Shared posts

26 Dec 16:10

The Legend Of Heather I Deepthroat: An Incomplete Story Of America’s Greatest Porn Star

by Hersh Bavnik

The name Heather Harmon isn’t mentioned in the same breath as Linda Lovelace, Jenna Jameson or Ron Jeremy. Yet she’s a porn star so deeply ingrained in the millennial male culture, that if you slip the reference into any hetero conversation, the remark is always met with a nod of appreciation and a grin of reminiscence. Arriving on the scene nearly a quarter century after “The Golden Age of Porn,” Harmon didn’t spring from the Pool Boy, Private “I” fantasy plots of the San Fernando Valley. Instead, she worked a webcam, a deep throat and her Southern charm to make the moniker “Heather I” a household name. Then she was gone.

Before the age of high speed internet, porn production required a lot more resources – equipment costs, talent, distribution and a small stipend for the “Fluffer”. With such a high barrier to entry, the industry was run by heavy hitter production companies who churned out enough goods to satiate man’s quest for loosely sewn plotlines and intercourse. But then the internet came around and revolutionized the industry. There was a wider range of acceptable production quality, distribution was an upload and consumption was a click. No longer was smut exclusive to the x-rated shops by the off ramp, or your weird uncle’s cornucopia of mags and Polaroid’s. Men who are today in their mid-20s and thirties, who came of age during this transformation, can remember first visiting websites like Sublime Directory and The Hun. Each URL brought an infinite buffet of salacious videos and pics. And within this buffet, no category of smut became more plentiful than the Amateur genre.

Between 1999 and 2000, during the climax of this industry shift, a young couple started doing webcam shows on an adult site called iFriends.  The wife’s name was Heather, a lab technician in some undisclosed southern location, and the husband, Jim Harmon, was a forklift operator. They’d bought a $400 computer from a neighbor, and a webcam, and began showcasing Heather’s recently discovered talent – deep throating. This skill needs no further explanation, other than that Heather didn’t seem to have a gag reflex, and Jim resembled a thoroughbred below the belt.

"Heather Brooke"

“Heather Brooke”

It wasn’t long before their iFriends’ shows acquired a cult following of sorts. Encouraged by the fanfare, Heather and Jim launched their own website in June of 2000 – ideepthroat.com. The site had twice-daily webcam shows and videos of Heather and Jim in various deep throating scenarios – on the road, in the bedroom, at the office. The films weren’t shot in exotic locations, and they didn’t follow the typical “here to fix your cable” plot lines. It was, in a sense, everyday life. In an early interview with the couple, they explained their incredibly simple approach, “We realized all we have to do is be honest, and nice, and we might be able to do okay”. And that unedited, cinema verite approach to felatio, coupled with Heather’s incredible looks and unique skill, catapulted them to internet fame.

The viral nature of the internet, the same characteristic that now launches cute kittens and Canadian kids into immediate stardom, is one of the main contributors to Heather and Jim’s success. The best videos would be passed along from one user to another, with a speed and reach that could never be paralleled offline. In porn, “pass along” used to be the physical act of stealing your father’s VHS and sharing it with that lucky kid in Bunk 7. Now it meant link sharing in forums and file sharing on networks like Kazaa. One of those files was a threesome that Heather did with a friend named “Brooke” – the filename appropriately labeled “iDeepThroat_-Heather_Brooke__RoomMate_-_threesome.mpg.” Fans misattributed Brooke’s name as Heather’s surname, and the alias stuck. It’s an anecdote that illustrates the power of the web – a 3-minute ménage-a-trois video led to millions wrongfully referring to their favorite smut star as “Heather Brooke.”

From 2000 to 2004, iDeepThroat.com was regularly updated and everyone from the porn addict to the casual consumer was familiar with Heather’s videos. But around 2005, the site’s content began to slow. It seemed as though Heather and Jim had taken a sabbatical. Unfortunately for their fans, that break soon looked more like retirement, and the deep throat queen was never heard from again. Many speculated the departure was due to the couple wanting to raise a family and use their newfound riches to start a fresh life. One forum post hints that Heather and Jim had two young children prior to starting their site. Perhaps as those offspring aged, and their oblivion receded, the couple saw a need to retire the webcam. In an early interview, the radio host asks Heather, “Does anyone ever recognize you in public?” Although the answer was “no”, it’s clear that things must have changed rather quickly. I often imagine a fan running up to Heather and Jim in the supermarket, a Boar’s Head kielbasa and black Sharpie in hand, asking for an autograph.

There was an insanely, almost frighteningly passionate forum post on AdultDVDTalk.com, about the legend of Heather Harmon. It started with the warning, “I’m feeling a bit nostalgic, so this is rather long,” and ended with the plea “Heather, if you read this. Please come back. We still need you.” Between that innocuous opener and closer were 1,200 words of intensely graphic adulation. Though slightly disturbing, it leaves one realizing that Heather and Jim were not only pioneers when it came to being at the forefront of online amateur pornography. They were visionaries as to where this medium could go. They had a community of devoted fanatics, a large audience of everyday fans and a webcam as an ATM. But the web was expanding rapidly and the devotion it would take to maintain their success and relevance would come at a cost. The second option seemed best. They took a Koufax-like departure, left on top, and remained immortalized by eccentric forum contributors and desperate writers like myself.

Heather and Jim’s videos are still out there. In fact, one clip has generated close to 19 million views on YouPorn.com alone. But they’re lost amongst the troves of clips that now populate the web. Today’s adolescent porn user has limited knowledge, or regard, for Heather and Jim. Nor can they remember a time when endless porn wasn’t a URL away. The same cannot be said for those youngin’s predecessors. Test Heather’s influence during your next barstool chat with a twenty or thirty-something companion. Give a brief mention, and you’ll undoubtedly get that look of acknowledgement. It’s the look fellow Bonesmen exchange to one another while sipping martinis at a State Department cocktail function. But for the non-protestant non-ivy-leaguers, we bond through something else – the shared appreciation of a deep throating queen. TC mark


    






26 Dec 16:08

The History of Christmas

by Shane Parrish

Christmas Unwrapped: The History of Christmas originally appeared on the history channel back in 1997.

Narrated by Harry Smith, this documentary traces the roots of Christmas back to its early beginnings as a pagan Roman holiday of feasting through the relatively new introductions of christmas trees and candy canes.

— Brought to you by: CURIOSITYA curiously unconventional ad agency that helps you stand out in today’s crowded world.

26 Dec 15:33

Watch the best ‘Tales from the Crypt’ episode ever — a Christmas treat

by Brian Abrams
Watch the best ‘Tales from the Crypt’ episode ever — a Christmas treat

If you’re unfamiliar with the early- to mid-90s HBO series “Tales from the Crypt,” worry not. Based on a horror comic book series from the 1940s and ’50s, the 30-minute episodes aren’t connected to a larger narrative arc. Essentially, they’re just half-hour scare comedies filled with O. Henry-like irony and sometimes just pure gross-out schlock. Either way, they’re pretty bad ass.

Easily one of the top five of all time is the second episode to ever air. “All Through the House,” starring Larry Drake (“Dr. Giggles”) and Mary Ellen Trainor (the police psychiatrist from the “Lethal Weapon” franchise), depicts a one-on-one battle between a greedy trophy wife and an ax-wielding psycho. It all happens during a blizzard on Christmas Eve night.

It’s exactly what you want to watch right now, and the whole thing is on YouTube. Here, it’s embedded below. Go. Watch.

26 Dec 15:31

Salvador Dali’s Christmas cards

iladxmas000.jpg
 
Salvador Dali designed a series of nineteen Christmas cards between 1958 and 1976. These greeting cards were specially produced for the Barcelona-based company Hoechst Ibérica, and presented Dali’s take on traditional Christmas celebrations.

While popular in Spain, Dali’s greeting cards were not as successful in America, particularly with card manufacturer Hallmark, who thought his “surrealist take on Christmas proved a bit too avant garde for the average greeting card buyer.”

Rebecca M. Bender, Assistant Professor of Spanish Language and Literature has written a fascinating blog with more pictures of Dali’s festive work, which you can view here.

Happy Holidays!
 
ilad1974xmas111.jpg
Christmas 1974
 
idal1960xmas666.jpg
Christmas 1960
 
ilad1959xmas555.jpg
Christmas 1959
 
iladxmas888.jpg
 
iladxmas1962777.jpg
Christmas 1962
 
iladxmas1946444.jpg
Dali’s Christmas design for ‘Vogue’ 1946.
 
atnasiladxmas222.jpg
Dali as Santa—Feliz Navidad!
 
Via and with thanks to Rebecca M. Bender!

 

26 Dec 15:27

The Best of VICE on YouTube

by VICE Staff

It's been a crazy year for VICE. Our HBO show was nominated for an Emmy, Ad Age called us the Publishing Company of the Year, and our YouTube channel hit almost 4 million subscribers. As a great man once said, "that shit's cray."

To celebrate 2013—and to give you something to do while sneaking sips of whisky and avoiding your family during Christmas—we've compiled the 30 best videos we released across our YouTube network for your viewing pleasure. 3D-printed guns, Soylent, West African truckers, and paintballing with Tyler, the Creator; it's all there.

We'd say, "you're welcome," but we'd rather say, "thank you." Thank you for making 2013 our favorite year since, like, forever.

26 Dec 15:21

The Year in Comedy Movies: A Few High Points in an Otherwise Disappointing 2013

by Megh Wright
by Megh Wright

Let's just get this out of the way: 2013 was a crummy year for comedy films. A passing glance over the Golden Globe nominees for Best Comedy or the list of the year's ten highest grossing movies paints a familiar picture – audiences prefer action and violence over laughs, expensive special effects over punchlines, and when they are willing to pay for a funny movie, it's probably a computer animated one they can see with their kids. But looking at the success of Iron Man 3 – the year's biggest blockbuster that grossed over $400 million – it's arguable that while its big-budget superhero premise and impressive visual effects played a part, the heart of the Iron Man franchise is Robert Downey Jr.'s wry, witty, and above all, irresistibly funny charm as Tony Stark.

Taking a cue from that, some of the year's best comedies resorted to chameleonic tactics by invading films centered on romance, crime, teenage angst, and the apocalypse either as a survival strategy or evolutionary necessity. A girl fell in love with a zombie, a crew of newsmen reunited, a gaggle of bros rode out the almost-end of the world together (twice), and Louis C.K. showed up in a Woody Allen dramedy. So while on the surface it seemed like a slow year for the funny stuff, there are still a few worthwhile takeaways from 2013, the year comedy played hide-and-seek on the big screen:

The apocalypse inspired the year's best summer comedies.
Both the Brits and Americans made smart, catchy, and critically successful apocalyptic alien/demon invasion brofest comedies this year: first Seth Rogen and Evan Goldberg's This the End in June, then Edgar Wright and Simon Pegg's The World's End, which was released in the US at the end of August. Both films scored high ratings over on Rotten Tomatoes (83% and 89%, respectively), but This Is the End grossed over $100M at the box office, and deservedly so: what the trailers depicted as a scattered, cliquey, and demon rapey premise turned out to be one of the most sharply written and hilarious movies of this year. Both movies also had a solid cast of emotionally stunted comic pros and awesome celebrity cameos, notably Pierce Brosnan in The World's End and, and in my opinion, the Backstreet Boys in This Is the End.

Anchorman 2 won the sequel race.
A new year brought a new helping of film franchise continuations, including The Hangover Part III (Remember how despite raking in over $100 million, critics didn't like it?), Kick-Ass 2 (Remember when Jim Carrey kind of denounced his role in the film?), Grown Ups 2 (Remember when Rob Schneider was replaced by Nick Swardson?), and Scary Movie 5 (which has an impressively low 4% Rotten Tomatoes rating), but it was Anchorman 2: The Legend Continues that not only garnered the most buzz but redefined PR overkill forever. It'll also probably end up being one of the highest grossing comedies of the year; to put things into perspective, it grossed a little over $20 million in its first four days, which is what The Incredible Burt Wonderstone has grossed since its release way back in March.

Melissa McCarthy had a great year.
Since her success in 2011's Bridesmaids, McCarthy's been steadily increasing as a hot comedy commodity, and in 2013 she had starring roles in The Heat opposite Sandra Bullock and Identity Thief opposite Jason Bateman (both huge blockbusters with mixed reviews). Pile on that Emmy for her TV work on Saturday Night Live and the several starring roles she has on deck for next year (including her directorial debut Tammy and a rumored sequel to The Heat) and it's safe to say that McCarthy is now a reigning queen of comedy.

Kristen Wiig grew up.
Since she left SNL in May 2012, Wiig's teetered from comedic film roles to quirkier indie drama, starting with 2012's Girl Most Likely then developing into more dramatic (but still funny) roles in Hateship, Loveship and The Skeleton Twins. Right now she appears in two bigger comedies that illustrate her transitional phase perfectly – as the awkward, mousy Chani in Anchorman 2 and love interest opposite Steve Carell's idiotic Brick, and the smoother, sweeter love interest to Ben Stiller we've been seeing in those Secret Life of Walter Mitty trailers. Wiig's balancing a fine line between comedy star and drama breakout, also reflected in the two starring film roles she already has lined up for 2013 – a comedy with Will Ferrell and Linda Cardellini (Welcome to Me) and a drama by Chilean director Sebastian Silva (Nasty Baby).

Vince Vaughn is having a rough time.
The Internship and Delivery Man weren't very well received this year at the box offices or by critics, adding to the pile of flops Vince Vaughn has had since the successful Wedding Crashers back in 2005. The Chicago Tribune wrote a scathing piece on Vaughn's steady blockbuster demise in an article called "The trouble with Vince Vaughn and his new movie Delivery Man," calling all of his recent roles essentially the same character and claiming that he "commenced a campaign, to be loved, to claim the path most trodden. The problem was not that he played the same guy over and over … The problem is that whatever shades of cockiness and darkness still exist in him get quickly extinguished now." He seemed a little unprepared for SNL too.

Steve Carell is lost in transition.
While his film career is not in the danger zone as much as Vaughn, Steve Carell had a confusing 2013 on the big screen. The Incredible Burt Wonderstone was poised to be his big post-Office Hollywood splash, but the film bombed at theaters and in reviews, bringing in only a little over $10 million its opening weekend – one of the worst debuts ever for a movie with Carell or his costar Jim Carrey. He still has 2013 sequel hits like Despicable Me 2 and Anchorman 2 under his belt, but Carell's future success might lie in the darker comedy mold as seen through his roles on Little Miss Sunshine or this year's The Way, Way Back.

There were some good teenage angst comedies.
If you wanted the story of the sexual escapades of an awkward teen set in the early 90s, Maggie Carey's The To Do List proved to be an entertaining coming-of-age tale starring Aubrey Plaza and full of dependably funny people like Bill Hader, Alia Shawkat, Andy Samberg, and Donald Glover, but it disappointed at the box office and received mixed reviews from critics (though it's made some top ten lists this year). But if your teenage movie taste leans more toward a witty and refreshing spin on zombie and romantic vampire movies, Warm Bodies hit a homerun. Written and directed by Jonathan Levine (who also wrote The Wackness and directed 50/50) Warm Bodies paired two mid-level actors (Nicholas Hoult and Teresa Palmer), gave them an awesomely bizarre supporting cast (Rob Corddry, Dave Franco, John Malkovich, and former Top Model contestant-turned-actor Analeigh Tipton), set them in a zombie apocalypse, and tracked their angsty forbidden teenage romance just as well as Twilight or any other stereotypical teen movie, and it did it better. Based on the trailers, it seemed to be too weird and too much of a parody rip-off to work, but it made just over $66 million at the box office and earned generally positive reviews with critics — not bad.

Most people didn't see the year's best independent comedy.
Back in August, lifelong Woody Allen fan Nell Scovell reviewed a film she chose to see over his 2013 comedy-drama Blue Jasmine called "Guess Who Directed the Best New Woody Allen Movie? (Hint: It Wasn't Woody)". "The unique comic vision, the underdog as hero, the awkward love interest, and the hilarious one-liners are back on the big screen…just not in Blue Jasmine," she wrote. "The unique comic voice belongs to Lake Bell, the writer, director and star of In A World." This is in line with the stream of critical praise Bell's feature directorial debut has garnered since its very limited release (including a 91% rating on Rotten Tomatoes), but most of us have to wait until its DVD release on January 21st to follow the journey of a struggling female voiceover artist navigating workplace sexism and relationships costarring big comedy names like Tig Notaro, Rob Corddry, Demetri Martin, and Michaela Watkins.

0 Comments
26 Dec 15:20

The Ultimate Comedy Library: 57 Books Every Comedy Fan Should Read

by Jenny Nelson
by Jenny Nelson

For these two last weeks of the year, while we're taking a bit of a break from our regular publishing schedule, we'll be revisiting some of our favorite features from the past three years. Enjoy!

Books are smart and reading is good for you!

This can be hard to remember because of podcasts and television and movies and all the other things begging for attention from your eyeballs and ear holes. A lot of funny stuff is in the media, we get it! But books can be funny, too. Just look at all the comedians making books! Comedians are always writing books about themselves, or about comedy history, or about writing, or just fun stuff called "fiction." And a lot of it is worth reading.

Because we are here to help, we made for you a list of some of the best comedy books — broken down into memoirs, humor, history, and fiction — that would be right at home on any comedy lover's shelf (or on your "E-reader").

Memoirs

Bossypants by Tina Fey
Tina Fey chronicles her life from nerd-dom to motherhood and everything in between, including her work on Second City, SNL, 30 Rock, and more.

Zombie Spaceship Wasteland by Patton Oswalt
Oswalt mixes stories of his formative years as a D&D-playing nerd with other vignettes including poems, movie reviews, greeting cards.

Born Standing Up by Steve Martin
Steve Martin's 2007 biography (not an autobiography, Martin said, "because I am writing about someone I used to know") tracks his life, from Disneyland to Knott's Berry Farm to Hollywood, focusing on the development of his wit and humor.

Girl Walks Into a Bar… by Rachel Dratch
Former SNL-er Rachel Dratch opens up about unexpectedly finding love and then a baby while in her mid-40s.

Is Everyone Hanging Out Without Me? And Other Concerns by Mindy Kaling
Before she had her own show on Fox, but after she wrote for and starred on The Office, Mindy Kaling wrote a book of essays on her life, friends, family, and career.

Sleepwalk With Me by Mike Birbiglia
REM Sleep Behavior Disorder changed Mike Birbiglia's life. After telling his story at The Moth, Birbigs turned it into a one-man show, a book, and a movie (all with the same title). Here's the book one.

The Bedwetter: Stories of Courage, Redemption, and Pee by Sarah Silverman
Sarah Silverman, actress, writer, and poop joke connoisseur, released her memoir in 2010. In it, she talks about her comic style, her influences, and her semi-fictionalized public persona. The afterword is by God.

Kick Me: Adventures in Adolescence by Paul Feig
The Freaks and Geeks creator and Bridesmaids director also recounts his nerdy childhood. A lot of it went into Freaks and Geeks and presumably less of it into Bridesmaids but the sentiment is still there.

God, If You're Not Up There, I'm F*cked by Darrel Hammond
Darrel Hammond's darkly comic memoir includes stories of a life filled with abuse, alcoholism, and psychiatric issues leading up to becoming SNL's longest-tenured cast member.

A Bad Idea I'm About to Do: True Tales of Seriously Poor Judgment and Stunningly Awkward Adventure by Chris Gethard
Comic, actor, writer, and Chris Gethard Show creator Chris Gethard tells of all his life's moments that have been beyond awkward, like more awkward than yours when you say things are awkward.

Kasher in the Rye: The True Tale of a White Boy from Oakland Who Became a Drug Addict, Criminal, Mental Patient, and Then Turned 16 by Moshe Kasher
LA stand-up comedian Moshe Kasher relates his story, a complicated one that you can probably get an idea of from this memoir's lengthy subtitle.

Daddy's Boy: A Son's Shocking Account of Life with a Famous Father by Chris Elliott
Famous father with a famous father Chris Elliott writes about life as the youngest son of Bob Elliott of comedy duo Bob and Ray. The memoir has a unique format — Chris and his dad switch off chapters, Bob providing a rebuttal for every story Chris shares.

A Liar's Autobiography by Graham Chapman
The Monty Python actor's unique memoir, originally published in 1980, was released as a 3D animated movie in 2012. Unusual for an autobiography, the book is credited to five authors: Chapman, his partner David Sherlock, Alex Martin, Douglas Adams, and David A. Yallop. Eric Idle provides an afterword.

You're Lucky You're Funny: How Life Becomes a Sitcom by Phil Rosenthal
Creator and executive producer of Everybody Loves Raymond tracks his life from growing up in the Bronx, trying his hand at acting in New York City, and working on countless now-forgotten sitcoms before landing on the project that made his career.

I Didn't Ask to Be Born (But I'm Glad I Was) by Bill Cosby
Bill Cosby's lengthy career as a stand-up, entertainer, and activist has resulted in a number of books, among them the bestsellers Fatherhood and Cosbyology. This is his most recent, a 2012 collection of essays on the human condition.

You're Not Doing it Right: Tales of Marriage, Sex, Death, and Other Humiliations by Michael Ian Black
Michael Ian Black's memoir goes the way of a self-deprecating look at his experience with marriage and parenthood.

Happy Accidents by Jane Lynch
Happy Accidents combines comic memoir with inspirational narrative as Jane Lynch tracks her career from anxiety-ridden teen to happily married television star.

Tasteful Nudes …and Other Misguided Attempts at Personal Growth and Validation by Dave Hill
In 17 short autobiographical essays, likably observant humorist Dave Hill makes funny about depression, death, and adolescence.

I Feel Bad About My Neck by Nora Ephron
Published in 2008, the late Nora Ephron's I Feel Bad About My Neck writes with her dry sense of humor about the tribulations of women growing older, including menopause, empty nests, and the bigger picture of life.

Me Talk Pretty One Day by David Sedaris
Although David Sedaris is more writer than comedian, his naturally storytelling lends itself to hilarious autobiographical material. This collection of essays is split into two parts: the first chronicles his childhood in North Carolina and the second his experience living in Normandy with his boyfriend.

Running With Scissors by Augusten Burroughs
Augusten Burrough's true story of his nightmarish youth being raised by his mother's psychiatrist was an instant hit when it was released in 2002 and he followed it up with a bunch more that are also good.

I Love You More Than You Know by Jonathan Ames
The man behind Bored to Death shares essays of his everyday loneliness, neuroses, and pain, all of them very funny.

Assassination Vacation by Sarah Vowell
Sarah Vowell chronicles her macabre choice for a vacation where she looks at scenes from the assassinations of four politicians, making this the funniest book you'll probably ever read about presidential killing.

Let's Pretend This Never Happened by Jenny Lawson
Journalist and blogger Jenny Lawson (of the award-winning website The Blogess) tells about her strange experiences with her career and her family.

Humor & Non-fiction

I Am America (And So Can You!) by Stephen Colbert
Stephen Colbert writes rants in character, creating a companion piece to The Colbert Report. Sequels include America Again and I Am A Pole (And So Can You!). 

America (The Book): A Citizen's Guide to Democracy Inaction by Jon Stewart
Like Colbert, Jon Stewart created a book to go along with his intelligently funny and political news show. Actually, Jon Stewart did it first. Great job, Jon Stewart!

I Like You: Hospitality Under the Influence by Amy Sedaris
Amy Sedaris of Second City and Strangers With Candy fame shares her love of dressing up, baking, and crafts by creating a book that is funny but also a serious guide to party hosting and hospitality.

The Areas of My Expertise, More Information Than You Require, and That is All by John Hodgman
In his trilogy of complete world knowledge, deranged millionaire and Daily Show correspondent John Hodgman provides all the fake information you could possibly want, including a guide to New York City's underground league of mole people and a list of which presidents had hooks for hands.

The Onion Book of Known Knowledge: A Definitive Encyclopaedia of Existing Information by The Onion
Another book of knowledge, The Onion takes its parody seriously, this time moving away from its usual current events and Local Man stories to tackle encyclopedic information.

Humblebrag: The Art of False Modesty by Harris Wittels
Harris Wittels collects the best of the worst of Twitter, each tweet showcasing a twitterer's simultaneous self-pride and desire to hide that self-pride.

How to Sharpen Pencils by David Rees
Humorist and former Get Your War On cartoonist David Rees shares his very real love of artisnal pencil sharpening by creating an exaggeratedly detailed guide on the subject.

The Will to Whatevs: A Guide to Modern Life by Eugene Mirman
Stand-up and Bob's Burgers' voice actor Eugene Mirman gives a guide to life, or, you know, whatevs.

Biographical & History

And Here's the Kicker: Conversations with 21 Top Humor Writers on their Craft by Mike Sacks
For Here's the Kicker, humor writer and Vanity Fair staffer Mike Sacks talked to great humor writers like Buck Henry, Ricky Gervais and Stephen Merchant, Sacha Baron Cohen, and quite a few people on this list! Maybe you've already read it — it was the pick for the Splitsider Book Club last year.

Show Me the Funny!: At the Writers' Table with Hollywood's Top Comedy Writers by Peter Desberg and Jeffrey Davis
Desberg and Davis discuss comedy writing with successful writers including Peter Casey (Cheers), Ed Decter (There's Something About Mary), Bob Myer (Roseanne), Leonard Stern (Get Smart) and more.

Great Comedians Talk About Comedy by Larry Wilde
Because there can never be enough of good writers talking about writing, or good comedians talking about comedy, Wilde's book, originally published in 1968, features interviews with seventeen comedians, including Woody Allen, Jack Benny, George Burns, Johnny Carson, Phyllis Diller, and Jerry Seinfeld.

I'm Dying Up Here: Heartbreak and High Times in Stand-Up Comedy's Golden Era by William Knoedelseder
In the mid-70's when reporter William Knoedelseder was assigned by the Los Angeles Times to cover the city's burgeoning comedy scene, newcomers included Jay Leno, David Letterman, Andy Kaufman, Richard Lewis, and Robin Williams. At the book's center is a labor dispute between the stand-ups and L.A. Comedy Store owner Mitzi Shore, who refused to pay comics — a dispute that is still relevant today.

Comedy at the Edge: How Stand-up in the 1970s Changed America by Richard Zoglin
Zoglin's Comedy at the Edge covers approximately the same time period as I'm Dying Up Here but in both L.A. and New York City. Read about the careers of stand-ups George Carlin, Richard Pryor, and Robert Klein, and, later, Steve Martin, Albert Brooks, Robin Williams, and Andy Kaufman launching as they took the stage at the Comedy Store, the Improv, and Catch a Rising Star.

Lost in the Funhouse: The Life and Mind of Andy Kaufman by Bill Zehme
In Lost in the Funhouse, Zehme takes on the difficult task of writing a biography of a comic who made a career of lying and tricking his entire audience (and wrestling ladies).

Dangerously Funny: The Uncensored Story of "The Smothers Brothers Comedy Hour" by David Bianculli
This book tells the dramatic history of Tom and Dick Smothers' politically charged TV series in the 60's. The story starts at the brothers' childhood and ends with the cancellation of the program.

Live From New York: An Uncensored History of Saturday Night Live, as Told By Its Stars, Writers, And Guests by Tom Shales and James Andrew Miller
In 2001 SNL turned 25 and journalists Miller and Shales collected anecdotes from cast members, writers, and hosts to chronicle the show's history in this definitive book.

Gasping For Airtime: Two Years In the Trenches of Saturday Night Live by Jay Mohr
Although Mohr's contribution is a much narrower account of the SNL experience compared to Miller and Shales's, it dives deep into Mohr's time as a writer and featured performer for the show's 1993-1995 seasons.

The Second City Almanac of Improvisation by Anne Libera and Second City Inc
The Second City Almanac collects ideas from the north side Chicago theater's teachers, writers, and directors, drawing from a huge pool of alumni that includes Fred Willard, Mike Nichols, Joan Rivers, Bill Murray, Gilda Radner, Martin Short, Tina Fey, Bonnie Hunt, and more. The book includes practical instruction, personal accounts, and inspiration for anyone who likes comedy.

SCTV: Behind the Scenes by Dave Thomas
After the success of the theater came the Canadian late-night program that launched the careers of the likes of John Candy, John Belushi, Dan Ackroyd, Dave Thomas, and Rick Moranis. Cast members and production staff contribute stories in addition to photos from the show's archives.

The Late Shift: Letterman, Leno, and the Network Battle for the Night and The War for Late Night: When Leno Went Early and Television Went Crazy by Bill Carter
Bill Carter wrote two definitive accounts of the battles of late night talk show hosts. In The Late Shift he chronicles Letterman and Leno fighting for the Tonight Show host gig following Johnny Carson's retirement in 1992, while The War for Late Night covers the more recent Conan/Leno Tonight Show debacle.

Mr. Mike: The Life and Work of Michael O'Donoghue by Dennis Perrin
Dennis Perrin looks at the wild life of Michael O'Donoghue, a founding writer of National Lampoon and the groundbreaking first head writer of SNL.

On the Real Side: A History of African American Comedy by Mel Watkin
First published in 1999, On the Real Side is a comprehensive history of black humor in American pop culture, looking at how figures like Fetchit, Bert Williams, Moms Mabley, and Redd Foxx, paved the way for Richard Pryor and contemporary (or late nineties-contemporary) comics such as Whoopi Goldberg, Eddie Murphy, and Bill Cosby.

Going Too Far–The Rise and Demise of Sick, Gross, Black, Sophomoric, Weirdo, Pinko, Anarchist, Underground, Anti-establishment Humor by Tony Hendra
British humorist, improv performer, and National Lampoon writer Tony Hendra published Going Too Far in 1987. Hendra mixes stories from his own career with a history of black humor and anti-establishment humor popular with the baby boomer generation at the time and pioneered by comics like Mort Sahl and Lenny Bruce.

Fiction by Comedians

Without Feathers by Woody Allen
Emily Dickinson said "hope is the thing with feathers" and so that's the joke Woody Allen is going for. Without Feathers is a 1970 collection of Allen's short stories and two one-act plays.

An Object of Beauty by Steve Martin
Steve Martin's latest novel follows a young, ambitious woman making her way through the art world around the turn of the millenium.

The Comedy Writer by Peter Farrelly
Writer and director Peter Farrelly's semi-autobiographical novel tells the story of a Boston nobody with a can-do attitude who tries to make it big as a screenwriter in Hollywood.

2030: The Real Story of What Happens to America by Albert Brooks
Albert Brooks's debut novel imagines America's future as a place where cancer has been cured but the elderly's longer life span tanks the economy leaving the young people to clean up the mess. Brooks mixes tragedy with humor in his vision of the future.

The Boy Who Couldn't Sleep and Never Had To by D.C. Pierson
Comedian/rapper/actor/writer D.C. Pierson's first novel, published in 2010, tells of two high schoolers, both social outcasts, one of which never sleeps.

How I Became a Famous Novelist by Steve Hely
Steve Hely has written for many TV shows, including 30 Rock, The Office, and Late Show with David Letterman. In this, his first novel, he takes on the pretentions of the literary world in the form of a fake memoir by a famous author.

Where'd You Go Bernadette by Maria Semple
This novel by former Arrested Development and Mad About You writer Maria Semple follows the story of Bernadette Fox, a frustrated, brilliant misanthrope, one who up and vanishes from her life and family in Seattle.

No list is ever definitive or complete, so let us know what we missed in the comments!

0 Comments
26 Dec 15:12

James Deen se folla a una admiradora

by Pinjed
James Deen se folla a una admiradora

El otro día mencioné una curiosidad sobre James Deen de la que debíamos hablar más a fondo tarde o temprano. En su web oficial, como en tantas otras, ofrece escenas qué él mismo ha grabado en cámara estática (un poco al estilo de la serie Raw de Manuel Ferrara) con pornstars conocidas y, aquí viene lo bueno, admiradoras del actor. En la propia web hay un formulario para que señoritas que fantasean con follarse al playboy judío ante una cámara contacten con él y juntos organicen los preparativos de su debut en el porno.

  
26 Dec 15:11

Lulú Pretél se folla a Zacarías “El Hombre con Coño”

by FaKings

Hemos quedado con Lulú Pretél, mientras se maquilla nos cuenta que ha aprendido a hacer muchísimas cosas durante los últimos meses, se ha dedicado a participar en shows de porno en vivo, le encanta que la reconozcan por la calle y nos confiesa: “¡Cada día me levanto con ganas de follar!

1

Le proponemos desvirgar a un chico, ella acepta encantada, tan solo nos pide dos cositas a cambio: “¡Que la tenga grande! y que la deje satisfecha”. jojojo En nuestros estudios de grabación la espera Zacarías, está algo nervioso porque se declara Fan de Lulú Pretél y no sabe cómo reaccionará ella cuando descubra su secreto…

2

Tras presentarse como es debido, con un par de besos, Lulú se sienta en la cama y echa mano al paquete de Zacarías asegurando “¡No está empalmado!”… y cuando tira del calzoncillo hacia abajo y descubre que se trata de un hombre con coño suelta un: “¡No jodas!.. ¿En serio?…¡¡¡Que fuerte!!!”.

33

Pero no hemos venido hasta aquí para nada, así que deciden seguir adelante con el plan y comienzan a besarse, a meterse mano. Zacarías se tumba en la cama completamente espatarrado para que Lulú Pretél se lo empiece a chupar, ella se ríe mientras dice: “Es la primera vez que le como el coño a un tío”. jajajja

4

Y de repente, Zacarías echa mano a un cinturón de esos que lleva adosado una polla de plástico, y Lulú exclama: ¡Ahí va!¡Que Pollón! y para cuando quiere darse cuenta, lo tiene completamente dentro de su coño, Zacarías la embiste una y otra vez sin piedad, la chica empieza a subir el volumen de sus gemidos.

5

Y para que Zacarías descanse un poco, deciden cambiar de postura, esta vez, Lulú Pretél se sienta sobre la gorda polla de goma, y comienza a cabalgar como una auténtica perra, mostrándonos su espectacular culazo… mientras gime… ¡Así! ¡Mmmmmmm! Asííííí! y rematan la faena en la postura del perrito.

6

Un nuevo Arnaldo Series para gente sin complejos, sexo real 100% que vuelve a demostrar lo que hay hemos dicho en muchísimas ocasiones y no nos cansamos de repetir, en el en porno cualquier persona tiene su hueco, su oportunidad, y muestra de ello es como Zacarías se folla a una pedazo de mujer como Lulú Pretél. Disfrutar de este polvazo que es tremendo!

Ver el video completo de 72:41 minutos >>
Acceso a todos los videos de FAKings por solo 2€ >>

26 Dec 15:07

Josh and Chuck's Warm and Cozy Christmas Extravaganza 2013

by stuffpodcast@howstuffworks.com (Stuff You Should Know)
It’s finally here, the best episode of the year! It’s time to settle in by a nice fire, wrap up in a blanket, heat up a toddy and gather your loved ones around the mp3 player to hear Chuck and Josh talk about all of the things that make Christmas so merry and bright.
26 Dec 15:07

El Sótano - Hogar, dulce Sótano - 25/12/13

No hay día más casero y familiar que el día de Navidad, así que hemos cocinado una sesión de temática hogareña con nombres clásicos de todos los tiempos. Dale al play y siéntete como en casa con las canciones de Them (Go on home baby), The Rolling Stones (Please go home), The Chestefield Kings (Im going home), Mel Tormé (Comin home baby), Ernie K Doe (Come on home), King Curtis (Take the last train home), Prince Conley (Im going home), Charlie Rich (When my baby comes home), Elvis Presley (Im coming home), Nina Simone (im going back home), Sam Cooke (Bring it on home to me), Ray Charles (Take me home country roads), Louis Prima (Baby wont you please come home), Ray Collins Hot Club (Daddys come back home), The Dogs (Home is where I want to be), Dr Feelgood (Going back home), Johnny Cash (Take me home) y Joey Ramone (Waiting for the railroad).

26 Dec 15:04

VA – Punk 45: Kill the Hippies! Kill Yourself! The American Nation Destroys Its Young – Underground Punk in the United States of America, vol. 1 (2013)

by exy

Punk 45Punk 45: Kill the Hippies! Kill Yourself! collects rare, obscure, or outright classic single releases from the earliest days of punk, proto-punk, art rock, and all other middle ground of the raw, angry, and exuberant early years of 1973-80.
Released by Soul Jazz, the 21-track compilation coincided with the release of a huge book of the same name depicting the cover art from picture sleeves of hundreds of punk 45s from that golden era. Tracks pop up from bands both highly revered and lesser-known from scenes in Detroit, Cleveland, New Orleans, and other hubs of punk activity, including songs from legendary acts like Pere Ubu, Tuxedomoon, the Urinals, The Flamin’ Groovies, Electric Eels, and many others.

320 kbps | 129 MB | UL | TB | MC ** FLAC


1. The Urinals – I’m a Bug [01:11]
2. The Normals – Almost Ready [02:20]
3. The Hollywood Squares – Hillside Strangler [01:54]
4. Electric Eels – Agitated [02:10]
5. Pere Ubu – The Modern Dance [03:30]
6. The Randoms – Let’s Get Rid of New York [02:42]
7. Bizarros – Ice Age [05:03]
8. The Zeros – Wild Weekend [01:33]
9. Tuxedomoon – Joeboy the Electronic Ghost [02:59]
10. X_X – Your Full of Shit [02:02]
11. The Flamin’ Groovies – Dog Meat [04:03]
12. The Deadbeats – Kill the Hippies [02:05]
13. Theoretical Girls – U.S. Millie [03:03]
14. The Skunks – Earthquake Shake [02:48]
15. KNOTS – Action [02:53]
16. Crash Course in Science – Cakes in the Home [01:31]
17. The Pagans – Not Now, No Way [02:44]
18. Pastiche – Flash of the Moment [03:54]
19. The Lewd – Kill Yourself [02:08]
20. Johnny Thunders & the Heartbreakers – Chinese Rocks [02:55]
21. The Controllers – Neutron Bomb [02:04]

26 Dec 14:37

A contrarreforma do PP impediría o 97% dos abortos de 2012 en Galicia

by David Lombao

As interrupcións voluntarias do embarazo descenderon un 11% no segundo ano completo de aplicación da lei de 2010, máis do duplo da media esttal

26 Dec 14:34

Oito alcaldes levan no cargo desde a Democracia

Sete son do PP e outro do PSdeG. Cinco están en Ourense. Galicia é a segunda autonomía con alcaldes máis veteranos, seguida de Castela-A Mancha, que ten dez.
26 Dec 14:34

O “ESTRAÑO” CASO DE ANDRES DO BARRO…

by NONITO PEREIRA

 O PAI DO POP GALEGO...


O 22 de decembro de 1989 falecía Andrés Lapique Do Barro á idade de 42 anos, deixando tras se o reguero dun legado artístico cheo de belas cancións, que o tempo a incluído na historia da música galega, e española, como corresponde a un home que tiña música e poesía no corazón e agarimo cara ao seu Galicia que proclamo xa na presentación da súa LP de título homónimo para deixar clara as súas intencións:

“Chámome Andrés e son galego, coñecín un galego que dicía que lle amolaba selo porque se lle notaba. A min tamén se me nota, e síntome orgulloso. Adoro a miña terra norteña, verde e afastada, primitiva e esquecida, nai fertilísima de homes que han ir sementando as súas vidas por terras de España, Portugal, América... Galicia de dentro, presente e Galicia de lonxe, ausente e "saudosa" condicionaron a miña música: han ir escribindo as sinxelas notas das miñas cancións. Os vosos eloxios e as vosas críticas, serán a parte importante deste traballo que realizamos….As miñas cancións. hoxe son en galego porque así as sentín e porque quero colaborar con todo interese e agarimo a dignificar o meu idioma materno, caído durante moitos anos no máis cruel menosprezo"


 

Cancións como  Ou Tren, Corpiño Xeitoso ,San Antón, Salgueiro, Axunto do mar, Vou a Bueu,Teño Saudade, Para che  falar de amor, Hoxe voltei a casa e o impresionante Adeus, adeus, lograron que toda España cantase en galego E así , compondo músicas e letras, en ocasións xunto a Xavier Alcalá, e  cantando en galego  o aprecio toda España. A “fazaña” de Andrés non foi superada e vexo difícil que ninguén a supere, cantando en legua vernácula, non o fixo o admirado Serrat cantando en catalán polo que foi distinguido con honras en Cataluña en varias ocasions--.

 Ao comezo da súa carreira Andrés comentou


 “Estou a facer cancións de todo tipo para poder chegar a todas as xentes. Esta é a miña idea; cancións de amor, sociais e de todo tipo de contidos e de músicas, desde as máis melódicas e suaves até as máis psicodélicas pasando polo folk-song. Quero facer da música galega que sexa para toda a xente, tanto para os ye-yés das maiores salas de festas até para o último labrador que vai á charanga no patrón do pobo. Teño aínda moito que aprender…”.


E conseguíu, cantando en galego, ser número uno en catro ocasiones. Increíble, pero certo na que foi unha gran promoción para o idioma galego nuns momentos difíciles. Un record aínda non superado e dificilmente alcanzable por artistas e grupos galegos


Hai 24 anos que. Andrés colleu o “tren” cara a outra vida, e na súa despedida desta, marchar coa pena do esquecemento cravada no seu corazón, Un “esquecemento” que permanece  nas altas “instancias” da cultura galega, incapaces de recoñecer os máis que sobrados méritos deste compositor, cantante e galego recolleitos na súa obra artística.


É un caso “estraño” posto que o que non aprecian os “jerifaltes culturais” , calou fondo no recordo que del e a súa obra teñen miles e miles de persoas que desde a Galicia “presente” e da “ausente”--- Portugal, Francia, Irlanda, Inglaterra, Alemaña, Croacia, diferentes países latinoamericanos, e Norteamérica, --solicitan ese merecido recoñecemento póstumo


Ocasionalmente, tras a súa morte, amigos e seguidores no seu día de Andrés Do Barro conxuráronse para rescatar e destacar o moito e bo que fixo pola música e a canción galega.. No ano 2007 edítase un dobre CD “Manifesto Dobarrista” editado pola Regeueifa plataforma, Falcatruada e Lonxa Cultural, como tributo a Andrés Do Barro, ao que se considera o “pai do pop galego”, no que participante 30 grupos emerxentes do pop,  rock , e hip hop galego.  Un traballo que culmina nunha serie de iniciativas – documental incluido -- nas que se pretende dignificar e recuperar a figura do artista ferrolán, actualizando o seu legado . Un traballo que constitúe unha homenaxe A Do Barro como compositor de cancións populares comprometido cultural e politicamente.


UNHA MEDALLA DE GALICIA PARA ANDRÉS DO BARRO


As “medalla de Galicia” as  concede a Xunta de Galicia : a persoas e institucións polos seus méritos ao servizo de Galicia en calquera aspecto da realidade social, cultural ou económica .


Teño claro que a medalla lle “cae de caixón “, a Andrés do Barro.xa que “encaixa” perfectamente nesta normativa. O “estraño” do caso é que a “oficialidade” se mostre tan remisa ao ratificar o que a xente xa lle outorgou a . Raro, raro, raro…


Persoalmente teño constancias abafadoras de que a xente non se explica o porqué Andrés aínda non tivo ese recoñecemento oficial . Agora que están tan de moda as enquisas, se sé preguntará á rúa se a “merece” ou “non” ,creo que a porcentaxe do “se” sería maioritario.


Pode ser, quizais, que se estea esperando ao 25 aniversario do seu falecemento.


Seguimos tendo saudade de ti…








26 Dec 13:58

De quando Sam Francisco andou polo Monte Pedroso

Conta a tradiçom que lá polo 1214 Sam Francisco de Asis veu, junto com alguns dos seus correligionários, de peregrinaçom a Santiago de Compostela.

image

Umha vez na cidade, e cumpridas as obrigas típicas do peregrino, Francisco e os seus companheiros nom atopavam onde passar a noite, problema no que influía bastante o facto de nom dispor de dinheiro, ou de qualquer objeto de valor, com o que pagar umha pensom por causa da regra de vida que se impugeram. Por sorte derom com um generoso e pobre carvoeiro, de nome Cotolai, que lhes ofereceu a sua humilde morada.

A casoupa em questom estava nas proximidades da ermida de Sam Paio do Monte, na aba do Pedroso que mira cara a cidade, mui perto da actual residência presidencial de Monte Pio.image

No tempo em que Francisco estivo vivendo na casa de Cotolai tivo umha revelaçom divina pola que Deus o inspirou para começar a construir conventos estáveis da sua orde. O problema é que nom dispunha de recursos para poder levar avante a tarefa.

O problema solucionou-se com outra revelaçom divina. Deus indicou-lhe a Francisco onde se agochava um fabuloso tesouro com o que financiar a construçom do convento, mas como Francisco nom podia possuir riqueza algumha tinha que derivar a responsabilidade a Cotolai que seria quem daria com o tesouro e financiaria a edificaçom do convento.

Contudo o monto total do tesouro tampouco deveu ser tam alto posto que deu para financiar a edificaçom mas nom a compra do solar.

Para poder dispor do terreio preciso o próprio Francisco foi negociar com o abade dum mosteiro beneditino da cidade (o de Sam Martinho ou o de Sam Paio, a informaçom varia nas diferentes versons). Segundo conta a lenda, o de Asis, que seria santo mas também era um pouco pilho, dixo-lhe ao abade Martinho que precisava dum solar equivalente ao espaço que puidera cobrir com a pele dum boi. O abade bieito ante tam discreta petiçom accedeu e estabeleceu a cesom a cámbio do pagamento dumha cesta de peixes ao ano em conceito de foro.

O truco estava em que Sam Francisco cortou a pele do boi em tiras muito finas coas que fixo um cordom com o que cercou umha superfície bastante considerável. Surprendentemente o abade Martinho mantivo o pactado a pesar da evidente fraude.

Dispondo já de terreio e de recursos económicos puido-se construir o convento franciscano de Santiago, que passa por ser o primeiro levantado pola orde fora de Itália, e lá foi onde recebeu sepultura Cotolai que veu premiada a sua generosidade com riqueças e prestígio, mesmo chegando a se converter em regedor do concelho da cidade.image

Como vedes é umha história bem bonita que nos fala do bem que lhe vai a quem confia na misericórdia divina e como é premiado quem obra com generosidade. Amem.

O problema é que entre o que conta a lenda e o que realmente deveu passar, se nos remetemos a fontes históricas um chisco mais fiáveis, há bastante diferenças.

A veracidade da viagem de Sam Francisco é posta em dúvida mesmo por historiadores da orde franciscana que assinalam o difícil que resulta crer que Sam Francisco estivera em Compostela no 1214 quando existem provas que o situam com certeza na Itália em 1213 e 1215. Ficaria um período muito breve para que o poverello figera a viagem, liara a Cotolai e voltara a Itália numha época na que as comunicaçons nom eram muito rápidas, especialmente se tinhas que viajar de balde porque decidiras prescindir do dinheiro.

Também é muito discutível o do pobre carvoeiro já que dispomos de testemunhos documentais que indicam que o tal Cotolai existiu mas que era um abastado membro da oligarquia compostelana, como indica o facto de ter sido regedor municipal.

E no referente à generosidade dos monges beneditinos a cousa tampouco deveu ser tam espontánea como conta a lenda, de facto temos um documento do 1287 no que o rei Sancho IV compensa aos frades de Sam Martinho Pinário com umha vinha no Ribeiro em contrapartida pola cesom que figeram duns terreios situados na proximidade do lugar de Morom. Terreios que hoje ainda fam parte da horta franciscana.

Em definitiva, a história baseada nas fontes fiáveis é muito menos divertida.

Afortunadamente à verdade histórica nom se lhe fai muito caso e por isso no ano 2014 celebrará-se, com patrocínio da Xunta, o aniversário da peregrinaçom de Sam Francisco a Santiago de Compostela. Umha celebraçom que vem muito bem para continuar mantendo o chiringuito turístico-religioso até o Jacobeu do 2021.

image

Lamentavelmente o conhecimento popular sobre esta fermosíssima tradiçom é bastante baixo, até o ponto de que a maior parte do pessoal a quem lhe sona o nome de Cotolai pensa que é um bar da rua de Sam Clemente.

image

Para solucionar este deficit recomendo encarecidamente ver umha adaptaçom cinematográfica da lenda que podedes atopar aqui http://gloria.tv/?media=210679

O filme toma-se algumha que outra liberdade sobre a versom original, começando pola transformaçom do carvoeiro Cotolai num preadolescente com umha fixaçom um tanto inquietante por Sam Francisco.

image

Mas ainda assim resulta interessante especialmente polas seguintes raçons:

1.Esta rodada em exteriores galegos.

2.Há umha acçom na que um burguês compostelano trata a Sam Francisco como o comum dos picheleiros actuais tratamos ao típico perroflauta pedichom.

3.Apresenta umha emulaçom da carreira de carros de Ben-Hur substituindo as quádrigas por carros do país tirados por pessoas.

image

4.Os créditos do princípio som realmente bonitos.

Em qualquer caso o visionado deste filme é toda umha experiência estética, embora é preferível faze-lo em companhia para poder ir comentando as cenas mais perturbadoras, que som practicamente TODAS.

P.D: É bastante provável que nas próxima semanas se organiçe em Compostela umha projeçom pública deste senlheiro produto audiovisual à que vos recomendo assistir.

26 Dec 13:37

Lo que todos

by Sark
 Si ya es de por si difícil molar tener en frente a ROB! la tarea de lograr unos adornos tan guays como los suyos es prácticamente imposible. 

Al fin y al cabo estamos hablando de la persona detrás de esto:

SantaTheBarbarian.JPG  

Pero por suerte los aficionados sabemos que no hay como intentarlo. Y por eso aprovechamos lo que tenemos a mano para intentar acercoogle Images nos mostrará que no somos los primeros. 

Arwrath1.jpg
Fandomania1.jpgComicCoverage1.jpg
BleedingCool3.jpg  

Pero no por ello vamos a dejar de intentarlo, claro.

[EmeA, ya está subido el post, como quedamos, ya puedes justificarte para hacer el tuyo]

EDITADO: ¡¡PUES CLARO QUE NOS PODÉIS MANDAR EL VUESTRO!!! 

26 Dec 13:35

Fallece José Ortiz

by El tio berni
0_jose_ortiz_hombre

Ha fallecido el dibujante murciano José Ortiz a la edad de 81 años.

Dejamos el repaso a su extensa y talentosa carrera a páginas como Wikipedia o Tebeosfera. Baste decir que, como lectores formados durante los años 80, fueron fundamentales para nosotros sus Grandes mitos del Oeste, Las mil caras de Jack el Destripador, Hombre, Morgan, o las historias realizadas para las revistas de Warren, y que sin embargo todo este material no es sino una pequeñísima muestra de toda su producción. A modo de homenaje, reproducimos la transcripción de una charla conjunta con Antonio Segura, que falleció hace apenas dos años y con quien formó equipo en algunos de sus mejores trabajos. Tras la charla, incluimos enlaces a algunas historias dibujadas por Ortiz que pueden leerse en la red.

———oOo———

Durante la pasada Mostra de Valencia tuvo lugar un encuentro de Antonio Segura y José Ortiz conducido por Álvaro Pons. Los autores presentaban su último trabajo conjunto publicado en España, un libro de Tex titulado El oro del sur, publicado por Aleta, cuyo editor, Joseba Basalo, también estaba presente. Esta es la transcripción de la charla. Queremos apuntar que llegamos ligeramente tarde al evento (un par de minutos, a lo sumo) y que la transcripción de las intervenciones de Ortiz es, en ocasiones, aproximada, debido a la mala calidad del archivo de sonido.

[refiriéndose a Ortiz] …décadas y décadas dedicado al tebeo. Empezó con 16 años de ayudante de Manuel Gago.

José Ortiz: No. Eso es una cosa que hay que desmentir. Nunca fui ayudante de Manuel Gago.

Es lo que siempre dice tu biografía.

JO: Porque en su momento no lo desmentí, pero es una leyenda. Ahora lo desmiento totalmente.

Pero empezaste a los 16 años. Y sí que trabajaste para Editorial Maga, Editorial Valenciana…

JO: Trabajé para los hermanos, pero otra cosa es para Manuel.


Tex Willer no admite errores.

También trabajó para Editorial Toray, para Bruguera, donde realizó Sigur el Vikingo, series como Hazañas del Oeste… Realmente, hacer un listado de todas las obras de José Ortiz nos llevaría no esta mañana, sino esta mañana, mañana, pasado, y posiblemente varias semanas, porque estamos ante uno de los dibujantes más prolíficos de la historia del tebeo. A partir de los años 60 empieza ya a trabajar para el extranjero, a través de agencias como Bardon Art o Selecciones Ilustradas. Y pronto contacta a través de Selecciones Ilustradas con la editorial Warren y se convierte en el dibujante más importante de la historia de Warren. Es el dibujante que más historias ha dibujado para la editorial Warren, lo cual es realmente impresionante. En los años 80, en España, en la época del boom de las revistas, fue uno de los grandes protagonistas junto a Antonio Segura, guionista que en esa época empezó también a trabajar. Y entre los dos hicieron algunas de las series más recordadas de aquella época, como Hombre, Burton & Cyb, Morgan, Jack el Destripador, o el proyecto de la revista Metropol, que fue uno de los proyectos más curiosos y sorprendentes que probablemente hayan existido en la historia del tebeo español de esa época. Como anécdota, sencillamente decir que en una revista de Toutain se decía, sobre la capacidad de José Ortiz, que si a un grupo de dibujantes de todo el mundo les pidieran dibujar una escena donde se viera la jungla, un jeep corriendo es escorzo, un montón de gente disparando a un montón de salvajes que les perseguían mientras al fondo había un volcán en erupción, el que lo haría más rápido sería José Ortiz. El dibujante más rápido. No sólo el más rápido, sino el mejor. Con lo cual vemos la medida de su increíble capacidad. A partir de los años 90 empezó a colaborar con la editorial Bonelli…

JO: Si puedo hacer un inciso… También estuve 10 años trabajando para Fleetway.

También trabajaste para Fleetway. Y en Tex se convierte en uno de los dibujantes importantes de Bonelli en uno de los personajes completamente icónicos de la historieta italiana. Donde también ha trabajado con Antonio Segura. Antonio, además, hay que decir, que como guionista, en un momento dado de los 80 era omnipresente. En un momento en el que a lo mejor había 20 o 30 revistas en los kioscos dedicadas al tebeo, en todas estaba…

Antonio Segura: Tenía muchos dobles.

[Riendo] Tenías muchos negros trabajando en aquella época, porque estabas en todas. Y ha trabajado con los mejores dibujantes del tebeo español. A parte de con con José ha trabajado con Ana Miralles, con Jordi Bernet… la cantidad es realmente impresionante. Y es el guionista habitual de Tex, siendo uno de los pocos, si no el único, guionista no italiano que ha trabajado para Tex. Lo cual es indicativo de hasta que punto Bonelli, que defiende con celo su creación de Tex como uno de los iconos del tebeo italiano, pues… dar la confianza a un guionista como Antonio Segura da una idea de su calidad. ¿Y qué decir de Tex? Es uno de los iconos más grandes del tebeo europeo, uno de los referentes del tebeo italiano, pero me parece que en España no es muy conocido. Se ha publicado varias veces pero no es muy conocido.

AS: El problema de Tex en España es que, cuando ha intentado salir, han salido ediciones de los años 40 y 50 que no tenían nada que ver con la evolución de Tex. Entonces, si se hubiera empezado por lo que se ha hecho en Tex durante los últimos 10 años, normalmente hubiera calado. Pero claro, sacar un tebeo de Tex de los años 50 o 60, pues claro, a la gente le podía gustar el dibujo pero el guión le desencantaba.

De hecho, para lo que estamos hoy aquí, aparte de para conocer un poco más la obra de José y Antonio, es para presentar la edición en España, por fin, de una de las colaboraciones de Antonio y José en la serie Tex que publica Joseba Basalo en la editorial Aleta, que es El oro del sur. ¿Es la primera colaboración que hicisteis para Bonelli juntos?

AS: No, la primera fue Los cazadores de fósiles.

Y esta ya fue posterior.

AS: Esta fue la segunda.


Portada de la edición española de El oro del sur.

¿Qué significa para un autor llegar a Tex? Porque Tex es un icono en cierta manera.

AS: A mí me hubiera gustado más continuar en los guiones del Príncipe Valiente [risas], pero en realidad Tex te daba la ventaja de escribir tochos de 330 páginas. Lo cual te permitía estar durante un año o dos años totalmente tranquilo, mientras que en el mercado nuestro y el francés, joder, hacías un álbum y tenías que esperar la decisión del editor, si se daba bien, si se daba mal. ¡Por favor! Y pasar a Bonelli era como trabajar para la meca del cine, para Hollywood. Pero en función de la tranquilidad. Pepe y yo eso lo hemos vivido. Llevábamos una serie y normalmente nos decían que sí, “sí, continuad”, pero siempre había ahí un período en que el editor quería que notaras que te hacía un favor el hijo de puta. [Risas] Perdón, ¿eh? [Risas]. Y en Bonelli mandabas la sinopsis, te la aprobaban y ya, bueno, sabías que era lo que Pepe tardara en dibujarlo.

[Dirigiéndose a Ortiz] Es cierto que tu fama es legendaria.

JO: A medida que cumplo años levanto el pie. Lógico.

De todas manera, tú siempre has estado ligado al western, has hecho muchas series del Oeste.

JO: Bueno, esto es como Torrente. Dicen que Santiago Segura está ligado a Torrente, pero no es así. Yo le tenía más simpatía a otras cosas. Cuando hacía terror, tenía amigos que venían a casa y me decían, “joder, siempre estás pintando cosas macabras”. Fue una década.


La muerte, una historia macabra de José Ortiz para Warren (1975).

Bueno, vuelvo a repetir que hacer un listado de tus obras es imposible. La cantidad que tienes de obra es increíble y la diversidad también.

JO: Fue un problema que hubo en Barcelona cuando todo el mundo trabajaba para Inglaterra haciendo historias de amor, de chicas y tal. Y de repente tuvieron que empezar a hacer cosas de guerra, y del oeste y tal. Y más de uno no es que no supiera cómo hacerlo, pero sí que tenía que ver cómo iba todo aquello. Yo intenté inventarme los coches, inventarme lo que sea. Iba pasando el tiempo, y siempre había que crear algo nuevo para la editorial. Y estábamos 3 o 4 de la mal llamada Escuela Valenciana y entre todos creábamos una serie. Hoy para Luis Bermejo, mañana para Miguel Quesada, y así, ahora de selva, ahora de tanques. Hasta cierto punto sí que le tenía simpatía al género, pero… Ahora, que se convierten, como Antonio muy bien ha dicho antes, al ser historias tan largas… se van alargando de una manera excesiva. La substancia del guión está en pocas páginas, no es un taco de 300 y pico.

AS: El primero 330, este 266.

JO: Si fuera un señor que va por la pradera a caballo, fenomenal. Ahora la montaña, ahora las flores… perfecto, te diviertes. Ahora, te metes por ejemplo en un recinto cerrado, en una taberna, donde el fondo siempre son 4 vaqueros mal fumando o mal bebiendo, y eso te dura 20 páginas. Ese es el motivo de estas series, que se alarguen.

AS: Sí, es la parte positiva y la parte negativa. Aparte de su historia, Pepe y yo nos hemos cansado de hacer historias de 8 páginas. Lo cual significaba que eran cientos de miles de magníficos guiones quemados por tener que cortar en 8 páginas.

JO: Tú sabes muy bien que, siendo verdad lo que dices, una idea buena es como una frase buena. Hasta cierto punto la puedes reducir y recortar. Los guiones no tenían desperdicio, porque se empezaban ya… ¿Te acuerdas cuando hicimos uno de Hombre? “Vamos a hacer una cosa. No empieces con el orden normal de la historia. Córtala por la mitad y empieza cuando vaya ya pegando tiros. Luego ya explicaremos por qué”. Para agarrar al lector en la primera página.

Pero incluso historias como Hombre tienen mucho de western.

AS: Sí, está totalmente claro. Ten en cuenta que Pepe se desenvuelve mil veces mejor en plena naturaleza, disfruta de los caballos, las cabalgadas. Y sin embargo meterse en un ambiente de ciudad, se resuelve pero fastidia.


Hombre, una de las series de larga duración de Segura y Ortiz.

Eso es algo que seguro que tienes en cuenta, porque trabajando con dibujantes tan diferentes como Ortiz, como Ana Miralles, como Robert Saladrigas, siempre has guiado mucho el tipo de historia al dibujante.

AS: Lo que ocurre es que yo siempre tengo la precaución de hablar con el dibujante antes de empezar a hacer el guión, de tal manera que en un momento determinado yo sabía lo que al dibujante le apetecía dibujar. Después de todo, digamos que yo soy el cerebro, pero la mano es el dibujante. Primero, tú no puedes llevar a un dibujante contra natura, sino que tienes que aprovechar lo que a él le gustaría dibujar, la historia que le gustaría contar. Entonces, ahí se da la circunstancia de que casi todos opinan lo mismo. Territorio abierto. Por ejemplo, Pepe me lo decía, “¿los vas a sacar del bar?” [risas].

JO: Para un escritor son muy bonitos los diálogos, la base de su lucimiento y…

AS: No, y que son 336 páginas.

JO: Déjate del nudo, la historia y el desenlace. Cuando te metes a hablar, ahí disfrutas. Y de la misma manera que disfruta el que escribe, el otro está diciendo, “¿cuándo se morirá este tipo?”. Porque claro, ya no sabes cómo ponerlos. Resulta que si has puesto un cuadro en la pared y le das la vuelta al personaje, dices, “el cuadro este estaba a la izquierda, a ver si me aparece ahora una pared blanca y me vienen luego los…”.

AS: Yo en las historias de Tex he llegado a hacerme listas de personajes, porque Tex es un sanguinario criminal con una estrella, y según los iba matando los iba tachando. Porque si lo haces bien, es imposible recordar la cantidad de personajes que has metido en una historia de Tex. Y luego la posibilidad de Pepe de darles rostro y hacerlos captables. Pero claro, la gran ventaja de un guión de Tex es que te permite trabajar con lo bonito, como hacía John Ford. Con los secundarios. Y esta no es especialmente una historia de muchos secundarios, pero hay otras historias donde los secundarios se comen a Tex. Porque en los secundarios es donde tú en realidad puedes crear un personaje y, como Dios, darles propia personalidad. Mientras que con Tex, cuidado. Tex no puede sonreír abiertamente y no se puede reír. No puede perder el sombrero. Y entonces claro, tienes que aceptar esas reglas…

JO: Pues anda que no lo ha perdido veces [risas].

AS: Sí, pero siempre contraviniendo las órdenes de Bonelli.

JO: No puedes ir contra natura. Si uno se tira al agua, o pierde el sombrero o se le queda enganchado con el cordelito. Yo me resisto.


Ahí lo tienen, Tex y su sombrero enganchados con el cordelito.

Hablando un poco de todo esto. A mí me consta que Antonio es un guionista exhaustivo en la documentación. Es muy, muy exhaustivo, alguna vez me ha enseñado la cantidad de documentación que maneja hasta el extremo más riguroso. Tú como dibujante, ¿le haces caso?

JO: Ven por casa un día y verás lo que es documentación [risas]. Hasta en la habitación de dormir tengo la biblioteca.

AS: Ahí tiene el kamasutra [risas].

¿Pero le haces caso o no le haces caso?

JO: No, trato de que me hago caso él a mí. Esto es una lucha continua.

AS: Mi teoría ha sido siempre la misma. Yo aporto con toda mi buena voluntad la documentación. Si él la quiere usar, que la use. Y si no, que la tire y que use la suya.

JO: Yo no la tiro, la guardo por si me hace falta.

AS: Pero si yo consigo que el dibujante esté feliz trabajando, sin de pronto tener que levantarse a rebuscar un cuaderno con una carreta…

JO: El único descanso que tiene el dibujante es levantarse a buscar una carreta. ¿Os dais cuenta? No quiere ni que se levante [risas].

AS: ¡Te jodes! [risas]

Hombre, siempre tenéis un editor aquí. La mala persona. ¿Cómo se le ocurre a alguien editar Bonelli en España, cuando siempre ha sido, según todo el mundo, un fracaso?

Joseba Basalo: Porque me sobra [risas]. No, yo siempre he sido muy amante de Bonelli y me daba mucha rabia que no se editara aquí. Además, como editor, tiene una ventaja, y es que tienes mucho material para sacar. No es como cuando intentar publicar a algún autor español, o material americano o así. Es que no hay, no hay tanta producción, se acaba. A mí me hacen gracia las cosas que se publican en España de americano, porque da la sensación de que dicen, “tenemos que sacar algo”, y miran el catálogo del Previews y dicen, “pues esto”. Marvel, DC, y luego no hay mucho más. Pero con Bonelli no pasa eso, con Bonelli es al contrario. Tienes que estar leyendo y leyendo para intentar elegir alguna historia, es una locura. Ese es el mayor problema que tenemos. Mucha gente dice, “¿y por qué no publicáis esta o la otra, o la de al lado?”. Pero bueno, poco a poco. Y luego, una cosa que tienen estos tebeos que no tienen los demás, es que intentan cuidar mucho la calidad media de las historias y que son tebeos hechos también para gente que no lee tebeos. Yo no me canso de decirlo, pero es verdad. Yo conozco a gente que no lee tebeos, que coge tebeos que me compro yo y no los entiende. Y yo creo que eso es una cosa que en este mercado no tenemos muy en cuenta a la hora de decir, “tenemos que conseguir que lectores no habituales…”. Yo creo que muchos tebeos que se hacen no están preparados para gente que no está acostumbrada al lenguaje. Y con estos de Bonelli es al contrario.

La serie de Tex tiene una colección donde los mejores dibujantes del mundo han colaborado, incluyendo por supuesto a José Ortiz. ¿Vas a seguir sacando volúmenes de esa colección?

JB: Sí, sí. Ya digo, el mayor problema es elegir. Mira, he traído aquí… Se supone que este de Manfred Sommer será el siguiente, que saldrá de aquí a 3 meses. Y luego he estado hablando con Antonio de eso. Él piensa que la primera historia que hicieron juntos es buena…

AS: Yo repasaré lo que he hecho, pero pienso que sí. Pienso que sí porque es muy diferente. Siendo una temática del oeste, es muy diferente.

JB: Lo que tenía claro era tirar de autores españoles al principio. También tenemos una historia cuyo dibujo hizo Jesús Blasco, partida en la serie mensual, y tenemos mucho más. Mismamente de ellos dos, ya tenemos 4 o 5 para sacar. Y también me empiezan a pedir el Magico Vento de Pepe. Poco a poco. Sí que es verdad que los lectores, muchas veces, quieren y quieren… “¡sacadla mensual! ¿No se está vendiendo? ¡Pues sacadla mensual!”. Pero iremos poco a poco. Tex se está vendiendo bien. Seguramente ayudará a tirar un poco de las otras.


El Tex de Manfred Sommer, al caer.

Me comentabas que es una historia diferente a la que hacías con la censura. Tú siempre has sido un guionista comprometido. Casi siempre has trabajado en género, pero tus historias eran unas historias donde no escondías el compromiso y siempre había una segunda lectura importante. ¿En Tex puedes seguir teniendo esa libertad de que haya una segunda lectura, o estás más limitado por las condiciones del personaje?

AS: No, ya te lo he dicho antes. Carson y Tex son intocables. Han desarrollado una personalidad desde el año 48, pero el resto no. Por ejemplo en este volumen, Tex llega a un poblado de esclavos negros que son los que le ayudan a poner el cañón en el río. Y claro, los negros le dicen, “nosotros no participamos en guerras entre blancos”. Y siendo el mismo mensaje, pues bueno, lo cuelo. Pero claro, lo cuelo siempre que las circunstancias lo permiten. No es lo mismo, por ejemplo con otras series. Pepe y yo hicimos una serie que no se ha publicado en España que se llamaba Ozone. Ozone era una especie de Interpol de los problemas ecológicos. Cuando Pepe y yo lo inventamos, no se había puesto aún de moda la ecología. Y en Italia se montó un enfrentamiento bastante grande entre los que decían que el cómic no tenía que estar politizado y los que decían que al revés, que el cómic tenía que estar politizado. Pero claro, una cosa es la serie de Ozone, que la parimos Pepe y yo, y por tanto somos sus dueños, y otra meterte en casa ajena.

Vosotros dos formasteis parte de lo que a mí me parece una de las experiencias más increíbles que ha tenido el cómic español, que fue la revista Metropol. Y a mí me gustaría recordar esa revista, porque pocas veces se ha hecho algo igual. Fue algo más que una revista colectiva, hecha por autores. Revistas hechas por autores hemos tenido muchos ejemplos, como por ejemplo Rambla, pero Metropol iba un paso más allá. Era una experiencia colectiva donde toda la revista giraba alrededor de un mismo tema, que era la ciudad de Metropol, y donde había un único guionista, que eras tú, con un montón de dibujantes. Estaba Pepe, estaba Manfred Sommer… ¿Cómo nació ese proyecto tan increíble?

AS: Pues porque estábamos locos. Seguimos estando locos, pero entonces se nos notaba menos. Metropol fue la heredera de un proyecto anterior que se llamaba Kraken, que efectivamente “crack” rápidamente, donde a petición de Pepe, Leopoldo Sánchez, Luis Bermejo, yo desarrollé una historia en la que transcurría el apocalipsis del mundo, Hombre, en un futuro inmediato, Bogey, ya entrando en las estrellas, Sarvan, y ya en un futuro súper lejano, que era Orka el judío. Aquello no funcionó, pero Pepe empezó a dibujar Hombre, Leopoldo empezó a dibujar Bogey, y en un momento determinado se plantearon convertirse en propietarios de una revista y recuperar hasta cierto punto aquello. Entonces, la idea era crear un tebeo vivo de tal manera que el personaje que habías visto muerto en la primera historia, te enterabas en manos de otro dibujante de por qué lo habían matado. Era una especie de diario de noticias de una gran ciudad.

La portada era la portada de un diario, con los titulares que eran las historietas.


Portada del primer número de Metropol.

AS: Exactamente. Era muy divertido, lo único que ocurre es que tuvimos la desgracia de coger el hundimiento del cómic. Pero como experimento era muy curioso, porque en realidad el truco es que tú no leías una historia, sino que leías 5 historias de diferentes autores donde se usaban tramas paralelas.

JO: Hablando de manipulaciones, había meteduras de manos sin permiso, como por ejemplo en una historia que se dedicaba a la radio. Entonces, había una historia de Morgan en la prisión donde había uno que estaba chalado, un preso que tenía un ratoncito, y andaba con la radio para acá, la radio para allá que no venía a cuento, y yo traté de darle la máxima justificación a la radio. Bueno, pues por arte del que mandaba, resulta que no me publican la historia, la publican en el número siguiente. Entonces, en un contexto que no tienen nada que ver, aparece un tío con una radio siempre que…

SA: Pero aquello eran políticas editoriales.

JO: Pero en una historia que no tenía por qué llevar la radio. Menos mal que al final el tío se suicida porque le matan al ratoncito, y entonces mandé a hacer puñetas la radio, que le sale del bolsillo y hace crac. Se rompió la radio. No tenía nada que ver. Eso hubiera tenido algo que ver en el número donde todas las historias iban enlazadas con lo de la radio, pero ponerla fuera de contexto era una chorrada.

Ese proyecto, por desgracia, vino en un momento…

AS: Cogimos la caída. Y cuidado, que luego sobrevivió y sobrevivió Ives y Kraken. Dos series que se habían pensado para la revista Metropol, por su calidad, luego flotaron durante años.

¿Esto hoy tendía sentido? ¿Un proyecto de ese estilo?

AS: Sí, por qué no. Con mejor papel y cambiando la política, buscando las suscripciones. “Vamos a montar esta revista, ¿te quieres suscribir?”. O asaltando el Banco de Santander. Ahora es que ha cambiado totalmente el mundo del cómic. Esto es una joya [refiriéndose al tomo de Tex]. Mientras que en la época de Metropol ibas al kiosco y le decías al kiosquero, que era amigo tuyo de toda la vida, “pídeme 20 ejemplares”. Y le llegaban 3. Pero es que luego, de la distribuidora, llegaban los paquetes y no los habían abierto. Porque lo que ellos distribuían y les interesaba era Hola, Interviú… pero, ¿un tebeo? ¿A quién le interesa un tebeo? Lo que hay en España siempre ha sido una falta de respeto total… cuidado, no a los tebeos apaisados que hacían Pepe y compañía, que les tenían respeto porque vendían 150.000 ejemplares. Pero ahora la diferencia sería buscar que la gente se apuntara, se suscribiera. Entonces tú sabes prácticamente con qué número de lectores cuentas, más los posibles allegados, y si lo haces bien te la van a comprar.

JO: Antes estaban la radio y el tebeo. Ahora la gente está mirando a ver qué película se llevan o no se llevan. Y claro, luchar contra eso es…

AS: Pero tú te vas a Italia y en Italia ves, en las estaciones, a la gente leyendo cómic, en la parada del autobús, a la gente leyendo cómic, en el restaurante comiendo, con el cómic aparcado. Lo mismo que en Francia. Porque no se ha perdido el hecho cultural del cómic. Igual que en Bélgica.

JO: Como la locura que cometió Toutain, por llamarse 1984, llegó el año 1984 y tuvo que cambiarle de nombre. Lo que hizo es que el coleccionista, que no quería perdérsela, vio la gran oportunidad de decir, “bueno, ahora ya la tengo completa”. Eso es un suicidio. Si conservas un lector durante 40 o 50 años, si no la sigue él la seguirán sus hijos. Dices, “ya no me gusta tanto, pero no voy a romper la colección que he tenido toda la vida”.


Burton & Cyb, una serie de Segura y Ortiz para Zona 84.

AS: Yo he estado firmando ejemplares en Francia y en Italia y me venían el abuelo, el padre y el hijo. Y los 3 eran aficionados al cómic y tenían sus propias colecciones. Porque el espectro cultural de Europa no tiene que ver absolutamente nada con el nuestro. Tú dejas un tebeo en una estación y se pudre, no lo cogen ni por curiosidad. Porque aquí lo que hay es un desprecio total a la cultura. Para nosotros la cultura es, lo que triunfa, es la película del Segura y esa señora con el rostro semideformado que aparece en las tertulias de televisión. Pues a esa señora le hacen una revista y se hace multimillonaria.

Igual hay que hacer un cómic de Belén Esteban.

JB: Ah, ¿estás hablando de ella?

JO: Estábamos pensando en otra.

AS: Fíjate si hay. El problema es que buscamos causas y las tenemos delante de nosotros. Somos un pueblo inculto y zafio. Y para de contar.

Pero algo por lo menos queda. Estamos viendo cómo hay más presencia del cómic en presa, el Premio Nacional de Cómic…

AS: Me parece muy bien, pero el problema de base es que los anarquistas durante la guerra decían, “cuando al pueblo le enseñemos a leer y escribir, la revolución se habrá llevado a cabo”. Y ahora tienes a dos hijas universitarias que se enchufan a ver las películas del Potter. [Pausa]. Soy un reaccionario de antes. [Risas]

JB: ¡Va a peor!

Pero antes también luchabas.

AS: Parece mentira, ¿no?, pero esto ocurre con todo. Llega el santo de mi cuñado y le regalo al última de Umberto Eco, El cementerio de Praga. Y pasan 3 meses. Y le digo, “¿qué, te ha gustado?”. “No, voy por la página 12”. “¡Ánimo, ánimo, que llegas a la 14!”. Y esa es la única realidad. ¿Qué no la queramos ver? Fenómeno, pero esa es la realidad. Pues eso mismo, por circunstancias diferentes, no ocurre en Bélgica, ni ocurre en Italia, ni ocurre en Francia. En Albania no lo sabemos, porque como ellos viven en su gueto… Pero por ejemplo, a Forges le acaban de dar el premio…

La Medalla de Bellas Artes.

Mira que han tardado. Cuando Forges es el cronista auténtico de España desde antes de la época franquista. Y Forges tiene unos libros, que son Los forrenta años, que hay una recomendación: que se lean en las escuelas. Porque son tan potentes y dan una información tan vivida de lo que ha sido España y continúa siendo, que deberían ser de obligado cumplimiento. En absoluto. Luego los sociatas intentan meter una educación que se llama “educación para la ciudadanía”. Y se la tumban. Y llega la santa madre Iglesia apostólica y católica y dice, “pero yo voy a dar la clase de sexualidad”. El mundo al revés.

Público 1: Yo quería preguntarle a José, que antes ha mencionado el tema de Gago y Editorial Maga. ¿Te coordinabas con Manuel Gago o con Miguel Quesada? ¿Cuál era tu relación con ellos?

JO: Yo estaba en mi pueblo, en Cartagena. Hice una visita por aquí… No, mandé unas muestras. Me dijeron que bien, que a ver qué podían hacer. Entonces me mandaron un par de páginas de Gago, de lo que él hacía, que era como la letra de médico. Con los rótulos de bocadillos y todo marcados ya por él, y si esas dos páginas les gustaban, ya luego seguiríamos. Y esas dos primeras páginas fueron el primer contacto, no buscado por mí, con Manuel Gago.

Público 1: Con la idea de que las rellenaras.

JO: Claro, para que yo rellenara el dibujo basándome en un boceto previo que había hecho Manolo. Y luego, con Quesada, nada, nos conocimos allí en la editorial. Yo empecé con mi serie y él empezó con su Pacho Dinamita, no tuve ninguna relación de laboral. Amistad sí, muchos años. Ahora, con Maga, que estaba regida primero por el padre y después por la señora viuda y los hijos, sí que estuve trabajando en distintas series. Ahí estuve haciendo historias hasta que apareció una oferta de Toray. Yo hacía dos colecciones semanales de 10 páginas cada una más portadas. O sea, 20 páginas y dos portadas semanales. La oferta era bastante más suculenta que la que tenía. Yo había empezado ya las dos series, que eran El Duque Negro y Bengala. Fui a la editorial y les dije, “esto tengo. Si me dais lo mismo que este hombre…”. “No, no te lo podemos dar. Tienes que quedarte con una, elige”. Era una cosa ya empezada, y te dices, “¿a qué hijo mato?”. No sabes nunca qué trayectoria va a tener. Creo que me quedé con Bengala, no recuerdo. Y la otra se la dieron a Manolo, que su estilo no se parecía en nada al mío. Y ya me quedé con una sola serie. Pero mantuve la oferta de Toray guardada. ¿Qué pasó? Me pagaban 6.000 pesetas por una serie nada más salir. Mi sorpresa fue muy grande cuando pasó el tiempo y me dijeron que ya no me podían seguir pagando el dinero que me estaban pagando. Inmediatamente contacté con Toray y empecé a hacer Sigur el Vikingo, porque yo la oferta no la había contestado.


Sigur el Vikingo, dibujos de Ortiz y guión de Mariano Hispano bajo el seudónimo M. Bañolas.

Y esa es toda la relación con Gago y con Quesada. Quesada como amigo. Bueno, hay una cosa… Cuando uno ya sabía que una historia ya iba a terminar, que había muchos capítulos hechos y ya a uno se le quitaban las ganas de seguir, decía, “oye, terminad esto”. Estaban la primera página y la última, que se imprimían con la portada, y a mí siempre me quedaban para el final. Luis Bermejo me hizo algunas, yo le hice algunas a él… Esas cosas eran muy normales. Bueno, yo le hice un cuadernillo completo de Apache. Pero eso son anécdotas, no son pautas. Nos conocíamos todos, éramos amigos, creábamos las series todos juntos, el formato de la serie también lo creábamos todos juntos.

———oOo———

Algunas historias dibujadas por Ortiz

- Sky buccaneers (1970), de José Ortiz.

- El asesinato de la calle Morgue (1975), de Rich Margopoulos y José Ortiz.

- The pit and the pendulum (1975), de Rich Margopoulos y José Ortiz.

- Star-bright lantern 909 (1976), de Gerry Boudreau y José Ortiz.

- Érase un vez un milagro (1976), de Bill DuBay y José Ortiz.

- El aguardiente, de Bill DuBay y José Ortiz.

- El inquisidor (1978), de Luis Vigil y José Ortiz.

- The earthquake stick (1979), de Budd Lewis y José Ortiz.

- Hombre. Semilla para un adiós (1981), de Antonio Segura y José Ortiz.

- The thirteen floor (1983), de Ian Holland y José Ortiz.

- Four slain in daylight robbery (1987), de Charles Dixon y José Ortiz.

26 Dec 13:32

José Ortiz (1932-2013)

by noreply@blogger.com (PAblo)


Nos hemos desayunado este día de Nochebuena con la triste noticia del fallecimiento el día de ayer de José Ortiz, un currante de las viñetas al que le debemos estupendos cómics de género, siendo quizás su obra más (re)conocida ,"Hombre" junto a Antonio Segura.
Por desgracia, Ortiz no vio reconocida su larga y exitosa carrera hasta que hace un par de años recibió el Gran Premio del Salón de Barcelona ya que su labor no fue especialmente reconocida en nuestro país salvo por contados fieles a pesar de ser uno de nuestros dibujantes más internacionales al trabajar durante décadas para editoriales de la talla de Fleetway, Warren y Bonelli.

Ortiz, desde sus inicios en la histórica  Maga de Manuel Gago, fue ante todo un dibujante de agencia que aprendió a dominar  todos los géneros trabajó para las mejores agencias y revistas en sus mejores momentos y solo en el boom del cómic de los ochenta se atrevió a la corta aventura de la autoedición a través de Metropol y sus revistas.

Desde Vampirella a El Guerrero del Antífaz, de Eerie a Juez Dredd, de Tex a Tarzán, títulos y personajes que son historias del Noveno Arte se beneficiaron de los talentosos lápices de Don José Ortiz, un dibujante que como tantos otros no fue profeta en su tierra.

DEP.

26 Dec 13:31

Se nos va un GRANDE. Ha muerto José Ortiz

by Sergio Benítez

Hombre

Nos enteramos por Entrecomics que José Ortiz ha fallecido a la edad de 81 años. Y muchos son los sentimientos que embargan a este redactor que preparando los fastos navideños ve como se va una parte muy importante del mundo del tebeo español.

Por más que llevara años sin producir nada para nuestro mercado (muy inteligente fue Bonnelli cuando le tiró los tejos en su momento para que dibujara ‘Tex’) la huella de Ortiz en la historia del noveno arte español es de una importancia a la que pocos calificativos son capaces de hacer justicia. Asomarse a las páginas de ‘Hombre’ (impecable la nueva edición que EDT ha dedicado a tan soberbia obra) es visitar algunas de las mejores planchas que se hayan producido jamás en esta piel de toro, de la misma manera que tomar cualquiera de los álbumes que Toutain dedicó en su momento a recoger sus ‘Grandes Mitos del Oeste’, su ‘Las mil caras de Jack’ o las desopilantes aventuras de ‘Burton y Cyb’ es tener en las manos el recuerdo vivo de unos cómics que fueron, son y siempre serán parte imprescindible en la formación de muchos lectores de tebeos de mi generación. Y eso por no hablar de esa heroína llamada ‘Sarvan’.

Cayendo en el tópico, se nos va un grande pero nos queda su legado. El deseo tardío no es tanto que Ortiz nunca se hubiera marchado, algo que a todos nos termina tocando, sino que la industria de este país en el que nos ha tocado vivir hubiera sabido reconocer en su justa medida a un GENIO de la viñeta y la ilustración (porque no podemos olvidar las inmensas ilustraciones que produjo) antes de dejarlo escapar a pastos más verdes y mejor reconocidos.

26 Dec 13:30

Fire.

by Ryan

Fire.

26 Dec 13:27

El padre de Usagi Yojimbo, Stan Sakai, necesita ayuda

by Sebas

No es la primera vez, ni será la última, que llega a nuestros oídos la noticia de que algún autor de fama mundial se encuentra en grandes apuros debido al sistema médico estadounidense por el cual tienes que vender tu casa si tienes una operación importante o si no tienes un seguro que cubra tus necesidades, pero no es criticar este sistema médico lo que me ha llevado a escribiros hoy sino el hecho de que Stan Sakai, autor conocido por dibujar las aventuras de Usagi Yojimbo el conejo samurai, está pasando por unos apuros económicos debido a problemas de salud de su mujer. Una manera de ayudar a este autor que han puesto a disposición del público es donar dinero a esta cuenta cuyo dinero irá a parar al bolsillo de Sakai (o más bien de los médicos). También se está preparando una subasta de originales para febrero de 2014, cuando sepamos más sobre esta ya os informaremos.

Subasta para febrero 2014

Subasta para febrero 2014

De un original al cual ya podéis optar es al que Pau, un amigo del dibujante, ha puesto en venta en una subasta a la cual podéis participar poniéndose en contacto a través de mensaje privado por facebook en el perfil de Pau [dirección del perfil] [dirección de correo]. La totalidad del dinero recaudado pro este impresionante original irá a parar a Stan Sakai.

Original stan sakai subasta

“Este original está a la venta por una buena causa: la familia Sakai necesita ayuda económica por motivos de salud, y me gustaría vender este dibujo al mejor postor (por mensaje privado) y enviarle el importe íntegro a Stan. ¿Quién da más?

El artículo El padre de Usagi Yojimbo, Stan Sakai, necesita ayuda apareció primero en GenComics.

26 Dec 13:26

Christmas Secret






26 Dec 13:25

El trabajador más feliz del mundo

by Germano París

eltrabajadormasfelizdelmundo.png

25 Dec 23:22

Where I'd Like To Have Spent Christmas Forty-Seven Years Ago

by noreply@blogger.com (Devlin Thompson)
The Imperial Hotel at 355 Peachtree Street in Atlanta was home to a succession of nightclubs in the old days, and my fellow Ichiban stalwart Greg G has shared many great ads for them in the past, both here and at his invaluable Atlanta Time Machine site. But to the best of my knowledge, he doesn't have this particular one!
25 Dec 21:07

Don't Ask George R. R. Martin To Grant Your Christmas Wishes

by Zeon Santos

When making a list of all the stuff you want for Christmas, be careful what you wish for, especially if you express those wishes to George R. R. Martin, author of the blood soaked epic fantasy series Game Of Thrones and a man who's commonly mistaken for Santa Claus.

If you run into Mr. Martin you shouldn’t tell him anything, because George tends to take things way too far. George’s idea of helping generally involves dismemberment, murder and treachery, so whatever you do don’t let him in your house!

He's not Santa Claus, and he will bring you nothing but regret, that is if you believe this comic strip by Anna-Maria Jung and Andrew Bridgman. Have a bloody good Christmas everyone!

Via Dorkly

25 Dec 21:06

Celebrate Christmas With Oswald The Lucky Rabbit

by Zeon Santos

(Video Link)

Disney Japan decided to celebrate Christmas 2013 with an old friend who’s suddenly coming back into the limelight thanks to merchandise and the Epic Mickey video game franchise. He’s Oswald the Lucky Rabbit, and he was lighting up the silver screen way before a mouse threw on a pair of shoes, shorts and gloves and started whistling Steamboat Willie.

Oswald looks as fresh as ever, and he’s not resentful about being overshadowed by Mickey because he’s got his best girl Ortensia by his side. Enjoy this animated short from Disney Japan and help Oswald get back to the top where he belongs.

Via Cartoon Brew

23 Dec 22:19

Oliver Stone's Untold History of the United States

by filthy light thief
"Untold History of the United States challenges the basic narrative of the U.S. history that most Americans have been taught.... [Such history] is consoling; it is comforting. But it only tells a small part of the story." Instead of clips of modern people pondering the past, Oliver Stone's ten-part series relies heavily on archival footage and clips from old Hollywood films, with narration by Stone. Towards the end, he gets into the assassination of JFK, "but that should not detract from a series that sets out to be a counterweight to the patriotic cheerleading and myth-making."

For more on the Showtime series, you can read the New York Times piece, "Oliver Stone Rewrites History -- Again" by Andrew Goldman (Nov. 12, 2012), which provides a review of Stone's career, and interviews him at length; and An Interview with Oliver Stone and Peter Kuznick by Satoko Oka Norimatsu and Narusawa Muneo for Counterpunch, in which the two men talk at length on their thoughts on war in general, and specific wars.

Episodes:
1 - World War II (alternate source)
A review of pivotal but underreported events that shaped America's history over the 20th century begins with an exploration of key strategies that impacted the tide of World War II, and a study of major decision makers, including Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill, Joseph Stalin and Henry A. Wallace.
2 - Roosevelt, Truman, & Walace
A look at the impact of Harry S. Truman replacing Henry A. Wallace as Franklin D. Roosevelt's vice president during FDR's fourth term.
3 - The Bomb (alt. source 1; alt. source 2)
An exploration of the strategies behind the U.S. atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki.
4 - The Cold War: 1945-1950 (alt. source)
As the Cold War intensifies, Winston Churchill makes his Iron Curtain speech, civil war erupts in Greece and the Red Scare ushers in McCarthyism.
5 - The '50s: Eisenhower, The Bomb & The Third World War
Despite Stalin's death, relations with the Soviet Union do not improve and the Cold War turns colder. Also: the H-bomb and the threat of nuclear annihilation are explored; the U.S. policy toward Third World nations is examined; and Eisenhower's impact as president is assessed.
6 - JFK: To The Brink (alt. source)
Examining the Bay of Pigs invasion; the early stages of the Vietnam War; John F. Kennedy's efforts to make peace with the Soviet Union; and the assassination of John F. Kennedy.
7 - Johnson, Nixon & Vietnam: Reversal of Fortune (alt. source)
The war in Vietnam reaches a turning point; President Nixon's involvement in Watergate comes to light.
8 - Regan, Gorbachev & Third World-Rise of the Right (alt. source)
Ronald Reagan succeeds Jimmy Carter; Reagan and the Soviet Union's Mikhail Gorbachev powwow; and Reagan's legacy is examined.
9 - Bush & Clinton: Squandered Peace-New World Order (alt. source)
Included: George W. Bush and the wars in Iraq and Afghanistan; the U.S. economy; the end of the Cold War; and national security in America.
10 - Bush & Obama - Age of Terror (alt. source)
In the Season 1 finale, the war on terrorism and the presidential administrations of George W. Bush and Barack Obama are examined.
Bonus: Oliver Stone and Peter Kuznick Discuss "The Untold History of the United States" at the Illinois Institute of Technology Department of Humanities (1:12:35)

Counterpoints and Criticism:
* Oliver Stone's Junk History of the United States Debunked, by Michael Moynihan (Daily Beast, Nov. 19, 2012)
* Oliver Stone's Untold History Is Neither Good History Nor Quite Untold by Michelle Dean (Slate, Nov. 20, 2012)
* Cherry-Picking Our History, by Sean Wilentz (The New York Review of Books, Feb. 21, 2013)
23 Dec 18:29

Soso

by cequelinhos

A palabra soso-a é un adxectivo castelán que debemos substituír no galego. A súa implantación na lingua oral é abrumadora, tanto para definir unha comida á que lle falta sal coma co sentido figurado de persoa, obra ou acción sen interese.

O portugués non admite soso-a senón a forma insosso-a, etimoloxicamente máis coherente. Porque o soso castelán procede do latín insulsus, orixe tamén de insulso-a, cuxo significado é idéntico ao de soso.

É por iso que en galego podemos usar insulso para referirnos a un prato sen sal, ao igual ca eslamiado. Tamén podemos empregar desaborido ou insípido cando esa falta de sal supón unha perda do sabor. “Este arroz quedou insulso”; “As cenorias están insípidas”.

Ao falarmos en sentido figurado, estas catro formas son válidas segundo o contexto e podemos engadir algunhas outras: aburrido, anódino ou insubstancial. “No seas soso. Bésame”. “Non sexas eslamiado. Bícame”.

Formas coloquiais derivadas de soso, como sosainas ou soseras deberiamos traducilas con adxectivos propios. Seguro que nas vosas casas úsanse diferentes formas. Na miña, o meu avó Baltasar trouxo do Brasil a locución sen graza. “Fulano de tal é un sen graza”. Na casa da miña muller a metáfora é máis acaída: “Fulano de tal é auga sen sal”. E cando xa non hai quen pare canda el sen bocexar: “Fulano de tal é pura auga sen sal”.

Que cualificativos ou expresións usades vós?

 


23 Dec 18:19

Endless Simmer’s Top 10 Recipes of 2013

by BS

Just in time to do some serious binge-eating before your New Year’s resolutions kick in, check out Endless Simmer’s top 10 most-read recipes of 2013. Bonus points to anyone who can combine more than one of these into a single dish. Man-Whore pizza, anyone?

10. Cauliflower Crust Pizza with BBQ Shrimp and Veggies

IMG_3628-500x399

Yes, we will have our pizza and eat EVERYTHING on it too.

9. Ritz Thin Mint Copycat Girl Scout Cookies

girl scout

 

Because some of us refuse to sit around all year and just wait for the Girl Scouts to do their thing.

8. Buffalo Chicken Dip

buffalo dip

 

Finally, an easier way to get the great taste of Buffalo wings into your mouth, without all that pesky tearing and chewing off the bone.

7. Cauliflower Tots

tots

Cauliflower — it ain’t just for pizza crust!

6. Arancini Tart

arancini

 

Rice balls, meet tarts. I’m sure you’ll have a beautiful life together.

5. Hot Fried Pickles

Additional Hi Res fried pickles

I mean, yes. Just yes.

4. Vegetarian Sloppy Joes with Buttermilk Ranch Slaw

sloppy joes

 

A must-have recipe for anyone resolving to eat less meat in 2014.

3. Key Lime Coconut Sugar Cookies

key lime

 

For those refusing to admit it’s winter, escape to the islands — in cookie form.

2. Man-Whore Bars

Man Whore Bars from Endless Simmer

 

You’ve heard of slutty brownies? How about a brownie so slutty it devoured an Oreo, a Rice Krispie treat, and a Reese’s Peanut Butter Cup?

1. Buffalo Wing Pizza

super bowl pizza copy

 

Trends to note for the year: people like pizza. People like wings. Also, mash two things that people like together and they will go b-a-n-a-n-a-s.