BAHAR

آخر شب است. همسر دیر آمده. تا دیروز آزمون داشته‌اند و از امروز گیر و گرفت‌های آزمون شروع می‌شود. تازه حالا که رسیده خانه هی این زنگ می‌زند و آن و... دیگر ساعت خواب دخترها شده. مراسم را از یک ساعت قبل شروع می‌کنیم. مسواک و شیر و پوشک و دستشویی و بوس و کتاب و لالایی. همسر رفته توی بالکن که صدای حرف زدنش مریم را راهی هال نکند. نرگس می‌گوید «بابا با کی داره حرف می‌زنه؟ حتما یکی‌یه که خیلی دوستش داره که انقدر دوست داره حرفاشو بشنوه! خوش به حالش!» قلبم فشرده می‌شود. بوسش می‌کنم. می‌خوابند.

*

بابای من نبود. کلا نبود. من که به دنیا آمدم، جنگ بود و بابایم هم وسط جنگ. تمام که شد، بابا را دیدیم. 5 سالم بود که پدر و دختری‌مان شروع شد.

*

بعضی‌ها حتی بعد از آن هم باباهایشان را ندیدند. بابای رسول برنگشت. بابای فاطمه برنگشت. بابای خیلی‌ها دیگر هیچ شبی نیامد. حتی دیر. حتی خسته.

*

بعضی مردها مال خودشانند. بعضی‌ها مال زن و بچه‌هایشان. بعضی‌ها مال اداره و کارشان. بعضی‌ها روزهایشان برای دیگران است و شب‌هایشان مال خودشان. بعضی‌ها هر روزشان مال مردم است. بعضی‌ها هر روز و هر شب‌شان مال خداست. بعضی‌ها تا ابد مال خدا شده‌اند؛ رفته‌اند توی بغل خود خدا و آغوش باز کرده‌اند که دختر و پسرشان بیاید در بهترین خانه عالم؛ این بهترین باباهای دنیا...!