Shared posts

06 Nov 14:39

Should You Cook Pasta In Cold Water?

by sodiumnami

Twitter user @drive45music unknowingly started a pasta debate when he tweeted that his girlfriend makes pasta by adding uncooked pasta to cold water and then turning on the stove to boil water. This shocking method rattled the pasta community, where the majority do the traditional method of dumping the pasta into boiling water. Personalities such as Alton Brown and J.Kenji Lopez took the girlfriend’s side, weighing in on the rising debate, while Frankie Celenza explained that the cold water method can make the pasta noodles soggy. But what is the correct method for cooking pasta? The Huffington Post has the details: 

The traditional method seems to be the most foolproof, but if you’re still not sure which method is best, Celenza put the debate into perspective for us:
“Listen, you can do whatever you want, you will cook the pasta, it will cook. Heck, you could soak the pasta in water overnight like a bunch of shriveled chickpeas. But you could also get to work in the morning by hitching a ride on the outside of the last subway car of an express train and leaping off at the local stop that train doesn’t stop at. You’ll get there ― it just might not work consistently for you. That’s how I feel about the endless way people try to dream up how to cook pasta differently. It’s idiotic. We have too much time on our hands.”
06 Nov 14:32

The Partisans: A Welsh Punk Story

by condenadofanzine
Como complemento a nuestro programa especial/podcast de Radio Condenado dedicado al sello No Future y al grupo The Partisans, hemos preparado un pequeño artículo con la biografía de esta formación de Gales que comenzó su andadura en 1978, se disolvió durante la década de los años 80 para reaparecer en escena antes del cambio de...
06 Nov 14:28

Descarrila un tren en Cerdido con diez viajeros en su interior

by Marta Corral

FERROL360 | Martes 5 noviembre 2019 | 18:36

El tren que cubría la ruta Ribadeo-Ferrol en la tarde de este martes ha descarrilado a la altura del municipio de Cerdido, en la comarca de Ortegal.

Según la información facilitada por Adif, un desprendimiento habría provocado el incidente en torno a las 17:30 horas cuando el convoy se encontraba a unos 4 kilómetros de la estación del municipio.

Diez personas que viajaban en el antiguo Feve, ocho pasajeros más el maquinista y un revisor, han resultado ilesas. Se les ha conducido a sus destinos en taxis.

Los cortes en la vía, que todavía a la hora a la que publicamos esta información permanece inutilizada, afectan a los trenes que unen Ferrol con Ortigueira en ambos sentidos.

06 Nov 14:16

Confecciones Onbre se fue para siempre

El local de la plaza de Galicia cerró ayer tras varios meses de liquidación y después de 70 años de vida

06 Nov 14:03

El paro sube en 7.323 personas en octubre en Galicia, un 4,66%, por encima de la media

El número de parados registrados en las oficinas de los servicios públicos de empleo (antiguo Inem) subió en 7.323 personas en octubre en Galicia en relación con el mes anterior, lo que supone un incremento del 4,66%, por encima del registrado por la media (+3,18%).
06 Nov 13:59

‘Sar, barrio anarquista’. O exemplo de Marcial Villamor, sindicalista e antifascista galego

by Redacción

O movemento sindical e anarquista marcou a actividade do barrio compostelán de Sar nos primeiros anos do século XX tornando nunha forte represión tras o golpe militar do 36. Recuperamos a historia do sindicalista e antifascista galego Marcial Villamor, veciño deste barrio que hoxe leva unha praza co seu nome para que endexamais caia no esquecemento.”Era un home moi concienciado politicamente e sobre todo un loitador polos obreiros”, destaca o seu neto Manuel San martín.

Un traballo realizado por Pablo Santiago, Diego Frey, A. Viqueira e Roi Barros.

O artigo ‘Sar, barrio anarquista’. O exemplo de Marcial Villamor, sindicalista e antifascista galego publicouse primeiro en Nós Televisión.

06 Nov 13:56

El alcalde de Ourense quiere construir el mayor rascacielos de España

by El Confidencial

Gonzalo Pérez Jácome es un hombre muy conocido en Ourense, pero su fama va trascendiendo los límites de la ciudad de la que es alcalde. Llegó al poder tras las elecciones de mayo en un extraño giro de los acontecimientos: quien había sido el mayor detractor del presidente provincial del PP, Manuel Baltar, permitiría a éste seguir dominando la Diputación de Ourense a cambio de quedarse con la alcaldía.

Su llegada al poder no estuvo exenta de polémica: tuvo un encontronazo con la policía local a las primeras de cambio, hizo un desplante a Risto Mejide en pleno directo televisivo y comenzó a tomar decisiones llamativas, como colocar una escalera mecánica en una zona de la ciudad o vender su coche oficial y desplazarse en taxi por la ciudad.

El alcalde de Ourense subastará su coche oficial y viajará en taxi por la ciudad

El Confidencial
Pretende ahorrar 20.000 euros al año entre sueldos, mantenimiento y seguros de los dos coches que dejará de usar

Ahora, Jácome ha vuelto a la primera plana, pero no de los medios locales. El flamante alcalde de Ourense ha presentado un nuevo proyecto con el que quiere poner el foco de atención sobre la ciudad gallega: construir el mayor rascacielos de España y uno de los cinco más altos de toda Europa. Y todo, en una ciudad en la que solo un edificio alcanza los 76 metros, la Torre de Ourense ubicada en pleno centro.

El mayor rascacielos de Europa

Ourense se encuentra actualmente pendiente de aprobar su nuevo Plan General de Ordenación Municipal (PXOM, por sus siglas en gallego). Ese plan prevé la construcción de seis torres de 16 pisos de altura cada una en la conocida como finca Santamariña, a las afueras de la ciudad. Pero la idea de Jácome es muy distinta: sustituir esas seis torres por un solo rascacielos de 80 plantas, más de 55.000 metros construidos y un parque enorme a su alrededor.

Gonzalo Pérez Jácome, al ser investido nuevo alcalde de OurenseGonzalo Pérez Jácome, al ser investido nuevo alcalde de OurenseGonzalo Pérez Jácome, al ser investido nuevo alcalde de Ourense

Según un comunicado del Ayuntamiento de Ourense que recoge La Voz de Galicia, “la ocupación del rascacielos podría tener varios 'inquilinos' y tendría una distribución multifuncional en las plantas. Las plantas podrían acoger residencias, hoteles u oficinas públicas como el futuro centro de Inteligencia Artificial”. El mismo concello gallego reconoce que el proyecto actual de las seis torres de 16 pisos “no seduce en absoluto al alcalde”.

El gobierno de Jácome, que preside el partido político Democracia Ourensana, añade que “esta idea, que se pretende promover desde Concello y Diputación, sería una apuesta por el beneficio público, ya que no estamos hablando de especulaciones privadas: el 80% del hipotético rascacielos sería de propiedad pública”.

Pérez Jácome quiere construir el mayor rascacielos de España y uno de los cinco más altos de toda Europa para atraer visitantes a la ciudad

El comunicado también se refiere al impacto que el rascacielos tendría sobre la ciudad, en la que no abundan los edificios altos. Según el ayuntamiento, el proyecto “no supone una agresión urbanística, como suponía para el actual alcalde la construcción de edificios altos en otras zonas de expansión de la ciudad, a lo que él siempre se opuso”. Y concluye asegurando que la construcción “sería una atracción de visitantes garantizada”.

05 Nov 16:45

New software separates vocals and instruments in recorded music

by Mark Frauenfelder

Our pal Andy Baio has been experimenting with an audio separation library called spleeter "that uses machine learning to quickly and freely separate music into stems." It does a surprisingly good job, and he is using it to make funny mashups:

05 Nov 14:16

More People Than Ever Are Eating Alone, and It’s Making Everyone Nervous

by Katie Way

These days, when more and more people are living alone and a meal is just a few taps on Postmates or Seamless away, dining alone feels less like a cry for help and more like a sign of independence and self-assurance… or at least just more common and necessary. But the rise in solo dining might have unintended consequences, according to a report from The Conversation on the groundswell of food sharing initiatives in response to the rise of eating alone.

The report focuses more on the positives of food sharing, defined as “eating, growing, or redistributing food together with others,” than it does on the negatives of solo dining. Community-building and sustainability are cited as the main reasons to engage in food sharing initiatives; the authors suggest that breaking bread (or whatever) with others could be a balm for “eco-anxiety” spurred by the realities of the modern food production industry (among many other things to be eco-anxious about). The article also points out a few studies that suggest dining alone carries health risks, like increased rates of depression in older adults, along with metabolic issues like higher blood pressure.

The article also addresses the semi-obvious: Eating alone can absolutely be symptomatic of loneliness, and loneliness on a societal scale is kind of a huge deal right now. Solo dining has its own statistically significant associations with depression and metabolic disease, and social isolation in general has been linked to increased rates of depression and blood pressure problems, according to WebMD, along with a whole bunch of other health issues, like increased recovery time from cancer, a higher mortality rate than non-lonely people, immune system issues and increased risk of heart disease and stroke.

If eating alone exacerbates your negative thoughts and feelings, a food sharing initiative near you, or just reaching out to friends and working a few dinner plans into your social calendar might help. But for frequent solo diners who are happy to stay that way (or who don’t really have a choice), it’s not urgent to kick the habit if it doesn’t stem from any deeper-seated feelings. Alone time isn’t the enemy here: Research has shown that time spent in solitude can be both mentally restorative and socially beneficial, increasing empathy, confidence, and creativity. And if you’re solo-dining curious, a guide from the New York Times on how to have a good time eating alone suggests a few ways to turn meal time into healthy alone time, like practicing “mindful eating” by thinking about what you want to eat and then eating it (OK, maybe that one is kind of a dud), having a solo cocktail to break the ice with yourself, and eating the kind of things you’d feel hesitant to chow down on with company. Some people just want to eat chicken tikka masala alone in bed or enjoy some linguine with clams at a table for one. With the right mindset, there’s really nothing wrong with that.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow Katie Way on Twitter.

05 Nov 14:14

Sorry so busy

by Garciuh

Jana Brike!

Townew trash bag

t̸b̸o̸e̸r̸s̸n̸e̸r̸:

THE END

05 Nov 14:09

O Consorcio de Santiago acondicionará o cemiterio da Orde Terceira para a súa apertura á cidadanía

No marco do programa de restauración de monumentos do Consorcio de Santiago, o organismo acaba de licitar as obras de acondicionamento do cemiterio da Orde Terceira Franciscana para a súa apertura ao público, por un importe global de 40.979,90 euros. A empresa adxudicataria é Obras Gallaecia, S.L. Prevese que a intervención estea rematada nun período de dous meses e medio.
05 Nov 13:33

Lynda Barry's "Making Comics" is one of the best, most practical books ever written about creativity

by Cory Doctorow

I once taught week 6 at the Clarion Writers' Workshop the same year that Lynda taught week 4, so I got to inherit her students and see the results of her pedagogical methods firsthand, and they were nothing short of spectacular. Though our students were there to learn to write -- and though some of them had not tried to express themselves with art in their entire adult lives -- Barry's method drew something out of these writers that I'd never seen.

For many years, Barry has served as an associate professor at the University of Wisconsin–Madison art department and at the Wisconsin Institute for Discovery, using her method to teach both adults and children to get in touch with a creative impulse that is simultaneously deep, mysterious and irrational and trainable, biddable and reliable (with practice).

In 2014, Barry published her first instructional volume, Syllabus, and in many ways, Making Comics is a sequel to that book, but what it really represents is a half-decade of intense experimentation with a wide variety of students, perfecting a series of instructional exercises that have a little of the aspect of a game, a little bit of the aspect of a daily discipline, and a little bit of the aspect of a working meditation.

The contradictory nature of Barry's exercises are emblematic of her gift for being simple and complex at the same time: do a simple thing, make a complicated thing. For example, when Barry doesn't feel like drawing, she just scribbles, moving her hand until it just starts making art.

In a similar way, these exercises -- some solo, some group -- are ways to find depth and purpose in the aimless and instinctive, inviting your lurking imagination to find surprising connections, then aiming your analytical mind at these connections to flesh them out, alternating between these modes as a way to bring your whole self to bear on your creative practice.

I have no aptitude for drawing, nor have I ever really wished I could draw, but Barry's method excited me and prompted me to try several of these as I read. What's more, many of the team exercises have the makings of a tremendous party game, or parent-kid activity. Much of this work is timed by putting on a favorite song and working to its precise duration -- no longer, no shorter -- and much of it involves a kind of kinetics, passing physical pages around your group. It's a full-contact sport version of creative training.

My own creative work is very disciplined and linear: when I'm working on a novel, I have a daily word target, and I write until I hit exactly that target, sequentially, and stop midsentence. I write when it feels like I'm doing brilliant work and when I feel like I'm doing terrible work, and I figure out which was which when it's all done. This ability to just do the work was a hard-won habit, and I have a superstitious dread of tinkering with it. But Barry's compassionate and thoughtful blend of the intuitive and analytical lured me out of my safe place.

This is a wonderful book that would make a wonderful gift -- to yourself, and to the people in your life.

Making Comics [Lynda Barry/Drawn & Quarterly]

04 Nov 19:01

Rising Cost of Rent Forces Couple to Become Poly

by Patrick Crooks

SAN FRANCISCO — Formerly monogamous couple Corinne Pickett and Rob Laban have embraced a life of polyamory, opening up their relationship to help offset their rising cost of living.

“Neither of us is especially thrilled by this development, but at this point, we’ve exhausted every other option,” noted Pickett as she unenthusiastically swiped through Tinder. “Our apartment is only a one bedroom, so a roommate was out of the question… then, we got second jobs, but we were always working, so we never had time to see each other anymore. A friend gave me a copy of ‘The Ethical Slut’ and suggested we give this a go. It seems incredibly complicated and, quite frankly, I don’t have the mental energy to try this, but it’s either this or move in with Rob’s parents.”

The couple have set strict criteria for any potential new romantic partners, which include a steady job, proof of income, 40 months worth of rent in the bank, and not spending much time around the house.

“I was really excited for a new relationship, but these two are way too fucking uptight,” stated potential partner Kate Holloway. “The guy just kept asking me if I had references and pay stubs. And when I tried to kiss him at the end of the night, his wife kept giving me dirty looks. I thought maybe she was feeling left out, but when I moved into to kiss her, she got really uncomfortable and pulled away. It’s like they didn’t even want to do this.”

According to some estimates, the majority of Americans are expected to embrace alternative lifestyles by 2025 as the cost of living in major cities continues to inflate.

“Look, right now you have a ton of employers using the gig and freelance economy as a common hiring practice. Similarly, people are going to be forced to explore their sexuality in ways they never envisioned,” said Brookings fellow Lisa Harden. “In addition to having roommates well into their 30s, more couples each year are doing cam shows and looking for daddys. I myself have been living in a neo-pagan artistic commune for the past two years just to make ends meet.”

At press time, Pickett and Laban were reportedly seen hanging back by the buffet at a neighborhood orgy.

The post Rising Cost of Rent Forces Couple to Become Poly appeared first on The Hard Times.

04 Nov 18:58

Shotguns and Accordions: the 1970s marijuana music of Colombia

by David Pescovitz

Working on the Voyager Golden Record: 40th Anniversary Edition fueled my curiosity about indigenous music of all regions. I love that there's an entire world of music (literally) -- sound, story, and traditions -- that's almost entirely unfamiliar to me. For example, I'm excited to watch this 1983 documentary, "Shotguns and Accordions: Music of the Marijuana Growing Regions of Colombia." It explores the frenzied Vallenato party music that emerged from north-east Colombia during the cannabis boom of the 1970s. The Latin Grammy Awards created a combination category for Vallenato and the similar Cumbia music in 2006. And in 2015, UNESCO added Vallenato to its "List of Intangible Cultural Heritage in Need of Urgent Safeguarding." The following is from historian Lina Britto's essay in the Hispanic American Historical Review, titled "Hurricane Winds: Vallenato Music and Marijuana Traffic in Colombia's First Illegal Drugs Boom":

...The country's first class of illegal drugs merchants helped shape a key element of modern Colombian nationalism by promoting vallenato music on the local stage and hastening its conquest of the national market and imaginary in the 1970s. Marijuana intermediaries-popularly known as marimberos-sprang into action from the most marginalized rural and urban sectors of the Sierra Nevada de Santa Marta and La Guajira region. Soon they constituted a new entrepreneurial class whose profile as successful merchants was articulated as a regional masculine identity found in popular expressions such as vallenato music. That process helped marimberos to open space for themselves in regional society and to turn vallenato into a supreme expression of Colombian popular culture.

(via r/ObscureMedia)

04 Nov 18:30

O rexurdimento do cabalo galego como xestor do monte

by Laura Martinez

Nos anos 70, os datos oficiais apuntaban a que Galicia contaba con 22.000 cabalos bravos nos montes. Hoxe, segundo indican os expertos, este número reduciuse drasticamente e estímase que quedan arredor da metade. Aínda así, trátase da poboación de cabalos salvaxes máis importante de Europa. Galicia conta coa poboación de cabalos salvaxes máis importante de […]

La entrada O rexurdimento do cabalo galego como xestor do monte aparece primero en Campo Galego.

04 Nov 18:25

Herida una universitaria al desprenderse una rama de grandes dimensiones en la carballeira de San Lourenzo

by La Voz

La joven, de origen sudamericano, fue trasladada en ambulancia al Hospital Clínico

04 Nov 17:25

Andrés e Fran Villasenín: “Non tería sentido para nós montar algo que non tivera que ver coa música”

by Pincha

Por Rebeca Munín 

Andrés e Fran, na barra do Flamingo. Foto: Iván Barrieiro

Andrés e Fran, na barra do Flamingo. Foto: Iván Barreiro

Despois de moitos anos na hostalaría nocturna, os irmáns Andrés e Fran Villasenín tiñan ganas dun cambio. Así que idearon un local onde se tiñan algo claro, era que a música ía ser unha das protagonistas. Así foi como en setembro do 2018 abría a súas portas o Flamingo, un restaurante e cafetería que homenaxea co seu nome ao mítico pub londinense polo que pasaban todos os artistas estadounidenses cando chegaban á vella Inglaterra por primeira vez.

Que balance facedes deste primer ano no Flamingo?

Andrés: Ao principio non tiñamos moi claro como ía ser a nosa cociña porque non tiñamos experiencia. Agora estamos aprendendo cada día cousas novas. E xa só polo que aprendemos, o balance é moi positivo.

Fran: O que aportamos é estar nun ambiente agradable, con prezos o máis razoables posibles e cun produto moi bo. A hostalaría é un traballo moi complicado e o nivel que hai en Santiago é altísimo. A nós encantaríanos parecernos aos locais que nos gustan da cidade, pero é difícil, así que facemos o que cremos que podemos facer da forma máis honesta, cunha boa materia prima.

Pasastes da hostalaría nocturna á diurna. O cambio é importante…

Fran: Si, a nós sempre nos gustou a hostalaría e digamos que foi como un proceso vital. Empezamos na nocturna e chega un momento no que xa non aguantas. É un ritmo moi duro, uns horarios moi duros… O Flamingo é unha forma de seguir vinculados ao sector pero polo día. Escollimos un barrio porque creiamos que o centro xa está bastante saturado. Aquí non había oferta gastronómica e a xente estaba desexando que a houbera.

Andrés: É diferente polo horario, pero ao fin e ao cabo non deixamos de vender ocio. E tempo libre. Si é verdade que a noite foi esmorecendo nos últimos anos. Moitísimo. Por varios motivos: un xeracional, outro a descentralización da universidade na nosa cidade… Tamén pasa noutros lugares. É un cambio de hábitos.

A música, como non podía ser doutro xeito para vós, é un piar moi importante aquí. De que xeito?

Fran: Os xoves, por exemplo, hai un pianista amenizando as ceas. Outro día da semana podes atopar a un dúo de blues tocando. Nós sempre estivemos moi involucrados coa música e non tería sentido montar algo sen ela. Faltaríanos algo. Estariamos medio coxos. Tamén na decoración baseámonos na música e no cine porque é o que nos gusta. Por exemplo, temos un póster da Familia Monster porque nos trae recordos a Andrés e máis a min de cando eramos pequenos. Tamén de grupos que nos gustan… e despois o bar irá pouco a pouco collendo a súa personalidade, que é o que mola.

Le a crítica de @JuanEAT_o:

#apapar: Tallaríns con verduras e langostinos no Flamingo

La entrada Andrés e Fran Villasenín: “Non tería sentido para nós montar algo que non tivera que ver coa música” se publicó primero en Pincha.

04 Nov 17:23

¿Mito o antimito? Una lectura de los mitos de Cthulhu desde la historia de las religiones

by Érica Couto-Ferreira

Los llamamos “mitos”, aunque seguramente estemos equivocados. ¿Son los relatos de horror cósmico del solitario de Providence, en realidad, construcciones míticas? Analizamos las principales definiciones de mito propuestas por la antropología y las ciencias humanas y probamos a aplicarlas a la obra de H. P. Lovecraft. ¿El resultado? No lo llames mito: llámalo antimito.

“Mito” es un término con múltiples acepciones sobre las que no acabamos de ponernos de acuerdo. Si, inicialmente, el griego mythos significaba “narración, historia, palabra pronunciada” (una manifestación del discurso hablado, en definitiva), muy pronto expandió su significado para acoger acepciones más sesgadas que incorporaban los sentidos “discurso falso” e “historia fantástica”. Un absurdo. Un balbuceo irracional, según los filósofos de la antigua Grecia, que se arrastra hasta nuestros días y se perpetua en esa “persona o cosa a la que se atribuyen cualidades o excelencias que no tiene” definida por la RAE.

El mito despierta en el yo contemporáneo la noción de aventura y maravilla, el vértigo de hechos insólitos protagonizados por dioses o seres sobrehumanos de un tiempo y un espacio que nada tienen que ver con las sociedades postindustriales. Eventos como la fundación de Roma por Rómulo y Remo, la entrada en el laberinto del minotauro y el descenso de Inanna a los infiernos. O como el advenimiento de los Primigenios y los Profundos. Solo que el mito, en H. P. Lovecraft, se transforma en paradigma del antimito. Te contamos por qué desde una perspectiva histórico-religiosa.

El mito: definiciones desde la antropología y la historia de las religiones 

Aunque ya en el siglo VI a.e.c. los filósofos griegos mostraran interés por definir qué era un mito, fue con el nacimiento y auge de las disciplinas etnoantropológicas cuando ese interés se disparó. Desde ese lejano siglo XIX de colonización y exploraciones geográficas, los estudiosos no han acabado de ponerse de acuerdo. Para algunos como Edward Burnett Tylor, el mito intenta explicar, con modos bastos e ingenuos, el mundo y los fenómenos que en él se manifiestan. Para otros, los mitos serían reacciones espontáneas y, por tanto, irracionales a los eventos de la naturaleza o vehículos alegóricos que encapsularían valores procedentes de la sabiduría antigua. Figuras como Émile Durkheim y Lucien Lévy-Bruhl, que en sus análisis introdujeron aspectos de análisis como el sentimiento y las creencias grupales, lo trataron como parte de la “mentalidad primitiva”. Los ritualistas, por su parte, vieron en el mito la explicación y justificación del ritual: en su visión, el ritual habría dado origen al mito. Para los evemeristas, las narraciones míticas son el producto de recuerdos de sucesos históricos del pasado remoto realmente acaecidos; mientras Claude Lévi-Strauss sostiene que “es un modo de comunicación humana”, producto del lenguaje y, como el lenguaje, poseedor de una gramática que debe ser, a ojos del autor de El pensamiento salvaje (1962), el objeto principal de estudio.

Centenares de autores, decenas de escuelas de pensamiento y millares de páginas escritas después, el problema persiste: ¿qué es un mito? En el análisis global que el filólogo Geoffrey Stephen Kirk realizase en 1970 se concluía que no existe una única definición del mito. Sus formas y funciones son múltiples y sirven a distintas necesidades psicológicas de la comunidad. De hecho, la mitología no tiene por qué narrar, forzosamente, eventos relacionados en exclusiva por figuras divinas, ni tampoco todos los mitos se relacionan con la religión, el culto o la performatividad ritual. Entonces, ¿hay esperanza? ¿Cómo podemos diferenciar un mito de lo que no lo es?

Exigencias para que un mito sea mito

Malinowski en las Islas Trobriand en 1918

Decía Bronislaw Malinowski en su Estudios de psicología primitiva (1926) que “el mito no es una explicación que satisfaga un interés científico, sino la resurrección, en forma narrativa, de una realidad primigenia que se cuenta para satisfacer necesidades religiosas profundas, exigencias morales, y que expresa, estimula y codifica la creencia, salvaguarda y refuerza la moralidad, garantiza la eficiencia del rito y contiene reglas prácticas de conducta para el ser humano. El mito es, por tanto, un ingrediente vital de la civilización humana; no una fábula inútil, sino una fuerza activa construida en el tiempo”.

Esta definición contiene las claves identificativas básicas de un mito: se trata de una narración explicativa cuya acción se sitúa fuera del tiempo ordinario, y que funda, sostiene y justifica conductas humanas comunitarias. Los eventos del mito transcurren en un tiempo y un espacio que no son los mismos del presente en que se narra. No es una cuestión de distancia cronológica ni espacial, sino de naturaleza ontológica, pues el mito atestigua un cambio en el orden de la realidad. De hecho, el mito construye una nueva realidad que se opone al orden de las cosas tal y como existían con anterioridad a ese mismo mito fundacional.  “Cada mito” dice el historiador de las religiones Angelo Brelichnarra un evento (o una serie de eventos, en los ‘ciclos’ míticos) que se habría verificado en un tiempo distinto, siendo obra de personajes distintos de los actuales, tras el que algo que antes no existía se habría originado o algo que antes había sido diferente se habría transformado en lo que ahora es (…). El mito cuenta el origen de aquello que se considera importante”.

Una ceremonia Kwakiutl fotografiada por Edward Curtis

El mito, por tanto, explica el origen del cosmos, la humanidad, las instituciones sociales o la tecnología. “Los mitos fundan las cosas, que no solo son como son, sino que tienen que ser como son (…). El mito vuelve aceptable aquello que es necesario aceptar”, sostiene Brelich. Todo mito, por tanto, es etiológico. Pero ¿qué sucede con los llamados mitos de Cthulhu? ¿También ellos narran los orígenes, generan instituciones y establecen principios morales con los que guiarse?

Antes de los “mitos de Cthulhu”

Dejemos clara una cosa: Lovecraft, en vida, jamás acuñó la etiqueta “mitos de Cthulhu” para englobar esa parte de su producción dedicada a explorar la presencia cósmica de los Primigenios, los Profundos y los Dioses Exteriores. Lo que el maestro de Providence sí utilizó en su nutrida correspondencia fueron expresiones como Yog-Sothothery o circunloquios del tipo “ciclo mítico de Cthulhu, Yog-Sothoth, R’lyeh, Nyarlathotep, Nug, Yeb, Shub-Niggurath” para referirse a su visión cosmogónico-literaria. Existe incluso diversidad de opiniones sobre los relatos que constituirían los mitos, dado que Lovecraft nunca tuvo intención de crear un ciclo cerrado como tal. Interconectado, expandido y explorado en lo profundo, sí, pero nunca estanco ni circunscrito a un número limitado de obras de ficción. El invento de los “mitos de Cthulhu” fue cosa, aparentemente, de August Derleth, que dio con la etiqueta capaz de englobar esa parte de la producción lovecraftiana más claramente vinculada con la presencia de los Primigenios en el cosmos.

No obstante, Lovecraft amaba las historias míticas de la antigüedad, admiraba a Samuel Coleridge, Ovidio y The Age of Fable (1855) de Thomas Bulfinch y se deleitaba en su lectura. Desde la infancia, había sentido fascinación por las leyendas, los cuentos populares y, en especial, Las mil y una noches, de donde surge Abdul Alhazred, un nombre que Lovecraft, según apunta en una de sus cartas, habría inventado siendo niño. El Lovecraft infante se dejaba abrazar por el politeísmo y el paganismo salvaje que sus lecturas en la biblioteca familiar inspiraban. Así recordaba esa etapa de su vida en la memoria escéptica A Confession of Unfaith (1922): 

«Cuando tenía siete u ocho años era un pagano auténtico, tan embriagado por la belleza de Grecia que casi había llegado a creer en los viejos dioses y los espíritus de la naturaleza. Llegué a construir, literalmente, altares dedicados a Pan, Apolo, Diana y Atenea, y busqué dríadas y sátiros en los bosques y campos durante el ocaso. Creo firmemente que, una vez, observé a algunas de estas criaturas silvanas que bailaban bajo los robles de otoño. Fue una especie de “experiencia religiosa”, tan real en sus formas como el éxtasis subjetivo de cualquier cristiano. Si un cristiano me dijese que ha sentido la presencia real de Jesús o de Yahvé, le podría responder que yo he visto las pezuñas de Pan y las hermanas de la hespéride Faetusa«.

Las mil y una noches

Fascinado aún por la exuberancia narrativa de los cuentos, las leyendas y baladas del pasado, la adolescencia da paso a una paulatina incredulidad en lo referente al destino de la humanidad. Con trece años, Lovecraft se reconoce impresionado por la impermanencia e insignificancia del ser humano, por la futilidad de la existencia y la falacia de la idea de progreso que, a la luz de los avances teórico-científicos de la época, terminarán cristalizando en los fundamentos del horror cósmico.

Cínico, escéptico y epicúreo”: así se define Lovecraft a sí mismo en una carta a Bernard Austin Dwyer fechada el 3 de marzo de 1927. Interesado siempre en las ciencias, la astronomía, la biología y la filosofía de corte materialista, Howard Philip entiende el mundo como una entidad sin objetivos ni metas, desprovisto de la presencia de cualquier dios o mistificación. Los descubrimientos científicos de la época y la formulación de nuevas teorías físicas, así como “la Conferencia de Paz, Friedrich Nietzsche, Samuel Butler, H. L. Mencken y otras influencias” perfeccionan, según las palabras del maestro, “su cinismo” y lo ratifican en su visión vacía de la vida y el cosmos. Las cosas de los hombres no tienen validez en un cosmos infinito, son pura ridiculez y pretensión vacua. “Hasta el éxito es algo vacío”, dice el de Providence. “El éxito es algo relativo, y la victoria de un niño a las canicas equivale a la victoria de un Octaviano en Accio en la escala de la infinidad cósmica”. 

Friedrich Nietzsche

Cómo funciona el (supuesto) mito lovecraftiano

En término generales, los relatos de Lovecraft operan como testimonios aislados de una verdad cósmica terrible. A menudo se construyen como declaraciones de viajeros, científicos, exploradores y estudiosos que, en el curso de sus actividades, se encuentran con fenómenos extraños e inauditos a los que intentan poner orden o dar explicación, sin éxito. En Dagon (1919), un soldado a la deriva llega a las costas de una pequeña isla que emerge en el océano y que alberga representaciones de extraños signos junto a un ídolo monstruoso. En La ciudad sin nombre (1921), nos adentramos en unas ruinas en mitad del desierto, cuyos angostos espacios subterráneos albergan relieves que apuntarían a la existencia de criaturas reptilianas. La verdad se entrevé a medias, no se comprende y, sobre todo, nunca trasciende. Lo intuido por los estudiosos nunca se revela a la opinión pública ni se utiliza para elevar a la humanidad por encima de su nulidad existencial, como queriendo ahondar en el vacío al que estamos abocados.

Estos primeros intentos literarios de mostrar las bases de su filosofía materialista se vuelven cada vez más complejos y articulados. En relatos como La llamada de Cthulhu (1926), Lovecraft utiliza tanto la técnica del manuscrito encontrado como la voz de un narrador en primera persona para presentarnos la investigación del profesor George Gammell Angell. Junto al manuscrito “El culto de Cthulhu” compuesto por Angell, un bajorrelieve de arcilla que se acompaña de una escritura indescifrable y un fajo de recortes de periódico sirven para que Lovecraft, a través de una narración-puzle, presente un retazo de esa historia subjetiva que los humanos han tejido para explicarse el universo y el contacto con la Otredad. A partir de las notas manuscritas de su antepasado (notas que, además, contienen a su vez informes realizados por terceras personas), el heredero de Angell retoma la investigación, interroga a los supervivientes de cultos de Nueva Orleans que adoran al Gran Cthulhu y a los venidos del cielo y consigue añadir nuevo material a la pesquisa. Lo que logra con su esfuerzo investigador, sin embargo, apunta a una realidad monstruosa capaz de robarle al ser humano la fuerza de seguir viviendo. “He visto todo el horror que existe en el universo, y hasta el cielo de primavera y las flores estivas son ahora un veneno para mí”, declara nuestro narrador. Ha entrevisto lo que se cierne sobre nosotros y ahora preferiría seguir ciego.

Lo mismo sucede con El que susurra en la oscuridad (1930) o En las montañas de la locura (1931). En este último caso, de nuevo nos encontramos ante un relato de contenido cientifista en la superficie que se construye a través de informes científicos y diarios de expedición. Durante una exploración antártica, un equipo científico halla una cueva de fósiles con varios ejemplares de una criatura que desafía cualquier sistema de clasificación biológica. Esta nueva especie comparte características de los animales y las plantas, combinando el primitivismo en la forma exterior con la sofisticación de la capacidad de pensamiento (posee un cerebro desarrollado y más de los 5 sentidos propios del ser humano). Cuando Lake no responde a las llamadas de radio, el biólogo y su equipo fletan un aeroplano para comprobar que todo esté en orden. A medida que se acercan al lugar de aterrizaje, desde el vehículo observan una ciudad ciclópea entre las montañas que alberga estructuras inusitadas: grandes lastras de piedra, aberturas, cavernas, ciudades-laberinto, torres, murallas, casas que forman ángulos imposibles y, una vez en tierra firme, decoraciones que describen la llegada de las criaturas al planeta antes de que se formase vida humana en él. Criaturas que vuelan con sus propias alas por el espacio y que, una vez llegadas a la superficie terrestre, se instalan en el fondo del mar. Criaturas que experimentan para producir comida y crear “masas protoplasmáticas pluricelulares” a partir de las cuales fabricar esclavos (los Shoggoth) que los sirvan. Criaturas que, en definitiva, crean por error unos mamíferos primitivos que les habrían servido de alimento y diversión bufonesca. Nuestros antepasados homínidos. Somos fruto de experimentos incontrolados, una gran broma cósmica. Literalmente.

Los seres humanos, por tanto, no figuran en el centro de la creación, y los Primigenios y los Profundos no son sino seres de origen extraterrestre y extrahumano (y, por tanto, incomprensibles para los mortales), deificados por la ignorancia humana. En nuestra incapacidad y vacuidad, solo alcanzamos a manejar evidencias fragmentadas que llegan al ser humano de manera dispersa, con cuentagotas. Nuestras vidas humanas son demasiado cortas para que podamos obtener un cuadro general de los hechos: la muerte trunca las investigaciones y búsquedas, que casi siempre se llevan a cabo de manera individual y aislada. La locura llega cuando se consigue establecer correlaciones entre todas esas visiones locales, cuando esos apuntes hechos individualmente comienzan a relacionarse y a encajarse, cuando proporcionan los primeros rasgos distinguibles de un cuadro mayor. Y, en este contexto, la explicación mitológica es una explicación local de realidades cosmológicas solo atisbadas, una especie de mentira piadosa hecha a medida para mantener una pizca de cordura.

No es mito si no construye: la noción del antimito en Lovecraft

Lovecraft construye sus relatos teniendo en mente la absurdez de la existencia. Las entidades primigenias, que los seres humanos toman por divinidades, no son más que falsos dioses cuya naturaleza extraña, ajena y alienada los vuelve incomprensibles. Creación accidental, la humanidad no tiene misión ni función específica en el universo. Para esos seres primigenios, no somos ni valemos nada. Este es uno de los primeros y fundamentales elementos que contraviene la aplicación del término “mito” para definir la creación literaria de Lovecraft. El mito explica, sí, pero su función principal es fundacional: crea una realidad nueva, opuesta al orden previo, y proporciona herramientas de comportamiento, las reglas que cohesionan el grupo humano. En el mito, el ser humano se tiene en cuenta implícitamente, pues los eventos que el mito narra miran a integrarlo en lo creado y a darle pautas para que la realidad que el mito funda se mantenga. El mito lovecraftiano, sin embargo, niega todo esto: explica los orígenes, pero estos son tan desesperantes, vacuos y terribles que le niega a la humanidad la posibilidad de integrarse en ese orden divino, sobrehumano, venido de más allá de las estrellas.  

David E. Schultz, estudioso de la obra de Howard Philip, propuso en su día interpretar la construcción cósmica lovecraftiana como una antimitología. En su artículo From Microcosm to Macrocosm: The Growth of Lovecraft’s Cosmic Vision (1991), Schultz acuñó el término para aludir a los relatos que tradicionalmente se agrupan bajo la etiqueta “mitos de Cthulhu”. En esta antimitología, Lovecraft se habría preocupado por mostrar cómo nuestros antepasados usaron los mitos para explicar de manera ficticia y falsa aquello que les resultaba incomprensible. Schultz recurre a esa definición del mito como historia falsa y malinterpretación supersticiosa y su argumentación, por tanto, simplifica de forma excesiva la definición y función sociocultural del mito. 

La noción de antimitología se ha introducido en los estudios lovecraftianos por esa idea de base que apunta al mito como historia falaz e inexacta, producto del falible entendimiento humano. Sin embargo, si se aplica una perspectiva histórico-religiosa al análisis, la filosofía de Lovecraft es más antimítica que nunca. Aceptemos que, en Lovecraft, el mito sea una interpretación errónea de hechos incomprensibles. El que la explicación en clave mitológica se considere falsa no invalida, sin embargo, la existencia de poderes terribles fuera de lo humano: Cthulhu, Yog-Sothoth, Nyarlathotep, las ruinas monstruosas que William Dyer explora en En las montañas de la locura, los híbridos humanos que sobreviven en pueblos aislados: todo esto sigue existiendo. Y el mito, ahora, ya no sirve para mitigar la realidad de una existencia humana irrelevante, ni explica, ni funda, ni sugiere estrategias para mantener un statu quo favorable para el individuo y su comunidad. Ya no hay dioses, tan solo queda una realidad brutal, la del ser humano como producto accidental de un universo que lo ignora.

En la perspectiva lovecraftiana, la investigación sistemática en las áreas de la física, la astronomía, la arqueología, la geografía y otras disciplinas apunta a la posibilidad de llegar, finalmente, a la verdad. Esa verdad es en Lovecraft desesperante y vacua en esencia: presenta al ser humano como una raza secundaria, nacida por accidente y sin relevancia alguna en el orden cósmico, que es oscuro, maligno e incomprensible. El mito, que, en la antigüedad, en las sociedades politeístas y en las comunidades etnográficas sustanciaba la realidad, explicándola, ordenándola y manteniéndola, se transforma en antimito en Lovecraft. No solo porque, en la lógica de Lovecraft, la ciencia consiga explicar de manera unificada los fenómenos percibidos e interpretados en clave mítica, invalidando así el mito; sino también porque la visión cosmológica materialista y profundamente nihilista de Lovecraft desecha la utilidad del mito. Si en el universo no hay orden, si el ser humano es un absurdo que no debería existir, ¿qué sentido tiene mantener la realidad y sustentarla a través de justificaciones míticas? ¿Cómo se podría mantener una realidad (repito, incomprensible y completamente ajena) en la que los seres humanos no tienen cabida? 

Máscara de ceremonia numhlim fotografiada por Edward Curtis

Si no hay realidad ordenada y si, por tanto, no hay necesidad de estructurar y gestionar el comportamiento humano porque somos una mota de polvo en la infinidad del universo, entonces, no hay mito. La configuración misma del universo niega tanto la eficacia del mito como su necesidad de existir. No es tanto que el mito sea falso, sino que su capacidad ordenadora se desvanece en cuanto aprehendemos que el ser humano gravita en la periferia de la existencia.

¿Te ha gustado este artículo? Puedes colaborar con Canino en nuestro Patreon. Ayúdanos a seguir creciendo.

La entrada ¿Mito o antimito? Una lectura de los mitos de Cthulhu desde la historia de las religiones aparece primero en Canino.

04 Nov 15:56

A biblia xudía da Coruña regresa a Galicia 500 anos despois

A Biblia Kennicott está considerada como o manuscrito relixioso máis importante da Idade Media galega. Foi escrita na cidade herculina en 1476, pouco antes da expulsión dos xudeus. É un dos obxectos que se poderán ver na mostra Galicia, un relato no mundo, que se inaugurará na Cidade da Cultura o 14 de novembro. 

04 Nov 15:30

Porque se perdem as palavras galegas?

by Redacción

Para além da substituiçom direta de um termo por outro (por exemplo “cedo” por “pronto”), umha das vias mais frequentes de empobrecimento do léxico galego é o que a Comissom Linguística da AGAL deu a conhecer neste livro (O Modelo Lexical Galego) com o termo “estagnaçom semântica”. Dá-se quando um termo que sobrevive no mundo tradicional nom amplia os seus valores com a chegada de umha inovaçom tecnológica ou de umha nova variedade comercial, que passa a ser denominada com a palavra castelhana. Depois, com o tempo, o conceito mais rural desaparece e para o conceito moderno fica só a palavra castelhana.

O artigo Porque se perdem as palavras galegas? publicouse primeiro en Nós Televisión.

03 Nov 12:06

‘Overwatch 2’ Is Real and It’s Getting a Story Mode

by Patrick Klepek

This article originally appeared on VICE US.

BlizzCon has kicked off with a bang: a non-apology about the company’s recent Hong Kong controversy, an unveiling of Diablo IV, and now, the future of Overwatch: Overwatch 2. There were, as is the Blizzard house style, a lot of snazzy cinematic trailers to reveal it:

I’m hardly the first person to say it, but: Blizzard, just make a damn movie?

As has been rumored and the cinematic implies, Overwatch 2 introduces player-vs-enemy modes, meaning players will work together against AI opponents to accomplish various objectives. Previously, Overwatch was largely about players fighting against one another.

“We will have a complete story experience,” said game director Jeff Kaplan.

Here’s how the gameplay looks, which also showcases the tweaked art style:

In addition to story missions, there are co-op missions that are meant to be infinitely replayable. This is where characters can level up and be customized. Kaplan compared the co-op missions to Diablo III’s adventure mode, while the story missions are a more straightforward campaign.

Kaplan said the development team hopes to “redefine what a sequel means,” which has some important and interesting distinctions. For example, current Overwatch players will get access to the new heroes and the new maps, but without access to the new story and player-vs-enemy modes coming. That’s not usually how sequels work, which try to push players entirely onto the new platform, dangling maps and heroes as the big carrots.

The game isn’t ditching player-vs-player, though; there’s a new game mode called “Push.” New characters, too? Yep—Sojourn and Echo.

There was also a useful video to bring players up to speed on the Overwatch timeline until now; Overwatch 2 picks up with the organization Overwatch finally coming together again:

As with Diablo IV, there are currently no details on when Overwatch 2 will be released.

Follow Patrick on Twitter. If you know what's happening inside Blizzard, his email is patrick.klepek@vice.com. He's also available privately on Signal (224-707-1561).

03 Nov 11:43

El área sanitaria de Ferrol, de las primeras de España en usar la fibra láser para fístulas anales

by Salgado
Hospital Arquitecto Marcide en el Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol (foto: Mero Barral / Ferrol360)

Hospital Arquitecto Marcide en el Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol (foto: Mero Barral / Ferrol360)

FERROL360 | Sábado 2 noviembre 2019 | 00:00

El Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol incorporó esta semana la fibra láser para tratar casos de fístula anal, técnica de la que se han beneficiado ya los tres primeros pacientes. Se trata de una «terapia minimamente invasiva» cuya principal «vantaxe é que convirte en ambulatoria unha cirurxía que requería ingreso».

El centro, según la Consellería de Sanidade, es «dos primeiros de Galicia e de España» en sumar este procedimiento. Entre sus beneficios, destaca también que el «posoperatorio é considerablemente máis cómodo, con menor risco de incontinencia e de infección; onde antes había unha ferida aberta agora queda un pequeno orificio, xa que non se producen incisións».

Valora también que el «período de recuperación da persoa é máis curto e o nivel de dor diminúe». «É posible porque nos casos que se poden beneficiar desta técnica non se produciría incisión; introdúcese por un pequeno orificio unha fibra de láser flexible que elimina o traxecto da fístula», consideró.

Según Sanidade, se preserva «ao máximo o músculo na contorna do esfínter, co que o proceso inflamatorio é menor». Existen casos más complejos que necesitarían «outro tipo de cirurxía e requírese unha selección previa de doentes aos que lles favoreza o uso desta modalidade».

03 Nov 11:38

Punk Visuals, Restored

by SansPoint
Ears, Eyes and Throats: Restored Classic and Lost Punk Films 1976-1981 Includes short films by Richard Gaikowski, DEVO's "The Truth About De-Evolution", The Residents's "Third Reich 'N' Roll", "Hello Skinny", and "One Minute Movies", and more. Full details by restorer Peter Conheim. Part of byNWR's You Ain't No Punk, You Punk issue.
02 Nov 17:21

Tom Waits Giving out Rusted Harmonicas to Any Trick-or-Treaters Who Visit Him at Haunted Junkyard

by Dustin Meadows

POMONA, Calif. — Trick-or-treaters visiting the haunted junkyard behind Old Man Clemens’ house were rewarded with rusted harmonicas handed out by rascal king Tom Waits, frightened sources confirmed.

“When I was a kid growing up inside of a homeless tornado, I never got any candy for Halloween,” said Waits, holding a novelty pumpkin full of well-worn harmonicas. “All I got was railroad spikes, cans of beans, the occasional necktie fashioned from barbed wire… and if I was really lucky, a half-full bottle of moonshine that gave you the ability to play the piano like your fingers were possessed by a Louisiana devil that couldn’t carry a tune.”

“Nowadays, kids got their Twix bars and Reese’s and M&Ms. One of my earliest Halloween memories was watching my Pappy lose custody of me to a snake oil salesman in a knife fight. My first wife was a cursed jukebox, but hell, who am I to complain?” added Waits.

Alyssa Diaz, one of the trick-or-treaters, was among the many disappointed in the unorthodox treat.

“I always heard from older kids that the haunted junkyard was the scariest place in town. I never believed them, but I now I know I should never go back,” said Diaz. “I almost got ripped apart by a bunch of coyotes whose card game I apparently interrupted. Then, this dude with a gravelly voice came walking out of a busted refrigerator playing a mandolin and shouting, ‘Ya got the music in ya! Don’t let them fat cats take it away!’ I’ve never run that fast before.”

Dr. Michael Cantele, a local authority on both Waits and the supernatural, weighed in on the Bohemian hobo’s strange gifts to the children.

“For as long as anyone can remember, there’s always been a Tom Waits in our midst and there always will be. The curse can be passed on by killing the current Waits and absorbing his life force — it can be transmitted to somebody if Tom Waits bites them on a full moon,” said Dr. Cantele. “And of course, if you accept one of his harmonicas and play any classic American murder ballad, you’ll change into Tom Waits the next time you hear an orphan train sound its lonesome whistle.”

At press time, a rag-tag group of paranormal investigators with a large dog were attempting to unmask the ghastly junkyard Waits before being scared away by a gang of mummies.

The post Tom Waits Giving out Rusted Harmonicas to Any Trick-or-Treaters Who Visit Him at Haunted Junkyard appeared first on The Hard Times.

02 Nov 17:19

As guerrilleiras antifranquistas galegas

by Colaboracións

María Núñez Cobas

A perspectiva de xénero na historiografía é escasa, o que é máis, nos casos onde si se aplica, as mulleres acostuman aparecer como vítimas de determinados acontecementos históricos; embora estudos especializados comproban o seu papel activo neles. No referente á guerrilla antifranquista existen múltiples estudos, mais son as investigacións de Aurora Marco e Mercedes Yusta as que se centran nas mulleres. A continuación, tomando ditas autoras como referencia, analizaranse os modos de participación das mulleres galegas na guerrilla antifranquista e, malia centrar o artigo no papel activo da loita, cómpre facer mención ao terror vivido pola poboación galega durante os anos de Guerra, posguerra e Ditadura. A violencia, os fusilamentos, as mulleres rapadas, violadas e enterradas en cunetas que aínda fican, en moitos casos, no esquecemento colectivo. Mais preténdese dar voz a aquelas que, aínda vivindo esta situación de terror, participaron da loita contra o Réxime fascista.

É preciso ter en conta que na Galiza a vitoria do bando sublevado foi moi rápida, non existiron frontes de guerra como tal, o que fixo que a resistencia se traducise na loita armada organizada en guerrilla; esta prolongarase no tempo até despois do ano 1945, data da derrota do Eixo na II Guerra Mundial. Tras isto, é licito preguntarse como puido sobrevivir a guerrilla durante este longo período de tempo dentro dun estado ditatorial que pretendía eliminar calquera foco contrario ao seu ideario. Pois ben, o apoio que as comunidades rurais lle deron á guerrilla foi esencial para a súa supervivencia; dentro destas, as mulleres xogaron un papel fundamental. Ditas redes conformaron a “guerrilla do chan” mentres que a localizada no monte recibiu o nome de “guerrilla do monte”; deste xeito a estrutura dividíase en dúas partidas sendo a primeira decisiva para a supervivencia da segunda.

As redes tecíanse en lugares determinados, A. Cabana apunta “ …allí donde las partidas tenían lugar de actuación, es decir, coincidiendo generalmente con las zonas de origen de los guerrilleros[1] o que evidencia a importancia dos vínculos familiares ou afectivos como motivación da guerrilla do chan. Destacan as mulleres que arriscaban a vida exercendo de enlaces, algunhas comezaron brindando apoio á guerrilla do monte por mor dos citados vínculos, sen estaren previamente politizadas, simplemente por solidariedade; mentres que outras entran a formar parte dela sendo plenamente conscientes do seu papel e movidas por unha ideoloxía clara como é o caso de Enriqueta Otero ou María Araújo.

Apoiar á guerrilla era un delito moi grave, polo que as guerrilleiras convértense en opositoras e moitas son duramente reprimidas como tales. Segundo M. Yusta[2]ser madre, mujer, hija o hermana de «rojo» se convirtió en un delito”. Deste modo o Réxime oprimíaas por seren opositoras e por mulleres. A represión sexuada foi moi dura polo que algunhas delas, coa fin de evitar as torturas e vexacións, deciden unirse á guerrilla do monte. Existiron guerrilleiros que apoiaron e valoraron o papel das mulleres, en concreto o coñecido co alcume de «Quico» expón:

Hubo compañeras en la guerrilla peleando como los hombres, con un arma. Sobre todo en la base popular. La mujer, al menos en nuestra región, la región de Galicia y de León, ha sido el factor casi determinante de la existencia de las guerrillas[3]

Pola contra nalgunha ocasión o ambiente no monte non era favorable á entrada de mulleres. Nos estudos de Hartmut Heine sobre a guerrilla recóllese que algúns dos enlaces de «O Gardarríos» lle retiraron a palabra ao pasar a guerrilleira Antonia Díaz, a súa compañeira, a integrar as filas da guerrilla do monte. O heteropatriarcado non era exclusivo dos golpistas, senón que estaba bastante estendido na sociedade e extrapolábase nalgún caso á guerrilla, polo que algunhas guerrilleiras desenvolvían labores tales como lavar, cociñar, coidar etc., é dicir, existía unha división sexuada do traballo. Mais pasar a integrar as filas dunha guerrilla era un acto transgresor para as mulleres da época que se opoñía ao modelo «ideal» de muller submisa imposto polo Réxime, o cal as consideraba “desnaturalizadas”.

Coa nova orde social as mulleres ficaron reducidas ao cumprimento dunha serie de roles tradicionais que as excluíron dos mecanismos de participación social, o que contribuíu á conformación dun modelo ideal feminino, tarefa en que foi clave o apoio teórico e práctico da Sección Femenina e da Igrexa.[4]

Rachar coas barreiras socialmente impostas tivo como consecuencia que foran menosprezadas, incomprendidas e insultadas tanto por unha parte da poboación como polo Réxime que constrúe e difunde un discurso contra elas, afirmando que a súa función no monte era a de satisfacer as necesidades, sobre todo sexuais, dos guerrilleiros aos que denominaba “bandoleiros”. Isto era un mecanismo de desprestixio da loita da guerrilla. Consuelo Rodríguez López, guerrilleira coñecida co alcume de «Chelo» sinalaba:

Naquel tempo ás mulleres que andábamos con guerrilleiros chamábannos putas. Eran os fascistas e a Garda Civil os que dicían iso (…) É algo que non admito[5]

Polo tanto aínda tendo que loitar contra o Réxime, a sociedade e en ocasións cos compañeiros, para moitas mulleres a loita armada antifranquista suporía unha vía transgresora mediante a cal puideron loitar polos seus ideais e conformar a súa ideoloxía mentres que para outras funcionou como un centro de formación básica posto que no monte aprendían a ler, escribir e incluso usar armas.

Sen a súa memoria a Historia non está completa.

 

1*Como recomendación: documental “As Silenciadas” de Pablo Ces.

2*A foto de portada das guerrilleiras e guerrilleiros foi obtida do libro “Letras Armadas. As vidas de Enriqueta Otero Blanco.”

Citas

[1] Cabana, A. (2013), p. 186

[2] Yusta, M. (2004), p. 81

[3] Álvarez S., Hinojosa J. e Sandoval J. (coords.) (2003), p. 43

[4] Marco, A. (2011), p. 9

[5] Ibidem, p.12

Bibliografía

Álvarez S., Hinojosa J. e Sandoval J (coords.). El movimiento guerrillero de los años 40. (Madrid: Fundación de Investigadores Marxistas, 2003)

Cabana, A. La derrota de lo épico. (Valencia: PUV, 2013)

Heine, H. Guerrilla Antifranquista en Galicia. (Vigo: Xerais, 1982)

Marco, A. Mulleres na guerrilla antifranquista galega. (Bertamiráns: Edicións Laiovento, 2011)

Yusta, M. & Peiró, I. Heterodoxas, guerrilleras y ciudadanas. (Zaragoza: Institución “Fernando el Católico”, 2015)

Yusta, M. (2004). “Rebeldía individual, compromiso familiar, acción colectiva: las mujeres en la resistencia al franquismo durante los años cuarenta .” Historia del presente. Núm. 4 (2004): 63-92

The post As guerrilleiras antifranquistas galegas appeared first on Mazarelos.

02 Nov 17:11

EN DEFENSA DE LA CUNCA

by Jorge Guitián
La gastronomía es mucho más que lo que comemos. Afortunadamente, es mucho más que ingredientes y elaboración, que listados de restaurantes y tendencias. La gastronomía algo que nos define, que explica en buena medida de dónde venimos y cómo nos relacionamos con el mundo, es el conocimiento acumulado por una cultura, generación tras generación, alrededor de una necesidad fisiológica -alimentarse- y que toma forma en platos y recetas, pero también en técnicas, en formatos de negocios, en combinaciones comida/bebida, en cultivos tradicionales, en rituales, festividades, en cómo nos emborrachamos, en qué comemos en un funeral o en una boda y, en definitiva, en toda la cultura material y simbólica que ha ido envolviendo a lo largo de miles de años el hecho alimentario. 

La gastronomía es uno de los hechos que nos diferencian de otras especies animales. No tiene una razón de ser instrumental sino que es, en buena medida abstracta y simbólica. Como lo son el arte, la filosofía, la música o la poesía. No sirven para nada. Salvo para convertirnos en lo que somos. 

La gastronomía sirve, llegados a este punto de la historia, para explicarnos de dónde venimos y para aventurar hacia dónde vamos; para establecer líneas evolutivas que nos llevan de un sitio a otro y que explican cuál es nuestra relación histórica con los alimentos y cómo esta va cambiando a lo largo del tiempo. 

Y nos sirve, también, para romper ideas preconcebidas. 



Durante siglos la gastronomía se entendió como algo dividido en Gastronomía, con mayúscula, y todo lo demás, que quedaba siempre varios peldaños por debajo. Tiene una explicación histórica: a lo largo de todo el antiguo régimen (y buena parte de la época contemporánea) quien tuvo tiempo y recursos para perderlos en algo que no fuera optimizar los pocos alimentos de los que disponía fue la clase dominante. 

Quien podía, al mismo tiempo, permitirse el lujo de escribir sobre ello, contar con cocineros que sistematizasen las recetas o, en última instancia, quien era capaz de leer los recetarios era esa misma clase. Es lógico, por lo tanto, que históricamente la gastronomía, como un conocimiento organizado y documentado, se asociase a la gastronomía pudiente, a la cocina, la escritura culinaria y la producción alimentaria de la nobleza (más tarde sería la burguesía). Por eso contamos con más tratados sobre cómo trinchar un faisán o sobre las múltiples maneras de asar un venado que sobre la preparación de repollos o nabos. 

No es que la mayoría de la población comiese faisanes y venados. Es, simplemente, que esa mayoría no podía permitirse todo lo que tenía que ver con una cocina elaborada y mucho menos con su documentación. No podía perder el tiempo en sofisticar las recetas, no tenía los recursos económicos para hacerlo y no tenía el tiempo y probablemente tampoco los conocimientos para escribir los resultados. Por eso para estudiar la historia de la gastronomía son importantes los recetarios, pero también los documentos sobre aduanas, fueros, impuestos o comercio. Porque ahí está, en parte, el conocimiento sobre esa otra gastronomía invisible si nos limitamos a las fuentes clásicas. 

Pero esa no es la cuestión. Lo importante, en este caso, es que esa separación, que se mantuvo (y en buena medida se mantiene) durante siglos creó, en el imaginario colectivo, una gradación entre alta gastronomía y cocina de andar por casa. Una, la buena, la interesante, la que hay que estudiar, es la que se documenta a través de los recetarios históricos, la que nos habla de los grandes banquetes o de la influencia de las cortes europeas; la otra es la de diario, la pobretona, la que está ahí porque algo hay que comer pero que, vista desde esa óptica, no solo no es comparable en términos de interés sino que es algo que, en cuanto se puede, se abandona. 

Es algo que podemos ver, por ejemplo, en La Cocina Práctica o Pote Aldeano, dos de los libros de Picadillo. Cuando el autor se asoma a las recetas más domésticas, más vinculadas al mundo rural, lo hace siempre con un cierto tono de distancia, resaltando lo pintoresco, dando a entender que esos platos están ahí, existen, son interesante, pero no son los suyos. Por eso aparecen siempre vinculados a tipos populares caricaturescos, al idioma gallego (mientras todo lo demás, por supuesto, está redactado en castellano), por eso en muchas ocasiones la receta se vincula a un episodio en el que el autor, desde una posición dominante, se asoma a la cocina de los que están por debajo: puede ser una jornada en la que va de caza y acaba comiendo en una taberna, un momento en el que sale a pasear por el campo y se refugia de la lluvia en casa de algún campesino... Siempre se marca esa nota de color, para resaltar la distancia abismal entre dos mundo. Uno es el del recetario, el otro se incluye casi con interés antropológico más que culinario por parte de alguien que lo ve desde fuera y vuelve luego a la seguridad de su mundo y sus recetas. 

Este fenómeno también se trasladó, sobre todo a partir del S.XVIII, al mundo de los vinos. Por un lado estaban los grandes vinos europeos, aquellos sobre los que valía la pena escribir: borgoñas, champagnes, burdeos, vinos alsacianos, marsalas, vinos del Rhin y del Mosela, madeiras, oportos, vinos de Jerez. 

Por otro lado estaban todos los demás, los vinos regionales, los del campesino, los vinos de taberna, los de quien no se podía permitir nada más. Los primeros, los grandes vinos, se servían en copas adecuadas, muchas veces de cristal tallado, adaptadas en capacidad y formato, a las características específicas de vinos concretos. Los otros, muchas veces producto de la parra que había a la entrada de la taberna, se servían, según la zona, en lo que hubiese: vasos de cristal tosco o de barro, vasos tallados en madera o, en Galicia, en las tradicionales cuncas de loza o de barro vidriado. 

La cunca surge como una necesidad histórica: en el ámbito doméstico o en las tabernas era un material sólido, menos frágil que el cristal, fácil de limpiar y de almacenar, algo que podía elaborar un artesano de tu pueblo o de tu comarca. En el ámbito de las ferias las cuncas eran fácilmente apilables y transportables, se rompen menos, se lavan fácilmente, son económicas si hay que reponerlas y, llegado el caso, pueden servir para vino, para caldo, para potajes...

Tal fue la importancia de este formato en Galicia que todos los grandes centros alfareros (Niñodaguia, Buño, Gundivós, valle de Valga, Santomé, Loñoá, Mondoñedo, Portomourisco...) desarrollaron modelos propios de cunca. En el caso de Buño, por ejemplo, se desarrollaron hasta tres modelos distintos, en función del poder adquisitivo, siempre limitado, de su comprador: la cunca de pobre, el cunquelo y la escudilla o cunca rica. 

Dado que el vino, hasta bien entrado el S.XX, cumplía de alguna manera el papel de un alimento más, y no tanto el de una bebida asociada a lo lúdico o a la celebración, su consumo era cotidiano. Esto hizo que aparecieran infinidad de variantes de cuncas: cuncas y chiquitas (o escudillinas) en Niñodaguia, donde eran diferentes de los cunquelos, pensados para comer;  tazas de lagareta en Betanzos, cazolos o cazolos do 12 en Terra Chá, tazas de chiquito en Bamio, etc. 

Pero todo esto, a ojos de la alta gastronomía clásica, era irrelevante. Eran vinos de taberna servidos en cacharros de taberna. 



Y aunque esta división de la gastronomía había existido durante miles de años, el periodo de entreguerras en Europa lo cambió todo. 

En esa etapa comenzaron a difuminarse las barreras entre alta cultura y cultura popular. De pronto, las tradiciones de una aldea eran, para algunos investigadores, tan interesantes como un cuadro de El Grego, las construcciones tradicionales eran estudiadas con el mismo interés que edificios de Le Corbusier. 

La gastronomía  también se sumó a esta tendencia, más despacio que otras manifestaciones culturales, pero sin pausa. En 1921 Curnonsky publicó su La France Gastronomique, donde por primera vez la especialidades regionales compartían protagonismo con la gran cocina burguesa. "Las cosas tienen que saber a lo que son" parece hoy una obviedad pero por entonces, en un mundo de langostas Thermidor, melocotones Melba y trufas al champagne era una provocación en toda regla. 

En términos estéticos Curnonsky supone el final de una gastronomía decimonónica de corte romántico e inaugura una tendencia que, más adelante y en otras disciplinas, acabaría conociéndose como democracia cultural. Las barreras de clase se iban difuminando, también en gastronomía. Las cosas empezaban a ser interesantes independientemente del grupo social en el que hubiesen surgido. 

En 1929 una escocesa, F, Marian McNeill, publicaba The Scots Kitchen y reivindicaba por primera vez la cocina regional escocesa; en 1932 Florence White publicaba Good Things in England. Las cocinas regionales comenzaban a salir de las cocinas de las casas y de las tabernas, también en el Reino Unido, y a reivindicarse. 

En 1953 Curnonsky publicara Cuisine et Vins de France, dando a los vinos el mismo tratamiento que 20 años antes había dado a los platos regionales; En 1947 Elizabeth David publicaba su A Book of Mediterranean Food, reivindicando por primera vez las cocinas regionales mediterráneas y cambiando, de paso, el imaginario gastronómico de los ingleses. 

¿Y en España? En España tardamos un poco más, por circunstancias históricas, en subirnos a ese carro. Aquí, durante un tiempo, se siguió teorizando sobre la cocina nacional española o, incluso, sobre el final de las cocinas regionales, aunque ese tema queda para otro texto. 

Hubo una gran excepción, en Galicia. 

En 1946 Álvaro Cunqueiro empezó a escribir su Historia de Las Tabernas Gallegas, que nunca llegó a terminar (y que publicó en parte en la revista Finisterre). Como estudiante en Santiago, Cunqueiro, de familia acomodada, había participado en tertulias literarias y culturales. La novedad, en su caso, es que junto a otros estudiantes como José María Castroviejo organizaron sus tertulias en las tabernas de Casas Reáis, de la Rúa do Franco o de San Miguel en lugar de hacerlo, como habían hecho las generaciones anteriores, en cafés al estilo burgués europeo, como el Derby o el Suizo. 

Con Cunqueiro, Castroviejo y compañía no sólo entraban la cultura, el ambiente universitario y las tertulias en las tabernas sino que, lo que es aún más importante, las tabernas salieron de su ámbito natural para tomar carta de naturaleza cultural. De pronto no sólo podía ser sede de encuentros culturales sino que podían ser objeto de estudio. Y de respeto. Ya no eran, para este grupo al menos, el lugar al que iba quien no podía aspirar a más. Eran un símbolo de la pervivencia de una cultura. 

Y uno de los principales gestos que significaros esa ruptura cultural, el borrado de esa barrera de clase, fue que cada uno de estos estudiantes -luego periodistas o escritores- se hizo, en las tabernas, con una cunca, numerada y reservada para él. La cunca paso a ser no solamente un icono de la cultura tradicional sino también un símbolo de la cultura contemporánea en Galicia. Se trata de un gesto de modernidad que se adelanta casi una década a la teoría de la permeabilidad cultural de Umberto Eco o al traslado de la cultura a los barrios (y a la incorporación de la cultura de los barrios) por parte de A. Malraux en Francia. 

Así que, en realidad, una cunca no es sólo una cunca. Una cunca es un símbolo cultural cargado de significados. Habla de tradición, habla de orgullo por lo propio, habla de resistencia, habla de dignificación. No es sólo una cunca. 

Aunque esto, por supuesto, no llegó a todos los niveles culturales. Para mucha gente, lamentablemente, la cunca siguió siendo representación de un estrato cultural que, por un motivo o por otro, carecía de interés, cuando no provocaba rechazo. 

De esa forma se llegó a los años 80, en los que el mundo del vino en Galicia vivió una revolución que de alguna manera sigue viva y en proceso. Surgieron la mayor parte de las D.O. que tenemos hoy en día y el nivel medio de la producción subió de manera significativa. Todo esto sumado a la entrada en la Unión Europea, con toda una serie de nuevas normas y estándares de calidad, y a la incorporación aún reciente de España a la modernidad europea (digamos que lo que en otros países de Europa Occidental empezó a desarrollarse a partir de 1945 aquí llegó, despacio, a partir de 1963-1965 y con más fuerza a partir de 1985) hizo que para mucha gente todo lo que oliese a viejo, a anterior, fuese algo que había que olvidar en favor de una producción más controlada, más aséptica y a un consumo más moderno. 

Y esto, que en líneas generales fue bueno, tuvo también una cara oscura en forma de pérdida de diversidad y de hábitos culturales. Del mismo modos que el pan o el queso sufrieron una transformación de la que, en algunos aspectos, aún nos estamos reponiendo, el vino ganó una concepción nueva y pasó de ser considerado algo cotidiano, sin importancia, a ser entendido como un producto de calidad que debía ser tratado con cuidado. 



Ahí es donde la cunca perdió, de algún modo, la batalla. Y es razonable que la perdiera, en muchos sentidos, ya que vinos de más calidad requerían recipientes de más calidad. Otra cuestión sería pararse a discutir si todos los vinos que se sirven en copas de calidad están a la altura o si todas las copas tienen la calidad que les damos por supuestas y son tratadas con el cuidado necesario. Si hay aromas a humedad, restos de jabón o no están bien fregadas podríamos, perfectamente, ahorrarnos el ritual y tampoco pasaría nada. 

Es más, aquí es donde cabe también preguntarse si todos los vinos ganan al abandonar la cunca y pasar a una copa. Pensemos en un vino casero, de calidad aceptable pero no excepcional (la excepcionalidad permanente no existe), pensemos en vinos del año; pensemos en vinos baratos que te vas a tomar junto a un queso (normalito) y una anchoa (seguramente no muy buena) ¿De verdad necesitas una copa Zalto para ese vino de 0.60€? ¿De verdad la experiencia sensorial mejora?

Entiendo y comparto que un buen vino está mejor en una buena copa, del mismo modo que una buena receta está mejor en un buen plato. Sobre la ergonomía y la mejora de la experiencia de algunos platos carísimos que se encuentran con frecuenca en restaurantes hablamos otro día, si acaso. Pero, volvamos a la realidad: estás en una taberna, tomando un vino de una calidad determinada, quizás acompañado de una tapa de una calidad equivalente. Seguramente hay ruido, olores de la cocina, si es invierno y llueve habrá condensación en el ambiente. Las calidades de los materiales del suelo y de la barra son los que son, no te has parado a preguntar con qué aceite se está friendo la tapa (o cuánto lleva en la freidora), si el aceite del pulpo es virgen extra, virgen o orujo, si el calamar vino del Índico o de la Patagonia, si el queso es del Lidl o del DIA

Pero el vino, ese vino, de esa calidad y a ese precio, pónmelo en copa, y que sea buena. No me lo vayas a poner en cunca. 

Creo que es bastante triste no haber entendido el papel cultural de una forma única de consumir el vino, la importancia de determinados formatos cerámicos históricos o el privilegio que es que toda una serie de rituales centrados en el consumo del vino, seguramente con unos cuantos siglos a sus espaldas, hayan pervivido aquí mejor que en otras zonas. 

Es una pena que la sociedad no haya aprendido a valorar la significación cultural que la cunca tiene en nuestra historia gastronómica reciente y en el salto desde una concepción antigua a una modernidad bien entendida, desarrollada además al mismo tiempo que en los centro de la vanguardia europea. Es una lástima que sigamos entendiendo la cunca como un símbolo de algo que hay que abandonar, porque nos recuerda a la pobreza, porque nos recuerda de dónde venimos y eso, por lo visto, causa incomodidad a más de uno. 

Es el mismo proceso que está detrás de la desaparición de la arquitectura popular, el mismo por el que mucha gente prefiere construirse casas de estilo alpino o rural británico antes que hacerlo en estilo local; el mismo fenómeno por el que se bautiza a más Dylans que Pepes. 

Es una pena, en definitiva, que sigamos sin entender la vertiente cultural de la gastronomía, que sigamos en muchos casos prefiriendo un mal gastrobar a una taberna digna, que pensemos que un mal gintonic es mejor, servido con todo el ritual, las hierbas, las especias, los twists de piel de cítrico y la cuchara en espiral, que un vino decente en una taberna honesta; que nos guste más, en término medio, un ceviche mal preparado que un escabeche. 

Es una pena, porque no dice mucho sobre nuestro conocimiento de nuestra historia. Y eso no es una gran cosa. Pero hay algo bastante peor que eso. Porque no conocer tu cultura puede estar mal,  pero peor aún es ser un cursi con complejo de clase. Y eso, me temo, no hay modernidad que lo cure. 




Contenido publicado originalmente en http://gourmetymerlin.blogspot.com. Si lo encuentras publicado sin acreditar autoría estás ante un sitio pirata
02 Nov 17:07

Ganadores de los premios del 25 Manga Barcelona

by Alejo Correa

Hoy jueves a las 12:30 horas ha tenido lugar la entrega de premios del 25 Manga Barcelona, en el que se reconoce a las mejores obras publicadas en el mercado español en este último año. A diferencias de años anteriores, se ha añadido una nueva categoría para premiar a la mejor Light Novel.

A continuación tenéis el vídeo del acto y la lista de los premiados.

Mejor Serie Anime

Made In Abyss

Staff: Akihito Tsukushi, Masayuki Kojima, y Hideyuki Kurata
Distribuidor: Selecta Visión
Año: 2017
Tipo: Serie TV animación
Duración: 13 episodios de 24 minutos.

 

Mejor Película Animación

A Silent Voice

Staff: Naoko Yamada, Kensuke Ushio, y Reiko Yoshida
Distribuidor: Selecta Visión
Año: 2016
Tipo: Película animación
Duración: 130 min.

 

Mejor live-action

Alita: ángel de combate

Staff: Robert Rodriguez, James Cameron, Rosa Salazar, Christoph Waltz, y Mahershala Ali
Distribuidor: 20th Century Fox Home Entertainment España S.A.
Año: 2019
Tipo: Película imagen real
Duración: 142 minutos

 

Mejor Manga Español

Liquid Memories

Autores: Fidel de Tovar y Dani Bermúdez
Editorial: Norma Editorial
Formato: Rústica con sobrecubierta 13 x 18,2 cm
Tomos: 2 (Finalizada)

 

Mejor Light Novel

Re:Zero, empezar de cero en un mundo diferente

Autores: Tappei Nagatsuki y Daichi Matsuse
Editorial: Planeta Cómic
Formato: Rústica con sobrecubierta
Tomos: 2 (Finalizada)

 

Mejor Manga Kodomo

Animal Crossing

Autores: Sayori Abe
Editorial: Norma Editorial
Formato: Rústica con sobrecubierta tamaño: 13 x 18,2 cm
Tomos: 12 (Finalizada)

 

Mejor Manga Josei

Catarsis

Autores: Moto Hagio
Editorial: Tomodomo
Formato: Edición de lujo de tamaño 14,8 x 20,4 cm. Portada con estampado plateado
Tomos: 1 (En publicación)

 

Mejor Manga Seinen

Golden Kamuy

Autores: Satoru Noda
Editorial: Milky Way Ediciones
Formato: Tomo B6 (Rústica con sobrecubierta)
Tomos: 18 (En publicación)

 

Mejor Manga Shonen

The Promised Neverland

Autores: Kaiu Shirai y Posuka Demizu
Editorial: Norma Editorial
Formato: Rústica con sobrecubierta 11,5 x 17,5 cms
Tomos: 15 (En publicación)

 

Mejor Manga Shojo

Yona, princesa del amanecer

Autores: Mizuho Kusanagi
Editorial: Norma Editorial
Formato: Rústica con sobrecubierta 11,5 x 17,5 cm
Tomos: 30 (En publicación)

 

Desde el equipo de Ramen Para Dos damos la enhorabuena a los premiados del 25 Manga Barcelona.

02 Nov 03:10

El creador de 'BoJack Horseman' desvela que la decisión de acabar la serie fue de Netflix: "Creía que seguiríamos un par de años más"

by Mikel Zorrilla

El creador de 'BoJack Horseman' desvela que la decisión de acabar la serie fue de Netflix:

Netflix estrenó hace unos días la primera mitad de la sexta y última temporada de 'BoJack Horseman'. Todavía tendremos que esperar hasta el 31 de enero de 2020 para conocer el desenlace definitivo de una de las mejores series de lo que llevamos de siglo XXI, pero si hubiese dependido de Raphael Bob-Waksberg, su creador, la espera habría sido mucho mayor.

En una reciente entrevista concedida a Vulture, Bob-Waksberg ha comentado que creía que 'BoJack Horseman' todavía iba a seguir en marcha durante un par de temporadas, aclarando lo afortunado que ha sido de poder llegar hasta la sexta tanda de episodios:

Creía que seguiríamos un par de años más, pero ya sabes, es un negocio. Tenían que hacer lo que era mejor para ellos y seis años son un recorrido bastante bueno para una serie. Sinceramente, estoy asombrado de que hayamos llegado tan lejos, así que no me puedo quejar. Creo que si hubiésemos ido a cualquier network o incluso a Netflix en cualquier otro momento que el que tuvimos, no sé si tan siquiera hubiésemos tenido segunda temporada.

De hecho, Bob-Waksberg ya había dejado en su momento totalmente cerrada la serie al final de su primera temporada, pero a petición de Netflix dejó varios cabos sueltos, pidiendo poco después a la plataforma un favor bastante curioso:

Cuando escribí la primera temporada era en cierto sentido definitiva y una de las notas sobre el guion que recibí de Netflix era así: "Hey, ¿quizá deja las cosas un poco más abiertas? En lugar de dejarlo todo atado, ¿podrías ir planteando cosas de cara a la temporada 2?" Entonces yo reaccione en plan "Oh, es genial recibir una nota así. Sí, la asumiré encantado". Desde entonces, en cada temporada he intentado cerrar las historias en el final y al mismo tiempo abrir ciertos hilos que explorar más tarde. Porque estaba haciendo esto, pregunté a Netflix hace unos años: "Hacedme un favor. Si en algún momento creéis que no debería hacer esto, si creéis que quizá hemos alcanzado el final del camino, hacedme una señal". Obviamente, no tenían que hacer eso, pero dije que agradecería mucho si podía recibir algún tipo de aviso para dar a la serie un final a la altura y no dejar ciertos cliffhangers que nunca resolvería.
Así que cuando encargaron la temporada seis me dijeron "Oye, ¿recuerdas que nos dijiste que te diéramos una señal? Creemos que ésta es tu señal". Así que estoy muy agradecido por hacerla recibido.

Es una lástima que la serie se haya quedado sin ese tiempo de más con el que esperaba contar su creador, pero Bob-Waksberg apuntaba en la entrevista que "estoy muy feliz sobre dónde dejamos a todos nuestros personajes al final de la serie", así que mejor centrémonos en disfrutar lo que queda. Él mismo apunta que no se ve haciendo una película tras el final de la serie, aunque no lo descarta por completo.

También te recomendamos

'BoJack Horseman' regresa a Netflix con una excelente temporada 6 que va preparando el final de la serie

El tráiler de la temporada 6 de 'BoJack Horseman' anuncia que será la última: Netflix pone fecha de estreno al final de la serie

Netflix renueva 'Queer Eye' por dos temporadas y cancela de paso la 'Chambers' de Uma Thurman

-
La noticia El creador de 'BoJack Horseman' desvela que la decisión de acabar la serie fue de Netflix: "Creía que seguiríamos un par de años más" fue publicada originalmente en Espinof por Mikel Zorrilla .

31 Oct 14:35

Magusto, a grande festa da Céltia

by Milésio
Prévia do derradeiro banquete de Magusto público da IDG (2016). Honra à Casa Florinda (agora encerrada) que sempre tam bem e tam generosamente nos acolheu.

Na mágica noite do dia de hoje inauguramos o Ano Novo celta. No trânsito do 31 de Outubro ao 1 de Novembro é já popular em muitas partes do mundo celebrar umha festividade eminentemente Druídica, a mais especial de todas.

Bem-vindos e bem-vindas à Noite de Magusto e o seu cheiro a castanha assada, dos sorridentes Calacús, dos Defuntos que nos falam, do gaélico Samhain (pronunciado ‘sáu-in’) ou mesmo de Halloween, para que toda a gente entenda.

Pois é, como todas as épocas festivas do nosso calendário estas som, precisamente, épocas: tempos mais ou menos longos de entrada e saída, embora marquemos tal ou qual dia específico como relevante ou simbólico.
Assim acontece tamém com diferentes variantes e nomes vítima das vicissitudes históricas em cada lugar; mas indo à raiz do significado das cousas observamos como é agora quando partilhamos na Céltia toda um mesmo sentimento de finalizaçom e preparaçom para o recomeço, de honra aos ausentes, de acougo perante a fria noite, de magia plena num arrepio de emoçom entre respeito e festa.

Esta é a noite, logo, quando acabam de abrir de vez as portas do Além (Sídhe) para durante esta temporada podermos finalmente comunicar sem eivas com os que nom estám. É o intre que marca o fim do ano e o começo dum novo, celebrando-se com umha grande festa onde partilhamos risos, alegria e comida com os nossos Devanceiros e Devanceiras. Som, em definitiva, os momentos mais importantes do ano para quem anda os vieiros da Druidaria.

A Roda do Ano completa umha volta inteira, marcando já sem dúvidas a entrada cara o Inverno. Adeus Samos, olá Giamos. É o muito merecido descanso da Terra e a satisfaçom de termos nom só superado mais um ano, senom de estarmos celebrando em comunidade a boa disposiçom e coragem para seja o que for vem a seguir, sem importar o rigor da estaçom.

As nossas Deidades entram em acçom: Deixemos pois que Bandua tome as suas chaves e abra as cancelas do Além, deixando passo a Berobreo e os seus. Longe já do esplendor da luz de Lugus (que morre e dorme placidamente guardado polo mesmo Bandua) ou da regeneraçom de Brigantia e posterior apoteose de Bel, é agora decididamente a quenda da Cale (Cailleach) senhora da nossa Terra – completando nom só o ciclo de celebraçons e Deidades do nosso calendário sagrado, senom tamém o seu próprio.
A Deusa Cale nom olha mais desde um canto, mas sim adquire o protagonismo quando, precisamente, deixa de ser nova e linda, quando chega ao seu aparente fim e vira velha e sábia. Será ela, a senhora da noite, quem facilite o trânsito entre o Aquém e o Além junto de Bandua e Berobreo; será ela quem tome conta das bestas por umha temporada; será ela a que de repente cessará de lembrar-nos a perda que pode supor o passo do tempo para fazer ver que em verdade o que havia era construçom, mudança, avanço, com o exemplo da sua própria e pessoal regeneraçom.
Esta Moura primigénia trabalha agora a Terra com o seu sacho até passado o próximo solstício. E com tanta trabalheira haverá quem pense que está a destroçar, mas realmente remexe o necessário para sementarmos quando chegue a nossa vez. Deixará por umha ocasiom de rosmar para estender o seu saio aconchegante sobre o Cosmos todo.

Estes dias a Galiza está em festa. Nom há cidade, vila ou aldeia que nom festeje e honre as suas Devanceiras e Devanceiros. Nom há recuncho do País que nom cheire a castanha assada (alimento favorito no Além) e a gente pense no Magusto. Nom há lugar onde nom fique acesa umha candeia. Nom há crianças que nom sintam que é noite de troula e vaiam “pedir o pam” (O Migalho) polas portas. Nom há janela sem calacú, as “cabeças cortadas” que protegem o lar. Trespassam-se limiares, assim que ninguém esqueça deixar a sua oferenda na porta da casa para Irusan e os seus, e tomar um chisco de pam ao cruzá-la para fora.

Hoje caem os muros etéreos e seica para-se o tempo. O mar entre mundos vira regato, quase ao alcance da simples vista. Ficamos logo nas maos da Cale, na companhia dos amigos corvo e gato e baixo o abeiro do teixo, aconchegando-nos ao pé do purificador lume faladoiro do novo ano.

É tempo de Druidaria. Mais do que nunca esta é a nossa festa rachada.

Feliz Magusto! Bom Ano Novo a todos e a todas! 🙂

PS. Neste ano a IDG nom celebra actos abertos; a observância será estritamente interna. Isso sim, a associaçom amiga Desperta do Teu Sono co-organiza no sábado 9 um encontro festivo e totalmente público: o VI Magusto Celta em Pitões das Júnias (Montalegre). Haverá presença de membros da IDG já que este evento está apoiado e difundido pola mesma IDG, que como tal figura no cartaz oficial 🙂

Comida de Magusto. Deixade castanhas e leite nas portas e nos cruzamentos. Haverá quem os aproveite bem...
Comida de Magusto. Deixade castanhas e bebida nas portas e nos cruzamentos. Haverá quem os aproveite bem e guardem esses lugares por nós… Mas cuidado, esta noite é precisamente o único momento quando nom se podem apanhar as castanhas!

Convidamos à atenta leitura desde artigo, muito detalhado e bem documentado, e ainda deste outro, explicando e exemplificando como esta celebraçom continua viva em múltiplas e variadas formas, mas sempre com o mesmo sentimento profundamente druídico. Ainda, para quem poida ler em inglês, um texto explicando o relacionamento entre Magusto-SamhainHalloween. Disponibilizamos, aliás, um recurso educativo para gente moça.

 

[in English] Magusto, Samhain, Halloween… different names for the same celebration which begins with the first scent of roasted chestnuts.

On the ‘Night of the Pumpkins’ or ‘Night of the Dead’ (October 31st – 1st November), as we call it in Galicia, an ancient Celtic festival is observed around the world.

Despite the twists and turns of history, we know well that this is a magical time – the most important of the year – as we celebrate the end of a cycle with a grand feast, cherishing the memory of the Ancestors, all those to whom we owe living as we live, knowing what we know, being who we are.

So get ready for winter! Now that the barns are full and we are certain that we’ll spend the cold season in good company. Let the Land gather renewed strenght, for the next thing will be the return of light and Spring.

Have a nice one and Happy New Celtic Year!

Click here to read more about the Magusto/Samhain/Halloween in English, or >here< to know more about the IDG.

 

Gostas da IDG? Tu podes ajudar a que este trabalho continue – Do you like the IDG? You can help us continuing our work 🙂

31 Oct 14:35

Conas insubmisas e sheelas

by Andaina
A Asociación Española de Avogados Cristiáns afirma que moitas cousas feren os sentimentos relixiosos (da súa relixión). Estes avogados cristiáns ...