Shared posts

30 Oct 20:43

This Halloween, Please Remember That 'Monster Mash' Still Slaps

by Alex Zaragoza

On Still Slaps, we dive deep into a piece of maybe-forgotten pop culture to find out if it indeed continues to slap.

Novelty songs don't always have a happy fate. Like comets, they burn fast and bright, illuminating our radio waves with their infectious melodies and catchy, dorky lyrics, then eventually dying off to become a blip in our pop culture consciousness, like "Barbie Girl" by Aqua and Vanilla Ice's "Ninja Rap." Or, if they're the dreaded holiday novelty songs, they continue plaguing us every year, like 1979's "Grandma Got Run Over By A Reindeer" by Elmo & Patsy, which springs up without fail each Christmas season (particularly since a TV special based on the events in the song was made in 2000, and has aired every year since). Despite its longevity, most can agree the song is a boil on the butt of the concept known as music. It's even played on repeat at parties in hell along with "She Hates Me" by Puddle of Mudd!

But there's one holiday novelty song that doesn't feel like the handiwork of Satan, and that song is "Monster Mash." Yes, friends, "Monster Mash" still slaps. This Halloween, let's take the time to explore how and why.

What's the origin story of this old-ass novelty song?

Not sure if you're aware, but "Monster Mash" was a graveyard smash that got the living world grinding like the creeps of your nightmares. Talk about a crossover! Released in 1962, the song became a chart-topping hit for Bobby "Boris" Pickett, a struggling actor who, during a gig fronting a band called The Cordials, did an impersonation of Frankenstein star Boris Karloff. When the crowd went apeshit over it, he decided to take that schtick to the bank. And it worked out.

"Monster Mash" tapped into three things Americans lost their goddamn minds over most at the time: the mashed potato dance, the various songs encouraging people to do said mashed potato dance, and monster movies that made drive-in theaters the lit-est spot in towns across the country. Fifty-seven years later, no one's doing the mashed potato, instead putting their health and safety in peril while attempting the "In My Feelings" challenge or tearing up their backyards doing the "Cha-Cha Slide." And monster movies have evolved from blobs, body snatchers, and 50-foot babes into more insidious dangers (nordic cults, racist hypnotists, and a tornado full of sharks, to name a few), but Pickett's song is still a staple of our Halloweens in a way that brings us joy, not perennial pain.

OK, but why does it slap?

Musically, "Monster Mash" borrowed its style from the pop and R&B born out of the Motown Sound, Phil Spector-produced girl groups, and classic doo wop and vocal groups like Frankie Lymon & the Teenagers and Dion & the Belmonts—all genres and eras that shaped American popular music and culture thanks, in part, to the brilliant simplicity of their songwriting. The song's arrangement mirrors that of Dee Dee Sharp's "Mashed Potato Time" and The Marvelettes' "Please Mr. Postman," and has the dance energy of "The Twist;" all chart-toppers in their time that have maintained a place in pop culture through film and television. Every instance of the backup singers calling out "he did the mash!" as well as the "wah-ooh's" and hand-claps that pepper the track make it contagiously catchy. A novelty song didn't have to go so hard, but "Monster Mash" did. It's got groove! It's got spunk! And in emulating these musical styles, "Monster Mash" has lived beyond the confines of the decade that saw its rise, because this era of music is timeless. If you removed the lyrics, the song would still be good. It's perfect 60s pop simplicity.

And it's is a Halloween song!

While the culture is blessed with an embarrassment of riches when it comes to Christmas songs, there are very few songs that cater to Halloween lovers. "Thriller" now has its unfortunate connotations, and "Ghostbusters" and "Somebody's Watching Me" feel a bit dated, even if they remain beloved. We'll always have the Misfits' songbook, and The Cramps, Alice Cooper, The Damned, and other artists have gifted their goth sensibilities to our Halloween playlists. But in terms of a classic jam, we've only got one. (And this one has the benefit of not being date rapey like "Baby, It's Cold Outside.")

The song basically tells the story of every cookout where someone throws on "Cupid Shuffle" or "No Rompas Mi Corazón" (if you, like me, are extremely Mexican), making it extremely relatable to people of all walks of life. Pickett leans heavily into his Karloff impersonation, spookily crooning about a mad scientist who's posted up in his laboratory when—holy shit!—his monster rises from the grave and moves in such a way that it inadvertently incites a dance craze. Then a rager erupts, and everyone comes through: Wolfman, Dracula, Dracula's kid, ghouls, Igor providing percussion with some chains, "coffin-bangers," everybody—alive or dead. They heard that jam hit the boombox, and witnessed dope-ass dance moves (basically whatever era-specific dance plus stiff, protruding Frankenstein monster arms), and the power of the mash compelled them to boogie down. The beasts and baddies were united for three minutes and 12 seconds, and thus was born a graveyard (and chart) smash. If the "Monster Mash" was indeed based on true events, I bet whenever the Wolfman runs into Dracula he's like, "Ay man, remember that one time we all went buck wild at the graveyard? That was the fucking best." It honestly sounds like the best party ever, and who doesn't want to go to the best party ever? At the time of its release, most critics were delighted; only the BBC were a bunch of haters, banning the song for being "too morbid." Being that much of a dweeb is what gets your invitation to the Transylvania Twist lost in the mail.

But, really, does it still slap?

The song is, of course, corny, but that's part of its beauty. "Monster Mash" is good, clean, Halloween fun. You can dance to it; you can sing along knowing no one's getting their drink spiked; and you can revel in its dorky imagining of a dance party involving a back-up band called The Crypt-Kicker Five. It slaps, forever and always, all the way to the grave. Case closed.

30 Oct 20:43

Llega la primera gran ópera en gallego del siglo XXI

by Julián Carrillo

Es posible que el domingo 10 de noviembre traiga a España un nuevo Gobierno, se sabrá a las 20 horas. Pero lo que es más seguro es que a esa misma hora se abrirá el telón del Auditorio de Galicia para el estreno de A amnesia de Clío, la primera ópera gallega del gran formato de este siglo. La obra tiene la música de Fernando Buide (Santiago de Compostela, 1980), texto de Fernando Epelde (Ourense, 1980) y puesta en escena de Marta Pazos (Pontevedra,1976) y contará con el concurso de la Real Filharmonía de Galicia (RFG) dirigida por Paul Daniel (Birmingham, 1958) y el Orfeón Terra a Nosa, que conduce Miro Moreira (Santiago de Compostela). La segunda representación tendrá lugar el martes 12 en el Teatro Colón de A Coruña.

Seguir leyendo.

30 Oct 20:42

"the depths of gamer hell."

by Fizz
The Very Real Person Behind Twitter's Surreal 'Shitty Gamer Takes' Account [Vice Gaming] "You might think you've read the worst gamers have to offer. This account argues otherwise. It's an account both exhausting and cathartic, where the typical response is likely to be the same face as the account's fatigued Cole Phelps avatar. You're forced to bear witness to the frustrating hypocrisy and regressive views shared by a surprisingly large swathe of the video game community, but because Shitty Gamer Takes's following is mostly people there to communally dunk on these people, at its best, it can be a place that feels oddly welcoming. Sometimes, I'll click through the hilarious responses to a particularly infuriating take and, for a brief and shining moment, be reminded how many good people are out there. There are a lot of joke accounts on Twitter, but Shitty Gamer Takes often achieves more than just humor." [via: Twitter @GamerTakes] [NSFW Warning: Twitter account is full of screenshots of offensive comments: sexism, racism, misogyny, homophobia, transphobia, threats of violence, etc.]
30 Oct 18:17

Núñez Seixas: “Todos somos nacionalistas”

by Cristina Huete

Con los recuerdos aún calientes de la sentencia del procés y de la exhumación de Franco, el catedrático de Historia Contemporánea en la Universidad de Santiago de Compostela (en excedencia) Xosé Manoel Núñez Seixas (Ourense, 53 años) ha sido distinguido con el Premio Nacional de Ensayo, que concede el Ministerio de Cultura y Deporte, por su obra Suspiros de España. El nacionalismo español 1808-2018. Un libro en el que hace un repaso de las diversas causas y modos del españolismo actual.

Seguir leyendo.

30 Oct 18:17

Galiza, terra de lobos

by Jorge Paços

“Vim alumar diante de mim os olhos dos lobos, e foi como se me cravassem alambres na testa” (Ánxel Fole)

O lobo, que foi eliminado de modo rápido e implacável na maior parte da Europa occidental, sobreviviu na Galiza. Como em muitos outros ámbitos do património natural e ambiental, a nossa Terra atravessou a história como se fosse umha autêntica ilha: mui bem conectada como o Atlántico e o mundo, mas ao mesmo tempo blindada face influências exteriores agressivas.

Na Inglaterra, de desagrarizaçom temperá e capitalismo agrário precoz, o derradeiro lobo foi abatido em 1680; na Irlanda, o exemplar mais resistente caiu por volta dum século depois. Na França e na Alemanha, os lobos nom chegárom vivos ao século XX. A Galiza ‘com umha geografia separatista’ (segundo dixera um deputado da direita espanhola na década de 30), o lobo continuou campando nos nossos montes: ameaçando os labregos, engordando as lendas negras da cultura popular, e servindo à igreja para difundir poderosas metáforas do mal, a escuridade e a morte. E porém, quiçá nom há nenhum animal coma ele, que seja capaz de concitar ódio e admiraçom ao mesmo tempo.

Por sobreviver, o lobo até sobreviviu aos embates falsamente civilizatórios do franquismo. A ditadura incluira-o na lista de objectivos da ‘Junta para a Instinçom de Animais Daninhos’. Houvo umha cruzada para a brutal colonizaçom do território, e também para a extinçom deliberada dos animais riscados de nocivos. Seguia-se o esquema das batidas de extermínio medievais, mas agora com meios tecnológicos contemporáneos, e num mundo que pretendia comer espaço ao bosque e ao mato até apagá-lo do mapa. Salazar, imitante do franquismo, realizou a mesma operaçom em Portugal, e confinou o animal aos cordais do norte. O lobo sobrevive, sem embargo, nas serras da velha Gallaecia en no sul peninsular, em Serra Morena, as duras décadas de 50 a 70. A partir dos 90, com o retrocesso do mundo agrário consumado e o crescimento do bosque, industrial ou natural, o lobo recupera terreno nos montes da Galiza. Também o fai em Espanha e Itália.

Quem é o lobo?

Antes de entrarmos nas famas e nas lendas, cumpre conhecer este nosso vizinho esquivo. Trata-se do ‘Canis Lupus signatus’. Irmao do lobo europeu, de tamanho mais pequeno, recebe a denominaçom latina de ‘manchado’ pola sua pelagem de cor irregular. Um macho grande pode erguer até 70 cm do chao, e extender-se até 1’80 de longo. É difícil confundi-lo com o cam, o seu descendente amaestrado. Apresenta umha testa mui grande, maciça, quadrangular, cuja forma responde à necessidade de fortes e poderosas mandíbulas. É dos poucos grandes carnívoros da Península Ibérica, e as pegadas que deixa a sua dentámia nom som comparáveis às de nenhum outro animal. Os restos mutilados das suas presas assustárom ao ser humano desde tempo imemorial.

Grandes fondistas, podem percorrer até 60 kilómetros numha noite, mesmo no terreno esgrévio do monte baixo, que é o seu predilecto. Na Galiza continuam a ser umha espécie ameaçada, e é por isso que em 2006 se aprovou umha Lei de Protecçom do Lobo, que o ecologismo sempre considerou insuficiente e puramente formal. Sabe-se que a caça e o envenenamento clandestino continuam. Trás passarem o seu momento mais crítico nos anos 70 e 80, os lobos galegos recolonizárom território. Hoje -se contarmos apenas os dados da CAG- estima-se que existem mais de 700 exemplares, os mais deles organizados em mandas de sete a nove exemplares. Estima-se que até um quarto deles viviriam dissociados, como ‘lobos solitários’, subsistindo precariamente sem apoio do grupo. O montanheiro experimentado, se é cauteloso e paciente, poderia ver esta fera esquiva e inteligente em várias das nossas serras: no oeste, no Barbança, no Suído e e na Loba; no centro do país, no Deça; no norte, nas estibaçons montanhosas que descem à Marinha; e obviamente no leste, nas grandes serras escarpadas que se extendem até a Galiza irredenta, nomeadamente na terra das Portelas.

Cachorro de lobo abatido no Barbança em 2012. A Junta autoriza batidas ante a crítica ambientalista. Imagem:medioambiente.blogspot.com

De onde vem o ódio que lhe professa o lavrador? Possivelmente de muito longe. O lobo é um súper-depredador que caça mais do que precisa, por vezes inçando os montes de restos que nom come. Os especialistas afirmam que se trata da herança genética da época glaciar, quando o lobo armazenava presas mortas para serem comidas em tempos de penúria. O certo é que aos nossos ancestros deveu impressionar-lhes também os enormes parecidos do lobo com o humano, alguns sombrios. A sua organizaçom em clans hierárquicos, que tanto recordam às famílias e às pequenas comunidades humanas, pois organizam-se em parelhas monogámicas e som guiados por dirigentes; a sua técnica de caça, baseada no acurralamento e na extenuaçom das grandes presas; e até o cuidado posto na criança dos lobatos: as fémias construem sempre as lobeiras acarom dum regato e orientadas ao sul, procurando a maior comodidade. Com inteligência, e para minimizarem problemas com os humanos, nunca caçam nas zonas onde criam.

Mitos, admiraçom e medo

Existe um problema objectivo do humano com o lobo pois, desde tempos remotos, a fera ameaça as fontes de sobrevivência das comunidades campesinas. No Paleolítico, foi rival directo, em inteligência, estratégia caçadora e capacidade de subsistência, dos primeiros humanos. Ainda a dia de hoje, no mundo industrializado, e com a razom da sua parte, organizaçons como o SLG denunciam a tardança dos gadeiros em cobrar as indenizaçons polos ataques lobunos. Em 2008, parte do ecologismo organizado reclamou que os gadeiros nom fossem indenizados por danos, senom subsidiados se viverem em zona lobuna.

O resto dos ódios, porém, pertence ao terreno do exagero. Com a míngua de lobos multiplica-se umha das suas presas naturais, o javarim, com os consabidos danos aos cutivos. Científicos descobrírom também que numha natureza que acada o seu clímax, o lobo recorre menos aos ataques ao gado, para se centrar nos corços e outras presas selvagens. E finalmente, ainda que se testemunham casos pontuais de ataques a humanos -sobretodo nenos-, mui raramente o lobo coloca um desafio frontal às pessoas.

Foxo do lobo na montanha galega

A Igreja católica, que precisava de imagens reais para ilustrar a sua noçom do demo, tivo no lobo figura predilecta. Batidas e monteirias medievais -recriativas ou comunitárias- tivérom bençom eclesiástica. Dizia-se que o lobo era o dianho, que só comia a parte esquerda das suas vítimas (a parte demoníaca), e que Deus o castigara a ser coxo pola sua maldade (o lobo tem as grupas muito mais baixas que a parte superior do lombo, astúcia do desenho natural que lhe permite correr até 40 km por hora). A força do bem -particularmente a força do bem cristao- podia com o pior dos males, o mal dos lobos. Por isso Sam Francisco de Asis domestica um lobo, e o Sam Froilám galaico, de Lugo e Leom, amansa esta fera e utiliza-a como mula de cárrega para levar os seus enseres.

Contra o maniqueísmo católico, existírom concepçons mais dialécticas, que por outra parte tenhem as suas origens nas religions indoeuropeias. Como expugemos no caso do corvo, a figura do lobo é ambivalente nas culturas ancestrais, também na céltica. O lobo é demasiado parecido a nós como para odiarmo-lo por completo. Na nosssa toponínimia, aparece nos ‘Ulfe’ emparentados com o ‘wolf’ germánico; também em apelidos como ‘lobeira’, ‘lobato’ ou ‘foxo’ (em alusom às trampas que se utilizavam para eliminá-los).

Desde a antiguidade grega, o lobisome é umha figura matizável: Zeus castiga ao rei Licaom de Arcádia a virar lobo por lhe oferecer carne humana. Mas o lobo também se identifica com Apolo como dador de luz, já que tem capacidade para ver na noite.

Os lobisomes aparecem em clássicos como Virgílio e Petrónio, ou nas sagas do Ulster da mitologia irlandesa. La Morrigan, deusa da guerra, aparece acompanhada por lobos. Na Galiza, onde o imaginário e o real parecem confundir-se, o maior caso de licantropia peninsular chegou ao século XIX. Manuel Blanco Romasanta, psicópata assassino confesso de doze pessoas, baseou a sua defesa no alegado padecimento do licántropo.

Sam Francisco domando um lobo. Imagem recorrente do bem cristao contra a natureza selvagem

Ainda, nom todo no lobo é sinistro. Indómito, inteligente, digno, os traços humanos que se vírom no animal fixérom-no símbolo dos ladrons de antano, os bandidos com código moral e enfrentamento militante às convençons. Eis a nossa ‘Pepa a Loba’, mulher proscrita e insubmissa, que levava como alcunha o nome desta fera; ou, muitos séculos antes, a Rainha Lupa, dirigente fachendosa que se negava a reconhecer a tumba do Apóstolo supostamente descoberta em Compostela.

Hobbes, um dos pais do pensamento reaccionário, dixera aquilo de que ‘o homem é um lobo para o homem’, aponhendo, falsamente, a sofisticada violência dos humanos a um depredador que sobrevive como pode, e que tivo que aturar falcatruadas e crueldades da nossa civilizaçom. Os mais dos intelectuais e artistas galeguistas seguírom esta tradiçom: ‘fazei monteria com os lobos da terra’, dixera Cabanilhas em alusom à praga caciquil; e a cançom de Suso Vaamonde chamando ao combate animava ao povo ‘colhe a fouce e mata o lobo’.

Nom todo o pensamento segue esta linha, porém: Uxío Novoneyra limitara-se a consignar em verso o efeito que produzia nos humanos: ‘o lobo: os olhos do lombo do lobo’. Nos seus versos, segundo ele declarou, transmitiu o fundo medo e soidade que pode embargar por vezes ao homem ou à mulher na montanha. Como todas as suas achegas à natureza, nesta transpira-se humildade.

O carlista Xosé María Castroviejo, na sua crónica de viagem dos Ancares (‘Viaje por los montes y chimeneas de Galicia’), lembrava como o medo inteligente e dosificado da fera é capaz de afectar o comportamento humano: ‘ao vizinho Pepe do Quelho branqueou-lhe o cabelo polo medo ao sentir o alento do lobo’, escreveu.

Placa de bronze da era de Vendel: um guerreiro escandinavo toma a força com feiçom de lobo, equivalente ao leom valente de outras culturas

Som as versons contemporáneas dumha crença antiquíssima, a do lobo astuto, com poderes mágicos, que nom só arrepia: também embaça, isto é, fascina. Se se produz um reencontro humano com a Terra, por força terá que valorizar o que de extraordinário há neste animal que resistiu tantos dos nossos atropelos.

30 Oct 18:15

How Steak Became Manly and Salads Became Feminine

by Heated Editors

In ‘American Cuisine: And How It Got This Way,’ author Paul Freedman points to the late 19th century

Continue reading on Heated »

30 Oct 18:13

How to Quit Your Job and Become... a Webcam Girl!

by Rose Stokes

Quit Your Shit Job is a column that interviews people who left their totally average jobs to do something they actually wanted.This week, we speak to London-based cam girl Fox (aka Foxtress). She quit her exhausting gig as a teacher and a recruiter to become a professional webcammer.

VICE: What did you do previously?
Foxy: I worked as a part-time teacher in a primary school. I balanced my time between that and a teaching recruitment job.

Why did it suck?
The pay wasn’t good for the amount of emotional energy it took to do teaching well, and I became frustrated with the system. My main motivation for becoming a teacher was to spend time with students and help them. Increasingly, I felt that my time was being taken away from that and pushed towards annoying bureaucracy. The recruitment job was a horror show.

What did you switch to instead?
A cam girl. I’m what’s known as a switch, which basically means that I can – and will – perform both submissive and dominant roles on cam, which is considered fairly unusual.

Was there a lightbulb moment?
I reached a bit of a crossroads where I was completely burnt out and in dire need of change. I’ve always lived by the motto “impulse is fun”, so I decided to throw the towel in and start again. Not long before, I’d met my now best friend, who works as a professional dominatrix. I’d dabbled in a bit of camming, and she encouraged me to give it a go. She was so supportive, she set me up with an account on AdultWork [the leading site for cam performers], and even lent me her webcam.

A lot of people have the idea that cam girls are passive and just do what they’re told by men on the other side of a screen, but it’s not like that at all! To be honest, I very rarely take my clothes off these days. Being able to draw clear parameters around what I will and won’t do has given me a sense of confidence about my body and my wellbeing that I didn’t have before.

Sex work truly saved my life. After a traumatic childhood and some unhealthy relationships with men in my adult life, this job has helped me to feel more in control of my body and what happens to it. My clients treat me better than former partners have, and I feel valued and accepted in my job.

1572436199986-1572435716924-IMG_0443
All photos courtesy of Foxy

How does it work?
Punters connect via a site, where they can choose what they’re looking for in terms of gender, physical and sexual preferences, including dominant or submissive. I’ll switch my camera on at home if I’m available, and the site sends out a tweet to my followers in case they want to drop by. I charge by the minute – I set the rates myself and pay a percentage to the platform.

What do you love most about your job?
I think the biggest benefit for me is that it’s so flexible. I can fit it around my life rather than the other way round. I suffer with my mental health, and this job allows me to stop when I need to. I love that I’m not bound by the usual Monday-to-Friday, nine-to-five structure. I’m a free spirit and get bored really easily, so routine has never suited me.

I guess another great thing in terms of my mental wellbeing is that it is, in essence, a job that encourages human interaction – both for me and for the client. Being able to connect with people and help them socialise is a real bonus. Some of my clients are physically or mentally disabled and don’t often leave the house.

Are there any downsides?
It’s quite “boom and bust” by nature. You can have a great week and then next week hit a slump and make next to nothing. Similarly, you can switch on your webcam and sit there for 18 hours and get no work, or you can work for two hours and make £100 or more. Oh, and the physical upkeep is costly! I’m forever having to get my hair done, along with my nails, and often have to buy new lingerie and props.

It can also be quite a lonely endeavour. Under current UK law, working as a cam girl is legal, but only if you are alone. If two cam girls were sitting in the same room, operating separate cameras and interacting with two different people, this would be considered a brothel under the current legislation. We’re therefore forced to be alone all day in order to avoid the threat of prosecution.

This is why I – alongside many others – am advocating for decriminalisation of sex work in the UK. It’s time the government supported those that work in this industry and modified outdated legislation.

Have there been any funny moments?
I’ve made men stick their dicks in golden syrup cans – it doesn’t get much sweeter than that!

What do you wish you'd known about your new job before you started?
How hard it can be to break into the industry – not that it would have deterred me. I’ve also decided not to share what I do with some of my family, mainly to avoid the endless questions I’d have to answer. Most of the people close to me are fine with it, but wouldn’t it be great to live in a world where it was just as socially acceptable as being a medical professional?

Foxy cam girl

What advice would you give someone who wanted to get into camming?
Join Fetlife, which is basically the Facebook of the BDSM world. Connect with people and read the things they post, then go to as many events as you can and speak to people. There are regular “munches”, which are meet-ups for BDSM people in pubs. It’s a great place to make friends, meet potential clients and learn more about the job.

Rate your life out of 10 before, and now:
Before, it was a three – at a push. I didn’t have any confidence, felt ugly every day and like a perpetual outsider. I was miserable. Now it’s more like a 7 or 8 – I’m not quite where I want to be but I’m happy with where I am. I’m determined to get to a 10 in the near future, so watch this space!

What advice would you give other people who hate their jobs?
If there’s something else you enjoy more go and do it! You only live once, and once is enough if you do it right.

@RoseStokes

30 Oct 18:08

Evil Is a Way of Avoiding Explanation

by chavenet
30 Oct 18:06

O Concello de Santiago ofrece un "Manual de recursos en lingua galega para actos funerarios" ás empresas do sector

O alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo, e a concelleira de Políticas Lingüísticas, Noa Díaz, entregaron aos responsables das funerarias Apóstol Santiago, Casablanca e Albia o Manual de recursos en lingua galega para actos funerarios. En vésperas de datas sinaladas de lembranza das persoas queridas falecidas, o Concello ofrece así ás empresas un incentivo para ofrecer os servizos funerarios en galego e para facilitar o uso correcto e normativo do idioma.
30 Oct 18:02

We’re the Husbands from Every Haunted House Movie, and We Think You’re Just Not Giving Our New Home a Chance

by Amanda Lehr

Now, Muriel, no one said that moving was going to be easy. It’s been a chaotic time for all of us. And, true, our new place isn’t perfect. It doesn’t have the crown molding you wanted. There’s no central air. And, yes, every night at 3 AM, we’re awakened by frantic scratching sounds from inside the walls. It’s just the house settling, sweetheart! You know, like we did in ’96.

- - -

Okay, I admit it, Angela: the space gets a little drafty. And the roof leaks into the attic when it rains. And all the water stains look like faces. Buyer beware, I suppose! I’ll go to Home Depot tomorrow.

- - -

Sometimes, BethAnn, to get a historic home at such a steal, you have to take a few lumps and bumps. Or rashes. Or unexplained bite marks.

- - -

Sandra, I know you miss the city, and your friends, and your law career. But think about what’s good for the family! I mean, when’s the last time the kids have been around this much nature? Not a soul for miles!!! With views like this, who needs cell service???

- - -

Glennifer, you say you didn’t come here to scrub ectoplasm out of the upholstery or sweep piles of dead birds off the front porch. I hear you. But all of us are making sacrifices. My daily commute is twenty minutes longer!

- - -

Elise, I think it’s a little hypocritical that you want to check into a hotel. Weren’t you the one who wanted to spend more time together as a family? That means you, me, Harper, Harper’s new invisible friend, and the swarms of flies that periodically pour from our open mouths. Do you really want to ruin Taco Night?

- - -

Mary-Jo, I know that Liam has been bouncing off the walls lately. (“Crawling up,” you say? Tomato, tomahto.) But that’s just little boys for you! Personally, I was hoping football would be his sport, but, with those backbends, the kid’s going to be a heck of a gymnast. And he’s learning Latin? Hello, scholarship!!!!

- - -

Sherrilynne, I’m sorry to hear that you feel “on edge.” And “trapped.” And “like the wallpaper of your psyche is peeling back in ribbons.” That’s heavy. It sounds like you could use some more self-care, darling. Like when I go to the basement in the middle of the night and stare at the furnace with no expression. That’s my “me time.”

- - -

Blertrude, of course I’m listening to you! I mean, it’s kind of hard not to with all that screaming. Can we talk about this later after you’ve calmed down?

- - -

Leanne, I know exactly what you mean. Sometimes, I look into the mirror in the morning and think, “Who is that old man with the receding hairline and glowing red eyes staring back at me?” Parenthood — it’s not for sissies!

- - -

Janet, I know we’re in a bit of a rough patch, but I’m surprised at you… Of course I’m not seeing someone else! And if I was, she definitely wouldn’t be some suicide blonde with a French maid outfit and half a face who lives next to the furnace. You’re the only girl for me, honey-bunny. Even if you do get jealous.

- - -

Angela, try to look at it this way. Eventually, we may outgrow this place. Or I may get the ax from the woodshed and, at last, act out my violent dreams. But even if we’re not here forever (though we could be!!!!! Who knows???), we all need to put in the work if this house is going to become a home. Right? Now, if you excuse me, I think the furnace is calling me.

29 Oct 15:58

Crónicas de 'La familia Addams': más de 80 años de cómics, cine y televisión con el clan más macabro de la comedia infantil

by Jorge Loser

Crónicas de 'La familia Addams': más de 80 años de cómics, cine y televisión con el clan más macabro de la comedia infantil

Hace veintiséis años de la última aparición en pantalla grande de La familia Addams, pero por fin vuelve a los cines. Siguen igual de espeluznantes, excéntricos y misteriosos pero ahora con animación digital. La familia creada por el dibujante Charles Addams, sigue en el imaginario colectivo tras haber aparecido en periódicos, libros, películas, series de televisión y hasta un musical durante los últimos 80 años.

Muchas variaciones que al final indican que no todas las ficciones son solo hijas de su tiempo y más que adaptarse a las nuevas costumbres consiguen cambiar su envoltorio para ofrecer algo parecido y que sirva de entretenimiento tenebroso en diferentes generaciones. Repasamos la principales aproximaciones a la obra de Addams, desde su concepción en viñetas a las encarnaciones de cine, teatro, animación y series.

The New Yorker (1938-1988)

Addams Comic

Mucha gente asume que La familia Addams comenzó su andadura en televisión, pero en realidad aparecieron en una serie de tiras y viñetas de cómic para la prestigiosa revista** The New Yorker** en 1938. Charles Addams, un dibujante independiente supuestamente basó la apariencia etérea de Morticia Addams en su primera esposa, y se dice que su segunda esposa era aún un más parecida. Esta acabaría estafando a su esposo por los derechos televisivos y cinematográficos de sus personajes.

En los tebeos ya estaban todas las señas de identidad de la familia. El humor cáustico, el jugueteo con lo macabro y la parodia de los arquetipos del cine de monstruos y casas encantadas. Miércoles ya tenía afición por decapitar a las muñecas, los pulpos e intentar acabar con su hermano, Pugsley. Ah, ninguno de los personajes tuvo un nombre hasta que se desarrollaron para la televisión en la década de 1960.

La familia Addams (The Addams Family, 1964–66)

La serie de televisión original del canal ABC fue la responsable del éxito mundial de la creación de Addams. Desarrollada por David Levy, duró 64 episodios durante dos temporadas desde el 8 de septiembre de 1964, una semana antes de otra comedia familiar de terror, ‘Los Monsters (The Munsters,1964-1966). Por culpa de la exmujer del autor, la serie tuvo que esperar hasta que recibió el dinero que pedía para llegar a un acuerdo. Fue un gran éxito que protagonizaba John Astin como Gómez en una versión suavizada respecto al papel y Carolyn Jones como su fría esposa Morticia.

El blanco y negro le sentaba bien a la estética de la familia en esta versión clásica que se hizo popular también en parte gracias a la melodía pegadiza de Vic Mizzy y los chasquidos de dedos. El autor amaba la canción, pero nunca le convenció que el humor no fuera tan macabro como el de sus ilustraciones. Aunque el éxito de la serie vino con un inconveniente, hizo que The New Yorker no siguiera publicando las viñetas por un conflicto de intereses.

The Addams Family Fun-house (1973)

Addamsfun House 1973

Debido al éxito de la serie, la cadena ABC hizo un piloto para un programa de variedades basado en la ficción pero cambiando las caras para cada papel. Jack Riley y Liz Torres como Gómez y Morticia o Butch Patrick como Pugsley, en un irónico casting, ya que interpretó al pequeño Eddie Munster en ‘Los Monsters’, la competencia. Este episodio fue retransmitido como un especial pero no llegó a más.

La familia Addams animada (The Addams Family animated, 1973–75)

Hubo un episodio de Scooby-Doo en la que la pandilla del Gran Danés se encontraba con la familia Addams. Tuvo buena respuesta y en Hanna-Barbera decidieron a llevar a la familia a la animación para su propio programa. Los personajes fueron modelados según los cómics de Addams, y duró una temporada y otra de reposiciones. Los colores eran brillantes y vivos, pero hay versiones en blanco y negro que hacen la experiencia aún más parecida a las tiras.

Uno de los cambios más importantes fue que la familia se echaba a la carretera en una autocaravana victoriana estilo ‘Los autos locos’. Una curiosidad es que Jodie Foster hacía de Pugsley con 10 años. La serie tiene el encanto típico de las series de Hanna-Barbera y se adaptaba a los motivos góticos de la naturaleza terrorífica que acompaña sus aventuras sobrenaturales.

Halloween with the New Addams Family (1977)

Este especial fue una reunión del elenco original de la serie de 1964, 11 años después de que fuera cancelada. Con una trama arquetípica, que se sigue reutilizando hasta en la última, el conflicto de extraños “normales” allanado la casa de la pobre familia. Es la primera vez que se les veía en color, con todos de vuelta en sus papeles, excepto Blossom Rock como la abuela, que falleció poco después de la emisión de la serie. La saga iniciaría un silencio de casi 20 años entre productos de la franquicia.

La familia Addams (The Addams Family, 1991)

Charles Addams murió de un ataque al corazón en 1988, a los 78 años. Se perdió el mayor resurgimiento de sus personajes, una película de 30 millones de dólares que sirvió como debut al director Barry Sonnenfeld. Protagonizada por Raúl Juliá (Gómez), Anjelica Huston (Morticia), la inolvidable Christina Ricci (Miércoles), y Christopher Lloyd (fétido), entre otros. Fue un gran éxito, tanto crítica como comercialmente, recaudando 191 millones en la taquilla mundial y generó una fiebre que incluía hasta videojuegos.

Para muchos, esta película es la encarnación más popular de la franquicia debido a su sensibilidad moderna, sus altos valores de producción con un diseño de arte que no envejece y su tono macabro y lleno de ideas ingeniosas. Curiosamente, el éxito de la película también llevó a la creación de una popular máquina de pinball, que se ha convertido en la más vendida de todos los tiempos (con más de 20.000 unidades vendidas desde 1992).

La familia Addams: la serie animada vol 2 (1992–93)

El tremendo éxito de la película se Sonnenfeld llevó a que la familia regresara a la cadena ABC con una nueva producción de Hanna-Barbera que contó en su reparto con John Astin retomando el papel de Gómez desde los 60, Nancy Linari como Morticia, o Debi Derryberry como Miércoles. Llegó a durar dos temporadas y posee esa cualidad de dibujos animados edgy de los 90 como la adaptación de Bitelchús, que administraban pequeñas dosis de imaginario macabro y humor negro en los programas infantiles de la época.

La familia Addams. La tradición continúa (Addams Family Values, 1993)

Tras haber recuperado tres veces su inversión no fue una sorpresa que Paramount Pictures recuperase al elenco original para una nueva aventura que, pese a ser tan buena como la anterior, no tuvo tanto éxito como su predecesora. Miércoles se hizo la estrella absoluta acercándose mucho más al oscuro sentido del humor de las viñetas de Charles Addams. Llevando a las llamas a su campamento de verano en llamas. Algo que llama poderosamente la atención frente a la miércoles receptiva al blandito discurso integrador de la última versión.

La familia Addams: La reunión (Addams Family Reunion, 1998)

Aunque parezca una secuela barata de las dos películas de Sonnenfeld, esta olvidada entrega era, en realidad, el piloto para una comedia de larga duración, pero dado que no funcionó demasiado bien, el episodio fue reempaquetado como una película directa al mercado de vídeo. Aunque Carel Struycken regresó como Lurch (ayudando a la creencia de que era una secuela), el resto de la familia fue reemplazada. Lamentablemente, no se salva ni con Tim Curry como Gómez o Daryl Hannah como Morticia y duele ver algunos efectos digitales de CGI jurásico.

La nueva familia Addams (The New Addams Family 1998–99)

Si la película para vídeo ha sido olvidada, esta comedia de situación parece no haber existido, a pesar de durar 65 episodios, uno más que la valorada versión de los años 60. Fue rodada en Vancouver, y la única que repetía papel fue Nicole Furgee como Miércoles. Aunque John Astin llegó a actuar como abuelo Addams. Su combinación de formato como la de los 60 (actualizando muchos de los episodios clásicos a los tiempos modernos) con el tabasco de las películas más corrosivas de los años 90, fue un éxito de audiencia en Norteamérica.

The Addams Family Musical (2010)

La versión musical de la familia se empezó a preparar en 2007, escrito por veteranos de Broadway y con Andrew Lippa componiendo las canciones. Después de una prueba en 2009 en Chicago, llegó a Broadway con buenas críticas, donde harían 722 actuaciones antes de realizar una gira nacional. En 2015 revivió en Chicago y hay planes para que recorra el Reino Unido e Irlanda, después de su estreno en el Festival de Edimburgo en 2017.

Adult Wednesday (2013– )

Aunque no pertenece al canon oficial, esta curiosidad es interesante por cómo aprovecha los formatos de webserie de youtube para ofrecer una visión de la nostalgia desde la perspectiva de la comedia. Creada, producida, escrita y protagonizada por Melissa Hunter, tiene conexiones con Saturday Night Live y básicamente cuenta cómo afrontaría la edad adulta en la actualidad una Miércoles Addams fuera de su ambiente familiar.

La familia Addams (The Addams family, 2019)

Universal Pictures empezó a macerar la idea de una nueva película en 2010 y la esperanza era hacer una versión animada en stop-motion volviendo a los dibujos originales de Charles Addams. Tim Burton iba a producir y dirigir, pero el proyecto se desmoronó en 2013. Esta nueva encarnación con Oscar Issac como Gómez, Charlize Theron como Morticia, Chloë Grace Moretz como miércoles y Finn Wolfhard como Pugsley se parece a los dibujos de Addams con algunas variaciones geniales como las trenzas de miércoles terminadas en nudos de horca.

La película tiene cosas notables, y detalles de imaginería gótica subvertida para crear divertidos gags pero no acaba de asimilar bien el cambio a un mercado de cine de animación digital con ciertas obligaciones como montajes musicales modernos, imitación de escenas de acción de otras películas, gags recurrentes y, lo peor de todo, un predecible y sobado mensaje integrador azucarado, facilón y adecuado a los tiempos que da reacción alérgica al atrevimiento, mala baba y complicidad con la inteligencia del espectador infantil de las dos versiones de Sonnenfeld.

También te recomendamos

Disfrutando con las desgracias ajenas: 13 iconos del humor negro en el cine

Las 21 mejores películas de los últimos cinco años para pasar un Halloween de risa y miedo

Tráiler final de 'La familia Addams': los creadores de 'La fiesta de las salchichas' nos traen la primera película animada de los divertidos Addams

-
La noticia Crónicas de 'La familia Addams': más de 80 años de cómics, cine y televisión con el clan más macabro de la comedia infantil fue publicada originalmente en Espinof por Jorge Loser .

29 Oct 15:52

Contos e cantos das mulheres da mina

by raquel cecilia
uxía amigo

O grupo de trabalho Mulheres de Ouro Negro investigou as relaçons entre a minaria, as mulheres e o papel das coplas e dos relatos de vida na construçom da história

O grupo de trabalho mulheres e wolframio nasce graças à retrospetiva que o Centro Galego de Arte Contemporânea dedicou, em 2016, à artista plástica Eva Lloch. Foi intitulada Cut Through the Fog (Corte através da névoa). Lloch organizou umhas jornadas em que indagou sobre a história do wolfram no tecido industrial, social e artístico galego. Naquele encontro topárom-se Faia Díaz, Helena Salgueiro e Patricia Coucheiro.

“O wolframio parece um tema mui desconectado do nosso imaginário”, explica Faia, “mas nas jornadas decatamo-nos de que havia umha temática que nos resultava mais interessante, como mulheres e cantantes, e que som as questons relativas à minaria do wolframio e às mulheres”. Nelas escuitárom falar dumhas mulheres de Varilongo, no concelho de Santa Comba, que cantavam cantos de mina.

Na Galiza, as mulheres acompanhárom e acompanham os labores do campo ou as tarefas do fogar com coplas. Estas letras populares também nascérom no interior das fábricas, como as de conserva. Assim o recolhe o músico e investigador Xurxo Souto, quem apresentou as suas investigaçons no Museu do Povo Galego. Os cantos “empregavam-se como ferramenta coletiva de distraçom, mas também como reflexo e crítica das condiçons sociais e laborais do trabalho das operárias”. Os cantos de mina nom som habituais. Faia, Helena e Patricia sentírom-se atraídas por esta beta de trabalho.”Interessou-nos o impacto que o tema da mina puidesse ter sobre as coplas, sobre a música, sobre a tradiçom oral”.

Na procura das mulheres de Ouro Negro
Nos seus primeiros passos, o grupo de trabalho “Mulheres e wolframio” encontrou cúmplices fundamentais. “Encarna Otero estudou muito o papel da mulher na mina de Fontao (no concelho de Vila de Cruzes)”, di Faia, “ela explicou-nos a importância que tenhem as mulheres na minaria”. A própria Encarna Otero dirigiu o documental “A luz do ouro negro”, em que recolheu as experiências de mulheres que trabalhárom na mina durante o Franquismo. Se bem nom podiam trabalhar nas galerias ou na fábrica, sim faziam trabalhos auxiliares como o lavado ou a separaçom do mineral.

Encarna Otero explicou-nos a importância que tenhem as mulheres na minaria

A primeira testemunha com que contactárom foi María de Fetós, quem trabalhou numha canteira no Monte Pindo e a quem Eva Lloch já entrevistara. Nom foi a única. Antes de elas, muitas pessoas procuraram à María de Fetós e às suas coplas, que a figérom famosa e a levárom até o Luar. “É umha mulher espetacular”, conta Faia, “ela explicou-nos qual era o seu labor na mina, cantou-nos e tocou-nos”. Na sua casa nom escuitárom coplas relacionadas com a minaria, mas sim encontrárom um imaginário em torno da exploraçom no Monte Pindo. Ela trabalhou na mina dez dias, tempo que tardou em aforrar para mercar uns brincos de ouro — conta Faia — mas depois conviveu com capatazes durante dez anos”. A seguir, o grupo contactou com as mulheres de San Salvador, das quais escuitaram falar no CGAC.

As coplas de Hermosinda e Concepción
A de Varilongo foi umha das principais exploraçons de wolframio durante a ditadura. Trabalhadores de Compostela, Teio e outros concelhos vizinhos trasladavam-se até Santa Comba na procura dum emprego. O grupo de trabalho Mulheres e Wolframio chegou a San Salvador, umha paróquia ao norte do concelho, e partilhou tempo e coplas com Hermosinda e Concepción. Nesta viagem, contárom com a ajuda da escritora Carmen Blanco, autora do livro O wolframio en Varilongo.

“Concepción trabalhou quarenta anos na mina, contratada — conta Faia — é umha instituiçom. muita gente foi-lhe recolher coplas nos oitenta”. Tanto ela, que se auto-denomina “umha mina”, quanto Hermosinda discorrérom coplas relacionadas com a sua realidade, neste caso mui influenciadas pola proximidade da mina:

A mina de Varilongo.
Por ganar un patacón,
a mina de Varilongo
foi a miña perdición.

Aunque venimos de noche
no venimos de robar,
somos las machacadoras,
venimos de machacar.

uxía amigo

Os cantos e a história
O processo de investigaçom do grupo de trabalho foi sempre paralelo a um processo de reflexom em torno do papel da mulher e também das coplas, dos contos ou dos relatos de vida na história. “Desde o ponto de vista histórico, contá-las é importantíssimo — ressalta Faia — as vidas destas mulheres nom estám estudadas”. Quando se levam a cabo os estudos históricos “rigorosos”, as fontes escritas, também na história contemporânea, primam sobre as orais. “Sempre se passam por um filtro — explica Faia — entende-se que a gente maior distorce, nom se tomam como fontes fiáveis”. Assim, a parte do relato que nom consta num papel fica nas margens ou é esquecida.

Os cantos, as coplas devidamente analisadas e investigadas, podem ser uma rica fonte de informaçom para reconstruir a história do país. “Isto falei-no com Encarna, que é historiadora, e ela sim contempla estas fontes como umha forma mais de entender que passou”, assinala a investigadora. E, como elas, muitas outras vozes começam a dar atençom à informaçom que podemos encontrar na nossa tradiçom oral. “Eu som historiadora da arte, pero a mim ninguém me ensinou um método de recolha, de tratamento da informaçom”, lamenta Faia. “Gostaria que houvesse um pouco mais de formaçom. Estás estudando os frisos da catedral de nom sei onde, mas a arquitetura viva que temos aqui nom se contempla!”, denuncia.

“Ou começamos a prestar atençom a estas fontes ou estamos a perder umha parte importantíssima da nossa história.”

A falta de formaçom nom impediu que o trabalho do grupo Mulleres e Wolframio continuasse. As suas integrantes dêrom com mais mulheres no caminho dispostas a partilhar o seu relato. Carmen Rivas foi umha delas. Umha mulher de Taragonha, no concelho de Rianxo, que conheceu a cadeia junto a sua filha pequena. Carmen praticava umha atividade comum nas contornas das minas durante o Franquismo: a roubacha. Levava pequenos fragmentos de wolframio que cambiava no mercado negro. Este comércio subterrâneo serviu para dar de comer a muitas famílias e também achegou quartos à resistência antifranquista.

As vidas de María de Fetós, Hermosinda, Concepción e Carmen fôrom apresentadas por Faia em Lugo, no marco das Xornadas de Literatura de Tradición Oral da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega. Ali, Carmen tivo a oportunidade de contar a sua história em primeira pessoa ante o público. “Foi umha oportunidade para mostrar-lle à gente o trabalho que levávamos feito até daquela”, explica Faia. Na atualidade, a equipa está num momento de pausa, aguardando um reencontro que chegará. Por enquanto, Faia só pode valorar positivamente o aprendido polo caminho: “Encontramos umhas vidas intensas, longas e mui ricas; som mulheres fortíssimas, que levavam adiante a horta, a família, pariam, educavam, cantavam… Com elas vai-se um mundo de coplas, de memória, de cousas que já nom se praticam”, conclui Faia, “ou começamos a prestar atençom a estas fontes ou estamos a perder umha parte importantíssima da nossa história”.

O conteúdo Contos e cantos das mulheres da mina aparece primeiro em Novas da Galiza.

29 Oct 12:33

The kid is out of the picture

by aspersioncast
Robert Evans has died at 89. LA Times / NYT / CNN.

Producer of The Godfather and Chinatown, associate of such problematic notables as Roman Polansky and Henry Kissinger, ex-husband of Ali MacGraw (who he claimed was "stolen" from him by Steve McQueen), Evans had an outsized affect on the American film industry of the 1970s, and was a larger-than-life presence in Hollywood for decades.
28 Oct 19:35

Burger King Introduces New Whopper That Heals You a Little Bit

by Mark Roebuck

MIAMI — Burger King announced a new variation on their signature cheeseburger this morning that will reportedly cure some, but not all, of your current ailments. 

“This new Whopper that heals you a little bit is going to revolutionize the fast-food industry,” said Daniel S. Schwartz, CEO of Burger King. “We’ve been doing some experimenting with our burgers the last few years, first the Halloween one, and then Impossible Whopper, but those steps forward pale in comparison to a sandwich that actually restores some of your energy after a long day of work.”

The new menu item, simply referred to as the Standard Whopper Cheeseburger, was rolled out in a few trial markets earlier in the year. Positive feedback from skeptical customers inspired the chain to roll out the addition to all of it’s over 13,000 restaurants as quickly as possible. 

“It sounded like complete bullshit to me,” said Parker Webber, a Fort Wayne, Indiana resident, one of several cities the therapeutic Whopper was tested in. “Hamburgers won’t heal you, that’s ridiculous. Or so I thought. I had one of those bad boys, and not only was it delicious, but I swear to god it woke me up and I felt like I had just had a massage. Best burger I ever had in my life, easily.” 

Though the new sandwich is a trailblazing bit of ingenuity, engineers at Burger King say this is just the first of what will be a series of restorative hamburgers. 

“The Standard Whopper Cheeseburger is just the beginning,” said Tracy Platt, head of ground beef research and development at Burger King. “Soon we will introduce the Standard Whopper Cheeseburger (Large), which will actually be able to stop bleeding from small lacerations. We have others coming that will help with things like runny noses and poison damage, as well as a new brand of Mountain Dew that will enable you to climb stuff really well for a few minutes.”   

The Standard Whopper Cheeseburger will be available at all Burger King locations next week, at a rumored cost of fifty dollars. 

UPDATE: In response to Burger King’s new Standard Whopper Cheeseburger, McDonalds has announced that every value meal at its restaurants will now include a free shield. 

Check out the newest episode of the Hard Drive podcast where we watch and discuss every episode of 1989’s The Super Mario Bros. Super Show!

The post Burger King Introduces New Whopper That Heals You a Little Bit appeared first on The Hard Times.

28 Oct 16:52

As obras da Catedral de Santiago custarán 770.000 euros máis do previsto e achegaraos a Xunta

A restauración actualmente en marcha tivo unha achega estatal de 16,6 millóns de euros que a Xunta completara con outros 387.000, aos que agora engadirá 771.000 non previstos. Detallouno o conselleiro de Cultura durante a presentación do orzamento do seu departamento para 2020, durante a cal a oposición censurou que o Goberno semelle presentar o Xacobeo como "remedio a todos os problemas económicos e sociais" 

28 Oct 16:52

Wow! This Woman Washes Her Vibrator Every Once in a While

by Editor

Most women find it hard to keep up with basic personal hygiene. But not Lindsay Walcott – this amazing woman deigns to wash her vibrator every once in a while!

 

“I’d say I clean it, like, once a month or so, depending on how much I’ve used it,” said Lindsay. “Or if it gets extra gunky or pubey, then I’ll give it a good wipe down.”

 

 

Wow, Lindsay! We’re amazed by your dedication!

 

“I don’t really do anything special,” she humbly said. “There are products out there you can get that aid in cleaning and disinfecting your sex toys, but I just use water, and sometimes soap. If I’m in a rush, I just rub it with a makeup wipe.”

 

“I actually should probably be cleaning it more,” Lindsay added. “We all should.”

 

You’re definitely inspiring us to, sex toy hygiene queen!

 

Friends of Lindsay are absolutely shocked.

 

“I don’t think I’ve ever cleaned my vibrator, not even once,” said Mel Korten. “And I don’t even have one of the tiny ones you just use on your clit. Mine gets fully inserted. Lindsay really goes above and beyond!”

 

“Yeah, my Rabbit has never seen the business end of a bar of soap,” said Theresa Port. “I usually just cope with the yeast infections. Lindsay is blowing my mind with this.”

 

“Next she’s gonna say she washes her legs in the shower,” Theresa added.

 

 

But the incredible Lindsay remains humble.

 

“This seems like the bare minimum I should be doing,” said Lindsay. “I’m just trying to cum without fearing a UTI.”

 

“And realistically, I don’t clean it enough to avoid them,” she added. “Maybe I’ll get to it next week.”

27 Oct 15:48

Las locas andanzas de la oca Luquita por Padrón desde que perdió a su pareja

by uxía lópez

Un hermoso ganso se pasea por la villa llamando la atención de los vecinos, aunque a alguno ya le ha dado un susto

27 Oct 14:11

El BNG reclama al Estado 33 piezas que “fueron expoliadas a Galicia” en el siglo XIX y el franquismo

by EP

El candidato del BNG al Congreso por A Coruña, Néstor Rego, reclamó este sábado al Gobierno central la devolución para Galicia de 33 piezas artísticas, localizadas el viernes en el Museo Arqueológico Nacional, que fueron expoliadas de la Comunidad durante el siglo XIX y a lo largo del franquismo.

Seguir leyendo.

27 Oct 14:11

“Nunca estuvimos tan saturados”

by EP

Cientos de profesionales sanitarios de diferentes puntos de Galicia protagonizaron ayer sábado una manifestación por las calles de Santiago de Compostela, en la que clamaron "por la dignidad" de la atención primaria para pedir "más tiempo" para cada paciente. La marcha, convocada por la Asamblea de Áreas Sanitarias en defensa de la Atención Primaria, salió a las 12 horas de la Alameda de la capital gallega y prosiguió por la zona vieja profiriendo distintos cánticos "de unidad" hasta llegar hasta Praza das Praterías, donde ocupó toda la escalinata hacia Quintana.

Seguir leyendo.

26 Oct 18:40

Así se trasladou a estatua ecuestre de Franco, e así o propio ditador

by Íñigo Mouzo Riobó

Historia de Galicia
Así se trasladou a estatua ecuestre de Franco, e así o propio ditador

Tempo de lectura: 2 min. En paz e sen incidentes, nun ambiente entre festivo e melancólico dependendo de para quen. Así foi a retirada da estatua ecuestre de Franco...

Así se trasladou a estatua ecuestre de Franco, e así o propio ditador
Íñigo Mouzo Riobó

26 Oct 18:40

O Penedo dos Tres Reinos, o marco que divide tres mundos

by Redacción

Historia de Galicia
O Penedo dos Tres Reinos, o marco que divide tres mundos

Tempo de lectura: < 1 min. O Penedo dos Tres Reinos (ou Fragua dos Tres Reinos) é unha elevación de 1.025 metros de altitude, integrada no sistema montañoso da serra...

O Penedo dos Tres Reinos, o marco que divide tres mundos
Redacción

26 Oct 17:29

'Pwnagotchi' Is the Open Source Handheld That Eats Wi-Fi Handshakes

by Lorenzo Franceschi-Bicchierai

Ever wondered what would manifest if you mixed 1990s nostalgia with a clever name and some futuristic hacking tech?

The answer is the Pwnagotchi: a DIY, open source gadget for hacking Wi-Fi that gets smarter the more networks it gets exposed to using machine learning. It also has an adorable interface that reflects different "moods" depending on what it's doing, and echoes the Tamagotchi digital pets of the 90s. The idea is for its user to take it around the city and "feed" it with Wi-Fi handshakes, the process that allows phones or laptops to communicate with other wireless devices like a router or a smart TV.

In theory, these handshakes can then be cracked to reveal the Wi-Fi network’s password, which would be useful if the Pwnagotchi user wanted to hack into the Wi-Fi network at a later time.

Hackers, of course, love it. The software for the Pwnagotchi was publicly released on September 19. Barely a month later, and with little promotion other than on Twitter, there’s already an enthusiastic community of hundreds of security researchers and hackers all over the world who are playing with it, modding it, writing plugins to improve it, and helping each other out on a Slack channel.

“It's gotten me to walk a LOT more instead of taking U-Bahn,” said Darren Martyn, a security researcher who lives in Berlin and said he owns three Pwnagotchis.

The Pwnagotchi is the brainchild of Simone Margaritelli, a security researcher who’s known for other open source hacking projects like Bettercap, and a hacker who goes by the name hexwaxwing.

The two devised the Pwnagotchi to be able to observe the Wi-Fi networks nearby and learn how to collect handshakes more efficiently overtime, using a type of machine learning called “deep reinforcement learning,” the same underlying tech that powers both AlphaGo and Super Mario-playing AIs.

The deep learning algorithm is programmed to optimize the parameters needed to collect as many handshakes as possible. Every network is a bit different, and the way the Pwnagotchi collects handshakes from them will depend on if it’s on a busy street or in an office, for example.

To run the software, all you need is a Raspberry Pi Zero W, a microSD card with at least 8 GB of storage, and an external battery. If you want to see the Pwnagotchi’s cute black and white emoji face, you’ll also need a 2-inch e-paper display, according to the project’s official page. That amounts to a $60 investment, give or take, at the time of publication.

Aside from its cyberpunk bonafides, hexwaxwing said that the cute factor is a big, and intentional, draw.

“I knew adding the face to it would cause people to get extremely attached to their units, and extremely invested in cheering them up. I guarantee you a significant percentage of users came for the cute and stayed for the AI,” hexwaxwing said in an online chat. “I would not be surprised if the majority of users don't actually really care about collecting or cracking handshakes; they just love the idea of a grown-up Tamagotchi for hackers that takes advantage of an environmental playground that exists everywhere—insecure wireless networks! Beautiful.”

Pwnagotchi is very much a work in progress with features being added all the time. Pwnagotchis can now detect other units in the vicinity and exchange end-to-end encrypted messages, for example. For example, thanks to a newly introduced feature, Margaritelli said, the units are able to network and learn cooperatively.

Margaritelli said that he did not intend for Pwnagotchi to become a tool only for professional hackers. Instead, it's more of a learning tool for anyone interested in hacking. The underlying technology and what it does is not new, and there’s nothing illegal about it. In fact, the tool is designed to limit itself not to cause any denial of service on the devices it collects handshakes from, according to Margaritelli.

“The main objective is pushing a bit vendors for mass adoption of safer Wi-Fi technologies (802.11w) and as an educational project for the users to learn from and have fun with,” he said in an online chat.

Subscribe to our new cybersecurity podcast, CYBER.

26 Oct 17:24

How Steak Became Manly and Salads Became Feminine

by Miss Cellania

Manly men eat steak, barbecue, and bacon -just ask Ron Swanson. Women eat yogurt and salads to keep their weight down, but they have a weakness for chocolate. Stereotypes, for sure, but it hasn't always been that way. Up until at least the Civil War, there was no notion of gender-specific foods. Families or other groups ate the same dishes, even when men got first pick. Yale history professor Paul Freedman puts the beginning of the shift around 1870.

As more women spent time outside of the home, however, they were still expected to congregate in gender-specific places.

Chain restaurants geared toward women, such as Schrafft’s, proliferated. They created alcohol-free safe spaces for women to lunch without experiencing the rowdiness of workingmen’s cafés or free-lunch bars, where patrons could get a free midday meal as long as they bought a beer (or two or three).

It was during this period that the notion that some foods were more appropriate for women started to emerge. Magazines and newspaper advice columns identified fish and white meat with minimal sauce, as well as new products like packaged cottage cheese, as “female foods.” And of course, there were desserts and sweets, which women, supposedly, couldn’t resist.

You could see this shift reflected in old Schrafft’s menus: a list of light main courses, accompanied by elaborate desserts with ice cream, cake or whipped cream. Many menus featured more desserts than entrees.

The divide only accelerated as advertisers got involved. Over time, the clash between eating light to maintain her appearance and the obligation to satisfy a man's hearty appetite became a guilt-inducing conundrum for women that advertisers exploited mercilessly. Read up on the history of gendered food at The Conversation. -via Damn Interesting  

26 Oct 12:03

«El gore ya no existe»: Jesús Palacios destripa ‘Goremanía’ en su 25 aniversario

by Jorge Loser

Se cumple el 25 aniversario del primer libro de Jesús Palacios. Goremanía, la primera guía del cine sangriento en España, y probablemente también la primera exhaustiva de cine de terror. El autor dio una charla sobre la creación del libro, el papel del gore y la crítica, cine de terror y la evolución del estudio del mismo y esto es lo que contó.

Aunque la fecha de la edición es de 1995, Jesús Palacios ha tenido a bien celebrar con anticipación los 25 años de una publicación que a muchos les cambiaría la vida y a otros, como poco, les aclararía mucho las ideas en cuanto a las categorías de cine violento y cercano al terror. Goremanía ampliaba los límites del género y nos hacía ver, por primera vez, su vasta extensión más allá de la programación de la televisión y el videoclub del barrio. Más de dos décadas son suficientes para poner distancia y visualizar una etapa en la que internet estaba en sus albores pero no había llegado. Muchos pasamos esos años sin ni siquiera un ordenador personal en casa. El único mapa para no perderse en el género era el papel y los únicos cartógrafos y exploradores de esos límites eran escritores como Palacios o Jordi Costa, a los que se llegaba husmeando en librerías, catálogos de Discoplay o Tipo.

Prologore

En un tiempo en el que los libros funcionaban como enciclopedia y la información se acumulaba en las estanterías surgieron muchas guías de cine y una buena cantidad cercana al terror y el fantástico. Puede que el más importante de todos ellos sea Goremanía, que tendría una secuela unos años más tarde y que sirvió como biblia a una buena cantidad de aficionados que, incluso teniendo acceso o conocimiento a todas esas películas por otras vías desperdigadas, vieron en esta recopilación de más de 800 films todo un compendio para ordenar, clasificar y tener acotadas las principales obras, que podían estar disponibles o no, con un sistema de calificación comprensible y que hablaba de tú a tú a la gente que iba buscando ese tipo de contenido. Porque, efectivamente, en aquella etapa el gore expresaba disensión y servía como catarsis contra el cine pulcro y cada vez más comedido que reinaba en el mainstream. Era la época del contrabando, del fanzine y el interés en lo oscuro como forma de expresión. Para hacernos una idea, todavía se veían pandillas de góticos por las calles e incluso la música heavy metal más extrema asociaba su iconografía con la sangre y el gore más extremo. 

Pero es el propio escritor quien mejor puede poner en contexto la necesidad de una guía como la que escribió, y para ello hizo una presentación en su imprescindible ciclo de charlas en el bar Mongo de Madrid, en las que suele diseccionar —un jueves de cada mes, aproximadamente— temas relacionados con el cine acompañando sus presentaciones con exquisitas selecciones de tráilers que comenta con su sagaz dardo y una erudición que realmente asusta, para acabar la fiesta con una pinchada de música relacionada con todo lo expuesto. En la celebración de su Goremanía, Palacios recuerda la presentación del libro en la FNAC «cuando la persona que oficiaba todas estas cosas era Lucía Etxebarría, y fue junto a Santiago Segura, que por aquellos días era una figura del cine canalla español y del gore, por supuesto, con aquellos cortos de Evilio que aparecían en el libro y que he tenido oportunidad de volver a ver no hace mucho y me volvieron a gustar, por lo que parece que la enfermedad no se cura con los años sino que va a peor».

La enfermedad del gore

La mención a Santiago Segura no es baladí, ya en su día el ahora conocido director de Torrente, el brazo tonto de la ley (1997) tuvo su papel en el tejido contracultural que se dibujó en los noventa, en los que su vídeo recopilatorio de cortos gore Jistory, con Evilio (1992) y Perturbado (1993) le convirtieron en un icono. A ello se suma también su papel en Killer Barbis (1996) de Jess Franco, en la que protagonizaba el póster ilustrado por Miguel Angel Martín, el equivalente en cómic a un héroe del gore, con sus durísimos Psychopatía Sexualis (1990) y Snuff 2000 (1998). Estos comics le convirtieron en la cara visible de Subterfuge, con la Línea Tremenda de cómics de Ladrón, Enrique y Borja Crespo comandando todo el movimiento con sus fanzines. «En los noventa el gore estaba en un momento dulce en lo internacional y lo nacional, y eso me decidió a poner mi granito de arena. Fue el mismo año que se iba a estrenar El día de la bestia (1995) y tenía buena relación con Álex de la Iglesia, que ya era padrino del gore con Acción Mutante (1993), también con Santiago y toda la panda que estaba en sus inicios, de ahí el apéndice extra del libro con algunos dibujos originales e información que no era de acceso público».

La demanda de violencia y casquería hizo que las tiendas de música alternativa ampliaran sus ventas con VHS de Manga Films, el anime brutal, el terror italiano de Lucio Fulci, el infame ultragore alemán, todo ellos sumado por supuesto a las leyendas del cine snuff, que iban desde el caso Alcàsser a la historia de Charlie Sheen denunciando a un amigo suyo al encontrar en su casa un vídeo de la saga Guinea Pig (1985-1988). Puede que la mejor representación del goremaníaco de la época sea el representado por Fele Martínez en Tesis (1996), para el que, a buen seguro, Alejandro Amenábar se documentaría gracias al libro de Palacios. «Algunos de los factores que iban empujando la creación de la guía eran fenómenos de la época como el fanzine 2000 maníacos que en su momento era un absoluto referente, el rey de los fanzines. Otro factor fue el La Semana del terror de San Sebastián, que empezó en 1994, y por aquel momento lo llevaba Sara Torres, lamentablemente ya fallecida y que era una super fan de Herschell Gordon Lewis, el padrino del gore».

Fue en esos años cuando empezó a sonar más aquello del gore. A los críticos de cine del momento, todavía haciendo méritos para encajar en esa visión que tenemos del crítico de cine señor, no les entraba en la cabeza algo como Mal gusto (1987). El término gore no sonaba, y como explica Palacios, «hablaban de películas de hachazos, de casquería, te preguntaban que cómo te podía gustar esa mierda, que si era un enfermo. Salvo eso, que soy un enfermo, todo lo demás eran gilipolleces. Aunque es verdad que términos como friki, splatter, body count, no tenían ningún sentido en nuestro país. Por eso creí que era el momento de hacer la primera compilación de cine de ‘higadillos y tripas’ como se decía por aquí, despectivamente, en España». Sin embargo, el trabajo de recopilación fue algo más abierto porque la coyuntura permitía que fuera al mismo tiempo una introducción al cine de terror con muchas películas que no eran estrictamente gore o no especialmente sangrientas, pero «me apetecía hablar de ellas porque era terror, fantaterror, un cine que en aquella época estaba huérfano de una crítica especializada, que no fuera seria pero se lo tomara en serio y que le gustara lo que hacía«.

La explosión de la videoguía. Los precedentes. 

El vídeo es algo que nos parece superado gracias al videoclub virtual que hay en la red. Puedes ver una película sin moverte de tu casa, ya ni siquiera moviéndote al armario o la estantería a buscar el blu-ray de turno. En la época alquilar una película se combinaba con la programación de televisión, pero cuando lo hacías también había un gasto y limitaciones de tiempo. Solo podías alquilar si la ibas a ver en 24 horas. Más si la alquilabas para el fin de semana. Pero surgía la necesidad de encontrar un filtro para descartar aquellas menos interesantes. O aquellas que no tenían ni gota de sangre. Dinero tirado a la basura. Como siempre, en el extranjero iban adelantados a nosotros. «Los dos volúmenes de Official Splatter Movie Guide (1989) de John McCarthy y la Guía del Video-Cine (1985) de Carlos Aguilar fueron las dos inspiraciones para el libro. La de Carlos fue la primera que se editó en España. Al menos una que pretendía y conseguía abarcar todo el espectro cinematográfico de todos los géneros y dar una pequeña nota de todo junto a una calificación. En el extranjero había muchas, como la de Roger Ebert, un gran odiador del gore al que luego le gustaban las pelis de Russ Meyer. No había ninguna otra manera de tener esos datos y recopilarlos, acumularlos, pero al verla tan genérica y observar cómo ignoraba el cine gore y salvaje, o tenía juicios despectivos sobre los mismos, daba un margen grande para trabajar ese terreno«.

Las guías de McCarthy estaban específicamente dedicadas al cine con sangre y eran una consolidación del trabajo de fanzines como Gore Creatures (1969) de Gary Svehla o Deep Red (1988) de Chas Balun, un prolífico goremaníaco también detrás de la versión más fuerte de Fangoria (1979-), la Gorezone Magazine. Un referente fundamental fue The Psychotronic Video Guide (1996) de Michael Weldon, secuela de la primera The Psychotronic Encyclopedia of Film (1983), que eran recopilaciones de su fanzine Psychotronic Video (1980), en el que hablaba de cine de serie b y z con grandes reportajes, críticas y entrevistas. Toda esa información fue recopilada en este libro que introdujo esa nueva palabra-concepto en el mundo de la crítica cinematográfica, lo psicotrónico. «Para muchos de nosotros fue toda una revelación, yo las compré en algún viaje al extranjero, porque la única manera de encontrar estas cosas era cogerlas allí o que te lo trajera alguien, librerías especializadas que empezaban a traer material de importación en Madrid o Barcelona y a cambio de tus buenos dineros ibas viendo lo que se hacía por ahí. Ahora podíamos conocer las películas aunque no las pudiéramos ver, al menos leíamos y sabíamos de su existencia y a veces por imágenes las encontrábamos en los video clubs con títulos cambiados»

La génesis 

Mientras en el mundo anglosajón era bastante común encontrar publicaciones relacionadas con el cine de horror en todos sus ámbitos, en España se sucedían los intercambios de información, películas y fanzines en el rastro y la cuesta de Moyano de Madrid, en donde Jesús Palacios conoció a Alberto Santos, otro miembro de la sociedad española de ciencia-ficción en la capital, que hacía un fanzine junto a Pedro Calleja. Había un fandom bastante potente de fantasía y ciencia-ficción en España durante los ochenta, que se trasladaría a los noventa. «Por allí veías de todo, desde Alaska comprándose un fanzine de terror o cambiándolo por uno de música, un montón de productores modernos, neorrománticos, postpunk, gente con cresta hablando con un señor que parecía el hombre de los caramelos, profesor de escuela con gafas de pasta que hacía el Fan de fantasía, un fanzine exquisito de literatura fantástica y ciencia ficción, era un espectáculo muy divertido».

El club de ciencia-ficción solía acabar aquellas reuniones en un restaurante chino cerca de la puerta de Alcalá en donde se iban forjando proyectos y alianzas. Alberto Santos ya había sacado Star Trek. La Nueva Generación (1994) una guía de episodios de la saga galáctica y planeaba entrar en el mundo de Marvel o Star Wars. «Cenando en el chino salió el tema de Carlos Aguilar, que hacía el fanzine Morpho, y se me ocurrió hacer una guía de cine de terror fuerte y él se ofreció a editarla casi como un desafío. Todo muy a lo loco, no eras muy consciente de dónde te estabas metiendo porque en aquella época no había fuentes de información y aún trabajaba con una Olivetti Lettera, usábamos tipex y papel carbón. Para este trabajo particular era un rollo, así que conseguí que Paco Arellano, otro miembro del club que editaba la revista de relatos pulp Marginalia me dejara un ordenador. Con un teclado con una pantallita pequeña en un extremo, que se levantaba, de color verde. Creo que ahí perdí la vista». 

El parto y su repercusión

El proceso de hacer una videoguía puede parecer tortuoso de por sí, pero con los medios con los que se contaba en la época el autor recuerda que debía volcar todas las fichas manuales de todas las películas según las veía, anotando, puntuando y clasificando hasta tener 30 o 40 para después «sacrificarme y pasarlas a limpio en ese diabólico ordenador que a veces me llevaba a festivales de cine cargando con él porque, a pesar de todo, nos parecía un gran progreso, cuanto te equivocabas borrabas, algo que nunca hubiéramos soñado los que hacíamos fanzines aquella época». El complicado proceso de ir consiguiendo las películas también era tremendamente lento y tedioso. Muchas de las películas gore raras, extrañas y perdidas de aquella época no existían ni en la televisión ni en ninguna nube digital. Podías encontrar gente en el rastro vendiendo copias de copias e incluso había distribuidoras piratas como Imagen Death, Gorgon Video, Psychotronic Kult Video, que «literalmente pirateaban casi por encargo todo lo que se les pedía. Costó sudor, bastante dinero y sufrimiento, más pisotearte todos los puñeteros videoclubs de Madrid, de Fuenlabrada a Cuatro Caminos o donde me dijeran que tenían muchas de terror«.

El libro supuso un fenómeno contracultural —incluso hubo una colección de fascículos con VHS en todos los kioskos de España— porque logró aunar toda la información desperdigada y darle una forma coherente, siendo aún una referencia para el cine más turbio del siglo XX. Además, llama la atención que dentro de una guía dedicada al terror pudieran encontrarse títulos que hoy por hoy nadie asociaría al género, como Indiana Jones y el templo maldito (1984), espacio para los cortos de Martin Scorsese, De la Iglesia, Jaume Balagueró, Nacho Cerdá o Manuel Romo y un montón de rarezas inencontrables, que en aquellos días eran el Santo Grial y ahora, o bien se han perdido, o están disponibles en la red pero nadie les presta ya demasiada atención. Además, incluía un pequeño diccionario donde explicaba los términos que se utilizaban en la escena gore como body count, el splatter o el splatstick. «Funcionó bastante bien para lo que era una editorial pequeñita. Goremanía no sé si sería el primero, pero desde luego se adelantó a muchas otras guías que empezaron a sacar la valenciana Midons, dirigida por Manuel Valencia, o Glénat con La biblioteca del Dr. Vértigo que dirigía Jordi Costa«. Es cierto que, por influencia del tomo o por convergencia, esas editoriales se convirtieron en auténticas factorías de guías, desde cine de Hong Kong a desnudos de actrices, pasando por ciencia-ficción, mad doctors, porno, manga, justicieros urbanos…  Palacios sacaría incluso otra de la guías más cotizadas de la época en Midons, la imprescindible Planeta Zombie (1996), en la que también llegaría a sacar una videoguía Paco Plaza, Asesinos de cine (1998), donde el futuro director de cine echaba mano de todos los slashers del mundo y los valoraba incluso por la capacidad mortífera de sus asesinos.

Goremanía 2 y más allá 

Fue tal la explosión y avalancha de las videoguías en tan poco tiempo que pronto empezaron una fase reiterativa que fue perdiendo fuelle conforme la lectura no daba para descubrir todo lo que estaba en el papel. La funcionalidad de esos libros era limitada y poco a poco el gore como tal no estaba tan de moda. «La videoguía empezaba a ir empobreciendo un poco el discurso de la crítica especializada en el género, nos estábamos dejando llevar demasiado por la complacencia de opinar y poner estrellitas y, precisamente por eso, creí que hacía falta otro tipo de libro, además de que no había tantas películas en el histórico como para hacer otro volumen exclusivamente de fichas, a mí ya no me apetecía. Si sacaba otro debía ser más enjundioso, con material que habíamos ido sacando en fanzines y revistas, que se van perdiendo, y por otra parte que profundizara más cinematográfica y filosóficamente en la materia. Por eso, tenía otro formato de compendio de ensayos además de otra minivideoguía con todas las películas gore cercanas y próximas desde la finalización del primero al inicio del segundo». Retrospectivas por las figuras del género como Gordon Lewis, George A. Romero, Sam Raimi, el splatterpunk, la Troma, entrevistas a cineastas como Jörg Buttgereit, Michele Soavi o un sesudo megaensayo de la iconografía católica y el gore hicieron de este volumen un complemento ideal para entender el anterior. 

Jesús Palacios lleva escribiendo sobre cine y literatura de género desde el éxito de su primer libro, que le llevó incluso a ser uno de los especialistas que aparecía en Crónicas Marcianas, pero no ha vuelto al formato de guía ni tiene intención de recuperar el cine de las dos últimas décadas para hacer un tercer volumen, por mucho que sus fans le insistan. «En mi cabeza, todos los libros que voy escribiendo con relación al tema son Goremanía 3, porque nunca he dejado de interesarme por el fantarerror en su vertiente más visceral, sangrienta y brutal. Pero lo cierto es que el gore, tal y como lo vivíamos, ya no existe. Su potencial transgresor ha desaparecido, desde hace ya bastante tiempo el gore está en televisión y no me refiero a los telediarios sino al hecho de que cualquier producción televisiva adulta tiene un componente de violencia gráfica y splatter muy alto, que ha curado en salud a todos los espectadores e incluso se ha convertido en algo tópico, ineficaz y repetitivo, sin su potencial para incomodar«

El fin del cine gore

Tras una etapa aséptica en el cine de terror, con multitud de películas de psycho killers con el reparto en la portada y asesinatos con gotitas de sangre sobre la ropa, los noventa dieron paso a una respuesta salvaje en la que el gore se puso al servicio de los crudo, de violencia humano a humano, de una herencia de los setenta más evidente. Remakes como La matanza de Texas (2003) o Amanecer de los muertos (2004) fueron las primeras versiones de gran presupuesto abiertamente gore. Había traspasado la barrera de nuevo. «La evolución del horizonte de soportabilidad del espectador ha llegado muy lejos, ya que en el momento en el que se vio que el gore y la sangre tenían un impacto comercial a lo grande, pasó a formar parte del lenguaje narrativo más institucional, más cotidiano, más normativo. Hoy todo el mundo se indigna mucho con las cosas hasta que dan dinero, y en ese momento la gente que las rechazaba, aunque lo siga haciendo personalmente, las va a utilizar para sacarles provecho. Por eso, a la hora de cenar llegabas a ver episodios de House, C.S.I, Bones, cualquier serie, no necesariamente las más radicales de ahora de HBO y Netflix, sino series de Telecinco y Antena 3 a las diez de la noche a la hora de cenar y empezaban ya directamente con un cadáver putrefacto, o dividido en fragmentos, o un asesinato muy brutal que diez años antes solo se hubieran permitido en una película de esta categoría». 

«Como dijo Santa Teresa de Jesús, las peores plegarias son las atendidas y como está pasando con los superhéroes, el cómic y otra serie de cosas, una vez pasan al fluido industrial, al tejido comercial de lo que gusta a todo el mundo, pierden aquella esencia de la que disfrutaban y que nos hacía disfrutar. Precisamente ahora cuando cualquiera ya puede decir, ‘Jo, tío, que gore’ te das cuenta de que has terminado hasta cierto punto tu trabajo y ahora lo que toca es llevar las cosas a su lugar, quizá llevar la contraria y estar en desacuerdo con la gente que ahora dice que le gusta el gore, los superhéroes y el terror. Que te hablan de terror elevado«. Palacios sigue analizando en nuevos libros fenómenos como el eroguro, o el nuevo extremismo francés, por ejemplo, en donde trata de explicar por qué en el país que menos cine gore o de terror ha hecho en los años de apogeo del género en toda Europa, de repente en los 2000 aparecen unos directores jóvenes y les da por hacer un cine ultraviolento y gore durante tres o cuatro años.

Cosas que Goremanía nos enseñó

Para Palacios ya no vale con un libro de fichas porque la información que antes era tan difícil de localizar está a golpe de clic. Sus ensayos actuales toman forma de ensayo, y trata de explorar en profundidad por qué aparecen ciertas modas como el folk horror, o como fue el falso documental de terror en su momento. Pero lo cierto es que siendo una recopilación de películas que tiene una coherencia filosófica que trata de esclarecer la naturaleza de las propias obras que trata. Goremanía explicaba que hay un cine gore, con vocación de serlo y de mostrar el horror físico, la violencia, las heridas, intestinos, los procesos de degeneración del cuerpo, de enfermedad, con humor o sin humor, con un fin transgresor, o de explotación comercial, para aprovecharse del morbo. «Pero también existe el gore como adjetivo, con películas como Alien, el octavo pasajero, Grupo salvaje, de otros géneros pero que contaban con elementos de splatter. El porno es muy afín al gore: de hecho muchos cineastas que tocaron el gore empezaron con el porno o el erótico subido de tono, los nudies, como Gordon Lewis, Wes Craven, Russ Meyer, o Joe D’Amato«.

Esta diferencia entre la película gore o con gore se ejemplificaba bien en el sistema de puntuaciones del compendio. Era una especie de parodia de los libros en los que se daban estrellitas pero con la subversiva idea de aclarar que el cine gore, como cualquier otro género tiene su propio sistema de valoración, lo cual nos lleva a la lección más importante de Goremanía, que era la pérdida del miedo a saborear el cine más inmundo como auténticos gourmets. El concepto de cinefagia como antídoto del esnobismo y entender que «hay muchas formas de hacer y ver cine y por lo tanto muchas formas de clasificarlo. Una película puede ser muy mala pero tener mucho y buen gore y si a ti te gusta el gore no quiere decir que seas imbécil y que no te des cuenta de que la película es mala, es que te da exactamente lo que quieres ver, simple y llanamente. Stephen King, que es uno de los grandes pensadores del siglo XX, lo expresó muy bien con una metáfora, cuando quieres ir de paseo por el campo en bicicleta y disfrutar viendo las mariposas y el sol de verano, aunque te metas en una limusina no lo vas a pasar bien y cuando quieres ir en limusina porque te apetece ir a tus anchas tomándote un champán, no vayas en bicicleta. Pero la bici y la limusina valen igual, son igual de buenas, solo que una te lleva a unos sitios y otra a otros y eso es algo que en la tradición occidental cuesta mucho, de alguna manera, llegar a entender. Todo lo que hago gira en torno a lo mismo, que es intentar acabar con la tendencia mental a construir de forma piramidal que tenemos en la cultura y en una sociedad en la que nos han enseñado desde pequeñitos que hay cosas muy buenas y que están, por tanto, en la cúspide y que según van siendo mejores van estrechándose, siendo más selectas y lo que está en la base es lo peor».

¿Te ha gustado este artículo? Puedes colaborar con Canino en nuestro Patreon. Ayúdanos a seguir creciendo.

La entrada «El gore ya no existe»: Jesús Palacios destripa ‘Goremanía’ en su 25 aniversario aparece primero en Canino.

26 Oct 11:40

Un mafioso afirma que ayudó a matar a Juan Pablo I

by INFOVATICANA

(Brad Hamilton / New York Post) Ayudó a matar al Papa — para que sus amigos se mantuvieran fuera del infierno.

Esa es la impactante afirmación del antiguo gángster de Colombo Anthony Raimondi, quien dice que, en 1978, fue a Italia con un equipo de sicarios a matar a Juan Pablo I. Según cuenta Raimondi en su nuevo libro —publicado por Page Publishing— lo envenenaron con cianuro apenas 33 días después del inicio de su pontificado.

Raimondi, el sobrino del legendario padrino Lucky Luciano, afirma que fue reclutado para el asesinato a la edad de 28 años por su primo cardenal, Paul Marcinkus, que dirigía el banco del Vaticano. El trabajo de Raimondi era aprender los hábitos del Papa y observar cómo Marcinkus noqueaba a John Paul al tomar su taza de té con Valium.

“Estaba parado en el pasillo fuera de las dependencias del Papa cuando se sirvió el té”, escribe, y agrega que la droga hizo su trabajo tan bien que su víctima no se habría movido «incluso si hubiera habido un terremoto», relata. «Había hecho muchas cosas, pero no quería estar allí en la habitación cuando mataron al Papa». Sabía que eso me compraría un boleto de ida al infierno.

En cambio, se quedó fuera de la habitación mientras su primo preparaba una dosis de cianuro, afirma. «Lo midió en el cuentagotas, puso el cuentagotas en la boca del Papa y lo apretó», escribe Raimondi. «Cuando terminó, cerró la puerta detrás de él y se alejó».

Después de que el pontífice dormitante fuese forzado a tragar el veneno, un asistente papal lo revisó y gritó que «el Papa se estaba muriendo». Fue entonces cuando Marcinkus y otros dos cardenales implicados en la trama «se apresuraron en la habitación como si fuera un gran sorpresa «, escribe Raimondi. “Se llamó a un médico del Vaticano, quien dictaminó que Juan Pablo I había sufrido un ataque cardíaco fatal”.

Usaron Valium y la toxina mortal para matar al papa sin dolor y así ganarse el favor en el más allá, afirma Raimondi. Para demostrar a Juan Pablo que no sufrí, Marcinkus y sus secuaces Pietro Palazzini y Antonio Ribeiro, también primos suyos, necesitaban que Raimondi testificara en su nombre ante Dios, afirma. «Dijeron que cuando muramos yo sería su testigo», dijo Raimondi, ahora de 69 años, a The Post.

Apuntaron al papa porque había amenazado con destapar un fraude masivo de acciones dirigido por personas del Vaticano, según el libro.

La estafa de mil millones de dólares involucró a un experto en falsificación en el Vaticano que fingió las posesiones de la iglesia en compañías estadounidenses de primer orden como IBM, Sunoco y Coca-Cola. Los mafiosos supuestamente vendieron los falsos certificados de acciones a compradores desprevenidos.

John Paul I prometió expulsar a los responsables, que incluían a Marcinkus y a «la mitad de los cardenales y obispos del Vaticano», dijo Raimondi al Post. «Habrían sido expulsados ​​y entregados a la justicia de Estados Unidos e Italia», dijo. «Se habrían ido a la cárcel».

Si Juan Pablo I «hubiera mantenido la boca cerrada», escribe Raimondi, «podría haber tenido un pontificado largo».

Cuando el cuerpo no estaba todavía frío ya se había concebido un nuevo plan para matar a su sucesor, Juan Pablo II, quien también parecía estar listo para tomar medidas contra los estafadores, escribe Raimondi. Entonces el hombre de la mafia fue llamado de regreso al Vaticano y se le dijo que se preparara para un segundo asesinato.

«Este tipo también tiene que irse «, dijeron. «De ninguna manera», dije. ‘¿Qué vais a hacer? ¿Seguir matando papas? «

Finalmente, Juan Pablo II decidió no actuar porque sabía que él también moriría, dijo Raimondi a The Post, y luego se convirtió en el segundo pontífice con más años en la historia moderna, hasta su muerte a los 84 años en 2005.

Su cambio de opinión también provocó una celebración, con el alcohol como protagonista, entre cardenales y mafiosos corruptos en la Ciudad del Vaticano, según Raimondi.

«Nos quedamos y festejamos durante una semana con cardenales vestidos de civil y muchas chicas», escribe. “Si hubiese tenido que vivir el resto de mi vida en la Ciudad del Vaticano, habría estado bien. Fue algo de preparación. Todos mis primos conducían Cadillacs. Estoy en el negocio equivocado, pensé. Debería haberme convertido en cardenal».

Ante quienes rechazan sus afirmaciones o señalan que su historia se asemeja a la trama de «El padrino III», Raimondi se encoge de hombros. “Fue una película terrible. A decir verdad, realmente no la recuerdo. Lo que dije en el libro lo mantengo hasta el día de mi muerte. Si toman [el cuerpo del papa] y hacen algún tipo de prueba, todavía encontrarán rastros del veneno en su sistema «.

El libro de Raimondi está cargado de otras confesiones, incluidos detalles íntimos sobre el atraco de Lufthansa, una de las estafas más notables en la historia de la mafia.

Pero su opinión difiere de la película «Goodfellas» y el libro «Wiseguy» en la que se basó, ya que ambos presentaron a James «Jimmy the Gent» Burke, interpretado por Robert De Niro, y Henry Hill de Ray Liotta como los cerebros detrás del robo épico.

Raimondi, un fijador y ganador de los Colombos, afirma que la verdadera mente maestra de Lufthansa fue el mafioso judío Meyer Lansky, jefe del Kosher Nostra y mentor de Raimondi, afirma. «Le involucré en el plan durante un viaje a su casa en Miami», escribe.

Otro de los primos de Raimondi era amigo del gángster Burke, quien supuestamente recibía propinas procedentes de las grandes cantidades de dinero que pasaban por el aeropuerto JFK.

Pero cuando la información circulaba entre la jerarquía Lucchese, la familia no podía «descubrir cómo armar este acuerdo», escribe Raimondi, por lo que convenció a Lansky de ir a Nueva York y orquestar el trabajo.

«Todo estaba muy bien planeado», escribe. “Meyer había establecido el tiempo para que todo sucediera. Lo tenía planeado para que todos tuvieran un trabajo preciso que hacer».

Al final, afirma Raimondi, la pandilla se escapó con mucho más dinero de lo que se creía anteriormente: alrededor de 45 millones de dólares entre efectivo y joyas y 35 millones en bonos al portador que Lansky creía que habían sido robados antes de ser enviados a Nueva York, dice el libro.

Raimondi escondió los bonos en la casa de su padre, después de lo cual Meyer los cerró a «85 centavos por dólar», escribe, y el botín se repartió entre las cinco familias del crimen organizado en un club social en Brooklyn en Cortelyou Road.

«Estuvimos allí durante horas, contando el dinero y dando a todos su parte», escribe Raimondi. “Los jefes venían de todas las familias personalmente. . . Estaban recibiendo millones «.

Se advirtió a todos que mantuvieran perfiles bajos y no hicieran compras extravagantes. Pero varios no lo hicieron, y fueron sistemáticamente eliminados, escribe Raimondi.

Michael Vecchione, ex fiscal superior de la oficina del fiscal de Brooklyn que persiguió a mafiosos de Colombo y escribió tres libros sobre la lucha contra el crimen, se muestra dubitativo. «Recuerdo el nombre de Raimondi, pero nunca escuché nada sobre Meyer Lansky involucrado en el atraco de Lufthansa», dijo. «No hay forma de verificar lo que dice este tipo».

En cuanto al autor, afirma que logró evitar el enjuiciamiento durante años, porque él y su equipo pagaron millones de dólares de su propio préstamo de préstamos y clubes al alcalde Ed Koch, con el ayudante de Koch Bess Myerson actuando como dama de bolsa.

«Teníamos casinos ilegales, dinero de shlock y Koch obtuvo un pedazo de todo y nunca tuvimos un problema con la ley», escribe. “Tomaba el paquete para Bess y lo llevaba a la casa [de una amiga], donde ella venía a recogerlo. Lo ponía en una bolsa de lona normal, y ella lo guardaba en su maletín «.

Raimondi, un miembro de Colombo descomunal y ferozmente leal apodado Plutón, también tiene una historia personal fascinante, ya que tuvo contacto regular con figuras notables de pandillas como Carmine Galante, Allie Boy Persico y Joe Colombo.

Alega que esquivó la vida en una prisión federal por un asesinato que cometió cuando era adolescente en Brooklyn después de que el Ejército lo reclutara para convertirse en francotirador durante la Guerra de Vietnam.

Raimondi afirma que su trabajo consistía en pasar por detrás de las líneas enemigas en Camboya y asesinar a los combatientes norvietnamitas, lo que dice que hizo sin piedad.

Supuestamente regresó a los Estados Unidos con un historial limpio y se lanzó al negocio de la mafia, beneficiándose de la ayuda de Lansky, quien, escribe Raimondi, «me enseñó muchas maneras diferentes de despreciar a un tipo». También me enseñó muchas maneras de matar a un chico, porque Meyer era mortal. No dejes que nadie te engañe: Meyer mató a muchos hombres en su tiempo «.

Raimondi, quien ahora lucha contra el cáncer y vive en Brooklyn, dijo que decidió dejar la vida y contar su historia porque «ya no necesito esto».

«Todos los viejos fueron a prisión o murieron o fueron a protección de testigos», dijo a The Post.

«Los nuevos muchachos no hacían las cosas a la antigua usanza. Dije, ¿sabes qué? hora de irse”.

La entrada Un mafioso afirma que ayudó a matar a Juan Pablo I se publicó primero en InfoVaticana.

26 Oct 11:39

Ternera Gallega ampliará a idade de sacrificio dos 10 aos 12 meses

by Camilo

Ternera Gallega celebra este ano o seu 30 aniversario e faino cunha modificación que vai supoñer ampliar a idade de sacrificio dos xatos desde os 10 meses actuais até os 12. O cambio, que se prevé que xa poida estar en vigor a mediados de xaneiro para poder facer fronte á habitual baixada de prezos […]

La entrada Ternera Gallega ampliará a idade de sacrificio dos 10 aos 12 meses aparece primero en Campo Galego.

25 Oct 05:39

Todo los derechos que debes conocer si te detienen en una manifestación

by Alba Carreres

Los asiduos a las manifestaciones sabrán que por muy pacíficas que se hayan planteado en un inicio, las cosas se pueden torcer en cuestión de segundos y lo que iba a ser una sentada con las manos alzadas, o una marcha con carteles reivindicativos, puede que acabe por ser una batalla campal con barricadas de fuego, las aceras reventadas y el mobiliario urbano esparcido por todos lados.

Está claro que no es la situación ideal, pero lo cierto es que la desesperación ante el panorama político y social actual ha empujado a muchos jóvenes, que se habían manifestado pacíficamente con anterioridad, a llegar a actuar de una forma que algunos han considerado violenta. Algunos incluso han sido encarcelados por ello.

Pero ¿pueden los actos vandálicos llevarte a prisión? ¿Hasta qué punto los disturbios pueden acarrear más penas si hay una causa política detrás? ¿Se puede encarcelar a alguien preventivamente por quemar contenedores cuando no hay antecedentes? Hablamos con Pol Olivet, presidente de Advocacia Joven de Barcelona, abogado penalista y profesor de la Universidad de Barcelona sobre el tema.



En primer lugar nos cuenta que el límite entre protesta y vandalismo se situaría en el uso o no de la violencia. “Podemos afirmar que el derecho a la manifestación actualmente está en peligro puesto a que tenemos ejemplos recientes en los que una sentada pacífica ha sido considerada sedición por ser tumultuaria”, nos cuenta el abogado.

Hasta hace más bien poco la palabra tumulto no había salido a la luz y no había habido precedentes sobre su significado legal. “La palabra empezó a ser utilizada por los medios de comunicación y caló en el relato acusatorio”, nos cuenta Pol Olivet, por lo que fuera de un contexto de reivindicación política no se ha usado jurídicamente.

“Es una forma de intimidación de cara a quien protesta, para que no se tape la cara y así pueda ser identificado"

Según nos cuenta Olivet, técnicamente se hablaría de desórdenes públicos cuando en el contexto de una manifestación se altere la paz pública utilizando violencia sobre las personas o las cosas. Este sería el tipo básico con unas penas que irían de seis meses hasta tres años de prisión. Si algún participante porta o una arma o un instrumento peligroso o potencialmente peligroso, ha habido lanzamientos de objetos peligrosos, incendios o se han utilizado explosivos, el tipo de condenas irían del año a los seis años de prisión, aunque no hayas sido tú el causante.

“También se considera un agravante llevar la cara tapada, porque se considera que se está dificultando la identificación”, nos explica Pol Olivet. Todos estos preceptos fueron modificados en la última reforma del código penal en 2015.

“Es una forma de intimidación de cara a quien protesta, para que no se tape la cara y así pueda ser identificado. El riesgo está en que te pueden identificar en el caso que vayas con la cara destapada sin que hayas cometido ningún ilícito y se te pueda atribuir la comisión de alguno por el mero hecho de estar en una manifestación en la que algunos integrantes hayan podido, por ejemplo, tirar objetos o quemar mobiliario urbano”, nos dice el abogado.

Así pues, la quema de containers en una manifestación, el uso de baldosas como objetos contundentes para su lanzamiento, sillas o tapas de alcantarillado, entre otros elementos, llevarán la acusación de un delito de desórdenes públicos y en la gran mayoría de casos en su tipo agravado. En el caso de no estar en un contexto de manifestación y se tiren sillas de una terraza o se arranquen adoquines, en el supuesto de que no hubiera víctimas, en la mayoría de los casos las acusaciones irían por daños y por lo tanto la pena sería menor y se resolvería con una multa.

"Un golpe por encima de la cintura es una agresión policial ilegítima"

En un contexto de manifestaciones, además de los ya comentados delitos de desórdenes públicos, se aplicará también el delito que se haya podido cometer para la realización de éste, por ejemplo el de daños si se rompe mobiliario urbano o lesiones si la violencia se ejerce contra una persona y resulta herida. Para que os hagáis una idea, según nos comenta: las detenciones que se están produciendo por los hechos de Barcelona en el marco de las manifestaciones en contra la sentencia del “Procés”, son por el delito de desórdenes públicos, por atentado contra la autoridad y por daños, en la mayoría de los casos.

“Se considera atentado contra la autoridad cuando se agreda, se intimide o se realice una resistencia grave contra la policía u otras autoridades que estén ejerciendo sus funciones”; nos explica. “Si además se utilizan armas o objetos peligrosos o potencialmente peligrosos volveríamos a las mismas penas que por desórdenes públicos y sería considerado como agravante, por lo que el tipo base (de uno a cuatro años de prisión sería agravado de cuatro a seis años)”, nos dice.

Según nos comenta, las detenciones se producen cuando hay indicios de criminalidad contra una persona. “La mera detención debería ser una medida muy limitada aunque su uso es extendido. La detención deberá durar el menor tiempo posible (72 horas máximo) y se deberá llevar al investigado a la mayor brevedad posible ante la autoridad judicial para que preste declaración en aquella sede”, nos dice Pol. Además, en el caso de que sea una detención ilegal la persona en cuestión podrá apelar al habeas corpus para ser puesto ante un juez con la mayor brevedad de tiempo.

Señala también que en el caso de ser interrogados por la policía tenemos derecho a no declarar si no es en presencia de un abogado, es importante que haya vídeos y material gráfico del lugar de los hechos así como recordar el número de identificación policial y la ubicación exacta de los hechos y en el caso de que haya una detención y no haya resistencia el uso de la fuerza tiene que ser proporcional. Tampoco pueden mirarte el móvil si no existe una orden judicial previa y además debemos saber que "un golpe por encima de la cintura es una agresión ilegítima. En el caso de que ocurra hay que tener pruebas visuales grabadas por amigos o conocidos, hay que pedir a un médico forense que evalúe los daños, y contactar con testimonios”, nos explica Olivet.

“En la mayoría de casos, los detenidos en las manifestaciones de estos días, puede que acaben en la cárcel aunque no tengan antecedentes"

“La prisión provisional debería ser todavía más restringida. Ésta debe basarse en el riesgo, entre otros, de reiteración delictiva, fuga o destrucción de pruebas, aunque en la actualidad se están dictando por el riesgo de reiteración delictiva y el riesgo de fuga, porque cuando las penas solicitadas son superiores a dos años, no puede celebrarse el juicio sin la presencia del investigado”, asegura Pol. Según nos cuenta existen otras medidas, como la prohibición al acercamiento a ciertos lugares o manifestaciones, que son menos lesivas para los derechos del investigado que está en prisión provisional que se podrían haber ordenado.

“Nos encontramos con la llamada 'Ley Mordaza', con multas exageradamente elevadas y sin duda un proceso con menores garantías, pero que en ningún caso podrán acarrear penas de privación de libertad”; nos cuenta el abogado. “Se están aplicando las penas máximas, estamos viendo acusaciones infundadas. Hasta ahora no había habido antecedentes de prisión provisional para gente que ha quemado contenedores y se están usando esas medidas exageradas a modo de aviso”, nos explica. “En la mayoría de casos, los detenidos en las manifestaciones de estos días, puede que acaben en la cárcel aunque no tengan antecedentes y eso es algo por lo que la gente no es plenamente consciente ni lo fue cuando en 2015 se cambió la legislación”, nos explica Pol.

Sigue Alba en @albacarreres.

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

25 Oct 02:57

Eighteen cards, except just one

by Etrigan
Button Shy Games is a small board game publisher, in many senses of the word "small" -- most of its games are "wallet games", consisting of just 18 cards (some require tokens and dice, which the buyer is expected to furnish). That wasn't minimalist enough for Button Shy publisher Jason Tagmire, who has started a monthly 18 Card Challenge, each of which puts an additional restriction on the 18-card rule. The first month's restriction: Create an 18 Card Game Where Every Card Is Identical. Tagmire and friends winnowed 228 entries down to 20 finalists (27-minute YouTube video), which show amazing ingenuity in how much information you can pack onto one standard-sized card -- or how little you need to.

The next challenge: Create an 18 Card Game That Doesn't Use a Table or Surface.
25 Oct 02:56

WE WON!!! Trump Declares Victory In Syria, Lifts Turkey Sanctions

by Will

President Donald Trump declared on Wednesday that his pullout from Syria was a decisive military victory and also announced that sanctions against Turkey have been lifted.



Trump did state that some US troops would remain in Syria to defend SDF-captured oilfields. The oilfields he’s referring to are the Khusham oil fields, where US forces wiped out dozens of Russian “advisors” with drone and F-22 strikes when they tried capturing the airfield from American and Kurdish troops.

Trump announced sanctions will be lifted against Turkey, which were imposed just days ago for their violent incursion into Syria to attack the Kurds, citing a successful ceasefire. Although the current ceasefire was brokered by Russia, Trump took full credit for it.

Turkey will likely not adhere to the ceasefire. They will pull their conventional uniformed troops back but continue their brutal onslaught of the Kurdish people using their TFSA jihadist proxies.



Just days ago, the US announced that the troops pulled from Syria into Iraq will continue carrying out anti-ISIS operations from Iraqi soil. However, Iraq had not given the US permission to bring thousands of additional troops into the country, and gave them a month to vacate the nation.

Incredibly, the Trump administration’s special envoy for the anti-ISIS coalition James Jeffrey stated he was completely blindsided by Trump’s decision to withdraw U.S. troops from Syria. Trump’s pullout decision appears to hinged solely on a phone call between himself and Turkish President Recep Tayyip Erdoğan.

The post WE WON!!! Trump Declares Victory In Syria, Lifts Turkey Sanctions appeared first on Funker530.

25 Oct 02:55

Procedural one-page dungeon generator

by Cory Doctorow

Oleg Dolya (last seen here for his amazing procedural medieval city-map generator) is back with a wonderful procedural one-page dungeon generator that produces detailed, surprisingly coherent quickie dungeons for your RPG runs (it's an entry in the monthly challenge from /r/procedural generation).