Shared posts

14 Oct 23:32

Os Franco gardan na Coruña dúas pezas do Pórtico da Gloria

by Manuel Varela

Dúas das grandes xoias creadas hai oito séculos polo Mestre Mateo atópanse hoxe baixo chave. A asociación galega na defensa do románico, O Sorriso de Daniel, leva máis de tres anos traballando por devolver ao seu lugar orixinal dúas figuras do Pórtico da Gloria en posesión da familia Franco. “O valor do legado do patrimonio Mateano é tan importante e está tan concentrado na Catedral que non parece razoable que ande disperso por aí”, xustifica Carme Varela, secretaria do colectivo.

Casa Cornide da Coruña, onde repousan as dúas figuras do Pórtico da Gloria propiedade da familia Franco.

Casa Cornide da Coruña, onde repousan as dúas figuras do Pórtico da Gloria propiedade da familia Franco.

A asociación enviou en 2012 un burofax con acuso de recibo a Carmen Polo, presidenta da Fundación Francisco Franco e filla do ditador. A carta razoaba que o conxunto artístico fose de novo reagrupado para que as xeracións vindeiras puidesen gozar del no xeito no que foi “concibido e creado” polo mestre no seu obradoiro. Medios como La Voz de Galicia ou El País recolleron nas súas páxinas a nova, a que lle seguiu un silencio que se prolongou durante os últimos tres anos. Aquel correo nunca foi respondido por parte de Carmen Polo nin da súa institución. A Fundación Franco rexeitou contestar á revista Tanxente se estuda a posibilidade de devolver as obras.

Hai que remontarse varios séculos atrás para dar coa desaparición destas dúas tallas do Pórtico da Gloria. Para protexer a xoia mateana do deterioro que estaba a sufrir por mor das inclemencias meteorolóxicas, a fachada do Obradoiro foi sufrindo diversas modificacións dende o século XVI ata 1740, cando se erixe actual forma barroca deseñada por Fernando de Casas Novoa. A obra culme do románico galego quedou por fin cuberta, e foi nese momento cando O Sorriso de Daniel estima que as dúas estatuas saíron da Catedral. “Segundo varios expertos, varias pezas foron reubicadas durante as obras da fachada do Obradoiro”, sinala Varela, enumerando as dúas figuras en posesión dos Franco e outras dúas expostas no Museo de Pontevedra.

O primeiro en dar e informar da localización das extraviadas pezas foi Fermín Bouza Brey, que as localizou en 1933 nun pazo do Ulla propiedade do conde de Ximonde. O historiador, como recolle a asociación en defensa do románico, identifica as pezas como as obras do Mestre Mateo que ocupaban “cada banda da porta principal da basílica”. As investigacións posteriores sinalan que as tallas poderían representar as personaxes bíblicas de Isaac e Abraham, pétreas acompañantes durante séculos das máis de duascentas figuras que conforman o Pórtico.

Figuras de Abraham e Isaac propiedade da familia Franco

Estatuas de Abraham e Isaac.

Nese momento comezan os contactos co Concello de Santiago para devolver as esculturas á cidade. “Convéncese ao Concello para que as merque e este chega a un acordo co dono, que llas vende por un prezo simbólico”, relata a secretaria da asociación. O conde obriga a firmar unha cláusula no contrato de traspaso, taxado nunhas 60.000 pesetas, para que o Concello “se comprometa a non vendelas nunca nin que estas saian de Compostela”. Durante anos, as figuras presidiron a escalinata do Pazo de Raxoi, ata que o catálogo da exposición El arte románico as clasificaba en 1961 como propiedade do ditador Francisco Franco.

Sen documentos no Pazo de Raxoi

“Dun día para outro, as pezas están baixo a súa posesión. Nin se sabe como apareceron nas súas mans”, lamenta Varela. Aquí reside unha das grandes incógnitas do devir destas figuras. Existe unha acta de 1947 na que se aproba en sesión plenaria a compra destas estatuas, mais non hai documento algún que acredite a cesión ou venda delas ao Xeneralísimo.

En 2012, o grupo municipal do Bloque Nacionalista Galego formulou ao Goberno santiagués, entón baixo as siglas do Partido Popular, unha pregunta escrita na que requiría coñecer a existencia de tal documento. O obxectivo principal era o de reclamar ese patrimonio cultural e restituílo no seu lugar orixinal”, expuña o concelleiro Rafael Vilar. A concelleira de Réxime Interno e Persoal, Amelia González Brandariz, respondeu que no Pazo de Raxoi “non consta a existencia dun documento oficial de cesión ou venda”.

A edil lembrou que dende o Concello fixéranse “diversas xestións sobre este tema”, aínda que sen resposta por parte do administrador da familia Franco. “Esperamos que se produza algún movemento nese sentido por parte de quen custodia a día de hoxe esas pezas”, finalizaba González Brandariz. Pero as aspiracións da concelleira baten coa porta fechada da Fundación Francisco Franco. O novo goberno santiagués de Compostela Aberta tamén recolle as negociacións iniciadas hai anos para recuperalas, aínda que descartou confirmar a esta revista se iniciará trámites para volvelo intentar.

Dende a Fundación Catedral de Santiago aseguran que non se fixo ningún tipo de “petición formal polo momento” para traer a Abraham e Isaac a súa lugar de orixe. Segundo apuntan dende o organismo, os esforzos enfócanse actualmente na restauración do Pórtico da Gloria. Con todo, a institución si logrou contar coas pezas circunstancialmente en 2011, cando a familia Franco accedeu a “prestalas sen problema” para a exposición Dominus Iacobi do Pazo de Fonseca.

Esa foi a última vez que as dúas esculturas pertencentes a maior expresión artística románica estiveron a disposición do público. “Nós cremos que esas pezas deben reintegrarse ao Museo da Catedral ou ben volver a escalinata interior de Raxoi. Iso será sempre o que pidamos dende a asociación”, conclúe Varela, que demanda a acción das institucións para chegar á opción “máis sensata”. “A Dirección Xeral de Patrimonio ten moito que dicir sobre este tema”, engade ao subliñar a categoría da Catedral de Santiago como Patrimonio da Humanidade, considerando así que as esculturas “deberían nomearse Ben de Interese Cultural”. Patrimonio, preguntado por Tanxente, rexeitou confirmar se traballa na recuperación e cualificación das obras como BIC.

Baixo a escuridade da Casa Cornide

Despois de adornar o interior do Pazo de Meirás, a familia Franco decidiu trasladar as pezas á Casa Cornide da Coruña. O singular edificio, un pazo urbano do século XVIII, atópase pechado ao público e con certo aspecto de abandono malia ser unha das figuras arquitectónicas máis sobresaíntes da cidade. De feito, a construción foi sede do Concello da Coruña durante parte do século XIX.

Na década dos sesenta, a Comisión Permanente coruñesa poxou a finca a Pedro Barrié de la Maza por 305.000 pesetas. Porén, a intención do empresario non era residir na Cidade Vella, senón regalar o terreo a familia do ditador. A Casa Cornide, a día de hoxe, é unha das moitas propiedades dos Franco espalladas polo territorio galego que nunca tiveron prezo de venda. Nin foron nunca vendidas.

Neste mapa podes ver a localización da Casa Cornide. Preme na imaxe das estatuas para acceder a súa descripción.


26 Sep 16:24

Thursday, September 24 @ 10:21:17 pm

by Swollen Goods
25 Sep 15:45

The Horrifying Reality Behind 20 Popular Urban Legends

by Lorenzo Jensen III
(YouTube)
(YouTube)

1. Bunny Man

Legend: Since the early 1970s, rumors have spread in the Washington, DC area that a man in a bunny costume randomly attacks strangers with an axe, most commonly under a Virginia overpass known as “Bunny Man Bridge.”

Reality: The legend is based on two documented incidents in Burke, VA right before Halloween 1970.

In the first incident, a couple was parked in a field near midnight when they heard something moving near their car. The car’s passenger’s-side window was suddenly smashed, and outside the window appeared a man in a bunny costume who told them, “You’re on private property and I have your tag number.” While fleeing in their car, they noticed that a hatchet was on the passenger’s-side floor.

The second incident was ten days later. A security guard approached an unfinished home and noticed a man in a bunny costume. When Bunny Man noticed the man approaching, he began swinging a long axe at the home’s porch and said, “All you people trespass around here. If you don’t get out of here, I’m going to bust you on the head.”

There were dozens of reported “Bunny Man” sightings after this first pair, but these were the only two confirmed incidents. “Bunny Man” has never been found. (source)

beetlejuice

2. Waking Up In the Morgue

Legend: A person is declared dead, their toe is tagged, and they’re zipped up in a body bag and placed into a cold morgue drawer, only to awake in claustrophobic darkness and realize to their horror that they’ve falsely been pronounced dead.

Reality: In 2011, an 80-year-old LA woman named Maria de Jesus Arroyo was declared dead of cardiac arrest, zipped up in a bag, and placed in a morgue drawer. When funeral home workers came to pick up her body, though, they found it lying face-down on the refrigerator chamber. She was covered in cuts and bruises, the bag was half-unzipped, and she had a broken nose—none of these injuries were visible when she’d first been placed in the morgue. It is suspected that all the injuries had been self-inflicted after she regained consciousness and that the true cause of her demise had been freezing to death in the morgue. (source)

beetlejuice

3. Buried Alive

Legend: A staple of horror fiction and urban legend is the tale of a person who is either purposely buried alive as a means of torture or accidentally buried alive because they were presumed dead.

Reality: Purposeful “premature burial” of living subjects has been a war tactic used by the Japanese and Germans in WWII as well as the ruthless communist regimes of Mao Zedong in China and the Khmer Rouge in Cambodia.

In 2011 in Russia, a 25-year-old mother was Tasered by her boyfriend, who allegedly felt she wasn’t pretty enough for him. She was then bound, gagged, placed into a box, and buried in a shallow grave that was covered with dirt and an 85-pound tree branch. But she managed to remain silent during the ordeal and bravely wriggled free within an hour. (source)

beetlejuice

4. Slender Man

Legend: A slim, tall, faceless man in a suit randomly terrorizes children and others.

Reality: Unlike most of the other cases here, this is an instance of life imitating art. In other words, the legend was not based on a real incident, but a real incident resulted from the legend. In 2014, a pair of 12-year-old Wisconsin girls, apparently believing that Slender Man was real, allegedly sought to appease him by murdering another 12-year-old girl. They reportedly lured their prey into the forest and left her for dead with 19 stab wounds. According to 12-year-old criminal defendant Morgan Geyser, “It was weird that I didn’t feel remorse.” (source)

beetlejuice

5. Frozen Woman

Legend: A woman falls unconscious outside in frigid weather, is frozen solid, then miraculously thaws out and comes to life again.

Reality: In 1981, a 19-year-old North Dakota woman named Jean Hilliard fell unconscious in 22-below-zero temperatures and froze to the point where she was stiff “like a piece of meat out of deep freeze.” She was rushed to a hospital, where the attending physician described her as “frozen stiff, literally.” Her body was so frozen that a hypodermic needle failed to pierce her skin. Yet she eventually thawed out, resumed consciousness, and recovered fully. The doctor described it as a “miracle.” (source1) (source2)

beetlejuice

6. Dead Body Under the Bed

Legend: Tenants at a motel complain that their room has an unbearable smell, only to discover that a rotting corpse is lodged underneath their bed.

Reality: Gruesomely enough, there are several real-life instances of this occurring: in New Jersey in 1982 and 1999, Maryland in 1987, New York in 1988, Virginia in 1989, California in 1996, Missouri in 1993, and two different cases in Florida in 1994. (source)

beetlejuice

7. Dead Body at the Bottom of the Pool

Legend: Due to either negligence or cloudy pool water, lifeguards and swimmers fail to notice that a corpse lies at the bottom of the public pool’s deep end.

Marie Joseph (left). (YouTube)
Marie Joseph (left). (YouTube)

Reality: In 2011, a nine-year-old boy in Massachusetts tried notifying lifeguards that an adult woman named Marie Joseph had sunken underwater without coming back up. One lifeguard informed the boy that she was on break, while another lifeguard reassured him that they’d be doing a pool check in a minute or two. While people continued swimming in the pool’s cloudy water, it wasn’t until nearly two days later that the corpse of Marie Joseph was found lying at the bottom of the pool’s deep end. (source)

beetlejuice

8. Green Man

Raymond Robinson, the real-life “Green Man.” (Wikimedia Commons)
Raymond Robinson, the real-life “Green Man.” (Wikimedia Commons)

Legend: For decades in Western Pennsylvania, rumors spread that late at night, someone known as “The Green Man” or “Charlie No-Face” could be spotted walking alone down country roads.

Reality: During an electrical accident when he was only eight years old, Raymond “Ray” Robinson lost both his eyes, his nose, an ear, and his arm, rendering him so disfigured that he only ventured outside for walks late at night where he wouldn’t scare people or be ridiculed by them. His skin had been so disfigured by the childhood accident, it was said to have a sickly green glow. Although he may have inadvertently frightened those who came upon him late at night, he terrorized no one and in reality was often bullied and tormented by townsfolk. (source)

beetlejuice

9. Man Wakes Up With His Kidney Stolen

Legend: A tourist visits an exotic locale, befriends a stranger at a bar, goes back with them to a motel, then is knocked unconscious. They awake with a searing pain in their side—the result of a stolen kidney—and a note telling them to go to the hospital if they want to remain alive.

Reality: In 2008, a “kidney racket” was uncovered in India where this allegedly mythological practice was standard operating procedure among a criminal cartel that specialized in robbing poor people of bodily organs and selling them to rich people.

According to one of the verified victims, Saleem Muhammad:

When I woke up after several hours, I felt a pain in my right side….The men said, ‘We have removed your kidney, and you better not breathe a word about it.’ My life broke into pieces when I heard that. (source)

beetlejuice

10. Body Rolled Up In Carpet

Legend: People either find or purchase a rolled-up floor carpet, only to discover a corpse once they unroll it.

Reality: In 1984, three students at Columbia University picked up a carpet from a Manhattan sidewalk, only to find upon returning home that the cadaver of a dead black male with two bullet wounds in his head had been wrapped inside the carpet. A similar case occurred with a rolled-up gym mat in Georgia in 2013. (source1) (source2)

beetlejuice

11. Penis Stuck in the Pool Drain

Legend: A man attempts to have sex with a pool drain, only to lose his penis.

Reality: Although he didn’t lose his penis—only his dignity—a 33-year-old man in Florida was found attempting to penetrate his motel’s swimming-pool drain in the middle of the night. The pool’s pump was turned off in attempts to rescue him, but his penis had become so swollen during his attempts to make love to the pool drain that it took over forty minutes to extricate him from the algae-ridden drain hole and rush him to the hospital. (source)

beetlejuice

12. The Elevator-Door Guillotine

Legend: Attempting to rush in or out of an elevator while the doors are closing, a person gets trapped and is decapitated.

Reality: In 2014, young Russian mother Olga Tilinina became wedged between the doors of an old Soviet-era elevator and was decapitated while her two-year-old son watched in horror. (source)

beetlejuice

13. Hanging Halloween Surprise

Legend: What is thought to be a hanging Halloween display is actually a hanging human body.

Reality: In 2005 right before Halloween, a 42-year-old Delaware woman hanged herself, but for hours passersby assumed it was merely a Halloween decoration. In California in 2009, passersby assumed the same about a suicide victim whose body was slumped over a porch chair. And in Michigan in 2001, a teenager working at a haunted house accidentally hanged himself to death while trying to frighten customers. (source1) (source2) (source3)

beetlejuice

14. Maggot Brain

Legend: An insect enters a person’s ear, lays eggs, and the victim endures untold horrors as the eggs begin to hatch. This was terrifyingly captured in an episode of Rod Serling’s Night Gallery where a tourist in Borneo is tormented after an earwig enters his ear canal.

Reality: After vacationing in Peru in 2013, a British tourist began hearing scratching sounds inside her head and awoke at home to find that fluid had leaked out onto her pillow. Doctors found a “writhing mass of maggots” inside her ear that they feared would eventually make their way into her brain. (source)

beetlejuice

15. Halloween Candy Tampering

Ronald Clark O’Bryan (Harris County Police Department)
Ronald Clark O’Bryan (Harris County Police Department)

Legend: A neighborhood sadist either laces children’s Halloween candy with poison or places razor blades or needles in their treats.

Reality: Despite the ubiquity of this legend, there is only one documented case of a person purposely poisoning Halloween candy. In 1974, a Texas man named Ronald Clark O’Bryan, hoping to collect on an insurance policy, laced his son’s Pixy Stix with cyanide, killing him. (source)

beetlejuice

16. Waking Up During Surgery

Legend: A patient resumes consciousness during surgery, only to realize to their horror that they are still unable to move or scream.

Reality: During a 2007 autopsy in Venezuela, 33-year-old Carlos Camejo woke up in a morgue in “unbearable” pain as examiners were slicing into his face. (source1)

In 2005 during an operation to remove her eyeball, Carol Weihrer regained consciousness but was still too paralyzed to notify physicians that she was awake:

In my mind, I was screaming at the top of my voice. I thought I should have flown off the table with all the effort I was making. I was praying. I was doing everything I could. I was willing to sell my soul to get off that table. (source2)

beetlejuice

17. There’s a Woman in Your Cupboard

Surveillance footage of 58-year-old Tatsuko Horikawa climbing down from the cupboard she called home for over a year. (YouTube)
Surveillance footage of 58-year-old Tatsuko Horikawa climbing down from the cupboard she called home for over a year. (YouTube)

Legend: There are various legends along the theme of “You Are Not Alone” in which a house-dweller notices items missing or rearranged but doesn’t realize that someone else has been inhabiting their abode the whole time.

Reality: In 2008, suspicious because he noticed that items in his apartment had been moved around and food was often missing from his refrigerator, a Japanese man set up a surveillance camera. Footage revealed a 58-year-old homeless woman descending from a cupboard in which she’d lived on a tiny futon for over a year. (source)

beetlejuice

18. Man Calls Hooker & It’s His Daughter

Legend: There are various urban legends involving a man seeking services from a sex worker, only to realize it’s his wife or a relative.

Reality: In 2008, a Zimbabwean man named Titus Ncube ordered a prostitute to his motel room, only to find that the woman who showed up was his 20-year-old daughter. (source)

beetlejuice

19. PCP Cannibal

Big Lurch. (Wikimedia Commons)
Big Lurch. (Wikimedia Commons)

Legend: Since PCP, also known as “Angel Dust,” first emerged in popular culture during the late 1970s, there have been various unsubstantiated tales of its users losing their minds and resorting to cannibalism.

Reality: In 2002, a rapper named Big Lurch was found naked in the streets of LA and staring at the sky. It turned out that he’d been on a PCP binge for days and had murdered his 21-year-old female roommate and ate parts of her body. In 2009 in Bakersfield, CA, a four-year-old boy told investigators “my daddy ate my eyes.” His father, Angel Vidal Mendoza, was arrested and suspected of carrying the act out while under the influence of PCP. (source1) (source2)

beetlejuice

20. Congratulations—Now You Have AIDS

Legend: Ever since the AIDS crisis emerged in the mid-1980s, there have been rumors of people being approached in crowded clubs, feeling a minor pinch, and then having someone whisper in their ears that they are now a member of the “AIDS club.”

Reality: Although there are several documented cases of “pin prick attacks” where people deliberately jabbed their victims with syringes in an attempt to infect them with HIV, the sole documented case where someone actually came down with AIDS and died occurred in Australia in 1990 when a prison inmate jabbed a guard with a needle. The guard died of AIDS-related complications seven years later. (source) TC mark

25 Sep 15:32

The Most Uplifting Playlist Ever, According to Science

by Maddy Myers

Apparently Queen’s song “Don’t Stop Me Now” is scientifically proven to lift your spirits, which anecdotal evidence had proven true for decades past, but which cognitive neuroscientist Dr. Jacob Jolij has also determined with hard data. According to Dr. Jolij’s research, songs that have a tempo of 150 beats per minute, positive lyrics, and a third major key all contribute to the listener’s sense of well-being while listening.

Songs written in that style were much more popular in the early 80s than they are today, so almost all of the entrants on Jolij’s feel-good top 10 list hail from that time period. The rest of the list features “Walking on Sunshine” by Katrina & the Waves, “I Will Survive” by Gloria Gaynor, and tons of other tracks you’ll likely recognize if you’re an 80s fan. If you need a pick-me-up today, give Dr. Jolij’s playlist a listen!

(via Pajiba)

—Please make note of The Mary Sue’s general comment policy.—

Do you follow The Mary Sue on Twitter, Facebook, Tumblr, Pinterest, & Google +?

25 Sep 15:32

Netflix Knows When Shows Get You Addicted - What are YOUR "hooked episodes?"

by Teresa Jusino

netflix-hp

If you binge-watch a show on Netflix, chances are you love it and you’ve become addicted to it. But, do you know exactly when that happened? Here’s a hint: it wasn’t because of the pilot.

Netflix has used its viewer data to figure out the exact point when viewers become addicted to their favorite shows. Apparently, when you remove things like reactions to commercial breaks, the patterns of fandom begin to emerge. Netflix analyzed 20 popular shows, both theirs and some broadcast shows, and they identified a single episode where viewers got hooked – where 70% of the people who made it to that episode, it was guaranteed they’d binge the whole show. In this infographic from Netflix, they identify which episode of these series is the “hooked episode.” You’ll notice – no one gets addicted off the pilot.

netflix infographicIn a statement, Ted Sarandos, Chief Content Officer for Netflix said:

Given the precious nature of primetime slots on traditional TV, a series pilot is arguably the most important point in the life of the show. However, in our research of more than 20 shows across 16 markets, we found that no one was ever hooked on the pilot. This gives us confidence that giving our members all episodes at once is more aligned with how fans are made.

Now, obviously things like commercial breaks and a broadcast schedule affect how people get into a show, and on broadcast television or cable, pilots become more important, because there’s more between the viewer and the episode they’ll like. But it goes to show that, if given the opportunity, people are willing to watch shows beyond the pilot in a binge-watch situation, and it’s more likely that fans will emerge when you don’t interrupt the audiences viewing time.

Do you agree with the “hooked episodes” in the above shows? Have you ever been completely addicted to a show because of a pilot? What are your viewing habits regarding the shows you fall in love with?

(via Gizmodo)

—Please make note of The Mary Sue’s general comment policy.—

Do you follow The Mary Sue on Twitter, Facebook, Tumblr, Pinterest, & Google +?

25 Sep 15:27

V.A. - SALSA MARCIANA (2 CDS)

by Gb Bonita
25 Sep 15:17

El PP rechaza la proposición del BNG para crear un complejo integral del naval en Ferrol

by Salgado

FERROL360 | Jueves 24 septiembre 2015 | 17:24

El Partido Popular ha rechazado este jueves en el Parlamento de Galicia la proposición no de ley del Bloque Nacionalista Galego, apoyada por el resto de la oposición, en la que se solicitaba la articulación de un complejo integral del sector naval en la ría de Ferrol. La iniciativa también pedía la concreción de carga de trabajo y la construcción del dique flotante.

Los nacionalistas han asegurado que el Gobierno gallego emplea la eólica marina como cortina de humo y han señalado que Alberto Núñez Feijoo dijo en septiembre del 2014 que en enero de este año se construiría todo tipo de buques en los astilleros. A su juicio, se impone un nuevo veto a las plantas públicas al no beneficiarlas con el contrato de los petroleros.

El parlamentario Miguel Tellado, a cambio, ha considerado que se le piden actuaciones a la administración autonómica en materias que no son de su competencia, acusando a la formación frentista de demagogia y negando que los centros fabriles carezcan de carga de trabajo.

25 Sep 15:14

A Rocha Forte pide un plan de mantenimiento para el castillo

by Marga Mosteiro
El Concello se compromete a limpiar los restos para su puesta en valor

25 Sep 15:09

How Coca-Cola and Pepsi achieved global domination

by Julia Belluz

For years, we've known that soda is a major contributor to the obesity epidemic. But lately, major soda companies have gotten a lot of really bad press for trying to obscure that fact.

There was the New York Times revelation that Coca-Cola had been quietly funding researchers and organizations that diverted the conversation about obesity away from too many calories and toward the notion that people simply aren't exercising enough.

The company published on its website a list of all the external organizations it has funded over the past five years, to the tune of nearly $120 million. (We searched and sorted the data here. It's an astonishing list that includes the American Diabetic Association, the American Academy of Family Physicians, and the American Academy of Pediatrics.)

soda politics

This didn't come as a surprise to Marion Nestle, a New York University professor who wrote the seminal tome on the politics of food (appropriately named Food Politics). For years, she's been tracking how American eating practices are shaped by the invisible forces of industry and powerful lobbying groups.

In Soda Politics, she investigates how PepsiCo and Coca-Cola — which sell nothing more than sweet tap water — managed global domination and how that has had a terrible impact on public health.

But the tale isn't a sad one. Sales of soft drinks in the US have been declining for more than a decade. Health advocates are, in Nestle's words, winning.

Julia Belluz: How exactly did soda companies become some of the most powerful corporations in the world?

Marion Nestle: They have a product people like that’s cheap and easy to make. And they set up a business model in which everybody makes money. Within very short order, they had worked out a model in which the bottlers, transporters, servers, soda fountains — everyone was making money hand over fist. Sales grew and grew within the first half of the 20th century.

There was also a big push during World War II. Coke made a deal with the Army to provide a Coke to any soldier anywhere in the world at a nickel a piece, and they got the Army to support that. This means the Army did all the transportation and helped build bottling plants. At the end of the war — this infrastructure in place in practically any country in the world — they had a whole generation of GIs and their families totally devoted to Coke.

Afterward, it was all marketing to increasing numbers of groups, increasingly sophisticated marketing, and making sure governments allowed them to do whatever they needed to do to keep the sugar water plants up running.

All soda is is tap water, with a secret formula that isn't so secret — and an enormous amount of marketing behind it, not only in ways people are aware of, like the TV or print ads, but also all the behind-the-scenes ways these companies operate.

JB: You describe in the book how these companies used science to expand their empires and divert messaging around obesity, which only now seems to be a more widely appreciated Big Soda tactic.

(LI CHAOSHU/Shutterstock)

MN: Soda companies — and I'm talking about Coke and Pepsi — completely dominate the industry and the American Beverage Association, which is a trade association for the makers and producers of these drinks. Coke and the American Beverage Association fund a lot of research. That research — over the last 10 years or so at least — almost invariably come out with results that favor the interests of the soda companies.

There's so much research now that shows people who drink soda have more obesity, Type 2 diabetes, tooth decay, and other health problems compared with people who don't.

Companies have gone to a great deal of effort to get research that will counter that. They've been successful at partnering with scientists at universities willing to do studies for them.

In August, there was a huge revelation in the New York Times about Coke sponsorship of something called the Global Energy Balance Network. The network's purpose was to say that you didn't have to worry about what you ate or drank if you were more active. That would take care of your obesity problem.

Unfortunately, that’s not true. There was some lack of transparency on the website for the network that didn't expose Coke had paid for it — and investigators who were involved had disclosed that Coke had given them the grant funding.

There was an enormous public reaction. The president of Coke wrote an op-ed in the Wall Street Journal in which he said they were suitably chastised and that he would start a transparency initiative and list all the [organizations] he funded. Now, everybody is looking to see who's been funded by Coke.

JB: In response to the New York Times investigation, Coke just published a list of all the groups it's funded over the past five years on its site. On there is everyone from medical associations to sports teams and community groups. What did you make of that? Does it go far enough?

MN: It’s astonishing. Who could possibly believe that one company would fund so many organizations, every one of them strategically identified? It would be helpful to have similar information about scientists on the company’s committees and boards.

Their funding of these groups makes a lot of sense. The funding buys brand loyalty, silences critics, heads off efforts to advise drinking less soda, and gains support for the companies when they need it.

The only company I can think of [that's done something like this] is Philip Morris, which generously funded arts organizations all over the US, putting every one of them in an awkward position. But it’s much worse for all the health organizations funded by Coca-Cola.

JB: Michelle Obama made fighting childhood obesity a priority. Do you think the White House has done enough to curb the influence of sugar-sweetened beverages on the American diet?

michelle obama

First Lady Michelle Obama Launches Let's Move with the NFL. (Chris Graythen/Getty Images Sport)

MN: The fact that the first lady took on childhood obesity took my breath away. I couldn't believe it. What I didn't know and still don't know is — did she know at the time she took this on how controversial it would be? Or did she think, in a naive way, that everybody would be against childhood obesity and want to fix the problem and it would be a terrific bipartisan issue?

Childhood obesity seems like it’s this lovely bipartisan issue, like planting flowers on a highway. Who could be against doing something about childhood obesity? But I knew from the get-go that it’d be hugely controversial. You would have to get kids to eat less of some products, and makers of those products would be very upset.

What the first lady tried to do was partner with food companies to get them to voluntarily make changes. She has no regulatory authority, no statutory authority. She had to do it with persuasion and leadership.

So you’re really questioning her ability to persuade and lead. I don't think that's the right question. Did she go about it in a way that seems most politically feasible, and did she make any gains at all? I'd say yes. She brought the issue to the public attention in a way it had never been brought to public attention before.

JB: In the book, you chart how long it took to get soda out of schools — that health advocates started petitioning in the '60s. Why was this such a difficult battle?

MN: There are a lot of food companies who sell to kids, who expose their brands to children in schools. There's a substantial amount of money in that. There's brand loyalty.

Go beyond that, and you get into the question of nanny state-ism and personal responsibility — the idea that parents are responsible for what kids eat, not government. There are First Amendment rights to market our products to schoolkids. There are political ways in which food companies try to protect their sales.

JB: Today, Big Soda's tactics aren't as powerful as they once were — sales have been on the decline for about 15 years. What do you think were the key changes?

MN: Advocacy is working. We're taking on Big Soda and winning. There are so many examples of successes. The Berkeley soda tax was an enormous success. It passed with a 76 percent majority. They organized in every community and framed it as Berkeley against Big Soda. So anytime the soda industry did anything — like raise questions about the "nanny state" — it backfired, because everybody could see it was Big Soda exercising its muscle. It wasn't about public health.

coke soda

Soda sales have fallen in recent years. (Graphic by Javier Zarracina)

The soda tax passed in Mexico because people are so worried there about what obesity is going to do to their health-care system and the population as a whole.

JB: Do you think soda has a place in the American diet?

MN: The story of Big Soda is an example of the ways food companies operate. These companies are not evil. They’re not cigarette companies. Nobody is interested in putting them out of business.

I am interested in getting them to stop marketing to children, to minorities, and to stop doing everything they can to undermine public health initiatives. Do I think sodas have a place in the American diet? Sure — just not a big one.

If I had one thing I could teach the American people, it would be that larger portions have more calories. In the case of soda, larger portions have more sugar. The amount of sugars in sodas are staggering: roughly a teaspoon per ounce. If you have a 12-ounce can, it's 10 teaspoons. If you sat and put 12 packets of sugar into a 12-ounce glass of water, you wouldn't want to drink it.

We know most people eat more than they need. In a diet where you’re eating more than you need, sugar water is not a good idea. Everybody would be healthier eating less sugar.

25 Sep 13:55

Dating app Hinge tested 100-plus opening lines. These got the most replies.

by Dylan Matthews

Dating apps like Tinder have solved one of the core problems of dating: wanting to tell someone you like them, but only wanting to tell them if they also like you. Matching people who swiped right on each other deals with that marvelously.

But Tinder and its competitors haven't gotten around the fact that after matching, you still need to write an opening line. You still have to craft a brief question or greeting that somehow taps into what's unique and special about your match despite knowing approximately nothing about the other person. It is an absolutely mortifying genre of writing.

Luckily, Hinge — Tinder's classier, borderline elitist cousin — ran an experiment designed to help first message writers. Hinge wrote more than 100 opening lines, varied by length, structure, content, etc., and then selected 22 percent of users at random to take part in the experiment. "For one month, when those users matched with someone new, they received an in-app prompt to send one of our conversation starters (the conversation starters were randomized)," Hinge spokesperson Jean-Marie McGrath writes in an email. The company then compared response rates for the various lines, and how often they were used after prompting. In total, the experiment produced 8 million user impressions, which is a pretty impressive reach for this kind of thing.

Hinge found that older and younger users responded to different types of openers. Here are the top two questions by age group:

Hinge's experiment results, in infographic form

Hinge.co

Hinge tries to group these according to theme, which feels a bit methodologically suspect, but all the same, it's interesting that "Katy Perry or Taylor Swift?" was the most replied-to question among 35-and-up users.

Hinge also found a great deal of geographic variation; it similarly tries to theme the results, which I'd take with several grains of salt:

US map with top openers

Hinge.co

In general, lazy greetings like "hey, what's up" didn't do well, while standard freshman year icebreaker games like "two truths and a lie" performed nicely:

Hinge.co

The experiment also confirmed that men are the worst at responding to messages. If they don't get a note immediately after matching, the odds of a reply fall 25 percent:

Men have shorter messaging attention spans

Hinge.co

For more, check out the full report at Hinge's website.

25 Sep 13:37

Reseña: Las Vegas Quiz

by iMisut

Introducción

Casi todos hemos soñado con ganar el gran premio de un programa de televisión. Ante una audiencia de millones de espectadores, acertar una última y endiablada pregunta que nos catapulte a la gloria y nos colme de riquezas. Pero claro, no todo el mundo sabe en qué año se inventó la tarta Sacher. Pero si la cultura general no es tu fuerte, no te preocupes, te traemos la solución. Porque en aquí lo importante no es conocer la respuesta correcta. Lo importante es distinguir entre quién parece que lo sabe y quién lo sabe realmente.

Portada

Portada

Así se nos presenta este Las Vegas Quiz, un juego diseñado por Dominic Crapuchettes, autor de otros títulos como Evo o Say Anything. Como se indica en la caja, probablemente el party game más laureado de todos los tiempos. Originalmente conocido como Wits & Wagers, salió a mercado allá por el 2005 de la mano de North Star Games. De las ilustraciones se encarga Jacoby O’Connor, quien ya mostró sus habilidades en juegos como Age of Empire III: The Age of Discovery, Evolution o Bootleggers.

Contraportada

Contraportada

Se encuentra editado en nuestro país por Morapiaf. Como supondréis, el juego es fuertemente dependiente del idioma, aunque solamente el presentador gestionará las preguntas, por lo que si domina la lengua en la que esté su copia no habría ningún problema. Permite partidas de 4 equipos en adelante (pudiendo ser los equipos de una única persona), con una edad mínima sugerida de 8 años y una duración aproximada de 25 minutos. Su precio de compra recomendado es de 32,5 €. Para esta reseña se ha utilizado la edición en español de Morapiaf. Esta copia ha sido cedida por Tienda de Juegos de Mesa.

misut_meeple_banner_TDJM_las_vegas_quizjpg

Importante: si ya conoces el juego y/o sólo te interesa mi opinión sobre el mismo, puedes pasar directamente al apartado de Opinión. Los apartados Contenido y Mecánica están destinados especialmente a aquellos que no conocen el juego y prefieren hacerse una idea general de cómo funciona.


Contenido

Dentro de una caja de cartón de piezas (tapa y fondo), de dimensiones 26,7×26,7×7 cm. (caja rectangular tipo Spartacus o Sons of Anarchy), nos encontramos los siguientes elementos:

  • 125 Tarjetas con 2 preguntas y respuestas
  • 6 Tarjetas de Respuesta (de cartón)
  • 80 Fichas de Casino (de plástico):
    • 60 Rojas de Valor 1
    • 20 Azules de Valor 5
  • 12 Marcadores de Apuesta (2 para cada equipo) (de madera)
  • 6 Rotuladores
  • 1 Tablero (de cartón)
  • Reglamento
Contenido

Contenido


Mecánica

Las Vegas Quiz es un party de preguntas y respuestas al más puro estilo Trivial. Sin embargo, las recompensas no se otorgarán a aquellos jugadores que conozcan la respuesta correcta. Para cada pregunta, primero, todos los jugadores ofrecerán una respuesta utilizando sus tablillas (siempre son respuestas numéricas), y, posteriormente, todos los jugadores apostarán por aquellas que consideren más correctas. Así durante siete rondas, proclamándose vencedor el equipo que más fichas acumule.


Conceptos Básicos

Como buen juego tipo Trivial, el eje de la partida serán las Tarjetas de Preguntas y Respuestas. Cada tarjeta contiene 2 preguntas por una cara y 2 respuestas por la otra, unas enmarcadas en amarillo y otras en verde (los jugadores decidirán con qué color de pregunta se juega). Las respuestas a las preguntas siempre serán numéricas. Junto a la respuesta se incluye un pequeño detalle para contextualizar un poco.

Preguntas

Preguntas

Para responder, los jugadores dispondrán de una tarjeta de un color con un pequeño espacio para escribir con un rotulador. Mediante esta tarjeta los jugadores responderán a las preguntas planteadas de forma simultánea. La idea es que se ofrezca un número que se acerque lo más posible a la respuesta correcta pero sin pasarse, en plan “El Precio Justo“.

Respuestas

Respuestas

El tablero simula un tapete de casino, con siete espacios con ratios de apuesta. Los jugadores colocarán sobre estos espacios sus respuestas ordenadas de forma ascendente de izquierda a derecha, quedando repartidas equitativamente a ambos lados de la casilla central (si hay un número impar de respuestas distintas se ocupa la casilla central, y si es un numero de respuestas par, la casilla central se deja libre). La central da un ratio 2:1, y, a medida que nos alejamos a un lado y otro, este ratio aumenta. Existe una casilla especial a la izquierda del todo para poder apostar por la cantidad más baja, para el caso de que creamos que todas las respuestas se han pasado.

Tablero

Tablero

Para representar las ganancias el juego incorpora una serie de fichas de plástico simulando a las de casino. Hay de dos colores: roja, de valor 1, y azules, de valor 5 (aunque no vienen numeradas). Estas fichas se utilizarán, a su vez, para apostar en rondas posteriores, obteniendo ganancias en caso de acierto o perdiéndose en caso de fallo.

Fichas

Fichas

Los jugadores tendrán opción a realizar dos apuestas para cada pregunta. Para ello se utilizan unos discos de madera que funcionan como fichas, aunque estas no se perderán en caso de apuesta fallida. Es decir, colocar una ficha de madera equivale a colocar una ficha normal, con la diferencia de que la recuperaremos pase lo que pase.

Tarjetas y Discos

Tarjetas y Discos

Y con esto ya tenemos suficiente.


Preparación de la Partida

  1. Se despliega el tablero sobre la mesa.
  2. Los jugadores se dividen en equipos (o juegan individualmente). El número mínimo de equipos es 3 y el máximo 6.
  3. Cada equipo/jugador recibe una tarjeta y unos discos de un color, así como un rotulador.
  4. Se disponen las fichas de casino a un lado.
  5. Se toman 7 tarjetas de preguntas y se decide qué color de pregunta se utiliza (verde o amarillo).
  6. Por último, se elige a un jugador que haga de presentador, encargado de leer las preguntas y ofrecer las respuestas.

¡Ya estamos listos!

Partida preparada

Partida preparada


Desarrollo de la Partida

Una partida a Las Vegas Quiz consta de 7 rondas divididas en tres fases:

  • Fase I: Preguntas y Respuestas. El presentador plantea a los jugadores una pregunta, y estos escriben en sus tarjetas una posible respuesta, manteniéndola en secreto hasta que todos los jugadores hayan terminado. En ese momento todos los jugadores revelan sus tarjetas y estas se ordenan en orden creciente y se colocan en el tablero. Las tarjetas deben quedar centradas sobre las casillas del centro. Si varios jugadores escriben la misma respuesta, se colocan todas las tarjetas sobre la misma casilla.
  • Fase II: Apuestas. Ahora, cada equipo debe realizar dos apuestas sobre las casillas, independientemente de a qué equipo pertenezca la tarjeta o tarjetas que se encuentren en la misma. Para ello colocarán sus dos discos junto con la cantidad de fichas que se crean convenientes (nunca se podrán colocar fichas sin disco de color del equipo). Se pueden realizar las dos apuestas a una misma casilla.
  • Fase III: Resolución. El presentador dirá en voz alta la cantidad exacta indicada en la tarjeta, comprobando que casilla es la que más se acerca a dicho valor sin pasarse. Las apuestas colocadas en esa casilla reciben ganancias en función del ratio indicado (teniendo en cuenta que el disco de madera equivale a una ficha que es devuelta, por lo que debe tenerse en cuenta a la hora de entregar las fichas). Adicionalmente, aquellos equipos cuyas tarjetas se encuentren en la casilla que ha resultado más acertada reciben una ficha adicional. El resto de jugadores no reciben nada y pierden todas las fichas apostadas a excepción de los discos de colores, que son recuperados por sus respectivos dueños.
Ronda en Juego

Ronda en Juego


Fin de la Partida

La partida finaliza al término de la séptima ronda. El equipo con más fichas será el vencedor. En caso de empate se comparte la victoria.


Opinión Personal

Aquí estamos otra vez. Hoy toca analizar un party game que ha hecho furor allá por donde ha aparecido. Sin embargo, cuando uno coge la caja, lo primero que piensa es “otro Trivial más” ¿Qué tiene este Las Vegas Quiz para encandilar al personal? Veámoslo.

Los que seáis de mi quinta o de una quinta anterior seguro que recordáis al gran Joaquín Prat (padre) y el famoso concurso de televisión El Precio Justo, y ese inolvidable movimiento de break dance con el que el presentador sacaba a los concursantes del público. Pues este Las Vegas Quiz podría haberse titulado perfectamente El Precio Justo: The Boardgame, pues, básicamente, es el mismo concepto, con la diferencia de que los jugadores asumen todos los roles del programa: presentador, concursantes y público.

Detalle de Ronda en Juego

Detalle de Ronda en Juego

El presentador será interpretado solo por un único jugador, aunque tristemente no podrá traer a la mesa al público desde el sofá, pero bueno. No se puede tener todo. Este jugador tendrá la importantísima labor de realizar las preguntas. Y para esto no sirve cualquiera. Hace falta carisma, saber aplicar la entonación adecuada para que los jugadores se metan en el papel.

Los concursantes serán todos los jugadores (incluido el que hace el papel del presentador). Su labor no será otra que intentar acercarse a la cantidad justa, sin pasarse, que aparece en el reverso de la tarjeta. Este es uno de los importantes pilares del juego, ya que no solo consiste en intentar acertar, sino en jugar con las emociones y farolear un poquito. Esto dependerá del grado de amistad y conocimiento que los participantes tengan de ellos mismos. Así, si se lanzan preguntas para las que la gente crea que uno conoce la respuesta, este pueda jugar a desmarcarse para aprovecharse en el turno de apuestas.

Estas apuestas son el otro gran eje en torno al cual gira el juego. Aquí es como si nos sentásemos en el sofá como televidentes, intentando acertar qué jugador es el que ha ofrecido la cifra más correcta (o menos incorrecta). Pero mientras los espectadores se quedan mirando la caja tonta, nosotros pasaremos a la acción, jugándonos el capital acumulado en pos de elevar nuestro montante.

Aquí es donde enlazamos con el posible faroleo de la fase anterior, ya que si estamos convencidos de que el resto de jugadores nos consideran expertos en una determinada pregunta, podemos forzar colocando una respuesta errónea pero plausible, de forma que, cuando el resto de jugadores desvelen su opción, nosotros pujemos por la que si consideremos más justa. Obviamente esto desvelará nuestra tapadera en este mismo instante, cosa que podemos volver a reutilizar en esos dobles y triples juegos de engaños.

Así nos encontramos con un magnifico juego de preguntas y respuestas en el que no ganará el que más sepa, sino el que mejor sepa apostar, eliminando el típico problema de los juego tipo Trivial en los que nos encontramos una competición por ver quién sabe más datos y necesita tirar menos de Wikipedia.

Pero, sin duda, los mejores momentos ocurrirán cuando los jugadores escriban verdaderas barbaridades en sus tarjetas o justo lo contrarios, que haya una corriente común y la respuesta real deje a todos patidifusos.

Otra de las grandes virtudes del diseño de Crapuchettes es su tiempo ajustado. Únicamente 7 preguntas para comprobar quien han obtenido más fichas. Entre carcajadas y demás historias, en unos 20 minutemos habremos finiquitado el asunto. Lo normal será nos hayamos quedado con ganas de muchísimo mas por estar acostumbrados a juegos eternos como Trivial o Party & Co., en los que los jugadores deambulan por un tablero hasta que los astros se alinean y el suplicio finaliza. De esta forma encadenaremos partida tras partida hasta que de verdad la mente diga basta. Pero eso, seremos nosotros y no el juego quienes decidiremos cuando parar.

Quizás se le puede achacar que como elemento didáctico deja mucho que desear, ya que las tarjetas aportan más información en el pequeño detalle que se incluye con la respuesta que con la pregunta en sí, por lo que difícilmente sabremos un poco más tras una partida. Sobre todo porque la cifra exacta la olvidaremos casi al instante (aunque tal vez recordemos órdenes de magnitud cuando la respuesta fuese algo que no esperábamos).

Detalle de la Banca

Detalle de la Banca

Un aspecto importante en este tipo de juegos es la rejugabilidad. Para asegurarla, Las Vegas Quiz incorpora 125 tarjetas con dos preguntas, 250 en total, y sus respectivas respuestas. A 7 preguntas por partida tenemos un mínimo de 35 partidas sin repetir ni una pregunta. Es cierto que este número puede parecer bajo, pero no debemos olvidar que las respuestas, a diferencia de otros juegos de preguntas y respuestas, son exclusivamente numéricas, por lo que memorizarlas será más difícil (salvo excepciones con respuestas inesperadamente exageradas por arriba o por abajo). De todos modos no estaría mal que Morapiaf sacase algún paquete de expansión.

Un factor común en los juegos sociales, cuantos más jugadores más diversión. Y este caso no es una excepción. Como de verdad se disfruta es con cinco o seis equipos. Con tres o cuatro sigue siendo disfrutable, pero la reducción del abanico de apuestas hace que se pierda emoción.

Hablemos de la edición, probablemente el aspecto más polémico del juego que hoy nos ocupa. Y es que la edición de Morapiaf ( al igual que toda la tirada internacional de la que procede) tiene un fallo garrafal: las tarjetas para escribir las respuestas son de cartón estándar, de forma que una vez escribes en ellas es imposible borrarlas. Para solucionarlo se adjunta una pequeña hoja de pegatinas de plástico translucidas que se pegan sobre la cuadricula en la que se escribe. Pero, aun así, sigue siendo una solución un tanto chapucera, porque en el momento que utilicemos el borrador, vamos a empezar a ensuciar la tarjeta en la zona donde no hay pegatina (salvo que seamos extremadamente cuidadosos en el borrado). Afortunadamente yo he optado por una solución mucho más limpia, sencilla y eficaz. ¿Lo adivináis? Si amigos, he enfundado las tarjetas. Pero tranquilos, no vais a necesitar un soldador (que no soplete) para proceder del mismo modo, ya que las fundas estándar tipo magic se ajustan perfectamente. Así tenemos un soporte que aguanta el borrado, el mojado y, en casos extremos, tirarlo a la basura y poner una funda nueva. Y la tarjeta como el primer día. El cartón del tablero y de las tarjetas es aceptable y las fichas de madera son de un tamaño considerable (discos de toda la vida vitaminados). Las fichas de plástico cumplen perfectamente su función, aunque se echa en falta un poquito más de nivel en las mismas (sobre todo si ojeamos alguna versión del Wits & Wagers que hay por ahí). Será inevitable acordarnos del Conecta Cuatro la primera vez que abramos la caja. Las tarjetas de pregunta tienen un formato un tanto diabólico, impidiendo enfundarlas y provocándome una ulcera. Pero bueno, como apenas son barajadas y manoseadas, puedo soportar el sufrimiento. El breve reglamento está bien estructurado y no deja lugar a dudas.

Las ilustraciones no son el fuerte de este juego, aunque se le podría haber dedicado algo más de mimo. Pero bueno, es algo casi irrelevante, así que tampoco voy a entrar a valorar.

Detalle de tablero y banca

Detalle de tablero y banca

Y vamos cerrando ya. Las Vegaz Quiz es, probablemente, el mejor juego de Preguntas y Respuestas. Tal vez porque, en el fondo, sea más bien un juego de apuestas que un Trivial de toda la vida, de forma que ningún jugador se sentirá excluido por sentir que no alcanza a los demás en nivel de conocimiento de datos no muy útiles. Conocer cantidades exactas de detalles rebuscados no puede ser considerado ni siquiera como culturilla general. Esta carencia de componente didáctico se compensa con el elevado nivel de diversión. Cierto es que la edición es bastante mejorable, pero nada que no sea subsanable. Si andáis detrás de un party de este tipo, esta es la mejor elección. Por todo esto le doy un…

Notable Misut Seal

 

 

Artículo Original: Reseña: Las Vegas Quiz.

25 Sep 04:03

Los tacos mexicanos: 5 preguntas claves

by alain_gutz

Los tacos son el más popular y universal plato de la cocina mexicana. En los más de 12 años que tiene el Chilam Balam, muchas han sido las preguntas que nos hacen los clientes respecto a ellos. Por ello, en este post respondemos muchas de ésas dudas en cinco sencillas preguntas.

Exactamente, ¿qué es un taco?

El taco es una tortilla rellena de algo… así de simple. Para ser más exactos, nos ceñiremos al Diccionario Larousse de la Gastronomía Mexicana (escrito por el chef Ricardo Muñoz), dónde se describe que un taco es un:

“antojito que se prepara con una tortilla de maíz o de harina, rellena con algún alimento y doblada o enrollada. Es el antojito de mayor consumo en México. Por lo general, su nombre se relaciona con su relleno, su textura o por la forma de prepararlo o presentarlo”.

¿De qué se rellenan los tacos?

Los tacos mexicanos pueden ser rellenos de lo que tú quieras. Carne de ternera, pollo, pescado, vegetales, tubérculos, etc.
En el Chilam Balam, tenemos las tortillas y tenemos muchísimos rellenos, por lo que podemos hacer tacos de -practicamente- lo que sea. Sin embargo, en la carta y en nuestros menús del día tenemos una selección en la que se incluyen los tacos al pastor, tacos de bistec, de bistec con queso, tacos de cochinita pibil, tacos de carnitas, tacos de alambre, tacos de la plaza y, también, opciones de tacos para vegetarianos (cuitlacoche, flor de calabaza, rajas de chile poblano, etc.)

¿Los tacos son en tortilla de maíz o de trigo?

¡Pueden ser en ambas! Por lo general, en México es más común verlos en tortilla de maíz, porque son más consumidas. Sin embargo, en la mayoría de las taquerías suele haber los dos tipos de tortilla.
La principal diferencia es que la tortilla “clásica” es la de maíz, que proviene de la época azteca, se elabora con harina de maíz nixtamalizada, sal y agua. Por su parte, la tortilla de trigo, conocida en México como tortilla de harina, lleva trigo, manteca de cerdo o vegetal, sal y agua.

¿Cómo se come un taco?

La técnica es sencilla y compleja, a la vez. Pero como en todo, la práctica te hará maestro comiendo tacos mexicanos.
Si eres diestro, lo más utilizado es agarrar el taco con tres dedos (pulgar, índice y corazón) de la mano derecha, tal como se ve en la imagen. Luego, los dedos anular y meñique -casi por arte de magia- se levantarán solitos.

como coger un taco, restaurante mexicano

Pero, ¿Y la salsa? ¿se cae? Pues no, aquí también hay que equilibrar el taco hacia la parte por donde lo morderás. Así se irá el líquido hacia tu boca. Pero, además, hay que girar la cabeza hacia el lado izquierdo unos 45 grados para poder “atacar” el taco y darle una deliciosa mordida. Hay una frase muy tradicional en México que dice: “Por el modo de agarrar el taco, se conoce al que es buen tragón”.

¿Hay que ponerle salsa a todos los tacos?

Ponerle salsa es al gusto de cada uno. No hay obligatoriedad, pero un taco sin salsa es como un cielo sin estrellas. La salsa le da un sabor especial a los tacos. Lo cierto es que una cucharadita de salsa (verde, roja, pico de gallo o la que gustes) y unos gotas de limón, le vienen perfecto a todos los tacos mexicanos.

Ahora sí, parece que ya estás listo para disfrutar de los tacos.

La entrada Los tacos mexicanos: 5 preguntas claves aparece primero en Chilam Balam.

25 Sep 04:02

¿Por qué se mueren en casa las plantas aromáticas del supermercado? Te lo contamos

by Esther Clemente
Tomillo

Es habitual en los lineales de los supermercados, encontrar una sección de plantas aromáticas en pequeños tiestos dispuestas para aromatizar tus mejores platos. También es habitual que llenemos nuestro carro con unas cuantas, con la esperanza de tener aromáticas frescas durante una buena temporada en la cocina.

Sin embargo, lo más frecuente es que al cabo de unos días, aún incluso trasplantando y cambiando de maceta nuestra planta, esta empiece a ponerse irremediablemente fea, marchitarse y aquella plantita llena de vigor en el supermercado muera rápidamente, preguntándonos qué hemos hecho mal para que estuviera mucho más hermosa en la tienda que en nuestra casa con tantos cuidados como le damos.

650 1200

Pues bien, hoy os voy a contar, el porqué estas plantas no aguantan en casa aproximadamente unos 15 días, tal y como lo explica el botánico inglés James Wong en su nuevo libro “Grow to flavour”, una obra llena de buenas ideas para los amantes de la horticultura y jardinería.

Según Wong, cuando nosotros compramos una maceta con una planta aromática creemos que estamos llevando a casa una sola planta, sin embargo, esto no es cierto, ya que cada maceta de este tipo contiene hasta 20 pequeños plantones apretados, que han sido forzados a crecer bajo condiciones de luz artificial y aparentar un solo ejemplar. Así, los viveros obtienen una planta “adulta” en menos tiempo y con muy pocos cuidados.

Albahaca7

Al llegar a casa con una planta, por ejemplo de albahaca, estos plantones de los que esta compuesta comienzan a competir por el espacio y los nutrientes de la maceta, de modo que acaban enfermando o muriendo.

La solución para que las plantas aromáticas del supermercado nos duren mucho más tiempo no es llegar y pasarlas a una maceta más grande tal y como veníamos haciendo hasta ahora, sino sacarlas de su maceta original con cuidado y trasplantar a cada plántula por separado, convirtiéndose así en hermosas plantas adultas, y además con la ventaja de que a partir de una planta obtenemos unas cuantas de la misma variedad.

Conclusión, si queremos una aromática que nos dure un cierto tiempo debemos de hacernos con un ejemplar de un vivero o tienda de plantas. Estas pequeñas que suelen estar en las secciones de frutería, vienen preparadas para tener simplemente hierbas aromáticas durante unos pocos días.

Así que a partir de ahora ya no penséis que tenéis mala mano para las aromáticas, pues la culpa de que duraran tan poco tiempo sanas una vez en casa no es vuestra, sino de los sistemas de producción a los que están sometidas.

Imagen | Fernando0 Vía | Plantea en verde En Directo al paladar | Guía rápida para el uso de las principales hierbas aromáticas y especias En Directo al paladar | las hierbas aromáticas se pueden congelar sin perder sus propiedades

También te recomendamos

Cómo preparar azúcar glas en casa

¿Qué es la salicornia? Características y usos en la cocina

Receta de tarta de manzana y crema pastelera con frutos secos y miel

-
La noticia ¿Por qué se mueren en casa las plantas aromáticas del supermercado? Te lo contamos fue publicada originalmente en Directo al Paladar por Esther Clemente .










25 Sep 03:55

¿Por qué nos enfadamos cuando tenemos hambre?

by minue
Hangry 1

Lo confieso: soy insoportable cuando tengo hambre. Me convierto en un ser irracional e irascible que no atiende a razones, al que cualquier obstáculo que se interponga en el camino por conseguir comida le resulta insalvable. Y no soy el único. Le pasa a mi padre y a mucha más gente, pero, ¿por qué nos enfadamos cuando tenemos hambre?

Resulta fascinante como una persona que de normal es afable, amable y comprensiva, pueda transformarse en el monstruo de las galletas según se queda sin reservas de azúcar. Veamos qué es lo que sucede en nuestro cuerpo y nuestro cerebro para dar lugar a semejante metamorfosis.

La glucosa, la gasolina de nuestro cerebro

Cuando comemos, nuestro organismo transforma las proteínas, grasas y carbohidratos presentes en los alimentos en azúcares más sencillos (como la glucosa), amino-ácidos y ácidos grasos. Estos pasan al torrente sanguíneo y, de ahí, al resto del cuerpo.

Lo que ocurre es que, lógicamente, a medida que pasa el tiempo y no comemos, los niveles de estos nutrientes van bajando, siendo especialmente crítico el de glucosa. Y es que, a diferencia del resto de órganos, nuestro cerebro solo utiliza glucosa como combustible, y es por eso que cuando tenemos hambre solemos tener problemas para concentrarnos, tomar decisiones o incluso hacer tareas sencillas.

Hangry 4 Este gato tiene hambre

Pero, ¿qué tiene esto que ver con enfadarte sin motivo aparente con tu pareja, tu familia o tus amigos y compañeros cuando tienes hambre? Una cosa es que nos volvamos un poco inútiles con hambre y otra que pasemos de ser el Dr.Jekyll a Mr.Hide.

El autocontrol y la fuerza de voluntad también requieren energía

Roy Baumister es un psicólogo de la Universidad de Florida que, a través de diferentes experimentos, está tratando de demostrar que nuestra fuerza de voluntad no es infinita, sino que es como un músculo que necesita energía y se cansa.

En uno de esos experimentos (concretamente en el número 7, página 330) se sometió a un grupo de estudiantes a una tarea que requería de toda su atención, en concreto, intentar no fijarse en las palabras superpuestas que aparecen en un vídeo. Después se les dio limonada a todos, solo que la mitad llevaba azúcar y la otra mitad un edulcorante sin calorías, y se les sometió a una serie de pruebas en las que el autocontrol y la fuerza de voluntad son cruciales, como por ejemplo intentar decir correctamente el color de unas letras cuando con ellas está escrito el nombre de otro color.

Hangry 6

Los resultados fueron concluyentes: quienes tomaron la limonada con azúcar obtuvieron mucho mejores puntuaciones en estas pruebas que quienes la tomaron con edulcorante, pues su cerebro no tenía la ayuda extra que proporcionaba la glucosa.

De esa misma manera, cuando a nuestro cerebro le falta la glucosa, es más proclive a no ejercer el autocontrol que implican ciertas convenciones sociales, incluso las más básicas, cómo no gruñirle a tu pareja porque quiere ir a un restaurante que está a diez minutos andando y tú quieres entrar en este que está aquí al lado porque tienes hambre.

La culpa es de nuestro instinto de supervivencia

Otro elemento que influye mucho a la hora de volvernos irascibles cuando tenemos hambre tiene que ver con el sistema de regulación de glucosa de nuestro organismo. Cuando la glucosa baja de cierto nivel, se pone en marcha un mecanismo de liberación de hormonas para que se sintetice y llegue al torrente sanguíneo.

Hangry 3 Cuando tenemos hambre, nos comportamos más como animales

Entre todas estas hormonas liberadas se encuentran la adrenalina y el cortisol, que también están asociadas al estrés. Es por eso que cuando estamos bajos de energía, nuestro organismo actúa de manera similar a como lo haría frente a una amenaza, dando lugar a respuestas abruptas y no siempre lógicas, guiadas por el instinto, pues en una situación de peligro lo importante es la velocidad de actuación.

Está claro que tener hambre ya no es una cuestión de vida o muerte como lo podría ser hace miles de años, pero como a nuestro cerebro también le falta energía para poner en práctica ese filtro social, acabamos haciendo o diciendo cosas de las que nos arrepentimos en cuanto damos los primeros bocados.

Cómo evitar enfadarse cuando tienes hambre

Hangry 5 ¡Dame un cacahuete!

Mi experiencia como afectado por este "síndrome" (y por sufrir a mi padre, a quien también le pasa con frecuencia) es que es complicado evitar enfadarse cuando tienes hambre, pero sí puedes evitar tener hambre.

Mi recomendación si es algo que te pasa con frecuencia es que respetes las cinco comidas diarias. Así, cuando lleguen las comidas principales, tendrás reservas por si se retrasan más de lo previsto. También ayuda llevar siempre encima algo que te de un poco de energía, como un caramelo o unos cacahuetes.

Si nada de eso funciona, y te percatas de que te estás volviendo el enanito gruñón, lo mejor es huir de las situaciones en las que puedes desatar tu ira incontrolada: no se toman decisiones importantes ni se discuten temas vitales hasta después de comer. ¡Ah! Y el mejor restaurante es el que esté más cerca.

Imágenes | Christopher Holden, Guyon Morée y Tambako The Jaguar
En Directo al Paladar | Seis meses y 1.500 dólares para hacer un sándwich de pollo

También te recomendamos

Receta de tarta de manzana y crema pastelera con frutos secos y miel

Si el mundo fuera una aldea de cien habitantes...

Hambre y literatura

-
La noticia ¿Por qué nos enfadamos cuando tenemos hambre? fue publicada originalmente en Directo al Paladar por minue .










25 Sep 03:34

Suplanté a un señorito andaluz en un examen a cambio de 2.000 euros

by Sabina Urraca
<span id="selection-marker-1" class="redactor-selection-marker" data-verified="redactor"></span><span id="selection-marker-1" class="redactor-selection-marker" data-verified="redactor"></span><span id="selection-marker-1" class="redactor-selection-marker" data-verified="redactor"></span><span id="selection-marker-1" class="redactor-selection-marker" data-verified="redactor"></span>

Foto:Mercedes Prez

Hacevarios aos que Xoan termin la carrera de Matemticas. Desdeentonces, ha trabajado en el mundo de la empresa. Su mayor logro fuecrear un software de control de operaciones areas. A raz de esteproyecto, trabaj en varias de las compaas espaolas mspotentes del sector de la energa y comunicaciones. Actualmente haceel doctorado en su especialidad y participa en un programa dedesarrollo sostenible en colaboracin con una universidad sueca.

Cualquieralemn que leyese esta retahla de logros acadmicos yprofesionales, pensara en Xoan como alguien plcidamente asentadoen el campo cientfico, un seguro beneficiario de becas deinvestigacin y ayudas varias. Un to con un cerebro privilegiado yuna vida acorde con este cerebro. "La realidad -dice Xoan- esque me gano la vida dando clases particulares a universitarios. Leshago trabajos de fin de grado y de mster que cosechan muy buenasnotas, y me presento a exmenes por ellos. No he suspendido nunca.Como hay profesores que valoran mis ideas, colaboro en proyectosvarios con algunas universidades extranjeras, pero sin recibir unduro. Hasta he programado un software basado en mi tesis".

Imagen va

Peroesto ltimo, por lo visto, al Ministerio le da igual. Por esoprecisamente, el otro da Xoan se rap la cabeza, en lo que serauna primera fase que culminara con un afeitado completo de cabeza.En principio, cuando Xoan "suplanta identidades" parapresentarse a exmenes, suele retocar un poco ciertos detalles de suimagen para parecerse lo mximo posible a la persona que va asuplantar. "Nunca haba llegado a un cambio tan radical comoafeitarme la cabeza. Tambin es cierto que nunca me haban pagadotanto dinero por presentarme a un examen", aclara.

Todoempez con una llamada. Un chico de Mlaga, estudiante de ltimoao de Matemticas por la UNED, haba odo hablar de Xoan. Unamigo suyo al que le haba hecho el trabajo de fin de mster y quehaba sacado sobresaliente, le haba recomendado. "Enprincipio le dije que no. Era una asignatura complicada. No iba a sertan sencillo como otras veces. Quiero decir que tena que estudiarunos cuantos das antes y prepararme a conciencia para no cagarla.Era la ltima oportunidad de aprobar que tena este chico. As queme negu. Era demasiada responsabilidad".Ah pareca que habaterminado todo. Pero a la semana llegaron los mensajes en los que elestudiante le ofreca ms y ms dinero. "Cuando me dijo queestaba dispuesto a pagarme 2000 euros mas el billete de ida a vueltaa Mlaga, le dije que de acuerdo. Y empec a prepararme. Le peduna foto suya y me la envi al momento. Ah vi que la cosa iba aser complicada. No nos parecamos en absoluto. Llevaba gafas, aunqueeso era fcilmente solucionable. Pero adems era ms alto ypareca bastante ms fuerte. Y era completamente calvo, de estosque llevan la cabeza afeitada para que no se les note".

Unseorito andaluz que no es capaz de aprobar, un cerebrito que lo vaa suplantar y una madre dispuesta a cualquier cosa para que su retooacabe la carrera, en un cortijo con chicas de servicio y cochazos.

Perolos 2000 euros latan al fondo, como en la pantalla de un concursode televisin, as que Xoan sigui adelante con el plan. "Fuia Mlaga con todo bien estudiado, con la cabeza rapada, pero ansin afeitar (el "cero" completo, con retoque de patillas,lo haramos en su casa). Cog el AVE, me plant en su ciudad ycog un taxi hasta su casa. De pronto me vi a la puerta de un chalettipo cortijo, con todo su rollo andaluz, muy pijo. Creo que elencuentro cara a cara nos puso a los dos bastante nerviosos. Endirecto, nuestras diferencias trascendan bastante el tema capilar.Pareca que por la parte donde el Photoshop a m me deberarefinar, a l tena que ensancharlo, y al revs. Ah fue dondeentr en el tema la madre del chico, una seora andaluza muydesenvuelta que, adems de pegarme el afeitado definitivo a lacabeza, me hizo ponerme ropa de mi talla que se acercase ms alestilo de su hijo".

Mientrasrealizaban el cambio imagen, Xoan iba tomando consciencia de lasituacin esperpntica en la que se encontraba: Un seoritoandaluz que no es capaz de aprobar, un cerebrito que lo va asuplantar en un examen y una madre dispuesta a cualquier cosa por quesu retoo acabe la carrera de una vez, todo ello situado en uncortijo con chicas de servicio y cuatro cochazos a la puerta."Mientras me 'transformaban' -cuenta Xoan- apareci una tadel chico, una seora mayor que viva con ellos, y entre los tresme empezaron a hablar de toros, vrgenes y fiestas tpicas de all.Tenan mucha devocin por no s qu virgen andaluza. Aunque meestaban poniendo la cabeza loca, haba una parte de m que atenda,porque de alguna manera senta que tena que saberlo todo de l".

Lahora del examen se acercaba. Una chica del servicio apareci conunas bandejas. Le ofrecieron merendar, pero Xoan, ya en un estado denervios importante, declin la oferta y anunci que se iba. Xoan yel chico se pusieron el uno al lado del otro para recibir el vistobueno de la madre y la ta. "Se santiguaron -se re - ypidieron por que todo saliese bien a la virgen de la que me habanestado hablando todo el rato. No digo que me parezca mal, pero flipbastante con los lmites morales del ser humano, as, en general, ycon los religiosos en particular. Todava me estaba descojonando pordentro cuando llegu a la puerta del examen".

Enla puerta del examen, como es habitual, le pidieron la identificaciny, tras un rpido vistazo, confirmaron que el de la foto del DNI yel que estaba delante de ellos era el mismo estudiante de calvareluciente y gafas de pasta negras. Xoan se sent y tard poco enhacer el examen, pero, por precaucin, sigui un rato ms sentado.A la salida, volvieron a comprobar que era l. Nuevamente, dieron elvisto bueno. Al rato, ya estaba de nuevo en el AVE de vuelta aMadrid. "Saqu la calificacin que me pidi el alumno, unamediocre, para no levantar sospechas. Una vez que salieron las notas,el chico me realiz la transferencia por el importe que habamosacordado. Y ah ya pude respirar tranquilo. Aunque, visto todo elpercal que se traan, aquella casa, las criadas, todo eso, se mequed mal gusto de boca, para qu engaarnos".

Enla universidad sueca con la que Xoan colabora en su programa dedesarrollo sostenible, un estudiante de doctorado recin empezado,en el primer ao (en el que slo se le pide que estudie, nada ms),se le pagan 50.000 euros anuales. Es un pas con un nivel de vidamucho ms alto que Espaa, de acuerdo, pero, aun as, elestudiante cobra el salario medio, aproximadamente. En Espaa, lasbecas son la mitad del salario medio (slo un poco mayores que elsalario mnimo). Xoan se sincera:"Contar esto en esteartculo supone de alguna manera un alivio. Est la parte de'confesar un pecado', claro est, porque s que siento ciertaculpabilidad por presentarme a exmenes por otros y hacer trabajospara otros. Aunque quizs esto tambin vaya de razonar qu partede pecado hay en todo esto, y qu parte de 'no tena otra salida'o de 'la situacin de mi pas me est obligando a hacer esto'".

Esos2000 euros que cobr son fundamentales para Xoan, as como eldinero negro que cobra en las clases particulares que da. Quizsdentro de unos aos, cuando acabe su tesis, pueda irse (o no tengams remedio que irse) a esos pases en los que se cobra de manerajusta y se valoran las competencias profesionales. "Har lo quedijo nuestro presidente", confiesa. "Mostrar al resto del mundolo preparados que estamos los espaoles. Es gracioso que diga eso,puesto que Rajoy hace con las palabras lo mismo que yo hago con losexmenes y trabajos de la gente que me paga. Les da otra identidad ytrata, por todos medios, que resulten crebles. S que la poca enla que ms dinero gane y en la que ms contribuya a un pas no vaser esta, ni va a ser en este pas".

Aveces, Xoan se imagina a Rajoy llegando a casa, quitndose el pelo yla barba, y hablando sin deslizar las eses. Todo era un disfraz, todoera mentira. Podra ser que el aumento de la nota para conseguir unabeca impulsada por el ex ministro Wert y las declaraciones en las quecontaba que como estudiante era "asquerosamente bueno"hayan hecho ms dao del que creemos. Podran ser un incentivoperverso, porque, en realidad, estudian los que tienen ms dinero.Pero mucho ms. Tanto como para pagarse la matrcula, las clasesparticulares, e incluso a un listo no tan adinerado que te hace eltrabajo de final de carrera o del mster o, incluso, se presenta porti a un examen. "Seguro que ellos, adems, podrn quedarse enel pas", aade. "Seguro que encontrarn un trabajo en laempresa de tal o cual primo o amigo de la familia. Pero bueno, tratode no juzgarlos ms de la cuenta. Al fin y al cabo, son mis mejoresclientes".

25 Sep 03:32

Ángel Viñas: "Franco entró en la guerra sin un duro y salió con 388 millones de euros"

by Víctor Lenore

La mejor descripción que he leído de Ángel Viñas (Madrid, 1941) dice que estamos ante un "historiador de combate". Pocos pueden presumir de un currículo tan impresionante, que abarca desde una cátedra en Ciencias Económicas hasta la Gran Cruz de la Orden del Mérito Civil, pasando por trabajos en el Fondo Monetario Internacional y el puesto de embajador de la Unión Europea en la ONU. Actualmente preside la Asociación Española de Historia Militar. "Los méritos académicos son importantes, pero lo imprescindible para un historiador es la curiosidad. Para ser uno bueno hay que tener una curiosidad que te arrebate. Ahora sufrimos a muchos historiadores neofranquistas que se dedican a manipular, pero lo que más me sorprende es leer textos de autores como Stanley Payne y descubrir que no tienen curiosidad ninguna".

Explica que la suya, a veces, le sale cara. "No sé cuánto me gasté en mi último viaje a Moscú, pero cada vez que publico un libro se resienten mis finanzas". Su tetralogía sobre la Segunda República, un trabajo de 2.600 páginas, se considera referente esencial para comprender este periodo. El carácter combativo de Viñas quedó claro en la dirección del llamado "Contradiccionario", una obra colectiva que desmontaba el sesgo franquista del 'Diccionario biográfico español' (2011) de la Real Academia de la Historia.

Franco, junto a Heinrich Himmler en octubre de 1940. (CC)

PREGUNTA. Su nuevo libro, 'La otra cara del caudillo' (Crítica), rebate la imagen de austeridad y honradez que proyectó el general Franco. Demuestra que lo mismo aceptaba sueldos de empresas telefónicas, que coches de 400.000 euros del Führer o distraía donativos para la reconstrucción de la patria. Lo más llamativo es la operación café, una trama donde se embolsa los ingresos de un cargamento de 4.000 toneladas, regalado por el Gobierno de Brasil, y en la que además no pagó impuestos. ¿Fue el caudillo una caja registradora?

RESPUESTA. Franco se hizo multimillonario en la guerra civil. A mí la fortuna del caudillo nunca me interesó, no se me había ocurrido investigar. Quien me puso sobre la pista fue el periodista Javier Otero, con un reportaje que publicó en 2010 en la revista 'Tiempo'. Franco acumulaba en 1940 34 millones de pesetas (unos 388 millones de euros de hoy día) de fortuna personal. Para hacer el cálculo utilizo los coeficientes de José Ángel Sánchez Asiaín. Franco entra en la guerra sin un duro, la República le retira el sueldo por ser un general rebelde y la retribución que se puso él durante la guerra no la conocemos. Sí se sabe que después de la victoria cobraba 50.000 pesetas al año. Incluso concediendo que cobrara el doble, 100.000 pesetas, difícilmente podría haber ahorrado esos 34 millones de pesetas en 1940. El libro explica con documentos varias fuentes de ingresos.

P. Explica que, dentro del marco jurídico español, Franco disfrutaba de mayor poder y tenía menos controles que Hitler en Alemania o Stalin en la Unión Soviética.

R. Formalmente, tenía más poder, en la práctica, por el estilo. Lo que compartía con Hitler es que los dos eran fuente de Derecho. Te lo digo de otro modo: su palabra era ley. Es una cosa completamente insólita. El estalinismo fue una dictadura, pero jurídicamente la palabra de Stalin no era la ley. Lo que decía Franco, jurídica y ejecutivamente, sí que lo era. Es fascinante cómo la derecha española rehúye cualquier comparación de Franco con Hitler. La realidad es que Franco ejerció su poder por medio de leyes y decretos leyes, reservados a la jefatura del Estado, que no tenía obligación ni siquiera de publicar en el Boletín Oficial del Estado.

Esto quiere decir que te podían castigar por una norma desconocida, ya que "la ignorancia de la ley no exime de su cumplimiento". Y no estoy hablando de legislación de guerra: la última ley de este tipo que he descubierto es de 1957. No podemos descartar que haya alguna de más tarde. Es un poco duro que el país funcione así. La leyes reservadas seguramente acabaron cuando empieza el proceso de apertura al exterior. Pero tampoco estoy seguro, con este libro he descubierto cosas que me han dejado estupefacto.

P. El texto comienza denunciando que no es fácil hacer investigación histórica en nuestro país, especialmente sobre esta época. ¿Cuáles son los obstáculos?

R. A lo largo del último Gobierno del PP se ha paralizado la desclasificacón de documentos. Lamento usar este término, pero me parece una vergüenza lo que está pasando en el Ministerio de Defensa. La anterior ministra, Carme Chacón, dejó preparado un lote de unos 10.000 documentos para desclasificar. El problema es que Pedro Morenés, actual responsable, se ha negado a hacerlo. Solo tiene que aprobarlo el consejo de ministros, me refiero a un simple 'sí', ya que esos papeles ya están revisados y no se ha encontrado nada que afecte a la seguridad del Estado ni al honor de las personas. ¿Por qué este bloqueo?

Yo he leído dos argumentos geniales de Morenés para justificar su postura. Cada uno es como para levantarle un monumento. Su primera excusa es que "las Fuerzas Armadas tienen otras cosas que hacer". Eso es algo obvio: imagínese un ejército cuya única función fuera desclasificar papeles. No se le había ocurrido ni a Cantinflas. El segundo argumento es que esos documentos "nos pueden crear problemas con otros países". Supongo que busca evitar roces con la Francia de Vichy, el Tercer Reich o con la Italia fascista. ¿Se imagina usted a Berlín furibundo y en armas por unos papeles sobre Franco que se publiquen aquí? Ahora mismo para estudiar esa etapa de la historia española hay que recurrir a documentos estadounidenses, británicos, franceses, belgas o suizos.

Francisco Franco y Carmen Polo. (CC)

P. ¿Cómo es posible este bloqueo documental?

R. La actitud de Morenés es una tomadura de pelo. Hay investigadores que lo denuncian, pero los superiores del ministro no le piden responsabilidades. Por eso se queda tan pancho. Lo que yo me pregunto, sin ningún tipo de broma, es esto: si el pasado español es tan refulgente, si la dictaudra fue estupenda, fantástica y abrió el camino para la grandeza de la patria, ¿qué tienen ustedes que ocultar? Lo que yo he descubierto, sencillamente, es que la historia reciente no es como nos la han contado. En el libro pongo el ejemplo de Esperanza Aguirre, que escribe muchos artículos y deja filones. Sus textos son bastante estúpidos en términos históricos.

En el libro cito uno de ABC en 2012 donde ella, con tono displicente, afirma que no hace falta ser historiador para saber que la República fue un desastre. Pues mire, no está tan claro, porque no fue así. También recuerdo que, en dos ocasiones, Mariano Rajoy dijo que el franquismo fue un "régimen autoritario", cuando en realidad fue una dictadura. En el PP actual solo recuerdo al señor Margallo hablando del franquismo como dictadura. Lo hizo frente a una comisión del Congreso, no frente a las masas enardecidas, pero está bien que se reconozcan estas cosas.

P. ¿Qué motivaciones pueden tener historiadores y políticos para manipular en favor de Franco?

R. Intento evitar explicaciones sórdidas. No sé si ellos hacen caja lavando la imagen de Franco, por eso prefiero decir que su modo de actuar recuerda al mecanismo de la proyección, que es un término psicológico. Los neofranquistas imputan al adversario político, al enemigo, una serie de comportamientos en los que ellos han incidido. El discurso oficial franquista es que la parte más sana del ejercito y de la sociedad española se levanta en armas el 18 de julio para evitar que el país se precipite por el abismo de una revolución comunista. Esto no me lo invento, son cosas publicadas anteayer.

El problema es que no fue así. Lo que sabemos seguro, y lo he publicado en otro libro, es que los monárquicos españoles acudieron a Mussolini con dinero de Juan March para apalabrar el equivalente a 50 millones de euros actuales. No era dinero para preparar un golpe de mano, sino una guerra larga que sabían que se iba a producir. Tenían claro que el golpe no iba a triunfar y que habría una guerra civil. Todos los documentos que he recopilado al respecto están en la calle Alcalá 93 y se puede acudir a consultarlos. A la relación entre fascistas y monárquicos llevo dándole vueltas unos 30 años.

P. ¿Qué responsabilidad tienen las editoriales, periódicos y cadenas de televisión que legitiman a los autores 'neofranquistas'?

R. Mi opinión es que una parte de la derecha española no acepta el pasado. Por eso han construido estructuras periodísticas y culturales que legitiman su relato. El problema es que el pasado es intocable: no tenemos claro qué es, pero sabemos que no se puede cambiar. Por eso varios sociólogos, historiadores y juristas estamos poniendo al descubierto vetas ocultas, desfiguradas y manipuladas. Muchos historiadores se prestan al juego, yo cito siempre dos o tres, cuyos nombres se repiten constantemente en mis libros: Payne, Suárez, etcétera. Trato su trabajo con mucho respeto, pero dejo claro que mi conclusión es que manipulan. Hay otros autores, como Pío Moa, a los que no cito nunca. Sencillamente su trabajo no tiene calidad mínima para ser tenido en cuenta. No le doy ningún valor a sus textos y no soy el único.

P. Dice en el libro que la derecha española usa la figura de Abraham Lincoln como ejemplo de proceso de cierre de heridas tras un guerra civil. ¿Es un símil adecuado?

R. Lincoln lo hizo muy bien, aunque luego la posguerra no fue como él esperaba. Lo que no es aceptable es comparar a Franco con Lincoln. En España se sabe muy poco sobre la guerra civil en EEUU. Yo descubrí un montón de cosas que ignoraba al pasar siete años viviendo allí. Cuando escucho a algunos periodistas, comentaristas e historiadores de aquí parece que sean de Kentucky. Pretenden ser más estadounidenses que los estadounidenses. Pero, bueno, si me estás preguntando por César Vidal, tengo que decir que es un autor al que cito cuando se tercia, ya que es doctor en Historia Antigua por la UNED y algo se le debe haber pegado, aunque no creo que mucho de historia contemporánea.

El ejército republicano en las montañas de Navacerrada. (CC)

P. Además de la corrupción, el libro muestra las miserias de la educación franquista: a los escolares se les adoctrinaba en la obediencia y se domesticó el ámbito universitario.

R. Esa parte me parece escalofriante. Había muy poca distancia entre lo que enseñaban los maestros de escuela a los niños y lo que se pedía a los sesudos opositores a cátedra. La manipulación del sistema de enseñanza iba desde primaria al posgrado. Era un lavado de cerebro, con las características esenciales de un régimen fascista, la grandeza imperial, etcétera. A partir de 1943, Franco se da cuenta de que la Segunda Guerra Mundial no iba por los derroteros que él pensaba y cambia de carril. Puede parecer que mis opiniones son muy duras, supongo que me caerán críticas por todos lados, pero estoy muy tranquilo porque en primer lugar me baso en evidencia primaria relevante de la época.

La base de mi argumentación siempre empieza en el archivo. Un mismo documento se puede interpretar de formas distintas, pero cuando aportas 850 documentos en la misma dirección ya resulta más complicado. El capítulo cuatro demuestra que Franco era pronazi: tenía una gran debilidad por Hitler y el nacionalsocialismo. Esto se confirma en el periodo de paz europea que va desde marzo hasta agosto de 1939. ¿Cómo piensa Franco ahí, qué decía cuando estaba en 'petit comité'? Hay muchos testimonios, pero el más importante es el del embajador portugués en Madrid, que era una persona de la máxima confianza que llevaba siete años en la capital. Se llamaba Antonio Pereira y era fascista o, como mínimo, partidario acérrimo del dictador Salazar. El tipo no era idiota y le chocó la exuberancia del discurso de Franco en favor del Reich. En este libro, le he dedicado un capítulo entero, pero la relación de Franco y el nazismo da para otro, que tengo planeado publicar.

25 Sep 03:27

Absenta, putas y cancán, el París de la Belle Époque se despliega en el museo de Orsay

by Paula Rosas. París

Entre los vapores de la absenta y el frufrú de los cancanes parisinos, damas de dudosa reputación fuman, beben, ríen, coquetean y pierden la mirada unos segundos, quizás pensando en lo que viene después, los hoteles de mala muerte con sábanas que ya huelen, o la furtiva intimidad de un callejón oscuro, lejos de las lámparas de gas, la pasión apresurada y de pie, la vuelta a casa con las monedas tintineando en el bolso.

Este es el París de la Belle Époque que ha quedado grabado en el imaginario colectivo, el que retrataron Toulouse Lautrec, Dégas o Manet. De todas las facetas posibles de esta ciudad poliédrica, abierta, cosmopolita y moderna, es el París del Moulin Rouge y de los bulevares cuando cae la noche, el de la Ópera, la fiesta, el París libertino y licencioso de la prostitución en el siglo XIX el que ha pasado a la posteridad, el que hoy aún buscan algunos turistas en Pigalle.

'Groupe de quatre femmes nues', obra expuesta en el Museo D'Orsay

El burdel y la complejidad social que rodea al oficio más antiguo del mundo fascinó a pintores, escultores, músicos o fotógrafos de la época, que vieron en la prostitución un tema ligado a la modernidad, a la nueva vida que empezaba a desarrollarse en las ciudades. Por primera vez, el museo de Orsay dedica una gran exposición a la representación artística de la prostitución, uno de los temas centrales en las artes y la literatura del siglo XIX. Bajo el título 'Esplendores y miserias. Imágenes de la prostitución 1850-1910)', prestado de una de las novelas de 'La Comedia Humana' de Honoré de Balzac ('Esplendores y miserias de las cortesanas'), la muestra recorre hasta el 17 de enero de 2016 este mundo, a la vez lúgubre y coloreado, de la Ciudad de las Luces durante el Segundo Imperio y la Belle Époque.

“París llegó a convertirse en una capital del turismo sexual en la época”, explica a 'El Confidencial' Isolde Plusdemarcher, comisaria de la exposición y conservadora del museo de Orsay. Mientras otras grandes ciudades europeas, más provincianas, vivían inmersas en el puritanismo, París se había ganado por sus propios méritos una reputación de capital del placer en la segunda mitad del siglo XIX, de “Nueva Babilonia”, centro de decadencia y depravación. Tal era su fama que llegó a propiciar la aparición de guías especializadas para los turistas, que indicaban los lugares de placer, los cafés, los cabarets o las 'maisons closes', como se conocía a los prostíbulos. “El turismo sexual se desarrollaba sobre todo en los años en los que había una exposición universal, en la que había muchos extranjeros que venían a París”, señala la comisaria.

La ordenación urbana de la capital francesa, la construcción de los grandes bulevares o la llegada de la iluminación callejera a base de lámparas de gas y, posteriormente, eléctricas, cambian por completo la faz de París en esta época, así como los usos y costumbres de sus habitantes. La modernización y la industria atrajeron a la ciudad a miles de personas, entre ellas muchas mujeres que ejercían pequeños oficios manuales como el de lavandera, dependienta, florista o costurera, pero que a menudo no conseguían mantenerse -mucho menos si tenían familias a su cargo- con esos ingresos tan paupérrimos, por lo que acababan prostituyéndose para poder pagar el alojamiento o la comida.

Autorizada en el siglo XIX, considerada como un “mal necesario”, la prostitución estaba muy controlada. Las meretrices debían estar registradas en la prefectura de policía y estaban sometidas a controles médicos constantes para evitar la expansión de enfermedades venéreas como la sífilis. En la calle, sin embargo, fuera de los burdeles, también proliferaba una prostitución clandestina, de mujeres no registradas, de esas modistillas, doncellas o camareras que daban a conocer su disposición de la forma más sutil.

'Olympia', de Manet, expuesta en el Muso de Orsay de París

“Los artistas estaban fascinados por la dificultad para saber en el espacio público quién era prostituta y quién no”, explica Plusdemarcher. El equívoco, la ambigüedad, fue la fuente de inspiración para Louis Valtat, que retrató una falda que se levanta al cruzar la calle y deja mostrar un botín, y para Louis Anquetin, cuando captó la mirada directa de una mujer en los Campos Elíseos. El mundo de la noche y la teatralidad de las prostitutas tuvo un gran atractivo también para los pintores. Mientras que de día había que guardar las formas, la captación de clientes en las calles sí que estaba permitida por las noches. Las farolas se convertían entonces en auténticos despliegues de seducción, en los que las 'belles de nuit' trabajaban la postura, los vestidos, el maquillaje y que, según la comisaria, convertían la prostitución en un “auténtico espectáculo, había algo muy visual en todo aquello que atraía a los artistas, el color, la puesta en escena de las mujeres”.

Los cafés, centros de la vida artística, también se convirtieron, como describió Émile Zola en 'Nana', en “el último rincón encendido y vivo del París nocturno, último mercado abierto a los acuerdos de una noche”. A la hora de la absenta, entre las cinco y las siete de la tarde, las prostitutas esperaban en las terrazas la llegada de los posibles clientes absortas frente a una copa de alcohol y con un cigarrillo en la mano. Edgar Dégas recoge como nadie esa mirada entre ebria y triste de una joven que espera una tarde de oficio en 'La absenta', o las que cotorrean sobre la tacañería de un cliente en 'Mujeres delante de un café'. Ninguna dama “decente” se dejaría ver en uno de estos establecimientos sin acompañante, y mucho menos con un licor en la mesa. Los cafés están asociados a mujeres de mala vida, y más aún después de que se autorizaran las 'brasseries de femmes', cervecerías en las que mujeres servían el alcohol, animaban a los clientes a beber y, en el fondo, hacían las veces de lupanares ilegales.

La prostitución es transversal, invade el espacio público y convierte lugares aparentemente puros como la ópera o el ballet en escenarios no muy diferentes al Folies Bergère. “Las jóvenes bailarinas de la ópera de Paris, las “ratitas”, como se les llamaba entonces, entraban en la escuela de danza, a veces empujadas por sus propias madres, no tanto para ganarse la vida, porque ganaban un salario muy modesto, sino para encontrar un protector”, relata la comisaria. Son esos señores que vemos tras las bambalinas en las obras de Jean Béraud, vestidos de negro con sombreros de copa y barbas blancas, los bolsillos llenos, agarrando a jovencísimas bailarinas por el talle. La muestra del museo de Orsay nos ofrece una nueva lectura a obras muy conocidas como “Ballet (La estrella)”, de Dégas, donde tras la gracilidad, delicadeza y juventud de la primera bailarina que se inclina sobre el escenario vemos asomar entre las cortinas los pantalones negros de su “protector”.

La popularización de la fotografía, la aparición de la tarjeta postal fotográfica y, sobre todo, el nacimiento del cine dieron al mundo de la prostitución una nueva dimensión. También sirvieron para recoger sus estragos, como las deformaciones de la sífilis que expone la muestra con toda su crudeza. Más de un siglo antes de que los sitios X invadieran internet, las rudimentarias pero explícitas películas porno que exhibe el museo de Orsay (tras unas pesadas cortinas de terciopelo rojo, eso sí, y con la entrada sólo autorizada para mayores de 18 años), ya excitaban en sus momentos de onanismo a los caballeros del siglo XIX, muchos de los cuales también coleccionaban fotos de fantasías sexuales con posturas imposibles, penes erectos, piernas abiertas e incluso pornografía homosexual.

'La absenta', de Degas, que se puede ver en la exposición del Museo de Orsay

Y en la cima de este mundo tan real como sórdido se sitúan las estrellas de la alta prostitución, las cortesanas. Mujeres de carácter, que han hecho carrera en el teatro o como cantantes o actrices, conocidas por su belleza o exotismo, como la española La bella Otero o la bailarina Sarah Bernhardt, y que tenían a menudo uno o dos protectores. “En la época, dejarse ver del brazo de una cortesana célebre era un signo exterior de riqueza y de virilidad, por lo que mantener a una cortesana era casi una obligación para los hombres de la alta sociedad de la época. También eran consideradas como peligrosas para el equilibrio social, ya que buscaban que sus protectores gastaran cada vez más en ellas, y muchos acababan dilapidando su fortuna”, explica Plusdemarcher. Tras amasar suficiente riqueza, algunas de estas mujeres “fatales” conseguían casarse con hombres de la nobleza, cambiar su nombre y su destino y ganar una respetabilidad nueva.

Las cortesanas representaron un mundo aparte, una excepción en la miseria de las calles. La mayoría de las mujeres representadas en la muestra, sin embargo, detrás del maquillaje, detrás de la risa forzada, cuentan historias terribles de la pobreza que les conduce a vender sus cuerpos, de enfermedad y de tristeza, como la mujer de 'La melancolía', encarcelada en la prisión de Saint Lazare porque tiene sífilis, y de la que Picasso consigue mostrar una dimensión psicológica muy profunda. Vidas miserables convertidas, gracias al filtro de los genios, en una celebración del arte.

25 Sep 03:25

Hablamos con tatuadores sobre los tatuajes de mierda que se hace la gente

by Iago Fernández

Tatuaje obra de Mario Prado

Lostatuajes gilipollescos son los mejores del mundo. Y probablemente losnicos que no pasarn nunca de moda ni te harn mirar al pasadosintiendo lstima por el imbcil que fuiste. Ya hay muchosintrpidos que optan por reunirse con colegas para pintarrajearsegarabatos feos unos a otros. Una beso de tu madre y un helado estampados en la mejilla superan de largo a cualquier genialidad puntillista. Le hemospreguntado a un par de tatuadores qu es lo que ms les pidenltimamente y cules son las mierdas ms ridculas que la gentese dibuja en la piel. Pollas con cuatro huevos y un rosario, unacesta de pan, esvsticas homenaje a un amigo nazi, Speedy Gonzales,UN VENTOLN... todo vale.

Unejemplo del trabajo de Mario. Imagen va @mariopradofreijomil Trinidad Tattoo

MARIOPRADO, PONTEVEDRA

Enqu estilo de tatuaje te has especializado?

Hagoprincipalmente tradicional americano, que es lo que me gusta. Es unestilo colorido que queda muy definido sobre la piel, el estilo detatuaje a la antigua usanza que ahora mismo est bastante de moda.

Culesson los nuevos tribales? Lo que nos avergonzar el da de maana.

Lostribales de hoy creo que son los tatuajes maores, que la pea selos hace bsicamente para petarse el brazo sin ms. De hecho, pocagente te pide un tatuaje maor, te pide "untribal de esos con tringulos y espirales".Otros que son los nuevos tribales son los dientes de len, lossmbolos de infinito con patitas de perro o gato y las plumitas quese deshacen en siluetas de pajaritos. Ya perd la cuenta de cuntoshe hecho.

Estodo culpa de Internet?

Enlo que al tatuaje se refiere, Internet es un arma de doble filo. Poruna parte se ha extendido y ha ayudado a quitarle el estigma de mundocarcelario o marginal. pero por otro ha inundado la red de ideasnefastas acerca de lo que tatuarse. Google es la mejor herramientapara buscar malas ideas y malos tatuajes.

Hayzonas especialmente jodidas para tatuar? Testculos?

Enmi opinin, zonas complicadas para tatuar son las costillas (sobretodo en chicas con muchas curvas) o detrs de la oreja, sobre todopor complicaciones a la hora de tatuar cmodamente. Huevos y partesas todava no hice pero debe ser jodido!

Recibesmuchos encargos de mierda?

Elltimo encargo de mierda que me negu a hacer fue un fulano que sequera tatuar una esvstica y una cruz gamada como homenaje a unamigo suyo que era nazi. Segn l, no estaba de acuerdo con suideologa pero lo quera mucho y le quera rendir ese homenaje.Colega, cmprate un cerebro.

Lasbanderas de Espaa y Galicia, tulipanes y caballas. Caballas! Y lafrase "de la sangre de los mrtires brotaran tulipanes rojos".

Difcilde superar, s seor.

Losupera una chavala que lleg con una idea para un tattooen la espalda con peces tulipanes y banderas. Se lo simplifiqu y leprepar un diseo muy femenino con peces payaso tropicales y unostulipanes bien majos en una composicin en redondo. Y me dice: "Ylas banderas? Esos peces parecen retrasados". Le hice sus banderasde Espaa y Galicia, tulipanes y caballas. Caballas! Y la frase"de la sangre de los mrtires brotaran tulipanes rojos".Tela marinera. Me insisti en que quera la bandera de Espaa a laderecha. Se quera dedicar a la poltica. La juventud est tarada.

Unejemplo del trabajo de Jorge. Imagen va @jorge_lacera_tattoo Criminals Tattoo Madriz

JORGELACERA, MADRID

Qutatuajes te gusta ms hacer?

Tradicional,neotradicional... pero vamos, estoy en el camino de encontrar mipropio estilo. Busco un estilo con el que se identifiquen mistrabajos, intento no caer en los cliches. Conesto no digo que yo no lo haga o me parezca mal que otra gente lohaga, pero es algo que intento evitar.

Noparece tarea fcil.

Escierto que con la cantidad de gente que tata y estilos que hay, escomplicado, pero bueno, siempre te lo puedes llevar a tu terreno. Nome gusta encasillarme en ningun estilo, busco llevarme a mi rollolas propuestas de los clientes. Encontrar tu propia marca es unproceso que lleva anos y yo llevo poco en este mundo, para llegar aese punto se requiere muchisimo sacrificio y es algo que tienes quetrabajar dia a dia si quieres evolucionar.

Qurollo se lleva ahora?

Losmismos estilos que se han ido haciendo a lo largo de los anos perorevisitados. Algunos se ponen ms de moda que otros pero siempreparten de una base que se ha estado haciendo hace muchos anos:japones, tradicional americano, maor, etc... Lo que estoy viendoltimamente son los tattoopinterestque les llamo yo. Disenos que te trae la gente porque se los havisto a famosos o a alguien en una foto y vienen a que se los hagasigual.

Dameejemplos.

Eltattoodel Messi (o Sergio Ramos, Beckham...), siluetas de pajarossaliendo de una pluma desvanecindose o bosques saliendo de lamuneca. El ms codiciado por los amantes del tattoopinterestes el infinito. Vamos que est toguapo! A mi compi Maik Moreno le encanta hacerlos. Tambinhay genteque se pilla maquinas sin tener ni idea y se tata con los colegastodo ciegos. Esto no quiere decir que no lo haya hecho yo variasveces, pero ya me los he tapado. Suelen ser mierdas y pollas.

Latecnologa sopla a favor del tatuaje?

Soplaa favor porque puedesver a gente tatuar que no verias en tu vida si no viajaras a milesde kilometros y tambin porque hay muchas tiendas de sumunistrospara comprar cualquier cosa. Y tutoriales de cualquier estilo otatuadores que te gustan con los que te resulta facil y comodoponerte en contacto y seguir de cerca su trabajo. Pero a la vez soplaen contra, en el sentido de hay mucha gente que fusila disenos deotra gente, lo que me parece vergonzoso. Gente que no es tatuadora yse dedica a dar clases de tattooa profesionales. Pero bueno, imbeciles hay en todos los gremios.Personalmente, creo que hay mas cosas positivas que negativas.

Decididibujar una polla y ofrecerla gratis. Tenia cuatro huevos y unrosario, que es lo que solia dibujar en las libretas del colegio.Tard solo quince minutos en colocarlo.

Cules la peor mierda que te han encargado?

Enuna convencion un chaval me pidio que le tatuara la cara de sucolega. Me pareci cojonudo y me hubiera encantado haceerlo, pero loqueria en realismo y no tengo ni puta idea. En otra convencin,con mi compi Rayo, decidi dibujar una polla y ofrecerla gratis.Tenia cuatro huevos y un rosario, que es lo que solia dibujar enlas libretas en el colegio. Tard solo quince minutos encolocarlo. Se acerco un chaval y le propuse hacersela en laingle, para que asomara el capullo por los boxers. Hubiera molado enel cuello pero ya seria un canteo. De vez en cuando, me manda unafoto de la cara que ponen las chavalas cuando ven sus dos pollas ysus seis huevos.

Unejemplo del trabajo de Ivn. Imagen va @perez_onp Katattoomba

IVNPREZ , CORUA

Culesson las ltimas modas en tatuajes?

Loque llevan los famosos, lo que sale en la tele, en los anuncios...tatuajes pequeos, letras, smbolos, infinitos, relojes, brjulas,estrellas de los vientos, atrapasueos, etc. Las modas del momentocambian todo el rato y un pantaln te lo puedes quitar, pero untattoono. Mucho de lo que se tata por moda, acaba en arrepentimiento.Aunque ahora existe el lser, un tattoohay que asumirlo para siempre. Si no pierde su encanto. Yo hago detodo, pero a lo que me quiero dedicar y sobre lo que ms estudio essobre el tatuaje tradicional americano.

Cmoha cambiado este mundo en los ltimos tiempos?

Ahorael proceso mediante el que se obtiene la informacin es muyinmediato, ha perdido su valor y ha llevado el mundo del tatuaje a unpunto ms comercial. Ha crecido el volumen de gente que hacetatuajes y la que se tata y, dentro de todo esto, hay unos queencuentran en el tatuaje su modo de vida y lo valoran y respetan.Pero tambin hay quienes solo se quedan con lo que se ve en lasuperficie del oficio.

Seha vuelto mainstream?

Bueno,antes solo se tatuaban ciertos sectores de la sociedad que valorabanlos tatuajes de un modo diferente y eran conscientes de lo queimplicaba llevarlos. Ahora, al tatuar a todo tipo de personas, aveces la gente espera demasiado de un tatuaje, ya sea tcnicamente ode manera mstica. Creen que un tatuaje minsculo con mil cosas seva a ver despus de quemarlo diez veranos, como las fotos retocadasdel Google. Tambin esperan que un dibujo refleje su personalidad ysea a la vez un homenaje a toda su familia, a su perro... Esperandemasiado de un dibujo en la piel. Cuando lo ms genial de todo esque es un dibujo en la piel!

Hetatuado una cesta con pan, un ventoln, Jesucristo decapitado, unpingino gangster y mogolln de fricadas, pero de gilipollescosnada. Son tatuajes geniales!

Tehas negado a tatuar segn qu cosas por ser demasiadogilipollescas?

Mehe negado a hacer algn tatuaje porque tcnicamente era inviable,pero no porque fuera gilipollesco. Cuanto ms mejor. He tatuado unacesta con pan, un ventoln, Jesucristo decapitado, un pinginogangster y mogolln de fricadas, pero de gilipollescos nada. Sontatuajes geniales! No hara nada que fuera ofensivo contra losvalores en los que creo.

25 Sep 03:20

Cosas que haces como el culo en Instagram (y cómo arreglarlas)

by Fernando Bernal

Selfiesy ms selfies. Es un coazo, pero aseguran el triunfo. Lanzar lafoto nada ms hacerla. O, guardarla? Si no miras la hora antes,tambin es una cagada. Los filtros, lo ms sencillos posibles y sino utilzalos casi hasta abusar de ellos. Huye de los pixels, aunquesea obvio, todava se ven por ah autnticos delitos contra laresolucin de las imgenes... Son algunos consejos que nos han dadoinstagramersque triunfan con sus fotografas porque son fotgrafos. Nosotroslos hemos recopilado para ver si as subes seguidores, si no losquieres hacer caso, puedes seguir viendo de lejos la barrera de los100 followers.Tranquilo, como estabas hasta ahora.

Adriana Roslin (@adrianaroslin)

"Primerconsejo: no intentar imitar cuentas que te gusten si no inspirarte.Segundo consejo: da igual que no se entienda lo que es con tal de quesea bonito y te guste. Tercer consejo: no rayarse con preguntas tipo"tendr muchos likeso no?", "parecer subnormal por subir esto?". Es undiario o un portfolio que habla sobre tu estilo y lo que te mola y sia ti te gusta, sbelo. La gente no da a likeporque no quiere hacerte sentir ms importante; pero miran mucho".

"Megusta subir en el momento pero suelo guardar porque hago muchsimasfotos con el mvil y luego selecciono. Esto es muy friki pero hastahace poco tena muy controlados los horarios de mi Instagram y delas cuentas que segua para ver cunto trfico haba en esemomento y saber cundo tena que subir mi foto para que llamase laatencin. Digo hasta hace poco, porque cada vez me la pica ms. Conesto sigo mi segundo consejo; si me gusta en ese momento o encualquiera lo subir igual, aunque sepa que no va a tener muchoslikes.Y aado que si a alguien le mola lo que haces ya entrar astalkearte.Casi todos lo hacemos...".

"Trabajarduro, ser constante, hacer contactos y si tienes suerte que teesponsorice Instagram. Y punto. No existen truquitos de hacker.Dejadlo. En definitiva pienso que Instagram es una gran plataformapara ensear tu propio trabajo, tu vida, tu comida, tu gato, tuculo... Hay que saber aprovecharla, quererla y se triunfar".

"Cerofiltros. Antes usaba mucho el filtro Fade que viene con el iPhonepero cero filtros Instagram. Siempre opin que los filtros deInstagram no me parece que complementen o mejoren pero cada uno hacelo que quiere. Ahora se relaciona poner filtros Instagram con serbobo o principiante porque no impacta. Si meten el maldito Amaro seacab, OUT, me salgo de tu cuenta".

Sion Fullana (@sionfullana)

"El consejo bsico sera: haz la foto FUERA de Instagram. Ahoraque la aplicacin permite por fin subir fotos hechas en cualquierotro formato que el cuadrado, es un desperdicio usar solamente unacmara que aun sigue encuadrando el mundo en cuadrado. Hay vida msall, en los mrgenes. Inclyela. El segundo consejo es cuidar laluz. Busca una fuente de iluminacin, tanto de da como de noche,que te permita tomar una imagen ntida y sin ruido o movimiento. Haymuchos programas que permiten al hacer fotos separar el punto de focoy el de exposicin para un mayor control creativo. El tercer consejoseria cuidar los fondos. Si haces retrato, foto de calle, y hastapara selfies, hay que tener siempre presente que el escenarioes tan importante en el producto final como los 'actores'. Por muybonita que sea una cara y expresin de un sujeto, si el fondodistrae, compite por la atencin, o incluye fallos como una farolaque salga de la cabeza de la persona, habrs fallado la imagenfinal".

"Filtros s, siempre que sirvan la funcin de ayudarte a contarla historia que pretendas, o a resaltar una atmsfera determinada.Para ello, a mi me gusta usar herramientas de blanco y negro,vieteado muy sutil, contraste y nitidez, etc. Snapseed es mi apphabitual, y adems gratuita. Hay que recordar que el filtro tieneque ser una herramienta creativa, no una muleta en la que refugiarseo para intentar como diran por ah "vestir la mona de seda".Si la foto es mala de verdad, hazte un favor y brrala y a por lasiguiente, en vez de tratar de meterle cinco filtros y decir que seve bonita ahora. La otra cosa: filtros exagerados donde el espectadorve antes el efecto que lo que hay en la imagen, es uno de los erroresms crasos: color selectivo (todo blanco y negro menos un pequeodetalle en color, desenfocarlo exagerado, efectos grunge de texturasimposibles o enmarcados de locura".

"1) Nunca poner fotos de la cuenta de otra persona sin pedirlepermiso y sin otorgarle el crdito correspondiente (y si, hastausando el @ con el nombre). Que nos parezca bonita una foto no nos dael derecho a atriburnosla, para nada. 2) Poner mas de 5 fotos porda no suele ser muy recomendable, y ante todo no seas el tpicoque sube 20 fotos seguidas, acaparando todo el timeline de tusseguidores. 3) Nunca seas de los que hacen spam a borbotones,pidiendo que nos sigan, etiquetando a mucha gente para que vean unafoto que a lo mejor ni tiene relacin con ellos, etc. 4) Y hablandode spam, recomendacin clave es no abusar de las etiquetas masivasen tus propias fotos, con la esperanza de que nos va a ver mas gente.Lo ms que consigues al usar cosas como el #InstaGood es que telleguen los spam-bots a etiquetarte a ti en fotos basura".

Alberto Van Stokkum (@avanstokkum)

"Yo, en mi caso, utilizo Instagram para colgar mi trabajo comofotgrafo, retratos, publicaciones o campaas. Aunque cuando voyde viaje suelo hacer tambin fotos con el telfono. Mis tresconsejos serian: no pasarse mucho con los filtros, ajustar la fotocomo si estuviera hecha con una cmara al uso y, sobre todo, no sermuy pesado y estar publicando cada media hora".

"Fitros no. Como mucho la app de Photoshop. No s ni los que hay,si te digo la verdad".

"Creoque lo que menos me gusta es el bombardeo masivo de publicaciones, lagente que pone cientos de hashtags,y los cabrones que estn siempre de viaje dando envidia (risas)".

Laura Herranz (@laura.herranz)

1. Saca el mvil.

2. Haz una foto.

3. Compartir < Instagram < Recortar < Editar < Compartiren.

"El filtro ms usado en Instagram es No Filter. La mayora de laspersonas utilizan aplicaciones externas como VSCO para modificar susfotos. Yo no empleo filtros en mis fotografas, pero si tuviese queodiar alguno, detestara aquellos filtros que hacen que las imgenesse subexpongan y el resultado final sea oscuro y denso".

"Lo que triunfa en Instagram es el diario personal. Es una ventanaindiscreta a la vida de las personas, el rollito voyeur nosmola y el chisme tambin, a pesar de que muchos no queramosadmitirlo".

"Al parecer hay una forma de robar followers, pero implicatiempo y ganas. Consiste en meterte en el perfil de alguien que separezca a lo que t haces, ver la gente que le sigue y empezar acomentar o dar likes a esa gente. Supuestamente ellos semetern en tu perfil y si ven algo parecido a lo que ya les gusta deotros perfiles, te empezar a seguir o simplemente te dar el mismonmero de likes que has dado".

stas son mis cagadas favoritas:

- La increble sensacin de venirse arriba con los hashtags.Parece que ests desesperado por conseguir followers ynecesitas ponerlos todos, aunque no tengan nada que ver con la imagenque compartes. #deja #de #escribir #as #en #cada #foto.

- Subir 10 fotos seguidas. En serio? Gurdatelas y ve subindolasa lo largo del da o la semana. El mundo no se acaba.

- Todo tu Instagram eres t? Selfie, otro selfie, t saltando enla playa, t poniendo cara interesante, t desayunando, tsonriendo a la vida... "Hay que dejar la vanidad a los que notienen otra cosa que exhibir" (Honor de Balzac).

- Ttulos de fotos que se convierten en textos extensos. Si te gustaescribir crate un blog y djanos ver las imgenes de los dems.Si quisiera leer, estara leyendo un libro, no mirando Instagram.Gracias.

El Pony Bravo (@elponybravo)

"Loprimero es observar lo que te rodea, hacer muchas fotos y adquirirhbitos. Estos hbitos te pueden dar soltura para ser ms tcnicoen muchos aspectos. Observar la escena, esperar a que sea laadecuada, observar la luz, encuadrar, posicionarte bien, etc...".

"Filtrossiempre, edicin siempre, a no ser que todas la condiciones seagrupen y no sea necesario..., pero existen las opciones que mejoranlas fotos y son irresistibles, yo soy muy partidario de filtrosclidos de fotografa, degradados, vieteados, texturas y golpe deluz. Existe Hipstamatic, que es una app genial e indispensable,consiste en cambiar carretes y objetivos basados en un criterioverdadero. Para mi hacer fotos y compartir en Instagram con esta appes ir con filtros. Las fotos originales no dicen nada si no estnretocadas. Me molan todos los filtros porque si la foto funciona,funciona tambin con muchos filtros. Prefiero tonos clidos a lahora de seleccionar, con el que no puedo es con el filtro Kelvin.Adems de dar pistas de que se usa cuando debutas en Instagram, comolo hice yo, tambin lo usan fotgrafos de reconocido prestigio (asque puedo estar tranquilo)".

"Sivas por lo social, que lo que quieres es que la gente vea el feedde lo que vives en ese momento, lo mejor es soltar la foto cuantoantes. Guardar para otro momento es ms estudiado y mejor trabajo.Intento, por ejemplo, que si un da es lluvioso no compartir foto deda soleado y viceversa, lo genial es tener mucho material paratrabajar y tenerlo preparado".

Carlos de Lucas (@carlosdelucass)

"Calidadde imagen, no hay nada peor que una foto pixelada o poco ntida.Aprovecha el espacio, Instagram ya es pequeo como para que subisfotos de 2x2 cm. con unos marcos blancos enormes, de verdad, me hacedao. La seleccin, tmate tu tiempo, seguro que de las diez fotosque has hecho hay una que est mejor que las dems.

"Guardala foto, gurdala, las cosas de palacio van despacio, sbela a las23 h., cuando todo el mundo est en el sof con el mvil en lamano, es mucho mas probable que vean tu foto que si lo haces mientrasestn trabajando o en clase... Bueno en clase lo vern igual...".

"Hacerlas fotos ms pequeas de lo que ya son es la cagada estrella.Tambin creo que otro error muy comn es pensar que no es buenosubir muchas fotos, que la gente se puede saturar. Vamos a ver, todotiene sus limites, si subes diez al da puedes saturar, pero por logeneral, la gente te sigue por que les interesas de un modo u otro, yno s a vosotros, pero a m las cosas que me interesan no mecansan".

25 Sep 03:09

Un debate metafórico

Debate entre Margallo y Junqueras en 8TV --el canal televisivo del Grupo Godó--, un debate organizado por tres trazos estilíticos. A saber: a) cierta elegancia y cordialidad, inusual en esta cultura y, si me fuerzan, en este canal y programa --la estrella, en un día normal, es Pilar Rahola, un ciborg mezcla de humano y sistema sorround--, b) el bucle habitual del género tertulianismo. Y c). La cosa c) es radicalmente importante. Es tan importante que me la dejo para el postre. Bueno. Debate.

Margallo no se presenta como ministro, sino como miembro de la ejecutiva del PP. Junqueras no se presenta como chico ERC, sino como chico Junts pel Sí. Vamos, que esto es un juego de espejos, en el que los gordos se reflejan flacos y los flacos, gordos. Margallo opta por un punto de partida sentimental --"siento dolor por romper la concordia con la que nos dotamos en 1978", etc--. Una hipotética concordia desintegrada, para el tramo al que se alude, cuando la elaboración del Nou Estatut, los boicots al cava, la sentencia del TC y, en fin, lo que el constitucionalista Pérez Royo ha calificado como un golpe de Estado del PP al título territorial de la consti, hoy, como los tramos sociales, inexistente.

Es decir, Margallo inicia el debate con palabras que llegan con casi una década de retraso. Junqueras, un monstruo televisivo --forjado en la radio, su rostro se hizo popular como tertuliano televisivo--, cambia de tercio y habla de las ulteriores declaraciones emitidas por Rajoy, ese filón. Inciso: la progresión intelectual de las declas de Rajoy permiten calcular que, a lo sumo, mañana por la tarde, nos puede sorprender con esta frase histórica: "Hoy me he vestido solito". Se habla aquí de pérdida, o no, de la ciudadanía española y europea tras la proclamación de un Estado Catalán. Junqueras, que no. Margallo, que sí.

Cita el ejemplo de Argelia. Junqueras: "¿Está comparando Catalunya con una colonia?". Margallo es taxativo en este punto --como, glups, los militares que atentaron contra De Gaulle--: "No era una colonia. Era un departamento". Cita a Juncker --este debate se grabó por la mañana, por lo que no se sabía que la traducción a lo de Juncker en castellano había sido sumamente creativa-. Bucle. Cambio de tema. Economía. Margallo fija el paro posterior a la independencia en el 37%, las pérdidas en las pensiones de unos 400 euros mensuales. Junqueras, que no. Bucle. Se habla de la permanencia en el euro. Margallo que no. Junqueras que sí. Bucle. El debate finaliza con una declaración final de cada uno. Junqueras, abogando, glups, por el liberalismo, esa cosa que no existe en el Sur, salvo para aludir a negocios con el Estado: "No hay que preocuparse. Los mercados llenarán los vacíos económicos". Margallo finaliza con una metáfora de los límites intelectuales del nacionalismo español, formulados por San Isidoro: "Si ya tienen la nacionalidad española, ¿para qué quieren otra?", que tantas toneladas de sangre provocó en el siglo XIX y XX.

Los bucles del debate dibujan, a su vez, dos escuelas de bucles. El bucle PP --si bien, me temo, es más amplia; podría ser la Escuela del Régimen del 78-. Hay cosas que no son discutibles, no por que lo diga la constitución --un texto afuncional y desorganizado en varios de sus tramos desde su interpretación extremo-centrista iniciada en el Aznarato, y los recorta y pega posteriores--, sino por razones anteriores y escasamente democráticas. El bucle Junts pel Sí, a su vez, consiste en confundir propaganda no contrastada como argumentario y realidad. Algo que da el pego y funciona sólo en esta cultura. Pero no en otra. En la entrevista que la BBC --es decir, otra cultura-- le hizo a Raül Romeva, ese sistema de respuestas, fundamentadas en crear bucles y estados de ánimo paralelos a la realidad --básicamente, lo que han hecho Margallo y Junqueras--, no funcionó, quedó desarticulado. Y, con ello, el grueso de la campaña de Junts pel Sí. Algo, por otra parte, poco importante. Las culturas locales son autosuficientes, no necesitan puntos de vista foráneos para confirmarse o negarse. Salvo en puntas de crisis. Ah, no viene a cuento --o sí--, pero en la entrevista de la BBC quedaba claro que, para el público informado europeo, el Gobierno del Estado y el de la Generalitat eran dos entidades corruptas. Sea por eso o no, en el debate no se habló de derechos. Ni Margallo ni Junqueras observan el Estado fundamentado en derechos sexis. De hecho, no se habló del derecho a decidir, algo no contemplado en el Estado, sino de bucles que se ubican varias casillas más adelante. Y que, por ahora -y pinta que para largo-, no aluden a problemas próximos.

Lo importante del debate, no obstante, fue el tema C). Es decir, la pésima gestión, por parte del Gobierno del Estado, del Procés Català. Es algo único en el mundo que un ministro de Exteriores --de Exteriores, Mariano--, discuta públicamente con un parlamentario independentista de su biotopo. Si uno es escandinavo, puede entender que eso es algo propio de una cultura democrática que tira de espaldas. Pero para los usuarios de las culturas locales, es alqo que ilustra, más y mejor, una serie de patologías. Les hago un inventario de las más divertidas. Supone que el Estado no sabe lo que está haciendo. Supone que no hay política de Estado al respecto, ni diálogo. Supone posiciones ridículas al respecto. Supone la chulería de un ministro --"voy a ir a Barcelona y los evangelizaré en un debate, como hicimos con los moros de las Alpujarras", se supone que es la lógica--. Supone la confianza, como género de discusión social, esa cosa que en otras culturas se realiza en el periodismo, en las tertulias entre periodistas-políticos. Supone, por tanto, la visualización de una cultura democrática escasa, patológica, sustentada más en mitos que en la capacidad de leer la realidad. Supone, en fin, y esto puede ser el postre, no de este artículo, sino del Procés --esa improvisación, sin agenda efectiva, más allá de la propagandística, para el 28S--, una escasa cultura democrática, que en el caso del Gobierno del Estado, puede practicar, otra vez, la chulería y el mito, en cualquier dirección aleatoria. Incluida una dirección antidemocrática, violenta o salida de tono. Algo que puede cambiar la recepción del conflicto catalán en Europa y dotarlo de sentido urgente.

25 Sep 03:00

Descarga gratis 'El gran libro del petricor: 128 cosas asombrosas e innecesarias que aprendimos gracias a Verne'. ¡Estamos de cumpleaños!

by Verne

En Verne llevamos un año publicando historias. Lo vamos a celebrar regalando El gran libro del petricor: 128 cosas asombrosas e innecesarias que aprendimos gracias a Verne, un e-book obra de nuestro redactor Jaime Rubio Hancock que recoge muchos de los datos y hechos más fascinantes con los que nos hemos topado, incluyendo leyendas urbanas, la ciencia detrás de las leyes de Murphy y la respuesta a preguntas eternas, como, por ejemplo, por qué se nos desparejan los calcetines.

¿Y qué es el petricor? Es el olor de la lluvia sobre la tierra seca, uno de los temas con los que nos estrenamos el 24 de septiembre de 2014 y, aún hoy, de los más exitosos que hemos publicado.

Descárgate ya el libro:

(Y si aún quieres más, apúntate a nuestra newsletter)

25 Sep 02:52

Redditors Share Their Weird Eating Habits

by Lisa Marcus

Image: Jim.henderson

Do you have any unusual eating quirks? Most people have at least one. I've been teased before due to my penchant for sometimes taking apart and rearranging my sandwiches. I've seen some people who have their procedure of eating Oreos down to a science. Others eat chocolate bars in a certain way. Some people combine foods on their plate; others are freaked out if the foods on their plate even touch. 

Yet when Redditors were asked what their most bizarre food habits were, it became clear that the abovementioned routines were just the tip of the proverbial iceberg. Some examples follow: 

"Cheese Doritos dipped in milk, then suck the cheese milk off the chip and eat the naked chip. Delicious.

EDIT: Guys, it’s actually delicious! Please try it." -gumgooki


"My co-worker 1.) Takes his sandwich out of the fridge. 2.) Removes the single slice of swiss cheese. 3.) Eats his sandwich. 4.) Places the cheese slice on a plate. 4.) Puts this in the toaster oven until melted. 5.) Proceeds to eat the cheese with a fork and knife. 

Mitch if you are reading this, ITS WEIRD." -today_is_yesterday


"When I have Taco Bell I eat the taco or burrito first then suck on a packet of hot sauce after. Too lazy to pour it on the food I guess." -jusfunky
 
"I peel and eat the crust off Chicken McNuggets before eating the actual chicken." -TheCoastalService

"I can take 25 bites out of an M&M. 50 out of a peanut M&M." -Heideed

Read more unusual eating habit confessions from Redditors here. Via Uproxx

25 Sep 02:49

5 Times I Was Disrespectful to My Mom and Then Woke Up in Her Body

by Lyndsay Rush

Parents are just the worst! Especially moms. Ugh, it’s like: don’t. But something weird started happening last year that made me maybe reconsider constantly referring to my mom as a Bitchdragon: I’d get in a fight with her, and before I knew it, I’d wake up in her old friggen body, to learn some kind of lesson about compassion or something.

 

The first time it happened we’d just finished eating Chinese food in icy silence. She’d just told me that she didn’t think Beth was a “good influence” because she’s “been dabbling with Coke” and had gotten “suspended seven times this year,” so I threw my plate into the sink so hard that it shattered. When I woke up for school the next morning I was like holy shit I’m in my mother’s body. Yeah, that’s right—her old, weird 44-year-old gross body. As shocking as the experience was, I didn’t really learn my lesson until we’d Freaky Friday’d four more times that year.

 

The second time I switched bodies with my hard-working, single mom, it was because I’d told her she dressed like she’d given up on life. I didn’t even think this would be a body-switchable offense and it wasn’t even Friday, but sure enough the next day I found myself with my own brain and personality but with my mother’s bad back (okay, so I guess I was in the wrong when she complained about it the other day and I told her to shut her whore mouth.) I was mostly just relieved when this one was over, hoping it wouldn’t happen again, until…

 

The next time I was so incredibly rude that the forces of nature magically swapped my body for my mother’s body was when she tried to tell me that it wasn’t her fault my dad left her for his SoulCycle instructor and I rolled my eyes and said “gag me with a spoon.” Then I was like “ughh not again” as I immediately saw the world through her shitty, wrinkly eyes. I think the reason we had a Freaky Friday episode this time was because not only was I insensitive and disrespectful, but I’d borrowed a super old phrase and the universe was just like, nope. Still, I learned like, almost nothing.

 

 

By the time the fourth swaparoo came around, I was almost used to living in my mom’s old bag of bones. Sure, it made for really anxious days spent wondering what embarrassing things she was saying while she was in my body at school, but by now it was almost a better punishment than getting my iPhone taken away. One bonus: I finally understood why she drank so much wine at night—turns out it takes a ton of that shit to knock out someone with my mom’s tolerance. Also I got to drive her car.

 

The last time it happened I knew we were gonna switch carcasses the minute, “You’re so embarrassing on Facebook; you should just kill yourself” came out of my mouth. Sure enough at the strike of midnight I woke up and realized I was reading Fifty Shades of Gray and enjoying it. Yep—mom bod. Ugh. Still didn’t learn shit.

 

So what did I take away from all of this dark magic that kept happening over and over again? I guess mostly that this was probs some huge scheme to get us to us walk a mile in each others’ shoes and come out on the other side with more respect and understanding for one another. Or some bullshit. I dunno. But I do know that the next time it happens I’m gonna call the school and tell them my daughter needs to park in the teacher’s parking lot ’cause of a leg disorder or some shit. I think that’s empathy.

25 Sep 00:12

Junipero Serra was a brutal colonialist. So why did Pope Francis just make him a saint?

by Dara Lind

On Wednesday, Pope Francis officially canonized Father Junipero Serra, thereby making Serra a Catholic saint. Serra founded several Catholic missions to convert Native Americans in 18th-century California, and he's the first saint to be canonized on US soil. The pope actually fast-tracked his confirmation — skipping a couple of traditionally required steps — to make sure he could grant sainthood to Serra during his visit to the States.

But a lot of Americans — particularly Native Americans — have been protesting Serra's canonization. After all, many people today think that "civilizing" the Native Americans of California did more to erase their culture than it did to save their souls. Here's why there's so much controversy over what Serra's legacy really was — and whether his life is something the Catholic Church, not to mention the reputedly progressive Pope Francis, should be celebrating in 2015.

Who was Junipero Serra?

Junipero Serra was an 18th-century Spanish missionary who is as responsible as anyone else for establishing the Catholic presence in colonial California. Serra founded nine of Spanish California's 21 missions: closed communities for Native Americans who agreed to convert to Catholicism, in which they practiced European-style agriculture and Catholic-style morality.

If you knew all this already, you probably went to school in California. California history classes have treated Serra as a state hero for decades; children have often been required to build dioramas of the missions. And in the US Capitol, which is decorated with statues from every state of important historical figures, the California statue depicts Father Serra.

Since California is so culturally liberal now, it's easy to assume that the state wouldn't lionize Serra so much if he weren't actually good for the natives. But his prominence is the result of a very different period in state history — one in which the state was much less interested in the opinions of nonwhites. According to Santa Clara University historian Bob Senkewicz, Serra started getting lifted up as a "California hero" during the late 19th century, during the "Spanish revival movement" (which happened, not coincidentally, after whites were beginning to thoroughly settle into the state). As Senkewicz told Emma Green in an (extremely good) article in the Atlantic about Serra: "[They] created a mission mythology of dedicated, selfless missionaries and happy, contented Indians [...] a kind of bucolic arcadia."

Serra's missions weren't a happy place for native Californians

"Bucolic arcadia" is definitely not how most people these days would describe colonialism in the Americas — whether practiced by priests or soldiers. And Junipero Serra was undoubtedly on a colonizing mission: he wanted to save the souls of the natives as well as assimilate them into European culture. So, unsurprisingly, in the late 20th century, as historians started scraping off the "mythology" of colonialism to uncover what had been painted over, they had to reevaluate the mission system and Serra himself.

One way to answer the question of whether Junipero Serra was really good for the Native Americans he purported to serve was how natives were treated on the missions themselves. The backlash against Serra began when historians began to look at birth and death records on the missions and discovered that more natives were dying under Serra's watch than being born — not a great indicator that Serra was saving native lives. The contemporary picture of the missions is less a "bucolic arcadia" than a feudal labor camp, with natives beaten if they violated Catholic teachings or didn't work hard enough. Serra's defenders point out that no native was forced to convert to Catholicism and live on the mission if he or she didn't choose to; his critics point out that once someone chose to convert and live on the mission, soldiers would be sent after him if he tried to escape.

That's definitely not great! But there were no great options for Native Americans living in 18th-century colonial California. Natives who weren't living on the missions were also getting felled in huge numbers by European disease; they were subject to Spanish violence and cruelty; and some historians argue that the changes Spanish colonists wrought to the local ecosystem by importing foreign animals and plants were so enormous that it was basically impossible for native Californians to continue their traditional lifestyles. In other words, the missions were just one, arguably less terrible, option among terrible options.

Contemporary native groups feel Serra tried to erase native culture

To some of Serra's contemporary defenders, the fact that Serra tried to provide a humane form of colonial rule to natives is enough. They point out that he tried to advocate on natives' behalf to colonial soldiers and officials, and that he was more concerned with the natives' well-being than his Spanish peers.

But no one is arguing that Serra disagreed with the colonial project — to the contrary, his kindness toward natives was conditional on whether they accepted Catholicism and European-style living within the missions. And that is at the heart of contemporary opposition to Junipero Serra: not that he was bad for the lives of the native Californians in the missions, but that he helped to erase and destroy their culture.

Some critics call this "cultural genocide." Whether or not that term is appropriate, it's hard to deny that Serra was interested in assimilating natives into "civilization." And for native groups, and many other contemporary progressives, it's a cultural imperialism that doesn't deserve to be honored.

Of course, this isn't unique to Serra: Most missionaries from most churches have gone to "backward" parts of the world for exactly this reason. The imperialism of missionary work is one of the biggest flashpoints between contemporary progressives and established religion. But it's become particularly relevant as the Catholic Church has started venerating Junipero Serra. In 1988, Pope John Paul II started the sainthood process by beatifying Serra — but the controversy he provoked was enough to let Serra's prospective sainthood languish for more than 25 years, until Pope Francis suddenly picked it up again.

Why is Serra being canonized now?

Francis didn't just resume the process of turning Serra into a saint — he fast-tracked it. The Catholic Church traditionally requires that any would-be saint get credited with accomplishing two miracles after he's died (usually something along the lines of healing a parishioner through prayer or relics). Then the Congregation for the Causes of Saints has to vet the nomination before choosing whether to approve the person for sainthood.

When it came to Junipero Serra, Pope Francis skipped most of those steps. Francis simply announced at the beginning of this year that he was going to canonize Serra. Serra only has one recent miracle to his name: the 2013 healing of a Native American woman who prayed to a relic of his. And the Congregation for the Causes of Saints did approve Serra's canonization before it formally happened Wednesday — but they did it four months after Francis announced he was going to be canonized anyway, and even after the pope personally conducted a mass commemorating Serra.

It's obvious that Francis wanted to be able to canonize Serra during his trip to the US, making Serra the first saint canonized on American soil. But that isn't enough to explain why he is so personally invested in Serra's sainthood.

If Pope Francis is the "cool pope" — the pope who turns down lunch invitations with congressional leaders to eat with the homeless, and is less interested in judging LGBT Catholics than judging the rich — why is he so interested in canonizing a man too controversial for his predecessors to touch?

Junipero Serra was an oppressor of Hispanics — but also a Hispanic himself

Junipero Serra isn't just the first saint to be canonized on American soil; he's the first American Hispanic saint to be canonized, period. And to many Catholic observers, this is the key to Serra's fast-tracked sainthood: a simple matter of demographics.

Thanks in no small part to the efforts of Serra and his missionary colleagues, Catholicism is a global faith — and one with a substantial power base in Latin America. Pope Francis himself reflects that: He's not just the first Latino pope but the first pope to come from the Western Hemisphere. And the American Catholic Church, in particular, would be in dire demographic straits if not for Latin American immigrants and their children.

This is one (perhaps cynical) way to look at Pope Francis's focus on immigrants during his trip to the US: He's talking about the people who are keeping the Catholic Church alive in America. But it's also a way to look at Francis's advocacy of Serra: a Hispanic saint for a Hispanic church.

Not everyone, however, would agree that Serra even counts as "Hispanic" as a matter of terminology. In the 21st century, some people who identify as Hispanic refuse to use the term to refer to Spaniards — they believe "Hispanic" refers to the colonized, not the colonizers, and Serra was definitely the latter. This isn't just a terminology problem: It's a paradox of Hispanic identity. It's typical to say that Hispanics in the Americas are a fundamentally mestizo culture — a mixture of Spanish, Native American, and (in some places more than others) African cultures. Sympathetically, many Hispanics may side with the colonized over the colonizers, but they recognize that they're descended from both.

This paradox only gets sharper when dealing with Hispanic Catholics: people who practice a faith that was initially brought to them by colonizers. During a recent tour of South America, Pope Francis repeated an apology that Pope John Paul II had made for the actions of the Catholic Church in the Americas during the colonial era — but he did so during a mass attended by people who'd kept that faith. And while Junipero Serra's sharpest critics are Native American groups, the woman who claimed to be miraculously healed by his relic is Native American, too.

Serra is being canonized for what he did during his life — but by Catholic standards, not humanitarian ones

Junipero Serra himself, however, had no interest in creating a mestizo culture. He was an evangelist, trying to win over native Californians to Catholic life. The contemporary Catholic Church may allow Native American Catholics to go on vision quests and pray in sweat lodges, but Serra probably would not have approved.

But in the eyes of Pope Francis, this is a virtue, not a fault. Francis is an unabashed fan of evangelism: of taking the Gospel to people who haven't heard it and might not have interest in it. As he wrote in his first encyclical, "I wish to encourage the Christian faithful to embark upon a new chapter of evangelization."

Many progressives have extrapolated from Francis's relatively benevolent comments regarding, say, LGBT Catholics or women who have had abortions, and assumed that because Francis is uninterested in the issues that Americans think of as "culture war" issues, he's uninterested in a culture war generally. But nothing could be further from the truth. Pope Francis is apocalyptically critical of the modern world, and feels Catholics need to be actively combating it. To people who think of evangelism as inherently imperialistic, this seems reactionary; to people who are deeply worried about modernity, reactionary is exactly the point.

It seems obvious, but given the controversy over Serra, it's worth remembering: People aren't canonized by the Catholic Church for being good people; they're canonized for being saintly Catholics. Obviously, Serra was canonized mostly because of what he did during his life, rather than for having supernatural powers — that's why Francis skipped over the required second miracle to make him a saint. But he was canonized because what he did during his life was good according to Catholic teaching.

It's usually a bad idea for non-Catholics to assume that Catholic saints were good people by non-Catholic standards. Mother Teresa's name has become shorthand for "good-person-ness," but if you don't agree with the Catholic Church's teachings on contraception, you're unlikely to approve of her advocacy against condoms at the height of the AIDS epidemic. (Similarly, if you don't agree with the Catholic Church's teachings on abortion, you probably disagree with the claim she made during her Nobel Peace Prize speech that abortion is the greatest threat to world peace.) Pope Francis isn't an American progressive; he is a Catholic pope. And it's not surprising that he believes the "saving" of Native American souls was a good thing in and of itself.

24 Sep 23:58

Why Are People Obsessed with the Legendarily Dark Internet Video 'Dafu Love'?

by Mike Pearl

Warning: This article contains graphic descriptions of child abuse.

If you're like me, your internet curiosity sometimes carries you to things that make you feel like you need to wash out your head. When I was in high school, like many kids with internet access and an attraction to the morbid, I browsed Rotten.com, the grossest place on the internet at the time. The site's smirking misanthropy didn't appeal to meI wasn't there to laugh at photos of people who had died violentlybut I did think it was important, for whatever reason, to actually see Chris Farley's corpse, and Rotten was happy to help me out with that. I've also watched the full video of journalist Daniel Pearl getting beheaded, and listened to the audio records made during the Jonestown massacre.

I'm far from the only one who's wandered into those darkbut easily accessiblecorners of the internet. Earlier this year journalist Brianna Snyder wrote an account for Wired about her experience watching horrific videos of murder and her attempts to rationalize her viewing habits. "I know I am contributing to the humiliation and dehumanization of the victims whose deaths are caught on video," she concluded. "And I can't apologize enough to them for contributing to it. My guilt doesn't absolve me of my voyeurism. It only makes me more a part of these victims' abuse and pain."

On Motherboard: A Survey of the Dark Web Knife Trade

Most people who watch these things are less apologetic, however. You can find plenty of themwhere else?on Reddit, more precisely on the r/deepweb subreddit, where users gather to trade gossip about the worst things on the deep web, the collective name for the unindexed (meaning Google-proof), and usually encrypted sites on the web. That's where I heard about "Dafu Love," an alleged snuff film that is one of the most horrible videos ever madeif it's not simply a 21st-century urban legend.

"What is Dafu Love?" a thread started by a redditor named ImAPotatoBoss asked. "I've heard people talk about people who have gone insane watching it," he went on. "But, what is it?"

According to secondhand accounts, the supposed video features a real Australian man living in the Philippines named Peter Scully, who, along with his accomplices, tortures several babies to death. Rumor has it they use a hammer and chisel to break a baby's skull. Rumor has it they disembowel a baby. Rumor has it, they beat two babies together as though they're having a pillow fight, until the impact finally kills them.

If anyone admitted to seeing "Dafu Love," they'd be essentially confessing to a crime.

I've looked for evidence that "Dafu Love" existed, and never found anything concrete. It's hard to substantiate the rumors (one early account of the video was written in Spanish, another comes in the form of a YouTube video), and given its disgusting supposed content, its not surprising that no one is bragging about seeing it.

If anyone admitted to seeing "Dafu Love," they'd be essentially confessing to a crime, according to Frank Kardasz, former commander of the Arizona Internet Crimes Against Children (ICAC) Task Force. "We have in the past arrested 'researchers' who then unsuccessfully tried to invoke a First Amendment/free speech/publisher protection for their contraband image collection," Kardasz told me. "You don't want to be 'That Guy.'"

Watch: The Man Who Can Conquer Mountains with His Mind

If "Dafu Love" does exist online, it would be on the deep webcomputer security expert Gareth Owen found in a study last year that 80 percent of Deep Web use is connected in some way to pedophilia. That follows a long trend of pedophiles using technology to amass collections of child pornography. In the 70s and 80s, Kardasz said, these materials were mostly distributed by snail mail, and until the mid 90s, "there was no such thing as an investigative unit anywhere whose sole focus was contraband images depicting the sexual exploitation of minors... At that time, such investigations were infrequent enough that they were only subordinate duties for investigators who mostly worked other types of crimes."

Since the advent of the internet, the scale of enforcement has exploded. "Every state in the US now has an ICAC task force," Kardasz said, adding that in addition to those task forces, the FBI and the Department of Homeland Security have units dedicated to arresting and prosecuting those who commit crimes against children.

Today there are law enforcement teams focused solely on the deep web. "There are more difficult cases where the child abuse material is being hosted on the Deep Web, and much of it is gone very quickly," said Detective Roy Calarese of the Chester County Computer Forensics Lab.

Peter Scully, the man rumored to be behind "Dafu Love," is one of the most loathsome nodes on the network of deep-web pedophiles. The 52-year-old Australian is currently locked away in the Philippines, awaiting trial for rape and human trafficking and under investigation for the kidnapping and murder of children.

According to reports from the Australian media, Scully moved to the Philippines in 2011 after being charged with fraud. While living there, he allegedly began making pornographic films of underage girls for a depraved global market; he was reportedly paid $10,000 (over $7,000 USD) by those who wanted to view his most notorious film, "The Destruction of Daisy," which allegedly features the torture of a baby under the age of two.

The video surfaced in Europe, according to an Australian 60 Minutes reportScully's face was blurred out, but his Australian accent gave investigators enough to find him after a worldwide search.

The only accounts of "Dafu Love" are whispers passed from alleged viewers of the video to those who want to pass the horror on to the rest of the world.

The Australian federal police did not return multiple requests for comment about Scully and "Dafu Love," and it doesn't appear that they've spoken to other media outlets about the video either.

The only accounts of "Dafu Love" are whispers passed from alleged viewers of the video to those who want to pass the horror on to the rest of the world. YouTuber vloggers who have supposedly been given insider knowledge of the video shake their heads, condemn the horrific crimes they're about to describe, and warn their viewers that they're about to hear something horrible. On the internet, a warning like that guarantees a captive audiencea video posted by a user named Takedownman has garnered hundreds of thousands of viewers in three months.

"I have had many fans ask about if it was real and if Scully was involved," Takedownman told me when I asked him what drew him to the topic, adding that Scully was "the scum of the Earth." But he couldn't help me validate the rumors about the video. "'Dafu Love' is something that many people have said is very real on the deep web. However, on the surface web, many have stated it is a fake."

Indeed, others dismiss "Dafu Love" as an urban legendnothing but a sadder version of Slender Man designed to creep the curious out. The earliest account seems to be an undated post on the Wikia community Creepypasta that's old enough to have had comments posted on it in May 2014. Creepypasta is an entertaining repository of spooky shit to read during a sleepover, but not a news source. If that's the origin of "Dafu Love," it would point to "Dafu Love" being total bullshit.

When Peter Scully was interviewed by 60 Minutes, his answers as to why he did what he did were vague and nondescript to the point of being boringit's not that he lacks remorse, it's that he seems completely divorced from the situation. But we can divorce ourselves from his sort of evil, as alien as it is to our lives. The harder question is why so many peoplemost of them presumably without a pedophiliac bone in their bodieswant to talk about "Dafu Love," and why so many others are willing and even eager to watch videos of people being dismembered and killed.

The difference between people who want to close their eyes when confronted with horror and those who peek may never be understood.

Last year, when Islamic State beheadings were big news, an academic paper titled "Captivated and Grossed Out: An Examination of Processing Core and Sociomoral Disgusts in Entertainment Media" was published. I asked one of the authors, Bridget Rubenking, descriptions of "Dafu Love" are so compelling to some people.

Having studied the disgust reactions of 130 test subjects, she's pretty sure it's about avoidance of taboos. Her hypothesis is that our ape brains are programmed to learn from watching the things we don't want to happen to ourselves, and that it's part of "our oral rejection system." Essentially, we instinctively want to follow taboos, but we also want to see them broken. A desire to see violent things happen to other people, she said, "may havemanifested itself over time to tell us what practices and what people to avoid,and we rubberneck because we don't want to do the bad thing."

According to Kardasz, "one of the continuing challenges of crimes against children is the fact that emotionally, logically, and psychologically we so abhor these crimes that we want to do everything to deny their existence," he said.

But as the 239,000 views on Takedownman's video can attest, these crimes fascinate some of us, and not everyone wants to "deny their existence" at all. And the difference between people who want to close their eyes when confronted with horror and those who peek may never be understood.

"There's content for all types because there's all types of people. I don't know some of the underlying issues of why some people are more drawn to this content than not," Rubenking said. "People's moral codes may or may not be involved in the type of content that they can stomach."

Follow Mike Pearl on Twitter.

24 Sep 23:56

Why Are Films So Afraid of Showing Vaginas?

by Ruby Lott-Lavigna

Photo by Flickr user Philippa Willitts

I recently went to see The Diary of a Teenage Girl. It was greatthe feminist overtones, the agency of the protagonist, the flaresyet I still left disappointed. Disappointed that the film had failed to show any vaginas.

Frequency of vulvas is not the way I personally measure a film's quality (I didn't storm out of Inside Out, for instance, thinking, Where are all the vaginas?), but Diary of a Teenage Girl centered around female sexuality, and the absence of any full nudity felt dishonest. If the film was comfortable enough depicting a 15-year-old (portrayed by a 23-year-old) having sex and dabbling with heroin, it might consider depicting a naked, real, vulva-carrying body to go along with the sex stuff.

Films are terrified of depicting vulvas. Breasts are finegreat, in fact. As long as they're quite sexy and not, you know, sustaining a human life through breastfeeding or doing anything other than being alluring, we like them. Breasts will sneak into the occasional PG film (Kubrick's Barry Lyndon) and sit comfortably in a PG-13 (The Fifth Element).

A shot, however, exposing even a hint of a vulva is almost guaranteed to earn your film a UK 18 rating . The revulsion some people articulated was hypocritical in many casesthe same people saying, 'Urgh! A vagina!' were probably only two mouse-clicks away from accessing porn and saying, 'Ooh! A vagina!' Some people get very anxious when the vagina is not being represented for their pleasure; they feel excluded by its power and autonomy."

READ ON BROADLY: What Actually Happens When Your Vagina Falls Out

Having already spent far too long thinking about vaginas, the reason for the eternal absence of the vagina seemed twofold. One reason is that the vulva, unlike breasts, is harder to angle as solely for the male gaze, and therefore becomes a threatening marker of female autonomy. It is too often being used for something elsefemale pleasure, masturbating, giving birthfor it to be simply an orifice for a guy to imagine his dick going into. If films are, more often than not, made by men and for the male gaze, then the inclusion of the vulvaeven if attempting to be sexysits uneasily if the depiction can be too easily detached from "object literally only useful for male pleasure." As soon as it strays away from that definition, the vagina becomes problematic. Passive cis women's bodies are useful for men to project their sexual fantasies upon; active cis women's bodies that are using their vaginas for a purpose that in no way gives a man an erection is gross/wrong/explicit.

The second is that female sexuality is perpetually mythologized. Simone de Beauvoir once wrote that "women are the other and their cunts are mysteries to us all." I've paraphrased that a bit; what she actually said was women are othered as a result of the "mysterious and threatened reality known as femininity." For hundreds of years, women have been considered mysterious and alluring exactly because of that mystery. Historically, then, the hidden vaginathat coveted sexual goal that offers infinite pleasure to a manis what's considered conventionally sexy, and exposing it in a film undermines that. If a vagina is only sexy when hidden, then a vagina can't be considered sexy in a film, so doesn't need to be included.

Related: Watch 'Alexyss Tylor's Vagina Power' on VICE

&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;span id="selection-marker-1" class="redactor-selection-marker" data-verified="redactor"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/span&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;

There are exceptions to this, but films not scared to show us a vulva here and there are often considered extreme and graphic because of their use of cis female genitalia. Blue Is the Warmest Color is an example of a film with complete female nudity, and many of Lars Von Trier's films (Antichrist, Nymphomaniac parts I and II) contain vulvas.

Neither of these, however, quite manages to render just the mundane reality of a vagina. Blue Is the Warmest Color reeks of male gaze and Antichristwell, it's probably an 18 for more than just a shot of Charlotte Gainsbourg wanking in a forest. Gasper Noe's new film Love is sure to include uninhibited depictions of cis women's bodies, but it will most likely be capitalizing on that "shock value" of the vagina, perpetuating the idea that its inclusion in a film is somehow radical.

Demythologizing the vagina is essential so that women's sexuality, bodily functionsexistence, for Christ's sakeis normalized. It can be a difficult line to walk between sexual honesty and misogyny when it comes to nudity, but vaginas don't always need to be this terrifying or graphic emblem of sexuality. Sometimes, they're just plain old vaginas.

Follow Ruby Lott-Lavigna on Twitter.

24 Sep 23:46

This is another sure sign of intellectual dishonesty

by Flexagon
From the Neurologica blog: "Creationists are engaged in science denial—denying evolutionary science. The purpose of denial is doubt and confusion, so they don't have to create and defend a coherent explanation of the origins of life on Earth. They don't have to provide an explanation for all the available evidence. All they have to do is muddy the waters as much as possible."

Neurologist Dr. Steven Novella makes a detailed examination of creationist talking points and common arguments against biological evolution.
24 Sep 20:28

One Night Ultimate Werewolf – spot the werewolves in the room or be destroyed

by Wink

tumblr_nuu76pSkek1u9pcmwo3_1280

See more photos at Wink Fun.

One Night Ultimate Werewolf is a bluffing and role deduction game for between 3-10 players. During the game you'll be assuming one of a dozen different roles in a village on the brink of being destroyed by werewolves, possibly being one of the two werewolves. You'll start out knowing what your role is, but by the end of the night phase, it may have changed and typically you won't get to check it again. Working from that knowledge, you have just a few minutes during the day phase to puzzle out who the werewolves are with the limited information you have. You then vote to kill one of the roles, trying to catch one of the werewolves.

The components for this game are top notch, and the speed at which it plays is a refreshing change from longer bluffing games like Mafia or Werewolves of Miller's Hollow, the granddad of this game. Bezier Games also has a free companion app for iOS and Android that does all of the narration that normally you'd need someone to sit out for. The app also has a running timer to give that against-the-clock feeling. Included, in addition to the role cards, are markers that you can use to physically sort out and keep track of your deductions.

I really enjoy this game because you're trying to sort through the limited information that everyone has, or says that they have, sort out the lies and then decide if the werewolves are even in play. It's possible that no one is a werewolf at all, as there are 3 more cards in play than total players, and it's not unheard of that 2 of those 3 center cards are the werewolves. The choice of when to volunteer the information you have – which varies based on the roles that were randomly determined, and if someone claims to be someone that you're pretty sure they're not – all play into the deduction game as well. It's a fun puzzle to sort out with the group under pressure from the timer. – James Orr

One Night Ultimate Werewolf
by Bezier Games
Ages 8 and up, 3-10 players
$17 Buy a copy on Amazon

24 Sep 01:32

Happy Birthday is in the public domain

by Cory Doctorow

5469215733_38cdebbf79_z1

The Happy Birthday song hasn't been in copyright for generations, and everybody knew it. That didn't stop Warner Chapell music from running a scam where they extorted "royalties" from movies and restaurants that featured the song, charging less than it would cost anyone to litigate the question.

Until, that is, a documentary about the song decided to fight the question in court.

They won.

U.S. District Judge George H. King ruled Tuesday that the copyright originally filed by the Clayton F. Summy Co. in 1935 granted only the rights to specific arrangements of the tune and not the actual song itself.

In invalidating the copyright, King ruled that Summy never acquired the rights to the song's lyrics.

Federal judge rules 'Happy Birthday' song in public domain [AP]

(Image: 53/365 - 02/22/11 - Happy Birthday, a Creative Commons Attribution (2.0) image from shardayyy's photostream)

24 Sep 01:30

80 great movie posters with the annoying text removed

by Mark Frauenfelder

bigjasoninlittlechina

Joinyouinthesun posted 80 classic movie posters, in hi-resolution, with the text removed.

80 hi-res, textless posters (some of my favorites)