Shared posts

28 Aug 17:19

Luis Emilio Batallán, en greve de fame

by Redacción

Luis Emilio Batallán iniciou esta segunda feira na sede do Colexio de Médicos unha greve de fame. Un protesto, afirmou, contra a política de privatizacións e “austericida” que o goberno de Núñez Feixóo leva a cabo na sanidade pública galega. Batallán é médico e en 2013 foi afectado pola xubilación forzosa a raíz do decreto da Xunta que impediu a prórroga da carreira dos facultativos alén dos 65 anos. Unha xubilación que recorriu. A greve de fame que protagoniza é contra esa xubilación forzosa e contra os recortes sanitarios. 

 

Luis Emilio Batallán é, tamén, o autor de ‘Ahí ven o maio’. Editado en 1975, está considerado como o disco en galego máis vendido. No álbum, o de Moraña versiona poemas de Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro, Ramón Cabanillas, Rosalía de Castro e Álvaro Cunqueiro. Un traballo imprescindíbel, que vendeu centos de miles de copias e que comprende temas que xa fan parte da historia da música en galego como ‘Notas necrolóxicas’, ‘Quen poidera namorala’ ou o que dá título ao LP.

28 Aug 11:37

Pornorama

by Garciuh

This woman looks very much like my wife when we met 32 years ago.  😀

image

Silly gloves…

No, not that kitty…

Image result for Pornography

Image result for Pornography

real-curvy-and-more:
“ http://www.cougars.xxx/
”

Handsome

youngl0ver: "[動 く]"

It’s hard to brush your hair while supporting your partner…

staatofmind:
“LE CUL DE LA FEMME
Pierre LOUŸS
”
V-j-f

THE END

28 Aug 11:19

O director de Sargadelos ofrece ao BNG de Cervo venderlle a empresa “polo mesmo prezo que me custou”

by Redacción

O BNG de Cervo emitiu un comunicado de prensa o pasado sábado con críticas á xestión de Segismundo García como administrador único de Cerámicas Sargadelos, acusándoo de desprestixiar a empresa e de saltar a lexislación, precarizando as condicións laborais. No comunicado tamén se advertía como a súa xestión podía mesmo pórlle un terríbel final ao proxecto ideado por Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo tan importante para a cultura galega.

 

A resposta do actual administrador, Segismundo García, foi  segundo os nacionalistas unha “insólita chamada telefónica” ao responsábel local, Diego Fernández, na cal lle ofreceu venderlle a empresa “polo mesmo prezo que lle custou”.

 

Desde o BNG consideran que esta chamada demostra que García “está cada vez máis incapacitado para dirixir a empresa respectando a lexislación laboral en vigor”, en palabras de Fernández. Nesa chamada telefónica García, afirman desde o BNG, tamén ofreceu unha reunión, que o BNG decidiu rexeitar por considerar a oferta “pouco seria e nada profesional, chegada dun individuo sen escrúpulos que presume de incumprir a lexislación laboral, que insiste en amosar comportamentos antisindicais e que está a liquidar un proxecto empresarial cuns valores culturais e galeguistas que lle daban solvencia e capacidade para competir nun mercado globalizado”.

 

Diego Fernández, responsábel local do BNG, criticou Xunta e  Concello: “á Xunta, por financiar no pasado con 1 millón de euros a deriva suicida de García, sen condicionar o mantemento do emprego e a viabilidade da empresa, por aceptar sen dúbidas despedimentos despois anulados por sentenzas xudiciais do TSXG e do TS, e mesmo por non asumir responsabilidades agora, ante a actitude de insubmisión lexislativa de García que debera activar a intervención inmediata da autoridade laboral.” Diego Fernández acusou o alcalde de Cervo, Alfonso Vilares, “de pretender unha posición neutral ante un señor disposto a liquidar un dos principais sinais de identidade do concello de Cervo, levando a moitas familias do concello e da comarca o sufrimento con sucesivos ERE e despedimentos desde o ano 2010.”

28 Aug 11:19

Muere Josep Fontana a los 86 años, el gran historiador catalán de la revolución

by Cultura

El historiador Josep Fontana ha fallecido a los 86 años, han informado este martes fuentes de la Universitat Pompeu Fabra (UPF) de Barcelona, de la que era catedrático emérito. Historiador de proyección nacional e internacional, Fontana (Barcelona, 1931) se licenció en Historia en la Universitat de Barcelona (UB) el 1956 y se doctoró en 1970, y es autor de muchos ensayos, uno de los cuales es 'La quiebra de la monarquía absoluta 1814-1820' (Ariel, 1971), con el que replanteó el tránsito del antiguo régimen a la sociedad capitalista.

Su última obra fue el monumental ensayo 'El siglo de la revolución' (Crítica, 2017), donde desgrana las claves de la contemporaneidad entre la Primera Guerra Mundial y la victoria electoral de Donald Trump con la Revolución Rusa como el gran factor que condicionó el desarrollo del siglo XX. En una entrevista publicada por El Confidencial con motivo de su publicación, Fontana describía así su posición intelectual y política: "Soy más un ciudadano que un intelectual. No me veo en una comunidad de intelectuales, pero sí en una de ciudadanos. Los momentos más entusiastas que he vivido ha sido al salir a la calle a manifestarme viendo a familias de todo tipo en movimientos, donde los partidos no tuvieron ninguna implicación".

[Lea aquí la entrevista completa]

Según Fontana, el miedo a la revolución marcaba el convulso siglo XX: "La Revolución Rusa como gran miedo condiciona todo el siglo XX, la prueba es que si les molesta alguna cosa o no saben por donde salir, los poderosos siguen llamando la atención con eso de que vienen los comunistas. El miedo como argumento para defenderse de cualquier cambio perjudicial sigue vivo hoy".

Josep Fontana impartió en diciembre de 2013 la lección inaugural del polémico congreso 'España contra Cataluña' celebrado en el Institut d’Estudis Catalans de Barcelona y organizado por el Centro de Historia Contemporánea, institución dependiente del al Departamento de Presidencia de la Generalitat de Cataluña.

Docencia y represión

Nacido en la capital catalana el 20 de noviembre de 1931, se licenció en Filosofía y Letras por la Universidad de Barcelona y fue discípulo de Jaume Vicens Vives, Ferran Soldevilla y Pierre Vilar. En 1966, fue separado de la universidad junto con otros profesores por protestar por la represión sobre los docentes que defendían la libertad desde la universidad, y en la década de los 1970 se reincorporó a la actividad docente.

Josep Fontana - 'El siglo de la Revolución' - Crítica

Considerado como uno de los historiadores más prestigiosos de España, con obras de referencia como 'Por el bien del Imperio. Una historia del mundo desde 1945', 'La quiebra de la monarquía absoluta (1814-1820)' o 'Europa ante el espejo', se especializó en la Historia contemporánea. Trabajó sobre los modelos de transición del antiguo régimen al capitalismo y se centró en estudiar la formación del mercado peninsular, las revoluciones de 1820 y 1868 en España y Cataluña y, especialmente, las relaciones entre las finanzas públicas y el desarrollo económico.

Algunos de los autores que influyeron en él fueron E.P Thompson, E.J. Hosbawm, Gramsci o G.Rudé. En 1974 ganó por oposición la cátedra de Historia Económica y Mundial de la recién creada Universitat de Valencia; dos años más tarde se trasladó a la Autònoma de Barcelona (UAB) en una cátedra de la misma denominación, y el curso 1990-1991 formó parte del claustro de profesores de la UPF.

Antifranquista, militante del PSUC hasta principios de los años ochenta, fue distinguido en su trayectoria con la Cruz de Sant Jordi, en 2006, y también con el Premio Nacional a la Trayectoria Profesional y Artística en 2007. Asimismo, era doctor honoris causa por diversas universidades como la Nacional de Comahue de Argentina, la Rovira i Virgili de Tarragona, la de Valladolid y la de Girona. Dirigió el Instituto Universitario de Historia Jaume Vicens Vives de 1991 a 2002; fue miembro del Consejo Científico del Instituto Europeo Universitario de Florencia; presidente de la Asociación de Historia Económica española y figuró en el consejo de varias revistas internacionales.

Nada más conocerse su muerte, discípulos y amigos han lamentado su óbito y se han pronunciado a través de las redes sociales, calificándolo de "maestro de maestros", "maestro de historiadores", "profesor de profesores" o "historiador de referencia".

28 Aug 11:17

El Concello de Ferrol organiza bautismos de surf gratuitos en Pantín

by Rebeca

FERROL360 | Martes 28 agosto 2018 | 9:56

El Concello de Ferrol oferta un centenar de plazas para participar en bautismos de surf en la playa de Pantín completamente gratuitos. La actividad se llevará a cabo coincidiendo con la celebración del Pull&BearPantin Classic Galicia Pro 2018.

Los resquisitos para poder participar son tener más de ocho años de edad y saber nadar. Las personas interesadas en participar se deben inscribir en el correo electrónico: beachclubsurfandcoffee@gmail.com, al que hay que remitir la ficha cumplimentada que se encuentra en la web municipal.

Las plazas se reservarán por orden de inscripción. Eso sí, ya hay veinte plazas reservadas para los niños y niñas de los campamentos PequeEduca de la Concejalía de Igualdade. También es importante tener en cuenta que los menores de edad tendrán que estar acompañados por sus padres o tutores.

El edil de Turismo y Deportes de Ferrol, Suso Basterrechea, y Marcos Rodríguez, de la dirección del campeonato de surf, reeditan esta iniciativa que combina deporte y mar, profundizando en una de las líneas de acción promocional del Concello, a través de la Mancomunidade, con la promoción de Costa das Ondas.

27 Aug 19:22

En Marea exige al Gobierno que, además de exhumar a Franco, recupere el Pazo de Meirás

En Marea ha criticado la redacción del decreto ley del dictador Francisco Franco del Valle de los Caídos y ha reclamado al Gobierno que aproveche para buscar una fórmula que permita recuperar el Pazo de Meirás, situado en Sada (A Coruña), que permanece en manos de la familia del caudillo.
27 Aug 19:22

"O abandono do rural e a perda da silvicultura tradicional son clave para entender o que está pasando no monte"

by Marcos Pérez Pena

ENTREVISTA | O xeógrafo Diego Cidrás, investigador da USC, presentou o mes pasado un estudo sobre a expansión do eucalipto nas Fragas do Eume entre 1998 (un ano despois da creación do parque natural) e 2011. A especie incrementou a súa presenza en máis 200 hectáreas, ao tempo que diminuía a superficie de bosque atlántico.

27 Aug 19:20

United States vs. Russia Arms Sales from 1950 to 2017

by Alex

Units are expressed in trend indicator values. Each dot on the map = one trend indicator value.

Arms sales before USSR colapsed (1990)
USSR – 34%
USA – 33%

Arms sales after USSR colapsed (1995)
Russia – 7%
USSA – 50%

Arms sales (2002)
Russia – 32%
USA – 28%

Arms sales (2017)
Russia – 20%
USA – 40%

Data source: Stockholm International Peace Research Institute.

Stockholm International Peace Research Institute is an independent research organization focusen on conflict, armament and disarmament.

The database covers major, conventional weapons and military products, including: aircraft, air defence system, anti-submarine warfare weapons, armoured vehicles, artillery, engines for military aircraft, engines for combat ships, engines for armoured vehicles, guided missiles and torpedos, surveillance systems, fire-control radars, anti-submarine sonar systems, reconnaissance satellites, ships with 100+ tonnes capacity, ships armed with artillery, ships armed with torpedoes, ships armed with guided missiles, turrets for armoured vehicles, turrets for ships, air refueling systems on tanker aircraft.

The database does not cover: small arms or light weapons, microlight aircraft, unguided rockets, powered and unpowered gliders, target drones.

Stockholm International Peace Research Institute database covers all international sales and gifts of weapons, including manufacturing licenses. Weapons on loan or lease are included in the duration is for at least three months.

The Stockholm International Peace Research Institute Arms Transfer Programme uses a wide variety of sources when collecting information for the database. The most frequently used sources are commercial periodicals specializing in military issues, newspapers, official government publications and the UN Register. All sources used must be published and available to the general public.

The post United States vs. Russia Arms Sales from 1950 to 2017 appeared first on Vivid Maps.

27 Aug 19:17

Legendary Comics Artist Bill Sienkiewicz Pens Scorching Rebuke of “Comicsgate”

by Ada Byron

bill sienkiewicz

“Comicsgate,” if you’ve been fortunate enough to avoid it until now, is a comics-focused offshoot of Gamergate. Much of its inception can be traced back to the “milkshake selfie” and subsequent harassment of Marvel editor Heather Antos and other female staffers for daring to take a photograph together. But the root of the “movement” is a general decrying of “SJWs” and diversity in comics, and that’s been happening for a much longer period of time.

As Inverse explained in February, Comicsgaters are obsessed and angered by the participation of women and people of color in the comics industry, and the growing diversity of representation. You can read Inverse’s history of how Comicsgate began and spread like a disease here. The primary thing that you need to know to understand what’s going on:

Comicsgate … seems to just want less diversity, both in characters and creators, in an attempt to save comics and keep the medium white, male, and familiar. That’s it.

A new chapter in this ugly saga was opened this week after Comicsgaters made a video making their case for why the late DC comics artist Darwyn Cooke, who died in 2016, “would have been #ComicsGate.”

Cooke’s widow, Marsha Cooke, took offense to this suggestion, responding to a tweet about the video: “Hi guys, this is Darwyn’s wife and I can guarantee he thought you comics gate idiots were a bunch of crybaby losers ruining comics. because you are.”

Needless to say, this feedback was not well-received by said crybabies. Some Comicsgaters comicsgate’d, sending harassment to the widow of a man they professed to adore.

The incident with Cooke prompted prominent names in comics to speak out against the Comicsgate ethos and the harassment it engenders. Taking a particularly scorched-earth stance was Eisner-winning artist Bill Sienkiewicz. Sienkiewicz has been in the industry since he was 19 years old and is revered for his innovative style and his work on titles like Sandman: Endless Nights, New Mutants, DaredevilElektra: Assassin, Batman, and many, many, many, many more.

“To Comicsgaters – but also: to general friends and colleagues in arms. Profuse profanity to follow. Be advised,” Sienkiewicz wrote in a Facebook post that was cross-posted to Twitter. Which should advise you if profuse profanity (for a good cause) offends you.

Sienkiewicz’s post reads:

To Comicsgaters – but also: to general friends and colleagues in arms . Profuse profanity to follow. Be advised.

To begin.
I’m convinced Comics chose ME as a practitioner, emissary, evangelist, what-have-you—rather than the other way around.
Perhaps that’s why I tend to view most other creators through a similar lens. Whatever the actual reason people create comics, tell stories, live in this world, it’s still a wonderful calling.

Creators are family; every voice is unique and necessary.

That said, Comics sure as hell didn’t choose the so-called Comicsgate contingent to promote hateful, misogynistic and plain-old-ugly dogma. No, these ‘Gaters- you guys- you brought that ugliness all by yourselves.

To be honest, I just don’t get your deal. Are you so insecure, so afraid, so fearful of the prospect of bearing the ‘incel’ moniker, or by sharing creative space with someone with more estrogen than you- that you’re all somehow threatened to your very manhood or your livelihood? How super-heroic of you.

I’d ask you to explain it to me, but frankly what I’ve heard from your quarter already bores me; as well as just plain pisses me off. I fucking despise bullies. Cowards.

What you’re each promoting individually is not some divine creative dispensation; it’s just you being an asshole. Collectively, you’re a gaggle, a clan,(-potentially with a k unsubtle as that shot may be)- a veritable bag’s worth of douches. Whatever the name you give for your assembly, you’re not the Avengers. You’re still just a bunch of assholes.

Comics isn’t a boys club. It’s not “NO (insert ethnic group, gender, religion, sexual preference here) ALLOWED.” It’s a club , a meeting place a forum for creators. Of all stripes. Like a real life Legion of Super Heroes, or a Justice League. Only with pen and ink paper and Cintiqs and laptops and…

Stop being the creepy racist misogynist uncles showing up at reunions and pissing in the punchbowl to disprove your beta standing. Stop being the weird cousins the entire world points to as the definition of every “comic book nerd” stereotype. Or do it far away from us. Stop being whiny misunderstood victims bitching bout favoritism, intolerance, and sexism. You’re slinging inky-black aspersions, obliviously crying racism in your Wite-Out™. You’re damned right some corrections need to be made; starting with the guys in the mirror first.

So stop being awful ambassadors for the worst of our natures. Stop being brownshirts. Stop being goddamned ugly dicks. And to re-jigger an ugly phrase you sling at women, I’m instead going to channel it here in the spirit of my Aussie friends: Stop being such insufferable clueless cunts.

The medium didn’t call on you to be the best version of assholes you could be. Neither did we.
Knock it off.
Either step up. Or step off.
We, Comics, and The Audience- will be absolutley fine without you.
And you won’t be missed one damned bit.

It’s vital that people with power in the industry like Sienkiewicz take a strong stance on issues of harassment that are disproportionately shouldered by the targets of that harassment, namely women, people of color, queer people, disabled people, and other marginalized groups. Sienkiewicz’s Twitter and Facebook reply fields are full-up with thousands of people thankful for what he said.

It should not be left to the groups who are being attacked to fight battles they did not ask for alone and unaided. Beyond Sienkiewicz’s calling-out of the bullying behavior that he despises, it’s equally crucial to hear him say that “Creators are family; every voice is unique and necessary,” and that “Comics isn’t a boys club.” These are the sort of messages that need to be repeated over and over again until they drown out the hateful hordes.

(via Bill Sienkiewicz on Facebook, image: Bill Sienkiewicz)

Ada Byron is a freelance writer and comics fan. She is the daughter of Lord Byron and the first computer programmer.

Want more stories like this? Become a subscriber and support the site!

The Mary Sue has a strict comment policy that forbids, but is not limited to, personal insults toward anyone, hate speech, and trolling.—

27 Aug 19:13

Legión

by sark

¡Seguro que os sorprende tener que leer de nuevo sobre los ComicGates… perdón, lo pondré en español para que EmeA no me diga…

¡Seguro que os sorprende tener que leer de nuevo sobre los TebeoPuertas sin ser 15 de agosto ni nada! A mí también me sigue sorprendiendo que continuemos en estas pero qué le vamos a hacer. Los Taquiones, que son muy suyos. ¡Ojalá el Doblador de Homer esté bien!¡Habrá que seguir con el tema como si Freddy nos estuviera haciendo ir en círculos! Sobre todo cuando te encuentras con que ya hay cuentas en español repitiendo sus estúpidos argumentos. ¡Ojalá poder ignorar el tema como si fuéramos prensa especializada!

En fin, por si alguien tiene que tomar notas y copiar enlaces sin citar fuentes, hagamos de nuevo el repaso al asunto: Tras el éxito de iniciativas ultraderechistas como los Sad Puppies, los Rabid Puppies o el GamerGate , el siguiente turno tocó a la industria de los cómics. Y ahí fue cuando aparecieron los TebeoPuertas. Esto es un poco ir en orden porque también están intentando montarla en el Rol ahora. En general sus quejas son siempre las mismas: Que se está reconociendo que no todo puede ser para señores blancos cisheteros de una edad y están sacando material que a ellos no les interesa. ¡INCONCEBIBLE! Más aún, algunos de estos creadores está… ¡¡¡GANANDO PREMIOS!!! Imaginad, de entre todos los años que llevamos ahora hay como un 1% o así que no son de ganadores suyos. ¡E incluso hay gente pidiendo una mayor diversidad! ¡¡¡Y LA INDUSTRIA LES HACE CASO!!! No hay más que ver, por ejemplo, la enormísima cantidad de series protagonizadas por mujeres o minorías con respecto a las del arquetipo tradicional. He oído que cualquier día tendrán A LA VEZ más de dos series protagonizadas por gente no-hetero, no os digo más. Quizá incluso se vean forzados a no hacer un Rowling y que lo sean realmente en la propia serie y no en las notas. O, como esta gente lo llama: La unión de la Industria y los Lobbies contra el Consumidor Tradicional. (En donde Consumidor Tradicional = Los Rancios de Siempre). Porque, claro, es que cómo están las cosas ahora…

Pero esta semana han pinchado en hueso y aquí estamos hablando otra vez de ellos. Que remedio.

Tras sus éxitos anteriores como Montársela a una editora por hacerse un selfie tomando un batido o Montársela a un creador de color porque no querer ‘debatir’ -ir a una trampa montada en su terreno- con ellos esta semana la panda de victimistas que intenta cargarse los cómics, como si para eso hiciera falta alguien, se ha encarado a Marsha Cooke, que resulta que es la viuda de Darwyn Cooke. Ahora podría poneros el enlace a Bleeding Cool, que son de los pocos que están siguiendo el tema casi en directo -porque ahí todo lo que sea ir sacando noticias constantemente les parece bien- y ahorrarme el resto, pero voy a hacer un breve resumen:

Los TebeoPuertas sacaron un vídeo diciendo que Darwyn Cooke estaría con ellos.

Su viuda opinó de manera diferente.

Y ahí empezaron los ataques.

Que, por supuesto, terminó con un ejemplo de la clase de uno de los principales impulsores del asunto: Ethan van Sciever.

La autocrítica en el mundo del cómic funciona igual en todas partes. Y, por supuesto, el jefe marca el camino:

Pero, claro, ya habían metido la pata. No sé si recordáis esto de una de las anteriores refriegas:

No, no está pidiendo que se acose a esos creadores, está preguntándose pro qué se acosa solo a los que tienen menos poder y no están bien situados en la industria pese a estar muy lejos de los centros de poder o decisión o de ser responsables directos.

La pregunta, retórica, ha quedado demostrada aquí. Porque cuando tocas a alguien que realmente estaba metido en la industria el resto de gente que la conoce y aprecia se ve movida a responder. Y no me refiero al truco publicitario de ponerle un guardaespaldas. Me refiero a que, lento pero seguro, cada vez hay más gente hablando del asunto. Que sí, que Kurt Busiek o Mark Waid ya hablaron en contra en la última bronca. ¡O ROB! Pero ahora tenemos también la reacción de Sienkiewicz.

O la de Jeff Lemire

Como estarán las cosas que hasta en Reddit lo llaman hate movent

Por supuesto esto significó que las puertas del infierno y blablabla. Lo de siempre.

Pero, además, que ahora que los blancos incluían a profesionales en activo, repetados, blablablancos, etc… Ahora por fin el resto de prensa especializada tenía un motivo para hablar de ello y mostrar su repulsa. Porque, vale, esto lo estaban organizando los de siempre, los TebeoPuertas no salían de la nada, salía de los intentos de la AltNazi de montarla en otros campos:

Pero aquí importa lo que importa así que:

Que no es que no nos alegre que por fin parezca que se está hablando en el medio, pero les toca aguantar la crítica, como a todos. Al fin y al cabo aún hay muchos creadores pendientes de hablar y muchos que llevan meses siendo perseguidos a los que se les ha hecho poco caso:

Un plan digno de Nolan, sí. Pero precisamente esta es una oportunidad para, más allá de los grandes nombres dar algo de visibilidad -¡la única moneda más fuerte que el bitcoin!- a los creadores más acosados, que son los que mejor pueden explicar estas cosas:

O para que hablen de la influencia del cómic en sus vidas:

Tanto ha andado la cosa que ha llegado hasta España, claro:

Y es que esto ha demostrado varias cosas. De entrada, que mirar hacia otro lado mientras esto le sucede a la gente del cómic con menos ‘poder’ no es la mejor de las estrategias. Es decir:

Lo segundo, que más nos vale empezar a tomar nota para que no tenga que ser por la intercesión de esos Grandes Autores por los que se hable, que en el mundo del cómic hay mucho que contar:

Y, finalmente, que si esto significa tener que hacer algo tan estúpido en apariencia como salir a recitar una salmodia parece que será una más de las muchas tonterías que nos toque hacer esta vez. Porque a partir de aquí:

Han ido sumándose autores del cómic de todas partes. Incluyendo, claro, una versión española.

Así que ahí estamos ahora todos, viendo una reacción al ataque del ComicGate a la ver que no nos acabamos de creer que sea necesario tener que decir estas cosas. Al menos no hasta que te pones a mirar las respuestas a los tuits, artículos y demás.

Así que…

 

Por si a alguien le parece que hay demasiada palabrería, un resumen:


Pero, sobre todo, recordad:

Id con ROB!

AVIV BÖR!

27 Aug 11:16

Cristo en orina, Franco en la nevera: la guerra de la ultraderecha contra el arte moderno

by Yago García

Antes del ‘Gamergate’ y el ‘Comicsgate’, la guerra estaba en los museos. Durante los noventa, la extrema derecha de EE UU descubrió que arremeter contra los artistas de vanguardia era una buena estrategia para unificar posiciones, ganarse titulares y cosechar votos.

Era 2010, pero cualquiera lo diría. A esas alturas del siglo XXI, resultaba casi inverosímil que una organización religiosa pudiera exigir la retirada de una obra de arte de una institución pública, máxime de una tan respetada como el Instituto Smithsoniano. Menos aún que dicha demanda triunfara. Y, sin embargo, así era: una protesta instigada por la Catholic League y respaldada por los congresistas republicanos John Boehner Eric Cantor hizo que el Smithsoniano renunciase a exponer un fragmento de A Fire in My Belly, película firmada por el artista David Wojnarowicz entre 1986 y 1987 que se exhibía como parte de una muestra en la National Portrait Gallery de Washington DC.




El motivo de la protesta era, siendo generosos, una imbecilidad: se trataba de que uno de los momentos del cortometraje mostraba un crucifijo cubierto de hormigas, imagen que según el presidente de la Catholic League, Will Donohue, era parte de “un discurso de odio”. Debido a las presiones políticas, y sobre todo a la amenaza de una retirada de fondos para la institución, el Smithsoniano retiró la película de su exposición, algo que motivó una concurridísima manifestación de protesta. En el día de hoy, los responsables de la galería admiten que ceder ante la Catholic League fue un error.

Al menos, el escándalo sirvió para renovar el interés por la obra de David Wojnarowicz, uno de esos creadores tan neoyorquinos que dan hasta rabia (y cuya obra fotográfica en colaboración con Peter Hujar acaba de ser objeto de una exposición en la Fundación Juan March de Madrid). Pero al propio, cuyos cabreos eran legendarios, esto le habría importado bien poco. Para empezar, porque Wojnarowicz había muerto en 1992 a causa del sida. Y, para seguir, porque la polémica a cuenta de su trabajo fue un coletazo de esa ofensiva contra el arte contemporáneo emprendida a finales del siglo pasado por la extrema derecha en EE UU. Un enfrentamiento que llega hasta hoy, que ha registrado varias batallas en España y que, en su momento, fue designado con un nombre que tal vez les suene: Culture Wars.

Para mear y no echar gota (el origen)

Antes de seguir adelante, quien suscribe se ve obligado a poner un disclaimer: de arte contemporáneo, de sus tendencias y de sus puñaladas traperas entre egos enormes está completamente pez. Que no tiene ni pajolera idea, vamos, más allá de un nivel muy poco sofisticado de apreciación. Pero, aceptando eso, el autor de este artículo sí tiene claro que la extrema derecha ha visto esas obras presuntamente “incomprensibles” y “desagradables” como flancos débiles en las filas del progresismo, susceptibles a arrebatos de indignación y a ataques fáciles que les garantizan un cómodo lugar en los titulares.

Los ejemplos de manual vienen rápido a la memoria: las agresiones de la Ligue des Patriots francesa a las proyecciones en París de La edad de oro de Luis Buñuel (1930) o las exposiciones nazis de ‘arte degenerado’ son ejemplos conocidos por todos, más o menos. Ahora bien: medio siglo después de estas ignominias, EE UU fue el escenario de otra ofensiva mucho más insidiosa (por tener lugar en el contexto de una teórica democracia), que creó precedentes muy jodidos y en cuyo seno se gestaron artimañas retóricas que han acabado migrando de la alta cultura al universo pop.

Porque antes del Comicsgate y el Gamergate, la guerra estaba en los museos. Y quienes la declararon fueron los adláteres del Partido Republicano, alentados por el éxito del rearme moral que, como el ‘pánico satánico’ y la cultura yuppie, acompañó y propició los mandatos de Ronald Reagan. ¿Quién disparó el primer cañonazo? Es posible que fuese Pat Buchanan, periodista y asesor de Ronald Reagan George Bush que trató de convertirse en candidato presidencial en 1990. Durante un célebre discurso pronunciado tras perder las primarias de su partido, Buchanan señaló que “[el] feminismo radical (…) el aborto libre (…) los derechos de los homosexuales, la discriminación contra los colegios religiosos, las mujeres en el ejército”  eran las armas del Anticristo (o de Bill Clinton, que desde su perspectiva venía a ser lo mismo) en el conflicto que él denominó “una batalla por el alma de América”. 

¿Les suena todo esto de algo? Pues sí: con algunos matices, es un argumentario medianamente similar al que maneja hoy la llamada alt-right. Y, más allá de históricos berrinches para la derecha yanqui como el caso ‘Roe contra Wade’ (que levantó varias restricciones contra el aborto en 1973), la pertinencia del rezo en las escuelas o si quemar banderas es un delito o no, Buchanan y sus correligionarios necesitaban un espacio en el que materializar su guerra. Acabaron encontrándolo en las galerías de arte.

Lejanos estaban ya los tiempos en los que la CIA amadrinaba la expansión internacional del expresionismo abstracto, viendo en los cuadros de Pollock, De Kooning y compañía un vehículo de propaganda contra la URSS y su realismo socialista. Con el bloque soviético a punto de pasar a mejor vida, convenía más fijarse en cómo el arte pop había facilitado un retorno a lo figurativo, porque las imágenes identificables son más susceptibles de crear escándalo y ofender. Y no digamos si la imagen en cuestión es la de un crucifijo (sí, otro crucifijo) sumergido en orina: justo lo que muestra la fotografía Piss Christ (1987) del neoyorquino Andrés Serrano.

Sobre el mérito artístico de Piss Christ se ha especulado mucho: hay quienes la consideran una obra maestra, hay quienes la ven como una boutade sin gracia. En cuanto a sus intenciones, Serrano afirma que él es católico practicante y no la considera como una blasfemia. Pero eso no ha librado a la obra de ser piedra de escándalo en todo el mundo desde 1989, cuando fue denunciada por el congresista Jesse Helms. En realidad, los denuestos de Helms (quien, con rara elegancia, calificó a Andrés Serrano de “gilipollas” en un discurso) iban dirigidos contra el National Endowment for the Arts (NEA), institución dedicada al patrocinio de las artes plásticas que viene a ocupar, en el imaginario republicano, un lugar similar al del ICAA y la Academia de Cine en el de la derecha española como nido de rojos subvencionados. Desde la llegada de Reagan al poder en 1981, el gobierno de EE UU estudiaba formas de quitarla de enmedio.

Como resultado de este follón, Andrés Serrano recibió amenazas de muerte, y las exposiciones donde se ha exhibido su trabajo han llegado a sufrir atentados: en 1997, un grupo de jóvenes destruyó una copia a martillazos en Melbourne, mientras que otro de los positivados originales pasó a mejor vida durante la protesta de un grupo cristiano (vinculado al Front National) en Aviñón. De esta manera, Piss Christ se convirtió en una pieza icónica de las Guerras Culturales. Pero no en la más interesante, ni de lejos.

Robert Mapplethorpe quiere tu alma

En un giro dialéctico perverso, la campaña de la derecha contra el arte transgresor aprovechó cómo la eclosión de la visibilidad gay post-Stonewall, por un lado, y la pasividad institucional ante la pandemia del sida, por otro, habían dado lugar a obras muy obscenas y encabronadas por parte de artistas muy gays. Tan gays como Robert Mapplethorpe, de hecho: cual Cid Campeador del escándalo artístico, el insigne fotógrafo y amigote de Patti Smith instigó una de las batallas culturales más señeras después de muerto.

Mapplethorpe había abandonado este mundo (a causa del VIH y sus consecuencias) en marzo de 1989. En junio de ese mismo año se puso en marcha la exposición itinerante The Perfect Moment, una retrospectiva de su trabajo patrocinada por el NEA que debería haber debutado en la Corcoran Gallery de Washington DC. Una pena que, temerosos de causar un escándalo semejante al provocado por Piss Christ, los responsables de la Corcoran (selecto espacio a pocas manzanas de la Casa Blanca) decidiesen cancelar The Perfect Moment tres semanas antes de la fecha prevista para inaugurarla.

Tomémonos un momento para analizar las fuerzas que este caso ponía en conflicto. Por una parte, Mapplethorpe (cuyo cuerpo estaba aún caliente en la tumba) tenía la consideración debida a uno de los mejores fotógrafos del mundo, así como a un icono de la causa LGBT y a una víctima de ese sida que, a aquellas alturas, había causado ya cerca de 20.000 muertes solo en la superpotencia. Por otro lado, políticos republicanos como nuestro viejo conocido Jesse Helms se regodeaban en su indignación, hablando de pornografía pagada con fondos públicos y comentando escandalizados fotos particularmente escandalosas, como aquel autorretrato que mostraba al autor introduciéndose el puño de un látigo por salva sea la parte.

De esta manera, aunque el caso de The Perfect Moment provocó la consabida manifestación de protesta (durante la cual algunas obras de Mapplethorpe se proyectaron en las fachadas de edificios cercanos a la Corcoran), los impulsores del escándalo habían logrado su objetivo. Mientras que, como explicó el sociólogo Todd Gitlin, Robert Mapplethorpe se convertía en “el rey de los demonios” para parte del electorado estadounidense, el NEA sufría un severo recorte de fondos (45.000 dólares de entonces: la suma de las becas concedidas a Andrés Serrano y a la exposición de Mapplethorpe) y Jesse Helms presentaba un proyecto de ley que le prohibiría financiar obras de arte “obscenas o indecentes”. 

Por desgracia, dicha norma fue aprobada, pese a lo cual el NEA carga desde entonces con el estigma de ser tanto una rémora para los fondos públicos como “un grupo de hippies entrados en años dedicados a profanar crucifijos” (palabras del congresista Duncan D. Hunter en 1997). Los últimos presupuestos generales presentados por Donald Trump podrían suponer el final definitivo de la institución, dado que no contemplan para ella ninguna partida.

Por un puñado de caudillos

Como hemos visto, el origen de las Culture Wars en EE UU tuvo como origen la irritación de sectores conservadores hacia obras que representaban sexualidades no normativas, o que abordaban la religión de manera poco ortodoxa. Temas que, salvo la puntual espantada de la Conferencia Episcopal o similares, apenas han impulsado causas célebres en nuestro país. Según las hemerotecas, lo que sí puede costarle disgustos a un artista en España es recordarle al público que nuestro pasado, y no digamos nuestro presente, son complicadillos desde el punto de vista político.

Más allá de aquellos fachas que, mediada la década de los setenta, sabotearon una exposición del Equipo Crónica con una pintada de “¡Viva Felipe IV!”, o de las arremetidas contra películas estrenadas durante la Transición (La portentosa vida del padre VicenteCarles Mira, 1978- y El crimen de Cuenca Pilar Miró, 1980- son dos ejemplos especialmente indignos), los casos de grandes controversias artísticas no abundan en suelo español. O no abundaban, porque en los últimos años encontramos más de las que nos gustaría.

Sin ir más lejos, y dadas las últimas noticias sobre el Valle de los Caídos, está bien recordar que la Fundación Francisco Franco demandó en 2012 a Eugenio Merino por Always Franco, escultura mostrada en la feria madrileña Arco que mostraba al Generalísimo embutido en una máquina de refrescos. Otra figura del dictador, esta ecuestre y decapitada (la cabeza desapareció de un almacén municipal antes del montaje), obra de Josep Viladomat,puso de uñas tanto a los independentistas como al PP cuando se exhibió en Barcelona en 2016 dentro de una exposición colectiva.

El caso más reciente, y más siniestro, es el de Santiago Sierra, cuya obra Presos políticos en la España contemporánea fue retirada de la edición 2018 de Arco en febrero. La decisión, tomada a medias entre una alto cargo de la feria y Clemente Soler, director del recinto Ifema, estuvo motivada por la presencia en la instalación de retratos de Oriol Junqueras, los llamados ‘Jordis’ (Sánchez Cuixart) y varios consejeros de la Generalitat detenidos durante la asonada independentista de septiembre de 2017. “Si España no es una dictadura, se le parece bastante”, sentenció entonces el creador madrileño. Y, vistas las noticias sobre arrestos y enjuiciamientos de raperos, tuiteros, titiriteros, etcétera, hay que darle la razón.

A brochazo limpio

Hasta ahora hemos visto que el concepto de una Guerra Cultural entre izquierdas y derechas viene de largo. También hemos observado su origen, enraizado en la hostilidad al cambio social, y señalado cómo sus blancos son, bien las obras que desafían la tradición y la norma social, bien aquellas que señalan los puntos oscuros del sistema. Pero lo que de verdad nos preocupa no es esto. Lo que nos preocupa es cómo un concepto que nació en entornos, digamos, ‘elevados’, ha descendido un peldaño en la escala de la cultura para instalarse en entornos hasta ahora libres de él.

Que empezáramos este artículo hablando de la censura contra David Wojnarowicz no ha sido casualidad. Resulta que, en 1996, DC/Vertigo publicó 7 Miles A Second, un cómic con guion del artista y dibujos de sus amigos James Romberger Marguerite Van Cook.  En dicho trabajo, que se ganó elogios de personajes tan dispares como Jim Steranko y Jim Jarmusch, Wojnarowicz trazaba un recorrido autobiográfico que dedicaba mucho espacio y detalle a sus años como chapero preadolescente. Si hubieran estado incluidas en una exposición o una instalación artística, es probable que algunas viñetas de 7 Miles A Second hubiesen sido objeto de debates exaltados en el congreso de EE UU. Pero, menos mal, aquello era solo un tebeo.

La flexibilidad de los cánones, la pluralidad de visiones y el alejamiento de los centros de poder son virtudes de las que el arte popular ha hecho gala durante décadas (o milenios, o siglos). Sin embargo, ahora registramos una sucesión de oleadas reaccionarias (llámense ‘Gamergate’, ‘Comicsgate’, ‘Sad Puppies’ o como sea) que se llevan las Culture Wars a las viñetas, a los videojuegos y al cine y la literatura de género. ¿Lo más triste de todo? Que en estos casos, y salvo excepciones, los responsables del acoso, el linchamiento online y las llamadas a la censura no han sido políticos a la caza del voto: han sido supuestos fans (¿fans de qué?) incapaces de soportar un cambio de forma o una apertura a la diversidad en medios que, en teoría, aman.

¿Te ha gustado este artículo? Puedes colaborar con Canino en nuestro Patreon. Ayúdanos a seguir creciendo.

La entrada Cristo en orina, Franco en la nevera: la guerra de la ultraderecha contra el arte moderno aparece primero en Canino.

27 Aug 11:16

Diez platos mexicanos tan buenos como los tacos (y dónde comerlos)

by Jordi Luque

La primera vez que probé comida mexicana –o algo remotamente parecido– corría el año 1992. Fue en uno de los garitos de iniciación de la zona pija de Barcelona, el Panchito de la calle Amigó, al que se le pueden reprochar muchas cosas desde un punto de vista gastronómico pero que cumplía, y creo que sigue cumpliendo muy bien, con el cometido de servir comida mexicana y tex-mex a precios bajos.

Seguir leyendo.

27 Aug 05:49

what... what happened in Alberta

by Etrigan
26 Aug 08:32

De Cheers al bar de Moe: una guía con 1.500 bares de ficción

by Jaime Rubio Hancock

Si pudiéramos hacer turismo por series, libros y películas, seguro que acabaríamos visitando bares y restaurantes como el Central Perk, de Friends, o la cantina de Mos Eisley, de Star Wars. Y si quisiéramos preparar una ruta por nuestros favoritos, podríamos recurrir a la Enciclopedia de bares y restaurantes de ficción, un libro de Óscar Alarcia con entradas para 250 locales ficticios en las que acaba hablando de un total de 1.500.

La idea llevaba rondándole desde hace unos diez años, cuando publicó su primer fanzine: “Me inventé en la última página una lista de títulos en preparación, como si fuera de una editorial real. Allí ya estaba este libro”, comenta a Verne. Además, Alarcia conoce el sector por partida doble: no solo ha trabajado en hostelería sino que además ha publicado otros libros sobre cultura pop, como Homer-visión: las 1.001 películas que Homer Simpson vería antes de morir y Búscate la vida: guía no oficial (además, por cierto, de La secta de la tierra plana).

Estos son algunos de los locales que podemos recorrer en esta enciclopedia que para Alarcia es “una manera transversal de acercarse a la ficción”.

1. El Central Perk y otros clásicos

“El tema es inabarcable”, confiesa el autor. Rara es la película o la novela en la que no aparezca una barra de bar o la mesa de un restaurante, aunque solo sea para cambiar de escenario. “Hay que hacer una criba y esta se basa en mis gustos personales”. El libro es una forma de “recomendar cosas que me gustan”.

Pero “también quería que nadie se quedara con ganas de que apareciera su bar favorito”. Por eso también están los clásicos de los que nos acordamos todos: “El bar de Friends es muy importante. Tenía que estar, aunque no le tenga un cariño especial a la serie”. Alarcia le dedica cuatro páginas al Central Perk, analizando su historia, su estética y su papel en la serie.

Elaborar el libro también “ha sido una excusa para ver series antiguas” por primera vez, como Cheers, que en su opinión ha aguantado bien el paso del tiempo. Este bar muestra que en los bares de ficción también hay modas: “Bares parecidos a los de Cheers y Friends se han utilizado en un montón de comedias americanas para el mismo público”. Y añade: “La ficción se va adaptando a los tiempos. En los últimos años hay muchos bares hipsters en la ficción, a menudo burlándose de la gentrificación”. Ya se veían estas cafeterías modernas hace más de 15 años en el café Nervosa, de Frasier, por supuesto, con entrada propia en el libto.

Además, la ficción y la realidad se retroalimentan: Cheers está basado en un bar real, el Bull & Finch Pub de Boston. Pero muchos bares reales también han nacido con la imagen de Cheers en la mente del dueño.

2. El bar Reinols y otros locales españoles

Hay mucho bar estadounidense en el libro, dada la elevada presencia de contenido americano en la cultura popular, pero también hay muchas páginas dedicadas a bares de ficción españoles. Por ejemplo, el bar Reinols (Aída), La oficina (Los labrones van a la oficina) y el Ámparo (de la película El bar, de Álex de la Iglesia). “Es una tipología que se repite mucho, con su camarero rancio, su barra…”.

También se nota la influencia estadounidense en algunas series y películas españolas, como en el Casi-Ke-No, de Siete vidas, con su sofá central que recordaba al del Central Perk de Friends.

3. El bar sin nombre y otros locales de cómics

No solo hay bares de pelis y series, también se cuenta la historia de locales de videojuegos (como el Scumm Bar, de Monkey Island), de libros (Tabard Inn, de Los cuentos de Canterbury), de canciones (O’Malleys Bar, de Nick Cave and The Seeds) e incluso de cuadros, como el de Nighthawks, de Edward Hopper, que, como explica Alarcia, ha sido homenajeado en muchas series y películas, como, por ejemplo, en Glengarry Glen Ross.

El libro abarca “todo lo que sea cultura pop” y también incluye un buen puñado de bares procedentes del mundo del cómic. Alarcia recuerda que en ocasiones puede ser “más fácil dibujar un bar para un cómic o para una serie de dibujos animados” que para una serie, “donde hay un número limitado de escenarios según el presupuesto”. Los locales de cómics y animación pueden ser además “más fantasiosos y divertidos”.

Los locales que aparecen en los cómics tienen una presencia muy importante. Hay muchos de superhéroes, como el Bar sin nombre de multitud de cómics de Marvel, el Princesa de Lobezno y el Coffee Bean de Spiderman. También le dedica páginas a los bares de Mortadelo y Filemón, como el Bar La Luna, de Los invasores, y al Papastratos de Superlópez, nombre que Jan usaba para varios establecimientos.

En cuanto a los dibujos animados, no solo salen los de series infantiles como El crustáceo crujiente, de Bob Esponja, sino que también dedica páginas al bar de Moe, de Los Simpson, en cuyas páginas se habla (como es habitual en el libro) de otros bares de la serie, como el Krusty Burger. También tienen entrada propia los WcDonald’s que aparecen en muchos anime, como Cowboy Bebop, Ranma ½ y Sailor Moon, por ejemplo.

4. Locales de otros planetas

Cuando se le pregunta por sus favoritos, Alarcia comenta que “puestos a elegir, iría a algunos de otros planetas o viajaría al futuro o al pasado”. Normal, el libro incluye información sobre bares y restaurantes muy exóticos, y no solo de bares con sofá, que están en todas partes. Alarcia cita el Nogard Dna Egroeg, de la serie de ciencia ficción y humor El enano rojo, donde todo pasa al revés: pagas, te dan una jarra vacía que rellenas con cerveza que sale de tu boca...

En cuanto a los viajes al pasado, el libro dedica unas cuantas páginas, por ejemplo, a los salones de los western, como el Silver Dollar Saloon, de Bonanza, o el Palace Saloon, que aparece en Regreso al futuro III y que es el antepasado de 1885 del Lou’s Cafe de 1955, de Regreso al futuro, y del Cafe 80’s de 2015, de Regreso al futuro II.

5. Algunas rarezas para 'connoisseurs'

El libro incluye algunos rincones no tan turísticos como algunos de los que hemos mencionado: “Del mundo del cómic he aprovechado para hablar de varios que me interesaban y que eran curiosos o de series más o menos olvidadas, como una protagonizada solo por chimpancés. El libro tiene una parte para gente interesada por la cultura pop y para gente más especializada”. Esa serie de los chimpancés es Lancelot Link: Secret Chimp, que apenas tuvo 17 episodios de 20 minutos en 1970, que se emitían los sábados por la mañana en ABC. Su bar, con grupo de música incluido, era el Coconut Grove.

26 Aug 08:25

El Concello se moviliza ante una «invasión» de gaviotas

Las aves invaden el parque del Auditorio de Galicia, el vertedero de Piñor y el lago del Monte do Gozo

25 Aug 14:15

Os Monos de Laxeiro: humor gráfico galego dos anos 20

by Raquel C. Pico

Unha exposición recolle agora as todas as viñetas humorísticas que Laxeiro publicou na prensa durante os anos 1928, 1929 e 1930 (cando era un artista novo). Os xornais nos que Laxeiro publicaba as súas obras eran El Pueblo Gallego e Faro de Vigo. A Fundación Laxeiro localizou as 49 viñetas en cuestión, que poden ser visitadas ata o próximo 16 de setembro na súa sede (na Casa das Artes de Vigo, en Policarpo Sanz). Á exposición acompáñaa a publicación dun libro por parte de Laiovento que as recompila e as contextualiza con textos de expertos.

O humor gráfico é unha das fiestras que axuda a comprender, dun modo rápido e co que é moi doado identificarse, as cousas que están acontecendo ao noso arredor. As viñetas que publican os medios son, por tanto, unha especie de resumo do que importa, do que nos preocupa, do que está cambiando, do que debería facelo ou do que lle acontece á xente. E, aínda que poda que pareza unha cousa do máis moderna, o humor gráfico ten unha ampla e longa historia e a súa presencia nos medios foi unha constante ao longo dos séculos.

A mostra é tamén unha boa escusa para descubrir un dos elementos clave da prensa de finais dos anos 20 en Galicia. “Durante os anos vinte o humor gráfico galego vivía unha época dourada”, explican na presentación da exposición. “Rara era a publicación periódica que non contara con colaboracións gráficas de corte humorístico nas súas páxinas de forma máis ou menos estable”, engaden.

O propio nome da exposición é tamén unha recuperación da linguaxe xornalística da época. Entre finais do XIX e principios do XX, na prensa en España, comezou a chamarse ‘monos’ a todos os debuxos que acompañaban os textos xornalísticos, viñetas humorísticas incluídas.

Imaxes | Fundación Laxeiro 

O artigo Os Monos de Laxeiro: humor gráfico galego dos anos 20 publicouse primeiro en disquecool.

25 Aug 14:14

Primo de Rivera continuará no Val dos Caídos por ser unha "vítima da guerra civil"

by X.M.

Primo de Rivera é un símbolo do fascismo español e a única figura que rivaliza con Franco no devocionario dos nostálxicos da ditadura. Xa en 2011, a comisión de expertos criada a instancias do Goberno Zapatero distinguiu os casos do fundador da Falanxe e do militar golpista, a sentar o criterio de que aquel fora vítima da guerra civil e este, non, pois morreu na cama de morte natural. O Goberno Sánchez asume agora ese criterio e entende que si fai sentido que Primo de Rivera continúe no Val dos Caídos, monumento que en teoría rende tributo ás persoas mortas durante a conflagración, mais que na práctica foi sempre un emblema da ditadura.

 

"No caso de Primo de Rivera, é unha vítima da contenda. A súa permanencia está xustificada. Imos ir ao urxente: exhumar os restos de Franco", dixo esta sexta feira en conferencia de imprensa a vicepresidenta do Goberno español, Carmen Calvo.

 

A verdade histórica indica que Primo de Rivera foi detido antes do comezo da guerra, en aplicación da legalidade republicana, sob a acusación de conspiración contra a República. Foi condenado a morte tamén de acordo coas leis republicanas e foi executado en novembro de 1936, após fracasaren distintas tentativas de resgate por parte das forzas franquistas.

 

En todo caso, o goberno si vai exhumar os seus restos para os retirar do lugar en que foron depositados, ao pé do altar maior da basílica, ben perto do cadáver de Franco. Serán recolocados nunha zona "non preeminente" —avanza o executivo — como un máis dos máis de 33.000 restos mortais que acubilla o mausoleo.

 

 

 

25 Aug 01:14

The Worst Fanbases on the Internet, Ranked

by VICE Staff

Everybody's run afoul of an overzealous fandom at one point or another. Whether it's aggressively dancing Fortnite players, pontificating Pod Save Americans, or misogynistic Rick and Morty fans, the dark side of a pop culture cult can cast a pall on the whole group.

Twitter user Michelle Spies created a delightfully difficult bracket of the nastiest fanbases, which she shared with the world in a casual Late Friday Tweet.

She's going to run a whole tournament, but we couldn't resist making our own picks in advance. The task of ranking Elon Musk fanboys against The Simpsons loyalists seemed nearly impossible. But we did it. It should be noted that these rankings have nothing to do with the quality of the person or product being stanned—just the insufferable ways by which people go about loving them.

ROUND 1

The hardest one here was Hamilton vs Disney, because both fanbases are annoying in the same exact way. We decided that Hamilton fans are probably older and should know better. Honorable mentions go to Arrested Development vs Minecraft and Call of Duty vs Dr. Who. The easiest decision was Beyoncé vs The Bachelor[ette]; we don't want to get murdered in our sleep.

ROUND 2

Harry Potter vs EDM was surprisingly tough, as were Kardashians vs Dr. Who and Kanye vs Tim Burton. Kanye won out because at this point it would be punching down to trash Burtonites. Kardashian Up-Keepers are more self-aware than Whoovians. And the Harry Potter Content Industrial Complex is far more pervasive and frightening than EDM.

ROUND 3

We enlisted Noisey editor-in-chief Eric Sunderman to sort out whether Phish or Tarantino fans are more insufferable. He told us, "Phish sucks." Go find him on Twitter.

ROUND 4

Phish phans dodged a bullet; it's going to be a while before Rick and Morty fans live down the harassment of their own beloved show's female writers. Woody Allen vs Elon Musk was surprisingly contentious. Musk fans' impact on our late-capitalist dystopia is probably more substantial than Allen fans', but their fandom doesn't involve defending a man accused of child molestation.

ROUND 5

Even deep into its zombie seasons, fans of The Simpsons can't take criticism. At least Radiohead developed a sense of humor about their mystique. And who even stans PewDiePie's dumb Nazi schtick?

FINAL ROUND

"But his movies," IS NOT AN EXCUSE.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow VICE on Twitter.

24 Aug 20:57

Los tacos son mexicanos aunque este presentador diga que son de EE UU

by Almudena Barragán

El presentador estadounidense de la cadena, Fox, Tucker Carlson afirmó en una conversación con el presentador de la cadena Univision, Enrique Acevedo, que los tacos eran de Estados Unidos y no mexicanos. "No te apropiarás de mi cultura", dijo Tucker al periodista latino Enrique Acevedo que se quedó soreprendido ante tal afirmación.

Carlson Tucker hablaba en su programa nocturno sobre la polémica que habían levantado las imágenes del Fiscal General, Jeff Sessions, después de comer en un restaurante mexicano llamado El Tiempo. En redes sociales un gran número de usuarios criticó la doble moral del Fiscal General por comer comida mexicana, mientras defiende la política migratoria del gobierno de Trump que ha atacado especialmente a la comunidad latina y promueve la construcción de un muro fronterizo entre México y Estados Unidos.

"Me opongo a la inmigración ilegal. Creo que el nivel de inmigración debería de bajar. También amo la comida mexicana porque crecí en la frontera mexicana", dijo Tucker en directo. "¿No se me debería permitir comida mexicana por ello?", continuó diciendo Tucker a Acevedo.

El periodista de Univision explicó que para muchos usuarios que criticaron esta postura, resulta contradictoria la actitud de Sessions al comer comida mexicana y perseguir a la comunidad latina. Ante estas afirmaciones, el periodista estadounidense volvió a decir "¿Qué quieres decir con comida mexicana? Es comida estadounidense. "No te apropiarás de mi cultura, yo soy de San Diego. Esos son mis tacos, míos", afirmó rotundamente el conductor.

¿Estaba Tucker Carlson en lo cierto? ¿De dónde son los tacos?

En realidad, los tacos tal y como los conocemos hoy, surgen a principios del siglo XX en México. Sin embargo, la tradición de comer la tortilla de maíz acompañada de otros alimentos se remonta a la época prehispánica.

El chef e historiador gastronómico, Rodrigo Llanes, del restaurante El Jolgorio en la Ciudad de México, cuenta a Verne vía telefónica de dónde viene esta forma de comer.

"En la dieta prehispánica la tortilla era un alimento fundamental en culquier mesa, desde los más pobres a los nobles", dice. "Los trozos de tortilla se usaban para 'cucharear', es decir, comer la comida que solía ir acompañada de alguna salsa, conocida en aquella época como mulli".

El vocablo 'taco', llega durante la época colonial y hace referencia a la forma de enrollar la tortilla "similar a un taco de billar", explica el chef Llanes. "Era una de las formas para empujar la comida en la Nueva España, como si fuera el pan de la época, al que se podía poner algún guisado dentro".

Durante el siglo XX y con la llegada del molino mecánico para hacer nixtamal (ingrediente básico para hacer las tortillas) y las primeras máquinas para producir  en serie, la tortilla se industrializa y se extiende aún más como algo básico en la dieta mexicana.

Es hasta los años sesenta cuando llegan los populares y conocidos tacos al pastor. El trompo, de origen libanés con carne adobada y más picante que sus predecesores árabes, se populariza en las ciudades y se convierte en un alimento económico que tomar en la calle y en las taquerías. A este nuevo platillo se le incorporan el cilantro, la cebolla y las salsas típicas que ya se añadían a los tacos de barbacoa.

Pero si echamos la vista más atrás, podríamos afirmar que "echarse el taco en la calle" es casi tan viejo como la antigua Tenochtitlan. "Comer en la calle, tiene un origen prehispánico", explica Rodrigo Llanes. "Hernán Cortés cuenta cómo alrededor del mercado de Tlatelolco vendían tortillas y comida y era común comer junto a las mujeres que hacían las tortillas en ese momento", explica el chef.

 ¿Y por qué hay tacos en Estados Unidos?

Además de que San Diego, la ciudad de la que es Tucker Carlson, perteneció a México hasta 1850, la presencia de mexicanos en California ha sido algo constante antes de que Estados Unidos tuviera las fronteras que conocermos ahora.

"Después de la década de los años cincuenta, con la gran oleada migratoria de los trabajadores del campo, especialmente a California, se establecen comunidades mexicanas muy grandes en ciudades como Los Ángeles. Estas comunidades llevan sus tradiciones gastronómicas con ellas y adaptan muchos de sus platillos a los ingredientes que tienen a mano", narra Llanes.

"La cultura estadounidense, una cultura muy industrializada, transforma algunos de los ingredientes. En vez de tomar la tortilla recién hecha, ellos tienen unas tortillas tostadas y secas con forma cóncava que rellenan con lechuga, frijoles y carne molida y lo llaman tacos. Para un mexicano eso es una tostada".

Lo que acabó creándose en la frontera de México y Estados Unidos fue una mezcla de cocinas de diferentes países que se llamó comida tex mex. Algo que se aleja bastante de la comida mexicana y que reduce una gastronomía centenaria a "tostadas con una pasta de color amarillento que se supone que es queso y que llaman "nachos" y una pasta rara de carne con un poco de picante", dice el chef. "Ningún mexicano va a Taco Bell [cadena de restaurantes con tacos tex mex]", sentecia Llanes.

24 Aug 20:51

Pinball Isn’t as Random as it Seems

by Miss Cellania

(YouTube link)

People who grew up with video games look at a pinball machine and think that there's no strategy, it's just a matter of keeping the ball in play and listening to random noises. Those of us who grew up playing pinball know better. I was never the greatest pinball player, but I managed pretty well to keep the ball in play long enough to score points, but not nearly as well as someone who had studied a machine and maximized his/her strategy. Roger Sharpe knows how to do that, and gives us some tips on the intricacies of scoring big in pinball. -via Boing Boing

24 Aug 20:45

En Marea e BNG denuncian que a exhumación de Franco non traia tamén a devolución de Meirás

by Redacción

Ambas formacións consideran que se "debe aproveitar esta modificación da Lei de Memoria Histórica para garantizar que Pazo sexa de uso e proveito público". O Bloque reclama “unha axenda galega de recuperación da memoria histórica”. 

24 Aug 14:16

Breasts aren't "boobs" or "titties" but rather "tiddies" or "titays"

by David Pescovitz

"Titties" is a stupid word. It's so stupid and gross that some millennials are replacing it with even more ridiculous words like "tiddies" or "titays." Brilliantly funny MEL Magazine editor Alana Hope Levinson explores how "The Extremely Online are destroying language — one tiddy (or tity) at a time." From MEL:

I first started thinking about this when columnist merritt k wrote about the state of fake boobs and tried to get away with “tity” — with one “t” — throughout the entire draft. I thought it was a typo, but I was astounded to learn that merritt is on a one-woman crusade to make “tity” both the singular and plural.

Still, I thought merritt was a lone tity weirdo until I encountered “tiddies” in writer and designer Robyn Kanner’s draft on trolling Instagram’s nudity policy. “Tiddies” — apparently also the choice spelling of my bible, Jezebel — first appeared when Kanner was describing a scene in Garden State where Method Man asks Zach Braff, Peter Sarsgaard and Natalie Portman if they “saw some titties” at a strip club. In this case, Kanner was using the double d (lol) as a pronunciation spelling common in slang cause she thinks it “has more swagger.” “Titties with a ‘t’ is nice, but it just sounds like college boys talking about boobs,” she says. “Tiddies is ‘we are older, but we are recognizing we are making a joke about boobs.’” Because “titties” is so ridiculous, making it even more so somehow neutralizes the effect with comedy — or at least gives you some ironic distance.

"Millennials Aren’t Killing Titties, We’re Just Changing the Way We Spell the Word" (MEL)

24 Aug 14:12

Giffy kai yay

by Garciuh

© Robert Doisneau • “Le voilier Pneumatique”, Toulon 1949

ladylabsinthe:
“1800s
”
Portrait of ladies with a clock & hairbrush
V-j-f

bowostudio:
“ BoWo Studio, The Swordfish’s Complex (collage)
2018
> Infertile Zoology
art prints >
”

Anselmo Barrientos was resting after the work in the field. He was drinking pulque when he saw the bony Death. Anselmo wasn’t a young man, but still he had no desire to die yet. He prayed the Lord of Blue Eye. The Lord scared the Death away, and it left Anselmo in peace.

Kristen Meyer:

THE END

24 Aug 14:08

Facebook and Netflix Join Epic in Needling Apple and Google Out of Their 30% Cut

by Eli Hodapp

Earlier this month, potentially the most disruptive thing happened in the mobile industry since Apple launched the iPhone: Fortnite (Free), the biggest game in the world, announced that they would be distributing the game themselves instead of using Google Play. I really don’t think many people appreciated what a huge deal this was, as both Apple and Google have more or less had a complete stranglehold on the mobile app market since … forever. Epic’s Tim Sweeney threw down the gauntlet by saying, “The 30% store tax is a high cost in a world where game developers’ 70% must cover all the cost of developing, operating, and supporting their games." It would seem that Facebook and Netflix agree.

This news comes from two separate reports: The first is from GamesIndustry.biz who are reporting that Facebook will no longer take any revenue from developers who release Instant Games on their Android platform, instead of the 70/30 split they used to have and this is applying retroactively. Additionally, per Market Watch, Netflix is poking around in a few test markets trying out a version of the app where you aren’t able to register for the streaming service at all.

Currently, the way the new user flow works is you download the Netflix app, and if you don’t have an account you can just begin subscribing right through iTunes subscriptions… Where Apple takes their 30% cut. In these test markets, that’s no longer an option, and users need to find their way to Netflix.com to sign up and pay for the service outside of Apple’s ecosystem. Spotify has been doing this forever, and arguably more vocal than most companies when it comes to what a raw deal the platforms are serving up.

It puts Apple (and Google) in an interesting position, as much like Spotify, it’s not like they can boot Netflix off of the App Store. iOS users wouldn’t put up with that, and it would turn into a major deciding factor on what their next mobile device would be. I play a ton of my games on my iPad, but iOS exclusives are so rare now that if it came down to am I going to buy the new iPad which doesn’t have Netflix or the next Samsung tablet that does have Netflix, it’s a fairly easy decision.

I have no idea what’s going to happen next, but these are very interesting times we’re living in. The App Store and Google Play had been seen as these untouchable behemoths that you have no choice but to play ball with and pay 30% for years now… But, in the words of Bob Dylan, the times they are a-changin’.

24 Aug 14:03

El feísmo de las antiguas naves de Koipe ya es historia

Los terrenos que ocupaban formarán parte de la nueva estación de autobuses

24 Aug 13:59

As prazas en residencias públicas para maiores caen en 9% con Feixóo e aumentan 7% na privada

by Redacción

Cero residencias públicas para maiores creadas, 9% de redución de prazas nas públicas ao tempo que en privadas e concertadas aumentan en 7%. O panorama da política dos gobernos de Núñez Feixóo neste campo de Política Social deixa moito que desexar, a teor do exposto recentemente pola deputada socialista Noela Blanco, que denuncia o “tremendo desamparo dos nosos maiores”.

 

Para a parlamentar do PSdeG, o Consello de Constas ofrece datos que mostrarían á “nula” aposta da Xunta de Feixóo polos centros públicos  e a falta de control nos privados e concertados e as “irregularidades” no eido laboral. Así, Noela Blanco denunciou que o goberno galego está “alimentando de xeito constante aos centros privados” e “deixando famélico ao sistema público”, ao tempo que está incorrendo nunha “deixación de funcións” á hora de velar pola calidade da atención ás persoas maiores.

 

Como “evidencia” o propio Consello de Contas, dixo a deputada, a Xunta de Feixóo creou “cero” residencias de maiores xestionadas con medios propios, e, de feito, as prazas vense reducidas “en sete por cento”, mentres as de residencias privadas e concertadas rexistran un aumento “de nove por cento”. Todo isto, a pesares de que o custe para o erario público das prazas concertadas é “oito por cento” superior ao das públicas. “Os centros privados campan ás súas anchas coa complicidade da Xunta”, denunciou.

 

Caso paradigmático é o da residencia do Carballiño, expuxo, proxectada polo goberno socialista, e na que case “o 70% das prazas públicas” non entraron no concurso convocado pola Xunta para a xestión do centro.

 

A taxa de prazas de residencias por número de persoas maiores é en Galiza  de 3%, lonxe de 4.2% da media estatal e do 5% que recomenda a Organización Mundial da Saúde, o que a sitúa cun “dos peores datos” de todas as comunidades autónomas.

24 Aug 13:59

Porlier volverá alzarse contra o Rei en Pastoriza

by Redacción

Este sábado preséntase o Proxecto Porlier, un espectáculo teatral e musical baseado no levantamento contra o absolutismo de Fernando VII que tivo lugar en Arteixo e na Coruña en setembro de 1815. O historiador Xabier Maceiras coordina unha iniciativa que conta con textos de Henrique Rabuñal e Miguel Sande e montaxe a cargo do grupo Melandrainas

23 Aug 14:46

Historias para animarse a practicar sexo anal

by Alba Carreres

Resulta realmente sorprendente como una práctica que en civilizaciones antiguas era considerada algo normal independientemente de la orientación sexual que tuvieras ahora es algo más bien tabú, aunque por suerte poco a poco se están rompiendo las barreras del silencio.

“Para practicar el sexo anal y disfrutar con ello hace falta entrenamiento", nos explica Gabriel J.Martín, experto en psicología afirmativa gay. “Aún es un tema muy tabú. Hay miedo al dolor, porque realmente para un buen sexo anal necesitas aprender a relajar la musculatura de los esfínteres, hay que trabajar el primer tramo del recto y si no lo haces puede ser o doloroso o poco placentero. Además es un lugar de salida de las heces con lo cual requiere una buena higiene de la zona. Sin embargo el orgasmo prostático provoca unas sensaciones mucho más intensas que el orgasmo peneano simple y además mucho más localizado en el perineo y las sensaciones son mucho más fuertes y duraderas. Eso sí, requiere de una muy buena preparación”.


MIRA:


Según un estudio de Control solo el 37 por ciento del total de los españoles encuestados aseguran haberlo practicado alguna vez (el 30,2 por ciento de las mujeres y el 44 por ciento de los hombres), y como fantasía se situaría en quinto puesto por detrás del teledildonic, el trío o el role play.

Hemos hablado con varias personas para que nos explique por qué aunque en primera instancia no entre merece la pena volverlo a intentar.

Miedo al tropezón suelto

La primera vez que me propusieron hacer sexo anal iba muy borracha. "¿Lo has hecho alguna vez por atrás?". La respuesta era no, y menos con alguien al que no conocía de nada. Pero el tío me inspiró confianza y me animé. Al principio costó un poco de entrar, pero se notaba que no era su primera vez. Me dijo que me relajara y la verdad es que funcionó. Tenía miedo de acabar con almorranas o algún tropezón suelto. La verdad es que ya son unas cuantas veces que lo he hecho y me ha sentado la mar de bien. Es una experiencia distinta y si te estimulan por la vagina y el ano a la vez puede ser realmente gratificante.

Elena, 31 años

Ni un dedito

Mi primera experiencia con el sexo anal fue un desastre. Nada de nada. Ni un dedito. Lo pruebas y ves que duele mucho. No quieres quedar como una reprimida y lo vuelves a probar. Es entonces cuando dices: culo no more. Hasta que no encuentras el momento ni la persona, es algo más bien desagradable. Pero cuando te relajas y empiezas a disfrutar poco a poco el tema va mejorando. Y sí, pensaba que no cuando lo intenté por primera vez, pero es posible tener un orgasmo cuando te dan por detrás.

Laura, 30 años

Masturbarse con un palo por el culo

Mi primera toma de contacto con el sexo anal fue hace unos años. Fui testigo en una boda y me regalaron el típico testigo de madera brillante. De repente me entró un apretón y unas ganas enormes de ser penetrado. Como no tenía nada más pensé que sería una buena idea introducirme el palo por el ano después de cagar y el hecho que el extremo fuera redondo y al haber evacuado antes ayudó mucho. Con la otra majo aproveché para hacerme una paja. Fue una experiencia brutal y de hecho a partir de aquel día se ha vuelto algo habitual para mí (no con un palo, claro). De verdad, hay que probarlo.

Jose Luís, 27 años

Dildos y consoladores anales

Lo he hecho poco pero cuando lo he hecho ha ido todo bien. La verdad es que me asustaba un poco la idea porque el tío con el que lo hice por primera vez la tenía muy ancha, pero me di cuenta que nuestro cuerpo es sabio y que como dicen algunos: “con paciencia y con saliva el elefante se la mete a la hormiga”. Con dildos y consoladores anales también lo he probado con otras chicas con las que he tenido relaciones más estables. No es que lo haga cada día pero, de vez en cuando y cuando nos apetece, es algo que suelo hacer un poco para variar.

Mery, 31 años

De comer la polla a comer el culo

Recuerdo lo típico, a los 18 años, cuando mi primera novia un día comiéndome la polla bajó hasta el ano y descubrí ese placer... Estaba muy borracho y fumado, en medio de un éxtasis indescriptible. Creo que me comió el culo durante dos horas de reloj. Sentía que había cambiado mi vida. Esta fue mi primera experiencia relacionada con el sexo anal. Luego llegó el "méteme un dedo", lo cual duele pero también se disfruta. Nunca pasé de ahí.

Javier, 34 años

Una vez y no más

La primera vez que lo hice me la metió tan a saco que incluso me sangró la almorrana. Fue una experiencia bastante desagradable y nunca más lo he vuelto a probar. Es algo que me da como cosa, y si ya tengo otro agujero para que me la metan, prefiero que sea por ahí, la verdad.

Marta, 29 años

Se escupió en la mano y se la metió

Es algo que me gusta practicar y suelo hacer. Lo he hecho con muchas chicas que era su primera vez y lo que hacía era jugar con el ano durante los preliminares para estimularlo y ver si estaba receptiva o no. Un día una madurita sin venir a cuento de nada se escupió en la mano, me agarró la polla y se la metió como si nada. Este rollo me excitó mucho.

Pedro, 33 años

La vida no tiene sentido sin sexo anal

La vida no tiene sentido hasta que no pruebas el sexo anal. Soy homosexual desde que tengo conciencia y en mi caso el sexo anal es algo que era más fácil que experimentase frente a un chico cishetero, pero siempre me daba algo de pudor. Mi primera experiencia fue a los 16 años cuando perdí la virginidad con otro chico y pesar de que al principio fue algo incómodo, el placer que se siente es inmenso. Es como la masturbación pero más intensa. A los que les de miedo experimentarlo les animo a practicarlo. He recibido y dado sexo anal y siempre que se practique con paciencia y tacto no tiene porque ser doloroso como dicen.

Manu, 20 años

23 Aug 01:37

The Gang Replaces Dennis with a Sex Doll in the New 'Always Sunny' Trailer

by River Donaghey

On Wednesday, FX released the first trailer for the upcoming season of It's Always Sunny in Philadelphia, and apparently, we won't have to worry about if Dennis is coming back after all—because the gang has replaced him with a terrifyingly life-like sex doll.

The fate of Glenn Howerton's character, Dennis, has been up in the air since he moved out of Philly at the end of last season to be a dad and the actor took a gig as a high school teacher on some primetime channel or something. And while the cast has promised that Dennis will appear in "a majority" of the new episodes, he'll apparently also have to share the screen with Mac's freakish Dennis fuck toy. Wonderful!

"Why did you get a sex doll of your own roommate?" season 13 guest star Mindy Kaling asks Mac in the trailer.

"I was super sad," Mac explains to the gang, showing off the cold, dead eyes and circular mouth of his rubber replacement friend. "And you said I needed something Dennis-shaped to fill my hole."

The rest of the minute-long trailer is full of bits and pieces teasing the various hijinks the gang will get up to when the new season debuts in September. From the look of it, the gang is going to struggle through a sexual harassment training; Dee and Artemis will attempt their own, female-centered Boggs challenge; and Charlie will somehow find his way into a bizarro Seinfeld world where he is Kramer. Oh, and Mac somehow got really, obscenely ripped, so it looks like Fat Mac is officially as dead as Country Mac now.

The new season of It's Always Sunny premieres September 5 on FXX. Until then, learn about how to seal a wound with super glue and lemon in the trailer above.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow VICE on Twitter.

22 Aug 14:24

Sada pide que a modificación da Lei de Memoria Histórica inclúa o Pazo de Meirás

by Redacción

O Concello de Sada  vén de pedir ao gobernó español que inclúa o Pazo de Meirás na modificación que impulsa por decreto lei da Lei de Memoria Histórica para blindar a retirada dos restos de Franco do Val dos Caídos.

 

Benito Portela, alalde de sada, afirma nun comunicado que así mesmo insta o executivo de Pedro Sánchez a a que presente unha demanda civil que posibilite a incorporación do inmoble ao patrimonio público.

 

O rexedor partilla que "hai que retirar a Franco do Val dos Caídos" mais tamén  “retirar os seus herdeiros do Pazo”.. Ao seu xuízo, debe facerse "por hixiene democrática e respecto á memoria histórica".

 

Por outra banda, Portela lembra que o Plan Xeral de Ordenación Urbana de Sada explicita, no que se refire ao Plan Especial de Protección de Patrimonio do Pazo de Meirás, que o mesmo "analizará e responderá á posibilidade de que o Ben de Interese Cultural pase a ser de dominio e uso públicos en base á devolución gratuíta dos terreos ao sector público".