Pintura de castas (II)
Anónimo (ca. 1780)
Shared posts
10 Dec 02:25
Castelo de Hermanzón, Barmanzón ou Aranga (Ponte Aranga): Situado na confluenza dos ríos Cambás e Mandeo, nun outeiro de inmellorables condicións de defensa natural. Accedíase a través dun estreito e escarpado paso situado ao norte. A crista está formada polo afloramento de grandes laxes de lousa. A defensa reforzouse artificialmente cortando a rocha para formar dous foxos. Consérvanse os restos dun muro realizado en cachotería. Luengo Martínez informa de que se atoparon dúas seteiras. O recinto interior presenta unha planta tirando a ovalada cunha medidas de 39 metros de longo no eixo maior e 10 metros no menor, construída en dúas alturas comunicadas a través dunha escaleira de cinco chanzos escavados na rocha. No espazo superior puído existir unha torre. Atopáronse varios restos materiais: cerámica medieval, tellas e unha punta de lanza. Luengo data a fortificación entre o século X e comezos do XII. A primeira testemuña documental é do ano 966, cando o bispo Sisnando II de Iria -curmán e opositor de San Rosendo- acompañado do seu irmán Rodrigo e a esposa deste, Elvira, realizou unha doazón a favor do mosteiro de Sobrado, incluíndose "Nostro castelo de Aranga cum omn sua prestantia". No 995, o bispo de Iria San Pedro de Mezonzo restaura o mosteiro de Santa Baia de Curtis que fundara o seu antepasado Placencio. Entre os bens que doa menciónase a igresa de Santo Uincentio de Naimaia da que se indica que se atopa iuxta castellum de Aranga. No século XII, ademais da constancia documental do castelo, testemúñase a existencia dun mosteiro co seu correspondente couto e dunha xurisdición de Aranga que, como a fortificación, aparece vinculada aos Traba ou a membros de linaxes próximas. A continuidade da fortificación rastréxase na segunda metade do século XV, no coñecido como preito Tavera-Fonseca onde se di que foi derrubada polos Irmandiños, debido a que se tiña convertido en niño de malfeitores e, ante a súa propiedade, as testemuñas non se poñen de acordo: uns din que pertencía á linaxe dos Vilarullo, outros ao conde de Monterrei (algunha hipótese pouco fundamentada fala de que foi destruído durante a batalla dos Campos Congostranos contra as forzas de Almanzor). Hai quen sitúa aquí aos templarios que tamén ocuparían un mosteiro nas terras de Aranga, hipótese en absoluto fabulosa se temos en conta que Fernando de Traba os introduciu en Galiza o mesmo ano da fundación do Temple (1119), doándolles do burgo de Faro (Betanzos). Santiago Fernández, de Aranga, achegoume a seguinte historia: O señor do castelo era bastante "amigo" dos campesiños, apoiándoos contra os abusos da Igrexa e doutros caciques da comarca polo que a fortaleza non foi atacada polos Irmandiños. Declarado BIC. (A maior parte da información foi recollida do traballo de Carlos Andrés González Paz, Catro exemplos de fortificacións altomedievais galegas do século X: Castellum de Aranga, Castellum Minei, Castellum Berreti e Castellum de Citofacta, publicado en Rudesindus no ano 2007).
Castelo de Teodomiro: Santiago Fernández dime que no concello había un castelo coñecido como de Teodomiro, no monte do Gato (O Barreiro), do que non quedan restos. Tamén hai indicios de, polo menos, outras dúas torres, dunha das cales se conservan uns posibles perpiaños reutilizados na construción dunha vivenda. Declarado BIC.
A Torre (Muniferral): Posible existencia dunha torre medieval.
ARES
Forte de Punta Segaño: Construída na Punta de Segaño, a uns 30 metros de altitude sobre o nivel do mar, na bocana da Ría de Ferrol. Data do ano 1739. Posteriormente sufriu varias modificacións e anexináronlle outras construcións nos anos 1754, 1764 e 1774, e tamén ben entrado o século XX. Configúrase como unha batería cara o mar e unha fronte de terra. A finais do século XVIII contaba con dezaseis canóns. Dise que debaixo houbo un castro, e que para facer os túneles reaproveitaron os primitivos foxos. En ruína progresiva.
Castelo de Fruzo (Fruzo-Oíns): Fortaleza militar transformada en pazo, sufriu varias reformas nas que perdeu a metade da súa estrutura, capela incluída. A Xunta de Galicia tenno declarado como BIC.
O Outeiro (O Outeiro-Santa María de Arzúa): Asentamento que se configura como un pequeno outeiro de forma cónica que se eleva do terreo circundante cun pequeno espazo aterrazado a media altura e unha superficie amesetada na parte superior duns 25 metros de diámetro. Está rodeado pola canle do río de Brandeso pola zona norte. O corte do terreo por onde corre o río parece que foi ampliado, dirixido en curva e pegándoo ao recinto, para elevar as súas características defensivas. Obsérvase outro desvío artificial da canle pola zona sur, partindo do mesmo punto que a primeira, pero está moi colmatada polos entullos do río. Aprécianse no terreo dous foxos en forma de curva e concéntricos que están máis visibles cara a zona sudés. Van dende o ró cara os prados que ten ao seu carón, esmorecendo a medida que se adentran neles ata chegar a desaparecer. Está a 75 metros ao sur dunha ponte sobre o río de Brandeso, e a 600 metros ao norte doutra ponte por onde está marcada a ruta do camiño de Santiago polo Concello de Arzúa. (Información achegada por Elixio Vieites, e publicada en patrimoniogalego.net).
CARIÑO
Garita da Herbeira ou de Vixía Herbeira (A Porta): A 611 metros de altitude, sobre uns impresionantes cantís da Serra da Capelada. Trátase dunha garita construída no século XVIII utilizada como zona de vixiancia ante as invasións foráneas, protexida por unha pequena muralla e deseñada polos enxeñeiros reais e levantada polos veciños. Reformada no ano 2003.
CASTELOS DE GALICIA (PROVINCIA DA CORUÑA)
by Xabier Moure Salgado
CASTELOS E TORRES DA PROVINCIA DA CORUÑA
ABEGONDO
O Castelo (Torrente-Abegondo): Posible asentamento fortificado medieval. A mesta vexetación impide ver se hai restos.
Castelo (Souto-Meangos): Pequeno recinto de planta rectangular e coas esquinas arredondadas, defendido por un parapeito que está arrodeado por un foxo.
Castelo da Arxila (Meangos-Abegondo): Situábase no extremo septentrional do monte Castelo, sobre a igrexa parroquial de Santiago de Meangos. Organizábase en torno a unha mota central de terra que se elevaba uns tres metros sobre o terreo circundante, a parte alta constituía un recinto achairado, tiña planta rectangular e medía uns 50 metros de lado. É posible que estivera cercado por unha muralla de pedra protexido por un foxo duns dous metros de ancho. A ubicación desta fortaleza entre os ríos Gobia e Fontaos, tributarios do Mero, permitíalle controlar dende o alto e na distancia o tramo do camiño entre Presedo e Limiñón, dende o que se dominaban os vales circundantes. Jerónimo del Hoyo no ano 1607 afirma que o solar da casa dos Montotos é a torre que chaman de Agilda, sita nos arredores de Betanzos. Martínez Santiso cita unha historia manuscrita inédita das familias ilustres de Betanzos da que extrae a mesma información. Pérez Constantí tamén menciona a fortaleza. (Información de Xosé Troiano en patrimoniogalego.net).
Castelo de Porcas (As Covas-Guillade-Limiñón): Asentamento fortificado baixomedieval. Sobre unha ladeira de suave pendente. Ao non dispor de defensas naturais, reforzouse o lado máis vulnerable, na parte máis alta da pendente. Trátase dunha pequena elevación rochosa na que se organizan as súas defensas. Na parte alta ten un recinto circular duns 35 metros de diámetro, feito artificialmente tras a escavación do foxo, duns 10-15 metros de ancho e 2-13 de fondura, na propia rocha. Polo nordés duplícanse as defensas con dous foxos e dous cercados. O xacemento ten unhas dimensións totais duns 75 metros de diámetro, e a 70 metros sobre o nivel do mar. Citado no preito Tabera-Fonseca onde varias testemuñas declaran como se derrubara este castelo, se ben hai algunhas contracións (se fora a Hermandade o o gobernador Fernando de Acuña). No que coinciden é na propiedade da fortaleza, declarando que era de Diego de Andrade. O castelo atoparíase dentro dos límites actuais do coto do mosteiro de Santo Estevo de Piadela, segundo a demarcación que fai o rei Afonso V no ano 1020, coto que pasou á igrexa compostelá no século XI. (Información de Xosé Troiano en patrimoniogalego.net).
Cruz da Beira ou Monte dos Matos (Cruz de Beira-Sarandóns): Asentamento fortificado medieval con restos de estruturas concéntricas que defenden un pequeno recinto interior de forma rectangular, con dúas liñas de muralla separadas por un foxo. Cuberto pola matogueira.
Castelo (Souto-Meangos): Pequeno recinto de planta rectangular e coas esquinas arredondadas, defendido por un parapeito que está arrodeado por un foxo.
Castelo da Arxila (Meangos-Abegondo): Situábase no extremo septentrional do monte Castelo, sobre a igrexa parroquial de Santiago de Meangos. Organizábase en torno a unha mota central de terra que se elevaba uns tres metros sobre o terreo circundante, a parte alta constituía un recinto achairado, tiña planta rectangular e medía uns 50 metros de lado. É posible que estivera cercado por unha muralla de pedra protexido por un foxo duns dous metros de ancho. A ubicación desta fortaleza entre os ríos Gobia e Fontaos, tributarios do Mero, permitíalle controlar dende o alto e na distancia o tramo do camiño entre Presedo e Limiñón, dende o que se dominaban os vales circundantes. Jerónimo del Hoyo no ano 1607 afirma que o solar da casa dos Montotos é a torre que chaman de Agilda, sita nos arredores de Betanzos. Martínez Santiso cita unha historia manuscrita inédita das familias ilustres de Betanzos da que extrae a mesma información. Pérez Constantí tamén menciona a fortaleza. (Información de Xosé Troiano en patrimoniogalego.net).
Castelo de Porcas (As Covas-Guillade-Limiñón): Asentamento fortificado baixomedieval. Sobre unha ladeira de suave pendente. Ao non dispor de defensas naturais, reforzouse o lado máis vulnerable, na parte máis alta da pendente. Trátase dunha pequena elevación rochosa na que se organizan as súas defensas. Na parte alta ten un recinto circular duns 35 metros de diámetro, feito artificialmente tras a escavación do foxo, duns 10-15 metros de ancho e 2-13 de fondura, na propia rocha. Polo nordés duplícanse as defensas con dous foxos e dous cercados. O xacemento ten unhas dimensións totais duns 75 metros de diámetro, e a 70 metros sobre o nivel do mar. Citado no preito Tabera-Fonseca onde varias testemuñas declaran como se derrubara este castelo, se ben hai algunhas contracións (se fora a Hermandade o o gobernador Fernando de Acuña). No que coinciden é na propiedade da fortaleza, declarando que era de Diego de Andrade. O castelo atoparíase dentro dos límites actuais do coto do mosteiro de Santo Estevo de Piadela, segundo a demarcación que fai o rei Afonso V no ano 1020, coto que pasou á igrexa compostelá no século XI. (Información de Xosé Troiano en patrimoniogalego.net).
Cruz da Beira ou Monte dos Matos (Cruz de Beira-Sarandóns): Asentamento fortificado medieval con restos de estruturas concéntricas que defenden un pequeno recinto interior de forma rectangular, con dúas liñas de muralla separadas por un foxo. Cuberto pola matogueira.
Torre (Currás-Vilacoba): Posible asentamento fortificado de época medieval. Trátase dunha pequena elevación coa superficie achandada que recibe o nome da Redonda.
A Torre (Torre-Leiro): Dise que no lugar houbo unha torre, hoxe en día destruída. Trátase dun pequena elevación coa superficie achandada que recibe o nome de Grovias e Redonda. Este topónimo aparece mencionado nun documento como Castellum de Leiro no ano 1112. Segundo López Ferreiro, este castelo tiña ao seu cargo un dominio administrativo que cubría a metade occidental do territorio de Nendos, chegando ata o mar e limitando co territorio do castelo da Espenuca.
Torre de Peito Bordel (Bordel-Sarandóns): O edificio actual, habilitado como vivenda particular e parcilamente restaurado, data do s. XVII. Unha desafortunada intervención, con galerías de formigón na parte traseira, desvirtúa o conxunto. A construción máis antiga é unha torre do s. XII totalmente arruinada, cuberta pola matogueira e á que lle falta a parte superior. Segundo a lenda aquí eran recluídas as mozas cristiás destinadas aos haréns dos musulmáns ata que eran embarcadas cara o seu destino. Era o coñecido como "Tributo das cen doncelas" ou de "Peito Bordel". No ano 765, cinco fidalgos, fartos de semellante aldraxe e armados só con ramas de figueira, puxeron en fuxida aos moros de Abderramán. Sobre un arco de medio punto que dá acceso á edificación, hai un escudo cadrado coas armas dos Figueroa e Andrade e, debaixo, a cabeza dunha muller. Declarada BIC.
Torre de Figueroa: Forma parte do pazo do mesmo nome. Acaroada ao edificio érguese unha torre gótica de planta rectangular do s. XII ou XV (segundo versións), reformada no XVII á cal acaroaron posteriormente outras edificacións. nos muros aparecen dous escudos coas armas dos Gaioso, Puga, Freixomil e Moscoso, e un perpiaño con inscricións que fan alusión aos Figueroa. Os fidalgos da lenda anterior morarían aquí, segundo a lenda recibirían o apelido de Figueroa polo das ramas de figueira que utilizaron como armas. No lintel da porta do muro sur hai unha inscrición que di: "Reparose esta casa antiquísima del solar de los Figueroa el año 1621, siendo señor de ella Ares Pardo de Figueroa, caballero de la Orden de Santiago". Privada. Bo estado de conservación.
Torre de Cerca (Cullergondo): Forma parte do pazo do mesmo nome.
AMES
Castelo do Monte de San Marcos (Castelo): A 349 metros de altitude sobre o nivel do mar. Catalogado como posible fortificación medieval por Rodríguez Resino (2008). Existen referencias tardías á reutilización do castro na véspera da batalla de Altamira-Augapesada no 1471 (Aponte, 1986).
Pena da Mira (O Outeiro-Buceleiras-Bugallido): A Pena da Mira é un outeiro rochoso que sobresae no monte Picón e domina unha ampla visual sobre o Val da Amaía e a zona de Santiago, xunto coas súas contornas. Está situado a 207 metros de altitude e a 300 metros ao sur do antigo camiño real que comunicaba Bertarmiráns, dende a ponte da Condomiña, ata a entrada na cidade de Santiago pola zona de Vidán. O lugar, na topografía, coincide co descrito por López Ferreiro no ano 1884 sobre o estudo histórico do que fora arcebispo de Compostela entre o 1451 e 1460, Rodrigo de Luna. Fala das manobras de control sobre o territorio do tenente da Rocha Forte de Santiago, o cabaleiro Álvaro Sánchez Dávila, en tempos deste arcebispo. Nun texto lese: "Más Álvaro Sánchez no se contentaba con ser leal guardador de la Rocha; si no que desde allí con sus continuas salidas y rebato dejaba punto de reposo a los rebeldes. Por la parte sud y del Oeste tenía cortada las comunicaciones con Noya, Muros y la rica comarca de la Amaía. Prestábase a ello la situación del castillo que se erguía empinado y escueto sobre un altozano en la margen izquierda de un riachuelo afluente del Sar, como a unos cuatro kilómetros de Santiago, y entre las carreteras de Noya y Padrón". O "riachuelo" ao que se refire pode ser o Rego de Paradmuíño, afluente do Sar, e o altozano A Pena da Mira. O lugar está protexido arqueoloxicamente pola existencia dun petroglifo na zona suroeste do propio penedo e dunha mámoa na zona sur do outeiro. O posible castelo estaría no afloramento granítico que amosa rebaixes e regularizacións para escuadrar unha liña de rocha e facer o que podería ser o asentamento de muros. Tamén se aprecian ocos redondos escavados na pedra que asentarían pontóns de madeira e outros rebaixes que configuran pías. Estas características son as que se aprecian noutros lugares no que estivo construída unha pequena torre ou castelo roqueiro, usados a miúdo para vixiancia e control de camiños. (A información e a foto débolla a Elixio Vieites, publicada en patrimoniogalego.net).
ARANGA
Castelo de Teodomiro: Santiago Fernández dime que no concello había un castelo coñecido como de Teodomiro, no monte do Gato (O Barreiro), do que non quedan restos. Tamén hai indicios de, polo menos, outras dúas torres, dunha das cales se conservan uns posibles perpiaños reutilizados na construción dunha vivenda. Declarado BIC.
A Torre (Muniferral): Posible existencia dunha torre medieval.
ARES
Forte de Punta Segaño: Construída na Punta de Segaño, a uns 30 metros de altitude sobre o nivel do mar, na bocana da Ría de Ferrol. Data do ano 1739. Posteriormente sufriu varias modificacións e anexináronlle outras construcións nos anos 1754, 1764 e 1774, e tamén ben entrado o século XX. Configúrase como unha batería cara o mar e unha fronte de terra. A finais do século XVIII contaba con dezaseis canóns. Dise que debaixo houbo un castro, e que para facer os túneles reaproveitaron os primitivos foxos. En ruína progresiva.
ARZÚA
O Outeiro (O Outeiro-Santa María de Arzúa): Asentamento que se configura como un pequeno outeiro de forma cónica que se eleva do terreo circundante cun pequeno espazo aterrazado a media altura e unha superficie amesetada na parte superior duns 25 metros de diámetro. Está rodeado pola canle do río de Brandeso pola zona norte. O corte do terreo por onde corre o río parece que foi ampliado, dirixido en curva e pegándoo ao recinto, para elevar as súas características defensivas. Obsérvase outro desvío artificial da canle pola zona sur, partindo do mesmo punto que a primeira, pero está moi colmatada polos entullos do río. Aprécianse no terreo dous foxos en forma de curva e concéntricos que están máis visibles cara a zona sudés. Van dende o ró cara os prados que ten ao seu carón, esmorecendo a medida que se adentran neles ata chegar a desaparecer. Está a 75 metros ao sur dunha ponte sobre o río de Brandeso, e a 600 metros ao norte doutra ponte por onde está marcada a ruta do camiño de Santiago polo Concello de Arzúa. (Información achegada por Elixio Vieites, e publicada en patrimoniogalego.net).
A BAÑA
Castelo de Gosende (Gosende-A Ermida): Está recollido como un castro na bibliografía arqueolóxica dende o ano 1984, sendo catalogado no ano 1994. Pola análise da fotografía aérea localizáronse dúas estruturas de forma semicircular dispostas concentricamente, se ben nas prospeccións levadas a cabo non foi posible localizalas. Segundo información achegada por Elixio Vieites, o asentamento semella moi pequeno para tratarse dun castro, amosando unha pequena croa elevada duns trinta metros sobre un meando do río Abuín.
O Castrallón (Xasoso-A Baña): Medieval. Asentamento fortificado. Presenta unha estrutura circular duns 60 metros de diámetro e unha altura de dous a tres metros con respecto ao exterior. No centro hai un pequeno outeiro con restos de pedras.
BERGONDO
Castelo de Corbeiroa: Atópase na parte sur da baía que protexe a ría de Sada. Edificado no século XVIII como batería defensiva para, entre outras, garantir a seguridade de varias industrias textiles. Xunto do de Fontán, forman parte do escudo da vila. En novembro de 2016, os muros das ruínas quedaron ao descuberto grazas aos traballos de limpeza e sinalización.
BETANZOS
Murallas da vila (Betanzos): Séculos XIII-XV. Arrodean o casco vello da cidade. A finais do século XVI comezáronse a construír casas apegadas aos muros, costume que se xeralizou a partires do XVIII. A entrada ao recinto efectuábase a traves de catro portas e un portelo, a máis coñecida a desaparecida Porta da Vila, derrubada a principios do século XX para construír a estrada. Moitos veciños derrubaron parte da muralla para ampliar as súas vivendas. Consérvanse tres das catro portas, todas do século XV.
BOIMORTO
Torre de Andavao: Non se trata dunha torre, senón dun pazo. Se existiu unha torre non quedan restos. Declarada BIC.
BOIRO
BOIRO
Castelo de Vitres (Monte Vitres): A 70 metros de altitude. Dende aquí contrólase parte da Ría de Arousa. Datado posiblemente na Alta Idade Media para se defender de normandos e sarracenos. Orixinariamente trataríase dunha torre ou atalaia situada no cume. Na actualidade só son visibles as pegadas deixadas polos perpiaños da cimentación. López Ferreiro di que acolleu un destacamento da Legio VI Victrix.
Outeiro da Torre: No mes de agosto de 2015 deuse a coñecer o achado dunta torre altomedieval na Serra do Barbanza, no lugar coñecido como Outeiro da Torre dende onde se controla a Ría de Arousa. É de planta circular, de pequenas dimensións pero situada estratexicamente. Segundo Victor Barbeito, arqueólogo do Concello de Boiro, utilizaríase para facer lume nela e así avisar ao resto dos puntos de vixiancia da chegada de invasores por mar.
Torre de Goiáns (Lampón): Século XVI. O pazo de Goiáns foi unha antiga fortaleza reconstruída por Domingo de Andrade, construtor da Torre da Berenguela, na catedral compostelá. A torre é rectangular coroada por un miradoiro abalaustrado. Ao longo do tempo pasou por varios propietarios. No ano 2010 o Pleno do Concello acordou mercar o pazo.
Asentamento (Moimenta-Macenda): Segundo información aparecida na prensa o día 29 de maio de 2016, no lugar coñecido como Chans do Cerqueiro apareceu un hábitat da Idade do Bronce. Crese que pode existir unha relación deste sitio e a riqueza que a zona ten en estaño. Dous días despois, co inicio das tarefas de sondaxe, fotogrametría e localización GPS, Ramón Fábregas e Carlos Rellán matizaban que tamén podería tratarse dunha atalaia medieval ao situarse nun punto estratéxico dunha zona de paso natural.
BOQUEIXÓN
Castelo do Pico Sacro: Destruído polos Irmandiños no século XV, foi mandado reedificar, segundo López Ferreiro, polo arcebispo Alonso de Fonseca para se defender da casa de Altamira asentada na torre de Cira. No século XIX as súas pedras foron utilizadas para outros fins. Hoxe en día só se distinguen os restos da planta e do alxibe.
Monte Castelo (Vigo): Restos dunha posible torre altomedieval de 28 metros de diámetro e tres de altura, situada a 450 metros de altitude sobre o nivel do mar, no cume do monte coñecido como Alto do Castelo, cun bo dominio visual so o val o río Ulla. Atopáronse restos cerámicos, fragmentos metálicos e escouras de ferro.
Torre de Lestedo: Parece ser que se atopaba nalgún punto da contorna do Pico Sacro; dise que as súas pedras foron reutilizadas noutras construcións. Aínda que inexistente, figura declarado BIC pola Xunta de Galicia.
BRIÓN
O Castelo de Rubial ou do Oleirón (O Rubial-Bastavales): Promontorio rochoso con restos esparexidos polo lugar que puideron pertencer, segundo Manuel Gago, a un castelo altomedieval con función de refuxio ou control. Ao pé deste monte había unha capela en honra de Santa Icía onde nos anos sesenta do pasado século se efectuaron algunhas prospeccións, saíndo á luz unhas ménsulas e unha escultura bifronte prerromana, hoxe en día no Museo das Peregrinacións de Santiago.
A Costolla (O Rubial-Bastavales): Podería tratarse dun asentamento de vixilancia ou atalaia con características moi semellantes pola súa situación xeográfica a outros existentes na zona e que controlaban o val da depresión meridiana e a ruta entre Iria e Compostela, tendo un longo alcance visual sobre o territorio e os cumes dos montes que o flanquean. Está a unha altitude de 317 metros, nun prominente outeiro rochoso que se eleva pola zona leste do monte Oleirón, preto da aldea do Rubial e a 1,3 quilómetros en liña recta da pequena fortaleza, nomeada como altomedieval, asentada na súa ladeira, o Castelo do Oleirón ou do Rubial. Atopámonos nunha zona onde abundan este tipo de asentamentos de refuxio e control nos cumes dos montes e a ambos lados deste val, como Pena Angueira, Castelo REdondo e Monte Castrelo (Padrón), Castelo do Oleirón (límite Rois-Brión) e Monte San Marcos (Ames), nomeando soamente aos máis cercanos deste e de características semellantes cos que ten contacto visual. Ademais tamén se poderían divisar o Pico Sacro (Boqueixón) e a fortaleza de Castromaior (San Xoán de Fecha-Santiago). O microtopónimo A Costolla proviría posiblemente de costoia (custodiam), que fai referencia ao que algúns autores definen como un indicativo do lugar de vixilancia que se exerce sobre unha ruta. O afloramento de pedra no que se atopa cíngueo un muro duns 80 centímetros de ancho pola cara oeste, feito a base de dúas fileiras de perpiaños recheos de cachotería que aínda son moi visibles, sobresaíndo da maleza. A pesar das evidencias de extracción de pedra, na parte superior do afloramento aínda se aprecian na superficie intacta da pedra os rebaixes escuadrados que se practicaban para asentar as estruturas. Podemos ver polo lado sur os restos dos muros dun pequeno recinto, duns 2,5 metros de lado, que aínda ten fileiras en pé e que semella recente. Un veciño afirma que aquí se celebraba unha pequena romaría e noutro tempo podería existir unha capeliña. Este espazo da zona sur está construído nun lugar de voa visibilidade, e polo de agora non podemos relacionalo coa capela nin coas funcións de pastoreo ou do traballo dos canteiros. Na parte máis alta do outeiro está gravada unha cruz na rocha, con traza de antiga, atendendo á erosión dos bordos dos seus sucos. Pola cara oeste hai un muro, inaccesible pola maleza, pero posiblemente feito de cachotería, duns 100 metros de longo que serve de contención a unha terraza duns 800 metros cadrados, cunha anchura de 20 metros, case chan e con moita menor pendente que o resto do monte. (Información achegada por Elixio Vieites e publicada en patrimoniogalego.net).
Torres de Altamira (Brión): Séculos IX-XV. O primeiro castelo erixiuse sobre un primitivo castro. Foi arrasado por González de Moscoso no 1073 (no século XVI trasladáronse ao próximo pazo de Trasouteiro). As torres foron levantadas ao longo da Baixa Idade Media. Destruídas polos Irmandiños, foron reedificadas de novo. No ano 1471 sufriron o asedio das tropas do arcebispo Fonseca. Hoxe en día só quedan as ruínas de dúas torres e o basamento do edificio. No século XIX as súas pedras foron utilizadas para outras construcións, entre outras a igrexa de Santa Minia de Brión. Nos perpiaños aínda se poden ver as marcas feitas polos canteiros.
Castelo de Borneiro (Borneiro): Asentamento datado como pertencente á Idade do Ferro e como recinto altomedieval. A 355 metros de altitude, no cume dun monte cun gran afloramento granítico que lle confire unhas boas defensas naturais. Ten unha croa de forma ovoide de 95 por 60 metros delimitada por un terraplén natural no que abundan os afloramentos rochosos. Os espazos entre os penedos están tapados con grandes bloques de pedra extraídos das proximidades. A croa aparece circundada por tres antecastros situados ao sur, leste e oeste, potenciando o sistema defensivo e ampliando a superficie habitable. (Información de Elixio Vieites en patrimoniogalego.net).
Chousa da Torre (Barcia-Riobó): Asentamento fortificado de época medieval.
A Costolla (O Rubial-Bastavales): Podería tratarse dun asentamento de vixilancia ou atalaia con características moi semellantes pola súa situación xeográfica a outros existentes na zona e que controlaban o val da depresión meridiana e a ruta entre Iria e Compostela, tendo un longo alcance visual sobre o territorio e os cumes dos montes que o flanquean. Está a unha altitude de 317 metros, nun prominente outeiro rochoso que se eleva pola zona leste do monte Oleirón, preto da aldea do Rubial e a 1,3 quilómetros en liña recta da pequena fortaleza, nomeada como altomedieval, asentada na súa ladeira, o Castelo do Oleirón ou do Rubial. Atopámonos nunha zona onde abundan este tipo de asentamentos de refuxio e control nos cumes dos montes e a ambos lados deste val, como Pena Angueira, Castelo REdondo e Monte Castrelo (Padrón), Castelo do Oleirón (límite Rois-Brión) e Monte San Marcos (Ames), nomeando soamente aos máis cercanos deste e de características semellantes cos que ten contacto visual. Ademais tamén se poderían divisar o Pico Sacro (Boqueixón) e a fortaleza de Castromaior (San Xoán de Fecha-Santiago). O microtopónimo A Costolla proviría posiblemente de costoia (custodiam), que fai referencia ao que algúns autores definen como un indicativo do lugar de vixilancia que se exerce sobre unha ruta. O afloramento de pedra no que se atopa cíngueo un muro duns 80 centímetros de ancho pola cara oeste, feito a base de dúas fileiras de perpiaños recheos de cachotería que aínda son moi visibles, sobresaíndo da maleza. A pesar das evidencias de extracción de pedra, na parte superior do afloramento aínda se aprecian na superficie intacta da pedra os rebaixes escuadrados que se practicaban para asentar as estruturas. Podemos ver polo lado sur os restos dos muros dun pequeno recinto, duns 2,5 metros de lado, que aínda ten fileiras en pé e que semella recente. Un veciño afirma que aquí se celebraba unha pequena romaría e noutro tempo podería existir unha capeliña. Este espazo da zona sur está construído nun lugar de voa visibilidade, e polo de agora non podemos relacionalo coa capela nin coas funcións de pastoreo ou do traballo dos canteiros. Na parte máis alta do outeiro está gravada unha cruz na rocha, con traza de antiga, atendendo á erosión dos bordos dos seus sucos. Pola cara oeste hai un muro, inaccesible pola maleza, pero posiblemente feito de cachotería, duns 100 metros de longo que serve de contención a unha terraza duns 800 metros cadrados, cunha anchura de 20 metros, case chan e con moita menor pendente que o resto do monte. (Información achegada por Elixio Vieites e publicada en patrimoniogalego.net).
Torres de Altamira (Brión): Séculos IX-XV. O primeiro castelo erixiuse sobre un primitivo castro. Foi arrasado por González de Moscoso no 1073 (no século XVI trasladáronse ao próximo pazo de Trasouteiro). As torres foron levantadas ao longo da Baixa Idade Media. Destruídas polos Irmandiños, foron reedificadas de novo. No ano 1471 sufriron o asedio das tropas do arcebispo Fonseca. Hoxe en día só quedan as ruínas de dúas torres e o basamento do edificio. No século XIX as súas pedras foron utilizadas para outras construcións, entre outras a igrexa de Santa Minia de Brión. Nos perpiaños aínda se poden ver as marcas feitas polos canteiros.
CABANA DE BERGANTIÑOS
Chousa da Torre (Barcia-Riobó): Asentamento fortificado de época medieval.
Súa Torre (A Margarida-Cundis): Asentamento fortificado de época medieval.
Torre de Corcoesto: Asentamento fortificado de época medieval. Non se conservan restos.
Torre da Penela (Silvarredonda): Século XIV. Só se conserva unha das tres torres, coroada por ameas, e parte do sistema defensivo que tiña o castelo fundado por Lope Bermúdez, da familia dos Traba. Logo pasou aos condes de Priegue, donos das Torres de Celas de Peiro, en Culleredo. No s. XVII transformouse en pazo. A torre, de planta cadrada, consta de dous andares e soto cunha porta con arco de medio punto. Na fachada hai unha pedra armeira dos Castro, Riobó e Bermúdez. Na actualidade pertence a unha familia de labregos. A parte baixa utilízase como alpendre, e a media como graneiro e pombal. Deficiente estado de conservación. Existe unha lenda dunha moza asasinada polos soldados do castelo que lleu nome ("Pena... dela").
CAMARIÑAS
Castelo do Soberano: Na Punta do Castelo. Coñecido tamén como Batería do Soberano. A súa construción comezou durante o reinado de Felipe V e rematou na época de Carlos III (de aí o nome) para defender Camariñas dos piratas ingleses. Constaba dun recinto amurallado cun baluarte, dous medios baluartes e un foxo entre eles. Para a defensa da parte que daba ao mar, construíuse unha batería con dezasete troneiras. Nos anos corenta do pasado século as súas pedras serviron para construír o porto actual.
CARBALLO
Castro da Torre: Elixio Vieites envioume este asentamento situado en A Ramiscosa, na parroquia de Sofán. Di Elixio que aínda que no PXOM do Concello do ano 2015 aparece catalogado como Castro de Gundián, polas pequenas dimensións do recinto fortificado (uns 22 metros de diámetro na parte central da croa), semella responder á estrutura dunha fortificación altomedieval sobre a que non hai moita documentación. A zona central elevada sería o sitio indicado para levantar unha atalaia ou pequena torre de control do territorio e as rutas pertencentes ao seu couto ou xurisdición. A croa está protexida polo NO polos noiros que caen en forte pendente cara o río Carral. De NO a S artéllanse dous parapeitos de 1,5 e 4 metros respectivamente. O sistema está reforzado cun dobre foxo. Ten tres portas, a de maior interese é a do NL, entre dúas moreas de pedras. Presenta un poderoso sistema defensivo debido á especial morfoloxía do asentamento. Segundo a lenda, na zona vivían os "xentís", persoas de grandes dimensións que non se relacionaban coa veciñanza.
A Torre Pardiñas (Razo): Tamén me informa Elixio deste lugar que pertenceu á linaxe dos Pardiñas. No PXOM do Concello figura coma un castro aínda que pola descrición semella que foi reutilizado na Idade Media para construír unha torre circular.
Torre de Vilardefrancos (Artes): Orixe medieval. Reconvertida en pazo. CARIÑO
Garita da Herbeira ou de Vixía Herbeira (A Porta): A 611 metros de altitude, sobre uns impresionantes cantís da Serra da Capelada. Trátase dunha garita construída no século XVIII utilizada como zona de vixiancia ante as invasións foráneas, protexida por unha pequena muralla e deseñada polos enxeñeiros reais e levantada polos veciños. Reformada no ano 2003.
CARNOTA
Castelo de Canedo: Castelo roqueio situado nun promontorio coñecido como Bico do Santo. Fortificación do século X pertencente á Mitra.
Castelo do Pedrullo (Monte Pindo-Carnota): Situado no lendario Monte Pindo, o castelo era coñecido no século XII como de Sant Jiurgium. Hai quen remonta a orixe aos tempos da raíña Lupa. Ao parecer pertencía a Rodrigo Pérez de Traba que, segundo a tradición, converteu a fortaleza nun niño de malfeitores. Excomungado por Xelmírez polos seus excesos (prendera ao arcediago de Trastámara, Arias Muñiz), o Traba solicitou o perdón do arcebispo compostelán doándolle a Torre de Hércules ao Apóstolo Santiago. O decreto da excomuñón foi gravado en pedra, unha polémica inscrición que se atopaba no monte Penafiel (outros cren que a inscrición foi gravada para cristianizar un lugar adicado ao culto pagán). A principios do mes de setembro de 2011 descubriuse que a inscrición foi pintada de vermello, un novo atentado contra o noso patrimonio.
Castelo de Penafiel: Castelo roqueiro situado sobre a fervenza do Ézaro. Derrubado polos Irmandiños.
CARRAL
Castelo do Pedrullo (Monte Pindo-Carnota): Situado no lendario Monte Pindo, o castelo era coñecido no século XII como de Sant Jiurgium. Hai quen remonta a orixe aos tempos da raíña Lupa. Ao parecer pertencía a Rodrigo Pérez de Traba que, segundo a tradición, converteu a fortaleza nun niño de malfeitores. Excomungado por Xelmírez polos seus excesos (prendera ao arcediago de Trastámara, Arias Muñiz), o Traba solicitou o perdón do arcebispo compostelán doándolle a Torre de Hércules ao Apóstolo Santiago. O decreto da excomuñón foi gravado en pedra, unha polémica inscrición que se atopaba no monte Penafiel (outros cren que a inscrición foi gravada para cristianizar un lugar adicado ao culto pagán). A principios do mes de setembro de 2011 descubriuse que a inscrición foi pintada de vermello, un novo atentado contra o noso patrimonio.
Castelo de Penafiel: Castelo roqueiro situado sobre a fervenza do Ézaro. Derrubado polos Irmandiños.
CARRAL
O Castelo (Fócanos-Paleo): Citado por Sánchez Pardo e Fumadó Ortega (2013). Pouco se sabe deste xácigo. Podería tratarse dun castelo medieval edificado sobre un primitivo castro. Apareceron restos cerámicos.
CEDEIRA
Castelo da Concepción (Cedeira): Ano 1747. Situado na punta Sarridal, á entrada da ría de Cedeira. O castelo construíuse por mor das incursións dos corsarios durante o s. XVI e o saqueo da ermida de Corveiro polos ingleses. Chegou a ter quince canóns a cargo de trinta soldados. A planta é un hexágono irregular, con rexos muros ameados nos adarves que miran ao mar. No interior acubillaba as dependencias dos soldados e o polvorín. No 1809 a artillería do castelo fustrigou ás tropas napoleónicas. Na actualidade pertence ao concello e acolle o Centro de interpretación histórica de Cedeira.
CEDEIRA
Castelo da Concepción (Cedeira): Ano 1747. Situado na punta Sarridal, á entrada da ría de Cedeira. O castelo construíuse por mor das incursións dos corsarios durante o s. XVI e o saqueo da ermida de Corveiro polos ingleses. Chegou a ter quince canóns a cargo de trinta soldados. A planta é un hexágono irregular, con rexos muros ameados nos adarves que miran ao mar. No interior acubillaba as dependencias dos soldados e o polvorín. No 1809 a artillería do castelo fustrigou ás tropas napoleónicas. Na actualidade pertence ao concello e acolle o Centro de interpretación histórica de Cedeira.
CEE
Castelo do Príncipe (Ameixenda): Ano 1755. Construído durante o reinado de Carlos III coa misión de protexer, xunto co castelo do Cardeal, en Corcubión, a entrada da ría. Tiña doce canóns e oitenta e oito soldados. Dispón dun patio central e unha edificación en forma de U. Nel reuniuse a xunta de defensa da zona no 1809 para coordinar a loita contra os franceses. Na actualidade está en mans particulares.
CERCEDA
Castelo das Encrobas: Está documentado que no ano 1282 pertencía á mitra compostelá. Na metade do século XV o arcebispo deullo en préstamo a Xoán Becerra do Val de Veiga quen logo llo doou a Fernán Pérez de Andrade. Destruído polos Irmandiños.
Torre do Boedo (O Boedo-Queixas): Formaba parte dun...
10 Dec 02:22
OS REIS SUEVOS DE GALIZA
Xosé Filgueira Valverde, na presentación da Galicia Sueva de Casimiro Torres (1977), di que o Reino dos Suevos é unha das etapas menos coñecidas e máis falseadas da nosa historia. Idealizada con fábulas, manipulada en novelas, apoloxías e nobiliarios, temida polos historiadores, constitúe unha das etapas máis merecedoras de atención e máis necesitada de revisión crítica. E o propio Casimiro Torres fala de que Galiza, aínda que posuía unhas particularidades étnicas, xeográficas e medioambientais diferenciadas, non deixaba de ser un retallo do Imperio Romano. Coa chegada dos suevos, despois de varios anos de "desorde e confusión", acentúase a fisionomía particular de Galiza e os trazos fundamentais da súa personalidade histórica, onde a pegada de submisión a Roma vai desaparecendo progresivamente. Segundo conta Orosio, os galegos víronse aliviados da presión fiscal dos romanos. Arredor do 433, Hidacio, en nome dos galaico-romanos, e Balconio de Braga e Sinfosio, no dos suevos, negocian unhas condicións de paz que son aceptadas por Hermerico e que marcan, segundo apunta Victoria Armesto (1994), a fin das hostilidades entre suevos e galegos, así como o nacemento do que Hidacio denomina regnum suevorum.
HERMERICO (410-438)
É o primeiro rei documentado. Segundo Orosio foi un bo gobernante que non permitía que os seus compatriotas viviran a conta dos galaico-romanos; de aí o seu dito de que estoxaban as espadas e se entusiasmaban cos arados. No eido relixioso non entrou nas contendas entre católicos e priscilianistas. Durante o seu reinado, os suevos ocuparían a Galiza actual e o norte de Portugal. Se ben o foedus asinado con Honorio o obrigaba a recoñecer a supremacía romana, asumiría todas as funcións políticas. Hermerico morreu en Mérida no 441, tres anos despois de abdicar no seu fillo Requila.
REQUILA (438-448)
A paz cos romanos no tempo de seu pai, rómpese con Requila que fai fronte común cos outros pobos "bárbaros". En tempos deste monarca, suevos e galegos xa non loitan entre si, senón xuntos. Segundo o cronista Hidacio, a primeira vitoria de Requila é sobre o xeneral romano Andevoto, que prosigue coa toma de Mérida. Casimiro Torres conclúe que no 438 toda a antiga provincia da Gallaecia quedou baixo o dominio suevo. No 441 conquista Sevilla e as provincias da Bética e a Cartaxenense (que Requiario devolve aos romanos por un tratado no ano 453). No 449, Hidacio tamén supón conquistados os territorios correspondentes ás actuais Asturias e Cantábria. As accións exteriores de Requila tiveron un precedente nas campañas levadas a cabo por un tal Hermengario, persoeiro do que pouco se sabe, que no 429 tenta ampliar as fronteiras do reino. Requila, como o seu pai, morre en Mérida.
REQUIARIO (448-456)
Segundo Victoria Armesto (1994), é o primeiro rei suevo galeguizado. Fillo de Requila, convértese ao catolicismo o que, segundo algúns autores, foi de grande importancia xa que produciu o efecto da fusión entre suevos e galegos, conversión que tería lugar en Braga, quizais influenciado polo bispo Balconio. O Breviario Asturicense atribúe a conversión á curación milagrosa dunha filla de Requila por Santo Toribio. Invade as zonas máis afastadas da Gallaecia e ataca Vasconia e o val do Ebro. Pretende desputar o territorio da Tarraconense ao Imperio buscando unha alianza cos visigodos, casándose coa filla do rei visigodo de Tolosa. Aínda que o resultado das campañas é desigual, a expansión mantense a bo ritmo, recobrando o dominio da Cartaxenense. Á morte do visigodo Teodorico I, o seu sucesor Turismundo mantivo o pacto que se veu abaixo co asasinato do monarca godo e a chegada ao trono de Teodorico II. No 456 é derrotado por este na batalla do río Órbigo, "In campo Paramo iuxta flumen Orbicum", contenda, segundo Casimiro Torres, que había decidir se Hispania ía ser sueva ou visigoda. Requiario refuxiouse en Portuncale (Porto) onde foi capturado e decapitado. Requiario foi o primeiro rei "bárbaro" que acuñou moeda co seu nome, que no anverso levaba o nome do emperador romano (necesario para garantir a súa circulación) e o busto de Honorio, e no reverso Iussu Richiarii Reges (por orde o rei Requiario), feito que manifesta a independencia do Reino de Galiza xa antes da caída do Imperio Romano de Occidente.
CARRIARICO (550-558)
Segundo Casimiro Torres (1977), pouco se sabe do Período Escuro, agás os nomes de dous reis dubidosos: TEODEMUNDO (arriano) e Carriarico. Do primeiro só se conservou o nome nalgún documento medieval, e do segundo só hai referencia feita por San Gregorio. Este santo narra a curación do seu fillo e herdeiro, vítima do andazo de lepra que asolaba o reino, grazas as reliquias de San Martiño de Tours levadas ata Braga. Como agradecemento convértese ao catolicismo o que vai conlevar o enfrontamento cos visigodos. Malia lenda, dubídase da existencia de Carriarico que autores como Baronio, Macías, Menéndez Pelayo e o propio Torres identifican con Teodomiro, en contraposición con Flórez, Murguía e Reinhar que non coinciden cos anteriores. No 550 chega a Galiza Martiño de Dumio.
TEODOMIRO (558-570)
No ano 561 celébrase un concilio en Braga e outro posible en Lugo no 570 (no 572 celébrase outro en Braga) que poñen as bases da organización territorial dividíndoa en dióceses e parroquias que dependían das metrópoles bracarense e lucense (cómpre subliñar que os concilios non só eran un acto relixioso, senón tamén político). Desta época é o Parrochiale Suevum, coñecido tamén como Divisio Theodomiri onde se reflicte a organización administrativa e eclesiástica do Reino Suevo da Gallaecia cunha relación de 134 parroquias agrupadas en trece dióceses. É o primeiro documento onde se menciona a utilización de monumentos prehistóricos (mámoas, pedrafitas, castros) como marcos divisorios. As dióceses actuais son practicamente as existentes daquelas. Martiño de Dumio, que chegou a Galiza no ano 550, inflúe sobre o rei para que se converta ao catolicismo, apoiándose na xerarquía eclesiástica como unha forma de independenza política fronte ao arrianismo dos visigodos. Do seu tempo é a igrexa ourensá de San Martiño, onde logo se ergueu a catedral.
MIRO (570-583)
Discípulo de Martiño de Dumio. Emprende unha campaña contra os ruccones que asentaban entre Cantabria e Navarra, episodio encamiñado posiblemente a debilitar aos visigodos, manobra infrutuosa xa que foi derrotado por Leovixildo, obrigándoo a permanecer dentro das fronteiras do seu propio territorio. Casou con Sisegunta, filla ou irmá do católico Gontrán, rei de Aquitania. Arredor do 570 chegan á Gallaecia os bretóns que se asentan no reino en condición de federados dos suevos. No segundo concilio celebrado en Braga no 572, presidido polo Dumiense, asisten todos os bispos galegos, ademais dos procedentes de dióceses que estaban baixo o dominio visigodo, como Astorga, Viseu, Lamego e Coimbra. No 576 enfróntase a Leovixildo o que se salda coa paz en que os suevos son reducidos aos dominios de Galiza e do norte de Portugal. No 582, Hermexildo rebélase contra o seu pai Leovixildo na Bética e Miro acode alí por razóns que se ignoran, uns din que para axudar a Hermenexildo, outros a Leovixildo. O certo é que, sen entrar en combate, regresa á Gallaecia, morrendo no camiño. Durante o seu reinado, cara o ano 573, constrúese o mosteiro de San Pedro de Rocas. Comeza a decadencia do Reino Suevo.
OS PRINCEPS DE GALIZA
Estes princeps, mal denominados reis, pertencerían a unha serie de linaxes provenientes de grandes terratenentes de orixe tardorromana que afianzarían a súa autoridade sobre outras familias. Que aínda non se alcuman como reis vémolo nun documento do ano 775 (ver Silo).
PAIO (718-737)
Ademais de ser natural da Gallaecia, pouco se sabe do seu lugar de nacemento se ben hai autores que o sitúan nalgunha parte da actual Cantábria. Al-Razi, na Descrición de Hispania, di que en tempos de Anbasa ibn Suhaim al-Qalbi, levantouse en terras de Galiza un asno selvaxe (infiel) chamado Paio. Dende entón empezaron os cristiáns a defender contra os musulmáns as terras que aínda quedaban no seu poder. A vitoria da batalla acontecida en Covadonga (para uns no 718 e para outros no 722), sinala o comezo da Reconquista, é para algúns historiadores a falácia do nacemento da nación española. Ata o ano 772 o musulmán bereber Muzuza aparece como valí (gobernador) de parte do terzo occidental da península con sé, alternativamente, en Asturica Augusta (Astorga), Lucus Asturum (Lugo de Llanera, Asturias) e Gigia (Xixón); sábese que organiza o territorio e o cobro de tributos. A non moi fiable Crónica albeldense (883) di que os sarracenos, máis que baixo a espada das hostes de Paio, sucumbiron polo derrubamento natural do monte Subiedes, en Cantábria, teoría en todo caso máis crible que por unha cruenta derrota en Covadonga xa que dise que as tropas cristiás non superaban os 300 combatentes, fronte aos 180.000 dos sarracenos. Sobre a desaparición do gobernador Muzuza barállanse varías teorías, dende que morreu a mans de Paio ata que vivíu en Xixón con Ermesinda, irmá de Paio, finando de morte natural. Á vista do anterior é, ao menos inexacto, que Asturias nunca estivera baixo o poder dos musulmáns.
Fillo de Afonso I. O romanticismo español de mediados do século XIX denomínao "de Asturias" cando as crónicas medievais nada din ao respecto. Ao comezo do seu reinado enfróntase aos exércitos de Abderramán I nun lugar chamado Pontumio (Pontedeume?). Segundo a Crónica Alfonsina, no 766 tivo que reprimir unha rebelión de nobres galegos que se opoñían a que a coroa fose hereditaria. Reformou o clero, prohibindo o casamento aos cregos o que lle ocasionou a inimizade de boa parte deste estamento. Asasinou ao seu irmán Vimarano cando viu que este gañaba as simpatías da nobreza que logo confabulou contra el para asasinalo en Cangas de Onís. Funda Oviedo no ano 761 para defender a Gallaecia Asturicense (oriental) das incursións dos cántabros. Os fillos de Froila foron Ximena e Afonso (despois Afonso II); a súa nai Munia, temendo que correran a sorte do pai, enviounos ao mosteiro de Samos.
Descoñécese cando e onde naceu. Accedeu ao trono polo seu casamento con Adosinda, filla de Afonso I ou irmá de Froila I (segundo versións), establecendo a corte en Pravia. O pouco que del se coñece está baseado case exclusivamente en crónicas escritas cen anos despois da súa morte. O coñecido como Diploma do rei Silo fai alusión a unha doazón que fai o 23 de agosto do 775 a uns frades para construíren unha igrexa no lugar de Lucis, actual freguesía de Celeiro de Mariñaos, no concello de Barreiros; neste documento, onde se describen unha serie de propiedades que Silo tiña entre os ríos Eo e Masma, asina como un particular non declarándose rei debido a que a condición rexia aínda non está definida (Calleja, 2005). No ano 776 o Beato de Liébana atribúe a cristianización de Galiza a Santiago.
RAMIRO I (842-850)
Rei da Gallaecia, converte a Lugo na capital do reino (foi apoiado por un exército de nobles lucenses), que logo traslada a Oviedo. No ano 844 prodúcese a primeira chegada dos normandos a Galiza. O rei Ramiro I e o duque Arximiro (señor de Trasancos) reúnen na entrada da ría de Ferrol un exército provisto de “ballistae” (catapultas) para facer fronte ás naves inimigas, que son rexeitadas. Dous anos despois, os normandos atacan a costa cantábrica. Aquí ten lugar a lenda do bispo Gonzalo de San Martiño de Mondoñedo, o Bispo Santo, quen, dende o castro de Marzán (Foz) consegue afundir a frota inimiga só con oracións. Do seu reinado é o mito do "Santiago Matamouros" cando, montado sobre un cabalo branco, foi decisivo na inexistente batalla de Clavijo. A primeira crónica que cita esta lenda foi narrada no ano 1243 polo bispo de Osma, Rodrigo Ximénez de Rada.
FROILA II (924-925)
Irmán de Ordoño II, é elixido en asemblea da nobreza como rei de Galiza e, ata ese momento, só rei de Asturias. Une a sé de Iria a Compostela. Os infantes Ordoñez, Sancho e Ramiro, fillos de Ordoño II, sublévanse en Galiza co apoio de nobres galegos e fanse co reino que logo se reparten.
SANCHO ORDÓÑEZ (926-929)
Fillo maior de Ordoño II, goberna nos conventos lucense e bracarense (Galiza e Portugal) como rei de Galiza, devolvendo a capitalidade a Santiago de Compostela. No ano 925, San Rosendo introduce a reforma beneditina nos mosteiros de Galiza.
AFONSO IV (929-930)
Alcumado O Monxe. Irmán de Sancho Ordóñez. Ata entón rei de León e Asturias, goberna como rei de Galiza. Abdicará en beneficio do seu irmán Ramiro, retirándose ao mosteiro de San Facundo.
SANCHO II, o Gordo (955-956 -primeira etapa-)
Rei de Galiza. Nova conspiración do conde Fernán González de Castela que consegue destronalo. Tamén foi rei de León ata que foi deposto temporalmente por Ordoño IV.
OS REIS DE GALIZA
by Xabier Moure Salgado
Os romanos déronlle o nome de Gallaecia ao noroeste da Península Ibérica polos callaeci, un grupo de pobos que vivían entre os ríos Douro e Miño, tribos que no ano 137 a.C. fanlle fronte a Décimo Xullo Bruto quen, logo dunha cruenta batalla, logra vencelos. Vitoria que non debeu de ser un paseo militar á vista dos honores que lle dispensaron ao chegaren a Roma, outorgándolle o título de callaecus. Logo de varias incursións militares, nas que mesmo tiveron que intervir persoeiros da fasquía de Xullo César e Augusto, a Gallaecia queda sometida (episodio do Medulio incluído) ao Imperio Romano no ano 19 a.C. Malia o anterior, os callaeci xa eran coñecidos polos gregos a mediados do derradeiro milenio a.C. co nome de kallaicoi.
Entre os anos 284 e 305 d.C., o emperador Diocleciano acomete a reorganización do Imperio. Na Península créanse dúas novas provincias a partir das xa existentes da Baetica, Tarraconensis e Lusitania: Gallaecia e Cartaxinense. A Gallaecia divídese en tres conventos, territorios adscritos a unha capital onde se centralizan as funcións administrativas propias como as militares, fiscais, financeiras, relixiosas e xudiciais: o Conventus lucensis con capital en Lucus (Lugo), o Conventus bracarensis con capital en Bracara (Braga) e o Conventus asturicensis con capital en Asturica (Astorga), exercendo a cidade de Bracara como capital de toda a Gallaecia.
No ano 409, os suevos (xunto con vándalos e alanos), provenientes das ourelas do Danubio, atravesan o Pirineo e asolan a Península. No 411, vándalos asdingos e suevos asinan un foedus (pacto) co emperador Honorio e establecen a capital en Bracara (agás os tres últimos reis suevos que a trasladan a Ourense). Mais axiña xurden as desavinzas e os suevos, axudados polos romanos, obrigan aos vándalos a dirixirse cara a Bética e logo a África. Nesa época, o asentamento suevo pasa de hospitium romano a transformarse nun reino, con Hermerico á fronte.
A finais do século V, a provincia da Gallaecia, integrada no Imperio Romano de Occidente, acada, grazas á incorporación do Conventus cluniensis con capital en Clunia, cidade romana situada no sur da provincia de Burgos, as súas máximas fronteiras que abranguen a Galiza actual, o norte de Portugal, Asturias, Cantábria e parte dos que despois serían os reinos de León e Castela. Segundo información achegada por Valentín Veiga, extraída do proxecto Corpus Corporum da Universidade de Zúrich, o primeiro en falar dun Reino de Galiza é o papa León I o Magno ou Grande (390-461), papa número 45 da Igrexa Católica entre o 440 e o 461, quen na súa obra Dehaeresi et historia Priscillianistarum escribiu: "Sive tamen in Manichaeorum sobolem, sive in Priscilliani asseclas synodus illa animadverterit, in dubium minime vocandum est, sancti Leonis praeceptum ad illam hauquaquam posse referri, sed ad aliam in Gallaecia Regno coactam, post susceptam a Turribio sancti pontificis epistolam cum omnium propositarum quaestionum resolutionibus". Gregorio de Tours (538-573) tamén fala, na súa Historia Francorum, do Regnum Galliciense.
Xa con Roma en clara decadencia, os suevos encomezan un período de expansión que se incrementa coa caída do Imperio, período que remata, despois de case douscentos anos, coa anexión do Reino Suevo polo visigodo Leovixildo.
Cómpre facer notar que tras as invasións "bárbaras", a meirande parte dos territorios do Imperio Romano mudan o nome, o que non acontece coa Gallaecia que segue a conservar o que xa tiña no século II a.C.
Cómpre facer notar que tras as invasións "bárbaras", a meirande parte dos territorios do Imperio Romano mudan o nome, o que non acontece coa Gallaecia que segue a conservar o que xa tiña no século II a.C.
OS REIS SUEVOS DE GALIZA
Xosé Filgueira Valverde, na presentación da Galicia Sueva de Casimiro Torres (1977), di que o Reino dos Suevos é unha das etapas menos coñecidas e máis falseadas da nosa historia. Idealizada con fábulas, manipulada en novelas, apoloxías e nobiliarios, temida polos historiadores, constitúe unha das etapas máis merecedoras de atención e máis necesitada de revisión crítica. E o propio Casimiro Torres fala de que Galiza, aínda que posuía unhas particularidades étnicas, xeográficas e medioambientais diferenciadas, non deixaba de ser un retallo do Imperio Romano. Coa chegada dos suevos, despois de varios anos de "desorde e confusión", acentúase a fisionomía particular de Galiza e os trazos fundamentais da súa personalidade histórica, onde a pegada de submisión a Roma vai desaparecendo progresivamente. Segundo conta Orosio, os galegos víronse aliviados da presión fiscal dos romanos. Arredor do 433, Hidacio, en nome dos galaico-romanos, e Balconio de Braga e Sinfosio, no dos suevos, negocian unhas condicións de paz que son aceptadas por Hermerico e que marcan, segundo apunta Victoria Armesto (1994), a fin das hostilidades entre suevos e galegos, así como o nacemento do que Hidacio denomina regnum suevorum.
HERMERICO (410-438)
É o primeiro rei documentado. Segundo Orosio foi un bo gobernante que non permitía que os seus compatriotas viviran a conta dos galaico-romanos; de aí o seu dito de que estoxaban as espadas e se entusiasmaban cos arados. No eido relixioso non entrou nas contendas entre católicos e priscilianistas. Durante o seu reinado, os suevos ocuparían a Galiza actual e o norte de Portugal. Se ben o foedus asinado con Honorio o obrigaba a recoñecer a supremacía romana, asumiría todas as funcións políticas. Hermerico morreu en Mérida no 441, tres anos despois de abdicar no seu fillo Requila.
A paz cos romanos no tempo de seu pai, rómpese con Requila que fai fronte común cos outros pobos "bárbaros". En tempos deste monarca, suevos e galegos xa non loitan entre si, senón xuntos. Segundo o cronista Hidacio, a primeira vitoria de Requila é sobre o xeneral romano Andevoto, que prosigue coa toma de Mérida. Casimiro Torres conclúe que no 438 toda a antiga provincia da Gallaecia quedou baixo o dominio suevo. No 441 conquista Sevilla e as provincias da Bética e a Cartaxenense (que Requiario devolve aos romanos por un tratado no ano 453). No 449, Hidacio tamén supón conquistados os territorios correspondentes ás actuais Asturias e Cantábria. As accións exteriores de Requila tiveron un precedente nas campañas levadas a cabo por un tal Hermengario, persoeiro do que pouco se sabe, que no 429 tenta ampliar as fronteiras do reino. Requila, como o seu pai, morre en Mérida.
REQUIARIO (448-456)
Segundo Victoria Armesto (1994), é o primeiro rei suevo galeguizado. Fillo de Requila, convértese ao catolicismo o que, segundo algúns autores, foi de grande importancia xa que produciu o efecto da fusión entre suevos e galegos, conversión que tería lugar en Braga, quizais influenciado polo bispo Balconio. O Breviario Asturicense atribúe a conversión á curación milagrosa dunha filla de Requila por Santo Toribio. Invade as zonas máis afastadas da Gallaecia e ataca Vasconia e o val do Ebro. Pretende desputar o territorio da Tarraconense ao Imperio buscando unha alianza cos visigodos, casándose coa filla do rei visigodo de Tolosa. Aínda que o resultado das campañas é desigual, a expansión mantense a bo ritmo, recobrando o dominio da Cartaxenense. Á morte do visigodo Teodorico I, o seu sucesor Turismundo mantivo o pacto que se veu abaixo co asasinato do monarca godo e a chegada ao trono de Teodorico II. No 456 é derrotado por este na batalla do río Órbigo, "In campo Paramo iuxta flumen Orbicum", contenda, segundo Casimiro Torres, que había decidir se Hispania ía ser sueva ou visigoda. Requiario refuxiouse en Portuncale (Porto) onde foi capturado e decapitado. Requiario foi o primeiro rei "bárbaro" que acuñou moeda co seu nome, que no anverso levaba o nome do emperador romano (necesario para garantir a súa circulación) e o busto de Honorio, e no reverso Iussu Richiarii Reges (por orde o rei Requiario), feito que manifesta a independencia do Reino de Galiza xa antes da caída do Imperio Romano de Occidente.
Dende o 456 ao 468, co reino convertido nunha especie de protectorado visigodo, caracterízase por un período de loitas internas entre os distintos pretendentes a ocupar o trono. Á morte de Requiario, Teodomiro puxo á fronte do reino a un personaxe títere, AGUIULFO, que tamén foi decapitado cando o visigodo se decatou das súas ansias expansionistas. Foi entón cando interviñeron os bispos para pidirlle ao rei que deixara que os galegos elixiran aos seus propios gobernantes, petición que aceptou. O reino, xa medio dividido, quedou partido con dúas cabezas visibles á fronte: FRANTÁN para a Galiza Lucense, e MALDRÁS para a Galiza Bracarense, con capitais en Ourense e Lugo respectivamente. Frantán morreu pronto, e Maldrás foi asasinado. A este sucédeo o seu fillo REMISMUNDO que casa cunha filla de Teodomiro II, pasándose no 465 ao arrianismo; con el reuníficase o reino (464 ou 465); morre no ano 468.
A partir do ano 469, e coa morte de Hidacio (470), prodúcese o coñecido como Período Escuro no que o silencio das fontes é absoluto. Ata o 550, case un século de misterio. Por iso non se sabe con exactitude quen gobernou neste tempo o Reino Suevo de Galiza, a non ser o nome de dous gobernantes dos que existen moitas dúbidas: o arriano TEODEMUNDO e CARRIARICO. Segundo E. A. Tompson (1980) coñécese a existencia dun rei de nome VEREMUNDO que descifrou nunha inscrición de Beirao (Braga).
Por unha resposta do papa a unha consulta do metropolitano de Braga, Profuturo, sábese que cara o ano 530 o reino mantiña a estabilidade política.
Durante este longo período é o galego Xoán de Biclara, o Biclarense (tomou o nome do mosteiro catalán onde fora desterrado), quen relata a historia dos últimos reis suevos de Galiza, comezando no 567 e rematando no 585.
Segundo Casimiro Torres (1977), pouco se sabe do Período Escuro, agás os nomes de dous reis dubidosos: TEODEMUNDO (arriano) e Carriarico. Do primeiro só se conservou o nome nalgún documento medieval, e do segundo só hai referencia feita por San Gregorio. Este santo narra a curación do seu fillo e herdeiro, vítima do andazo de lepra que asolaba o reino, grazas as reliquias de San Martiño de Tours levadas ata Braga. Como agradecemento convértese ao catolicismo o que vai conlevar o enfrontamento cos visigodos. Malia lenda, dubídase da existencia de Carriarico que autores como Baronio, Macías, Menéndez Pelayo e o propio Torres identifican con Teodomiro, en contraposición con Flórez, Murguía e Reinhar que non coinciden cos anteriores. No 550 chega a Galiza Martiño de Dumio.
TEODOMIRO (558-570)
No ano 561 celébrase un concilio en Braga e outro posible en Lugo no 570 (no 572 celébrase outro en Braga) que poñen as bases da organización territorial dividíndoa en dióceses e parroquias que dependían das metrópoles bracarense e lucense (cómpre subliñar que os concilios non só eran un acto relixioso, senón tamén político). Desta época é o Parrochiale Suevum, coñecido tamén como Divisio Theodomiri onde se reflicte a organización administrativa e eclesiástica do Reino Suevo da Gallaecia cunha relación de 134 parroquias agrupadas en trece dióceses. É o primeiro documento onde se menciona a utilización de monumentos prehistóricos (mámoas, pedrafitas, castros) como marcos divisorios. As dióceses actuais son practicamente as existentes daquelas. Martiño de Dumio, que chegou a Galiza no ano 550, inflúe sobre o rei para que se converta ao catolicismo, apoiándose na xerarquía eclesiástica como unha forma de independenza política fronte ao arrianismo dos visigodos. Do seu tempo é a igrexa ourensá de San Martiño, onde logo se ergueu a catedral.
Discípulo de Martiño de Dumio. Emprende unha campaña contra os ruccones que asentaban entre Cantabria e Navarra, episodio encamiñado posiblemente a debilitar aos visigodos, manobra infrutuosa xa que foi derrotado por Leovixildo, obrigándoo a permanecer dentro das fronteiras do seu propio territorio. Casou con Sisegunta, filla ou irmá do católico Gontrán, rei de Aquitania. Arredor do 570 chegan á Gallaecia os bretóns que se asentan no reino en condición de federados dos suevos. No segundo concilio celebrado en Braga no 572, presidido polo Dumiense, asisten todos os bispos galegos, ademais dos procedentes de dióceses que estaban baixo o dominio visigodo, como Astorga, Viseu, Lamego e Coimbra. No 576 enfróntase a Leovixildo o que se salda coa paz en que os suevos son reducidos aos dominios de Galiza e do norte de Portugal. No 582, Hermexildo rebélase contra o seu pai Leovixildo na Bética e Miro acode alí por razóns que se ignoran, uns din que para axudar a Hermenexildo, outros a Leovixildo. O certo é que, sen entrar en combate, regresa á Gallaecia, morrendo no camiño. Durante o seu reinado, cara o ano 573, constrúese o mosteiro de San Pedro de Rocas. Comeza a decadencia do Reino Suevo.
EURICO ou EBORICO (583-584)
Segundo San Isidoro, era adolescente cando sucedeu ao seu pai Miro. Continúa coa política practicada polo seu proxenitor nos últimos tempos, a de submisión aos visigodos. Logo de xurarlle fidelidade a Leovixildo, este faille entrega simbólica do Reino de Galiza, feito que motivou que Andeca, esposo ou prometido da súa irmá, se puxera á fronte dos descontentos para destronalo e recluílo nun mosteiro.
ANDECA (584-585)
Casado ou prometido coa irmá de Eurico. Reuniu un exército e venceu a Eurico, acusado de converter o reino suevo nun feudo dos visigodos; apreixado, foi encerrado nun mosteiro. Quizais para asegurarse o trono casou coa viúva de Miro, Siseguta, abandonando ou repudiando á irma de Eurico e filla da súa esposa. Murguía di que non se tratou dunha sublevación, senón dun conflito doméstico resolto dentro do ámbito familiar. O mesmo autor asegura que Siseguta non era a nai de Eurico, senón a súa madrastra. A primeira afirmación é rebatida por Casimiro Torres que, tomando un texto de San Gregorio, di que Andeca atacou "cum exercito", feitos que tiveron lugar no ano 583. Cando o visigodo Leovixildo se enterou da rebelión, dirixiuse a Galiza e fixo prisioeiro a Andea que, como el mesmo fixera con Eurico, foi ordeado presbítero e recluído no mosteiro de Pax Iulia (Beja, en Portugal). Coa toma de Braga e a prisión de Andeca, o reino suevo réndese.
MALARICO (585)
Pretendente ao trono. Os visigodos impoñen o arrianismo. Segundo Casimiro Torres (1977), despois de incorporar o reino suevo ao visigodo a principios do ano 585, Leovixildo deixou encargados do goberno a uns duques (ese mesmo ano tivo lugar o martirio do seu fillo, Hermenexildo). O franco Gontrán envía naves a Galiza para sublevar aos suevos contra os visigodos, mais fracasa na tentativa. Casimiro Torres continúa dicindo que non se pode afirmar se relacionado con esta intervención do rei franco Gontrán, ou independente da mesma, houbo un intento de sublevación en Galiza á fronte da cal estaría Malarico ou Amalarico que non tivo consecuencias porque os duques de Leovixildo sofocárona con rapidez e levaron ao rei encadeado, entregándollo a Leovixildo.
Con Malarico remata o reino suevo de Galiza. "Regnum autem Suevorum deletum in Gothis transfertur", "Destruído o reino dos suevos pasou a poder dos visigodos" (San Isidoro).
Baixo os visigodos, a Gallaecia é gobernada por un dux emparentado coa monarquía goda, casos de ÉXICA (687-702) e WITIZA (nomeado para o trono galego no ano 700), fillo do anterior, quen, antes de seren nomeado como rei visigodo de Hispania e Septimania (esta ocupaba aproximadamente as rexións do Languedoc-Rosellón, dos visigodos dende o 462, e que durante o reinado de Carlomagno foi coñecido como Gothia), fixa a corte galega en Tui (698-702). Cunha política máis moderada ca do seu pai, mesmo permitiu que os nobres galegos desterrados regresaran á súa terra, devolvéndolles as posesións confiscadas. Gobernou o reino visigodo dende o ano 702.
MALARICO (585)
Pretendente ao trono. Os visigodos impoñen o arrianismo. Segundo Casimiro Torres (1977), despois de incorporar o reino suevo ao visigodo a principios do ano 585, Leovixildo deixou encargados do goberno a uns duques (ese mesmo ano tivo lugar o martirio do seu fillo, Hermenexildo). O franco Gontrán envía naves a Galiza para sublevar aos suevos contra os visigodos, mais fracasa na tentativa. Casimiro Torres continúa dicindo que non se pode afirmar se relacionado con esta intervención do rei franco Gontrán, ou independente da mesma, houbo un intento de sublevación en Galiza á fronte da cal estaría Malarico ou Amalarico que non tivo consecuencias porque os duques de Leovixildo sofocárona con rapidez e levaron ao rei encadeado, entregándollo a Leovixildo.
Con Malarico remata o reino suevo de Galiza. "Regnum autem Suevorum deletum in Gothis transfertur", "Destruído o reino dos suevos pasou a poder dos visigodos" (San Isidoro).
Baixo os visigodos, a Gallaecia é gobernada por un dux emparentado coa monarquía goda, casos de ÉXICA (687-702) e WITIZA (nomeado para o trono galego no ano 700), fillo do anterior, quen, antes de seren nomeado como rei visigodo de Hispania e Septimania (esta ocupaba aproximadamente as rexións do Languedoc-Rosellón, dos visigodos dende o 462, e que durante o reinado de Carlomagno foi coñecido como Gothia), fixa a corte galega en Tui (698-702). Cunha política máis moderada ca do seu pai, mesmo permitiu que os nobres galegos desterrados regresaran á súa terra, devolvéndolles as posesións confiscadas. Gobernou o reino visigodo dende o ano 702.
Os visigodos respectan as circunscricións administrativas, a organización parroquial e as entidades públicas existentes. Galiza conserva a categoría de reino.
San Isidoro (560-636), arcebispo de Sevilla, di na súa Etymologiae que "regiones partes sunt provinciarum (...) sicuit in Gallicia; Cantábria, Asturica" ("Cantabria e Asturias son rexións situadas en Galiza").
É no ano 711, coa chegada dos musulmáns á Península, cando Galiza recupera, aínda que sen unha organización formal, a independenza dun suposto estado unitario creado polos visigodos, regresando ás fronteiras da época sueva.
No ano 714, tres anos despois de que os árabes invadiran a Península, o musulmán Muza chega a Lugo, pero non ocupa Galiza de xeito efectivo, a parte máis occidental quedou fóra do control musulmán. No ano 740, coa rebelión dos bereberes, abandonan Galiza. Que a ocupación de Galiza foi curta e non en todo o territorio dánolo o feito de que o bispado de Iria Flavia (importante centro portuario e comercial) tivo unha actividade ininterrompida a pesares da invasión. O mesmo podemos dicir de Bretoña. Durante os primeiros anos da coñecida como Reconquista (a historia oficial ten máis de mito que de realidade), as poboacións importantes da antiga Gallaecia asentaban na Galiza actual, coas citadas Iria e Bretoña, e tamén Lugo. Galiza continuará, ao contrario da meirande parte do territorio peninsular, como reino cristián independente.
No ano 714, tres anos despois de que os árabes invadiran a Península, o musulmán Muza chega a Lugo, pero non ocupa Galiza de xeito efectivo, a parte máis occidental quedou fóra do control musulmán. No ano 740, coa rebelión dos bereberes, abandonan Galiza. Que a ocupación de Galiza foi curta e non en todo o territorio dánolo o feito de que o bispado de Iria Flavia (importante centro portuario e comercial) tivo unha actividade ininterrompida a pesares da invasión. O mesmo podemos dicir de Bretoña. Durante os primeiros anos da coñecida como Reconquista (a historia oficial ten máis de mito que de realidade), as poboacións importantes da antiga Gallaecia asentaban na Galiza actual, coas citadas Iria e Bretoña, e tamén Lugo. Galiza continuará, ao contrario da meirande parte do territorio peninsular, como reino cristián independente.
A partir de aí é cando comeza a recreación dunha patria española inexistente, tan falsa como a batalla de Clavijo que sitúan no ano 844. Galiza, despois da desaparición dos visigodos e do abandono polos musulmáns, quedou sen vinculación con monarquía organizada algunha (Victoria Armesto, 1994). Ademais, como di Sánchez Albornoz ao referirse a Clavijo, é inimaxinable o choque entre Ramiro I e Abd al-Rahman no lugar xa que está probado historicamente que entre o 843 e o 844, e no 847 e 849 o emir de Córdoba atopábase combatendo noutras frontes moi lonxanas. De aí pregunta Sánchez Albornoz como se puído facer intervir a Santiago montado nun cabalo branco nun combate que nunca existiu (aquí nace a teoría sobre se os restos que se conservan na catedral de Santiago son os de Prisciliano, o famoso herexe galego decapitado en Tréveris, Alemaña, no ano 385).
Resumidos eses datos históricos, quero confesar que non gosto dos reis, fosen galegos ou españois. Mais tampouco é de recibo que, para invocar espurios dereitos sobre vidas e facendas, a historiografía oficial teña que botar man de falsificacións para nos desposuír, para ben ou para mal, da nosa Historia.
Antes de entrar en materia, cómpre subliñar un aspecto que vén a ser esquecido. Os “monarcas hispanos” dos séculos VIII, IX e X endexamais utilizaron o título de rei como señores dun determinado territorio (en realidade eran señores con atribucións reais), como tampouco os cualificou ninguén como reis de Asturias ou de León. Só se atribuíron a condición “real” a partir de Afonso II xa que os anteriores eran denominados como “caudillos” ou “princeps”, feito que podemos comprobar nun documento pertencente a Silo, datado no 775, onde se describen unha serie de propiedades que posuía entre os ríos Eo e Masma o cal asina como un particular debido a que a condición rexia aínda non estaba ben definida. A razón agachada pola historiografía oficial cando fala de Paio, Favila, Afonso I, Froila, Aurelio, Silo, Mauregato ou Vermudo I (todos eles entre os anos 711 e 791), como se fosen reis de Asturias ou de León, ten unha calculada falla de rigor histórico, ocultando, por exemplo, que dende o mundo árabe eses “princeps” ou “caudillos” eran coñecidos só como reis da Gallaecia. Segundo Sánchez Albornoz “perante todo o século IX, no Al-Andalus e alén dos Pirineos, chamabánlle Reis da Galiza aos que reinaban en Ovieu”, que nalgún momento a capital do reino ficara en Oviedo non demostra nada xa que, por motivos de seguridade (invasións normandas e árabes) ou estratéxica, a capital podía estar en calquera sitio (Zamora, por exemplo, capital no 1129, era sufragánea do arcebispado de Compostela). O historiador Maravall cita numerosas crónicas da Idade Media que identifican a Hispania con Al-Andalus e designan como Gallaecia os territorios cristiáns peninsulares; entre outros autores cita a Ibn al-Qutiya, Ibn al-Atir e a Al-Maqqari. Ademais dos francos, o papado e os demais príncipes e reis peninsulares identifican a Gallaecia con todo o Noroeste peninsular (incluíndo León, Asturias e o norte de Portugal). Por outra parte, ata o século XII, os cronistas anglo-normandos falan do Reino da Gallaecia e dos reis de Galiza (“Amfurcio Regi Galliciae e Aldefonso Gallicae regi”) cando se refiren aos territorios cristiáns do Nor-noroeste peninsular. O cambio de Reino de Galiza polo de Reino astur-leonés é produto dunha historiografía moi posterior.
OS PRINCEPS DE GALIZA
Estes princeps, mal denominados reis, pertencerían a unha serie de linaxes provenientes de grandes terratenentes de orixe tardorromana que afianzarían a súa autoridade sobre outras familias. Que aínda non se alcuman como reis vémolo nun documento do ano 775 (ver Silo).
Ademais de ser natural da Gallaecia, pouco se sabe do seu lugar de nacemento se ben hai autores que o sitúan nalgunha parte da actual Cantábria. Al-Razi, na Descrición de Hispania, di que en tempos de Anbasa ibn Suhaim al-Qalbi, levantouse en terras de Galiza un asno selvaxe (infiel) chamado Paio. Dende entón empezaron os cristiáns a defender contra os musulmáns as terras que aínda quedaban no seu poder. A vitoria da batalla acontecida en Covadonga (para uns no 718 e para outros no 722), sinala o comezo da Reconquista, é para algúns historiadores a falácia do nacemento da nación española. Ata o ano 772 o musulmán bereber Muzuza aparece como valí (gobernador) de parte do terzo occidental da península con sé, alternativamente, en Asturica Augusta (Astorga), Lucus Asturum (Lugo de Llanera, Asturias) e Gigia (Xixón); sábese que organiza o territorio e o cobro de tributos. A non moi fiable Crónica albeldense (883) di que os sarracenos, máis que baixo a espada das hostes de Paio, sucumbiron polo derrubamento natural do monte Subiedes, en Cantábria, teoría en todo caso máis crible que por unha cruenta derrota en Covadonga xa que dise que as tropas cristiás non superaban os 300 combatentes, fronte aos 180.000 dos sarracenos. Sobre a desaparición do gobernador Muzuza barállanse varías teorías, dende que morreu a mans de Paio ata que vivíu en Xixón con Ermesinda, irmá de Paio, finando de morte natural. Á vista do anterior é, ao menos inexacto, que Asturias nunca estivera baixo o poder dos musulmáns.
FAVILA (737-739)
As crónicas Albendense e Rotense cítanno como Fafila, e coinciden en que era fillo de Paio. Por unha inscrición da igrexa de Santa Cruz de Cangas de Onís sábese que estaba casado cunha muller de nome Froiliuba. Segundo a lenda morreu loitando cun oso.
AFONSO I (739-757)
Cuñado de Favila e marido da súa irmá Ermesinda. Recupera os territorios conquistados polos árabes ata o río Douro. Nos textos árabes aparece citado como rei de Galiza. No ano 740, os musulmáns abandonan o territorio galego sen apenas deixar pegada do seu paso. Odoario restaura o bispado de Lugo e dirixe a repoboación da cidade. No 743, a crónica bereber anónima Ajbar Machmua fala da “reconquista de Galiza por parte dos cristiáns”: "Os galegos, aproveitando a contenda civil entre os musulmáns, sublévanse contra o islam e apodéranse de todo o distrito de Asturias".
FROILA I (757-768)
Fillo de Afonso I. O romanticismo español de mediados do século XIX denomínao "de Asturias" cando as crónicas medievais nada din ao respecto. Ao comezo do seu reinado enfróntase aos exércitos de Abderramán I nun lugar chamado Pontumio (Pontedeume?). Segundo a Crónica Alfonsina, no 766 tivo que reprimir unha rebelión de nobres galegos que se opoñían a que a coroa fose hereditaria. Reformou o clero, prohibindo o casamento aos cregos o que lle ocasionou a inimizade de boa parte deste estamento. Asasinou ao seu irmán Vimarano cando viu que este gañaba as simpatías da nobreza que logo confabulou contra el para asasinalo en Cangas de Onís. Funda Oviedo no ano 761 para defender a Gallaecia Asturicense (oriental) das incursións dos cántabros. Os fillos de Froila foron Ximena e Afonso (despois Afonso II); a súa nai Munia, temendo que correran a sorte do pai, enviounos ao mosteiro de Samos.
AURELIO (768-774)
Nobre galego. Sucede a Froila I como señor da Gallaecia. A Crónica de Afonso III, escrita cen anos despois, di que era curmán de Froila I. As crónicas falan dos primeiros movementos sociais de contestación antiseñorial da Idade Media en que os servos se ergueron contra os señores, acabando por seren sometidos por Aurelio. Faleceu en Langreo de morte natural.
SILO (774-783)
MAUREGATO (783-789)
Alíase co Califato de Córdoba. Nos anos que van do 776 ao 786, o Beato de Liébana en todos os seus manuscritos dá o nome de Gallaecia ao conxunto dos dominios dos caudillos galaico-asturianos que, na historiografía oficial, só aparecen citados como reis de Asturias, considerando a Gallaecia como a parte cristiá e a Hispania a árabe.
VERMUDO I o Diácono (789-792)
Irmán de Aurelio. A súa caída produciuse a raíz da derrota fronte aos musulmáns na batalla do río Burbia.
OS REIS DE GALIZA
AFONSO II o Casto (791-842)
Fuxindo dos asasinos do seu pai, os monxes de Samos agochan ao futuro rei no castelo do Carbedo, no Courel. Nomeado rei, establece a corte en Oviedo. Durante o seu reinado, descúbrese o sepulcro do Apóstolo Santiago (813). O cronista árabe Al-Razi citáoo como “Afonso, rei dos galegos“, título que aparece reflectido nas Crónicas Carolínxias e na Vita Hludovici (Vida de Ludovico): "Hadefonsi regis Galleciae e Asturiae" e “Galletiarum principis”; nos Annales Regni Francorum (apunte do ano 798) e na Vita Karoli Magni como “Rex Galletiae”; e noutras como “Totius Galletiae Rex”. Os árabes continúan a chamar galaicos aos cristiáns do Noroeste. Tamén chama a atención un documento do ano 818 correspondente ao Tombo de Sobrado dos Monxes que fala do "reinado do príncipe Adefonso (Afonso II)", texto no que non aparece o título de rei.
RAMIRO I (842-850)
Rei da Gallaecia, converte a Lugo na capital do reino (foi apoiado por un exército de nobles lucenses), que logo traslada a Oviedo. No ano 844 prodúcese a primeira chegada dos normandos a Galiza. O rei Ramiro I e o duque Arximiro (señor de Trasancos) reúnen na entrada da ría de Ferrol un exército provisto de “ballistae” (catapultas) para facer fronte ás naves inimigas, que son rexeitadas. Dous anos despois, os normandos atacan a costa cantábrica. Aquí ten lugar a lenda do bispo Gonzalo de San Martiño de Mondoñedo, o Bispo Santo, quen, dende o castro de Marzán (Foz) consegue afundir a frota inimiga só con oracións. Do seu reinado é o mito do "Santiago Matamouros" cando, montado sobre un cabalo branco, foi decisivo na inexistente batalla de Clavijo. A primeira crónica que cita esta lenda foi narrada no ano 1243 polo bispo de Osma, Rodrigo Ximénez de Rada.
ORDOÑO I (850-866)
Rei da Gallaecia. Logo ocupará tamén o trono do Reino León, aínda que nas crónicas da época, por exemplo as Ibn Idari, figura sempre como Rei de Galiza. Entre os anos 858 e 861 prodúcese outra invasión proveniente de Eire, que entra a través da ría de Arousa e chega a Compostela. Traslado da sé de Dumio a Bretoña-Mondoñedo; restaura e fortifica Lugo, Tui, Compostela, Oviedo e León.
AFONSO III, O Magno (866-910)
Reina co título de Rei da Gallaecia, levando as súas fronteiras ata o Val do río Mondego. No ano 899 consagra a primitiva catedral de Santiago. Froila Bermudes, conde de Lugo, lidera unha revolta contra el, morrendo a mans dos partidarios do rei. Os cronistas árabes e o Papa Xoán IX refírense a él como Rei de Galiza (“Adefonso Regi Gallaeciarum”, ou “Rex Galletiae”). Nalgúns documentos aparece como Imperator Gallaecia. Consérvanse citas do propio rei situando a Sahagún, León ou Coimbra dentro dos territorios do Reino de Galiza, como rexistra, por exemplo, un diploma do ano 905: “Civitate vocatur Legione, in Gallaecia”. Dous dos seus fillos, logo de destronalo, repártense o Reino de Galiza. Durante o seu reinado, no ano 873, Vimara Petri, conde dun territorio próximo a Santiago, conquista Porto. E no 878, o conde Ermenexildo de Présaras, fundador do mosteiro de Sobrado, toma Coimbra. No ano 907 nace San Rosendo en Celanova. Deste tempo é a Crónica de Afonso III, relatos moi pouco fiables xa que están moi alonxados dos acontecementos; realizáronse cunha clara intención laudatoria e ideolóxica para tentar demostrar unha lexitimidade monárquica fronte aos señoríos existentes en territorio galego para o que se valeu dunha manipulada xenealoxía que viña dende o rei visigodo Wamba.
Reina co título de Rei da Gallaecia, levando as súas fronteiras ata o Val do río Mondego. No ano 899 consagra a primitiva catedral de Santiago. Froila Bermudes, conde de Lugo, lidera unha revolta contra el, morrendo a mans dos partidarios do rei. Os cronistas árabes e o Papa Xoán IX refírense a él como Rei de Galiza (“Adefonso Regi Gallaeciarum”, ou “Rex Galletiae”). Nalgúns documentos aparece como Imperator Gallaecia. Consérvanse citas do propio rei situando a Sahagún, León ou Coimbra dentro dos territorios do Reino de Galiza, como rexistra, por exemplo, un diploma do ano 905: “Civitate vocatur Legione, in Gallaecia”. Dous dos seus fillos, logo de destronalo, repártense o Reino de Galiza. Durante o seu reinado, no ano 873, Vimara Petri, conde dun territorio próximo a Santiago, conquista Porto. E no 878, o conde Ermenexildo de Présaras, fundador do mosteiro de Sobrado, toma Coimbra. No ano 907 nace San Rosendo en Celanova. Deste tempo é a Crónica de Afonso III, relatos moi pouco fiables xa que están moi alonxados dos acontecementos; realizáronse cunha clara intención laudatoria e ideolóxica para tentar demostrar unha lexitimidade monárquica fronte aos señoríos existentes en territorio galego para o que se valeu dunha manipulada xenealoxía que viña dende o rei visigodo Wamba.
ORDOÑO II (910-924)
No ano 910 é proclamado rei de Galiza, e tamén de León no 914, e anos despois de Asturias. No 915 outorgou aos cidadáns de Compostela o antigo privilexio de "inxenuos" ou "cidadáns libres". No 916 muda a residencia do trono galego de Santiago de Compostela para León.
No ano 910 é proclamado rei de Galiza, e tamén de León no 914, e anos despois de Asturias. No 915 outorgou aos cidadáns de Compostela o antigo privilexio de "inxenuos" ou "cidadáns libres". No 916 muda a residencia do trono galego de Santiago de Compostela para León.
FROILA II (924-925)
Irmán de Ordoño II, é elixido en asemblea da nobreza como rei de Galiza e, ata ese momento, só rei de Asturias. Une a sé de Iria a Compostela. Os infantes Ordoñez, Sancho e Ramiro, fillos de Ordoño II, sublévanse en Galiza co apoio de nobres galegos e fanse co reino que logo se reparten.
AFONSO FROILAZ (925-926)
Rei de Galiza. Fillo de Froila II. A súa cronoloxía como rei foi establecida no século XX por Sánchez Albornoz baseándose en textos do século X, a Nómina rotense e a vigilana. Os fillos de Ordoño II, Sancho e Afonso, por xulgaren que tiñan máis dereito ao trono, enfróntanse a el polo que tivo que refuxiarse en Asturias. No 932 foi apreixado por Ramiro II o cal ordea cegalo, encarcerándoo no mosteiro de Ruiforco onde morre.
Fillo maior de Ordoño II, goberna nos conventos lucense e bracarense (Galiza e Portugal) como rei de Galiza, devolvendo a capitalidade a Santiago de Compostela. No ano 925, San Rosendo introduce a reforma beneditina nos mosteiros de Galiza.
AFONSO IV (929-930)
Alcumado O Monxe. Irmán de Sancho Ordóñez. Ata entón rei de León e Asturias, goberna como rei de Galiza. Abdicará en beneficio do seu irmán Ramiro, retirándose ao mosteiro de San Facundo.
RAMIRO II (930-950)
Irmán de Afonso IV. Convértese primeiro en rei Galiza, e de León e Asturias despois de destronar ao seu irmán Afonso Froilaz. Conquista Madrid e chega ata Santarem e Badallouce (Portugal). No ano 933, Ramiro II situaba "in finibus Gallaecia" o mosteiro de Lorbaos, preto de Coimbra. Segundo Sánchez Albornoz, a antiga Galiza chegaba ata o Douro, e a principios do século X ata o Mondego. No 937 saquea Lisboa, e no 939 vence en Simancas ao exército do califa Abderramán III. Existe un texto árabe sobre a batalla de Simancas do que é autor Abdal-Monin Al Hinyari que di (traducción de Sánchez Albornoz): “Entre as nacións coas que os habitantes de Al-Andalus estaban en guerra, a Galega era a máis poderosa; a pesar de que os francos teñen feito a guerra aos musulmáns, os galegos constitúen os máis terribles inimigos”. Noutros documentos cítase a Ramiro como “rei dos Galegos”, con referencias a Galiza do tipo: “é a nación máis poderosa”. Al Masudi (896-956), historiador, xeógrafo e filósofo árabe denomina a Ramiro II como rei dos galegos, e Zamora como a capital de Galiza. Entre as súas vitorias militares están Badaxoz, Mérida, Córdoba e Lisboa, asegurando as fronteiras de Galiza no val do Mondego. Tamén emprede a repoboación de Salamanca.
ORDOÑO III (950-955)
Fillo de Ramiro II. Rei de Galiza, e despois de Asturias e León. No 953 desbarata unha conspiración encabezada polo conde castelán Fernán González.
SANCHO II, o Gordo (955-956 -primeira etapa-)
Rei de Galiza. Nova conspiración do conde Fernán González de Castela que consegue destronalo. Tamén foi rei de León ata que foi deposto temporalmente por Ordoño IV.
ORDOÑO IV, o Mao (956-960)
Rei de Galiza. Aliado do conde Fernán González, concede a independeza ao condado de Castela.
Rei de Galiza. Aliado do conde Fernán González, concede a independeza ao condado de Castela.
SANCHO II (960-967 -segunda etapa-)
Recupera o trono. Embaixada do rei de Galiza a Córdoba no 965. Entre os anos 966 e 971 prodúcese a terceira invasión normanda que penetra pola ría de Arousa. O bispo de Compostela, Sisnando, faille fronte na Batalla de Fornelos, onde morre (969). Será o conde Gonzalo Sánches quen, xunto con San Rosendo, expulse de novo aos normandos. Sublevación portuguesa e asasinato do rei. Entre os anos 967 e 982 prodúcese un período de interegno cunha decidida intervención do clero e nobreza galega, que non aceptan os reis proclamados en León. O clero e a nobreza gobernan Galiza.
18 Sep 21:10
Hark, a Vagrant: Straw Feminists
God, what a nightmare! To wake up to Straw Feminists in the closet, one of the greatest bogeymen of all time!
Looks like feminism has been in the news a lot these days! It's of interest to me, which is why you saw that Guardian cartoon come of it last time. This time around, this sketch is more of a reaction to people coming up to me and saying they like "the Feminists" cartoons I draw. They're referring to the Strong Female Characters. Color me surprised! The SFC occupy a space in what is often shown to us to be "feminist" in movies and stuff, but that's not what they are. Their main deal is that they are horrible people! Granted, it's one of the words on the poster, but that's not what they are, it's a joke. I ain't in the business of misrepresenting equal rights movements, if I can help it. Rights for all!
These snakey ladies made an appearance a while ago as a twitter sketch:
24 Nov 13:14
WR: Mysteries of the Organism (1971)
aka W.R. - Misterije organizma
Genre: Arthouse Comedy Anarcho Sex
Country: Yugoslavia | West Germany | Director: Dusan Makavejev Language: English with Serbian, Russian & German | Subtitles: English (idx/sub files) Aspect ratio: 1.37:1 | Length: 84mn
Dvdrip Xvid Avi - 640x464 - 23fps - 1.16gb
http://www.imdb.com/title/tt0067958/
A dense film that cuts up footage of a primary plot of two young Yugoslavian girls, one a politico and the other a sexpot, and an affair with a visiting Russian skater. Mixing metaphors of Russia's relationship with Yugoslavia, intercut with footage and interviews with Wilhelm Reich and Al Goldstein of Screw magazine. The film applies Reich's theories of Orgone energy and analogies of Stalinism as a form of Freudian sexual repression. Also known as W.R. The Mysteries of the Organism in English subtitled version. Was banned in Yugoslavia shortly after it was made.
This film treads a remarkably thin (perhaps non-existent) line between self-consciously satirical art and anarchic pornography. A sort of sexually liberated Eisensteinian journey, Makavejev proves that truth is always stranger (or at least more disturbing) than fiction. Waxing brilliant at times, and at others resigning to a sort of "Pull My Daisy" super-realism in the beat tradition, there are few films from this period that effect a more riveting commentary on Communism (whether or not any conclusions are actually reached).
WR: Mysteries of the Organism (1971)
http://ryushare.com/4c7d0ea1c838/WRMyOrg71.part1.rar
http://ryushare.com/4c7d0ea1c840/WRMyOrg71.part2.rar
http://ryushare.com/4c7d0ea1c844/WRMyOrg71.part3.rar
http://ryushare.com/4b9439fcb6ac/WRMyOrg71.part4.rar
http://ryushare.com/4c7d0ea1c848/WRMyOrg71.part5.rar
WR: Mysteries of the Organism (1971) Dusan Makavejev
by noreply@blogger.com (NLZ)
SnobXénero: Arthouse Comedy Anarcho Sex. País: YUGOSLAVIA. WANT.
WR: Mysteries of the Organism (1971)
aka W.R. - Misterije organizma
Genre: Arthouse Comedy Anarcho Sex
Country: Yugoslavia | West Germany | Director: Dusan Makavejev Language: English with Serbian, Russian & German | Subtitles: English (idx/sub files) Aspect ratio: 1.37:1 | Length: 84mn
Dvdrip Xvid Avi - 640x464 - 23fps - 1.16gb
http://www.imdb.com/title/tt0067958/
A dense film that cuts up footage of a primary plot of two young Yugoslavian girls, one a politico and the other a sexpot, and an affair with a visiting Russian skater. Mixing metaphors of Russia's relationship with Yugoslavia, intercut with footage and interviews with Wilhelm Reich and Al Goldstein of Screw magazine. The film applies Reich's theories of Orgone energy and analogies of Stalinism as a form of Freudian sexual repression. Also known as W.R. The Mysteries of the Organism in English subtitled version. Was banned in Yugoslavia shortly after it was made.
This film treads a remarkably thin (perhaps non-existent) line between self-consciously satirical art and anarchic pornography. A sort of sexually liberated Eisensteinian journey, Makavejev proves that truth is always stranger (or at least more disturbing) than fiction. Waxing brilliant at times, and at others resigning to a sort of "Pull My Daisy" super-realism in the beat tradition, there are few films from this period that effect a more riveting commentary on Communism (whether or not any conclusions are actually reached).
WR: Mysteries of the Organism (1971)http://ryushare.com/4c7d0ea1c838/WRMyOrg71.part1.rar
http://ryushare.com/4c7d0ea1c840/WRMyOrg71.part2.rar
http://ryushare.com/4c7d0ea1c844/WRMyOrg71.part3.rar
http://ryushare.com/4b9439fcb6ac/WRMyOrg71.part4.rar
http://ryushare.com/4c7d0ea1c848/WRMyOrg71.part5.rar
24 Nov 12:49
Sexual Chronicles of a French Family (2012) aka Chroniques Sexuelles d'une Famille d'Aujourd'hui Genre: Adult | Comedy Country: France | Director: Pascal Arnold & Jean-Marc Barr Language: French | Subtitles: English (.srt file) Aspect ratio: Widescreen 1.85:1 | Length: 81mn Dvdrip Xvid Avi - 624x352 - 25fps - 699mb http://www.imdb.com/title/tt1753584/
Three generations of a French family open up about their sexual experiences and desires after young Romain is caught masturbating in his biology class.
Sexual Chronicles of a French Family (2012) http://ryushare.com/2e79a55bce13/SeChrFrFa12.part1.rar http://ryushare.com/3305cc952252/SeChrFrFa12.part2.rar http://ryushare.com/2e79a55bce17/SeChrFrFa12.part3.rar http://ryushare.com/2e79a55bce19/SeChrFrFa12.part4.rar
Sexual Chronicles of a French Family (2012)
by noreply@blogger.com (NLZ)
SnobWANT.
Sexual Chronicles of a French Family (2012) aka Chroniques Sexuelles d'une Famille d'Aujourd'hui Genre: Adult | Comedy Country: France | Director: Pascal Arnold & Jean-Marc Barr Language: French | Subtitles: English (.srt file) Aspect ratio: Widescreen 1.85:1 | Length: 81mn Dvdrip Xvid Avi - 624x352 - 25fps - 699mb http://www.imdb.com/title/tt1753584/ Three generations of a French family open up about their sexual experiences and desires after young Romain is caught masturbating in his biology class.
Sexual Chronicles of a French Family (2012) http://ryushare.com/2e79a55bce13/SeChrFrFa12.part1.rar http://ryushare.com/3305cc952252/SeChrFrFa12.part2.rar http://ryushare.com/2e79a55bce17/SeChrFrFa12.part3.rar http://ryushare.com/2e79a55bce19/SeChrFrFa12.part4.rar
24 Nov 11:32
Travesas, territorio mexicano: La Poblanita
by Xose Manoel Ramos
SnobLEVÁDEME!
O oeste de Vigo ( con epicentro nas Travesas ) esta a convertirse na maior concentración de Galicia de restaurantes mexicanos: temos xa 3 restaurantes mexicanos (este coido que é o número agora mesmo, seguro que ó ritmo que imos, nuns meses este post queda anticuado) ¡Un ten bastante entre que escoller! Ademáis, cada un de eles e diferente nos seus pequenos detalles, e en todos tratan moi ben.
O outro día mentras pasaba co coche por Tomás Alonso (Tomás Alonso é a típica ría pola que só pasas en coche: en principio non queda camiño de nada, a beirarúa é cativísima, hai moitos solares baldeiros, ou edificios en ruinas, é unha rúa que está un pouco esquecida) reparei en que un dos restaurantes que había perto de Barreras/Alfageme cambiara de nome, e polas cores vermello, branco e verde, aquelo ben podería ser un restaurante mexicano.
Entraronme ganas, ademáis, logo de tervos presentado aquí en Laconada os outros dos restuarantes das cercanías, non podía deixar de mencionar este novo sitio. Así que hoxe fun a propósito á hora de xantar. Fun no coche: agora que hai pouca actividade en Barreras, e que Alfageme está pechado, tiven bastante fácil conseguir aparcar (non é en calqueira caso inmediato aparcar, pero sí bastante máis fácil ca en moitas outras partes de Vigo, e non hai ORA).
O restaurante chámase La Poblanita. É un lugar moi sinxelo, sen sofisticacións, pero heivos dicir unha cousa: iso está moi ben, non significa nengún problema. Ademáis de todos os restaurantes de Vigo é o que mantén máis o aire dunha taquería mexicana (ou polo menos as que eu coñecín en México, que van xa 10 anos e a saber coma tornou todo aquelo).
Coma dixen ó principio, cada un dos restaurantes mexicanos vigueses ten o seu pequeno toque diferente. Neste caso por exemplo fixádevos que teñen nada (crema agria) aparte da salsa roja e salsa verde (ah, por certo que este é dos restaurantes de Vigo que ten as salsas máis suaves, de todas formas teñen unhas botellas de Valentina por se queredes meter máis brasa):
Coma fun ó mediodía, tiña a oportunidade de tomar o menú do día (10€, inclúe, primeiro, segundo, postre e café ). No meu caso o menú consitíuen:
Fora do menú do día, que cambia de día a dia de semana, o restaurante ofrece unha certa variedade de antojitos (enchiladas, guarachas, gringas e carnitas), e ademáis anuncian platos especiais dependendo do día. O menú non é moi longo (8 entradas), pero é bastante variado, e podese probar un pouco todos os tipos de antojitos posibles.
Ah, e unha vez máis (e vou pensar que vai ser cousa dos mexicanos) tratáronme amabilísiamente,e preocuparonse en todo o rato de que estivese a gusto. Un encanto as rapazas que levan o mesón.
Recoméndovos que de gustarvos (ou ter curiosidade pola) cociña mexicana fagades unha visita a este restaurante (se non vos supón un problema a súa falta de pretensión e a súa situación pouco centrica). Probade a comida, disfrutade do ambiente e decidide. (Habendo 3 podese variar, porque cada un dos da zona é un pouco diferente).
Cousas bóas do sitio:
La Poblanita (La Poblanita en Facebook) Tomas Alonso 125,
Vigo
Teléfono: 986 11 94 02
Máis fotos:
Tacos de Carnitas:
Enchiladas con mole:
O outro día mentras pasaba co coche por Tomás Alonso (Tomás Alonso é a típica ría pola que só pasas en coche: en principio non queda camiño de nada, a beirarúa é cativísima, hai moitos solares baldeiros, ou edificios en ruinas, é unha rúa que está un pouco esquecida) reparei en que un dos restaurantes que había perto de Barreras/Alfageme cambiara de nome, e polas cores vermello, branco e verde, aquelo ben podería ser un restaurante mexicano.
Entraronme ganas, ademáis, logo de tervos presentado aquí en Laconada os outros dos restuarantes das cercanías, non podía deixar de mencionar este novo sitio. Así que hoxe fun a propósito á hora de xantar. Fun no coche: agora que hai pouca actividade en Barreras, e que Alfageme está pechado, tiven bastante fácil conseguir aparcar (non é en calqueira caso inmediato aparcar, pero sí bastante máis fácil ca en moitas outras partes de Vigo, e non hai ORA).
O restaurante chámase La Poblanita. É un lugar moi sinxelo, sen sofisticacións, pero heivos dicir unha cousa: iso está moi ben, non significa nengún problema. Ademáis de todos os restaurantes de Vigo é o que mantén máis o aire dunha taquería mexicana (ou polo menos as que eu coñecín en México, que van xa 10 anos e a saber coma tornou todo aquelo).
Coma dixen ó principio, cada un dos restaurantes mexicanos vigueses ten o seu pequeno toque diferente. Neste caso por exemplo fixádevos que teñen nada (crema agria) aparte da salsa roja e salsa verde (ah, por certo que este é dos restaurantes de Vigo que ten as salsas máis suaves, de todas formas teñen unhas botellas de Valentina por se queredes meter máis brasa):
Coma fun ó mediodía, tiña a oportunidade de tomar o menú do día (10€, inclúe, primeiro, segundo, postre e café ). No meu caso o menú consitíuen:
- Unha quesadilla que me invitou a casa (recén frita, cun recheo sinxelamente de polo mo, moi rica)
- Sopes de polo e frijoles ( a tortilla de millo de embaixo, estaba moi frita, crocantísima, encantoume)
- E por suposto, nun restaurante que se chama La Poblanita non podía faltar mole poblano: ternera con mole poblano y arroz (o mole poblano boisimo)
- Postre (tarta de 3 leches)
- Bebida
Fora do menú do día, que cambia de día a dia de semana, o restaurante ofrece unha certa variedade de antojitos (enchiladas, guarachas, gringas e carnitas), e ademáis anuncian platos especiais dependendo do día. O menú non é moi longo (8 entradas), pero é bastante variado, e podese probar un pouco todos os tipos de antojitos posibles.
Ah, e unha vez máis (e vou pensar que vai ser cousa dos mexicanos) tratáronme amabilísiamente,e preocuparonse en todo o rato de que estivese a gusto. Un encanto as rapazas que levan o mesón.
Recoméndovos que de gustarvos (ou ter curiosidade pola) cociña mexicana fagades unha visita a este restaurante (se non vos supón un problema a súa falta de pretensión e a súa situación pouco centrica). Probade a comida, disfrutade do ambiente e decidide. (Habendo 3 podese variar, porque cada un dos da zona é un pouco diferente).
Cousas bóas do sitio:
- Os prezos
- A autenticidade e toque caseiro dos platos
- O simpáticos que son os empregados
- Para min, nengunha
La Poblanita (La Poblanita en Facebook) Tomas Alonso 125,
Vigo
Teléfono: 986 11 94 02
Máis fotos:
Tacos de Carnitas:
Enchiladas con mole:
24 Nov 11:30
Habanera
by Miss Cellania
(ZIC ZAZOU is a group of nine musicians who play shop tools, toys, furniture, bottles and homemade instruments. They play them really well, too! This is Bizet's "Habanera" from the opera Carmen. Much more melodic than basketballs! -via Metafilter
24 Nov 02:40
Circularity.
by esworp
At first I was all
But, after they made that there internet, I would
and then later I did a little
and sometimes
Eventually, they both went titsup, and i started
And that's nice, but recently I discovered
working with
and
and sometimes
Which is weird, because it was there all along, really..
But, after they made that there internet, I would
and then later I did a little
and sometimes
Eventually, they both went titsup, and i started
And that's nice, but recently I discovered
working with
and
and sometimes
Which is weird, because it was there all along, really..
24 Nov 00:03
25 Brushes With Death
by Jonco
SnobEn galego: FOILLE MOITA HORA.
Thanks Mike (From Spain)
23 Nov 02:49
En el mundo patriarcal, hetero-falocentrista y alocado en el que vivimos, nadie explica según qué cosas a los varones, porque al entender la vida como un transcurrir de tiempo a su servicio y medida (que es como está planteado) llegan a la madurez con unas lagunas como las de Ruidera. Advierto que no tengo ningún interés de seducción para con ustedes, por lo que, lo que voy a explicar -referido en gran medida a la morfología femenina y sus pesares- puede resultar escatológico y/o repulsivo.
Así será si lo aprehenden desde el desconocimiento... ya les digo que no voy a explicar los rudimentos de la excitación sexual femenina, a todas luces fascinantes e inspiradores... No, mucho más prosaica y directa, les voy a enunciar silogismos y verdades que agradecerán de por vida, o bien hubieran agradecido que en su vida alguien les hubiera aclarado.
Les aseguro que a nosotras, versadas en fatigas y anatomías masculinas incluso a nuestro pesar, nos vendría muy bien cierta cultura por su parte, amigos. Por eso, quiero transmitirles conceptos no muy difíciles, si bien poco asimilados por el común de los varones. Esta entrada, es para ustedes, caballeros:
1- La regla no es algo sucio ni maloliente. Más al contrario, es el más claro síntoma de lozanía sexual en una fémina. Equivaldría a una erección consistente en los varones (es igualmente un proceso hormonal gestado en el cerebro). Las campañas pro-putrefaccion femenina favorecen una imagen idílica para el menosprecio de la sexualidad de las mujeres, como seres sucios, repulsivos y cargados de taras. En el caso de que exista algún olor, se incrementaría precisamente con el uso de compresas que retienen la hemorragia en contacto con el exterior. Aunque Eloi Vázquez no esté de acuerdo conmigo, lo juro por mi hipoteca: la regla no huele.
2- La carga genética de una madre sobre su hija es más fuerte que cualquier dieta o tratamiento. Si ustedes conocieran a la madre de una tronista, se sorprenderían del futuro que le espera a la susodicha: suelen tener mala genética y cuerpos con tendencia a desparramarse en cuanto se lleva una dieta y vida normal, al abandonar los desequilibrios alimenticios, los trabajos de gogó, las visitas a Ibiza y el consumo de sustancias psicoactivas de venta ilegal. Si quiere saber cómo será en la madurez una chica, mire a su madre.
3- Existen las flatulencias vaginales. Al contrario de las que todos conocemos, éstas son impredecibles a corto plazo. Cuando llegan, llegan. Siempre a resultas de haber entrado aire en la cavidad vaginal. (Por ejemplo tras una alegre cópula a cuatro patas).
4- El cuarto de baño no se limpia solo. De hecho exige tiempo, esfuerzo y grandes dosis de paciencia.
5- Un calzado digamos "disonante" en un varón puede arruinar una cita. Y esto, les aseguro no es una manía mía. Alguien tan poco sospechosa de juzgar por las apariencias como la gran Miss Móstoles, acredita este enunciado.
6- Nos gustan los chicos que admiten mear sentados.
7- Las mujeres mojamos las bragas sin necesidad de estar cachondas. De hecho, el flujo vaginal, nos acompaña toda la vida, desde la niñez, y cambia espesura, coloración y cantidad a cada rato. Y si no, que levante la mano la que nunca se ha encontrado las bragas agrietadas así, porque sí, tras un día larguísimo...
8- Algo que pasa desapercibido a la mayoría de los varones e incluso a alguna fémina despistada, es dicho de forma muy pueril que las mujeres tenemos un agujerito para miccionar y otro distinto para las relaciones sexuales y parir. Se me escapa el porqué hay tanto desconocimiento genital femenino, y está tan al alcance de todos el masculino.
9- Una pregunta relativamente común en ese marasmo de ideas preconcebidas e inconexas sobre el placer femenino es "¿Y no da gustito ponerse un tampax?" Cuando escucho algo así, me quedo ojiplática como su fuera penetrada de improviso. A ver amigos, el simple roce de un cuerpo para alojarlo en el interior no produce absolutamente nada. Como en sus preciados penes sucede, el placer se produce por un continuado movimiento de fricción, y siempre acompañado de otros estímulos.
10- La fórmula secreta para conquistar a una mujer no es susurrarle palabras de amor, ni vivir pendiente de ella, ni limpiarle la casa entera (aunque ayuda, y mucho...). Si le interesa de verdad una chica, hágala reir. Así de fácil.
No hace falta que me den las gracias, entiendan estos epígrafes como un bien necesario que hasta hoy nadie les mostró.
Lo dice Diana Aller
10 LECCIONES BÁSICAS QUE UN HOMBRE DEBE DOMINAR PASADOS LOS 20 AÑOS
by noreply@blogger.com (Lo dice Diana Aller)
En el mundo patriarcal, hetero-falocentrista y alocado en el que vivimos, nadie explica según qué cosas a los varones, porque al entender la vida como un transcurrir de tiempo a su servicio y medida (que es como está planteado) llegan a la madurez con unas lagunas como las de Ruidera. Advierto que no tengo ningún interés de seducción para con ustedes, por lo que, lo que voy a explicar -referido en gran medida a la morfología femenina y sus pesares- puede resultar escatológico y/o repulsivo.
Así será si lo aprehenden desde el desconocimiento... ya les digo que no voy a explicar los rudimentos de la excitación sexual femenina, a todas luces fascinantes e inspiradores... No, mucho más prosaica y directa, les voy a enunciar silogismos y verdades que agradecerán de por vida, o bien hubieran agradecido que en su vida alguien les hubiera aclarado.Les aseguro que a nosotras, versadas en fatigas y anatomías masculinas incluso a nuestro pesar, nos vendría muy bien cierta cultura por su parte, amigos. Por eso, quiero transmitirles conceptos no muy difíciles, si bien poco asimilados por el común de los varones. Esta entrada, es para ustedes, caballeros:
1- La regla no es algo sucio ni maloliente. Más al contrario, es el más claro síntoma de lozanía sexual en una fémina. Equivaldría a una erección consistente en los varones (es igualmente un proceso hormonal gestado en el cerebro). Las campañas pro-putrefaccion femenina favorecen una imagen idílica para el menosprecio de la sexualidad de las mujeres, como seres sucios, repulsivos y cargados de taras. En el caso de que exista algún olor, se incrementaría precisamente con el uso de compresas que retienen la hemorragia en contacto con el exterior. Aunque Eloi Vázquez no esté de acuerdo conmigo, lo juro por mi hipoteca: la regla no huele.
2- La carga genética de una madre sobre su hija es más fuerte que cualquier dieta o tratamiento. Si ustedes conocieran a la madre de una tronista, se sorprenderían del futuro que le espera a la susodicha: suelen tener mala genética y cuerpos con tendencia a desparramarse en cuanto se lleva una dieta y vida normal, al abandonar los desequilibrios alimenticios, los trabajos de gogó, las visitas a Ibiza y el consumo de sustancias psicoactivas de venta ilegal. Si quiere saber cómo será en la madurez una chica, mire a su madre.3- Existen las flatulencias vaginales. Al contrario de las que todos conocemos, éstas son impredecibles a corto plazo. Cuando llegan, llegan. Siempre a resultas de haber entrado aire en la cavidad vaginal. (Por ejemplo tras una alegre cópula a cuatro patas).
4- El cuarto de baño no se limpia solo. De hecho exige tiempo, esfuerzo y grandes dosis de paciencia.
5- Un calzado digamos "disonante" en un varón puede arruinar una cita. Y esto, les aseguro no es una manía mía. Alguien tan poco sospechosa de juzgar por las apariencias como la gran Miss Móstoles, acredita este enunciado.
6- Nos gustan los chicos que admiten mear sentados.
7- Las mujeres mojamos las bragas sin necesidad de estar cachondas. De hecho, el flujo vaginal, nos acompaña toda la vida, desde la niñez, y cambia espesura, coloración y cantidad a cada rato. Y si no, que levante la mano la que nunca se ha encontrado las bragas agrietadas así, porque sí, tras un día larguísimo...
8- Algo que pasa desapercibido a la mayoría de los varones e incluso a alguna fémina despistada, es dicho de forma muy pueril que las mujeres tenemos un agujerito para miccionar y otro distinto para las relaciones sexuales y parir. Se me escapa el porqué hay tanto desconocimiento genital femenino, y está tan al alcance de todos el masculino.
9- Una pregunta relativamente común en ese marasmo de ideas preconcebidas e inconexas sobre el placer femenino es "¿Y no da gustito ponerse un tampax?" Cuando escucho algo así, me quedo ojiplática como su fuera penetrada de improviso. A ver amigos, el simple roce de un cuerpo para alojarlo en el interior no produce absolutamente nada. Como en sus preciados penes sucede, el placer se produce por un continuado movimiento de fricción, y siempre acompañado de otros estímulos.
10- La fórmula secreta para conquistar a una mujer no es susurrarle palabras de amor, ni vivir pendiente de ella, ni limpiarle la casa entera (aunque ayuda, y mucho...). Si le interesa de verdad una chica, hágala reir. Así de fácil.No hace falta que me den las gracias, entiendan estos epígrafes como un bien necesario que hasta hoy nadie les mostró.
Lo dice Diana Aller
23 Nov 02:48
La imagen romántica y casi bélica del periodista musical, que transforma en crónicas escritas sus propias vivencias al son de la música, está a punto de desaparecer. Tal vez porque la industria musical ha cambiado y se ha repartido tanto, que resulta difícil el mantenimiento de mercenarios dispuestos a darlo todo por una profesión sacrificada, incomprendida y de fidelidad casi religiosa. Tal vez porque hay tanta diversificación, tanta crisis y tanta amalgama de todo, que las críticas se diluyen en un marasmo de opiniones sin peso, haciendo que nada tenga credibilidad.
Por supuesto que han existido y todavía hay, auténticos periodistas musicales; y muy buenos, además. El personalísimo estilo de, por ejemplo, Patricia Godes resulta inspirador y de gran ayuda a la hora de afrontar la escucha de un disco. Pero creo que hace tiempo se perdió esa apasionada persecución de sueños y esa honestidad profesional tan bien reflejada en "Casi Famosos", (espero que la hayan visto, una peli muy mona y recomendable, del año 2000).
Para mí, la última generación de buenos periodistas musicales es la de Víctor Lenore, que con la misma solvencia y profesionalidad habla de Aphex Twin o de Malú; sabe tratar cada tema como corresponde y aplicar su criterio como y cuando es oportuno. Precisamente este don de la oportunidad es algo que falta en los críticos musicales -o aspirantes a ello- de ahora.
Dice Mauro Canut que los críticos musicales siempre han sido cutres, la diferencia es que antes les leían y ahora solo les leen ellos mismos y sus amigos barbudos. Yo creo que antes era incluso peor en ciertos aspectos, cuando invitaban a fastuosos viajes, incluso a drogas, putas y lo que se terciara a quien hiciera una crítica positiva... Estas son algunas de sus características, reitero, de las nuevas corrientes de críticos, obviamente, alguno se salva:
-Mayoría abrumadora de varones, bastante feos y muy sexistas. La opinión de una mujer no suele tener peso para ellos, y menos, en lo musical. Entonces adoptan una actitud paternalista y distanciada hacia sus compañeras, negándoles el crédito que merecen.
-Hay mucho miope entre los críticos musicales. Y no hablo en sentido figurado. Una amplísima mayoría calza gafas.
-Todos, sin excepción, son músicos frustrados. Al no tener talento ni carisma, optan por el escalafón más bajo de la música. No les basta con disfrutar o coleccionar discos, el suyo es un mero afán de notoriedad.
-Odian a jenesaispop, normalmente de forma secreta. Y a todo aquel que disfruta con la música sin ser músico. Y a lxs grupies, y a las musas, y a los programadores de salas y a los organizadores de eventos... Odian por resquemor, por envidia, por incapacidad congénita de disfrutar en paralelo con la humanidad.
-Van al Fotomatón en Madrid, crean sus pequeñas alianzas de amiguismos contra el mundo; viven una perenne batalla de vencedores y vencidos, de tensiones insolidarias por hacerse con el favor de grupos que como mucho triunfan en el seno de La Fonoteca. Son, en definitiva, unos seres despreciables sin un criterio unánime ni férreo, buscando siempre el abrigo de las bandas a punto de triunfar, para apuntarse el tanto de "Yo les descubrí".
-Aunque no he catado a ninguno bíblicamente hablando, mis amigas, que son muchas y muy curiosas en cuanto a intereses sexuales, me comentan que son pésimos folladores: básicos, egoístas (de esos eternos adolescentes que consideran su propia eyaculación el fin del acto sexual y el fin del mundo mismo), de débil erección, coitos cutres, besos tristes y torpes y arrítmicos movimientos. Una allegada en concreto, me narró con mucho pesar el polvo más atribulado de su existencia, precisamente con un crítico musical de polla larga, estrecha y blanquecina. La fricción desganada, le dejó enrojecida. Los movimientos del muchacho, más propios de insecto intentando darse la vuelta que de amante, la exasperaron. El movimiento rítmico y desesperanzado, como de opositor con entradas y calvicie sin ilusión, le aburrieron. Y el desinterés por el goce femenino, así como la terrible ofensa de chuparse los dedos antes de tocarla (algo copiado del porno desprovisto de placer, donde las chicas no lubrican), dejaron a mi amiga con ganas salvajes y contenidas de patearlo y abandonar la militancia heterosexual.
-Se mueven en un mundo extremadamente pequeño cuyas fronteras están flanqueadas por el festival Sonorama, spotify, los miembros de La Habitación Roja, el locutor Julio Ruiz, ipunkforos, los conciertos de Radio 3 y los promocioneros de las discográficas.
-Consumen cocaína demasiado a menudo.
-Buscan la amistad de los grupitos del momento y de los que ellos consideran los líderes. No intentan trabar amistad con los baterías, ellos, en sus más recónditos y lúbricos sueños, fabulan suplantar al frontman de cada grupo. No quieren conocer a los grupos de música, pretenden que los grupos les conozcan a ellos.
-Van de atormentados e interesantes y se ocultan tras de una barba inexpresiva y mal copiada. Les encantan las bolsas de tela, y siempre se quedan con cara de atontados hasta que termina un concierto. El camerino se representa en su mente como el paraíso terrenal.
-Aunque tienen un trabajo (más aburrido y gris que lo que pudieran ellos mismos imaginar), su ilusión es ver su nombre en una reseña de una publicación gratuita que nadie lee. Normalmente a cambio de un cd que en el mercado puede alcanzar como mucho los cero euros.
-Pretenden cumplir y aportar a la contracultura, pero solo perpetúan estereotipos de lo más mainstream. Intentan no pagar copas en los locales a los que van, que les inviten a los conciertos, o pases vips en los festivales.
-Padecen alguna deformidad o despropósito físico: cadera ancha, frente despejada, nuca arrugada, encías a la vista... Y les falta estilo, innovación y audacia a la hora de vestir.
-Viven amargados. No son felices y tal vez ni siquiera les gustaría serlo. Suelen echar la culpa de sus desgracias y mediocridad a otros.
Un lector avispado, Jordi Esesgaray, apunta con tino que a aquien yo me refiero no es al crítico musical, si no al bloguero desgraciado que ronda los 40 y quiere vivir una ola cultural como si tuviera 20, bebiendo sin parar y sin gastarse un euro además. Tiene toda la razón. Por mi parte, sé que el mío es un juicio muy negativo, pero me he limitado a enumerar las características comunes de cierto tipo de periodistas musicales. Repito que no todos son así. Reconozcan, amigos, que da más juego hablar de críticos musicales quedados, que de registradores de la propiedad de Murcia. En cualquier caso, gracias por estar ahí.
Lo dice Diana Aller
CRÍTICOS MUSICALES
by noreply@blogger.com (Lo dice Diana Aller)
La imagen romántica y casi bélica del periodista musical, que transforma en crónicas escritas sus propias vivencias al son de la música, está a punto de desaparecer. Tal vez porque la industria musical ha cambiado y se ha repartido tanto, que resulta difícil el mantenimiento de mercenarios dispuestos a darlo todo por una profesión sacrificada, incomprendida y de fidelidad casi religiosa. Tal vez porque hay tanta diversificación, tanta crisis y tanta amalgama de todo, que las críticas se diluyen en un marasmo de opiniones sin peso, haciendo que nada tenga credibilidad.Por supuesto que han existido y todavía hay, auténticos periodistas musicales; y muy buenos, además. El personalísimo estilo de, por ejemplo, Patricia Godes resulta inspirador y de gran ayuda a la hora de afrontar la escucha de un disco. Pero creo que hace tiempo se perdió esa apasionada persecución de sueños y esa honestidad profesional tan bien reflejada en "Casi Famosos", (espero que la hayan visto, una peli muy mona y recomendable, del año 2000).
Para mí, la última generación de buenos periodistas musicales es la de Víctor Lenore, que con la misma solvencia y profesionalidad habla de Aphex Twin o de Malú; sabe tratar cada tema como corresponde y aplicar su criterio como y cuando es oportuno. Precisamente este don de la oportunidad es algo que falta en los críticos musicales -o aspirantes a ello- de ahora.
Dice Mauro Canut que los críticos musicales siempre han sido cutres, la diferencia es que antes les leían y ahora solo les leen ellos mismos y sus amigos barbudos. Yo creo que antes era incluso peor en ciertos aspectos, cuando invitaban a fastuosos viajes, incluso a drogas, putas y lo que se terciara a quien hiciera una crítica positiva... Estas son algunas de sus características, reitero, de las nuevas corrientes de críticos, obviamente, alguno se salva:
-Mayoría abrumadora de varones, bastante feos y muy sexistas. La opinión de una mujer no suele tener peso para ellos, y menos, en lo musical. Entonces adoptan una actitud paternalista y distanciada hacia sus compañeras, negándoles el crédito que merecen.
-Hay mucho miope entre los críticos musicales. Y no hablo en sentido figurado. Una amplísima mayoría calza gafas.
-Todos, sin excepción, son músicos frustrados. Al no tener talento ni carisma, optan por el escalafón más bajo de la música. No les basta con disfrutar o coleccionar discos, el suyo es un mero afán de notoriedad.
-Odian a jenesaispop, normalmente de forma secreta. Y a todo aquel que disfruta con la música sin ser músico. Y a lxs grupies, y a las musas, y a los programadores de salas y a los organizadores de eventos... Odian por resquemor, por envidia, por incapacidad congénita de disfrutar en paralelo con la humanidad.
-Van al Fotomatón en Madrid, crean sus pequeñas alianzas de amiguismos contra el mundo; viven una perenne batalla de vencedores y vencidos, de tensiones insolidarias por hacerse con el favor de grupos que como mucho triunfan en el seno de La Fonoteca. Son, en definitiva, unos seres despreciables sin un criterio unánime ni férreo, buscando siempre el abrigo de las bandas a punto de triunfar, para apuntarse el tanto de "Yo les descubrí".
-Aunque no he catado a ninguno bíblicamente hablando, mis amigas, que son muchas y muy curiosas en cuanto a intereses sexuales, me comentan que son pésimos folladores: básicos, egoístas (de esos eternos adolescentes que consideran su propia eyaculación el fin del acto sexual y el fin del mundo mismo), de débil erección, coitos cutres, besos tristes y torpes y arrítmicos movimientos. Una allegada en concreto, me narró con mucho pesar el polvo más atribulado de su existencia, precisamente con un crítico musical de polla larga, estrecha y blanquecina. La fricción desganada, le dejó enrojecida. Los movimientos del muchacho, más propios de insecto intentando darse la vuelta que de amante, la exasperaron. El movimiento rítmico y desesperanzado, como de opositor con entradas y calvicie sin ilusión, le aburrieron. Y el desinterés por el goce femenino, así como la terrible ofensa de chuparse los dedos antes de tocarla (algo copiado del porno desprovisto de placer, donde las chicas no lubrican), dejaron a mi amiga con ganas salvajes y contenidas de patearlo y abandonar la militancia heterosexual.
-Se mueven en un mundo extremadamente pequeño cuyas fronteras están flanqueadas por el festival Sonorama, spotify, los miembros de La Habitación Roja, el locutor Julio Ruiz, ipunkforos, los conciertos de Radio 3 y los promocioneros de las discográficas.
-Consumen cocaína demasiado a menudo.
-Buscan la amistad de los grupitos del momento y de los que ellos consideran los líderes. No intentan trabar amistad con los baterías, ellos, en sus más recónditos y lúbricos sueños, fabulan suplantar al frontman de cada grupo. No quieren conocer a los grupos de música, pretenden que los grupos les conozcan a ellos.
-Van de atormentados e interesantes y se ocultan tras de una barba inexpresiva y mal copiada. Les encantan las bolsas de tela, y siempre se quedan con cara de atontados hasta que termina un concierto. El camerino se representa en su mente como el paraíso terrenal.
-Aunque tienen un trabajo (más aburrido y gris que lo que pudieran ellos mismos imaginar), su ilusión es ver su nombre en una reseña de una publicación gratuita que nadie lee. Normalmente a cambio de un cd que en el mercado puede alcanzar como mucho los cero euros.
-Pretenden cumplir y aportar a la contracultura, pero solo perpetúan estereotipos de lo más mainstream. Intentan no pagar copas en los locales a los que van, que les inviten a los conciertos, o pases vips en los festivales.-Padecen alguna deformidad o despropósito físico: cadera ancha, frente despejada, nuca arrugada, encías a la vista... Y les falta estilo, innovación y audacia a la hora de vestir.
-Viven amargados. No son felices y tal vez ni siquiera les gustaría serlo. Suelen echar la culpa de sus desgracias y mediocridad a otros.
Un lector avispado, Jordi Esesgaray, apunta con tino que a aquien yo me refiero no es al crítico musical, si no al bloguero desgraciado que ronda los 40 y quiere vivir una ola cultural como si tuviera 20, bebiendo sin parar y sin gastarse un euro además. Tiene toda la razón. Por mi parte, sé que el mío es un juicio muy negativo, pero me he limitado a enumerar las características comunes de cierto tipo de periodistas musicales. Repito que no todos son así. Reconozcan, amigos, que da más juego hablar de críticos musicales quedados, que de registradores de la propiedad de Murcia. En cualquier caso, gracias por estar ahí.
Lo dice Diana Aller
22 Nov 16:23
The Science of Morning Wood
by Endswell
AsapSCIENCE takes a scientific look at nocturnal penile tumescence.
AsapSCIENCE | Previously: Amazing Facts to Blow Your Mind
22 Nov 14:26
Dumb Ways to Die
by admin
A catchy song and funny animation = Metro Australia safety ad win.
(via)
22 Nov 12:57
saulcastillo: Hoy tenemos el placer de presentar a… ¡Chimenda!...
Hoy tenemos el placer de presentar a… ¡Chimenda! ¡La gata pirómana!
La Voz de Galicia, del 17 de julio de 2012.
22 Nov 12:07
Recordadme DOS COSAS:
by puño
1- Comprarme una cámara para el salpicadero.
2- No ir nunca a Rusia.
22 Nov 11:30
Que debo disparar mentres escoito a Ana Kiro?
by Ana
Cantas felicidades nos dá o Music Hack Day, un evento que se celebra por estas datas en distintas cidades do mundo (Londres, Boston, Reykjavik…) e que consiste en xuntanzas de programadores para crear novas apps e programas coa música como protagonista. E a nós sempre nos dá a escusa perfecta para titular un artigo con Ana Kiro. Se o ano pasado co grandísimo Drinkify descubrimos que debíamos beber mentres escoitamos a súa música, este ano a cousa vólvese violenta: Weaponify recomenda armas segundo o que esteas a escoitar.
Se estás asustado vendo como baixou o nivel desde o Music Hack Day do ano pasado a este, non te preocupes: Weaponify non é (nin de lonxe) o mellor que deron as sesións de programación e música deste ano, claramente marcado polo éxito de Drinkify o ano pasado (hai outra app para Spotify chamada Horsify. Podedes investigala, vai de percorrer Islandia a cabalo escoitando música). Este ano houbo unha vez máis cousas moi grandes, estas son as nosas preferidas:
- Infinite Jukebox. Cantas veces seguidas podes escoitar a túa canción favorita? Segue a gustarte? Desexarías que fose infinita? Temos boas noticias: esa canción xa pode durar para sempre. E non, non é a simple repetición en bucle da canción unindo o fin co principio, isto é algo moito máis elaborado. Infinite Jukebox divide cada tema en beats (golpes de ritmo) e reproduce a canción un a un. Pero en calquera momento e de forma aleatoria, o beat pode, no canto de pasar ao seguinte beat, saltar a outro similar dentro do tema. E así ata o infinito. O mellor é que o probedes, é bastante sorprendente! Nas cancións con letra moitas veces a cousa queda algo cortada, pero o certo é que funciona bastante ben. O instrumento de tortura perfecto.
- Heart Beats. A música que escoitamos inflúe no noso ritmo interno (quen non camiña de forma inconsciente ao ritmo da música que está a escoitar?), pero pode o noso ritmo influír na música? Iso foi o que pensou o programador Ryan Challinor cando o pasado Nadal tivo como agasallo un reloxo con pulsímetro. E se a música fose ao ritmo dos latidos do noso corazón? Feito! O vídeo de Challinor pegando chimpos e bailando para acelerar e ralentizar Call Me Maybe de Carly Rae Jepsen é xa case viral.
- The Gathering. Desta idea somos moi fans. Cantas veces entraches nalgún establecemento (tenda, bar, etc) e estaba a soar unha canción que te encanta? Non lle tes máis cariño a ese lugar desde entón? A idea de The Gathering é lograr precisamente iso, que cando unha persoa entre nun sitio, empece a soar unha das súas cancións favoritas. Tan só é necesario un ordenador e un router por parte do establecemento e un smartphone por parte do consumidor. O router detecta a presencia do smartphone, explora a música que tes nel e actualiza a playlist de Rdio que está a soar coa túa música. A idea está ben, pero tamén expón aos propietarios do negocio aos guilty pleasures dos seus consumidores.
- Bad Cover Version Quiz. Esta é unha parvada, pero como todas as parvadas é perfecta para a procrastinación! A idea é sinxela: un pequeno xogo no que escoitas unha canción e tes que dicir se é a orixinal ou unha versión. Para unha amante das versións coma min (si, ese enlace é publicidade), é simplemente fantástico. A web é bastante fea e non parece que haxa demasiado catálogo (a min repetíronseme un par de cancións), pero é fácil quedar atrapado dándolle a “next song” para ver cal é a seguinte proba.
- Johnny Cash Has Been EVERYWHERE (Man)! Esta é para fans de Johnny Cash: sabedes cantos lugares nombra o home de negro na súa canción I’ve Been Everywhere? E sabedes localizarlos nun mapa? Esta app é a resposta a todas as vosas preguntas. Non, non serve para nada, pero mola moito ver como a cabeciña de Johnny Cash se vai reproducindo por todo o mapa… e hai sorpresa final!
22 Nov 11:27
E' l'ora della mungitura!
by noreply@blogger.com (porcoconleali)
Segnalazione che non so nemmeno come definire di beppo
Perché i giapponesi sono così?
Ma mi aiutate a capire perché???
Perché i giapponesi sono così?
Ma mi aiutate a capire perché???
22 Nov 11:16
Algunos tatuajes de criminales rusos
by Pinjed
Hace poco descubrí un mágico lugar de la red, un Tumblr en el que un señor se dedicaba a recopilar las plantillas que se usan para tatuar a los criminales rusos en varias prisiones y campos de reclusión. Una puta maravilla, auténticas obras de arte llenas de símbolos y códigos internos, repletos de odio, de síntomas psicológicos y de ferviente aserciones políticas contra judíos, contra comunistas, contra musulmantes y generalmente contra cualquier cerdo ajeno a la patria rusa. He recopilado algunos, sobre todo los más relacionados con el sexo y las mujeres, para que veáis cómo las gastan nuestros siempre admirados amigos del este cuando la vida les lleva de cabeza al trullo.
No more posts. Check out what's trending.