Shared posts
Lluvia de jureles en San Caetano
«Si es Currás nos suicidamos»
"A mentalidade do 'aquí e agora' casa mal con proxectos a longo prazo, como ter fillos"
Falamos con Alberto Saco Álvarez, profesor de Socioloxía na Facultade de Ciencias da Educación de Ourense, que ten realizado numerosas investigacións sobre demografía, natalidade e despoboamento.
Arde por segunda vez en cinco años el sistema de extracción del mesón Gonzaba
SnobFinest chuletóns!
Dos jóvenes propinan una paliza a dos hermanas en la plaza de Galicia de Santiago
SnobWTF? :(
A Refuge Where All The Animals Are One Big Happy Family


There’s something special going on at the Rocky Ridge Refuge in Arkansas, where every kind of critter from big fat ponies to goofy dogs to gentle deer and porcine capybaras all get along like one big animal family.
The good vibes might be due in part to the lack of larger felines in the refuge, or the fact that all the dogs were raised around all sorts of different types of creatures so they don’t see them as a source of anxiety, but whatever they’re doing over there needs to be concentrated and sold in bottles at your local pet store!
-Via Bored Panda
5 Reasons Men Suffer Lovesickness More Than Women
A recent survey by matchmaking website Elite Singles found that men may in fact suffer lovesickness more easily and more frequently than women.
Among a survey of 501 members in the UK & Ireland, men were 25% more likely to respond that they suffer lovesickness after every relationship. Fewer, meanwhile, indicated they had to be “really in love” to experience feelings of heartache (65% vs. 75%). Whether these results suggest a propensity among men to be more adversely affected by a breakup, or maybe that men succumb to the feeling of being in love more easily, it’s possible that some of the stereotypes we hold about how men and women handle breakups are due a revision. But what can we give as possible reasons for these findings? Below I offer my 5.
1. Women are more often the one to break off the relationship.
An obvious place to start, but research consistently suggests that women are more often the instigator of a breakup. While feelings of lovesick no doubt unsettle both parties, the relationship’s ending is without doubt more upsetting for the person happier in the relationship.
2. The break-up is more shocking for men.
It’s unsurprising then, as a study by the Carnegie Mellon University found out, that women are better at adjusting to the end of the relationship than men. The ability to consider the break-up scenario and, in essence, mentally plan in advance for being single again, should help smooth feelings of heartache. This is not to say they have their next target in the crosshairs, but simply that (especially if they are the one to instigate the break-up) women are often better at recognising the signals than men and are coming to terms with the end. On the contrary, men can be entirely shocked by the break-up –even if they recognise some issues in their relationship, they may not have imagined the break-up as the woman has.
3. Male propensity to overestimate women’s interest.
It’s highly likely that men often suffer ‘lovesickness’ even when they have not been in a long-term relationship. 35% in the Elite Singles study said they did not have to be really in love to experience heartache. It’s highly probable that a number of men in the study mistook the difference between being lovesick and having unrequited love; but the effects of the two are no doubt similar.
4. Men have no other emotional support.
This is an important one. Often men’s sole confidant for personal or emotional issues is their girlfriend or wife. Women typically have larger groups of friends for emotional support, whilst men are prone to relying on their partner. Numerous studies have unearthed this male dependence on a relationship for intimacy and personal support, whilst women often have a network of others. Upon breaking-up, men find it difficult to deal with both the loss of their love and the loss of their basis for emotional stability; often their ‘lovesickness’ is therefore much more than simply a loss of romance.
5. The masculine ego is hurt more by losing a relationship.
This is, admittedly, pure speculation. But men are often excellent at repressing their feelings, being unwilling to admit to themselves and others that the good life they had is over. As the survey shows, men are affected by losing their partner much more than commonly thought, but the longer it takes to admit this, accept being hurt and seek help from others, the quicker they can move on. 
40 Things That Matter Less To You As You Get Older
1. Eating McDonalds.
2. Expressing every single feeling you have.
3. Being profound.
4. Falling in love exactly like it happened in The Notebook.
5. Jennifer Aniston’s marital status.
6. Going to clubs.
7. Meeting people at bars/clubs.
8. Being patient with other people’s overly-indulgent problems.
9. Taking drugs.
10. Psychoanalysing everything.
11. Appearances.
12. Which one person is your BFF (“Best friend is a tier, not a person” — Dr. Mindy Lahiri).
13. Using the acronym “BFF” to describe someone.
14. Accidentally queefing during sex.
15. Pooping in public toilets.
16. Leaving the house in your crack addict outfit (sweats, old sneakers, crazy sweater, messy hair, no make-up, bizarrely mismatched but practical coat).
17. Drinking games. Just drink.
18. What everyone else is doing.
19. Being self conscious about wearing the exact bright pink dress and heels you love to a dive bar instead of the indie uniform of jeans and buttoned up skirt.
20. Being alone.
21. Making your specific point heard (heard loudly at that).
22. Biting your tongue when someone is actively nasty to you.
23. Having long hair.
24. Knowing all the lyrics to all your favorite songs (just make up the ones you don’t know fool).
25. Being “seen”.
26. Sharing every little thought or feeling you have online.
27. Racing to the finish line.
28. Having everything all at once, right now please.
29. Being “cool”.
30. Being antagonistic for the sake of it.
31. Whether or not everyone from your high school is fat now or not.
32. Your significant other’s ex.
33. Falling over in an embarrassing situation (it’s going to happen. Gravity is the enemy).
34. Following trends.
35. How many notches there are on your bedpost.
36. Staying home on a Saturday night.
37. What other people think of you.
38. What people on the Internet think about whatever it is they think about.
39. Having lots of acquaintances.
40. Banalities, generally. 
Reblogueo pocas cosas, pero esta lo merece.




Reblogueo pocas cosas, pero esta lo merece.
22 juegos por menos de 22 euros
¡Hola parejitas jugonas!
Como llegan estas fechas tan malas para algunas parejas (o buenas) y mucha gente comienza a preguntarnos ideas para regalar a sus enamorados, se nos ha ocurrido que quizá montar una listita de juegos económicos para regalar sea el mejor regalo que os podamos hacer (porque os queremos un montón, pero eso ya lo sabéis). Los precios de los juegos no son los de la editorial, sino los que se pueden encontrar por internet.
Además, aprovechamos para contaros que estamos este mes colaborando con Juegos de la Mesa redonda, haciendo de jueces y jurado de su concurso para San Valentín, así que más vale que os portéis bien con nosotros (los jamones por privado).
Última cosa: si le dais un click a las imágenes, en casi todas, os llevarán a la reseña del juego en el blog, a menos que aún no tenga reseña.
1911 Admunsen Vs Scott
Un juego de exploración hacia el ártico, donde las cartas y la astucia nos ayudarán, pero quizá no sean suficientes. Un juego donde los piques entre los jugadores suelen acabar en derrota de ambos… y comenzar otra partida. Partidas breves, fácil de aprender y con varias expansiones.
Opinión de Fayzah: Rápido, sencillito y con mucha maldad en su interior. Un gran P&P que se ha convertido en un Must have en cualquier ludoteca para 2.
Opinión de Farko: De un proto decente a un juegazo final. La edición nueva no hace más que recalcar que este juego debería estar con los grandes. La expansión del tablero y las variantes le añaden aún más rejugabilidad. Y a mí personalmente no me parecen malos los componentes.
Asante

En medio de África, comerciamos con especias, frutas, pieles y demás para intentar conseguir nuestro objetivo en la vida… 60 monedas de oro. El tema en este juego es lo de menos, pero la cantidad de combos y cartas que interactúan es brutal. Es un juego similar a Galaxia la Conquista, pero con un tema africano y un coste menor.
Opinión de Fayzah: A primera vista parece extremadamente sencillo, pero esconde un gran potencial que hay que ir descubriendo poquito a poquito. Los combos, elegir el mejor momento para vender y para comprar. Un gran sesudo metido en una cajita pequeña.
Opinión de Farko: Un juego de combos de cartas con estilo africano. Las ilustraciones molan bastante, y algunas acciones son de risa (robar y fastidiar, principalmente). El juego está bastante bien, aunque suele acabar antes de lo que te esperas.
Abalone de viaje
Como el abalone grande, pero por mucho mucho menos. Un juego abstracto donde con tres simples reglas, intentaremos sacar las bolitas de color de nuestro contrario. Unos componentes bastante decentes (menos la caja, que es normalita) y muy vistoso (y encima portátil).
Opinión de Fayzah: Risas, piques, maldiciones por haber sido tan sumamente tont@ y dejarle al otro la victoria tan fácil. Y esto se traduce en volver a montar el tablerito y comenzar de nuevo, hasta que te das cuenta que han pasado 3 horas.
Opinión de Farko: No sabíamos cómo estaría el juego, pero sin duda se ganó mi corazón. Muy sencillo, pero tan sutil en sus estrategias que te engaña. Las canicas y el tablerito no hicieron más que colocarle la guinda a este sabroso postre lúdico.
Carcassonne
Se nos olvida siempre que este juego vale menos de 20 euros. Archiconocido juego de colocación de losetas. Deberemos intentar crear las ciudades más grandes, las rutas más codiciadas y los pastos más abundantes para canjear todo esto por puntos. Muy muy fácil de jugar, pero que siempre te deja con ganas de ir mejorando.
Opinión de Fayzah: Un juego ideal para 2 o 3, para más es demasiado azaroso para mi gusto. Un clásico que ha conseguido envejecer de maravillosa y que permite introducir a muggles en este mundillo sin que tu acabes aburrido.
Opinión de Farko: Es un clasicazo y con razón. Me encanta el juego, sus expansiones y todo lo demás. Por algo nuestro logo lleva los meeples. Siempre que juegas acabas descubriendo nuevas maneras de fastidiar al contario.
Dobble
Un juego de habilidad visual y velocidad, con cinco modos de juego (aunque para parejas, sólo son 2 o 3) y pletórico de risas. Para aquellos que disfruten con los juegos de buscar las diferencias, pero para varios jugadores y en contra-reloj.
Opinión de Fayzah: JUEGAZO! Sencillisimo de explicar, muy fácil de entender, en 5 minutos estás a la caza y captura del dibujo perdido. Nos ha funcionado con padres, niños, adolescentes y todos los disfrutan.
Opinión de Farko: Un favorito de todo el mundo. La quintaesencia de lo sencillo, rápido y familiar. Los modos de juego ayudan a que no pierda mucho fuelle.
Drako
Un juego que ha pasado ya del radar, pero que ha sido uno de los más chulos y épicos que hay a bajo coste para dos jugadores. Un dragón, tres enanos y muchas cartas. El juego se basa en gestionar tu mano y tu mazo, para intentar hacer que el dragón perezca; mientras que el dragón busca escapar y gastar a los enanos. Totalmente asimétrico, ya que las estrategias y cartas son distintas para cada jugador.
Opinión de Fayzah: Seguimos a la espera de la expansión, que no tardará en caer en cuento salga, ya que a Farko este juego le encanta, a mí… meh. Ideal si quieres descargar tensión a base de mamporros en forma de carta contra el otro.
Opinión de Farko: Yo vivo este juego, rugiendo como un dragón o insultando y lanzando improperios como el trío de enanos. Es abstracto, pero las miniaturas ayudan bastante a olvidarte de eso.
Hanabi
Entre varios, intentamos montar los cinco grupos de cartas, colocando las cartas del 1 al 5 sin repeticiones. La dificultad está en que nosotros no vemos nuestras cartas, sino que vemos únicamente las cartas de los otros. Con pistas, truquillos y “ninguna trampa”, intentamos montar el mejor espectáculo de fuegos artificiales de todo japón (o algo).
Opinión de Fayzah: Otro juegazo como la copa de un pino, aunque este saca a la luz que no siempre sabéis lo que piensa en otro. Un cinquillo de toda la vida en el que estas totalmente en manos del otro. Puede sacar tu peor versión, pero siempre es agradable de jugar, y el mosqueo desaparece en cuanto el juego se guarda.
Opinión de Farko: Cuidado con este juego, ya que puede conllevar dormir en el sofá, cabreos de vuestras parejas o incluso gozo y alegrías varias al conseguir llegar a los 21 puntos. Nunca se juega una única partida. De estos juegos que te preguntas: ¿a nadie se le había ocurrido esto?
Pingüinos
Un juego donde lo peor es el montaje del tablero, pero la diversión siempre está asegurada. De aspecto infantil, pero que cuando lo juegas descubres que de infantil no tiene nada. Con adultos (y más en pareja) aquello se convierte en una lucha por acaparar zonas, cerrar al contrario y engañar con los movimientos. Todo esto con pingüinos de plástico super cuquis.
Opinión de Fayzah: El setup tan farragoso echa un poco para atrás a la hora de jugarlo, pero una vez montado no te defrauda nunca. Necesita un pequeñita dosis de picaresca para ir dejando al otro encerrado en un zona con pocos pescados y quedarte tú con todos los de 3 pececitos.
Opinión de Farko: Si quitamos que montar el tablero es un peñazo, el juego es fantástico. La versión tan pequeña que tenemos mejora el asunto. Los pingüinos de plástico me encantan.
Hive
“El ajedrez de los bichos”. Un juego abstracto de estrategia por turnos, al estilo del ajedrez, pero con un toque muy gracioso y donde no tienes que llevar estudiando años para ser un gran jugador. Fichas muy resistentes (listas para llevar a cualquier lado) tanto en la versión grande como en la versión pocket (recomendamos esta última, excepto si tus manos son gigantescas).
Opinión de Fayzah: Un nueva vuelta de tuerca para los que ya están aburridos del ajedrez, el juego para 2 por excelencia. Ideal para una tarde tranquilita con un café en medio y un buen rato. Revancha asegurada.
Opinión de Farko: Un ajedrez para cuando te cansas del ajedrez, con menos dificultad, más piezas y muchos cafés entre medias.
Jaipur
Uno de esos que todo el mundo recomienda, y nosotros no vamos a ser menos. Un juego de cartas para dos jugadores donde intentamos conseguir los grupos de mercancías más abundantes para generar puntos de manera rápida y contundente. Muy sencillo y bien explicado en las reglas, con pocas reglas (jugar carta, quitar carta, coger camellos) y que suele encandilar (creemos que porque dentro vienen tazos de colores).
Opinión de Fayzah: No nos apasiona en exceso, pero es un juego imprescindible. Como otros de esta lista, fácil de entender pero difícil de aprender a encontrar el momento ideal para vender que te lleve a la victoria triunfal.
Opinión de Farko: No es de mis favoritos absolutos, pero sin duda es un juegazo. Sus mecánicas encajan a la perfección, recompensándote lo justo por el riesgo que tomas al adelantarte o no para realizar las acciones. Es muy fácil y sencillo, aunque una piza engorroso al montar todos los lotes antes de empezar.
Ligretto
Jugar muy rápido y reírte del contrario por tu magnificencia. En este juego intentamos deshacernos de todas nuestras cartas, colocándolas en los montones por números. Cuando un jugador acabe, veremos cuantas cartas de las que tenemos hemos conseguido eliminar de nuestra baraja, apuntamos puntos y seguimos jugando.
Opinión de Fayzah: Tengo mucha suerte en este juego, lo admito, o Farko se perdió el capitulo de Barrio Sésamo de los números. Hacer una escalera con las cartas del mismo color nunca fue tan divertido y tan estresante.
Opinión de Farko: Soy un negado. La velocidad de Fayzah es demasiado para mí, pero me gusta intentarlo de vez en cuando, para ver si he mejorado. Tiene mucho azar en lo que respecta a las cartas iniciales, pero no va de control ni de gestión el juego, así que acabas pasando (aunque de vez en cuando te quejes, porque “tener un 10 y dos 9 en lo alto de la pila es injusto y el juego está roto y a la mie…”).
Linja
Un juego abstracto donde con 24 fichas y 7 palitos de bambú (bambú, bambú is on fire!), intentamos llegar a la zona el contrario para que cuando acabe el juego, hayamos conseguido más punto. Tiene literalmente 3 reglas, así que no causará mayores complicaciones a la hora de aprender a jugar, pero como los abstractos que ponemos aquí, son uno de estos sistemas de juego que te dejan deseando jugar una partida tras otra.
Opinión de Fayzah: Una pequeña joyita. Casi sin componentes, pero de una calidad impresionante. La de hora de diversión calentandote la cabeza que pueden llegar a dar unos pocos palos y unas fichas.
Opinión de Farko: Otro que no trae casi nada en la caja, pero que tiene una mecánica tan sencilla que parece contener un mundo. Lo hicimos en P&P casero, y al final acabó cayendo una copia del juego, de lo mucho que lo jugábamos.
Mixmo
Para los amantes de los crucigramas, tenemos este juego de creación de crucigramas, pero a la vez todos y que encima podemos desmontarlo y volverlo a montar. Un juego que sería algo así como un Scrabble más barato (y más divertido, la verdad).
Opinión de Fayzah: Si te gustan los crucigramas, te gustara este juego. Montar y desmontar tus palabras para conseguir otras mejores, o encajar esa X que no encaja por ningún lado y el estrés por ser más rápido que el otro hace que sea un juego que debes tener si te encanta el scrabble y similares.
Opinión de Farko: Un poco solitario (cada uno va a su bola), pero es más o menos como un pasatiempo para dos jugadores al mismo tiempo. Te puedes llegar a picar mucho, creando palabras estupendas que luego tienes que reconstruir en cosas como “pedo” o “flato” porque necesitas las letras.
Mr Jack Pocket

El hermano pequeño de la familia Mr Jack no se queda corto para nada. Unas sensaciones similares a su hermano mayor, pero mucho más rápido. Un juego de identidades ocultas, donde el trío de investigadores (Sherlock, Watson y su perrito Bobby) deberán descubrir cuál de los habitantes que pueblan las calles de Londres es un asesino en serie.
Opinión de Fayzah: Un hermano pequeño digno del juego de tablero. Las mismas sensaciones pero por menos precio, en menos espacio y apto para jugar en trenes, autobuses y cualquier medio de transporte que permita colocarlo en un superficie pequeñita.
Opinión de Farko: Me gusta mucho su hermano mayor, pero la verdad es que en ocasiones es más fácil sacar este a mesa y disfrutar con él que el otro. Además, la mecánica de lanzar las acciones al aire como si fueran monedas me encanta.
Black stories

Un jueguito de pensamiento lógico lateral necesario en cualquier trayecto de coche para que el conductor no se aburra y pueda jugar también. La idea es muy simple, un lee una historia un pelín macabra e inverosimil, los demás deben, mediante preguntas que solo pueden ser contestadas por si/no/irrelevante, descubrir que ha ocurrido.
Opinión de Fayzah: Buenísimo para jugar 2, 4 o 20. Es genial ser el que lee la historia, y sabe la respuesta, y ver las vueltas que algunos dan para descubrir cosas muy sencillas. Después de muchos años en los que mi hermano me hacia calentarme la cabeza con ellos, es el momento de la venganza MUAJAJA.
Opinión de Farko: Perfecto para llevar el coche, para compartir en la playa, para las casas de campo o para una cena con café (todos estas han sido situaciones reales). Un juegazo en una cajita. Ojalá saquen los infantiles… para alguna actividad…
Passing Shot
Un tira dado con mucha alma, perfecto para aquellos amantes del tenis. En el juego nos enfrentamos en un lanzamiento de dados al contrincante, intentando superar su tirada. La suerte es fundamental, pero las reglas avanzadas hacen que se convierta en algo bastante más divertido. Si te metes en el tema, cada tirada se llena de emoción (de ver 5 pelotas lanzadas perfectas y reventar al contrario).
Opinión de Fayzah: Un juego pequeñito y rápido que consigue meterte en un partido de tenis sin tener que dedicarle 3 horas. Con los modificadores no depende tanto del azar de los dados.
Opinión de Farko: Si no te gustan los dados, no lo compres. Pero si te gustan, acabarás disfrutando mucho de este juego. El básico es un poco chufa, pero las variantes le dan el toque justo de control (dentro de todo el azar que lleva) que necesitas.
Pergamon

Un juego donde nos metemos en la piel de unos arqueólogos que buscan crear las mejores y mayores exposiciones de todo el mundo. En el juego intentaremos conseguir subvenciones cuantiosas (pero evitando que nos las arrebaten los otros jugadores), a la vez que nos colocamos bien para poder excavar antes que los demás, crear grupos de tesoros y exponerlos para acumular puntos.
Opinión de Fayzah: le tenía muchas ganas por la mecánica, y no me defraudo. Un mecánica muy sencillita y una durabilidad del juego apropiada.
Opinión de Farko: No daba un duro por el juego, pero me ganó al final el corazón. Muy sencillo pero entretiene mucho, con un tiempo de juego justito y la suficiente interacción para mantenerte atento a la partida.
Santiago de Cuba
Nos moveremos por las calles de Santiago buscando favores y tratos para conseguir enviar nuestras mercancías antes y en condiciones más favorables que los demás. Un juego que funciona perfectamente a dos (que con más jugadores se vuelve demasiado caótico).
Opinión de Fayzah: Regla básica: Mira tus cubitos, compara con los dados. ¿Que color no tienes? Ese dado no puede ser distinto de 0. Puedes no ganar, pero al menos te lo pasaras genial fastidiando al resto. ¿De eso se trata no?
Opinión de Farko: Un juego eurogame, pero que sirve para cuando comienzas a aprender a conocer a estos juegos más completos. Con dos jugadores controlas mucho mejor el movimiento del coche que te da las opciones, y puedes jugar mucho con la mente del contrario.
Secuenzoos
Juego de memoria donde intentaremos avanzar por el camino creado a base de animales y colores. Luego tendremos la prohibiciones, que le dan el puntito justo para que sea interesante para adultos. Además, la cabeza acaba jugándote malas pasadas.
Opinión de Fayzah: Farko es imbatible en este juego. Se explica muy muy rápido y es muy fácil de entender, lo difícil es acordarte donde esta la vaca verde que tu colocaste, que tan necesaria te es ahora, y que no encuentras por ningún lado.
Opinión de Farko: Una gran sorpresa ha sido este juego, y encima soy un crack. Me ha parecido una genialidad y las variables no hacen más que subirle la nota. Incluso parece que harán una variante sólo para dos… interesante…
Set
Otro juego clásico. Intentamos buscar en una trama de 3×3 grupos de 3 cartas que cumplan las reglas (o todas tienen la misma característica o ninguna tiene la misma) de entre sus cuatro características. Parece fácil, pero acabas jugando media hora en silencio absoluto (excepto por el esporádico “¿Encuentras alguna?” y ¡SET!).
Opinión de Fayzah: Se juega en ese silencio que transmite tensión y concentración a partes iguales. O tienes tu día y no se te escapa ni una, o no ves ni las facilitas.
Opinión de Farko: Se me da fatal, pero aun así me encanta. Soy incapaz de ver los sets, pero es una de esas actividades que haces para que tu cerebro explote. Es un pasatiempo incluso en solitario.
Tuareg
![]()
Este juego es más raro de explicar, pero cuando lo juegas todo adquiere sentido. Básicamente somos “mercaderes de especias”, que buscamos conseguir pasta. Sí, sí… bueno, eso más o menos. Es un juego de carácter abstracto, donde intentamos activar acciones con nuestros trabajadores mientras que a la vez bloqueamos acciones para el contrario. Buscamos crear combos para tener suficiente para hacer todo en un mismo turno, pero obviamente, no podemos.
Opinión de Fayzah: Aunque hace falta leerse bien las reglas y mirarse las FAQ, una vez el juego está entendido, ya no te explicas como te pudiste no enterar con lo sencillo que resulta. La parte más complicada es intentar pillar la acción que quieres antes que el otro.
Opinión de Farko: Cuando lees las reglas te quedas un poco frío, pero cuando lo juegas ves que estás ante un juegazo como la copa de un pino, que cabe en una cajita. Muy fácil de jugar y de enseñar, pero que siempre deja con ganas de más.
Tasso
Colocar palitos en un círculo de madera. Estúpidamente sencillo… hasta que lo juegas. Cuando comienzas a jugar (en pareja) y te das cuenta de la maldad que se puede generar al colocar un simple bastoncito de madera, te enamoras del juego. Milímetros separan un “já, ahora coloco dos y te aguantas” de un “jajajaja, ¡no puedes colocarlo ahí!”.
Opinión de Fayzah: Muy vistoso y un toque hippie (por la caja más que nada). Con una mecánica tan sencilla como colocar piececitas de madera, y la de maldad que te hace tener.
Opinión de Farko: Sencillo y elegante. Mucho más tenso que la Jenga, más interacción y mucho puteillo al rebuscar zonas imposibles en el tablero.
Y fuera de la lista (porque se salen del precio) TRES menciones especiales:
Summoner Wars

Un juego de media hora (o una hora más o menos) donde controlas una raza que busca desesperadamente ganar la guerra de invocadores para acabar con toda esta locura. Cada baraja tiene un estilo personalizado de juego que tienes que descubrir y potenciar. Montones de lanzamientos de dados, que más o menos equilibran el azar, pero que dan ese toque de tensión, ya que nunca sabes si tu estrategia perfecta conseguirá alzarse con la victoria. Reglas muy sencillas y mecánicas simples (aunque tiene dependencia del texto en inglés de las cartas, pero por ahí se pueden encontrar las reglas con la descripción de cada carta).
Opinión de Fayzah: Otro que sirve para rebajar tensiones y sacar tu vena más guerrera. Acabas riendote maleficamente cuando el dado traiciona al otro y no consigue pegarte en ese golpe que le daría la victoria. Acaba siendo tuya gracias al dado. Los dados pueden ser muy malvados, pero a la vez llevarte a la gloria en la misma partida.
Opinión de Farko: Uno de mis favoritos sin excepción. Lo que te metes en la partida mientras juegas, la tensión hasta el final, el aguantar en tus posiciones y casi encariñarte de tus tropas (o insultarlas cuando fallan a posta), la variedad de razas y lo distintas que son, hace de este juego algo muy especial.
Dominion
Juego que sirvió de inspiración a montones de otro juegos. Es este jueguecito de cartas intentamos montar una baraja a la vez que la vamos jugando, todo ello con el objetivo de conseguir las cartas de puntos que aunque inútiles en el juego, son esenciales para ganar. El tema es lo de menos, pero por si queréis saberlo, va de crear un dominio.
Opinión de Fayzah: Aunque ha sido el papa de otros muchos juegos de deck building, para mi aún ninguno lo ha conseguido superar. Puede llegara a convertirse en un solitario multijugador, pero si introducís las cartas que permite robar al otro y fastidiarle todo lo posible, esto queda resuelto. Sin lugar a duda, uno de mis favoritos.
Opinión de Farko: Poco interactivo y poco temático, sí. Pero las mecánicas son para nosotros fantásticas, lo rápido que se juegan las partidas y las risas y ganas de volver a jugar no las hemos encontrado en otros juegos de la misma mecánica. Han salido muchas copias, pero ninguno lo iguala (por ahora y de entre lo que hemos probado). Nosotros seguimos comprando expansiones del juego y nunca quedamos satisfechos.
Sherlock Holmes Detective Asesor
No podemos decirlo más claro: NOS ENCANTA EL JUEGO. Si te van las historias de Conan Doyle, si te gusta leer, si te gustan las historias de misterios donde TU eres el protagonista, corre a comprarlo, sin importar su precio. No te puede defraudar.
Opinión de Fayzah:
![]()
Opinión de Farko: Compralo, cómpralo, cómpralo. Es un juegazo como la copa de un pino. Nunca se me han pasado tres horas jugando tan deprisa. Sin duda, es jugarlo para contarlo.
Algunos de estos juegos podéis encontrarlos rebajados como parte de una promoción especial de este mes en Juegos de la Mesa Redonda.
¡Hasta la próxima entrada y Na svidenje!
Ana Curra: «Hubo dos Movidas, la light que se ha vendido, y la de los perdedores y transgresores»
Antes de la llegada de Internet, antes de saberlo todo con un par de clics, a las generaciones que no vivimos los años ochenta, Ana Curra (El Escorial, 1958) nos entraba por los ojos. Cuando rebuscando en las tiendas de elepés de segunda mano dabas con la portada del Grandes Éxitos de Pegamoides, la veías con su peluca rubia en alguna copia de El acto de Parálisis Permanente expuesta en algún escaparate a precios estratosféricos. También aparecía en las míticas fotografías de Alberto García-Alix que retrataron aquella época salvaje. Llegaron a llamarla «la Viuda de Madrid» cuando falleció su novio, Eduardo Benavente, líder de Parálisis Permanente y un genio en gestación. Desde aquel momento, considera que lo mejor de esos años fue devorado por los habituales tiburones y arribistas. Ahora no quiere protagonismos, ni siquiera pelear por lo que considera suyo. Pero nosotros sí queremos comentar la trayectoria de una artista que, entre muchos proyectos, participó en la puesta en marcha de uno de los primeros sellos independientes de este país.
¿Has leído los libros de Grace Morales y Patricia Godes sobre Mecano y los Pegamoides, que tienen esa visión tan crítica y tan escéptica, y por eso son tan interesantes, sobre los ochenta?
Patricia es muy polemista, siempre ha sido un poco radical y muy peculiar. Me cae muy bien y me divierte mucho, pero reconozco que te puede tocar las narices. Patricia y Grace son muy inteligentes y críticas con el mundo. Con sus historias cada una de ellas, sus manías, sus complejos y sus limitaciones, pero creo que la mujer madura a pasos agigantados frente al hombre y ahí tienes la prueba.
Naciste en El Escorial. ¿Cómo te convertiste en moderna, cómo llegaste a esos círculos de lo que luego se llamó la Movida?
El Escorial es un lugar esotérico donde los haya. El granito tiene unas vibraciones un tanto chungas, imprime carácter. Este lugar fue elegido por Felipe II porque había un cúmulo de energías muy especiales y de ahí me viene un poco mi lado oscuro, siniestro o esotérico. Esa parte de brujita que tengo. Pero también fue el resquicio de los franquistas, allí vivían. Yo rápidamente me distinguí y me empecé a encontrar incómoda en el pueblo. Así que me fui a Madrid a los diecisiete años y me encontré con la gente en el Rastro y los colegios mayores. Ahí empecé a relacionarme con grupos.
De niña escuchaba música clásica, mi madre había estudiado piano. A la vez que empecé a ir al colegio, me proporcionó clases de piano. Aprendí a hablar y a estudiar música a la vez. Cuando fui a Madrid a un colegio mayor, ya tenía prácticamente siete cursos de piano en el conservatorio. Y a través de mis hermanos me introduje en la música pop. Uno de ellos, recientemente fallecido, no paraba de pinchar en casa a Bob Dylan. Era como un predicador permanente, mi hermano lo ponía por la mañana, por la tarde y por la noche. Y el otro hermano que tengo ponía la Velvet Underground y mucha música de los años cincuenta. Lo cogí todo con mucha euforia, rápidamente me di cuenta de que la música era mi lenguaje natural.
¿Y los primeros conciertos que te marcaron?
El primer concierto al que me llevaron fue al grupo de Wilco Johnson, Dr. Feelgood, precursores del punk. Luego fui a Iggy Pop, que no tocó porque la gente empezó a escupirle y a insultarle. Lo que más recuerdo es que había poquísima gente. Era Iggy en su época de todo de cuero negro y de rubio platino, todo enmonado de anfetas. Le veías hecho polvo, luego todo eufórico, veías todos los estados que tenía. Igual que Johnny Thunders, que en su actuación todo dependía de que tuviera caballo o estuviera de mono, si había conseguido pillar o no.
Los conciertos en esos años eran un caos. No había ninguna profesionalidad, no sonaban, la gente se colaba en masa. Aunque todo era muy divertido, pocos conciertos veíamos decentemente en aquella época. Nada llegaba a funcionar en el escenario. El nuestro era un país que no tenía ninguna tradición en organizar música en directo. Aquí no teníamos nada. Ahorrábamos todo lo que podíamos para poder irnos a Londres que era lo más barato que teníamos al alcance para poder alimentarnos musicalmente.
Pero el punk y la nueva ola llegaron a España bastante a tiempo.
Es relativo. Lo asumimos por necesidades vitales que teníamos. No éramos conscientes de la situación política, social e histórica que vivíamos. Se absorbió inmediatamente por necesidad vital. El momento que se vivía en España era tan triste, tan gris, tan rancio… De pronto murió Franco, se produjo ese lapso de la Transición, en el que todo estuvo permitido de alguna manera durante unos años, y la gente que estábamos hartos de ver a nuestros hermanos con pantalones de pana, cansados de la España en blanco y negro, y queríamos otra cosa, nos agarramos a esto. Pero todo a un nivel muy ínfimo y muy pequeño. Hubo punk en barrios, pero no fue un fenómeno a gran escala.
De todas formas, gracias al punk nos hemos unido mucha gente de distintas clases, unos que estaban trabajando, otros eran estudiantes, unos venían de familias de clase trabajadora, otros de gente adinerada. Pero todos teníamos en común la parte lúdica del punk. El «hazlo tú mismo», el no estar dispuesto a vivir lo que habían vivido tus hermanos mayores, el decir: vamos a comernos el mundo a nuestra manera, sin saber, ya lo aprenderemos sobre la marcha.
Yo me iba con la gente de Los Escaparates, de donde salieron Eduardo Benavente, El Ángel y César Scappa, que les invitamos a compartir local con los Pegamoides porque nos fascinaba su lenguaje, su argot y su actitud. Nosotros a cambio de esa cultura de calle les proporcionábamos lo que habíamos visto en Londres. Aunque, bueno, César Scappa estaba entre dos mundos porque ya había ido a Nueva York en la época del CBGB’s, vio salir de ahí a los Ramones, a Television, a Patti Smith… y traía esa información, algo que entonces valía mucho porque no había Internet. Pero esencialmente ellos traían la rebeldía, la veracidad de la gente de barrio, y tú les aportabas la información. Yo siempre me he sentido muy cómoda en ambos sitios. Mis padres fueron grandes trabajadores, pero siempre he estado bien con gente como los Canut, que eran clase acomodada, y Eduardo, que era trabajadora.
¿Cómo recuerdas el Rastro, donde se conocía todo el mundo?
Era un sitio de trueque, auténtico. Íbamos los domingos por la mañana a La Bobia, un lugar que era emblemático. Allí muchos llegábamos de toda la noche sin dormir y otros iban a tomar el aperitivo por la mañana. Eso estaba lleno de camellos, borrachos, punks, rockers, había peleas, navajazos, pero a la vez se intercambiaba todo tipo de información… ahí pasaba de todo. El Rastro era de ir a lucir domingo, todo el mundo se ponía a ver quién daba más, a presumir de modelo. Y como barrio castizo que siempre ha sido, también era un lugar de mucho canalleo. Nada que ver con lo que es ahora, con tanta tasa e impuestos, que parece que todos los puestos venden lo mismo. Antes el trasiego de cosas era muchísimo más interesante. Podía vender cualquiera, te dabas una vuelta y solías encontrar algo que no era estándar. Siempre se ponía alguna viejecita que se le había muerto un familiar que tenía un caserón, ponía ahí todo lo que tenía y te lo llevabas. En plan un sillón de época, objetos sorprendentes… No había controles y era absolutamente enriquecedor.
Tú al principio ibas con un look años cincuenta.
Era el primer referente de moda que me moló. La moda años cincuenta siempre ha sido preciosa. Era también la moda que vivió mi madre, de los cincuenta lindando con los sesenta. Me fascinaban los vestidos que tenía, los tacones de punta de aguja. De hecho, varios modelos que tenía los heredé de mi madre. Y el primer traje de cuero que tuve, con falda estrecha ajustada a la rodilla, también era de mi madre. Todo eso me marcó a la hora de vestir.
Y yo me hacía la ropa que llevaba. Me acuerdo de que me iba con Olvido a Almacenes Arias y al Sepu, comprábamos cualquier camiseta o vestido horrible del que nos gustara la tela y lo convertíamos en otra cosa completamente diferente. Hasta todo el rollo de sadomaso que llevé después en Parálisis Permanente me lo hice yo. También tenía instalada una especie de peluquería en casa y le cortaba el pelo a todos cada quince días. Le hacía los crepados a Olvido y a Toti, le cortaba el pelo a Eduardo. Otros como Nacho y Carlos no se ponían en mis manos, eran más así y se iban al peluquero [risas], pero todos los demás no. Y sigo siendo yo mi peluquera, y con la ropa, igual. Todo con esa filosofía del «hazlo tú mismo».
En lafonoteca cuentan que en esa primera etapa Paraíso te dedicó la canción «No quiero mirar (otra vez atrás)» a modo de burla.
No tengo ni idea. Lo dudo ¿De burla? Juan Luis Paraíso me adoraba. Pero ni sé ahora mismo qué canción es.
Otro lugar emblemático fue el Penta.
Era el único sitio en Madrid al que podías ir a escuchar música que no se podía escuchar aquí. Traían discos que importaban de Londres y yo iba todos los días por la tarde a modo de segunda clase. Escuchaba en Onda Dos a Rafael Abitbol y a Mario Armero y después me iba al Pentagrama a escuchar canciones que no podías escuchar en otro sitio. Éramos siempre unos veinte o cuarenta que luego éramos los que también íbamos a los conciertos. Después ya vinieron el Marquee y el Rock-ola, donde ya por fin tuvimos una sala de conciertos con dos grandes programadores, Lorenzo y Pepo, que trajeron cosas increíbles para el momento. Ahí sí que logramos ver a grupos contemporáneos que acababan de salir, fue donde se empezó a profesionalizar el tema de los conciertos. Además, por ahí pasamos todos los grupos españoles.
El Rock-Ola para mí era lo más, estaba deseando que llegase el jueves para ir al concierto. Los que íbamos éramos lo mejor de cada casa, lo mejorcito. La gente se maqueaba para ir a relacionarse, pero en plan bien, no de pintoneo tonto, sino vivir el momento. Era la adolescencia, despertabas a muchas cosas descubriendo grupos, letras que no son las que te ponen los 40. Fue como un santuario de iniciación, una corriente de información muy intensa, de sexo, de literatura, de todo. Eran nuestros sitios, el Penta, Bobia y Rock-Ola, pero es que no había más. Después ya vino el Carolina…
También había peleas en la puerta de Rock-Ola. De hecho, se cerró por una puñalada mortal. Es lo único que recuerdo chungo. Lo demás era mucha droga, mucha música, mucha vida. Todo muy divertido, todos los días había una aventura. Y también era un sitio muy cercano, cuando vino Iggy tuvimos la oportunidad de abrazarle, de estar con él.
Entraste en Pegamoides porque dabas la imagen, se fijaron en ti sin saber si tocabas algo.
Como he dicho, mis hermanos me introdujeron en el mundo de la música de la calle. Yo les seguía siempre, y en una de estas fuimos al Sol, estábamos en un concierto de los Zombies, Carlos Berlanga me miró y me dijo «¿Tú no tocarás algún instrumento?». Le contesté que el piano y directamente me preguntó si quería tocar con ellos. Como yo ya tenía localizados a Kaka de Luxe, les dije que vale. También me lo habían pedido Los Secretos, pero yo tenía claro que prefería algo tipo Kaka de Luxe.
Fuisteis de las primeras chicas que hacían algo hasta entonces reservado a los hombres.
Íbamos a los pueblos de España y nos llamaban brujas, putas y zorras. En algún sitio concreto tuvo que venir la Guardia Civil porque estuvieron a punto de tirar los camerinos porque nos querían violar. Puedo decir que he vivido la España profunda y había pueblos que… Recuerdo en Navarra, sitios donde celebran las fiestas con peñas, montaban el escenario en el medio de la plaza, en el centro, y se ponían las peñas a tirarse cosas entre ellos, pero todo nos caía a nosotros. Nos mirábamos y decíamos ¡pero qué hacemos aquí!
No obstante, yo, como mujer, me divertía mucho. Era muy joven, estaba descubriendo el mundo y me provocaba mucha diversión ir por la calle viendo cómo te miraban, no sabías si como una zorra puta o escandalizados. Había ese morbo de epatar por parte nuestra, al menos por parte mía, a toda esa gente mayor que pretende que porque eres mujer le debes algo. La verdad es que este tipo de cosas las he intuido cuando las he tenido enfrente, pero no me han causado ningún shock en mi vida, siempre me he sentido por encima de estas historias. No he tenido que luchar en el mundo de las feministas porque consideraba que lo tenía ya superado.
¿Qué te pareció el linchamiento que sufrieron las Vulpes?
Una injusticia absoluta. Pero Olvido sufrió mucho más en los pueblos, aunque no se ha contado o no se ha visto. Insultos, escupitajos… La diferencia fue que nosotros caímos en gracia y nunca nos censuraron. A las Vulpes, sin embargo, pues no. Pero también creo que ellas se rindieron. Podían haber luchado. Tienen una parte de victimismo que no la entiendo, lo mismo que nosotros continuamos podían haberlo hecho ellas.
En el homenaje a Canito, que se considera el estallido de lo que fue la Movida, cuentan las crónicas que vuestro concierto fue caótico.
Fue como era todo entonces. Con cero previsión y sin profesionalidad por parte de ninguno. Yo llevaba cinco días en el grupo. No teníamos ni batería. Toqué con una caja de ritmos, pero ese era el espíritu, todo era como una aventura. Ahora lo analizas y lo ves de otra manera, pero yo me lo pasaba muy bien en todas partes. Aunque no me pareció tan caótico, nadie sonaba bien, era el reflejo de lo que éramos y luego aprendimos todos mucho muy rápido.
Eduardo aprendió a tocar la batería en una semana.
Eduardo era un crack. Era uno de los tipos con más talento musical y carisma que yo he visto en mi vida. Llevo años conociendo músicos, y viendo gente, enseñando música a mis alumnos del conservatorio, viendo lo que es el talento musical, y Eduardo puedo asegurar que era un monstruo. No sabremos nunca hasta dónde hubiera llegado. Y además tenía un gran carisma, era un seductor.
Al final fuiste conquistando parcelas de protagonismo en Pegamoides y compones dos canciones, «Redrum» y «Estrategia militar».
Fue muy difícil. Había un tándem que eran Nacho y Carlos, uno con las letras y otro con la música, y era muy difícil entrar. Entonces me alié con Olvido y le dije que teníamos que hacer nuestras canciones. Llegábamos con ellas en plan: ¡hey, que Olvido y yo hemos compuesto una canción! Fueron las más oscuritas.
¿Cómo fueron, o qué visteis en los viajes que hicisteis a Londres que coincidieron con el apogeo del post-punk y todo lo que ahora se denomina «gótico»?
Pegamoides inicialmente éramos un grupo colorista. Muy punk, pero de colores, con un rollo kitsch. Entonces fuimos a Londres cuando empezaba la música más oscura. De pronto, nos interesó. Básicamente porque en un año ya habíamos quemado la etapa más yeyé. Además, a mí personalmente siempre me ha atraído mucho la muerte. El caso es que Eduardo y yo empezamos a imponer todo esto en Pegamoides y a Carlos le molestaba porque él era eminentemente pop. A nosotros nos gustaba más buscar otras cosas más hipnóticas, más incómodas, algo como nuestra propia vida. Es que estábamos ya en otra etapa vital.
Vuestras giras fueron extenuantes. ¿Alguien que no fuerais vosotros se enriqueció con ellas?
No te puedes imaginar, de pronto estábamos en Almería y al día siguiente en La Coruña, y después a Barcelona y luego a Málaga. Era una paliza… recuerdo aquel verano, que fueron ochenta bolos, y la pobre Olvido se quedaba dormida de pie en las pruebas de sonido. En estos conciertos ni nosotros ni Santiago Cano, nuestro manager, sacamos rentabilidad. Nosotros entonces hacíamos conciertos simplemente porque había que hacerlos, no había una premisa de hacerse rico. El que empezó a protestar fue Carlos, que todo este ritmo le resultaba muy duro. Y entre que no estaba cómodo con la figura de Eduardo y no le gustaba girar, lo terminamos dejando.
Ese verano fue realmente duro, pero a mí me divertía, tenía energía para dar y tomar. Eduardo y yo lo pasábamos muy bien de gira. Carlos, sin embargo, quería ir a hoteles de más nivel y yo prefería hoteles más baratos, porque solo entraba cinco horas nada más a dormir. Prefería llevarme un dinerito para luego comprarme un teclado o algo así. El manager no nos engañó, era tan poco profesional como nosotros. Las discográficas sí, con ellas sí que firmamos contratos leoninos y siguen sacando el material, reeditándolo, sin que veamos un duro.
Has comentado alguna vez que pese a tu formación musical te costó adaptarte a tocar en un grupo «nuevaolero» porque era demasiado simple.
Me fascinaba esa espontaneidad. A mí me habían propuesto becas para irme a estudiar fuera, porque tenía un expediente increíble en el conservatorio, y luego llegué al local de ensayo con estos y me corté. Les tenía envidia. Lo que hacían era lo más fácil, pero yo no era capaz. Sentía una especie de miedo, como un prejuicio. Con todas las horas de estudio que tenía a la espalda no era capaz de hacer lo que ellos, que sabiendo muy poco de música se ponían a componer canciones. Pero tardé dos días en coger el truco. Lo que tenía que hacer era simplificarlo todo. Y lo sigo haciendo. En realidad, la técnica te vale para bien poquito. En el punk y en el pop, cuanto más simple eres, mucho mejor.
Siempre tuve críticas de los músicos de nivel porque estuve varios meses saliendo en una revista, no sé si en Popular 1, que ponían una lista con los mejores teclistas, un ranking, y yo era la número uno [risas]. Eso traía críticas de otros teclistas, que no había muchos por otro lado. Con los Pegamoides se metieron mucho porque no sabíamos tocar, pero luego las canciones funcionaban muy bien. Eso a la gente le da mucha rabia. ¡Pero la vida es así! Lo más simple es lo que llega. Está demostrado que puedes ser un gran virtuoso y a la vez un coñazo que no hay quien te aguante.
Fabio McNamara os presentaba en los conciertos.
Es lo mejor que ha hecho en su vida. Era lo más ingenioso y transgresor que te puedas imaginar. Sobrepasaba mil veces a cualquier personaje de Pedro Almodóvar. De hecho, Pedro mamó mucho de Fabio. Todo era improvisación, al 100 %. Nunca sabíamos lo que iba a hacer, nos quedábamos atónitos.
Tenía que ser difícil salir después de él.
Bueno, no era tampoco difícil. Nosotros también éramos cinco personalidades muy acusadas, salíamos y llenábamos el escenario. Pero lo que más me ha gustado de toda la carrera de Fabio fueron sus entradas a los Pegamoides. Era su excusa para salir al escenario y soltar el speech.
Fabio tiene discos muy reivindicables hoy, como el de Fanny y los +.
Eso y lo que ha hecho después con Miguélez son cosas muy divertidas.
¿Qué opinas de su conversión al cristianismo?
Siempre ha sido un adicto y ahora ha cambiado de adicción, simplemente. No comprendo que se haya ido con los evangelistas. Hablando en serio, no lo comprendo; hablando en broma, pues es otra de sus adicciones. Si no le quisiera haría otro comentario, pero como le quiero me lo voy a reservar.
¿Qué recuerdas de la grabación del disco?
Tardó siglos en grabarse. Tardamos mogollón porque nos decían que fuéramos al estudio y de repente nos echaban porque había llegado Raffaella Carrá. Éramos la última mierda de Hispavox. Teníamos que ir a los huequitos. Nos dieron las horas sobrantes. Por eso tardamos tanto en hacerlo. Había mucha gente por allí, conocí a Bibi Andersen, que también tenía contrato con ellos. Y a Enrique y Ana [risas]. Luego recuerdo que tanto a Eduardo como a Nacho no les firmaron contrato, los expulsaron del grupo. Solo firmaron con Carlos, Olvido y yo. Fue porque soltaron algún improperio punk nada más entrar, se sintieron molestos y nada, no les contrataron.
En el libro que publicó en su día El Zurdo sobre la Movida, Música moderna, habla de un concierto de Los Escaparates en la sala Carolina que terminó violentamente, decía: «Eduardo no solo ha importado un estilo musical, sino también la violencia que lo ampara y motiva».
Sucedió que Miguel Ángel Arenas cogió la sala Carolina y comenzó a hacer conciertos. Este fue de los primeros, tocaban Las Chinas y Los Escaparates. La formación de Escaparates era César Scappa (mi pareja actual), El Ángel, Eduardo Benavente y El Porras, iban todos de negro, de corte neoyorquino, con mucha distorsión y mucho acople y letras realmente duras. Eran canciones largas y nada alegres, algo totalmente opuesto a lo que se llevaba por aquí. Aquel día Los Canijos, grupo sevillano, hacían de guardia pretoriana. A cada escupitajo del público Los Escaparates paraban y se enfrentaban a quien los lanzaba. Los Canijos iban y los mantenían a raya con amenazas. Con el caos sonoro y con un «Sister Ray» de la Velvet, en español y de veinte minutos, surgió mala vibra. Miguel Ángel Arenas vio que se iba a liar, subió al escenario y empezó a apagar los amplis. Eduardo le metió con la barra del micro en toda la cabeza, el grupo tiró las columnas encima de la gente, se lió una batalla campal y salieron de allí como pudieron entre la maldición de los Radio Futura. «Sois unos macarras y vais acabar muy mal», les dijo Santiago Auserón. La maldición se cumplió, la banda del barrio les juró guerra abierta. Al día siguiente salieron en las páginas de sucesos y en las radios no les volvieron a poner nunca más. Acababan de grabar una maqueta genial y nadie la pudo escuchar.
Como Pegamoides también tuvisteis una pelea multitudinaria en El Sol, esta vez por culpa de Ramoncín.
Éramos la «generación Pegamoide», según escribió Francisco Umbral en una columna en El País (31 de octubre de 1980). Coincidió que presentaba por aquellos días su libro Los helechos arborescentes y se le ocurrió hacerlo en El Sol y que nosotros tocáramos en la fiesta. Allí estuvimos los Pegamoides y también estaba Ramoncín, arribista y amigo de intelectuales, políticos y gente que le pudiera conseguir dejar de ser «El Rey del Pollo Frito». Hicimos nuestro repertorio, llegamos a «Sé una chica de hoy», que viene a decir algo así como que «Ramoncín ya está demodé… ya lo van a disecar… ¡uh! ¡uh!». Ramoncín se encontraba en las primeras filas con un cubata en vaso de cristal (así era entonces y, por cierto, sabía todo mucho mejor aunque se corrieran riesgos), su ira al oír los versos le hizo lanzarlo hacia Alaska con tan mala fortuna que el vaso se rompió y chocó contra la batería de Eduardo (en esa época tocaba la batería). Eduardo se levantó como un muelle y se tiró a por Ramoncín, el resto del grupo paramos inmediatamente y Olvido y yo nos fuimos contra la novia de Ramoncín, que se había metido a defenderlo. Nos tiramos de los pelos y colorín colorado, este cuento se ha acabado. Nunca nos gustó que nos escupieran y mucho menos que nos tirase Ramoncín un vaso a la cara, cuando encima estábamos diciendo la verdad.
A ti fue a quien más pena te dio la ruptura de Pegamoides.
Siempre fui consciente de que habíamos sido un grupo muy importante, de que habíamos significado mucho. Le dábamos a los demás grupos una somanta de palos en directo que no te lo puedes ni imaginar. Después de salir nosotros la gente se aburría mogollón. Pero la lucha de egos rompe las cosas. Eres demasiado joven y no sabes gestionar ciertas cosas. Pegamoides era un grupo realmente rompedor, teníamos mucho que decir y que aportar. Fue como que se rompiera esa adolescencia bonita que había tenido. Se termina y, aunque teníamos proyectos y no se iba a acabar el mundo, a mí me dio mucha pena. Como fui de las que menos problemas de ego tenía, o no tenía ninguno más bien, pues fui la que más lo sentí. Fuimos un grupo efímero, realmente solo duramos un año, y hubiéramos sido muy productivos, teníamos mucho que decir todos, pero se rompió.
Después Parálisis Permanente y Seres Vacíos.
Hicimos Parálisis, sacamos El acto y Eduardo, que era muy inquieto, me convenció de que necesitaba un grupo para mí sola e hicimos Seres Vacíos. Ahí yo componía aunque él me ayudaba a grabar todo.
Has declarado en alguna entrevista que ahora sacan reediciones de los discos de Parálisis sin tu permiso.
Varias reediciones las han sacado sin mi permiso. Es otra de las putadas de la industria. Una la sacó el hermano de Eduardo, con quien hubo problemas en los que no voy a entrar, ya han pasado muchos años. Pero, para empezar, cuando murió Eduardo me denunciaron porque era yo la que conducía. En todo caso, quiero olvidar. Me quedé al margen de muchas cosas porque estaba hundida, el hermano se apoderó de los derechos y yo lo he dejado correr. El material ahora se reedita sin mi permiso, sin mi apoyo, sin pagarme royalties y sin tenerme en cuenta. No sabes todo lo que han hecho para evitarme y ningunearme. Además, sabían que yo estaba hecha polvo y me la hicieron redonda, pero paso. El problema es que yo nunca he atado las cosas. En aquel momento no creías que Eduardo fuese a morir, no pensabas que te ibas a hacer mayor y otros se iban a aprovechar de ti. Ni te planteabas que en el futuro podrías estar viviendo cómodamente con un dinero que están ganando otros a los que no les pertenece. Nos ha pasado a muchos. No solo me ha ocurrido a mí.
Las canciones sí que las registramos, pero el tema con las discográficas era un desastre. El mayor problema vino por la venta de los catálogos de unas a otras cuando se disolvían. El catálogo del sello independiente que montamos Eduardo y yo, Tres Cipreses, luego lo absorbió DRO sin pagarme nada cuando murió Eduardo, que de ahí vienen los malos rollos, y después Warner también se hizo con él sin pagarme nada. Todo porque no firmábamos contratos, éramos amigos. Las cosas las hacíamos como entre colegas y de aquella manera. Así lo que pasó fue que en Tres Cipreses teníamos a un chico que se encargaba de todos estos asuntos, empezó a trabajar también con DRO, pero como estaba enganchado, resultó que les vendió su parte y la que no era suya. En fin, a mí nunca me ha interesado discutir esto. Lo que ocurrió es que, simplemente, al principio haces las cosas sin tener consciencia de que tienes que proteger tu obra porque al final te la pueden mangonear. ¡Quién pensaba que a mí me iban a poner como artista invitada en Parálisis!
Hay gente muy miserable. Se me han hecho muchas putadas, pero también soy de la opinión de que no estoy aquí para perder el tiempo y hacer litigios. No me interesa. Qué le voy a hacer. El grupo éramos Eduardo y yo, junto a otros que podían haber estado o no. Solo al principio sí que hubo una época en la que no figuro, cuando están Jaime Urrutia y Nacho Canut, pero por problemas por mi contrato con Hispavox.
Parálisis conseguía que el punk sonase asequible como el pop y que letras oscuras fuesen divertidas.
La historia nos ha convertido en un grupo que ha trascendido. Nunca tuvimos esa intención. Hicimos muy pocos conciertos, creo que fueron seis antes del accidente. Fue efímero. Llevábamos una carrera impresionante, no sé hasta dónde hubiéramos llegado. Era mucho más maduro y más interesante que Alaska y los Pegamoides. Más que sentido del humor, Alaska tenía ganas de epatar. Parálisis sin embargo tiene una evolución tan salvaje que me parece imposible que en un año pudiéramos cambiar tanto. A nivel personal lo veo como un crecimiento brutal. La clave fue toda la energía sexual que tienes a esa edad con la persona de la que estás locamente enamorada. Los dos teníamos la suerte de vivir ese enamoramiento con un proyecto musical muy nuestro, y eso la gente lo notaba en directo, se transmitía.
¿«Tengo un pasajero» está inspirada en Alien, el octavo pasajero, que la estrenaron por esas fechas?
En ese año echaron Alien, pero nosotros lo hacíamos con otra connotación. Cuando la escribimos estábamos pensando más en el mono de heroína. Lo bonito de una letra es que puede quedar abierta, no concretas de qué va y que cada uno la entienda como más le guste.
¿Y «Unidos»?
«Unidos» era por la película Freaks (La parada de los monstruos; Tod Browning, 1932).
Mi letra favorita es «Yo no».
Esa letra es de Nacho Canut, hay que preguntarle a él de dónde viene. Está inspirada en una de los Ramones que hablaba de animales. Me parece muy buena a mí también. Nacho es un gran letrista.
Dario Vico escribió en Efe Eme que El acto era «el disco punk que más gente ha escuchado mientras se masturbaba». Igual se refería a canciones como «Bacanal».
«Bacanal» es fruto de nuestras orgías sexuales. Los jadeos los hago yo todo el tiempo. Jugábamos mucho con todo el sexo. Lo que dice Darío Vico para mí es un halago. El sexo, la muerte y la religión son los motores del mundo. Todo eso está impregnado en El acto y luego tiene la urgencia de que son canciones de tres minutos. La gente se quedaba con la boca abierta. Y sonábamos brutal en directo. Nos interesaba muchísimo más el tema del sonido y de las luces. Al final de cada concierto nos reuníamos para ver qué había que mejorar y se reían de nosotros.
El primer disco es compartido con los Gabinete Caligari de la época en que abrían los conciertos con el «Somos nazis».
Jugaban a eso, eran juegos. Es una manera de empezar a descubrir la historia. Se jugaba con las esvásticas y hoy en día se hace una lectura errónea de todo eso. Aquello era una mofa, no tenía ninguna importancia.
En vuestro sello fichasteis a Desechables, otro grupo con historia trágica detrás.
Y a Loquillo también lo sacamos nosotros. Cuando murió Eduardo se acabó lo de buscar grupos, él era el mayor agitador con todas estas cosas. Desechables fue un grupo muy efímero, otro grupo maldito que lo llevó hasta las últimas consecuencias. El guitarra tuvo un percance en una joyería, entró a atracarla con una pistola de juguete, se encontró con que el joyero se la devolvió de verdad y le mató. A partir de ahí cambiaron de miembros pero se quedó con ese malditismo. Fue muy fuerte y les marcó, pero eran un grupo brutal. Desechables en Barcelona y Parálisis en Madrid… eso hubiera sido… El sonido alcantarilla de Desechables, con ese sonido y esa chica al frente, es que no habías visto nunca nada igual. Eran los Cramps pero sin conocer a los Cramps, que no sabíamos todavía quiénes eran. Tere era una cosa descomunal en directo, una niña preciosa pero salvaje. También despuntaba La Banda Trapera en Barcelona, aunque era un poco anterior, pero tenían una mezcolanza y una actitud que me encantaba.
¿Décima Víctima no te gustaba?
Es un grupo de culto, aunque creo que cada vez se les recuerda más. Tenían ese rollo oscuro con melodías muy bonitas. Eran buenos, componían de una manera muy personal. Muy a tener en cuenta.
Parálisis Permanente ibais lanzados, teníais proyectos con el sello… y sucede el accidente en el que muere Eduardo.
He tardado un montón de años en aterrizar. Me costó una eternidad superarlo. Fue un infierno; un infierno elegido, porque me volqué en la heroína. No me permití el duelo. Mi relación con Eduardo para mí era como un cuento de príncipes y princesas, éramos dos chicos jovencísimos, superenamorados, que teníamos un grupo de rock and roll, y de pronto eso se partió. Me negué a hacerme mayor y la heroína me sirvió. Ha tenido que pasar mucho tiempo después para que yo haya sido capaz de restituir lo que tenía pendiente, conmigo misma, con Eduardo, por mi propia historia. Me he tenido que ver muy lejos de toda aquella época para poder reivindicar su legado con toda la fuerza y respeto que merece. Y aun así me ha costado muchísimo, me quedé muy marcada. Con Seres Vacíos intentaba mantener sus canciones en el repertorio, pero no podía. Las fui quitando hasta dejar de tocarlas.
¿Ese accidente fue el inicio del fin de la Movida?
Todo movimiento artístico cuando nace nunca se plantea llegar a nada. Aquí fue después, cuando surge una gestión, una intención de ganar dinero y comercializarlo, cuando se echa todo a perder. Aquello solo fue un movimiento que vivimos una clase de gente, que éramos muy pocos, te lo digo ya, en un Madrid que era gris y rancio. Logramos generar atención en el resto del país, salíamos en las radios, y todo fue absolutamente romántico y carente de pretensiones. Luego decayó porque se metieron grupos que no tenían ese espíritu, todo empezó a ser un bluf, en los ayuntamientos se pagaron millonadas por artistas que no lo valían. Pasó como pasa con las ONG, con las empresas, con la vida. Cuando deja de tener un sentido lúdico y creativo, entran unos elementos que lo arruinan.
¿La heroína no tuvo que ver con que se perdiera ese espíritu?
En España se metió a saco la heroína. Especialmente en el País Vasco, para anular a la juventud y que no se metiera en rollos políticos. En Madrid la heroína nos la traían los amigos vascos. La heroína entró a saco en el norte, a Madrid fue cayendo y luego se establecieron las redes de iraníes por todo el país. Como en aquella época teníamos la premisa de que había que probarlo todo y no teníamos información, que te ponían todas las drogas al mismo nivel, decían que un porro era tan peligroso como un chute, pasó lo que pasó. No era como ahora. Yo me tenía que ir al Vademécum para informarme de las drogas, me leía Opium de Jean Cocteau, a Burroughs.
Ahora mismo, las drogas no es que no me gusten, pero ellas me han abandonado a mí. Yo por mí seguiría coqueteando con ellas, pero llega una edad en que no te sientan bien. Pero si fuese joven, no habría droga que me dejase por probar. Me encantaría haber estado informada, eso sí. Pero esto es como todo, y si encima te pilla en un momento de bajón, por un acontecimiento duro, te atrapa y es chungo. En todo caso, para mí el camino del exceso es un camino de sabiduría como cualquier otro. No me arrepiento de nada. He sufrido mucho, he perdido muchos amigos en ese trayecto y con esa sustancia. Pero a unos les ha tocado esto, a otros una guerra y a otros pasar por el mundo y no enterarse de nada. Prefiero haber bajado al infierno, subir. Ver mundo, chico.
Después fuiste musa y compañera de Alberto García-Alix. ¿Cómo trabaja?
Es muy paranoico. Alberto es la persona más perfeccionista que te puedas imaginar. En las fotos puedes parecer muy natural, pero te somete a un sufrimiento, poniendo posturas forzadas, y solo para tirar una foto. Hasta que no la ve no la tira. Echa una cada cinco minutos. Es una tortura. Hiperperfeccionista.
Al principio él era «el novio de Curra». Salía a la calle todos los días con una Nikon y yo siempre llevaba público, así que cada día era una aventura. Luego hemos viajado a muchas partes, siempre con la cámara colgada. Él iba a muchas carreras de motos. Siempre me decía: «Vamos a ver mundo, que eso no nos lo quite nadie». Es una persona con pasión por la vida. Con él me lo he pasado muy bien, he vivido intensamente, he disfrutado muchísimo. Era también muy golfo. Es otro que le ha gustado probar todo. Era tremendamente vital. Y luego tiene un lado muy trágico de la vida en lo más profundo. Últimamente, en las presentaciones que está haciendo está poniendo la carne en el asador de una manera brutal. Y cada vez escribe mejor. En los últimos años trabaja todo en diaporama y hace un relato por detrás con su voz, esa voz ronca que tiene. A mí me emociona, me lo paso muy bien. Soy una fan absoluta de Alberto y él mío, nos adoramos mutuamente.
En España ha habido dos Movidas. Una light que se ha vendido y otra que no, que es la de García-Alix, la mía y la de tanta gente que ha estado ahí. Siempre hemos buscado hablar de lo que nos gustaba y de lo que nos alimentábamos, sin evitar lo radical o transgresor, asqueados por lo políticamente correcto, decir las cosas con un par de ovarios. Alberto es un ser absolutamente libre, lleno de talento y el capitán del Canto de la Tripulación, una revista memorable que sin él jamás hubiera existido. Ahora acaba de ser nominado al premio de fotografía Deutsche Börse, lo que demuestra que se puede llegar muy lejos haciendo un excelente trabajo a lo largo de tu carrera. No todo es el dinero, existe algo que se llama prestigio y coherencia.
Yo siempre he querido estar en el lado salvaje de la Movida, el perdedor, el más maldito. Cada uno elige el camino que quiere en la vida.
Otro genio que andaba por ahí era Poch, de Derribos Arias.
Poch era maravilloso. Era un personaje adorable, muy peculiar. Llegó del País Vasco y había estudiado medicina. Era un personaje caótico, pero nunca le vi con una mala cara. Siempre estaba sonriendo. Junto con Alejo, componían de forma muy vanguardista, sin prejuicios, completamente libres. Poch es un personaje a revindicar. Recuerdo que me fascinaba verlo sobre el escenario, ver cómo se movía de forma eléctrica y arrítmica, pensar que era un frontman increíble y luego enterarme de que los movimientos se debían a espasmos por la enfermedad que tenía.
En el libro de Patricia Godes, dice que Olvido (Alaska) odiaba las drogas, que en esa época mientras todo el mundo se iba de marcha, ella se quedaba en casa leyendo. Su objetivo era convertirse en un personaje público, como los de las revistas del corazón que devoraba junto a Carlos Berlanga. ¿Es cierto este retrato?
Sí , es cierto aunque simplificado. Ella no salía apenas y no se drogaba, pero le gustaba conocer al día siguiente qué es lo que había pasado, quién había dicho qué y quién estaba con quién y qué era lo que había ocurrido. Olvido siempre fue más teórica que práctica y nunca arriesgó demasiado. Me encantaría que hubiera sido posible seguir siendo amigas, pero creo que cada uno elige a quien quiere tener alrededor en su día a día y no es nuestro caso. En sus discos con Nacho en Fangoria tengo total respeto por su trabajo, aunque no todo me gusta, y lo que no me gusta nada son sus falsos directos, ya que son totalmente playback y eso no me va.
¿Qué hay de cierto de vuestra rivalidad —Pegamoides— con Mecano? ¿Cómo vivisteis su éxito? Ahora, pasados los años ¿aprecias de otra manera el talento de Nacho Cano o sigues siendo refractaria a todo lo que significa su música?
Todo lo que puedo decir de Mecano es que los odiábamos en su día y con los años me he trabajado mis sentimientos. A fecha de hoy puedo decir que no me interesan nada ni ellos ni el público al que influyeron, ellos son el agujero bobo de la historia.
¿Qué te pareció cuando Esperanza Aguirre celebró el 25 aniversario de la Movida?
Ni puta idea. Nunca he ido a esas fiestas, no me interesan lo más mínimo.
Estuviste prácticamente desaparecida durante un tiempo
Hay temporadas en tu vida que toca otra cosa. Nunca me he planteado tener que estar de cara a la galería permanentemente. ¿Por qué? No es obligatorio. Tienes que estar cuando te apetece hacer algo, cuando tienes que contar alguna cosa. No creo que sea tan importante ni grabar un disco ni estar en el candelero ni otra cosa. Durante esos años que no estuve, tenía unas prioridades más importantes que todo eso.
Apareciste con los poemas y el disco de El Ángel y hace poco en Digital 21 vs Ana Curra.
El Ángel fue pareja mía también. En esta época en la que desaparecí es precisamente cuando estoy en duelo por su muerte. Dejó obras maestras, como Los planos de la demolición, un libro de poesía, de la primera prosa poética que se escribe en este país con dos cojones y muchísimo talento. Relató su biografía de forma poética. Y luego hizo un disco, Polvo de Ángel, donde cuenta todo lo que nos ha tocado vivir a nuestra generación. Con una voz ronca, muy áspera, y unas letras con una intensidad, con unas imágenes poéticas… con un punto brutal.
Otra cosa no, pero en esta vida he sabido rodearme de las mejores parejas. He tenido los mejores compañeros que se pueden tener. Eduardo Benavente, García-Alix, El Ángel y ahora mismo César Scappa, que todos tienen una personalidad y un talento impresionante.
Y junto a Digital 21 quería hacer como un recorrido desde el clasicismo hasta el punk. Fue un reto para mí porque nunca había tocado solamente el piano. Actuábamos en teatros, yo salía con un piano de cola y él con una máquina. Ha sido un disco que supuso una cosa distinta dentro de la vanguardia. Como decía Mendelssohn, lo hermoso no necesita palabras. La música es un estado anímico que se transmite sin necesidad de palabras. Y al final había un homenaje a los Stooges, una versión electrónica de «Quiero ser tu perro». Me lo pasé muy bien, tocamos en el Teatro Príncipe de Mallorca, en el Miguel Delibes de Valladolid, en Miami. Fue muy bonito. Y si lo llego a sacar hoy, ni llego a presentarlo porque tal y como están las cosas no habría forma de alquilar un teatro.
También organizaste una sección de poesía en el Festimad, al principio, cuando tenía un mercado underground en el Círculo y todo aquello…
Eso fue idea de César Scappa y mía. Fuimos capaces de traer a un encuentro poético a Gonzalo Rojas, a Richard Hell, a Leopoldo María Panero, a Agustín Goytisolo, a Anton Reixa, a Jesús Ferrero, a Lydia Lunch, a John Cale, a Manolo Kabezabolo y hasta una grabación del Comandante Marcos. Fue un festival de poesía increíble. Acababa de morir El Ángel y para mí una forma de vivir el duelo fue difundir su obra, por eso se me ocurrió proponer que dentro del Festimad hubiera un apartado de poesía. Pudimos traer a toda esa gente. No sé cómo nos pudo salir así de bien. No pudimos pagarles caché porque no teníamos presupuesto. Lo único que podíamos ofrecerles era tratarles muy bien, con mucho cariño. Les pagamos el viaje, unas comidas, unas cenas, les llevamos a la terraza del Círculo a ver todas las estatuas de las azoteas de Madrid, les regalamos retratos hechos por García-Alix, que es un lujo. Cuando acababan, les sacaba una foto y se la dábamos. Nunca las vendimos. Para poder organizar esto estuve unos años que solo leía poesía. Me lo pasé muy bien, fue genial.
Y luego, como siempre, como el festival fue muy alabado y tuvo muchos seguidores, nos quitaron de en medio y registraron la idea. Lo de siempre. Así que me dije: «Vale, otra cosa que se ha muerto, vámonos a otra cosa mariposa». Ni siquiera fueron capaces de hacer una tercera edición. Porque la gente que traíamos, los poetas, son muy especiales. Es gente a la que había que seducir. Nosotros teníamos un discurso. Querían estar. Por eso no funcionó después. No sabían ni a quién traer.
¿Qué diferencias ves entre este Madrid y el que viviste tú con veinte años?
A todos nos toca vivir lo que nos toca vivir y no vale plantearse si es mejor o peor ahora. Tienes que vivir lo que hay. Además, dos fenómenos no se pueden reproducir igual en la historia, que siempre está avanzando. Pero yo creo que Madrid es peor ahora. Hoy la gente no está desinformada como antes, está manipulada. Antes queríamos democracia, y ahora está el desencanto de que nos han engañado. Antes, sin embargo, teníamos miedo a viajar porque éramos unos paletos, y ahora el mundo es grande para los jóvenes. Si no te gusta lo que hay no llores, puedes marcharte. Por otro lado, ahora para hacer cualquier cosa hay que reunir tantos trámites que es imposible. Antes había ladrones y ahora son todos ladrones. Antes teníamos el romanticismo de que un sistema político nuevo podía funcionar y ahora creo que es asqueroso y lo único que puedes hacer es apearte. Yo ya me he bajado. No me interesa esta vorágine. Soy muy escéptica, cuanto más mayor me hago más me doy cuenta. Lo mejor de mi vida son mis perros.
Fotografía: Begoña Rivas
Artículos relacionados
-
Adela Cortina: «Hay que librar la batalla de las listas electorales abiertas»
-
Jaime Urrutia: “Me gustó mantener el tipo hasta que llegó la decadencia”
-
Ouka Leele: Pasen y vean
-
Diego Manrique: “En España las descargas jamás serán rentables”
-
Julián Hernández: «La gente odia más a la SGAE que a los bancos»
-
Andrés Trapiello: “El mayor fracaso de la oposición al franquismo fue que se demostró inútil para derrocarlo”
I got a girl that live on the hill, she don't love me her sister will
El sótano - 1000 programas con Sam Cooke - 05/02/14
Para celebrar nuestro primer millar de episodios en Radio 3 elegimos una de las más grandes voces del siglo XX. Este año se cumple medio siglo de la muerte de Sam Cooke. Recordamos al hombre que inventó el Soul, una vida y obra llenas de sexo, sudor y alma.
Playlist: Dont fight it feel it, Twisting the night away, Jesus gave me water (por The Soul Styrrers), Lovable (por Dale Cook), You send me, Love you most of all, Everybody loves to cha-cha-cha, Aint nobodys business, What a wonderful world, Chain gang, Exactly like you, Another Saturday night, Movin and grooving, Lost and looking, Blowing in the wind, A change is gonna come y Having a party.
Haters Gonna Hate, But Here’s 26 Pictures Of Freaking Amazing Looking Nachos
A giant pile of nachos and a giant yummy beer
Equality nachos
Big yum nachos
Happy Birthday nachos
Hockey rink nachos
Enchilada and Doritos nachos
These simple, spicy nachos you could make at home
Role model nachos
Nacho cupcakes?
Cilantro nachos
Messy restaurant nachos
Someone who didn’t realize they used the wrong kind of cheese
Nacho burger
BBQ nachos
Extremely cheesey nachos
Black bean nachos
Nachos on the beach
Nacho fries
Excellent cheese ratio nachos
Nacho soup
Asian chicken Doritos nachos
Easy nachos
Portable Nachos
A nacho pile
Hot dog and nachos
Beefy nachos
Conde Roa cambió al jefe de Urbanismo en Santiago para favorecer un pelotazo
Paula Prado: "Si Currás es alcalde, nos suicidamos"
MTV España cierra hoy sus emisiones en abierto
MTV se despide hoy de la TDT. Último día para ver en abierto las reposiciones de Alaska y Mario, MTV Tunning, Geordie Shore o ese perturbador formato llamado Embarazada a los 16.
A partir de mañana, la cadena de videoclips musicales (que ya casi no emite videoclips musicales) regresará a la televisión de pago. Será a través de Canal Plus (lo que antes se llamaba Digital Plus).
Las nuevas formas de consumo musical obligaron a la decana televisión de videoclips a reinventarse. De esta forma, MTV se convirtió en un canal especialista en fabricar frenéticos realities shows.
Next, Parental control, Super dulces 16, True life, Disaster date, Paris Hilton my new best friend, Room raiders… la lista de este tipo de programas es eterna y llena de posibilidades.
Espacios para buscar pareja (o que te la encuentren directamente tus padres), enseñar tu casa de niño rico, celebrar a lo grande tu dieciséis cumpleaños o, incluso, luchar por ser el mejor amiguito de Paris Hilton.
La música había dado paso al reality adolescente, a través de esta fórmula que entremezcla la realidad y la ficción sin complejos. Así, MTV supo adaptarse a los nuevos tiempos televisivos, donde los videoclips ya se consumen a un clic en Youtube.
Sin embargo, la remisión en nuestro país de estos formatos, sólo doblados al español, no ha alcanzado tanto éxito: el público no se ha sentido identificado con su universo. De hecho, sólo cuando MTV España ha realizado remakes propios el share se disparó, pues eran espacios más reconocibles para los espectadores españoles. MTV Tuning, Alaska y Mario o Gandía Shore son los mejores ejemplos de espacios con los que el canal alcanzó audiencia y, sobre todo, repercusión en las redes sociales.
La apuesta de una televisión juvenil importada bajo la marca MTV no funcionó en el caos de nuestra TDT. La cadena no destacó en un momento de crisis publicitaria y no alcanzó los objetivos que buscaba Viacom. Ahora vuelve a su hábitat natural, las plataformas de pago. En este entorno, deberá encontrar el equilibrio entre convertirse en una alternativa musical sólida, con contenidos extra que no están en la red, y un atractivo contenedor de desvergonzada tele-realidad. MTV debe demostrar que, en realidad, Youtube no mató la televisión musical.
Y ADEMÁS…
Alaska y Mario, un éxito artificial
¿Sería bueno para la salud mental de las nuevas generaciones que regresara ‘Gandía Shore’?
32 People On Their Worst Online Dating Experience
1. Married with a gun-toting husband.
I got to know a nice gal on OKC for a few weeks before we decided to meet up for a hiking date. She only wanted to communicate through email or the dating site -which I thought was odd but just went with it. 30 minutes into our date I found out why…She’s married and her husband is a jealous, gun collecting hunter type who she’s thinking about leaving. For 90mins- I felt like a deer during hunting season on that hike. Every bush movement and twig snap I was sure was him…Fuck her for not coming clean before hand.
2. A man with a machete.
After a few OkCupid attempts I ended up dating a guy a few times. Eventually he asked if I’d like to see his flat and I said yes. He had loads of swords and machetes on the wall and decided to hold one to my throat to show me how incredibly strong they were. So yeah, there was that.
3. A masturbator.
Met a guy, chatted, he seemed relatively normal. We go for our first date in a pub. A well-lit pub. We’re having a couple drinks, talking and whatnot, I see his hands under the table, moving around. It cannot be. OH BUT IT IS. He was touching himself. Apparently I was turning him on too much and he couldn’t help himself. Date ended pretty quickly after that. The follow-up is, when I got home he’d sent me an epically long email about how I was fat and ugly and a tease and a whore. Oh, and ended it with the phrase, “Don’t bother responding, because I will not read it.” Done and done!
4. A guy with a gross fetish.
I gave in and signed up for my first online dating site.
My first message came from a man quite a bit older than me.
It read “Do you wanna come over and take a shit while I tweak your nipples?”
I promptly deleted my account.
5. A guy interested in webcam sex.
Friend was trying to find some guys on OKC, and hit it off with a nice guy. They were chatting over webcam, starting to get a little more into each other, and he brought up the idea of cam-sex. She was sort of game for this, and asked him, teasingly, “Oh? How would we do that?”
And in all seriousness, the gentleman responded: “Well, I figured we’d just lie down and like, thrust at the camera.”
6. “24-year-old woman” ends up being 40-year-old mom.
Met a girl who described herself as a 24-year old woman who’s blonde. I arrived on the date, all happy, but realized that the girl who sat was a 40-year old lady with two children and was just finding an excuse to leave her house.
7. eHarmony wouldn’t let him sign up.
My girlfriend and I broke up a few weeks ago. To try and get over things and move on, I went to create an account at eHarmony. For those who haven’t created an account – they give you no less than 436 questions you have to answer during the registration process. I spend a good hour answering all these questions one by one. Again, my self-esteem is pretty low right now due to the break up and here’s the priceless response I get.
8. Contracted herpes.
Met up with a girl I met on pof at 3am to bang. Had short, drunken sex. Left 5 minutes later. Now I have herpes.
That was a mistake
9. Roommate meets a trucker whore.
An ex roommate of mine was from Angola, Africa and had zero luck with the ladies. He was 23 or 24 and met an 18 year old on Christian mingle. One day, he brings her over, and she looks like a worn out truck stop hooker, despite her age, and it was immediately recognizable that she was on something (found out it was Xanax bars) in the first few minutes of meeting the girl. She spoke very…very…slowly…and I doubt there was an ounce of intelligence in her entire body. After seeing her a few times, we (the other roommates and I) started noticing ALOT of shit going missing. She wasn’t welcome over after that.
10. A man into bestiality.
Two stories, both from OKC. First I met a guy who was hilarious and a bit nerdy and kind of cute…whatever we hit it off. 3rd date we are getting hot and heavy at his place when he says he wants to watch me have sex with his dog. I thought he was joking even though it wasn’t funny but I laughed it off because I didn’t know what else to do. Then he starts getting all serious like “its no big deal. Girls do it all the time.” And so on. Then I left…and he had the nerve to text me 100 times telling me I was a stuck up bitch.
11. Date ends up being the daughter of his boss.
So I’m currently in the military overseas and I got bored one day so I got on OKC thinking, you know what screw it why not. So I’m on the site just messaging a few random girls and start talking to this girl that seemed pretty nice.
Well we hit it off and decided to grab dinner one day. During the dinner I not only found out she only just turned 20 (which really isn’t that big of a deal) but she was also the daughter of one of the Chiefs on my ship.
I kind of just noped out of there.
12. A crazy, suicidal date.
4 years ago… completely lied about his name. we talked for a month on the phone (as Johnny), he came from San Diego to LA to meet me (actually named luis), and kept threatening suicide, saying there was no point in eating/breathing/living. Few days after the horribly failed date, he left me a voicemail saying “nobody will ever love you as much as I do.” still tries to contact me once every 6 months or so via email to this day.
13. A date with odd fetishes.
Went on a date with a guy who seemed totally normal and cool on his profile. Turned out the only two things he could talk about were Indian music (he was white) and his sexual fetishes (small penis humiliation and cuckolding, primarily). He also had terrible table manners. Longest date of my life.
14. Went on a date dressed as Hitler.
Set a first date for a big Halloween bar hop. I went as hipster Hitler. Never do the first date as Hitler.
To be fair, you can’t read snark on a text. Turns out she was very Jewish.
Life lesson learned.
15. A date who asked for money.
Got a message from a girl on POF who was a solid 9.5 – we spoke for a bit and decided to meet up. At the bar we had a drink and she revealed how she was a model and how she needed money for rent. By the end of drink 2, she had proposed sex for rent money. I said thanks but no thanks and left.
3 days later — texts like crazy, begging me for money – saying she will let me video, whatever I want — I ignored it and the texts went on for a couple of days.
16. A date who expressed his disinterest in her fat arms.
We met online, he seemed cool and funny, we went out a few times. A few weeks in, he told me I was almost perfect, except my upper arms were fat. I think he meant it as a compliment, but the 2nd part was all I heard.
It was the specificity that made it seem exceptionally cruel.
17. A date who decided to stay in the closet.
Guy messaged me from two states over on OkCupid. We end up talking for 3-7 hours a day on the phone and Skypeing for months. He come’s to visit. We have an amazing week. I fall in love. Two weeks later the stress of our relationship too much for him. He chooses being in the closet over our relationship. Year later still in love. He’s still in the closet. I get living a double life sucks, but come on man.
18. A violent date.
The worst experience I had from meeting a girl from OKC was when a girl had ruptured my eardrum on a second date. It took a while to recover from it.
19. A shit date.
My guy friend was fingering a 1-night-stand OkCupid date, and she squeezed a turd into his hand. He smelled it, went to the bathroom to wash up, and promptly left. Never knew if it was accidental or not.
20. A girl who found it her photo was the biggest deterrent of all.
I knew a girl who had an online dating profile. She is a bit overweight. She had something like 2 responses in 2 months. As an experiment she made another profile and used word for word the same description of herself, but with no photograph. She got over 50 responses in the first week. That fact made me very sad. I can only imagine how it made her feel.
21. An obsessive date.
She weighed her food.
She literally brought an electronic scale in her purse to dinner. Put it on the table and weighed her portions. We were sharing so she did this three times as she made a new plate for herself.
22. A killer date.
A friend of mine got a message from a guy on Facebook saying he was looking for a high school friend with the same name as hers. He says he knows it’s not her but that she’s beautiful. They start talking, he lives in another state. They meet up, she ends up getting knocked up.
Around 6 months into the pregnancy she finds out he is a serial killer, and is now in prison with a life sentence.
23. A date with a rape fetish.
I stopped using my gay.com profile 7 years ago when I had 2 people in a row ask me point blank if I would fulfill their rape fetish fantasy. Over dinner.
24. A date with a violent ex.
My dad always tells the story of going on a date with a woman he met online who brought up her ex-husband and then casually mentioned that the marriage ended because he “shot her puppy”. As in he literally shot her new dog during some argument, an event which she brought up in the same tone of voice you’d say “he always left the toilet seat up.”
25. A date who brought a sleepover bag.
Guy turned up for a date in person after online chatting. We didn’t hit it off, so to end the night politely (and early) I walked him to the rail station so he could get the train home. En route, conversation went dry so I randomly asked, “So. What’s in the backpack?” “Oh that’s my overnight bag. If you were my type you never know, I may have needed it.”
26. A paid date.
When someone gave me 500$ to sleep with him. Worth it.
27. A nude date.
My friend met a guy and they planned to have their third date on valentine’s day. She invited him over to her place to make him dinner. She excuses herself to use the restroom and when she gets out, he’s standing there, naked, and COMPLETELY hairless. He suggests they fornicate, but she declines, he gets a large dildo out of his bag and gestures toward her with it – she threatens to call the cops. He throws the dildo in her bedroom (landed on her pillow, ewww!) and runs away – still naked.
28. A date with an ex.
eHarmony is a joke. It matched me up with an ex boyfriend. We had zero points of compatibility let alone 21 or whatever they advertise. Was so pissed.
29. A pregnant date.
Met a girl from pof, we were to meet for drinks at a bar. I hate being late so I arrived about 15 minutes early and ordered a beer. When she walks through the door I literally choked on my drink. Very pretty girl just like her photos suggested but failed to mention she was 8 months pregnant. Her excuse was she must have forgotten to mention it. I apologize and leave. She sent me a text the next day to ask is she could borrow some money.
30. A date who brought his wife.
A former friend of mine went on a date with a guy she met on OKCupid. Only problem is, he brought his wife.
There wasn’t a second date.
31. A rape-y date.
I had someone force themselves into my pants while pinning me down because “no doesn’t mean no when you’ve been a tease.” Always meet in public.
32. A date who was really creepy about his daughter.
Met someone, we chatted from the dating site for about a week, and then shared Facebook info to communicate that way. Two days later, after mentioning my daughter’s pic, he starts telling me that he had recently explained to his daughter what masturbation is. When I voiced my concerns with him sharing this with me, he starts JOKING about how dads should be the ones to teach their daughters about sex and practice with them. He thought this was funny! I immediately blocked him. His last message said something about me not having a sense of humor. Creeeeeepy.
62 Questions To Ask On The First Date
If you’re reading you are most likely well aware that dating today is awkward as fuck. It is basically a socially acceptable form of stranger danger. You meet up at a spot one of you “heard good things about” to make small talk with a totally random person for a couple hours hoping to prove to them you are an amazing, sane and charming person. Possibly even the complete package. Once completed, they should definitely want to date you, right? If only it were that easy. Provided below, are 62 conversation and thought provoking questions to aid you in your quest of love and making your dates believe you are truly are that amazing, sane and charming person you claim to be. Now get out there, and find somebody to love!
1. What three U.S. cities would you never, ever move to even for the job offer of your dreams?
2. What combination of fixings makes your perfect burrito?
3. What is the best gift you’ve ever received?
4. What is the most thoughtful gift you’ve ever given?
5. Who is your role model or has had the biggest influence on your life?
6. Do you have any nicknames?
7. What’s one thing you wish you had known as a freshman in college?
8. How many siblings do you have?
9. Do you consider yourself a morning person or a night owl?
10. How long did it take you to start enjoying coffee?
11. What do your parents do for a living?
12. What quality is your automatic “no fucking way” when pursuing a potential relationship?
13. What are two of your bucket list items?
14. Have you ever kept a New Year’s resolution?
15. Were you closer with your mom or your dad growing up?
16. What is something you are financially saving up for currently?
17. Where is your happy space?
18. What is your favorite article of clothing you own?
19. Do you have any specialty cooking dishes?
20. What is one job you could never do?
21. When is your birthday?
22. What is in your fridge right now?
23. What are you worse at than 90 percent of the population?
24. Do you believe in aliens?
25. Do you think it’s the little things or grand gestures that count the most?
26. Have you ever been out of the country?
27. What fact about you surprises people the most?
28. What do you do for a living?
29. What’s the most spontaneous thing you’ve ever done?
30. What’s your ideal vacation?
31. If you could live in any other U.S. city, which city would you live in?
32. What was your favorite family vacation growing up?
33. Are you a big fan of any major pro sports team?
34. What was your favorite subject in school?
35. What are you better at than 90 percent of the population?
36. If you could travel back to any one point in time what would it be?
37. What is the proudest moment or greatest achievement of your life so far?
38. How did you meet your best friend?
39. If you could be any animal, what would you be?
40. Salty snacks or desserts?
41. What is a family tradition your family has?
42. What do you think is the most important life lesson for someone to learn?
43. What was your favorite toy growing up?
44. Who was your favorite teacher or professor?
45. What is the best advice you’ve received?
46. What’s the luckiest thing that’s ever happened to you?
47. What do you feel people take for granted the most?
48. What do you like the most about (insert city of residence)?
49. What is the craziest scene or event you have ever witnessed?
50. What is your biggest pet peeve?
51. What was the worst job you’ve ever had?
52. What was the last book you read?
53. When you were younger, what did you want to be when you grew up?
54. What was something that recently moved you?
55. What skill or talent do you wish you had or were better at?
56. If you just won $1 million, what would you do with it?
57. If you had a superpower what would it be?
58. What are you passionate about?
59. What is your favorite movie?
60. Are you a cat person, a dog person, both or neither?
61. What do you think is your greatest strength?
62. What is the last vegetable you would ever want to be? 
polvada no pichel
Neste sábado teremos umha consulta popular no Pichel: Como preferes o polvo? à grelha, à feira, em salpicom…
às 14h00 jantar dramático-temático de polvo
traz a tua melhor receita de polvo para partilhares!
e na sobremesa… tertúlia sobre pulpismos e outros feísmos linguisticos



































.png)

















































