Shared posts

20 Mar 20:09

So much left to EXPLOOOORE!

by spamandkimchi
20 Mar 20:07

Let Books Be Books

by eviemath
Gender-specific books demean all our children. So the Independent on Sunday will no longer review anything marketed to exclude either sex
There are those who will say that insisting on gender-neutral books and toys for children is a bizarre experiment in social engineering by radical lefties and paranoid "femininazis" who won't allow boys to be boys, and girls to be girls. (Because, by the way, seeking equality of rights and opportunities was a key plank of Nazi ideology, was it?) But the "experiment" is nothing new. When I grew up in the 1970s, and when my parents grew up in the 1950s, brothers and sisters shared the same toys, books and games, which came in many more colours than just pink and blue, and there was no obvious disintegration of society as a result. Publishers and toy companies like to say that they are offering parents more "choice" these days by billing some of their products as just for boys and others as just for girls. What they're actually doing, by convincing children that boys and girls can't play with each other's stuff, is forcing parents to buy twice as much stuff.
20 Mar 20:04

Explaining the faux Irish pub revolution

by Chrysostom
20 Mar 19:49

Watch the Premiere of VICE on HBO: Season 2 for FREE NOW!

Are you one of those people who tweets us every weekend asking why we don't post our HBO show online for free? If you are, you do realize that HBO is the best television network in the world, right? And your know that, as such, HBO can demand a premium for a lineup that may be the only reason to still have a subscription to cable, correct?

Well, either way, you've worn us down with your largely unreasonable demands, and HBO is streaming the season 2 premiere of VICE on YouTube for FREE. You can watch it on YouTube, before or after you finish binge-watching the entirety of season 1 for free, right here on VICE.com.

How fucking awesome is that? It's awesome, and you're welcome, but this is only happening for a limited time, so you better get cracking before we have to take it all off the internet. Which reminds us: Just subscribe to HBO already. It's worth it, we swear.

20 Mar 19:47

The 'World's Hottest Curry' Made Me Hallucinate

by Mitch Syrett

The Cinnamon Club's Bombay Burner

Food snobs always moan about English curry. "Tikka masala doesn’t even exist in India!" they cry. And so what? Neither do social equality or traffic laws. For better or for worse, the English "curry night" has now become an institution in its own right—a beery show of bravado that's a bit like the Russian roulette scene in The Deer Hunter but with more football songs and embarrassed women.

Yet Britain's bastardization of Indian cuisine recently came back to bite me. I'd got in touch with the Cinnamon Club in central London because I wanted to try the Bombay Burner—their own creation and apparently the hottest curry in the world.

With the dish sitting in front of me, my eyes were streaming before I'd even picked up a fork.

Vivek Singh

I say it's apparently the hottest curry because it's almost impossible to measure the overall heat of a composite cooked dish, as Vivek Singh, creator of the Bombay Burner, explained to me.

The curry consists of minced lamb stuffed into 24 halves of the hottest Scotch bonnets you can find outside of the Caribbean, and blended with a combination of other chilies, including habanero, jalapeño, bird’s eye, Thai green, and the Dorset Naga, a sub-strain of the Bhut Jolokia and up there with the hottest in the world.

I could try to work out the overall level on the Scoville scale, but the bottom line is that this was a plate of fucking hot chilies stuffed with even hotter chilies and slathered in chili sauce. You'd be hard-pressed to find something spicier outside of a can of pepper spray.

The chefs coughed and spluttered after checking the smallest bite of the curry for seasoning, which wasn't a particularly promising sign for the well-being of my digestive tract.

I had to sign a disclaimer stating that I understood the risks associated with eating the Bombay Burner and was doing so at my own volition. I'm not sure how well it would stand up in a court of law if I were killed, but it certainly added to the sense of ceremony.

I didn't really have a game plan, so opted to handle the challenge with a short burst of speed eating, figuring I could knock back all of the stuffed chilies before the spice caught up with me.

I was wrong; turns out trying to solve this with tactics was like trying to tactically approach a swimming pool full of burning oil. After just two half chilies, I was already struggling; the heat was so intense that I could feel it in my hands and face as much as in my mouth.

The chemical that gives chilies such a fierce heat is capsaicin, a substance so potent that, when used to make pepper spray, it causes temporary blindness in protesters who've become a little too human rights-y for the police to handle with batons and shields alone.

Just as I was beginning to face up to the physical strain of my dinner, the more transcendental effects of the capsaicin began to take hold. Self-styled "chili heads" often describe a mildly euphoric endorphin rush brought on by substantial chili ingestion. There was nothing euphoric about my experience; it felt more like I was K-holing in a house fire.

But unwilling to throw in the towel, I picked up my fork and stab-chew-swallowed until the plate was clear.

Molten tears and glowing lips aside, it was a delicious curry. The general rule behind a dish this intense is to create something that still hits all the flavor marks you'd expect—otherwise, why not just serve up a plate of Nagas and be done with it?

Unfortunately, the chefs weren't satisfied with my completion of the dish, so they brought me out a plate of Nagas, which were stuffed with the same vicious blend of chilies that make up the Bombay Burner.

This second serving didn't bother with the courtesy of trying to provide any flavor marks—it just destroyed my taste buds and set fire to my tongue.

After two mouthfuls I threw in the towel, drained a couple of lassis, and tried to focus on blander, happier times. Still, Vivek said that 400 people have tried the Bombay Burner and I was now one of only five who'd been able to finish it. I didn't think I'd done too badly.

A few hours later, that warm glow of pride gave way to something else entirely. What started as a slight rumble grew steadily more violent, and by the time I got home, my stomach sounded and felt like a washing machine full of spanners.

I turned to an age-old remedy for extinguishing spice, which—on reflection—may not have been the best decision. I don't know if you've ever drunk four pints of milk in one hour, but it doesn't exactly make for a settled stomach.

As is often the case with curry, the heat unfortunately remained intact throughout the entire digestion process. Later that evening, I relived all the fun of the afternoon, only this time (luckily) without any of the waiting staff there to witness my pain.

I really don't recommend you try the Bombay Burner. But you should definitely order it, then duck out and let your friends have a go.

Follow Mitch Syrett on Twitter.

20 Mar 13:14

The Top 10 Post-Apocalypses in Pop Culture History

by Brian Walton

This week’s premiere of The Hundred on the CW ushers in a fresh perspective on how life as we know it on the planet will come to a halt. The show’s focus is on life after the end of days, and in that vein, they’re in some good company. Check out our ten favorite post-apocalypses in pop culture history to see which disasters you should be preparing for sooner rather than later.

waterworld10) Waterworld (1995) - “Mutation!” Kevin Costner’s watery apocalypse left entire cities to become the ocean floor. Any post-disaster scenario that ends with Dennis Hopper wearing an eyepatch and throwing “smeat” to a crowd of oil enthusiasts is worth your time. Maybe not your money, but definitely your time. The movie also features Costner drinking his own filtered urine. Half the beauty of the apocalypse is how you survive.

nomansland9) Batman: No Man’s Land (1999) – When a cataclysmic earthquake destroys Gotham City, the government calls the island empire a lost cause and cuts it off. Left to fend for itself, Gotham becomes a warzone as the underworld steps up to claim the wasteland. The bat-event would go on to inspire at least part of The Dark Knight Rises and is seen as a potential influence on Batman Vs. Superman‘s storyline focusing on the rebuilding of Metropolis. Gotham may have come back from the brink, but The No-Man’s Land still holds up as a post-apocalyptic fantasy land for Bat-family fans.

y-the-last-man8) Y: The Last Man (2002-2008) – Alas, poor Yorick. We knew him well. Few comic book series have managed to realize their vision as fully and completely as Brian K. Vaughan and Pia Guerra’s phenomenal Y: The Last Man. The premise is simple: a mysterious global pandemic kills every mammal with a Y-chromosome on Earth, save for one man (Yorick Brown) and his pet monkey (Ampersand). Stalked by rogue Israeli commandos, militant Amazonian cults, and government agents, Yorick’s journey to reunite with his girlfriend Beth and the memorable people he meets along the way are elevated to the stuff of comic book legend thanks to the viscerally realistic hellscape that Vaughan and Guerra brought to life.

fallout7) Fallout (1997 – present) – Anyone who has ever experienced the sheer terror of rounding a corner and coming face to face with a Deathclaw can tell you that the The Wasteland in the Fallout series is one of the most immersive, incredible pieces of apocalyptica around. Imbued with an oddball sense of humor, littered with dangerous creatures, and populated by all manner of religious zealots, scurrilous knaves, and haggard travelers, the Wasteland is a wild, deadly place, but one which you won’t want to leave. I mean, where else are you going to have a cybernetic dog and a mentally unstable mutant follow you around? So grab your Power Fists and turn up the radio because Three Dog is howling and you’re going to want to set the world on fire.

last-grid

6) The Last of Us (2013) - It may be one of the newer entries on our list, but Naughty Dog’s vision of plague-and-monster-ravaged post-apocalyptic America remains one of the most vivid, harrowing experiences to date. We experience this funhouse mirror version of the world through Joel and Ellie’s eyes as they sneak past Cordyceps-riddled monsters, packs of ravenous bandits, and freedom fighters with an ulterior motive in order to carve out a better life for themselves.

doomsday5) Doomsday (2008)- The United Kingdom sure becomes a dangerous place in Neil Marshall’s violent adventure film, inspired by movies like The Road Warrior and Escape From New York and Joseph Conrad’s novel, Heart of Darkness. Thirty years after a horrible virus killed or mutated most of the people in the British Isles, the virus surfaces again. Now it’s up to a small group of mercenaries led by Rhona Mitra to cross into the quarantined Scottish countryside to find the one man (played by the great Malcolm McDowell) who might be able to cure it. This movie has it all: cannibalism, car chases and sword fights. There’s literally nothing else you could need.

LAST MAN ON EARTH, THE (1963)4) The Last Man on Earth (1964) – It would certainly stand to reason, in our minds anyway, that the last man on Earth would be Vincent Price. The very first (and still most faithful) adaptation of Richard Matheson’s brilliant novel, I Am Legend, the film is a stripped-down, creepy black & white film with only small amounts of dialogue and a hell of a bleak ending. The entire world has become vampires and Price’s Dr. Robert Morgan (changed from Neville) is alone trying to determine why this happened and how he can rid the world of their undead, garlic-fearing carcasses. It’s also the only one of the film adaptations not to turn the main character into a messianic, superhero figure. The book’s title was ironic, everyone.

walle3) WALL-E (2008) – Leave it to Pixar to make what is probably the most believable and disturbing post-human Earthscape committed to cinema. The first half of the movie plays like Silent Running with the robot acting as Bruce Dern. It portrays an Earth bereft of natural resources, where piles of garbage create skyscrapers for our lonely trash-compacting robot to sift through. When humans are finally shown, aboard a massive automated pleasure yacht, they’re so incredibly fat, they can’t even move without the aid of hover-recliners. Its worldview is dour, but the love story at the film’s heart is enough to keep us from killing ourselves.

pota2) Planet of the Apes (1968) – Were it possible to accurately type a Charlton Heston impersonation, we would be doing that a lot here. Surely the least plausible but most awesome way the world could end would be for hyper-intelligent apes to rise up against the humans who’ve enslaved them for too long. Good for them, really. The film is one of the best allegories created for the screen and has the benefit of some astonishingly good makeup effects which, by and large, still hold up today. The ending is also one of the most shocking in cinema history: We were the maniacs; we blew it up. Also, “It’s a mad house! A MAD HOUSE!!” We couldn’t help ourselves.

dawn1) Dawn of the Dead (1978) – This is the one for which everybody’s been preparing, unfounded or not. While he’d already given us a glimpse of zombies (or “ghouls”) in Night of the Living Dead, George A. Romero officially set the standard for what a zombie apocalypse might look like with his late-’70s masterpiece. We stay with his four hapless survivors as they try to secure one of those massive newfangled shopping malls for their very own, and the hardships and fleeting calms they experience along the way. If not for this movie, Max Brooks and Robert Kirkman would not be names we recognize and we wouldn’t know how best to quietly dispatch a “walker.”

What’s your favorite post-apocalyptic pop culture setting? Let us know in the comments below!

20 Mar 13:13

A Full Trailer For FX’s FARGO: Some Kinda Organized Crime Thing

by Perry Michael Simon

FX has released a new trailer for the TV version of Fargo, and, finally, we get to see more of the cast, hear more of the broad accents, and get a feel for the show. Here:

The cast of this thing is pretty outstanding. Besides Billy Bob Thornton and Martin Freeman, we get Colin Hanks (talking all Minnesota-like) as a deputy, Kate Walsh singing, Deputy Bob Odenkirk in a big furry hat, Adam Goldberg as a bad guy, and Alison Tolman as not-Marge-Gunderson-but-close-enough. Also coming up will be Key and Peele as FBI agents, Glenn Howerton bringing the D.E.N.N.I.S. System to town, no doubt, and many more. Befuddled law enforcement, quirky bad guys, a hapless schmuck in over his head, colorful townsfolk… yep, Fargo. It has the Coen Brothers’ fingerprints all over it.

“What a day,” Freeman’s beaten-up insurance salesman sighs in the ER waiting room. “If that was me,” Thornton’s drifter replies, “I woulda killed that man. If you don’t stand up to the boss, the wife, you’re just gonna get washed away.” Uh oh.

It’s coming on April 15th to FX, and, yeah, I’m in. Are you? Comment below.

20 Mar 13:12

Monty Python to Record 5 New Tracks for MONTY PYTHON SINGS Reissue

by Jake Kroeger

With their live reunion shows that sold out in mere seconds looming this Summer, Monty Python are making the most of teaming up again by reissuing their musical comedy album Monty Python Sings again with 5 new tracks.

Eric Idle tweeted yesterday:

Just been sequencing the re-release of Monty Python Sings (again) plus five new tracks. There’ll be a new song on U Tube & new single May.

— Eric Idle (@EricIdle) March 19, 2014

As to what the songs will be or how much they’ll be like their classics is a point of speculation, but either way, I’d predict that when it drops, it’ll be one of those moments best described as “the Internet exploding.” This and their reunion shows could very well make for a Year of the Monty Python, if there was a comedy Chinese zodiac calendar.

20 Mar 12:47

Jordi Costa: «Los medios presuntamente más libres son los que me han creado más conflictos»

by Julio Tovar

Jordi Costa para Jot Down 0

Jordi Costa (Barcelona, 1966) es el gran kahuna, el primer visir, de esa cultura que en la Transición se intitulaba «de kiosko». Conversador astuto, cáustico, guarda bajo sus afiladas opiniones un verdadero fervor por el cine o los cómics, y también un lógico desencanto de muchos años como peón de las letras. En el ajedrez de la crítica, atestado de peones que se creen reyes, ese desencanto siempre resulta alentador.

¿Cuál fue la primera vez que fuiste al cine? ¿Qué recuerdas de esas sesiones de cine popular en la Barcelona de la Transición?

Fui al cine antes. Mis comienzos como espectador se dan ya en el franquismo. Cuando muere Franco ya tenía mucho visto como espectador, no era virgen ni de lejos. No recuerdo la primera película que vi ya que fui al cine desde muy pequeño. Lo que sí recuerdo son algunos sitios donde veía las películas y ya no existen. Como por ejemplo el Cine Atenas, que estaba consagrado al cine familiar. Sí recuerdo mi primer Jesús Franco, que vi en el Cine Atenas, y que me provocó en su momento rechazo. Era El Castillo de Fu Manchú, y en la primera escena reciclaba escenas de La última noche del Titanic, que siendo en blanco y negro contrastaban con el color del resto del film, y de pequeño me violentó mucho [risas].

Era algo que no se podía hacer.

Claro, no se podía hacer para la visión que tenía. En el Atenas siempre hacían programas dobles, y esa película se ponía con otra de la que no recuerdo el título.

¿Has consultado programas de la época?

Imagino que buscando en hemerotecas lo podría encontrar, pero nunca lo he hecho. Era una película infantil donde salía un ovni en medio de una selva. Te diría que es brasileña, pero probablemente me lo estoy inventando [risas]. Esa película me encantó, y en los programas dobles, cuando una película gustaba mucho, te permitía volver a verla… pero me gustó tan poco El Castillo… que obligué a ver la película que me gustaba en otra sesión a mis padres. Con el tiempo El Castillo de Fu Manchú se ha convertido en una de las películas de referencia, y la otra la he olvidado completamente.

Te educaste en cines de barrio.

Yo vivía en un barrio, el barrio de Sant Andreu (aunque esto suena a batallita del abuelo de Cuéntame), al que me siguen uniendo todos los vínculos afectivos, y de hecho mis padres siguen allí. Era un barrio obrero y pequeño, pero fíjate la de cines que tenía: el Atlántida (completamente destartalado), el Odeón (el más señorial), el Victoria, el Astor, el Recreo… Eso en un solo barrio. Ahora mismo los únicos cercanos a ese barrio son los que están en centros comerciales. La Maquinista o Heron City como multicines, que son un poco tristes en comparación. No es lo mismo.

También recuerdo un cine llamado Peques donde los padres podían dejar a los niños solos, y había unas monjas que te cuidaban.

¿Cómo eran las sesiones de ese cine?

Recuerdo haber visto varios festivales de Tom y Jerry, que era una selección de cartoon bien unidos. Los padres se podían quedar o dejarte con las monjitas. Ese cine luego se convirtió en sede de la Filmoteca y luego en una sede de la Generalitat especializada en conciertos de rock y cantautores en catalán. Ahora no sé lo que es: no sé si sigue siendo algo en este sentido.

Y claro, buena parte de mi educación fue el cine de mi propio cole. Los salesianos, con todo lo malo que podían tener, tenían un lado muy cinéfilo. La gente de las generaciones actuales que no entiende el gusto por la serie B debe entender que por aquel tiempo era la normalidad. Las sesiones dobles de los salesianos se nutrían de eso: una película de Bud Spencer y Terence Hill y otra de Santo el Enmascarado de Plata. No solo esto, sino también Godzilla e imitadores de Bud Spencer; era lo normal.

Incluso películas que ahora muestras a tus amigos y les parecen extrañas, como Donde el mundo acaba de Ishirô Honda. Esta película la vi más de una vez ya que circulaba en los cines de barrio, colegios de curas, etc.

Muchos autores opuestos entre sí, Guillem Martínez o Jiménez Losantos, hablan con fervor de la Barcelona anterior a Pujol. ¿Existía tal escena cultural? ¿Precede a la Movida?

Antes de la Movida madrileña, existe un movimiento contracultural en Andalucía muy potente, en Sevilla y Cádiz, surgido alrededor del flamenco y la psicodelia con figuras como Gonzalo García Pelayo y los Smash y alrededores. Y ahí surge alguien como Nazario, que va a venir a Barcelona a convertirse en uno de los motores del underground barcelonés. Este movimiento contracultural es anterior a la movida en Barcelona.

Ocaña: Retrato Intermitente de Ventura Pons supone el gran testimonio de esa Barcelona libertaria, de travestis en las Ramblas y escritores de izquierda alternativa.

Sí, es un gran registro. En aquel momento yo todavía no soy un consumidor cultural activo y participativo. A los protagonistas de ese tiempo me los encuentro cuando tengo quince años en El Víbora, el cual supone la profesionalización de toda esa escena. Y fue mi primer trabajo, donde yo empiezo a escribir.

¿Con solo quince años?

Sí [risas]. Escribía mal, escribía como un niño de quince años.

Jordi Costa para Jot Down 1

Cuéntanos cómo era el panorama de publicaciones de cine en tu adolescencia. ¿Había vida más allá de Fotogramas?

Había mucha vida. A Fotogramas llegué relativamente tarde: el primero que compré fue uno donde salía Indiana Jones. En busca del arca perdida en portada.

Era ya toda una industria cultural en los setenta, con escritores célebres.

Era una referencia que venía de lejos y era antigua. Cuando empiezo a comprar Fotogramas todavía hay resquicios de sus mejores colaboradores como Maruja Torres o Terenci Moix. Jaume Figueras ha sido ahí también una constante, pero también Enrique Vila-Matas, Joan de Sagarra, etc. Toda esa gente había estado trabajando en Fotogramas.

Gran parte de la Gauche Divine tenía una proyección en el cine, cosa que en la contracultura de Madrid no era tan marcada.

Sí, eso es cierto. Luis Gasca y Terenci Moix habían hablado mucho de ello, del cine popular además. De repente, cuando tú llegas a escribir en los ochenta avanzados y noventa sobre Russ Meyer tienes la falsa impresión de que no ha escrito nadie antes, que eres la primera generación, y luego visitas en la hemeroteca los viejos números de Fotogramas y te encuentras que ya se había escrito de eso.

¿Era difícil acceder a ciertas publicaciones? Los textos del tiempo comentan que existía un boom del kiosco.

Cuando yo era joven y adolescente los kioscos eran un sitio fascinante porque había mogollón de cosas. Me produce, entonces, una gran tristeza la facilidad con la que dejamos atrás cosas. Tampoco estoy diciendo que defienda un modelo principal, pero ya no existe la posibilidad en el kiosco de elegir entre tebeos.

El tebeo, en esa Barcelona, era una industria cultural vía Bruguera y otras editoriales. Ya la Historia social del cómic de Terenci Moix se había publicado tan pronto como 1968.

Claro. Ahora cuando estás en un kiosco y quieres comprar algo para tus hijos todas las revistas que te encuentras son propaganda encubierta del canal Boing.

En los propios noventa, mucho más tarde, todavía se encontraban en los kioskos los clones patrios de la revista Pilote, como Mortadelo o Zipi y Zape, y que ya no existen en la actualidad.

Y el problema es que nos da igual. Cuando tengo que hacer un viaje en tren y voy al kiosco para tener algo que leer… acabo comprando El Jueves o el Qué Leer porque da mucho asco comprar el Rockdelux, simplemente.

¿Había un boom de fanzines en la Barcelona de los setenta? Ajoblanco, El Viejo Topo… tenían una gran difusión.

No eran fanzines, eran revistas profesionales en gran parte. Había muchas revistas profesionales con espíritu contracultural. Aunque quizá Pepe Ribas me diga luego «No, que empezamos como un fanzine…».

Esas revistas o fanzines de esa Barcelona, como Ajoblanco o Diwan, tenían un altísimo nivel, y se adelantan en décadas a lo que trataría la prensa más normal.

Claro. También hay grandes revistas como Star que alternaban artículos culturales con cómic, que era de Juanjo Fernández, y que luego edita Bésame Mucho. Luego editó selecciones de cómic de tema sadomasoquista, etc.

¿Era difícil acceder a ciertas publicaciones underground en tu juventud? Diego Manrique nos contaba cómo había logrado suscribirse a la Rolling Stone.

Los primeros tebeos underground de Crumb que leí fueron unos volúmenes que había editado aquí la editorial Fundamentos. Se llamaban Cómix Underground y era una especie de miscelánea que contaba con Crumb y otros autores. Luego existían ediciones de pasta blanda, muy underground, y que se pasaban unos a otros. Yo accedí a eso a través de un familiar: todos tenemos un familiar que tiene una biblioteca fascinante. En mi caso fue el marido de una prima hermana de mi madre con el que sigo teniendo relación, más «facebookera» que física. Este señor tenía todo eso, y de pequeño flipaba leyéndolo. Lo que no sé es si era fácil acceder o no… las tiendas especializadas en estas cosas en Barcelona se abren relativamente tarde. Coincide con revistas como Tótem, a finales de los ochenta.

Cuando ya voy a la universidad, en mi juventud, recuerdo que comprar ciertas publicaciones extranjeras en los kioskos era relativamente fácil. Ahora si buscas en Madrid comprar la Empire ya no es tan sencillo, quizá en alguna librería especializada.

Cuéntanos como era tu etapa de El Víbora… ¿Existían dibujantes que pudieran trabajar en Cómix y Bruguera a la vez?

Cuando yo conocí a la gente del Cómix Underground ya estaba en El Víbora. Los conocí cuando se estaban profesionalizando, y El Víbora de los primeros años era un espacio fascinante. No era consciente trabajando allí de si algunos autores tenían doble vida, pero como lector de tebeos recuerdo la página del «Colectivo el Habichuelo» dentro del TBO que incluía a Tha, Bigart, Sirvent o Paco Mir, generando su propia revolución contracultural. Era para mí como lector un sueño hecho realidad: es algo que no sabes que deseabas hasta que ves que existe.

Aunque luego no era una generación de autores que tuvieran que ver con el Cómix Underground. Aunque Tha se desdoblaba en revistas adultas, como El Jueves. Vázquez tuvo una doble vida como autor de chistes verdes en El Papus o posteriormente en Makoki, cuando ya él se rebota definitivamente con Ediciones B por los derechos. Ahora, como lector notas que todos esos autores tenían una deuda permanente con el humor de Bruguera, que se nota en cada página. Juan Mediavilla, Pámies o el propio Montesol son lectores de Bruguera que de repente descubren el sexo, las drogas y el rock and roll [risas].

Si es posible, cuéntanos cómo empiezas a interesarte en los fanzines y llegas a conocer Mondo Brutto.

Los fanzines vienen cuando comienzan a abrirse las primeras tiendas de cómic en Barcelona, y uno comienza a ser lector activo, creándose ese ritual de ir cada viernes a tus tiendas favoritas de tebeos. Ahí te das cuenta de que los fanzines están ahí, sin ningún tipo de jerarquización cultural con otras publicaciones.

En los tiempos previos a internet era el único medio de acceder a cierta cultura underground.

Sí, pero luego hubo trasvases interesantes. Hubo un fanzine en Barcelona llamado Zero con autores interesantes como Garcés, creo que también Pascual Ferry, que muy pronto se integraron en las revistas profesionales. No era un lector enciclopédico, pero leer fanzines y revistas a la vez para mí era algo natural.

Mondo Brutto me lo encuentro cuando llego a Madrid, donde todo el mundo habla de él. La primera persona que me habló de Mondo Brutto fue Lucía Etxebarría, con la que compartí piso al poco de llegar a Madrid. Ella era una ávida lectora de Mondo Brutto, me lo recomendó, y me dejó algún ejemplar. Luego recuerdo una edición de Festimad donde se montaron stand del fanzine en el Círculo de Bellas Artes, que me puse al día de números atrasados, vi a la Galactus por primera vez… aunque no tuve relación hasta más tarde.

Jordi Costa para Jot Down 2

Existe en todos tus textos una vindicación constante de la cultura popular, de lo que en términos alemanes se conoce como baja cultura, ¿era difícil cuando empezabas reivindicar cierto tipo de películas?

Pero no lo piensas, lo haces de manera natural. Creo que vivimos en un país especialmente pacato, y existe un papanatismo cultural muy acentuado. Existe una voluntad de crear cánones y jerarquías que resulta una patología recurrente… Cuando se intentan crear etiquetas como «El otro cine español» con una naturaleza abierta e inclusiva, hay gente que utiliza esta categoría como campo de batalla. Tienes que esperar turno para que el señor Jaime Pena o Ángel Quintana se dejen la estrellita que reconozca la categoría. Cuando empezaba a escribir crítica de cine, un profesional de la crítica como Mirito Torreiro me llamaba «gran banalizador cultural» porque defendía a Tim Burton.

El término es fantástico.

Años después, me desalenté con Tim Burton como espectador y él, en ese momento, era el entusiasta número uno. No es difícil, pero siempre el periodista de a pie, el peón del periodismo, siempre tiene la oportunidad de apostar y elegir lo que quiere. Yo nunca he vivido grandes presiones, grandes bloqueos… salvo en casos muy concretos. En Dirigido Por, y esto es interesante decirlo, no me dejaron escribir una crítica favorable a Almodóvar. El motivo literal fue: «… te dejaremos escribir cuando haga una buena película». Esto sucedía a la altura del estreno de Átame.

Es un motivo corporativo, ¿no? De opinión editorial.

Los medios presuntamente más libres son los que me han creado más conflictos. Por ejemplo, a mí en El País nadie me ha dicho nunca qué tengo que escribir. En Fotogramas tampoco nadie me ha impuesto una opinión. Es verdad que Fotogramas siempre pregunta sobre tu opinión del film antes de encargar críticas; hay una especie de filtro pero no una censura. Solo me ha pasado en Dirigido Por, y he tenido un serio conflicto en Rockdelux. Y son cabeceras que presumen de independencia y de tener una mirada muy libre sobre las cosas.

¿Tuviste algún problema con tus editores respecto a defender películas de, por ejemplo, los Zucker o los Farrelly?

No, pero las películas de esos directores nunca han sido tan polémicas. Ahora en casi todos los cánones de comedia aparece Aterriza como puedas y nadie se echa las manos a la cabeza. Y los Farrelly podrían parecer a cierta crítica ortodoxa material a ser despreciado en la época de Dos tontos muy tontos, pero cuando llega Algo pasa con Mary, que llega pronto, la opinión cambia… Los Farrelly no han cumplido las expectativas que se tenían de ellos en sus últimas películas.

¿Desde cuándo existe ese desprecio entre la alta cultura cinematográfica, del viejo crítico, al cine popular?

Está muy arraigado desde siempre.

¿Está más arraigado en España que en otros países?

Bastante más arraigado. Por ejemplo una figura como Pauline Kael en España que defienda lo lúdico, lo arriesgado como interesante, no existe retrospectivamente. Lo singular es que Kael por el otro lado es también intolerante: no tolera los excesos intelectuales en el cine, y es capaz de despreciar películas para mí tan relevantes como El año pasado en Marienbad. Creas, en fin, ortodoxias, por el otro lado. Por ejemplo, Absence en su blog, a quien todos respetamos y queremos, nos puso los pelos de punta por tener que pedir disculpas por decir que le había gustado Holy Motors. Su público habitual lo podía considerar terrible… Luego, en el otro lado, Ángel Quintana lee el libro de Anne Wiazemsky, la pareja de Godard en su etapa radical, y afirma que se inventa la historia porque revela que al director le gustaban las películas de Louis de Funès.

El propio libro de Truffaut sobre Hitchcock defiende al director de la banalidad mostrando sus trucos visuales. Funès tiene alguna película con slapstick como Las locas aventuras de Rabbi Jacob, jugando con el montaje, en el estilo de Monicelli… Es normal que a Godard le gustaran esos trucos visuales.

Pero esto ocurre constantemente por los dos lados, ya te digo: Absence tiene que pedir perdón, porque en su fuero interno no puede gustarle un film de autor, y al mismo tiempo Ángel Quintana niega que el valor de La vida de Adèle venga del cómic. Hace unos años Félix Sabaté, editor de Glenat, me contaba «…discutí con una chica porque dice que ella no lee cómic, ella lee novela gráfica» [risas].

Pauline Kael, hablando de los límites del crítico, condena La naranja mecánica como inmoral. Es muy difícil el criterio objetivo en depende qué situaciones.

Curiosamente una de las cosas que dice Pauline Kael respecto a Blow Up o la Dolce Vita es que existe mirada moralista detrás, y de repente ella condena ese moralismo. Hay un momento en que Kael reivindica el sexo sin amor, que no existe ningún problema con ello, y esa nueva ola italiana que pinta el sexo sin amor como el vacío existencial le parece risible. Su moralismo, en fin, sale por otro lado.

Es la opinión que tenía Maruja Torres sobre Eyes Wide Shut: no entendía esa condena del flirteo, siempre asociada con la muerte en Schnitzler, del film.

Claro. Hace poco tuve un conflicto con algunos críticos, motores del hype del film respecto a Springbreakers. A mí la película me parecía moralista, aun visualmente brillante. Decir eso al sector de hypes incondicionales, como he dicho, resulta totalmente intolerable. Desgraciadamente la mayoría de la gente concibe la crítica como un contexto de blancos y negros, y la realidad es que cada película tiene sus ambigüedades, sus fortalezas y debilidades.

Jordi Costa para Jot Down 3

¿Incluyes el cine de animación, al que has dedicado varios libros, dentro de este desprecio al cine popular? La propia categoría de los Óscar «Mejor película de animación…» parece una especie de cajón de sastre para evitar que opten a mejor película.

Pero también el cine de animación desde el punto de vista de la crítica requiere un tratamiento aparte, requiere un tratamiento distinto. Estoy harto de leer críticas de animación que las analizan solo por cuestiones argumentales, si su mirada es adulta o no, cuando realmente lo primero que debes hablar es de animación. Para algunos críticos como Ángel Quintana el cine de animación no es cine, es otra cosa.

Recuerdo que con el estreno de Kill Bill en Cahiers se llegó a comentar que Tarantino no puede hacer un cine de cierto nivel si no se aleja de las referencias populares. ¿Está esa visión extendida entre la crítica? ¿Crees que es necesario un tipo de divulgación de los modos y formas de este cine?

Ese impulso no existe solo entre la crítica cinematográfica, ¿eh? Buena parte del rechazo que tuvo la llamada «generación Nocilla» entre la literatura aquí venía por ahí. No solo por utilizar referentes populares, referentes contemporáneos, frente a una vocación de atemporalidad o inmortalidad de la obra literaria. Cuando Eloy Fernández Porta, Jorge Carrión o Agustín Fernández Mallo dicen «…un autor debe lidiar con las iconografías y mitologías de su tiempo» no tendría que ser problemático. El marco de toda la literatura no puede emanar de la magdalena de Proust ya en el 2014.

No tanto Kill Bill, pero que una película como Death Proof provocara tanto rechazo viene por ahí; existía esa convicción de que el cine de Tarantino se había encallado en un callejón sin salida de referentes populares. Y al mismo tiempo esto viene de Hitchcock: si Truffaut decide escribir ese libro que has citado es porque se le considera un director trivial de películas de suspense. Y de hecho hay gente que sigue pensándolo, aunque esté establecido como verdad incontestable. Hay gente que sigue teniendo problemas con las inverosimilitudes e incongruencias de gran parte del cine de Hitchock.

¿Cuál es el grado de libertad de la crítica cinematográfica en España? ¿En qué momento las notas de prensa comienzan a sustituir a las críticas en gran parte de las publicaciones comerciales?

El grado de libertad es todo el que el crítico pueda tomar: yo nunca me he sentido presionado para escribir nada. Más allá de la línea editorial o de publicación el periodista de a pie tiene la capacidad de apostar, de elegir, y de atreverse. En un momento en el que todo el mundo puede ser crítico de cine, puede tener un blog, ya no hay un techo de libertad. Que exista una saturación de textos, de notas de prensa, no impide que esta crítica se consolide. El lenguaje publicitario, el de nota de prensa, ha ido ganando espacio al más crítico o analítico… pero este sigue estando ahí. La verdad, problemas para sobrevivir siendo periodista cultural sí me he encontrado, pero para expresarme no. Si hay alguien que esté llorando ahora mismo por no decir lo que piensa realmente me parece un merluzo.

Jonathan Rosenbaum y sus colaboradores construyen en Mutaciones del cine contemporáneo un panorama multifocal de la cinefilia, muy poco fijo. ¿Crees que ese es el futuro de la crítica de cine o seguirá existiendo el criterio unificado, cerrado, como hemos visto en este debate de alta y baja cultura?

Hombre, eso está abierto para quien quiera abrirlo. A mí Mutaciones me parecía perfecto en esto, con su lenguaje visceral y colectivo, donde cada uno tenía cánones provisionales, sin existir un canon unificado. Cada uno de ellos tiene luego sus propios conservadurismos, limitaciones y prejuicios. La herencia de Mutaciones… no ha sido lo suficientemente abierta, heterogénea, como hubiera sido deseable, pero eso es problema de los peones de la crítica y no de las grandes distribuidoras.

Has biografiado en varios libros tus desencuentros con Alejandro Amenábar, Álex de la Iglesia y otros directores. La respuesta de Almodóvar a las críticas de Boyero es un síntoma, también, de que los directores no se toman bien la crítica frontal. ¿Crees que el cine español está muy pagado de sí mismo?

Son casos distintos. Todo director, todo creador, tiene su ego y su componente narcisista. También lo tiene todo periodista y todo crítico, ¿eh? No lo olvidemos. Yo, por ejemplo, con Amenábar como mi rechazo a su cine había generado anécdotas reales me pareció divertido contar eso como una especie de auto-ficción. Todo lo que se cuenta en el cómic parte de anécdotas reales. No he vuelto a encontrarme con Amenábar, es inviable un Mis problemas con Amenábar 2, pero lo que sí es cierto es que cuando salió el tebeo y fue preguntado por ello tuvo una actitud exquisita. Decía «No lo he leído, que les vaya muy bien…». Después de mi liberación en ese tebeo, donde saco mi lado oscuro referido a ese cine, no tengo nada malo que decir de Amenábar. No ha habido ninguna película nueva.

Prepara un film ahora.

Sí, prepara una película llamada Regression. No hay ninguna de las antiguas que me guste o sobre la que haya cambiado de opinión, pero ya no tengo ningún problema con Amenábar.

En el caso de Boyero y Almodóvar son más bien dos temperamentos volcánicos que se enfrentan. Almodóvar tiene todo el derecho a enfadarse, y Boyero todo el derecho a expresar su malestar. Que lo podría hacer bajo fórmulas más educadas, o más analíticas… pues sí, pero a mí también me parecen sórdidos los intentos de hacer callar a alguien como Boyero. Este no hace nada distinto a lo que todo crítico: que es tener sus prejuicios y su capacidad para analizar de manera excelente determinadas películas y su incapacidad para aplicar esa mirada a todas las películas que pasan delante de sus ojos. Eso nos pasa a todos: hay películas que como espectador, como crítico, te sobreexcitan y puedes sacar un buen análisis, y hay otras de las que solo puedes sacar una lectura mediocre-funcional.

Jordi Costa para Jot Down 4

¿Cuál es tu opinión de la carta colectiva dirigida por Víctor Erice y otros tantos a El País condenando el método crítico de Boyero? Era un buen punto de crítica, pero ¿había algo de censura?

Es un intento de censura y linchamiento brutal. Si te parece reprobable la metodología de Boyero es bueno que discutas sobre estos temas, sobre sus análisis, directamente con él. Pero crear estos pelotones de linchamiento virtuales… Hay una cosa que me desagrada profundamente y es ponerse en contacto con el jefe de alguien y decir «oiga, por favor, echen a este señor de su trabajo porque…».

Es totalmente franquista enunciado así.

Eso es tremendo. Lo curioso es la escasa conciencia de culpa que tenían todos los firmantes de esa carta. Todo el mundo está en su derecho de criticar a Boyero y las críticas de Boyero, pero actuar así… También es que todo lo que ocurre en un medio como El País de repente se amplifica: se nos mira con una lupa de aumento brutal. Te voy a poner ejemplo, no diré la publicación, a ver si averiguas cuál es: nadie pone el grito en el cielo porque en una publicación especializada se confunda John Sturges con Preston Sturges. Ese tipo de deslices, comunes en la profesión periodística, si ocurren en El País encuentras una cadena de tweets y blogs señalándolos.

Pilar Miró creó en los ochenta, con su sistema de subvenciones, la imagen clásica del cine español: Jorge Sanz de miliciano llorando detrás de una ventana. ¿Crees que esta imagen es un tópico? ¿Llegó a existir público del drama genérico de la posguerra en España?

Creo que tuvo su público, aunque es difícil generalizar. Sí es cierto que Pilar Miró crea un tipo de cine que bloquea la supervivencia del cine popular: Jesús Franco tenía a Pilar Miró entre sus bestias negras. Existía una posibilidad de cine popular, dionisiaco, que la industria decide enterrar bajo la alfombra.

Lo interesante es que ese cine popular luego financia el otro de prestigio.

Pero sería estúpido decir que ese cine de prestigio no tenía ningún film de calidad. Hubo un tipo de cine brillante bajo esta etiqueta.

Quizá las primeras, sin la etiqueta Miró, Las largas vacaciones del 36.

Cada película hay que mirarla como un caso aparte, pero sí es cierto que la política cultural influye e instaura un modelo.

¿Es Miró culpable de destruir el cine de género clásico al primar este tipo de películas?

No lo sé, no tengo ni idea. Lo que sí pretendía era crear un modelo de prestigio, de cara al exterior y en buena medida poner bajo la alfombra lo que sonaba a caspa.

Cuéntanos cómo se vivió la aparición de Álex de la Iglesia, Bajo Ulloa, Medem y el resto de directores jóvenes en los noventa ¿Fue un fenómeno improvisado? ¿Cuánto de mito tiene?

En ese momento, que coincide cuando yo llego a Madrid, existe la sensación de que hay un relevo generacional interesante. Es una serie de directores que viene del País Vasco, que aportan miradas nuevas, y resultan interesantes.

También gracias a un sistema del Gobierno vasco de subvenciones al audiovisual muy bueno, muy eficaz.

Y lo interesante es que resultan todos distintos, que no hay un criterio que los unifique. Cuando veo Acción mutante tengo la sensación de que es un director que pertenecía a mi generación, que tiene mis referentes y que me resulta muy interesante. Cada una de esas carreras de los autores que citas va por caminos distintos, e incumple sus promesas de distinta manera. Aunque se debe ver, también, cada caso en particular. De los únicos que ha mantenido su identidad, con un ritmo de rodaje constante, ha sido Álex de la Iglesia. Aunque sí es cierto que Medem o Bajo Ulloa están preparando proyectos. Otro caso interesante es el de Urbizu, que ha tenido que dirigir cosas fuera de su identidad pero que probablemente es el que haya preservado más una pureza, y ha conseguido seguir ampliando su obra. Se ha ido sofisticando y haciendo más complejo tanto su discurso como su mirada.

Jordi Costa para Jot Down 5

¿Crees que directores como Álex de la Iglesia se han ido domesticando con el tiempo? Acción mutante tenía riesgo, y la comparación «comando de mutantes» con ETA era evidente.

El problema con Álex de la Iglesia es que hay un punto en que su cine me deja de interesar. Su discurso se ha ido convirtiendo progresivamente en conservador haciendo la misma película siempre. Todas sus películas se resuelven con una explosión caótica final [risas]. Por ejemplo, el chiste sobre ETA que hay en Balada triste de trompeta es un chiste que le haría gracia a Rosa Díez. Eso dice muy poco sobre la complejidad política de Balada triste de trompeta.

En Balada triste… hay un contrapicado de Sancho Gracia, disfrazado de émulo de Millán Astray, no poco glorificador.

Es que la película a mí me pareció muy Millán Astray, en sus formas y en su espíritu. Es un «¡Viva la muerte!» espectacular. Pero reconozcamos su sentido del espectáculo: Las brujas de Zugarramurdi tiene fuerza y vigor. Es la misma película de siempre, pero es interesante cómo se integran cuitas personales de divorciado en todo el discurso. Ideológicamente es muy poco interesante, bastante plana y elemental. Aunque no es una mala película.

Has colaborado recientemente en el libro colectivo de Guillem Martínez, con un capítulo dedicado al cine de la Transición, creando una curiosa historia alternativa del cine. ¿Crees, como afirma Guillem, que la Transición construyó un cultura del consenso en gran parte mediocre?

Cuando participé en ese libro estaba, y sigo estando, a favor de la tesis del libro. Lo que pasa es que es una tesis que hacía mucho plano general y obviaba mucha letra pequeña, mucho pie de página. Ha habido figuras de intelectuales incómodos en España y no integrados. Pero sí que es cierto hay una construcción de la cultura de la Transición que se sigue considerando una verdad fija.

Me ha pasado con espectadores muy jóvenes que han visto El futuro, de Luis López Carrasco y escrita por Brays Efe, Luis López Carrasco y Luis E. Parés, que no saben qué se está reprochando a la Transición en la película. Desgraciadamente el discurso de que el rey salvó a la democracia en el 23F y que tuvimos la mejor Transición posible, sin sangre, se sigue perpetuando. Cuando se estrenó No de Pablo Larraín hubo críticas profesionales que la consideraron una película optimista, el triunfo de la democracia en Chile, cuando es una película que se enfrentaba al mismo dilema CT que tenemos aquí.

Series como Cuéntame, ¿mantienen esa construcción mitológica? Hace poco se comentó en los periódicos que Aznar había instigado esa serie junto a Raúl del Pozo, Imanol Arias y otros en una reunión en Moncloa.

No sabía lo de Aznar y Cuéntame. Sería fantástico: un intento de reescribir la historia por la vía del sentimentalismo. Esta semana había salido que se había dicho a los guionistas que no celebraran la victoria de Felipe González en la serie de televisión [risas]. Me parece fantástico que el culebrón televisivo sirva para resetear nuestra memoria inmediata.

¿Existe posibilidad de crear fuera del sistema de 1978? Los cineastas críticos nunca cuestionan las leyes o la propia cultura de la Transición.

En El futuro de Luis López Carrasco, aunque él nace en 1981, hay una visión muy adulta, sarcástica e incisiva sobre lo que es eso. El mejor resumen, que lo mencionaba en el capítulo del libro de la CT, es el contraste entre dos películas de Joaquín Jordá, Numax presenta y Veinte años no es nada. En Numax… se habla del intento de autogestión de una empresa de electrodomésticos que quieren cerrar, y cómo fracasa ante el resto de marcas y el mercado. Luego en Veinte años… Jordá recupera esos personajes, y hay una pareja que a través de la convicción anarco-libertaria decide atracar bancos. Hay un momento en que el atracador, emboscado por la policía, pide la presencia de Barrionuevo. Este no acude… pero sí acude el gobernador civil, y este tiene una frase fantástica en la entrevista posterior: «…yo intenté convencerle de que no era de los malos, que yo era del PSOE y no tenía que ver nada con el capital». A mí esa frase me parece fantástica, el gran autoengaño está contenido en esa frase.

La estanquera de Vallecas, de Eloy de la Iglesia, con ese policía cocainómano, y la corrupción generalizada que muestra es buen acicate contra la CT. O la propia El pico.

El caso de Eloy de la Iglesia es muy interesante porque es un señor que a partir de los géneros populares, con un cine muy sensacionalista, de repente aborda cosas muy interesantes. De la misma manera, un cine no explícitamente político como el de Zulueta, que te encierra en su trinchera arcádica, da réplica a la Transición: es la autodestrucción como respuesta al simulacro.

Cuéntanos cómo conoces a Dario Adanti. ¿Te has llegado a plantear colaborar de manera fija con Mongolia?

En Mongolia he colaborado puntualmente, soy amigo de todos los mongolios. A Darío Adanti lo conocí cuando trabajaba en Cinemanía, en el canal, cuando él hacía animaciones con el presupuesto limitado que contábamos. En ese momento surge la oportunidad de hacer una sección en El País, en El País de las Tentaciones, gracias a Fernando Rimbla —al que estaré agradecido porque siempre me dio la mayor de las libertades— y yo elegí a Adanti. Por aquel entonces no me unía una relación de amistad, pero ahora es uno de mis grandes amigos. Pero lo conocí de una manera azarosa, a través de una posibilidad de trabajo.

¿Es comparable Mongolia a Charlie Hebdo, Private Eye o Hermano Lobo? ¿Tiene el mismo nivel de filo?

Creo que tiene bastante filo. La convivencia entre la mirada satírica y el periodismo de investigación resulta bastante explosiva, y eso no existía en España. Hermano Lobo era más literaria, la leí tardíamente.

¿Cómo definirías el posthumor? ¿Se inclina por la sátira, rozando el insulto como Gervais, o el absurdo total en el sentido de Noguera?

Posthumor pueden ser muchas cosas… Yo definí posthumor como la comedia donde la obtención de la risa ya no es la primera prioridad. Es un humor que puede primar la incomodidad, el malestar por encima de otras cosas. Puede servir para hacer comentarios sociales, políticos o puramente filosóficos… Noguera no está tan cerca del absurdo como de la reflexión filosófica. Y Gervais tiene también una reflexión existencial, pero también una mirada sobre toda la cultura del trabajo, el narcisismo, etc. Puede servir para muchas cosas, y no creo en convertirlo en una etiqueta reductora: puede existir humor con trazas de posthumor o al revés.

¿Fue tu búsqueda del cine fuera del establishment lo que te llevó a hacer el libro sobre el porno español? ¿Fue un libro difícil de hacer?

No, fue un encargo. Lo acepté gustoso porque me parecía un tema interesante, sin ser consumidor ni especialista en porno. Para mí era directamente forzarme a hacer un trabajo de campo. Lo que sí es cierto es que gran parte de gente del porno, José María Ponce que es uno de los motores, han sido amigos desde siempre. Así, tenía fácil acceso a muchos de los profesionales del porno. Fue simplemente laborioso, ya que intentaba reconstruir una instantánea de ese momento, una historia, pero que en un momento dado tenía todo el riesgo. Tenía cierta vocación de efímero, y ahora si haces una instantánea del porno hoy te sale una foto totalmente distinta a la que hice yo.

¿De dónde viene tu pasión por un cineasta tan heterodoxo como Todd Solondz? Es curiosa viendo tu afición al cine de género.

Todd Solondz es un director de comedia, y creo que podría llamarle un maestro del posthumor. En todas sus películas hay una base cómica muy potente y de lo que se habla es de situaciones bastante tremendas y desesperadas. Y con una capacidad para encontrar la humanidad en lo más vulnerable, en aquello que la sociedad considera monstruoso o reprobable, que me resulta increíble. El personaje de Philip Seymour Hoffman en Happiness me parece fantástico; la conversación entre el padre pedófilo y el hijo en esa misma película me parece también una filigrana del humor incómodo. Los ritmos con los que se maneja esa conversación son de comedia, pero hay un poso de teatro de crueldad tremendo. La primera parte de Storytelling, Fiction, me parece una obra cumbre: no se pueden tocar más narices en menos tiempo. Me parece un gran director, vaya.

Jordi Costa para Jot Down 6

¿Crees que LittleSecretFilm es una alternativa al mundo oficial de los Goya? ¿Es posible que Diamond Flash o Cabás lleguen a ser una renovación del sector o quedarán como anécdotas?

Son cosas que no tienen nada que ver: LittleSecretFilm es un caso particular en un panorama en movimiento. Es una respuesta, un relevo generacional, a las viejas estructuras de la industria, que se han caído, y que hace mucho tiempo que no se daba. Este año es el primer año en el que si tengo que hace una lista de diez películas españolas favoritas se me queda corta… Otros años, incluso al hacer una lista de cinco, las he pasado canutas. Diamond Flash es una película muy importante, y es la película que me motivó para intentarlo. Y luego no llegó a ninguna celebración oficial porque Carlos Vermut no la había dado de alta, no estaba en los Goya.

De la misma manera, mis dos LittleSecretFilm no pueden optar a los Goya porque yo no tengo los recursos económicos para oficializarlos. He hecho dos películas que no existen: no tengo recursos económicos ni para subtitularlas. Exigen hacer unos trámites administrativos que yo no tengo ni dinero, ni tiempo, ni ganas para hacerlos. Es más cargante lo de los Premios Feroz, porque los que los crearon eran mis semejantes y el soldado raso de la prensa especializada tiene la voluntad, la capacidad de marcar la diferencia. Cuando el soldado raso, la estructura del soldado raso, decide definirse como «la antesala de los Goya» o «los Globos de Oro españoles» el desaliento me invade.

Las dos películas que he hecho, los dos LittleSecretFilm, son películas que no existen en un sentido profundo. En un sentido legal porque no tengo capacidad económica, no tengo productora, ni soy el productor ni puedo darlas de alta… Subtitularlas al inglés para que tengan mayor recorrido, haciendo un regateo, podría costarme quinientos euros que es una cifra asumible… pero que yo no puedo asumir [risas]. No existen para los Goya, para la asociación de periodistas cinematográficos que ven al cine de este tipo como ETA. No puede ser película aquello que no se estrena en una pantalla grande, pagando entrada. No sirve la difusión por internet o las proyecciones gratuitas que han podido tener en distintos puntos de España.

Entonces ves una cierta marginación a este tipo de cine.

No sirve tampoco para la crítica especializada, para los porteros de discoteca de esta crítica, porque no puedes aplicar los conceptos comodín que se utilizan para definir a una película como innovadora o válida como «fisicidad», «poética del cuerpo» o «encrucijada» [risas]. Mis dos películas solo han existido para críticos un poco más abiertos como Gerard Cassadó, Héctor G. Barnés, Daniel de Partearroyo, que tienen una cierta sensibilidad para ver esas cosas y valorarlas.

LittleSecretFilm es una etiqueta con la que no me siento a gusto y no volveré a jugar, de repente es solo una manera de hacerlo: Gente en Sitios no es un LittleSecretFilm, Faraday no es un LittleSecretFilm, Alegrías Cádiz, Costa Da Morte… y estamos hablando de algunas de las películas notables de este año que no han sido observadas en los Goya. Algunas me gustan más, otras menos… y otras no me gustan nada, pero para mí son todas películas, objetos cinematográficos, a considerar. Algunas de ellas que me han gustado más este año como Estado de regresión son LittleSecretFilm.

En LittleSecretFilm has comenzado, por así decirlo, «tu trayectoria como cineasta español». ¿Te planteas llegar a lograr un largo? Me refiero a un tipo de película en el sentido clásico.

La película clásica es de noventa minutos, que es lo que dura Piccolo grande amore, una hora y veintiocho, eso es un largo. La lava en los labios tiene una duración parecida. Con lo cual, no es que me vaya a pasar al largo… es que ya hecho dos largos. Si la pregunta es «¿voy a seguir dirigiendo películas?» La respuesta es «bajo estas condiciones no», ya que no creo que me salga alguien que me produzca más cosas. Creo que habéis visto la filmografía completa de Jordi Costa para siempre [risas].

¿Por qué no ha llegado a existir ese salto de la crítica al cine en gran parte de la crítica española? Solo nombres contados como Trueba o Fernández Santos han hecho ese tránsito… falta una generación completa en el estilo de la Nouvelle Vague y un ideario preciso.

No, en absoluto. Existen nombres como Luis E. Parés, Daniel Monzón, Héctor G. Barnés, Alberto Bermejo, etc. No es un fenómeno masivo, no es una Nouvelle Vague… Quizá lo más parecido a una Nouvelle Vague es la generación de Fernando Trueba en un momento en el que Antonio Gasset también dirigía. Lo que sí se puede decir es que ningún crítico español ha estado implicado en una película tan relevante como El espíritu de la colmena, eso lo podríamos aceptar… pero existen muchísimos casos.

¿Cómo se puede articular ese cine más doméstico, en el sentido de Sundance, con las grandes productoras de cine en España? ¿Crees que productores como Lavigne con Gente en sitios pueden llevar este cine a una distribución superior?

Sí. La implicación de Lavigne con Faraday o Gente en sitios revela que un señor que ha estado metido en un contexto industrial del cine, en otro tipo de cine, tiene una flexibilidad y una capacidad de reflejos encomiables. Hay también productores-autores que han sido importantes como Luis Miñarro… pero este productor no produciría una película sin «poética del cuerpo» ni «fisicidad», no creo que tenga la flexibilidad de integrarla en su catálogo.

Se suele comentar que la crisis del sector en España es a causa del IVA del 21%, pero ¿no crees también que los hábitos han cambiado? Muchos jóvenes pueden llegar a los veinte años sin haber pisado nunca una sala de cine.

Sí, los hábitos de consumo han cambiado. Lo que ocurre es que tampoco hay un ningún intento de favorecer el consumo cultural. Siniestro Total tienen esa canción con la que me identifico que es «Diga qué le debo». «Camarero diga qué le debo, que suelo pagar lo que como y lo que bebo». [risas] Como consumidor cultural me gusta pagar lo que consumo, ya que me gusta el fetiche. Me gusta más leer y oler un libro de Impedimenta, al abrirlo, que bajarme el PDF pirata en un ebook. Pero también como consumidor cultural me he visto muy limitado los últimos años: no se puede castigar a nadie sin consumir por no tener suficiente dinero.

El 21%, eso sí, por supuesto que influye. Antes iba mucho más al teatro que ahora, y ahora me lo tengo que pensar dos veces. Ir al teatro, que suele ser una ruleta, con ese 21% si no aciertas es especialmente doloroso. También es verdad que los hábitos han cambiado y es muy difícil transmitir responsabilidad por el consumo cultural. El mal está hecho, y repararlo es una cuestión que no es inmediata. He visto cómo han fracasado muchas editoriales que han apostado por el libro electrónico. Vida mostrenca lo sacamos en Sigueleyendo y la última noticia que tenemos es que la editorial pliega velas. ¿Por qué lo hace? Porque el porcentaje que lo ha pirateado es obscenamente superior al que ha pagado por el libro.

Jordi Costa para Jot Down 7

¿Existe solución a la piratería en España? Diego Manrique afirmaba aquí, respecto a la música, que «las descargas jamás serían rentables en España…».

No lo sé, nunca lo he pensado. Me alarma un poco el todo gratis en el consumo cultural. Cuando tú haces un libro, una obra de teatro, una obra cultural que exista, aparece un grueso de consumidores que quieren tener un derecho escrito no se sabe dónde y que afirman que cobrar es obsceno. En el nivel más básico, ir al Retiro y ver a un hombre haciendo una pantomima, y que cuando pase la gorra ver que no llevas suelto… si tienes moral, se pasan tremendos apuros. La última vez pasé tal apuro que dejé en la gorra diez euros, que era lo más pequeño que tenía. Cuando el señor pasa la gorra y yo no tengo suelto para darle, quizá por mi educación católica, me entra un complejo de culpa total. No pienso «jódete, cabrón, que no tienes a derecho a lucrarte porque quería ver tu pantomima…» [risas].

¿Llegó a existir un periodismo cultural bien remunerado? Parece que en los noventa, sin la irrupción de internet, los sueldos equivalían a lo que se espera del trabajo realizado.

Sí, el sector del periodismo cultural se ha ido devaluando, y hace unos cuantos años era una profesión como cualquier otra. De repente, también, hay gente que ha pensado que era obsceno que los periodistas culturales viviéramos de ello. Era un trabajo como cualquier otro: ni más noble ni mejor pagado que ser fontanero o panadero.

Quizá se ha devaluado por la aparición de departamentos de prensa en las grandes compañías.

Pero los editores no publican notas de prensa: siempre existe la figura de un redactor que debe elaborar eso.

¿Cuál es tu opinión sobre la crítica de cine amateur, enlazada en blogs? ¿Es suficientemente profesional?

Hay de todo. Hay que analizar caso por caso, y es importante el relevo generacional que se da ahí, con sus nuevas formas de hacer. Lo que es desalentador es que exista un grueso que quiere repetir el lenguaje que se utiliza en los medios profesionales. Todo lo que se publica en los medios profesionales no es interesante: existe un 10% o 5% interesante. No hay una desproporción entre lo que encuentras en la red y en el periodismo profesional de contenidos interesantes.

Es heterodoxa esa opinión: mucha gente ve en el periodismo de internet poca profesionalidad.

Pues yo he leído cosas extraordinarias. Tengo alumnos, en sus bitácoras, a los que disfruto más leyendo que a muchos compañeros profesionales.

Te voy a decir unos nombres para que me des un titular: Pedro Almodóvar.

Me parece un maestro y uno de los cineastas más interesantes que tenemos. No he celebrado siempre igual su trayectoria: hay tramos de esta que no me interesan. A partir de Hable con ella no me ha defraudado todavía. Con Pepi, Luci y Bom y Laberinto de pasiones tuve un descubrimiento en mi iniciación cinéfila además. Que coincidieran en las salas Cabeza borradora y Pepi, Luci y Bom fue mejor que una universidad.

Fernando Trueba y David Trueba.

Son dos directores muy distintos que solo tienen en común ser hermanos [risas]. Hay una respuesta donde podría unificar a los dos: sus primeras películas me sedujeron y fascinaron mucho, y luego acabaron haciendo un cine industrial con una etiqueta de prestigio que no consiguió conectar conmigo. Nota a pie de página: con Madrid 1987, que se rodó en parte aquí [en el Café Comercial], surge una posibilidad de un nuevo David Trueba cineasta muy interesante. Qué fue de Jorge Sanz me parece también interesante, y el David Trueba escritor, pensador, columnista suele ser un placer.

Tony Scott.

Es un director que no me vuelve loco: hay algunas que me gustan y otras que me parecen superproducciones de acción hechas con los pies. No es alguien que haya mitificado. A veces lo prefiero a Ridley Scott.

José Luis Garci.

Es un cinéfilo rancio que hace cine rancio… pero es una figura pintoresca que siempre me apetecerá ver. Cada película nueva de Garci iré a verla, lo que ocurre es que no sé si me gustará [risas].

Nacho Vigalondo.

Aparte de un gran amigo, me parece un director que se mete en berenjenales de los que cae de pie siempre. Me parece sorprendente que sus primeras películas hayan sido recibidas con tanta prevención, cuando en las dos había hallazgos notables. Como pionero de cierta manera de entender, a colación de Diamond Flash, siempre ha sido un referente.

Ángel Fernández Santos.

Es una de las voces de referencia de la crítica, pero en esas dicotomías Beatles–Rolling Stones o Madrid–Barcelona he sido siempre más de José Luis Guarner.

Wes Anderson.

Me parece un autor fascinante, con la capacidad de ser fiel a sí mismo, y con una gran capacidad para meterse en problemas. A mí los problemas en los que se metió en Life Aquatic, Fantastic Mr. Fox o Moonrise Kingdom me parecen fascinantes. En cada una de ellas se arriesga, saliendo del laberinto.

Joe Dante.

Un tipo con bastante mal genio, poco empático en las entrevistas, pero un cineasta notable. Un señor capaz de disfrutar y reivindicar muchos hallazgos encontrados en las zonas abisales del cine. Películas como Aullidos o Gremlins me parecen grandes puntos de referencia, aunque sus últimas cosas me han interesado menos.

José Ignacio Wert.

Una figura triste, con una influencia perniciosa. Hay algo tremendo que es la ignorancia arrogante de aquello que no puedes entender. Y la sonrisa de Wert es el paradigma. Podría ponerse esa sonrisa ilustrando arrogancia o desprecio en una enciclopedia.

Terry Gilliam.

Junto a Sergi Sánchez le dediqué un libro. El haber sido miembro de Monty Python le garantiza para mí ser miembro perpetuo de la realeza, además de perpetuo respeto. Como director me interesaba más antes que en sus últimos trabajos, aunque no he visto su última película. Me parece que su barroquismo llegó a un punto muerto… o quizá fui yo el que cambié. En Doce monos había de eso que decían: «… no son las películas las que cambian, sino nosotros al verlas».

Jordi Costa para Jot Down 8

Fotografía: Guadalupe de la Vallina

20 Mar 12:34

What other movies deserve the ‘Fargo’ treatment?

by Anne T. Donahue
What other movies deserve the ‘Fargo’ treatment?

On Wednesday morning, clouds parted and from the heavens descended the first “official” trailer of the upcoming FX series, “Fargo.” The first teaser consisted of only a very Billy Bob Thornton scraping snow off his windshield. So come on: Martin Freeman or bust, people. But now? Behold:

Of course, it’s no William H. Macy-alongside-Frances McDormand, but to even think it’d come close to the 1996 original is obscene and wrong. Thinking that way also doesn’t do the show justice: Here, we’re given similar characters but new story lines; we’re given dimension and depth as narratives unfold, and we’ll probably  be graced with backstories.

“Fargo,” the Academy Award-winning film is fantastic, yes, but through television, we can watch a masterpiece play out in ways which no filmmaker would have the time and money.

So with that in mind, here are five more movies that deserve the TV treatment. If you’re reading this, producers, yes, I’ll work with you.

1. Now and Then (1995)
nowandthen What other movies deserve the Fargo treatment?
In 1995, teens were graced with Roberta, Chrissy, Teeny and Sam, who used a summer to solve the mystery of a kid’s 1940-something murder and to learn about themselves. It was a story of true friendship and feminism, and it ran less than two hours long because life is cruel and unjust. Well, imagine being able to watch them navigate through high school, or proceed through the ’70s as politics and society began changing dramatically. Imagine, that instead of riding bikes, they learned to drive — or accompanying Teeny on her first acting audition. Exactly. If “Veronica Mars” can withstand the test of time, so can “Now and Then.” CW, you can do this.

2. Jumanji (1995)
 What other movies deserve the Fargo treatment?
And speaking of staples of childhood, we deserve to know what happened to Alan inside the game. Or to the children who found the game when it washed up on the beach after Alan threw it away. Or who made the game. (WHO MADE THE GAME, THOUGH, FOR REAL?) This isn’t the animated series of 1996-1999. This is real, live, lion-heavy action — the type that reminds us of why we, as adult human beings, continue to watch “Once Upon a Time” and get psyched-up for “Maleficent.” Enter: “American Horror Story: Jumanji.

3. Jurassic Park (1993)
park What other movies deserve the Fargo treatment?
But only if starring the cast of the original movie, including the kids. And yes, absolutely this is my attempt to bring back “Enlightened” (but with dinosaurs).

4. Ghostbusters (1984)
gb What other movies deserve the Fargo treatment?
I’m not suggesting Judd Apatow produce and/or direct what could be one of the most important TV shows of our time. I’m not suggesting the series explores the inter-personal relationships of the Ghostbusters. I’m not suggesting that Bill Murray return to television. I’m not suggesting the team fights a new ghost each week, kind of like “Supernatural,” but with more humor and less gore. I’m not suggesting anything of the sort. I am insisting. Do you hear me? INSISTING. Are you hearing this? I know a guy. He’ll make you listen. (His name is Stay Puft.)

5. Twister (1996)
twist What other movies deserve the Fargo treatment?
In which Helen Hunt and Bill Paxton continue to chase tornadoes. Because it’s been 18 years since they “succeeded” with Dorothy, and we’re all still confused as to why tornadoes exist and when and why. See also: better flying cow graphics. And also still: an hour a week is a reasonable amount of time to spend watching Helen and Bill chase tornadoes. (With at least 20 minutes reserved for suppers of steak and eggs.)

Did you get all this, network execs? We accept the TV shows we think we deserve.

20 Mar 12:26

innocentfilth: softpornmustdie: Dana DeArmond - Milk Nymphos...

















innocentfilth:

softpornmustdie:

Dana DeArmond - Milk Nymphos #3

Sexy

20 Mar 12:06

SOS

Hola, me gustaría ser mi prima Ainhoa porque tiene una vida de ricos. Me gustaría estar en Santo Domingo. Lo último que he comido ha sido pan derretido con queso. 

Ah, por cierto, mi hermana es una loca psicópata que cuando estoy sola con ella ¡me intenta matar! (en serio, hoy casi me clava un palo y me da con un violín de cartón). Ayúdame ¡por favor! ¡dime una solución! ¡está en peligro mi vida!

20 Mar 11:55

> A desfeita de Coeses

by Xabier Moure Salgado
No ano 2011, durante os traballos na autostrada A-54, Lugo-Santiago, a uns 200 metros do castro Valente, saíu á luz un xacemento, en principio de época indeterminada pero posiblemente precastrexo. Trátase dunha especie de túmulo duns 60 metros de diámetro con foxo arredor, muros interiores e exteriores (denominado anel lítico pseudotumular), aliñacións de pedras e no interior do recinto unhas estruturas escavadas no chan de diferente tipoloxía e dimensións, como sucos e foxas onde apareceron unha conta de colar de pasta vítrea de procedencia púnica, discos perforados e vasillas cerámicas, tanto completas como fragmentadas, que conteñen o que poden ser cinzas que pertencerían a restos de cadáveres incinerados, ben formando parte dunha necrópole ou que se trate dun lugar votivo onde se practicaría algún tipo de ritual. O xácigo atópase moi arrasado xa que a zona foi utilizada para labores agrícolas. Aínda que que en princpio todo apunta a un sitio arqueolóxico da Idade do Bronce, polo de pronto non se pode desbotar una adscrición á primieira fase da Idade do Ferro e que fora utilizado como cemiterio polos habitantes do castro que se atopa nas inmediacións e que xa provocara unha primeira modificación do trazado da autostrada.
  

Este tipo de túmulo, como ben apuntou o antropólogo Rafael Quintía, atopámolo na Gran Bretaña e Irlanda, os denominados barrows, como os de Cornualles e Belas Knap onde, ademais de diverso material, saíron á luz ósos humanos o que fai pensar nun espazo votivo.
O achádego de Coeses, segundo o meu criterio, ten moita semellanza cunha estrutura descuberta no ano 2008 na parroquia de Reinante, no concello mariñán de Barreiros, coñecido como A Roda (o lugar, catalogado en principio coma un castro, xa estaba identificado na toponimia con este nome) e que presenta unha forma circular duns 30 metros de diámetro, con foxo e muro de pedra que achegou anacos cerámicos, instrumentos líticos e unha moeda portuguesa do século XV.
 

  

Foi a raíz da noticia aparecida a principios do mes de febreiro de 2013 no xornal El Progreso de Lugo de que o Ministerio de Fomento non ía a variar o trazado da autostrada, e a pesares do excepcional do achádego, cando puxemos en marcha unha serie de medidas para preservar o xacemento, primeiro denunciando o feito nas redes sociais e logo poñéndonos en contacto con asociacións, medios de comunicación e organizacións políticas. O chamamento obtivo unha moi boa acollida. Medios como El Progreso, La Voz de Galicia, GaliciaConfidencial, CulturaGalega.org, SermosGaliza, TVG e TVE déronlle una ampla cobertura, así como as redes sociais e numerosas páxinas web adicadas ao patrimonio, sen esquecermos das persoas e asociacións que amosaron o seu incondicional apoio. O seguinte paso consistiu en achegarlle a mala nova ás organizacións políticas con presenza nos parlamentos galego e español, enviándolle un escrito onde se reflectían os acontecementos: AGE (por medio de Anova), PSdeG e BNG atenderon o noso chamamento, presentando preguntas parlamentares ao respecto. O día 13 de abril, Pablo Núñez González, secretario de Cultura do PSdeG en Lugo, achegounos a resposta que lle enviou ao seu grupo parlamentario, por medio da presidenta da cámara galega, a Dirección Xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias da Xunta de Galicia onde, ademáis de asegurar que ían a buscar solucións que garantiran a conservación do xácigo, se desprendía que continuarían co seu estudo. Aínda que a contestación non aseguraba a súa conservación, si abría unha pequena esperanza.
  

O día 27 de maio de 2013 saltou a boa nova, o xornal El Progreso informaba de que o Ministerio de Fomento PODERÍA DESVIAR O TRAZADO DA AUTOSTRADA para salvar este xacemento do que non hai precedente en Galiza. Segundo informou o xornal, un equipo de arqueólogos traballaba dende había un par de semanas no lugar, segundo confirmaran os veciños, xa que o secretismo oficial dende o comezo das escavacións continuaba. O equipo pertencía  á mesma empresa coruñesa que xa traballara no xácigo dende un principio.
Malia estas esperanzadoras noticias, cumpría ser cautos e manterse atentos a futuros "movementos".
Se o día 27 de maio anunciaba unha boa nova , o día 31 de maio El País achegaba unha noticia que era un auténtico xarro de auga fría canto ás expectativas de preservar un xácigo. Segundo El País o Ministerio de Fomento ía arrasar o sitio.
O día 29 de xullo de 2013, a Deputación de Lugo acordaba instar á Xunta de Galicia a protexer o xacemento. E a principios do mes de setembro, era o Parlamento de Galiza quen por unanimidade acordaba instar á Xunta a protexer os restos arqueolóxicos localizados na parroquia de Coeses. Os catro grupos parlamentares votaron a prol dunha proposta do BNG.
Mais diante do desinterese das administracións autonómica e central, varias asociacións optaron por poñer o tema en mans do xulgado. 
  

MORTE DO SITIO ARQUEOLÓXICO

Quizais alguén crea que o título é un pouco tráxico, mais asegúrovos que non vou nada descamiñado. Lembraredes que a principios do mes de febreiro deste ano, o amigo Rafa Quintía máis eu denunciamos nos nosos blogues e nos medios de comunicación a intención do Ministerio de Fomento de arrasar un dos sitios arqueolóxicos máis singulares localizados en Galiza nos últimos tempos, un xácigo que mesmo considerabamos (e continuamos a considerar) como único dentro da prehistoria do noso país. Neses mesmos días púxenme en contacto coas distintas organizacións políticas para alertalas das intencións de Fomento, así como o de solcitarlles que tomaran cartas no asunto para evitar a súa destrución. A ampla cobertura mediática fixo o seu efecto e axiña encomezaron a saír informacións ata aquel momento vedadas ao público. Todos os grupos políticos con representación na Deputación Provincial de Lugo e no Parlamento de Galiza, a proposta do BNG, posicionáronse a prol da conservación do túmulo. Meses despois, os colectivos Cultura do País, Lugo Patrimonio, Mariña Patrimonio e a Asociación de Amigos do Patrimonio de Castroverde presentaron unha denuncia diante da fiscalía e no xulgado. Accións que mantiveron a nosa esperanza. Esperanza que hoxe, 25 de novembro de 2013, se esvaeu cando visitamos o lugar e comprobamos que as obras iniciaran o seu percorrido. Con independenza de que o túmulo se protexera cunha malla e logo se cubrira con terra, Fomento mesmo incumpriu a súa proposta de deixar unha área de cautela de vinte metros, solución para saír do paso que dende un principio nos pareceu claramente insuficiente xa que, ademais do risco evidente da perda de valiosísima información (lembremos que esta, ademais de no sitio propiamente dito, pode atoparse nas inmediacións), eliminábase o espazo arqueolóxico que formaban o túmulo e o castro Valente ao seren separados pola autostrada, feito que posiblemente vai a impedir que coñezamos con exactitude se entre ambos había algunha conexión, tanto cronolóxica como cultural. E hai máis. Os escasos dez metros que deixaron dende o xácigo ata a estrada aínda se verán máis reducidos cando fagan os muros de contención, sen esquecer tampouco que por outro dos lados abriron un camiño para facilitar o acceso da maquinaria.
Despois de preguntar porque continuaron as obras a pesares de ter presentada denuncia, contestáronme que o xulgado tiña que ditar unhas medidas cautelares previas, cousa que, ao parecer, non fixo.
As preguntas, sen respostas polo de agora, amoréanse, mais hai unha que me bourea a cabeza: Realizouse algún tipo de actuación arqueolóxica mentres se abría o monte para pasar a estrada?




20 Mar 10:59

Holly Golightly and the Brokeoffs – All Her Fault (2014)

by exy

Holly GolightlyBritish-born garage rock queen Holly Golightly has a long history of throwing down raw, scuffy recordings at a prolific rate, with some of her best albums being gorgeously unpolished classics that don’t fuss with much more than the bare bones of rock & roll. The quick and dirty productions often captured an electric spontaneity and highlighted the various layers of humor, pathos, and gritty attitude in Golightly‘s one-of-a-kind voice. All Her Fault, the seventh full-length from Golightly and her partner Lawyer Dave (the sole member of “the Brokeoffs“), took a much different path, with the recording process stretching out over a series of many months, hindered by day jobs, summer thunderstorms, and intermittent power outages.

320 kbps | 88 MB | UL | OB | MC ** FLAC

While by no means overwrought or over-produced by almost anyone’s standards, All Her Fault has a deeper refinement than most of Golightly‘s back catalog, with the heightened focus of the album giving it a somewhat more serious feel, even in its moments of lightheartedness or drunken blues-rock shambling. Stylistically, Golightly and Lawyer Dave have been tending more and more toward rollicking country-rock sounds for a while, and the 12 songs here infuse a little more rural folk-blues influence, going so far as to cover Richard M. Jones‘ stomping “Trouble in Mind.” Songs like this, the lurching and murky “1234,” and the barroom singalong of “Bless Your Heart” recall the same glorious haziness of rock & roll masterpiece Exile on Main St., where more stripped-down tunes like “The Best” highlight Golightly‘s eternally badass persona with sharp clarity. The album continues the trend of recent output from the duo, romping through honky tonk Western flavors like “Pistol Pete” and the occasional hint of punk blues like raging album opener “SLC,” but there’s something different about this record. Possibly the result of a protracted recording process, the album retains its rough edges while expanding the duo’s sonic breadth. The darkness seems more dire and the fun moments feel more exciting and reckless, making All Her Fault a new chapter in a history of successes.

19 Mar 23:44

Fórmula Secreta

Cocacola contiene: cocaína, gas, restos, etc.

(adictiva)

19 Mar 23:44

Querida Ana:

Hoy es el finde feliz porque…¡estoy saliendo con Yaman!

Es superbueno conmigo y como tengo su WhatsApp pues me ha mandado varias cosas bonitas.

19 Mar 15:27

Tom Hanks NSFW rap will ‘take a sh*t on your whole f**king life’

by Brian Abrams
Tom Hanks NSFW rap will ‘take a sh*t on your whole f**king life’

Vulgarian hip-hop outfit Buckwheat Groats dropped three minutes, 51 seconds of genius into the internet on Tuesday–or, as their YouTube description puts it, “American heroes Buckwheat Groats and Tom Hanks unite to take a shit on your whole fucking life.”

Enjoy?

h/t reddit

19 Mar 14:09

Oler

by cequelinhos

O galego é un idioma que se fala nun determinado contexto social e iso acaba por marcar a súa evolución e o seu rexistro habitual. Na miña casa, cando miña nai (galegofalante total) menta os bacoriños diante de xente de fóra xamais pronuncia porco. Son cerdos. Coma se o termo castelán liberase o animal do seu estigma fedorento que a palabra porco ten cando se converte en adxectivo.

Unha lingua de labregos, de ignorantes, como di miña avoa, que chega a negar que o que ela fale sexa galego “porque o da televisión o fala xente estudada e o que nós aquí falamos é outra cousa, unha trapallada que non é nada”. Unha lingua con estigma, coma o porco, de fedorenta. Non en van, adóitase dicir de alguén que se afastou do seu galego materno como lingua habitual pero que mantén vocabulario e fonética autóctonas que “aínda leva as pallas do esterco apegadas aos zapatos”. Noutras versións, o que leva apegado o suposto desleigado é unha bosta. Os símbolos teñen a súa importancia.

O tópico rural, malia os cantos bucólicos e as referencias ao locus amoenus, vén ser un compendio de traballo duro e mal pago, atraso tecnolóxico e intelectual e cheiro, moi mal cheiro. E xusto diso quero falar hoxe.

O verbo oler funciona entre os galegofalantes como recurso para escapar da connotación negativa da palabra cheirar. Aínda que o dicionario da RAG indica que cheirar é: “Aplicar o sentido do olfacto a algo ou impresionar o sentido do olfacto, para moitos galegos é sinónimo de feder (despedir mal olor). Proben a dicir en voz alta nun lugar concorrido: “Como cheira!”. Aínda que poñan cara de querubín, moita xente pensará que estás delatando un peido bastardo ou unha axila falta de auga e xabrón.

Mais o verbo oler é castelanismo. Se non queremos empregar cheirar debemos cinxirnos á forma ulir. O substantivo si é olor así coma todos os seus derivados: olorosa, por exemplo. De ulir tamén temos uliscar (ulir algo con repetidas e rápidas inspiracións) e ulido (sinónimo de olor).

Debemos ter en conta como flexionarmos o verbo ulir, xa que varía durante o presente de indicativo: Eu ulo, ti oles, el/ela ole, nós ulimos, vós ulides, eles olen.

Cheirar, insistimos, non ten por que conter unha connotación de mal olor e incluso en determinados contextos ten a connotación contraria. Cheiroso, por exemplo, pode ter unha carga positiva: “Que cheirosas as lavandas do xardín!”.

 


19 Mar 14:08

* Castelos BIC

by Xabier Moure Salgado
Coa fin de comprobar se un monumento estaba declarado como Ben de Interese Cultural (BIC) pola Xunta de Galicia, botei man da última relación publicada pola Dirección Xeral do Patrimonio Cultural. Se ben é certo que me chamou a atención a escaseza de bens catalogados coa máxima protección legal (algúns ata figuran duplicados), o que máis me chocou foi o ver relacionados algúns monumentos e sitios arqueolóxicos dos que só quedan ruínas, mesmo inexistentes na actualidade, feito, coido, que se debera de corrixir. Non quero dicir con isto que moitos dos lugares onde se atopaban teñan que quedar fóra do catálogo xa que no futuro poden levarse a cabo actuacións que desvelen información que hoxe en día descoñecemos, sen minusvalorar, por suposto, a paraxe onde estaban encravados. Nesta primeira achega vou a deteñerme nos castelos e nas torres.  


PROVINCIA DA CORUÑA 

Torre de Peito Bordelo (Abegondo): A arruinada torre, do século XII, forma parte dunha vivenda particular.
Torre de Porcas (Abegondo): Figura dúas veces, cos nomes de Torre de Porcas e Castelo de Beldaña. Só queda un foxo escavado na rocha.
Castelo de Hermanzón (Aranga): Descoñécese a súa historia. Citado nun documento de San Pedro Mezonzo no ano 906. Consérvanse algunhas pedras esparexidas polo lugar.
Castelo de Teodomiro (Aranga): Nos montes do Gato. Non quedan restos.
Castelo de Fruzo (Arzúa): Transformado en pazo. Tras varias reformas perdeu gran parte da súa estrutura orixinal.
Torre de Andavao (Boimorto): Non se trata dunha torre, senón dun pazo. Se existiu unha torre non quedan restos.
Torres de Lestedo (Boqueixón): Inexistente, mesmo existen dúbicas do lugar onde asentaba.
Torre de Andeiro (Cambre): Antigo pazo, só quedan as ruínas.
Torre de Boedo (Cerceda): Inexistente. Formaba parte dun pazo.
Torres do Viso (A Laracha): Só se conservan os restos da base cadrada da antiga construción.
Torres de Xallóns (Laxe): Atopábanse en Sarces. Só se conserva unha pedra armeira que foi colocada na Casa de Parga Pondal.
Castelo de Grobas (Melide): Pertenceu á mitra compostelán. Non quedan restos.
Torres de Randufe (Santa Comba): Totalmente arruinadas. 
 

PROVINCIA DE LUGO 

Castelo de Castromaior (Abadín): Nun promontorio rochoso, só se conservan algunhas pedras esparexidas polo lugar.
Torre Nova (Antas de Ulla): Quedan algunhas pedras que puideron formar parte da cimentación.
Torre Vella (Antas de Ulla): Levantábase no monte Farelo. Só quedan algunhas pedras.
Torre de Vilasante (Antas de Ulla): Non existen restos nin arqueolóxicos nin escritos sobre a súa existencia.
Torre de Neira (Baralla): Non existen datos nin arqueolóxicos nin escritos sobre a súa existencia.
Torre de Caramasa ou Camarasa (Begonte): Destruída por un incendio, non quedan restos.
Torre de Grixoa (Carballedo): Só se conservan algúns restos.
Torre de San Román (Carballedo): Destruída polos Irmandiños, apenas se conservan restos.
Torre de Seivane (Castro de Rei): Documentada no século XVI. Só se conserva un escudo colocado nunha casa particular. No catálogo de Patrimonio figura como Torre de Leivane.
Torre de Abaixo e Torre de Arriba (Castroverde): Apenas quedan vestixios.
Castelo de Frades (Cervantes): É o nome dunha aldea do concello. Non existen datos nin arqueolóxicos nin escritos sobre a súa existencia.
Torre de Arcos (Chantada): Orixinaria do século XII, foi destruída polos Irmandiños. Totalmente arruinada.
Torre do Pacio (Chantada): Os últimos restos desapareceron a comezos do séculos XX.
Torre de Pereira (Chantada): Os derradeiros restos desapareceron hai máis de cen anos.
Torre de Vilar de Eiriz (Chantada): Non quedan restos. 
Torre de Vilaúxe (Chantada): Edificada sobre un outeiro rochoso. Non quedan restos, só se conserva o topónimo.
Castelo de Caldaloba (Cospeito): Nel resistiu a filla de Pardo de Cela. En ruínas e comido pola matogueira.
Torre de Momán (Cospeito): Pouco se sabe sobre a súa orixe. Crese que foi destruída polos Irmandiños. Non quedan restos.
Castelo de Burón (A Fonsagrada): Das varias torres que tiña, só se conserva unha en ruínas.
Castelo da Frouxeira (Foz): A Xunta sitúao no concello de Alfoz, cando queda no de Foz, na parroquia de Santa Cilla do Valadouro. Ademais dalgunhas pedras esparexidas polo promontorio rochoso, só se conservan as marcas nas penedas graníticas onde se levantaba o castelo.
Castelo de Besgo ou de San Fiz do Ermo (Guntín de Pallares): Disque foi dos Templarios. Sen restos.
Torre de Francos (Guntín de Pallares): Coñecida como de Mirapeixe. Totalmente arruinada.
Torre de Santa Euxea (Guntín de Pallares): Destruída polos Irmandiños, non se conservan restos. Disque moitas das súas pedras foron reutilizadas para construír a igrexa parroquial.
Torre de Riazón (Lugo): En Ombreiro. Só se conserva un muro.
Castelo da Toxiza (Mondoñedo): Non existen restos nin arqueolóxicos nin escritos sobre a súa existencia.
Torre do Gorrete (Mondoñedo): En ruínas. 
Torre de Bidouredo (Monterroso): Orixinaria do século XII. As súas pedras foron reutilizadas noutras construcións. Non se conservan restos.
Torre de Fente (Monterroso): Pertenceu ao conde de Monterrei e despois ao duque de Alba. Totalmente arruinada.
Torre de Muras (Muras): Non se conservan restos. As súas pedras foron reutilizadas noutras construcións.
Torre da Barreira (O Páramo): De finais do século XV. Só permanece en pé parte dun muro.
Torrenovaes (Quiroga): Figura dúas veces, unha como Castelo de Torrenovaes e outra como Castelo de Sequeiros.
Torre de Vilar (Sarria): Desaparecida no século XVIII. Non se conservan restos.
Torre de Codesido (Vilalba): A mediados do século XX derrubáronse varias dependencias do conxunto, entre elas a torre medieval que quedou reducida ás cimentacións.
Torre de Roupar (Xermade): Derrubada cando a revolución de Rego no ano 1823. Apenas quedan restos. 
   
PROVINCIA DE OURENSE 

Fortaleza de Sande (Cartelle): Só queda a Torre da Homenaxe do século XII. Totalmente abandonada. 
Castelo de Monterrei: O día 20 de febreiro de 2014 confirmouse: segundo a directora de Paradores do Estado vaise construír un parador no castelo. Dende logo chama a atención que queiran un novo parador cando a poucos metros xa hai un que, por falla de rendibilidade económica, non funciona. Ao despilfarro que supón a obra, hai que engadir que se van modificar, é dicir, alterar, as construcións medievais, ademais de impedir que o público poida acceder despois ás instalacións, se non é, claro, como cliente.
Torre de Pereiro de Aguiar (Pereiro de Aguiar): Debe de referirse ao castelo de Aguiar de Pedraio. Documentada nunha doazón feita ao rei Afonso III. Existen dúbidas de onde estaba localizada.
Castelo de Fontearcada (A Peroxa): Moi alterado por construcións modernas, apenas quedan restos.
Fortaleza do Castro (Sandiás): Erixida sobre un primitivo castro, só queda en pé a arruinada Torre da Homenaxe.

PROVINCIA DE PONTEVEDRA 

Torre de San Sadurniño (Cambados): Construída no século X no illote da Figueira. Totalmente arruinada.
Fortaleza do Monte Galiñeiro (Gondomar): Sobre un impoñente promontorio rochoso, conserva algúns restos das murallas.
Castelo de Torroña (Oia): Nada se sabe da súa localización exacta. A única información é a proporcionada polo topónimo Turonia, documentado no século V.
Torre da Lanzada (Sanxenxo): Totalmente arruinada.
Fortaleza da Chapa (Silleda): Erixida no século XII. Non quedan restos. Sobre ela levantáronse edificacións modernas.
Fortaleza do Monte Aloia (Tui): Circundaba o cumio do monte. Nada se sabe da súa orixe, aínda que existen hipóteses que van dende época castrexa (hai quen defende que aquí estivo o lendario Monte Medulio) ata a Alta Idade Media. En pésimo estado de conservación. 




19 Mar 14:04

Taburete

by cequelinhos

Taburete é unha palabra castelá que define un asento que non ten respaldo. A palabra taburete é un galicismo, posiblemente adoptado despois do Renacemento, xa que non aparece reflectido nas demais linguas peninsulares.

En galego é palabra de recente implantación, entre as novas xeracións, especialmente grazas aos medios de comunicación e á linguaxe comercial do mundo do moble, castelá case ao cento por cento. Mais debemos substituíla con substantivos propios, xa que o galego ten palabras patrimoniais ben interesantes.

A miña preferida é tallo. En orixe definía un simple anaco de madeira, un cepo que unhas veces servía para picar leña ou carne e outras para sentar. Hoxe en día serve para definir calquera asento sen respaldo. Tamén é útil para definir ese obxecto que non usamos especificamente para sentar senón que tamén nos serve para subirnos ao alto dun armario, por exemplo.

Banqueta tamén define calquera asento sen respaldo, teña tres ou catro patas. O das patas é importante porque é o que diferencia outras palabras que podemos empregar: meso e moucho.


19 Mar 13:55

Los nuevos parques infantiles del Ensanche abrirán los días 24 y 27

by r.?m. santiago / la voz
Snob

:roto2:

19 Mar 13:54

Obras de restauración en la torre de la Carraca

by Xoán A. Soler
Estes trabajos forman parte del proyecto de intervención en la fachada del Obradoiro de la catedral de Santiago
19 Mar 12:23

Por favor Diosito, BASTA.

Hola, ¿quién cojones mira los pies de quien se lo está follando? no hablo de fetichismo por los pies, hablo de la típica frase de “no puedo follar con un tío que lleve calcetines” A VER, lo que no puedes es follar con un tío que te follé tan mal que mires los pies, veas unos calcetines y puedas parar, estamos?

Al igual que la otra frase más o menos igual de estúpida “uy, yo como no vea libros en su casa no follo” ahá, que no te ha valido hablar con él/ella para saber si es inteligentelistoculto pues nada. Venga yaaaaaaa!! paremos esto, si te mola físicamentalempotradoramente, pasas por alto hasta que escuche Camela, es así, como seas igual de fan de su almendrita que de su polla, estás condenada titi.

Es verdad que hay ciertas cosas que son un NO ROTUNDO pero en realidad son bastante pocas. Como no sé, compartir el baño cuando uno de los dos está cagando se me ocurre, así a lo loco y sin pensar en nadie. 

No porque alguna vez hayan entrado mientras yo estaba en tan íntima acción con un “no me importa, voy a ducharme” y tras un ictus y una parálisis momentánea (que te impide realizar cualquier mínimo movimiento, ni hablar, ni pensar, solo quedarte petrificada sentadita con un qué hago constante en tu almendra) y el otro venga a hablar y te pispas que se está marcando un Mercedes Milá y tú te quieres morir o gritarle pero temes quedar que sé yo, DE PERSONA NORMAL o algo y te callas y cuando crees que no puede haber nada peor, justo ahí sale, te planta un beso en los morros (que tú por supuesto sigues sin moverte del trono) y se pone a lavarse los dientes no sin soltarte un ” te está costando darlo por terminado” entonces se cuadra todo en tu mente y dices “no, no me está costando nada, cuando termines vete y no vuelvas, por fa” no viváis en casas sin pestillo en el baño.

Moraleja: Solo existe una cosa que da más asco que el exceso de confianza y es, quien se la toma, sabedlo. ^^

19 Mar 12:17

Comic Process

by John martinez

Comic Process

19 Mar 09:54

El sótano - Cosecha del 79 (II) - 18/03/14

Snob

Sempre comparto os Sótanos que escoito no coche volvendo de Ferrol. Este é o de onte. :)

Segunda entrega de grandes álbumes del rocknroll favoritos de 1979, discos que cumplen 35 años en este 2014. Con canciones como Neil Young and Crazy Horse (My me hey hey), Elvis Costello (Olivers army), Graham Parker (Nobody hurts you), Madness (Night boat to Cairo), The Specials (Doesnt make it alright), Stiff Little Fingers (Alternative Ulster), ACDC (Touch too much), X (I dont wanna go out), The Dickies (Give it back), Devo (Strange pursuit), The Beat (RocknRoll girl), The Cure (Fire in Cairo), Joy Division (Disorder), B-52s (52 girls) y Ramones (Today your love tomorrow the world).

19 Mar 09:24

Cocinar con cannabis, 1ª parte: la seguridad

by Mikel López Iturriaga

659X350_BROWNIE

Brownie de 'The official High Times cookbook', de Elise McDonough y los editores de la revista 'High Times'. / SARA REMINGTON

 

Uno de cada tres españoles ha probado alguna vez el cannabis, según datos del Ministerio de Sanidad. Lo más probable es que lo hayan fumado: aunque no hay datos al respecto, es la forma convencional de consumir esta hierba en nuestro país. Sin embargo, la marihuana y el hachís también se pueden comer, y el goteo de noticias sobre intoxicaciones que hemos vivido en los últimos tiempos podría llevarnos a pensar que esta vía para toñarse cada vez es más popular. El mes pasado, unos jubilados de Artá (Mallorca) viajaron con una coca sazonada con maría. Poco antes, un grupo de universitarios de Madrid acabó en el hospital tras comer un pastel con el mismo ingrediente. El verano pasado, tres empleadas sanitarias se zamparon una tortilla verde en una playa de Asturias y tuvieron que ser rescatadas por un helicóptero del 112.

¿Por qué la gente que come cannabis acaba con tanta facilidad en las páginas de sucesos, cosa que no ocurre nunca con los que lo fuman? Muy sencillo: el consumo por inhalación es más controlable que por ingestión. Una vez que has comido un pastelito con sorpresa, no hay marcha atrás. Además, el efecto no sólo es mucho más lento, lo que empuja a muchas personas a abusar para que les suba, sino mucho más intenso. Hablo por propia experiencia: hace un par de siglos, en la inconsciencia de mis años mozos, me cogí uno de los ciegos más espantosos de mi vida cucharadita a chucharadita de majún, una plasta marroquí de pasas y nueces trituradas, miel, especias y, ejem, polen.

"Eso es porque tu hígado procesa el THC [compuesto químico psicoactivo de la marihuana] convirtiéndolo en otro mucho más potente llamado 11-hydroxy-THC", explica a El Comidista Elise McDonough. La autora del libro The Official High Times Cookbook, recetario de la revista marihuanera estadounidense High Times, afirma que "comer cannabis puede causar relajación, sensaciones físicas agradables y un sueño reparador, pero si te pasas puedes sufrir ataques de pánico y desorientación". Otros posibles efectos no deseados para quienes tomen cantidades excesivas son las bajadas de tensión, los mareos, los vómitos, la ansiedad o las taquicardias.

Según McDonough, lo más importante cuando cocinas o comes cannabis es "ir despacio y tirar a la baja". "Cuando lo comas, empieza con una dosis pequeña y espera al menos dos horas antes de consumir ninguna otra comida preparada con cannabis. Tu sistema digestivo procesa la marihuana despacio, así que puede llevar varias horas sentir los efectos completos, y más si has hecho una comida muy copiosa".

Borja, Andrea y Ariane, tres fumadores/comedores de cannabis de Barcelona, confirman las palabras de la experta. "Cuando fumas hay más sensación de control, te sube más rápido y puedes saber si ya tienes lo que quieres o no", asegura Borja. "Cuando te lo comes, tarda tanto en subir que puede surgir la duda de si has comido lo suficiente y pasarte con la dosis. En el caso de la maría esto no presenta muchos problemas más allá de acabar viendo dragones, pero con el hachís he tenido malas experiencias y prefiero sólo fumarlo".

"La gente que vende latas por la calle, en vez de cerveza-beer debería tener bhang lassi: me tomé uno en India y creo que nunca he ido más colocada", recuerda Ariane. Andrea, por su parte, ha comido cannabis "en formato space cake y con yogur". "Cuando comes tienes una percepción del tiempo distinta, parece que han pasado horas y solo han sido 15 minutos. Da muchísimas más risas que fumada, y sus efectos son más tardíos y duraderos. Ingerida también he tenido cortes en negro, ver como a fotogramas: una imagen, negro, otra imagen, negro, y así. Y aunque me da mucho más globo, por otro lado también en algún momento entiendes o ves claro algo".

La dosis recomendada por Elise McDonough para evitar malos rollos es de un cuarto de gramo de hachís o medio de marihuana por persona. "Así que si estás haciendo brownies para 20, infusiona 5 gramos de hachís o 10 de marihuana en la mantequilla que vas a usar para cocinar la receta". Otra advertencia importante es no regar los platos cannábicos con alcohol. "Puede amplificar los efectos de ambas sustancias, y si te pasas te sentirás enfermo y mareado". La experta insiste en que no debe comerse cannabis con más de una o dos bebidas alcohólicas, e idealmente, hay que hacerlo sin ninguna. Si te das a la bebida alegremente, la aventura puede acabar mal: el médico especializado en problemas de drogadicción Fernando Caudevilla achaca a esta posible combinación el coma sufrido por uno de los universitarios de Madrid.

Hay que recordar que el consumo habitual de esta sustancia puede producir transtornos psíquicos como ansiedad, depresión o brotes psicóticos. Si has cocinado algún plato con cannabis, también es importante no dejar los restos al alcance de cualquier inocente. Casi todos los cocineros creativos cuentan con su aventura personal al respecto. "Una vez, una compañera de piso me dijo que se sentía muy mal, que tenía que llamar a una ambulancia porque se iba a morir", recuerda Ariane. "Le pregunté si había comido algo raro y me dijo que no, pero después recordó haberse tomado una galleta que estaba en el congelador. Le tuve que explicar que era una galleta de hachís. Acabé fumando porros en la ambulancia para acompañarla en su viaje, porque no se había drogado nunca y estaba flipando".

"Un conocido llegó un día a casa colocado como una puerta con unas galletas de maría, y le pareció normal dejarlas en la cocina como si fueran galletas normales", relata otra afectada, Mónica. "Al día siguiente cuando se despertó su padre y su hermana se las habían comido... y su padre le había dado un trozo al perro. El padre se pasó el día teniendo flashes de la infancia; la hermana, tirada en la cama con los ojos chinis, y el perro durmió durante 24 horas seguidas. Y una vez, en una inauguración de arte, me ofrecieron una trufa de chocolate. Yo pensé: 'Claro, todas las trufas son de chocolate, ¿no?'. Y me la comí. Una hora después, y ya en el trabajo (por aquel entonces era camarera en una discoteca) tuve uno de los peores viajes de mi vida. Fué EL HORROR, así con mayúsculas".

En caso de que hayas sido víctima de estos malentendidos, o seas un poquito descerebrado y te hayas comido la hierba como si fueras una vacaburra pastando, lo mejor es relajarse y esperar a que escampe. "Conviene beber agua, comer comida normal e intentar distraerte escuchando música o viendo una película que te guste", aconseja Elise McDonough. "Las sensaciones desagradables pasarán en unas horas, dormirás y te recuperarás. Ten en cuenta que es humanamente imposible ingerir una cantidad letal de cannabis: tendrías que comerte cuatro kilos de hachís puro para tener una sobredosis fatal".

'Cocinar con cannabis', 2ª parte, dedicada a los aspectos gastronómicos y culinarios.

Documentación: Mònica Escudero.

19 Mar 09:22

Cocinar con cannabis, 2ª parte: la gastronomía

by Mikel López Iturriaga

659X350_TAMLE

Tamal de 'The official High Times cookbook', de Elise McDonough y los editores de la revista 'High Times'. / SARA REMINGTON

 

Tras décadas de persecución y estigma social, la tendencia a normalizar el consumo de cannabis parece abrirse camino en el mundo occidental. En EEUU, país exportador del prohibicionismo en el pasado, Obama se ha atrevido a declarar que no es más pernicioso que el alcohol, y cada vez son más los estados que permiten su consumo por motivos terapéuticos o simplemente para pasarlo bien. Uruguay lo ha despenalizado. Y en España, aunque nuestro Gobierno insiste en ir a la contra con normas represivas, los clubs de fumadores tratan de sacar la hierba del comercio clandestino.

En este contexto, y aunque su ingestión es menos común en nuestra cultura que en lugares como Marruecos, con el majún, o Asia, con los bhang lassi indios o las happy pizzas camboyanas, cannabis y gastronomía estaban destinados a encontrarse. No sólo porque muchos chefs fumen, -el New York Times publicó hace unos años un interesante reportaje sobre cómo esta práctica influía en la cocina-, sino también por investigar los posibles valores culinarios de la maría y el hachís más allá de su poder para colocar. Y también para proponer una comida apropiada a quien esté bajo la influencia.

La comida con cannabis siempre ha tenido una fama espantosa en términos gustativos, sobre todo la que usa marihuana. Varios motivos pueden explicar su baja calidad: por lo general, a) está hecha por gente que no tiene ni idea de cocina, b) está hecha por gente a la que sólo importa colocarse, o c) está hecha por gente ya colocada. En este sentido, la publicación de The Official High Times Cookbook en 2012 marcó un hito, al proponer platos decentes en los que el sabor importara tanto o más que el pedo. El recetario no sólo incluía delicias como la ensalada de col rizada con vinagreta de cannamantequilla tostada o el solomillo relleno de maría y panceta, sino que informaba sobre formas de aprovechar las virtudes nutricionales de esta ¿verdura? sin necesidad de embriagarse (comiendo las hojas frescas, por ejemplo).

De los riesgos de consumir cáñamo por vía oral ya hablé en la entrada de ayer; insisto en que el uso habitual de esta sustancia puede producir un rosario de problemas psíquicos nada apetecibles como la depresión, la ansiedad o los brotes psicóticos. Ahora bien, según sus defensores más cocinillas, el cannabis también se puede comer por el puro placer de degustarlo. La autora de The Official High Times Cookbook, Elise McDonough, describe así las virtudes organolépticas de la ganja: "La marihuana tiene un sabor herbáceo por la clorofila de la planta, pero el hachís es mucho mejor por su gusto terroso, muy rico en matices". Para McDonough, la marihuana combina bien con otras hierbas, "así que el pesto, la tapenade de aceitunas y los aliños de ensalada son lugares apropiados donde añadirlo. La mantequilla de cacahuete y el chocolate también funcionan bien con su sabor".

La moderación es recomendable si no quieres que tu plato sepa y huela a fumadero de porros. "Hay que evitar las preparaciones muy ligeras o delicadas, en las que el sabor del cannabis tapará el de cualquier pescado delicado o verdura". El truco más común para camuflar este sabor es utilizar mantequilla infusionada con marihuana, base de muchas de las recetas más potables de la cannagastronomía. "La mejor manera de introducir el cannabis en una dieta saludable es infusionarlo en aceite de oliva", señala Elise McDonough. "Puedes utilizar ese aceite para rociar un poco de THC en cualquiera de los platos que comes habitualmente". Me pregunto qué pensarán los talibanes del AOVE de este hábito saludable, que yo personalmente no recomendaría salvo que quieras estar medio monguer todo el día.

Como cualquier persona que los haya fumado sabe, la maría y el hachís poseen otra propiedad aparte de toñarte: la de generar en ti unas ganas irrefrenables de comer denominadas munchies. Lo dulce suele mandar en el munchie medio, seguido de la comida cerduna con muchos hidratos de carbono. "Cuando he fumado me hincho de chocolate y galletas", confiesa una consumidora, Marina. "Entonces de repente hago un salto hacia lo salado: patatas campesinas, jamón y, en general, productos que tengan cuanto más glutamato mejor. Lo más raro que he comido ha sido comida fría de la nevera, en plan croquetas sin freír y cosas así (en el instituto, aclaro)".

Otra admiradora del cannabis, Andrea, también se tira a por el azúcar. "La primera vez que comí un space cake paré en el supermercado a comprar todo lo que tuvieran con chocolate: Bollicaos, Nocilla, Donettes... El señor de la caja me dijo: '¡Vaya merienda!'. Yo me quedé mirándole en lo que me pareció una eternidad sin poder decir nada. Al final sólo le contesté '¿qué?', pagué como pude y me fui".

"Recuerdo una vez que mi hermana estaba tan fumada que sólo pudo acercarse a la nevera, abrirla, sentarse en un taburete delante y empezar a servirse ahí mismo, picando directamente del frigorífico durante media hora", recuerda Borja. Este fumador dice no tener mucho criterio gastronómico cuando se coloca -"es más una necesidad de hincharse a comer sin ton ni son"-, y prefiere lo salado a lo dulce: "Sandwiches de paté, cruasanes rellenos de embutido, pasta en cualquier formato... todo muy ligerito. Pero lo que más me gusta es que me sorprendan: una de mis últimas fumadas se saldó con un increíble sancocho dominicano. Es un plato con mogollón de elementos distintos fríos y calientes, que se come con las manos y con cubiertos".

Ante tanta indulgencia alimentaria, cabe preguntarse si es posible llevar una dieta sana o, al menos, no hipercalórica cuando uno se cruza con esta planta. ¿Alguna propuesta para los munchies que supere el habitual Colacao con 15 magdalenas? "Cuando estás colocado se incrementa la apreciación sensorial del sabor y la textura de la comida", responde McDonough. "Después de fumar, asegúrate de tener picoteos saludables a mano como aceitunas, queso de buena calidad, crackers y crudités de zanahoria. ¡Incluso esos modestos bocados adquirirán el nivel de una comida gourmet!".

Más información en la entrada 'Cocinar con cannabis, 1ª parte: la seguridad'.

Documentación: Mònica Escudero.

17 Mar 12:24

Fiesta del aguardiente del Ulla

by Xoán A. Soler
Snob

NON ESTAMOS TODOS, FALTA O CHUCÁN

Esta celebración, resucitó con éxito tras dos años de barbecho, en los que dejó de celebrarse
17 Mar 10:49

Científicos malvados de tebeo

by EmeA
Dylan Dog vol.3 nº3, Aleta (Dylan Dog 225 Italia, junio de 2005)

 dylansida1.jpg

dylansida2.jpg


El Mundo, 24 de enero de 2014

bayerindios.jpg
17 Mar 10:48

2001 - Una Odisea del Espacio (Adaptacion Oficial Pelicula)

by Keanu alikante
261

Serie de historietas que adaptaban, primero fielmente y luego libremente, la película 2001: A Space Odyssey (1968) de Stanley Kubrick.

La película de ciencia-ficción por excelencia de la historia del cine narra los diversos periodos de la historia de la humanidad, no sólo del pasado, sino también del futuro.
Hace millones de años, antes de la aparición del "homo sapiens", unos primates descubren un monolito que los conduce a un estadio de inteligencia superior.

Millones de años después, otro monolito, enterrado en una luna, despierta el interés de los científicos. Por último, durante una misión de la NASA, HAL 9000, una máquina dotada de inteligencia artificial, se encarga de controlar todos los sistemas de una nave espacial tripulada.

La serie hizo aparición en 1972 en el tebeo Marvel Treasury Special. 2001: A Space Odyssey, un cómic guionizado y dibujado por Jack Kirby en el que se adaptaba la película 2001: A Space Odyssey (1968) de Stanley Kubrick.

Posteriormente, Kirby se encargó también de una serie regular titulada también 2001: A Space Odyssey de la que se publicaron 10 ejemplares, donde el autor continuó la historia, creando nuevas tramas y personajes como X-51, El Hombre Máquina, que luego tuvo otra trayectoria como superhéroe.

En 1984, Marvel Comics publicó una adaptación del film 2010: The Year We Make Contact (1984), la continuación de la película original.

Idioma: Español.
Editorial: Marvel 
Guion: Jack Kirby, J.M DeMatteis 
Dibujo: Jack Kirby, Tom Palmer  
Tradumaquetadores:  Meisenhauser, Thanos, Beowulf  (CRG)
Archivos: 12
Formato: CBR
Tamaño: 168.4 Mb

2001  -  LA ODISEA DEL ESPACIO (SERIE)
P00001 - La Odisea del Espacio #1P00002 - La Odisea del Espacio #2P00003 - La Odisea del Espacio #3P00004 - La Odisea del Espacio #4P00005 - La Odisea del Espacio #5P00006 - La Odisea del Espacio #6P00007 - La Odisea del Espacio #7P00008 - La Odisea del Espacio #8P00009 - La Odisea del Espacio #9P00010 - La Odisea del Espacio #10

2010  -  ODISEA DOS
Nueve años después de que la USS Discovery se perdiese en el espacio, una expedición conjunta de los Estados Unidos y la Unión Soviética es enviada a Júpiter para reactivar el ordenador Hal 9000, que dirigía la nave accidentada, y para averiguar qué problema frustró la expedición del Discovery.
Cuando llegan a su destino encuentran el gran monolito negro que la primera expedición pretendía investigar.
01pf1

Descarga: