super-Smooth Video Torrents

Να ένα πολύ ωραίο και καλοφτιαγμένο ελληνικό timelapse με πολλά, πολλά σύννεφα. Το 'φτιαξε (μαζί με άλλους) και το 'στειλε (μόνος) ο αναγνώστης Μωρίς.

It has been a busy month for The Pirate Bay’s IT department thus far, with the site skipping from domain to domain.

Two weeks ago the notorious BitTorrent site traded in its .SE domain for the Greenland-based .GL TLD. The Pirate Bay took this decision because they feared that Swedish authorities were about to take over their domain names.

However, TPB did not receive a warm welcome in Greenland.

Within two days of the move The Pirate Bay lost both its .GL domain names. Tele-Post, the private company responsible for .GL registrations, did not wait for a court order and said it would not allow the domains to be put to “illegal” use.

Resilient as always, TPB aren’t about to give up that easily and have already lined up yet another domain name. This time they’re going for Iceland’s .IS TLD, which will be a little harder to take offline.

Ahoy Iceland

Thepiratebay.is was registered after the Greenland debacle and traffic was redirected to the new domain a few minutes ago. Iceland is an interesting choice as the country previously positioned itself as a safe haven for freedom of speech.

Whether The Pirate Bay’s activities are considered protected under this definition remains to be seen, but ISNIC, the company responsible for .IS domains, informs TorrentFreak that they have no plans to treat thepiratebay.is any differently to their other domains.

When we asked whether ISNIC would follow Greenland’s lead and move for a proactive suspension, we got a clear answer.

“The short answer is no. Such an action would require a formal order from an Icelandic court. ISNIC is not responsible for a registrant’s usage of their domains,” ISNIC’s Marius Olafsson told TorrentFreak.

This is not the first time that Iceland’s registry has been asked about possible actions against a controversial domain. In 2010, when Wikileaks was hosted under an .IS TLD, the company gave the same response.

“This policy applies equally to any .is domain,” Olafsson says, adding that it’s the domain owner’s responsibility to abide by the law, not theirs.

“There is an article in our registration rules which states that ‘the registrant is responsible for ensuring that the use of the domain is within the limits of Icelandic law as current at any time’,” he explains.

ISNIC’s position means that The Pirate Bay will probably be operating from the .IS domain for a while. Technically copyright holders could file a complaint, but without a prior ruling against the site in Iceland this will probably turn out to be a time-consuming and expensive endeavor.

Even if the domain was taken away, The Pirate Bay would probably move on to the next one as if nothing happened. Until they run out of domains.

Update: Several users report that the domain change has made TPB accessible again om ISPs where it was previously blocked. We assume that the respective blocklists will all be updated in the near future.

Source: Pirate Bay Finds Safe Haven in Iceland, Switches to .IS Domain

What happens when you wring a washcloth out in zero gravity? Something cool.

Commander Hadfield is the best. I love when he casually lets go of the wireless mic and it just floats there right in front of his face. (thx, dusty)

Tags: gravity   science   space   video

"O you terror! Get down from there!"

Submitted by: Unknown

Tagged: sleep deprived parents , opera , carmina burana , sydney philharmonic choir , g rated , Parenting FAILS Share on Facebook

Voici des clichés de formations rocheuses aux couleurs incroyables appelées « Zhangye Danxia », situées dans la province de Gansu en Chine. Résultant de couches de sédiments de couleurs différentes accumulées depuis plus de 20 millions d’années, ces photographies de paysages fabuleux sont à découvrir dans la suite.

Δύο κάμερες που μεταδίδουν τις ομορφιές της Φυλακτής Καρδίτσας, τοποθέτησαν οι νεολαίοι του τοπικού συλλόγου, προκειμένου να ενημερώνονται όσοι ενδιαφέρονται για όλα όσα γίνονται στο χωριό τους. Οι σελίδες από τις κάμερες είναι οι εξής: 1) http://www.fylakti.com/camera.html  Είναι από την πλατεία του Χωριού Φυλακτή όπου ανανεώνεται κάθε 1 λεπτό. 2) http://www.fylakti.com/camera1.html Είναι από τον οικισμό Τσαμαντέικα (από [...]

Mr. Dalliard created an informative flowchart that shows Time Travel in Movies (here is a larger image).

via I Love Charts

Live For The Loop - Animated Gifs

Submitted by: Unknown

Tagged: gifs , mazes , duct tape , g rated , there I fixed it Share on Facebook

 

Όταν με μαστίγωνε ο ρικούδης να γράψω για το bitcoin, δεν είχα φανταστεί ότι το πράγμα θα πάρει τέτοιες διαστάσεις ώστε να φτάσει να ανταγωνίζεται την κυπριάδα (φίλοι κύπριοι μη φοβάστε η κυπριάδα παραμένει πρώτη με διαφορά). Για την ακρίβεια πίστευα πως θα είναι ένα θέμα για νερντ, γιαυτό και επέμενα πολύ στην παραγωγή bitcoin, ως ένα είδος nerdporn που γούσταρε και ο βασίλης που ήθελε να γίνει bitcoin-ορύχος. Αλλά η ίδια η συζήτηση κάτω από το κείμενο έδειξε πως υπάρχει πολύ πιο ειδικό ενδιαφέρον κυρίως στο νομισματικό κομμάτι (κάτι θα φταίει και ο βαρουφάκης και τον καταγγέλλω), οπότε σε αυτό το δεύτερο μέρος θα προσπαθήσω να βουτήξω λίγο περισσότερο στα νομισματικά, τόσο τα γενικά όσο και τα bitcoinικά.

Με λίγα λόγια θα κάνω τον βαρουφάκη να βαρεθεί και θα προσπαθήσω να εξηγήσω πχ γιατί ένα νόμισμα που αποπληθωρίζεται δεν μπορεί να αποκτήσει στάτους εναλλακτικού συναλλακτικού νομίσματος. Ή γιατί κάποιοι που διαθέτουν το 50-60% οποιουδήποτε asset, μπορούν να το χειραγωγήσουν κατά βούληση και πως. Ή γιατί ακόμα και το άθλιο ευρώ του ντράγκι είναι καλύτερο από το bitcoin. Και διάφορα τέτοια που τέθηκαν στα σχόλια. Οπότε ακόμα κι αν δεν είστε ο βαρουφάκης, αλλά ο ηρακλής που κάθισε και διάβασε τα 500σχόλια του προηγούμενου κειμένου πάλι μπορεί να βαρεθείτε.

Αυτό που μπορώ να υποσχεθώ, είναι ότι διαβάζοντας για τα bitcoin σφάλματα, θα μπορέσετε να καταλάβετε πολύ παραπάνω πράγματα για τα νομίσματα από το απλό ταπεινό bitcoin. Ας τα πιάσουμε ένα ένα.

Η αριστοκρατία του bitcoin.

Όπως είπαμε και στο προηγούμενο κείμενο, το bitcoin είναι ένα αυστηρά ιεραρχικό πείραμα. Από τον τρόπο που είναι δομημένο αποκτά ένα πυραμιδωτό σχήμα, με την αριστοκρατία στην κορυφή και από κάτω την όλο και πιο “φτωχή” πλέμπα. Για ένα πείραμα που θέλει να είναι παγκόσμιο, μια πολύ μικρή χούφτα ανθρώπων κατέχει πάνω από το 50% των bitcoins που κυκλοφορούν. Τα πολύ ενδιαφέροντα στατιστικά εδώ μας δείχνουν σε γράφημα αυτή την ιεραρχία. 2300λογαριασμοί κατέχουν συνολικά περίπου 6εκ bitcoin δηλαδή πάνω από τα μισά bitcoin που κυκλοφορούν. Κι όταν λέμε 2300λογαριασμοί δεν εννοούμε 2300άνθρωποι. Εννοούμε πολύ λιγότεροι καθώς πολλοί έχουν παραπάνω από έναν λογαριασμό. Στην ουσία αν ήθελες να είσαι πλούσιος χωρίς να φαίνεται ότι είσαι πλούσιος, θα έφτιαχνες 30λογαριασμούς/πορτοφόλια και θα μοίραζες τα bitcoin σου σε αυτά. Ακόμα χειρότερα μόλις 85 λογαριασμοί κατέχουν το 1/6 των bitcoin που κυκλοφορούν. Για ένα νόμισμα που βαυκαλίζεται πως θα είναι παγκόσμιο αυτή η αριστοκρατία των λιγότερο από 2300 ανθρώπων είναι πιο μικρή και από τη σημερινή κάστα των πολύ πλούσιων. Λιγότερο από 2300 άνθρωποι σε σύνολο 6δις ?

 

Ακόμα και στις πολύ άνισες ΗΠΑ, το περίφημο 1% των πιο πλούσιων αποτελείται από 3,2 εκατομμύρια ανθρώπους. Στο bitcoin συμπαν αποτελείται από λιγότερο από 85 λογαριασμούς. Η συνολική αριστοκρατία στις ΗΠΑ αποτελείται από περίπου από 30εκ ανθρώπους, δηλαδή περίπου το 10% του πληθυσμού όταν στο bitcoin σύμπαν η αριστοκρατία αποτελείται από λιγότερο από 2300λογαριασμούς σε σύνολο ενός πλανήτη (άντε μισού αν βγάλουμε τους ξυπόλυτους που δεν έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ οι κακόμοιροι) . Ακόμα και ο σκρούτζ μακ ντακ είναι σοσιαλιστής εμπρός στα στατιστικά του bitcoin. Ακόμα και ο bill gates μαζί με τον steve jobs και τον waren buffet, δεν είναι παρά τα παιδιά της διπλανής πόρτας.

Κι αυτό που πρέπει να μην ξεχνάμε είναι ότι αυτή την αριστοκρατία του bitcoin δεν πρόκειται κανείς ποτέ να την φτάσει. Είναι αδύνατο από τον τρόπο που είναι δομημένο το bitcoin. Ίσως κι αν είστε από τους ελάχιστους που θα αποκτήσουν πρώτοι μερικούς ASIC υπολογιστές να βρεθείτε κι εσείς κοντά στην πλέμπα της χαμηλής αριστοκρατίας των κατόχων 1000 ή 2000 bitcoins, αλλά σίγουρα όχι πολύ πιο μακριά από εκεί.

Γιαυτό γελάω όταν ακούω διάφορα ψελλίσματα για early adopters και ανθρώπους που “ρίσκαραν” και τώρα θα πρέπει να ανταμειφθούν για την σκληρή τους δουλειά και την εξυπνάδα τους λολ λολ λολ λολ. Διότι κάνουν ακόμα και τον bill gates να φαίνεται προλετάριος δουλευταράς που έκανε ένα μικρό κομπόδεμα Άλλωστε ο φτωχός bill gates στα καλύτερά του δεν διέθετε σε περιουσία ούτε το 0,2% του πλούτου στις ηπα, όταν ο πιο πλούσιος λογαριασμός του bitcoin σύμπαντος διαθέτει 1% του συνολικού “πλούτου”.

Market Making.

Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν αρκετοί που δεν έχουν πρόβλημα να συμμετέχουν σε αυτό το ιεραρχικό σύστημα ακριβώς γιατί γουστάρουν τις αριστοκρατίες. Είτε -πιο συνηθισμένα- επειδή είναι ήδη πλούσιοι, είτε γιατί έχουν χάψει τη συγκεκριμένη ιδεολογία. Τι να κάνουμε λοιπόν που ο μαυραγορίτης παππούς ή ο θειος που είχε αναλάβει να διαφυλάξει την περιουσία κανενός εβραίου που πήγε διακοπές στο άουσβιτς, τους έχουν εμποτίσει με αυτά τα ιδεώδη. Οπότε σου λένε ρε φίλε εμένα μου αρέσει ο κόσμος να λειτουργεί άνισα, τι πρόβλημα έχει το bitcoin με αυτό?

Σε αυτό το κεφάλαιο θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί ποτέ και κανένας σοβαρός πλούσιος δεν πρόκειται να “επενδύσει” στο bitcoin. Από την κατηγορία εξαιρούνται οι εντελώς ηλίθιοι πλούσιοι που έχουν ακόμα πιο ηλίθιους συμβούλους και υπάρχουν αρκετοί από δαύτους γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως για κάθε bill gates σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν 1000 paris hilton.

Ακριβώς επειδή το bitcoin είναι τόσο σπάνιο και το μισό μάλιστα το ελέγχει μια τόσο μικρή χούφτα ανθρώπων, αυτόματα σημαίνει πως το bitcoin είναι απόλυτα χειραγωγήσιμο από αυτή τη μικρή ομάδα ανθρώπων. Επειδή είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν ξέρουν να το κάνουν, είμαι εξίσου σίγουρος πως θα έχουν προσλάβει μια μικρή ομάδα από άνεργους market makers (ή αλλιώς μανιπουλαδόρους), τώρα που τα χρηματιστήρια δεν έχουν τόσα κορόιδα. Ένας μόλις οριακά αξιοπρεπής market maker μπορεί να κάνει τις εξής δύο δουλειές. Η πρώτη και πιο απλή είναι να σας κάνει εσάς που ανήκετε στην αριστοκρατία πλούσιο με όρους δολαρίων, την ίδια στιγμή που θα παραμένετε το ίδιο πλούσιος στα bitcoin που κρατάτε. Πώς γίνεται αυτό το μαγικό? Πολύ απλά . Έστω πως είστε ένας από του 10 “τυχερούς” που διαθέτουν από 10.000bitcoin. Και έστω πως είστε καλό παιδί και έχετε μόλις έναν λογαριασμό/πορτοφόλι. Άρα για τα σημερινά δεδομένα (ας πάρουμε χοντρικα 1 bitcoin =100USD) έχετε περιουσία ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Όσο ακόμα η πυραμίδα δουλεύει και η φούσκα μεγαλώνει, εσείς (ή ο market maker) δεν έχετε παρά να πουλάτε σιγά σιγά τα bitcoin σας. Έτσι όταν η τιμή φτάσει τα 200δολλάρια ανά bitcoin, εσείς να έχετε στα χέρια σας 5000bitcoin και στη χειρότερη περίπτωση του πιο ανίκανου market maker 500.000δολαρία στην τράπεζα. Επειδή όμως το κάθε bitcoin ανταλλάσσεται προς 200 USD πια, η περιουσία σας σε bitcoin συνεχίζει να αξίζει 1εκ δολάρια. Υπέροχο?

Όχι ακριβώς υπέροχο. Διότι μπορείτε να γίνετε ακόμα πιο γαμάτος. Τι θα λέγατε τώρα να γίνετε ακόμα πιο πλούσιος μαζί με αλλους 2-3 ακόμα μεγαλο-bitcoinατζήδες? Εδώ λοιπόν προσλαμβάνετε το παπαγαλάκι techiechan η οποία μασάει τα δαφνόφυλλα της και λέει, βρε παιδιά εγώ βλέπω μια μικρή διόρθωση στην τιμή του bitcoin και προβλέπω να πέσει στα 80δολάρια. Κάποιες τρελές με ακούνε και πουλάνε τα bitcoin τους. Ο market maker πουλάει από το μεγάλο πορτοφόλι τα υπόλοιπα μέχρι να πιέσει την τιμή στα 80δολάρια. Ανάλογα με το πόσο πετυχημένο παπαγαλάκι είναι η techiechan, τόσο λιγότερα bitcoin θα χρειαστεί να πουλήσει o market maker. Αν μάλιστα η πτώση γίνει υπερβολική, τότε ο market maker αγοράζει και μερικά bitcoin κάτω από αυτή τη τιμή.

Τώρα όμως το μικρό παπαγαλάκι ξαναμασάει τα δαφνόφυλλά της και λέει πως μετά από αυτή τη διόρθωση ο δρόμος προς τα 150 δολάρια είναι ανοιχτός. Τώρα όλοι όσοι κέρδισαν από τη μαγική πρόβλεψη ποντάρουν ακόμα περισσότερα και όχι μόνο αυτό, λένε και στους φίλους τους πως έχουν μια σίγουρη πηγή για να βγάλουν χρήματα. Ο καλός market maker τώρα δεν έχει παρά να σταματήσει να πουλάει προκειμένου να περιοριστεί η προσφορά, κάτι που θα δημιουργήσει την αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Μόλις η τιμή φτάσει κοντά στα 150 ή τα περάσει, ο market maker πουλάει bitcoin στα κορόιδα.

Επαναλαμβάνετε τη διαδικασία 3-4 φόρες και η μικρή μάτα χάρι παπαγαλάκι, έχει γίνει το καλύτερο ιερατείο στην πρόβλεψη της bitcoin πυραμίδας. Κάθε λέξη της αποτελεί και χρησμό, κάθε υπόννοιά της είναι ικανή να ρίξει την τιμή μερικά δολάρια. Με αυτόν τον πολύ απλό και παλιό τρόπο μπορείτε να γίνεται εξαιρετικά πιο πλούσιος σε σχέση με τα bitcoin που διαθέτετε. Και επειδή οι περισσότεροι σοβαροί πλούσιοι με κάτι παρόμοιους τρόπους τα κατάφεραν, γνωρίζουν πολύ καλά πως αν δεν ξέρεις τη μικρή ομάδα που παίζει το παιχνίδι, δεν πρόκειται να καταφέρεις να τους κερδίσεις, όσα χρήματα κι αν είσαι διατεθειμένος να ξοδέψεις.

Γιατί να μην φτιάξουμε ένα πιο δίκαιο bitcoin?

Εδώ αφήνουμε τα λαμόγια στην άκρη και πιάνουμε τους ειλικρινείς ανθρώπους που θα ήθελαν να δουν ένα εναλλακτικό νόμισμα ως μέθοδο συναλλαγών κι όχι ως μέθοδο πλουτισμού.

1. γιατί λοιπόν το bitcoin να μην γίνει το συναλλακτικό νόμισμα πχ του παζαριού του βόλου? Οι λόγοι είναι κυρίως δύο και μας έρχονται κατευθείαν από τις εμπειρίες του 19ου αιώνα (τις οποίες κάποιοι “ξέχασαν” και επιμένουν να ξαναζήσουν ως “τεχνολογικές καινοτομίες”).

1.1 Ο πρώτος έχει να κάνει με τον αποπληθωρισμό του νομίσματος. Κάθε νόμισμα που έχει σταθερή ποσότητα, θα αποπληθωρίζεται όσο πιο επιτυχημένο γίνεται. Κι αυτό είναι πολύ κακό διότι όσο αποπληθωρίζεται η “αξία” του αυξάνεται κάτι που κάνει τη χρήση του ως νόμισμα συναλλαγής από πολύ δύσκολη μέχρι αδύνατη τόσο για τον αγοραστή όσο και για τον πωλητή. Για τον αγοραστή γιατί ξέρει πως όσο περισσότερο περιμένει τόσο περισσότερα θα αγοράσει (βλ. Παράδειγμα με τα μανιτάρια πρώτου μέρους). Για τον πωλητή διότι ένα νόμισμα που αποπληθωρίζεται μπορεί να τον φέρει πολύ εύκολα στην καταπληκτική θέση, να πουλήσει επιτυχημένα όλη την πραγμάτιά του και ταυτόχρονα να χρεοκοπήσει. Μάλιστα όσο πιο πετυχημένος είναι και πουλάει περισσότερα πράγματα, τόσο αυξάνει τη δύσκολη θέση του καθώς αποπληθωρίζει το νόμισμα ακόμα περισσότερο. Γιατί? Διότι από την ημερομηνία αγοράς των πρώτων υλών, στην ημερομηνία πώλησης υπάρχει μια απόσταση. Κι επειδή η παραγωγή των αγαθών παίρνει κάποιο χρόνο, στην ούσια θα είναι πολύ εύκολο να ξοδέψει κάποιος περισσότερα bitcoin για την αγορά των πρώτων υλών από την τιμή που θα πωλούνται τα τελικά προϊόντα στην αγορά.

Έτσι στην ουσία ενώ θα είναι πολύ επιτυχημένος επιχειρηματίας θα είναι ένας χρεοκοπημένος επιχειρηματίας. Μάλιστα η φύση του αποπληθωρισμού πιέζει τον παραγωγό να πουλήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται την ίδια στιγμή που πιέζει τους αγοραστές να αγοράσουν όσο πιο αργά γίνεται.

Με λίγα λόγια ο παραγωγός τιμωρείται για τήν ίδια την τη διαδικασία να παράγει. Και καθώς κι αυτός πριν αγοράσει τις πρώτες ύλες είναι ένας συσσωρευτής bitcoin τον συμφέρει περισσότερο να μην κάνει τίποτα παρά να παράγει.

1.2 ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την πρόσβαση στο νόμισμα. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει τρόπος να αποκτήσεις bitcoin μέσω της “εξόρυξης”, κανένας από τους συναλλασσόμενους του παζαριού του βόλου δεν έχει στα χέρια του bitcoins για να συναλλαχθεί. Για να τα αποκτήσει θα πρέπει να κάνει μια πολύ σημαντική επένδυση σε ευρω. Αλλά αν είναι να πρέπει να πληρώσεις ευρώ για να αποκτήσεις “δικαίωμα” στο συναλλακτικό νόμισμα του παζαριού γιατί να μην κάνεις κατευθείαν τη συναλλαγή σε ευρώ να τελειώνεις? Γιατί να προσθέσεις ένα επιπλέον επίπεδο πολυπλοκότητας?

Επιπλέον το παζάρι του βόλου υπάρχει ακριβώς για να βοηθήσει τις τοπικές συναλλαγές ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε ευρώ. Διότι διαφορετικά θα ήταν εξίσου εύκολο το παζάρι να γίνεται σε ευρώ. Για τους παζαριώτες λοιπόν, τόσο το bitcoin όσο και το ευρώ είναι δύο εξωτερικά νομίσματα τα οποία είναι εξίσου μη προσβάσιμα για τους ίδιους. Στην ουσία είναι και τα δύο, δύο εξωτερικές επιβολές στις οποίες δεν μπορούν να αποκτήσουν πρόσβαση στην ποσότητα που τις έχουν ανάγκη με το επιπλέον μειονέκτημα ότι το bitcoin αποπληθωρίζεται.

Έτσι ακόμα και το άθλιο ευρώ του ντράγκι είναι στην ουσία ένα καλύτερο μέσο συναλλαγών από το bitcoin για οποιαδήποτε τοπικό παζάρι που θέλει να συναλλαχθεί με ένα εναλλακτικό τρόπο.

2. Ωραία θα πουνε κάποιοι, μας έπρηξες τα ούμπαλα με το bitcoin. Τι θα γινόταν εάν -τώρα που έχουμε την τεχνογνωσία- φτιάχναμε ένα άλλο κρυπτονόμισμα με διαφορετικούς κανόνες που θα παρέκαμπτε την αριστοκρατία του bitcon και ταυτόχρονα θα δημιουργούσε ένα νόμισμα που θα μπορούσε να λειτουργήσει συναλλακτικά?

2.1 Για να μπορεί να υπάρξει ένα νόμισμα με σταθερή ποσότητα που να λειτουργεί θα πρέπει να υπάρχει μια αυστηρά καθορισμένη σταθερή ποσότητα παικτών, μια σταθερή ποσότητα αγαθών και μια σταθερή ποσότητα συναλλαγών. Δηλαδή σφαιρικό άλογο υπό κενό. Άρα οποιοδήποτε νόμισμα έχει μία σταθερή ποσότητα θα έχει την τάση να αποπληθωρίζεται όσο γίνεται πιο γνωστό. Θα αποτελεί δηλαδή έναν στενό κόρσε με όλα τα κακά που περιγράψαμε και μπορείτε να διαβάσετε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες να συμβαίνουν στον 19ο αιώνα.

2.1.2 Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα νόμισμα με σταθερά αυξανόμενη ποσότητα? Στην ουσία αυτό θα μείωνε τον ρυθμό αποπληθωρισμού, αλλά δεν θα άλλαζε το πρόβλημα. Αν πχ η αγορά του νομίσματος αυξανόταν κατά 10% το μήνα και η ποσότητα κατά 7% θα είχαμε μόνο 3% αποπληθωρισμό το μήνα αντί για 10%. Αλλά καθώς η ταχύτητα επέκτασης της αγοράς δεν είναι σταθερή, το ίδιο θα ισχύει και στον αποπληθωρισμό. Επιπλέον, αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει και ανάποδα. Αν σ’έναν μήνα η αγορά του νομίσματος μας μίκραινε κατά 2% τότε και ο πληθωρισμός του νομίσματος θα ήταν 7+2=9%.

Με λίγα λόγια καθώς η ποσότητα των παικτών και η ποσότητα των αγαθών δεν είναι σταθερές σε μια οικονομία, ένα σταθερό νόμισμα θα λειτουργούσε είτε ως κορσές (όταν η οικονομία μεγάλωνε), είτε ως ξεχειλωμένο βρακάκι (όταν η οικονομία συρρικνωνόταν). Και το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι πως η ίδια η σταθερή ποσότητα του νομίσματος θα ήταν που θα ανάγκαζε την οικονομία συρρικνωθεί καθώς ο αποπληθωρισμός θα έκανε κάθε συναλλαγή εντελώς ανεπιθύμητη. Ας μην ξεχνάμε το μεγάλο πρόβλημα του 19ου αιώνα. Υπήρχαν τόσα λίγα παπούτσια και τόσοι ξυπόλητοι άνθρωποι. Όταν κάποιος έφτιαχνε ένα εργοστάσιο παπουτσιών για να υποδήσει αυτούς τους ανθρώπους, όσο περισσότερα παπούτσια έφτιαχνε, τόσο έπεφτε η “τιμή” του παπουτσιού με αποτέλεσμα στο τέλος να χρεοκοπεί με τα παπούτσια στην αποθήκη την ίδια στιγμή που ο κόσμος παρέμενε ξυπόλυτος.

Με λίγα λόγια ανεξάρτητα με το πόσο λαμόγιος είναι ο ντράγκης, η θέση του κεντρικού τραπεζίτη δεν υπάρχει για διακοσμητικούς λόγους. Όποιος θέλει ένα δημοκρατικό νόμισμα ας αποκτήσει κι έναν δημοκρατικό τραπεζίτη κι ας αφήσει την κοινωνία να ορίσει το νόμισμά της.

3. Το άλλο πρόβλημα του bitcoin ειναι η αριστοκρατία του. Πως φτιάχνουμε ένα παγκόσμιο νόμισμα που μοιράζεται σε όλους εξίσου? Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαμε να παρακάμψουμε και την ιεραρχία και την δυνατότητα της αριστοκρατίας να μανιπουλάρει το νόμισμα κατά βούληση.

Εδώ φυσικά έχουμε το πρόβλημα του να γνωρίζουμε πόσοι άνθρωποι υπάρχουν στον πλανήτη και μάλιστα να έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ. Διάβασα κάποιον που πρότεινε να δίνεται μια σταθερή ποσότητα νομίσματος σε κάθε IP και μόλις ο κάτοχός της θέλει να τα χρησιμοποιήσει να ενεργοποιούνται. Εξαιρετικά νέρντικη λύση δεν λέω, αλλά δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι μια στατική IP. Επιπλέον δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι μια IP έτσι κι αλλιώς. Και κατά τρίτο θα ήμουν εξαιρετικά τυχερός και πλούσιος καθώς επί 5χρόνια ήμουν ο διαχειριστής ενός μπλόκ Class B διευθύνσεων που για τους λιγότερο νέρντηδες σημαίνει πως είχα στη διάθεσή μου 65.000 πραγματικές IP διευθύνσεις.

Το άλλο πρόβλημα της ίσης διανομής είναι ότι θα πρέπει να υπάρξει μια παγκόσμια ταυτοποίηση προκειμένου να προχωρήσουμε στο ένας άνθρωπος μία ποσότητα χρήματος.

 

4. Και η λύση σε όλα τα παραπάνω είναι αυτό που άκουσα από έναν συνομιλητή μου να παρατηρεί πολύ σωστά: Δεν μας χέζετε με τα παγκόσμια χωριά σας, ας φτιάξουμε ένα νόμισμα για την κάθε κοινότητα που θέλει να συναλλάσσεται. Εκεί θα μπορείς να μοιράσεις το νόμισμα σε όλους του συμμετέχοντες και θα μπορούσες να έχεις έναν κεντρικό τραπεζίτη που τον βλέπεις κάθε μέρα μπροστά σου και θα μπορείς να τον ελέγχεις στις κουτσουκέλες που κάνει. Ένα τέτοιο νόμισμα θα μπορεί να αποτελεί συναλλακτική αξία (καθώς ο “τραπεζίτης” θα φροντίζει η ποσότητα του να είναι ίση με το σύνολο της ποσότητας των αγαθών της μικρο-οικονομίας σας) και ταυτόχρονα θα μπορούσε να υπάρχει συνεχής έλεγχος από τους συμμετέχοντες που αν ένιωθαν αποπληθωρισμό ή πληθωρισμό θα έριχναν μια στραβή ματιά στον τραπεζίτη να προσπαθήσει να το διορθώσει. Κι αν δεν τα κατάφερνε θα εξέλεγαν έναν καινούργιο κεντρικό τραπεζίτη.

4.1 Εδώ έχεις δύο βασικά προβλήματα. Το ένα είναι ότι ο τραπεζίτης μας θα έπρεπε να δημιουργήσει παρόμοιους μηχανισμούς με τον κλασικό κεντρικό τραπεζίτη προκειμένου να αυξάνει και να μειώνει την ποσότητα του χρήματος στην οικονομία. Και κατά τακτά χρονικά διαστήματα θα πρέπει πχ να λέει σε όλους. Αύριο θα έχετε από 1 νόμισμα επιπλέον ο καθένας, ή από αύριο θα μου φέρετε πίσω από 1 νόμισμα ο καθένας. Αλλά σύντομα θα δημιουργήσει το πρόβλημα ότι οι πιο επιτυχημένοι έμποροι θα μαζεύουν παραπάνω χρήμα που θα κάθεται στη γωνία συσσωρευμένο κι έτσι στην ουσία θα δημιουργεί αποπληθωρισμό (διότι χρήμα που δεν κινείται δεν υπάρχει για την οικονομία). Τώρα λοιπόν ο κεντρικός μας τραπεζίτης θα πρέπει να λειτουργήσει ως κράτος και να αναγκάσει τα μικρά τζιτζίκια να πάψουν να συσσωρεύουν και να ξοδέψουν τα χρήματά τους γιατί κάνουν κακό σε όλη την οικονομία. Δηλαδή θα πρέπει να φτιάξει έναν μηχανισμό αναδιανομής του νομίσματος.

4.1.2 Μια αρχαία λύση στο όλο ζήτημα της συσσώρευσης είναι αυτή της μηδενισμού του παιχνιδιού ανά κάποια τακτά χρονικά διαστήματα, πχ καθε άνοιξη με έναν έξυπνο κανόνα σαν τα κουρέματα των καταθέσεων. Δηλαδή λες στις 3 απρίλη 2013 όλοι μπορείτε να έχετε μέχρι 100 νομίσματα γιατί τα υπερβάλλοντα καταστρέφονται. Κάτι που μάλλον θα δημιουργούσε έναν μικρό πληθωρισμό προς το τέλος της περιόδου καθώς τα τζιτζίκια θα προσπαθήσουν να ξεφορτωθούν την υπερβάλλουσα ρευστότητα τους. Θα ήταν ενδιαφέρον πείραμα, και πείτε στον βαρουφάκη να ψήσει τη Valve να το παίξει σ’ έναν από τους virtual κόσμους που διαθέτει. Γιατί αν υπάρχει μια μαγεία σε αυτούς τους virtual κόσμους είναι ότι διαθέτεις ένα κοινό πραγματικών ανθρώπων που σε αντίθεση με τα περισσότερα “πειράματα” που γίνονται στα πανεπιστήμια, έχει αυθεντικό κίνητρο να προσπαθήσει να πετύχει στην οικονομία του παιχνιδιού που συμμετέχει. Έτσι η συμπεριφορά του θα είναι πολύ πιο κοντά στην “πραγματική” του συμπεριφορά σε σχέση με έναν αδιάφορο φοιτητή οικονομικών που θέλει να ευχαριστήσει την καθηγήτρια του.

4.2 Βέβαια κάθε τοπικό νόμισμα που δεν είναι κλειστό σύστημα εισάγει πολύ μεγαλύτερη πολυπλοκότητα ακριβώς γιατί η μικρή μας οικονομία θα συναλλάσσεται με άλλες οικονομίες στις τριγύρω περιοχές που θα έχουν άλλα νομίσματα. Κάτι που μας δημιουργεί πρόβλημα ισοτιμιών και πρόβλημα εμπορικού ισοζυγίου. Με λίγα λόγια δημιουργεί νέα (παλιά) προβλήματα. Τόσο γραφειοκρατικά όσο και δικαιοσύνης. Διότι εγώ που έτυχε να γεννηθώ σε μια πλούσια σε πρώτες ύλες περιοχή, θα έχω πάντα εμπορικό πλεόνασμα σε σχέση με τη γειτονική ορεινή περιοχή.

Ελπίζω να σας έδωσα μια γεύση των προβλημάτων που μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο εναλλακτικό νόμισμα. Μια διαφορά που δεν επισήμανα αλλά συνεχώς υπονοούσα. Η συσσώρευση, καίτοι ήταν μια ιερή λέξη στο λεξιλόγιο του 19ου αιώνα, είναι στην ουσία αδιάφορη. Γνωρίζουμε πια από τις αρχές του 20ου αιώνα, πως μπορείς να κάνεις πραγματικές επενδύσεις απλά τυπώνοντας νόμισμα και δίνοντας το για να γίνει η επένδυση. Μάλιστα στη γερμανία του 1933 δεν έκαναν καν αυτό, αλλά έδωσαν τρίμηνα ομόλογα στις επιχειρήσεις που μετά τα έδιναν στους εργαζόμενους ως πληρωμή για την κατασκευή μιας autobahn πχ και οι εργαζόμενοι τα ξόδευαν αμέσως κι αυτά επέστρεφαν στο κράτος και μηδενίζονταν (ενώ ο αυτοκινητόδρομος είχε φτιαχτεί και οι εργάτες είχαν χρήματα να ξοδεύουν). Το ίδιο έκανε και ο ρούσβελτ στις ηπα και κανείς πχ δεν μπορεί να αμφισβητήσει την προστιθέμενη αξία ενός hoover dam (μέχρι και στο fallout, δηλαδή έναν μεταπυρηνικό δυστοπικό κόσμο, ο έλεγχος του hoover dam αποτελεί το ζητούμενο όλων των αντίπαλων ομάδων.

Με αυτό κλείνω το κεφάλαιο bitcoin και θα παρακαλούσα να είστε στα σχόλια περιεκτικοί στην όποια κριτική σας, καθώς εδώ και ένα μήνα με την κύπρο και όλα, έχουμε 500 σχόλια κάθε φορά. Και παρότι θεωρώ ότι ο διάλογος είναι πολύ σημαντικό μέρος του μέσου, έχω κουραστεί αρκετά αυτόν τον καιρό και συχνά επαναλαμβάνονται οι ίδιες ερωτήσεις (το καταλαβαίνω πως είναι πολύ δύσκολο να διαβάσεις 300σχολια πριν διατυπώσεις την ενστασή σου). Όμως θυμηθείτε κιόλας πως οι ενστάσεις προέρχονται από διαφορετικές αντιλήψεις οι οποίες δεν είναι άπειρες και είναι πολύ πιθανό κάποιος άλλος να έχει διαβάσει το ίδιο κείμενο υπέρ του bitcoin ή να έχει την ίδια θετική αντίληψη για τον απόπληθωρισμό. Anyway , απλά ζητάω λίγο έλεος γιατί ένα μήνα τώρα έχω ξεπεράσει το quota μου σε ώρες και πρέπει κάποια στιγμή να φτιάξω και το ηλεκτρικό μου ποδήλατο γιατί το καλοκαίρι έρχεται (λέμε τώρα γιατί πάλι νιφάδες βλέπω).

It’s certainly been an eventful few days for smash-hit TV show Game of Thrones.

On Sunday and just before the premiere of the new season, HBO programming president Michael Lombardo went further than almost anyone expected by admitting that piracy does have an upside.

He described massive downloading of the show as “a compliment” and added that it does nothing to damage DVD revenues. A good thing, considering what followed next.

In their own inimitable way, on Monday at least a million file-sharers paid even more compliments to the show by setting a new BitTorrent swarm record.

But just when you thought Game of Thrones news and controversy was coming to an end, another influential industry player has thrown his hat into the ring.

Timo Vuorensola is a Finnish director and actor who recently directed the 2012 Disney movie Iron Sky. Like millions of others, Vuorensola is also a Game of Thrones fan but he’s hugely disappointed with the service being offered by the local arm of HBO.

“Your service sucks. I bought it because I wanted to be able to pay and watch legally some of my favorite TV-series, namely Game of Thrones,” he told the cable and satellite network in an open complaint.

“First, the quality you are claiming to be HD is far from HD; yes, resolution matches, but the picture looks rotten and crappy thanks to bad compression rates. The image snaps off and the buffering sucks on HD so badly that it renders the service practically unusable,” he continues.

HBO have been accused before of promoting piracy by failing to offer their product in a timely fashion in various countries around the world, but Vuorensola is unhappy with everything – timing, quality and price – all of which are driving people to torrents.

“In Finland we have a saying: ‘Pitäkää tunkkinne’. It means: I fucking tried to pay for this, but your service only promotes piracy through rather expensive pricing, shitty image quality — and, well, unfortunately also your programs are unnecessarily late,” he complains.

“[The] latest episode of GOT was already *everywhere* but on HBO Nordic, and I can’t see *any* reason you are putting a one-to-two day window to releasing stuff that’s going to explode on the Internet the moment it’s released,” he accurately adds.

And Vuorensola knows his stuff when it comes to the world of files and sharing. In addition to Iron Sky he’s also the director of two of the Star Wreck movies, a series of eight films available for free download under a Creative Commons license.

“You think fans are going to sit on their asses and wait obediently for when you finally grant your grace and decide to let the stuff float to the backwater countries like Finland and whatnot. I mean we live in 2013, not in 1993, there’s absolutely no motivation for such behavior,” he notes.

In what must be the final insult, Vuorensola tells HBO that while he will continue to grace the company with his money, he will shun their delivery service and begin obtaining Game of Thrones from the most notorious file-sharing site of all.

“So, here’s what I’m going to do: I will continue paying your monthly fee for the service because I support your taste in content, but the actual content I’m unfortunately forced to grab from Pirate Bay, because your service is atrocious,” he concludes.

That’s gotta hurt.

Source: I’ll Download Game of Thrones from The Pirate Bay, Iron Sky Director Tells HBO