Shared posts

22 Nov 03:43

If You Must Sit, Sit 'Like a Man'

by Hannah Smothers

Are you sitting down right now? I sure am, and, apparently, I am doing it wrong. Wrong way to sit?, you might be thinking. But how can there be a wrong way to sit?! Well, let me tell you! As reported by the Washington Post, Barbara Bergin, an orthopedic surgeon in Austin, Texas, says the proper way to perch upon one’s hiney is... like a man!! Bergin even has a tidy acronym for this: S.L.A.M., or Sit Like A Man.

Bergin developed this philosophy after noticing that her achy hip joints stopped bugging her on the days she drove her “big truck,” instead of the small, compact car she usually drives to work. The bucket seats in her little car are narrow and forced her to sit with her knees close together—like a lady, some might say—and sitting like that was causing the hip pain, she said. “Developmentally, women have a wider pelvis than men,” Bergin explained to the Washington Post. This means women’s femurs rotate internally from the hip joint, and the knees end up lining up inside the hips—which, over time, can cause painful musculoskeletal and misalignment problems.

The solution? Sit in the traditional “man” posture, with the knees slightly spread open. I see where Bergin is coming from with S.L.A.M., and while I do see lots of men out in the wild, sitting with their legs all cattywampus, many women sit like this, too. Seems unfair to gender it as “male” when “nearly anyone with a butt and two legs” can do it. Also, as Bergin brings up herself, many associate men-sitting with man spreading, which is not at all right: “A lot of my patients will say: ‘Oh, you want me to manspread,’” Bergin told the Washington Post. “That’s too far the other way.” The best way to sit, she explained, is with the legs at about 11 and 1 on a clock, the outer thighs relaxed, and with no knee-knocking. This is pretty easy to visualize, but I drew some diagrams, just in case:

An illustration of an improper sit
The proper way to sit

I’ve only been practicing the man sit for about two hours and I haven’t noticed any differences yet; though I imagine I look really powerful, sitting like this, knees splayed with abandon. I’m going to keep doing it to see what happens. I trust Bergin because she is a doctor, she’s from Texas, and S.LA.M. is a cool acronym.

But it also seems to me that even if you sit the right way (the man way), it would still be preferable, if you are physically able, to just… sit less. People have mostly stopped saying, “Sitting is the new smoking,” maybe because that was très dramatic, but it’s still generally agreed upon that we sit too much. Aside from the health problems Bergin describes (joint pain), researchers correlate too much sitting with more severe issues, like increased blood pressure, abnormal cholesterol levels, and an increased risk of cardiovascular disease and cancer. Bergin isn’t suggesting this to be the case, but none of those things can be avoided by sitting with your knees spread, groin open to the elements. A lifetime of sitting, no matter the stance, is bad, and is why even the prototype office worker, Emma, looks like an animorph; her robot body wrecked by imaginary years of sitting hunched over a desk. The most correct way to sit might actually just be… to stand.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow Hannah Smothers on Twitter.

21 Nov 11:35

Os negros dos EUA que foram utilizados como cobaias humanas para “pesquisar” a sífilis

by Cynara Menezes

No Dia da Consciência Negra, conheça uma das páginas mais vergonhosas da história da Medicina: o estudo de Tuskegee

O post Os negros dos EUA que foram utilizados como cobaias humanas para “pesquisar” a sífilis apareceu primeiro em Socialista Morena.

21 Nov 11:29

Inside Alan Moore's Head

by David Pescovitz

With The Watchmen now on teevee, I hope that many more people will dive into the magickal brilliance of Alan Moore who co-created the original comic in 1987 along with other seminal works like V for Vendetta and Batman: The Killing Joke. Over at the Daily Grail, Greg points us to a fantastic web video series of 5-minute mind grenades with Moore. Below are two of my favorite segments in the 8-part series, titled "Inside Alan Moore's Head." You can also view them on YouTube.

image: Fimb (CC BY 2.0)

21 Nov 11:24

How to build a button box for a toddler

by Mark Frauenfelder

The creator of the CodeParade video channel made an interactive pushbutton busyboard for his toddler.  He bought a bunch of knobs and switches, wired them to an Arduino, LEDs and beepers, and put them in a craft box. It has a simple mode, in which pushing a button triggers a sound or light, and an advanced mode, which includes a Simon game. It looks like something people of all ages would enjoy playing with.

21 Nov 11:23

Youtube told them to use this "royalty-free" music; now rightsholders are forcing ads on their videos and claiming most of the revenue

by Cory Doctorow

'Dreams' by Joakim Karud is a popular track in Youtube's library of safe, royalty-free music, which it supplies to video creators who want to stay on the right side of copyright, but Sonyatv and Warner Chappell claim that the Creative Commons-licensed song contains an uncleared sample from the Kenny Burrell Quartet's 'Weaver of Dreams,' which has allowed the giant rightsholder corporations to claim ownership over any video that incorporates the track and demand the lion's share of the revenue generated by the tens of millions of views associated with them.

Youtubers who appeal the automated process risk having a copyright strike placed against their accounts: after they accumulate three strikes, they can lose access to their accounts forever.

'Dreams' appears in a very large number of videos on Youtube, and it's likely not the only track in the Youtube royalty-free library that could generate copyright claims. It's not clear whether 'Dreams' even contains the sample, nor whether the sample is used in a way that would fall under US fair use law, which no algorithm is capable of determining.

A clearly exasperated Matt took to YouTube, noting that any ads that now show up on his videos “split up the revenue between all the companies listed” in the emails, with Matt himself “allowed to keep what’s left of that.” He doesn’t know what that amount might be, because he says there’s just no way of knowing.

After highlighting the vague use of the word “may” in YouTube’s emails to him, Matt then went on to describe the real “kick in the gut”, which revolves around the track itself.

‘Dreams’ composer Joakim Karud allows anyone to use his music on YouTube, even commercially, for free. And the fact that Matt downloaded the track from YouTube’s own library was the icing on this particularly bitter cake.

“So I guess this library can’t be trusted at all,” says Matt. “YouTube might just remove songs from it after the fact and then shrug off any consequences for videos that use that music as you know, shit happens.”

Matt said he had to time out to manually protest the automated claims against his account but he says his overtures were immediately rejected, “almost like it’s an automated bot or something.” But things get worse from there.

‘Royalty-Free’ Music Supplied By YouTube Results in Mass Video Demonetization [Andy/Torrentfreak]

(via /.)

21 Nov 11:21

The Iran Cables

by vibratory manner of working
In an unprecedented leak from one of the world's most secretive regimes, an anonymous source provided 700 pages of Iranian intelligence reports to The Intercept , saying they wanted to "let the world know what Iran is doing in my country Iraq." A detailed account of Iranian intelligence at work in Iraq, fighting ISIS, and more.

01. A SPY COMPLEX REVEALED
Leaked documents expose Tehran's vast influence in Iraq, detailing years of painstaking work by Iranian agents to co-opt the country's leaders and infiltrate every aspect of its political life.
02. IRAN'S SHADOW WAR ON ISIS
As the U.S. dropped bombs on Islamic State strongholds, Iranian spies cheered. Meanwhile, Tehran funneled arms to the Kurdish Peshmerga and penetrated the inner circle of ISIS leadership.
03. A SECRET SUMMIT
After Mohamed Morsi was forced from power in Egypt, delegations from the Muslim Brotherhood and Iran's Quds Force came together in a Turkish hotel in hopes of cooperating against their common enemy, Saudi Arabia. The talks didn't go well.
04. THE CHANGING OF THE OVERLORDS
In the rubble left by the U.S. war in Iraq, Iranian leaders saw an opportunity to create a new order — one that would never again threaten them the way that Saddam had.
21 Nov 11:17

Alan Moore's planning to vote for the first time in over 40 years.

by Paul Slade
Moore explained the reasons for his decision via this tweet from his daughter Amber. "I've voted only once in my life, more than forty years ago, being convinced that leaders are mostly of benefit to no one save themselves," he writes. "That said, some leaders are so unbelievably malevolent and catastrophic that they must be strenuously opposed by any means available. Put simply, I do not believe that four more years of these rapacious, smirking right-wing parasites will leave us with a culture, a society or an environment in which we have the luxury of even imagining alternatives."

Later in his announcement, Moore adds: "If my work has meant anything to you over the years, if the way that modern life is going makes you fear for all the things you value, then please get out there on polling day and make your voice heard with a vote against this heartless trampling of everybody's safety, dignity and dreams."
21 Nov 11:07

«Que exista el Dúplex es un milagro»

by Marta Corral

ALICIA SEOANE | Ferrol | Sábado 16 noviembre 2019 | 19:45

Cuando Ramiro Ledo, actual propietario de la sala, se enteró de que el Dúplex iba a cerrar sus puertas, a él ya le rondaba por la cabeza la idea de reabrirlo. Es distribuidor de Númax y sabía de los cines de Esteiro porque se proyectaban películas de esta distribuidora allí. Conocía también su funcionamiento y al anterior responsable.

Continuar con el cine sería arriesgado. Algunas personas, haciendo uso de la insana costumbre, le advirtieron de que Ferrol no era fácil y le miraban como a un loco. Sin embargo, estos cines eran conocidos en toda Galicia por ser una de esas pequeñas salas de las ciudades que había sobrevivido a la crisis, y al cierre.

Que las pequeñas salas echasen el candado no fue un fenómeno que solo sucedió en Ferrol. En cuestión de 10 años la forma de ver cine cambió profundamente. Primero por las descargas, pues el acceso a las películas ya no pasaba solo por acudir a la sala. Posteriormente, con la llegada de grandes plataformas como Netflix. El mundo cambia. Y el cine también.

(Foto: Alicia Seoane)

(Foto: Alicia Seoane)

«Que exista el Dúplex es un milagro» asegura Víctor Paz, actual encargado de la sala. La apuesta del Dúplex Cinema es programar buen cine, tener acceso a películas independientes, en versión original y de cine europeo. La acogida de la reapertura no ha podido ser mejor.

Durante las primeras semanas la afluencia de público no ha dejado de sorprenderles. La gente se muestra contenta, agradecida de poder seguir teniendo acceso al buen cine sin tener que coger el coche. Además, la programación es diversa porque se trata de que puedan convivir salas más pequeñas con grandes cines al lado como Odeón.

Abrirse al público ofreciendo un programa de calidad y diferente donde poder ver en sala películas como El Irlandés de Martin Scorsese, que se espera que sea uno de los grandes filmes del año, al lado de otras como La trinchera infinita, protagonizada por Antonio de la Torre y Belén Cuesta.

(Foto: Alicia Seoane)

(Foto: Alicia Seoane)

Otra novedad es la modalidad de abonos con los que puedes ver todas las películas por cuatro euros. Un caramelito para los amantes del cine ya que cada diez películas te regalan una sesión. Una apuesta por la versión original, pero también ofreciendo pases doblados para los espectadores que prefieran no tener que leer.

Seguiremos disfrutando además de los ciclos de proyecciones de clásicos como Ingman Bergman, o el off DUPLEX, dónde podremos ver apuestas mas arriesgadas a nivel formal. Cine que, quizá de entrada, no veríamos; pero, como dice Víctor, también es bueno de repente dejarse sorprender y ver qué pasa.

Podremos ver a algún cineasta ferrolano proyectado en gran pantalla porque impulsar la creación local y realizada en Galicia es otra de las apuestas. Pasión por el cine, calidad en la programación, presentación de los directores y todo lo anterior, es lo que tenemos la suerte de tener a pie de calle. Sin escaleras mecánicas ni parking.

(Foto: Alicia Seoane)

(Foto: Alicia Seoane)

Una sala que reabre con la ilusión de que los ferrolanos nos sintamos orgullosos y acudamos a ver buen cine a buen precio. «Si nos conceden el distintivo de Europa Cinemas sería un sueño. Por la calidad que esto representa y por la posibilidad de darle continuidad a este proyecto», sostiene Víctor.

Un Dúplex renovado, más calentito (con su nueva calefacción, aviso a frioleros) y, sobretodo, cargado de novedades. Eso sí, no esperéis encontraros una máquina de las gigantes de palomitas. Aunque sí otras sorpresas. Quién sabe, quizás un ambigú.

21 Nov 11:07

No habrá misa por Franco este año en Ferrol

by Marta Corral

FERROL360 | Martes 19 noviembre 2019 | 20:43

El 20 de noviembre de 2018 la Fundación Francisco Franco había convocado a los franquistas a una misa por la memoria del dictador en la iglesia castrense de San Francisco cuando se cumplían 43 años de su muerte. Sin embargo, el acto religioso nunca llegó a celebrarse.

Tras salir publicado en La Voz de Galicia, la Armada negó la mayor y cerró el templo a cal y canto dejando a los nostálgicos confundidos en el atrio. Un año después, la eucaristía en la ciudad naval no está ni convocada por la Fundación, que ha hecho público el listado de las misas que organizan «por el alma del generalísimo Franco».

De hecho, no se celebrarán en ningún lugar de Galicia -al menos, las encargadas por la Fundación-, y las más cercanas serían en Asturias o Zamora. El listado completo puede leerse aquí.

21 Nov 11:05

Galicia conserva as súas once estrelas Michelin

by Redacción / Efe

Galicia non suma nin perde estrelas Michelin: queda coas mesmas once do ano pasado. Unha barreira que parece insuperable. E Lugo, unha vez máis, queda sen que ningún dos seus restaurantes logre o recoñecemento.

Na comunidade manteñen a distinción Árbore da Vieira (A Coruña), As Garzas (Malpica), O Retiro da Costiña (Santa Comba-A Coruña), Casa Marcelo e A Tafona (Santiago), Casa Solla e Pepe Veira (Poio-Pontevedra), Yayo Daporta (Cambados), Culler de Pau (O Grove), Maruja Limón (Vigo) e Nova Restaurante (Ourense).

No resto de España, Cenador de Amós, en Villaverde de Pontones (Cantabria), é o único restaurante que logrou a terceira estrela na Guía Michelin España e Portugal 2020, que incorpora seis establecementos con dúas estrelas e 23 cunha, ademais de dar por primeira vez un Premio á Sustentabilidade, para Ángel León.

Na celebración do 110 aniversario desta publicación, renombrados cociñeiros de ambos os países e autoridades asistiron este mércores no Teatro Lope de Vega de Sevilla á presentación da nova edición da guía vermella, que só inclúe un novo 'triestrelado', polo que volven ser once os restaurantes con esta categoría tras o recente peche de Dani García en Marbella (Málaga).

A "procura incansable da emoción" de Jesús Sánchez, á fronte de Cenador de Amós xunto coa súa esposa e xerente, Marián Martínez, levou aos inspectores de Michelin a dar a máxima distinción da guía a este restaurante situado na Casa-Pazo Mazarrasa (1756) e inaugurado en 1993, ano no que recibiu o seu primeiro 'brillo', tras o que chegaría o segundo en 2016.

Xusto despois de saber que Cenador de Amós convertíase no primeiro restaurante 'triestrelado' de Cantabria, Jesús Sánchez agradeceu, coa voz entrecortada pola emoción, o apoio da súa familia, especialmente da súa muller, e do seu equipo, e asegurado aos seus compañeiros que "con esforzo todo se pode conseguir".

Os novos galardoados na categoría de dúas estrelas demostran o auxe gastronómico de Andalucía, xa que nesa comunidade están Noor (Córdoba), Skina (Marbella, Málaga) e Bardal (Ronda, Málaga), aos que se suman dúas 'segundas marcas' de cociñeiros xa recoñecidos por Michelin: Angle, de Jordi Cruz en Barcelona, e El Poblet, de Quique Dacosta en Valencia.

De Noor destácase na guía o traballo coa cociña andalusí, de Paco Morales, que dedicou o recoñecemento á súa familia; de Skina, a evolución do recetario tradicional andaluz que fai o mozo Mario Cachinero, quen se acordou de todo o seu equipo ao recoller a chaquetilla, e de Bardal, a aposta de Benito "Gómez por unha cociña creativa de sabores recoñecibles e potenciados con acertados contrastes".

De Angle, a súa "alta cociña de consumo cotián", e de El Poblet a combinación de pratos clásicos de Dacosta cos que incorpora o seu xefe de cociña.

Tanto Cruz como Dacosta rexeitaron porse as chaquetillas coas dúas estrelas alegando que pertencían a Alberto Durá e Luís Valls, respectivamente, en recoñecemento a quen día a día lideran esas cociñas.

Portugal, que segue sen lograr un 'triestrelado', engade Casa de Chá dá Boa Nova, preto do Porto, como novo dúas estrelas pola paleta de sabores do Atlántico de Rui Paula.

En canto ás 23 primeiras estrelas outorgadas, sobresae que novamente recoñeza a guía a restaurantes do emporio hostaleiro de Martín Berasategui, que coas conseguidas en Onda en Bilbao e o restaurante panorámico Fifty Seconds de Lisboa, suma xa doce 'brillos', unha marca entre os cociñeiros de fala hispana que lle mereceu unha ovación dos seus compañeiros nunha gala con moitos momentos emocionantes.

O director da Guía Michelin España e Portugal, José Vallés, destacou que os recoñecementos nesta sección dunha estrela supoñen a "consolidación de Andalucía e da Comunidade Valenciana" coa incorporación de Dama Juana (Xaén), Mantúa (Xerez, Cádiz), A Salita (Valencia), e Tula (Xàbia, Alacante).

Tamén que aumentan os recoñecementos nas illas, con Voro (Canyamel, Mallorca), é Tragón (Sant Antoni de Portmany, Eivissa), e A Aquarela e Os Guayres en Gran Canaria.

A "frenética" actividade gastronómica de Barcelona e Madrid tradúcese nos primeiros brillos para Aürt e Cinc Sentits na cidade condal, e 99 KO Sushi Bar e Gofio by Cícero Canary na capital.

O resto de debutantes nesta categoría repártense xeograficamente con Magoga (Murcia); A Biblioteca (Pamplona); Taller (Quintanilla de Onésimo, Valladolid); Deliranto (Salou, Tarragona); Retama (Torrenueva, Cidade Real) e Iván Cerdeño, que conserva o seu 'brillo' no traslado a un cigarral de Toledo.

En Portugal, debutan ademais EPUR (Lisboa), Mesa de Lemos (Beiras) e Vistas (Algarve).

Por primeira vez, a Guía Michelin, na súa aposta polo medioambiente, deu un Premio á Sustentabilidade, que recaeu en Ángel León, con tres estrelas en Aponiente e unha en Alevante, ambos na provincia de Cádiz, polo "seu incrible coñecemento do mar e polo seu constante defensa da sustentabilidade".

Non todo foron alegrías e ovacións, posto que tamén caen estrelas. Por peche Dani García, que cambia a alta cociña pola expansión internacional da andaluza; Gaig, La Candela Restò, Argos e El Carmen de Montesión; e porque non manteñen, a xuízo dos inspectores, o nivel esperado, La Barra de Carles Abellán, Kabuki Raw, Els Brancs, Terra, Villena e Tierra, máis outros tres en Portugal.

21 Nov 11:04

O financiamento autonómico. Um conto

by Ismael R. Saborido

Imaginemos umha aldeia de 14 casas. Em umha delas vive o cura da paróquia e nas outras treze casas vive cadansua família. Cada família é à sua maneira: umha é um matrimonio sem filhos, outras estám formadas por matrimônios com filhos, noutras também vivem os avós que já estám reformados, outra é umha mãe solteira com duas filhas ao seu cargo, outra é um rapaz solteiro que cuida da sua mãe dependente, e assim até as treze famílias.

E cada família, como é óbvio, tem uns ingressos e uns gastos determinados: umha família tem dous salários generosos que lhes permitem ter carros de alta gama e ir de férias com o filho três vezes ao ano, noutra vivem do salário do pai e da pensom dos avós o que fai que vivam bem e ainda podam aforrar algo, noutra vivem do salário da mãe que é suficiente para ir tirando, noutra estám todos sem trabalho e mal vivem com a prestaçom do paro do pai, o que causa que nem podam pôr a calefaçom, e assim até as treze famílias. Logo está o cura que tem umha paga do bispado que lhe assegura umha vida sem apuros.

Agora imaginemos que o cura, pessoa que conhece bem todas as famílias da aldeia, e que vendo as diferenças económicas existentes entre elas, apela à generosidade das mais afortunadas para que as que estám em umha situaçom mais penosa podam viver melhor. O cura propom que todas as famílias, ele incluído, entreguem umha terceira parte dos seus ingressos e que ele e o bispado se encarregarám de administrá-los e repartí-los entre as famílias para que todas tenham umha boa qualidade de vida. Deste jeito, argumenta o cura, as famílias que mais ganham ainda podem manter um bom nível de vida por enquanto as mais desfavorecidas poderiam sair adiante sem tantos apuros. Assim, insistia o cura, as famílias mais pobres poderiam prosperar e num futuro ser estas as que mais dinheiro aportem à aldeia. Sempre punha como exemplo a família que estava formada pola mãe e as duas filhas adolescentes: se ajudamos a pagar-lhes os estudos às raparigas, em sete ou oito anos já terám a sua carreira rematada, um bom trabalho e um bom salário. Além do mais, com esta forma de gestom do dinheiro da aldeia, poderiam mesmo fazer-se investimentos para melhorar a aldeia.

As famílias aceitárom e o primeiro sábado de cada mês entregavam a sua parte ao cura e este repartia como considerava mais oportuno. Passárom os meses e a situaçom nom melhorava para ninguém com exceçom do cura, que agora tinha duas pagas. As famílias que mais ganhavam agora viviam menos confortavelmente, mas ao contrário do que prometera o cura, as famílias mais humildes também viviam pior: o que recebiam do cura era inferior ao que entregavam cada mês.

O cura, sabedor que a vizinhança poderia protestar, encarregou-se de criar conflito entre as famílias. “Olha para Joam que mercou carro novo e anda a queijar-se que nom lhe chega o que lhe dou”. “E tu vistes o relógio que mercou a filha?”. “Sabes que os Pinheiro vam outra vez de viagem ao Caribe? Nom vivem mal estes!”. “Sabias que os Fraga tivérom umha criança e queriam que lhes dera mais dinheiro. Dou-lho, e nom lhe mercam o carrinho mais caro ao pequeno? Nom lhe chegaria com um mais barato?”. Em pouco tempo, o conflito entre as famílias é aberto.

Por último imaginemos que o cura é a Comunidade de Madrid, o bispado é o Estado Espanhol, e as treze famílias som as outras treze comunidades autônomas onde é de aplicaçom o Regime Comum de financiamento. Umha delas é Galiza. É aquela que tendo dous bons salários nom chega a fim de mês. Continuando com a alegoria, a parte do salário que NOM lhe entregam ao cura, é dizer, o que é legitimamente deles, som os paradoxalmente chamados Tributos Cedidos. E a esmola que o cura lhe reparte às famílias é o Fundo de Suficiência Global.

Continuará…

21 Nov 11:03

O empoderamento do botón e as clases de costura

by Andaina
Hai mulleres que militan en Vox e andan por aí afirmando que o feminismo é un cancro que representa de ...
21 Nov 11:01

Previa de Jerusalén de Alan Moore

by Raúl López

El próximo 26 de noviembre, el sello editorial Minotauro perteneciente a Grupo Planeta publica uno de los libros más esperados del año, Jerusalén de Alan Moore (Watchmen, La cosa del pantano, From Hell, …). Estamos ante sin lugar a dudas ante una de las obras más ambiciosas de su carrera y que por su complejidad, y sobretodo, por la admiración y respeto hacia un autor sin igual como Alan Moore ha traído de de cabeza a su traductor, José Torralba.

Os facilitamos la ficha de producto de Jerusalén así como una previa de la obra facilitada por la editorial.

Jerusalén (estuche novela)

Autor: Alan Moore.

Datos técnicos: Tres tomos en rústica con sobrecubiertas en estuche cartoné, 1704 páginas. 60€. Fecha de publicación: 26/11/2019

SINOPSIS

En la media milla cuadrada de decadencia y escombros que antaño fue la capital sajona de Inglaterra, Northampton, la eternidad se cierne sobre unas viviendas sociales propensas al incendio. Enclaustrada en el mugriento ámbar de la cotidianeidad del barrio, entre sus santos, reyes, prostitutas y vagabundos, discurre una cronología humana diferente; una sucia simultaneidad que no distingue entre los charcos aceitosos y los sueños quebrados de aquellos que los surcan.

Componiendo una opulenta mitología para quienes no tienen ni donde caerse muertos, a través de las laberínticas calles y páginas de Jerusalén pululan fantasmas que cantan sobre la riqueza y la pobreza; sobre África, sobre himnos, y sobre nuestro raído milenio. Debaten sobre la lengua inglesa tratándola como un idioma visionario que abarca desde John Bunyan a James Joyce, peroran sobre la ilusión de la mortalidad tras Einstein, e insisten en considerar tan marginal barriada como la eterna ciudad santa de Blake.

ESTUCHE CARTONÉ CON TRES TOMOS EN RÚSTICA CON SOBRECUBIERTAS.

PREVIA

20 Nov 16:00

Qué es una 'Charo', el nuevo insulto de la alt-right española contra las feministas

by Ana Iris Simón

"Ya tenemos una nueva forma de llamarnos entre nosotras: CHARO". Lo escribía el sábado Barbijaputa en Twitter, y acompañaba la frase de una captura de Forocoches. En ella un usuario explicaba minuciosamente de qué habla la llamada "alt-right" tuitera española cuando habla de Charos.

El ejemplo al que aludía el "shur" era Barbarella Buchner, una británica que, según contaba Russia Today, habría contraído matrimonio con sus gatos Lugosi y Spider y se habría ido con los animales de luna de miel a Canarias. La alerta sobre el término, que lleva ya meses siendo usado por la derecha tuitera —que a memetización de arquetipos no le gana nadie—, saltó cuando la periodista María Sánchez Díez notificó, también desde cuenta de Twitter, que le habían salido varios trolls en su timeline llamándola "Charo". "Un concepto que era nuevo para mí. He tenido que documentarme en la enciclopedia de la misoginia (o sea, Forocoches y Burbuja.info, para enterarme de qué iba la cosa", decía.

A continuación, la periodista lanzó un hastag, #JeSuisCharo, con el que invitaba implícitamente a reapropiarse del término. A hacerle una opa hostil de sentido, como en su día hicieron con el "facha" desde VOX: los "sambenitos y los insultos de Pablo Iglesias, de Pedro Sánchez y de Quim Torra nos los ponemos como medallas en el pecho" de ayer son "los arquetipos de los shures y guasones spainball nos los colocamos como chapas en la chaqueta vaquera" de hoy. El chariarcado como irónico antídoto contra la ironía. El "no ofende quien quiere sino quien puede" como estrategia.

Una Charo vendría a ser, en el imaginario creado o recreado por la alt- right española, una mujer de mediana edad, normalmente divorciada, que cree que tener un satisfyer es una personalidad y que el PSOE es de izquierdas. La Charo es un arquetipo al que, como buen arquetipo y subiéndose al carro de los Starter Packs, que no nacen originalmente y gracias a Dios en la extrema derecha en nuestro país, le han hecho un starter pack.

Pero la relación de la alt-right con los arquetipos no es de ayer ni de anteayer: la autodenominada derechita no-cobarde española lleva ya tiempo echando mano de Carl Jung para hacer meme y sangre entre lo que llaman y consideran la dictadura progre, con la reinterpretación en clave nacional de el virgin y el chad como mejor ejemplo.

Además, entre esta alt-right española que vive en internet y VOX, parece haber una relación indirecta pero fluida. En el partido de Abascal llevan tiempo utilizando los mismos memes y la semana pasada, sin ir más lejos, desde la cuenta oficial de VOX colocaban el sticker de "Chad Abascal" en un discurso de su líder.

Hace más de un año, el periodista cultural Víctor Lenore ya advertía sobre "el giro pop" de Abascal en redes: cuando el candidato de VOX, recién reelegido entonces líder de la formación "todavía era visto como un señorito de derechas clásico" ya empezaba a coquetear con la memetización. La solvencia con las redes del manchego Manuel Mariscal, nacido en el 92 y nombrado en 2016 vicesecretario de Comunicación del partido —ahora diputado por su provincia, Toledo— también ha sido analizada por no pocos medios. No es casualidad que VOX tenga el Instagram con más seguidores de todos los partidos nacionales, ni que la mayoría de hombres menores de 30 años que han votado estas elecciones hayan votado a VOX.

"VOX le está dando una lección de comunicación política al resto de partidos. Están sabiendo meterse en nichos de población muy poco politizada siguiendo el ejemplo de lo que hizo Steve Bannon en Estados Unidos o la Lega de Salvini en Italia. El uso de Instagram en particular y de las redes en general que está haciendo Vox es, y así se ha visto en sus resultados, realmente formidable", explicaba el experto en derecha identitaria Guillermo Fernández hace unos días, preguntado, precisamente, sobre el dato de voto al partido de Abascal entre los menores de 30 en nuestro país.

Un poco antes, en la —fallida- manifestación por los memes de derechas convocada por la tuitera Sofía Rincón—, Ernesto Castro hablaba del paralelismo que, a su juicio, había entre la memetización de la realidad sociopolítica de la derecha española y cómo la vanguardia se convirtió al fascismo en España hace no tanto, entre "la manera en la que el expresionismo alemán se pone al servicio del nazismo y los futuristas al servicio del fascismo italiano y en cómo, de manera similar, en España sucede lo mismo con la Generación del 14, con los compañeros de Gómez de la Serna e incluso con algunos miembros de la generación del 27, que se pasan al fascismo porque es algo gracioso, porque les parece divertido. Lo mismo está sucediendo a día de hoy con los memes. Al fin y al cabo, lo verdaderamente transgresor y edgy es ahora la cultura fascista".

Puede que por su edgyzación, puede que porque, como no le rinde pleitesía a filtro ni moral alguna, la alt-right española empieza a marcarle la agenda a lo que ellos llaman "la izquierdita cobarde", obligándola, incluso, a reapropiarse de sus términos. A crear un orgullo charo y una chariarcado por la imposibilidad de generar discursos meméticos propios que vayan más allá de sus fronteras. "¿Cuál es su importancia? ¿Qué nos dicen de los jóvenes actuales? ¿Pueden ser semilla de algo o solo son solitarios con retranca en un mundo de normies y pastillas azules?", se preguntaba Hughes en una de las pocas columnas dedicadas —aún— al fenómeno en nuestro país. Las respuestas no son sencillas. Pero ateniéndonos a los números del 10N parece que lo que pasa en Internet no se queda —a veces— solo en internet.

Sigue a Ana Iris Simón en @anairissimon.

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

20 Nov 16:00

Jared Diamond: "Algo como el golpe de Pinochet en Chile puede ocurrir en EEUU"

by Daniel Arjona

Lo relata Tucídides en el libro V de su 'Historia de la Guerra del Peloponeso'. El historiador griego del siglo V a.C describe allí como la minúscula isla de Melos respondió con valentía al ultimátum militar al que la sometió el poderoso imperio ateniense. En aquellas devastadoras negociaciones los melios defendían su libertad y sus vidas mientras los atenienses les advertían que debían ser realistas: no había nada que hacer salvo rendirse. Con todo, los melios rechazaron las exigencias, resistieron militarmente durante un tiempo... y finalmente fueron vencidos, los hombres, asesinados y las mujeres y los niños, convertidos en esclavos. El célebre pasaje lo recoge Jared Diamond (Boston, 1937) en su último libro traducido por María Serrano y titulado 'Crisis. Cómo reaccionan los países en los momentos decisivos' (Debate) y cuando le preguntamos qué puede lograr su libro que no hayamos sido capaces de aprender en los más de dos mil años que han pasado desde Tucídides, se ríe y responde: "Hay dos diferencias entre Tucídides y yo. La primera es que él era mejor historiador. La segunda es que él apenas publicó cien copias de su libro en griego mientras que el mío ya se ha traducido a 30 lenguas. Como los anteriores. Incluido el griego o el mongol. Bill Clinton lee mis libros, también Tony Blair y Bill Gates... Mis libros pueden influir en gente importante en el mundo. ¡Tucídides era mejor autor que yo pero el pobre influía menos!"

Diamond es algo parecido a un sabio genial. Profesor en la Universidad de California, políglota en seis idiomas y polímata versado en disciplinas tan dispares como la geografía, la fisiología, la biología evolutiva, la economía o la historia, ha escrito ensayos imponentes como 'Armas, gérmenes y acero' por el que ganó el Pulitzer en 1998, 'Colapso', o 'El mundo hasta ayer'. 'Crisis', su último libro que estos día aterriza en las librerías españolas en una originalísima aportación a la historia comparada en la que, haciendo uso como modelo flexible de los métodos terapeúticos para resolver las crisis personales, se atreve a dilucidar qué es lo que hicieron bien -y mal- algunos países paradigmáticos de la contemporaneidad como Finlandia, Chile, Japón, Indonesia, Australia o Estados Unidos.

'Crisis'. (Debate)'Crisis'. (Debate)'Crisis'. (Debate)

Entrevistar a Jared Diamond es un festival. Cuando nos encontramos con él en Madrid vestido con un traje granate y luciendo su famosa barba-sin-bigote se muestra hiperactivo a sus 82 años, estalla en grandes risotadas, se mueve, gesticula, exclama si cesar, intercalando momentos de reflexivo sosiego y otros de ansiosa aceleración. Como si todo el tiempo del mundo le resultara escaso para explicarse.

PREGUNTA. Tenía la sensación al leer 'Crisis' de que se trataba de que junto a 'Armas, gérmenes y acero', 'Colapso', y 'El mundo hasta ayer' forma una tetralogía sobre el error en la historia del ser humano. Y así era inevitable llegar hasta la tesis de este último libro: ¿hoy no está en riesgo un país concreto por sus equivocaciones, sino la civilización en su conjunto? ¿Cuánto nos falta para el gran error final?

RESPUESTA. Respuesta corta: Sí y nos faltan 30 años. ¿Por qué digo 30 años? Porque las tasas de consumo actuales son insostenibles. Estamos consumiendo los bosques, el agua, los recursos naturales de todo tipo a una tasa tal que en 30 años habremos agotado todos los recursos. O en los próximos 30 años conseguimos hacer todo esto sostenible o para el año 2050 no tendremos más oportunidades.

O en los próximos 30 años conseguimos hacer todo esto sostenible o para el año 2050 no tendremos más oportunidades

P. Me preocupa un poco esto porque en el 2050 espero estar aún vivo y además tengo dos niñas pequeñas...

R. Mis hijos tienen 30 años, a mí también me preocupa. El motivo por el que empecé a escribir libros de divulgación de este tipo data de cuando empecé mi carrera como fisiólogo de laboratorio y mi especialidad era el estudio de la vesícula biliar. Pues bien, cuando mis hijos nacieron a finales delos 80 me di cuenta de que su futuro no dependía precisamente de las vesículas biliares sino del uso sostenible de los recursos mundiales. ¿A usted te preocupan sus hijas? ¡A mí me preocupan los míos!

P. Su punto de partida, relacionar las crisis personales con las crisis nacionales y entender su arreglo como una terapia es original pero también puede parecer una extrapolación excesiva y usted mismo reconoce al final que sus propuestas son obvias: autoevaluación honesta, búsqueda de modelos, evitar el victimismo, etc. Y yo me pregunto, si son obvias y aún así muchas personas y países no las han aplicado a lo largo de la historia...

R. ¡Es una extrapolación abusiva! ¡Lo es! Si yo digo que los países necesitan terapia, usted podría responderme, por ejemplo: ¿y cómo piensa someter a terapia a 47 millones de españoles? ¡Es ridículo! Pero lo que defiendo en el libro es que, sin ser un modelo perfecto, las crisis personales presentan ciertos paralelismos con las crisis nacionales y nos pueden dar algunos conocimientos perspicaces y profundos y sugerir formas para mejorar la gestión. Pero no quiero someter a terapia a 47 millones de sus compatriotas.

P. Porque además el auge de las identidades fuertes y de los populismos autoritarios que recorre el mundo se caracteriza por su anti intelectualismo: Claman, por ejemplo, "contra las élites universitarias de izquierdas que oprimen al hombre común". ¿Necesitan las buenas ideas, además de libros enjundiosos, una mejor propaganda?

R. ¡Pero si en la Universidad nos sentimos completamente desvalidos! Pensar que somos una élite que oprime al hombre común... ¡Pobres de nosotros! Ahora bien, para solucionar los problemas del mundo, la gente debe entenderlos. Y se trata de problemas complejos. El papel de los científicos es estudiar estos problemas complicados y tratar de explicárselos al público. Pero la mayoría de los científicos o no tienen la capacidad para hacerlo o no están dispuestos a ello o ambas cosas. En Estados Unidos y Reino Unido somos unos cuantos los que intentamos hacer esto. Gente como Steven Pinker, Richard Dawkins o yo mismo intentamos entender el mundo y contárselo a los demás. El cambio climático, por ejemplo, es muy complicado de entender. Y si no lo hacemos, políticos tan increíblemente estúpidos como Donald Trump, sin ir más lejos, van a desarrollar políticas igualmente estúpidas. ¡Pero la culpa será nuestra, de los científicos que hemos fallado en nuestra tarea de explicar el mundo!

Si los científicos no nos explicamos bien, políticos tan estúpidos como Trump van a desarrollar políticas igualmente estúpidas

P. Me gustaría intentar entender la actualidad a través de algunos de los casos de su libro. Finlandia es para usted un ejemplo en ese sentido. Hoy en Finlandia, una país rico y con un buen estado del bienestar, el segundo partido, que ha estado a punto de ganar las elecciones, son los Verdaderos Finlandeses que encarna a la perfección a los nuevos populistas: ideas económicas de izquierdas juntos a otra de derecha o extrema derecha como su oposición radical a la inmigración. ¿Que un país tan estable como Finlandia sufra también la peste del populismo, es una advertencia de que nadie está a salvo?

R. ¡Bienvenido a la vida en el planeta Tierra! ¡En la nebulosa de Andrómeda quizás hayan resuelto todos los problemas pero nosotros desgraciadamente aún no! Incluso un país como Finlandia que ha resuelto en su historia reciente problemas muy complicados le pueden surgir hoy nuevos problemas. Así que no me sorprende lo que me cuenta.

P. Pero ese miedo a la inmigración hace crecer hoy en todo el mundo al populismo. La psicología evolutiva nos indica que la xenofobia tribal forma parte de nuestra especie. Pero la historia también nos demuestra que podemos curando rápidamente conviviendo con unos inmigrantes que además nos convienen a los cada vez más envejecidos países occidentales. La contraposición entre los casos de una Australia multiétnica y próspera un Japón étnicamente puro y en declive que muestra en su libro son elocuentes, ¿no?

R. Esta pregunta es crucial. Lo primero que yo diría después de trabajar muchos años entre las tribus de Nueva Guinea es que sí, el tribalismo y la desconfianza hacia el diferente parecen formar parte de la naturaleza humana pero eso no significa que no se pueda cambiar. Mi país, Estados Unidos, es hoy una sociedad perfectamente multiétnica. Hay problemas, claro pero en mi Universidad, por ejemplo, la mayoría de los estudiantes son asiáticos. Pero cada país es diferente. España por ejemplo, no ha sido un país receptor de inmigrantes hasta quizás los últimos años. Y Japón no lo ha sido nunca a lo largo de miles de años. No es por tanto sorprendente que los japoneses vean la inmigración de distinta manera a como la ven los estadounidenses. O los australianos. O Europa occidental, donde su cercanía a África y el trauma de la II Guerra Mundial complican entender la inmigración sin apasionarse. Cada país tiene que encontrar la política migratoria que tenga sentido en su caso. Y no tiene por que ser la misma.

Jared Diamond es un viajero incansableJared Diamond es un viajero incansableJared Diamond es un viajero incansable

P. ¿Qué opinión le merece cómo enfrentó España su propia crisis en ese momento decisivo que fue la Transición?

R. De manera excelente en comparación con las alternativas. Yo llegué a España por primera vez en 1970 y lo que veo ahora cuando miro por esa ventana que hay detrás de usted me hubiera parecido entonces inconcebible. Entonces la posibilidad de que España se convirtiera en una democracia funcional, incluso con elecciones que frustran a la población, jajaja, en fin, parecía imposible, ya le digo. Lo que logró España en los diez años posteriores a la muerte de Franco me parece admirable, habría podido salir mucho peor.

P. Por cierto, hoy España parece adentrarse en otra crisis de imprevisibles consecuencia por los problemas de gobernabilidad, la amenaza secesionista catalana y el auge de la extrema derecha. ¿Algún consejo?

R. Sí, ¡lean ustedes mi libro! Jajaja. Porque en mi libro lo que recomiendo ante cualquier problema nacional es interesarse por cómo han resuelto otros países problemas similares y aprender tanto de quienes los han resuelto bien como de quienes los han resuelto fatal. España no es el único país del mundo con un problema como el problema catalán. Fíjese en Nueva Zelanda. O en Canadá. O en Holanda. O en Suiza. En estos países han resuelto el problema del separatismo bastante bien. Otros no tanto. No me parece que por el momento los gobiernos españoles hayan gestionado bien lo que ocurre en Cataluña. Pero pueden aprender de otros modelos.

P. Vamos acabando, toca hablar de su país.

R. ¡Pues tengo malas noticias!

El gran problema hoy para Estados Unidos son los propios Estados Unidos

P. Jajaja. A la hora de examinar la actual crisis que vive Estados Unidos, se refiera usted en primer lugar la amenaza que supone China por el dominio mundial. ¿EEUU y China están condenados a caer en la trampa de Tucídides y entrar en guerra en los próximos años?

R. Es un riesgo indudable, sobre todo si los líderes de esos países son estúpidos. Un ejemplo de líder estúpido: ¡Donald Trump! Peor también hay otros líderes inteligentes en la historia que han lidiado en la relación de competencia de dos naciones que aspiran al dominio mundial de una manera decente y buena, evitando la guerra. La Unión Europea, por ejemplo, desde los 50, es un ejemplo de países compitiendo entre sí y que a la vez se dieron cuenta de que por separado eran menos prósperos que juntos. En cualquier caso, todo esto es secundario hoy en mi país. El gran problema hoy para Estados Unidos son los propios Estados Unidos.

P. Vamos a eso. Advierte en el libro que ni siquiera China podría destruir EEUU y que solo ustedes podrían destruirse a sí mismos. La polarización y la quiebra de la cultura democrática del acuerdo en Estados Unidos se ha acelerado desde la victoria de Trump hasta límites desconocidos, relata. Y escribe, al referirse al golpe de estado de Pinochet en Chile de 1973: "Para mis conciudadanos estadounidenses, Chile plantea una pregunta aterradora. Estados Unidos comparte con Chile una larga tradición democrática. En 1967, a los chilenos les parecía inconcebible que dicha tradición se viera truncada por una una dictadura, igual que a muchos estadounidenses les parece inconcebible hoy. Pero en Chile ocurrió y, en retrospectiva, puede advertirse que los signos de alerta eran visibles". ¿Puede ocurrir también algo así en Estados Unidos?

R. Es verdad que de todos los capítulos de mi libro el más aterrador es el de Chile. También mis alumnos de la Universidad de Californias se asustan cuando se lo expongo. ¿Hay alguna posibilidad de que algo como el golpe de Estado de Chile pudiera ocurrir en Estados Unidos? Sí, la hay. ¿Cómo podemos evitarlo? Bueno, tenemos elecciones en 2020 y dependiendo del resultado, las cosas podrían empeorar o mejorar. Si Donald Trump gana otra vez, tendremos un gran problema en Estados Unidos. Si sale derrotado y un demócrata no radical se hace con la presidencia... entonces habrá esperanza. Votar en Estados Unidoses es algo muy raro. Creo que ustedes aquí en España no se tienen que registrar para votar. ¡Incluso les envían una tarjeta a casa indicándoles a dónde dirigirse para votar!

P. Así es.

R. Pues en Estados Unidos nos tenemos que registrar para votar, convencer a las autoridades de que mereces el derecho a votar. Por ejemplo, el gobierno central del estado de Alabama es republicano. Alabama tiene mucha población afroamericana que seguramente votaría demócrata. Pues bien, para evitar que voten, el gobierno de Alabama obliga que para votar haya que identificarse con el pasaporte o el carné de conducir. Pero muchos afroamericanos no lo tienen. Y para asegurarse de que njo votan, Alabama llega hasta cerrar las oficinas que expiden esos carnés. Hubo una demanda contra el estado de Alabama por la que se exigía abrir esas oficinas. Alabama obedeció y abrió esas oficinas... ¡un día al mes! Eso recuerda a Chile. Eso amenaza a la cultura democrática.

P. Perdone la simplificación pero adoro las batallitas y parece que hoy en el mundo batallan dos grandes ejércitos de las ideas: el optimista radical que representa por ejemplo Steven Pinker al que citaba usted antes y el pesimista igualmente radical le ha seguido una suerte de reacción pesimista de pensadores como el británico como John Gray. ¿Cuál es su bando?

R. Ni en un uno ni entro. Creo que se equivocan tanto los radicales optimistas como los radicales pesimistas. Yo me declararía más bien como un optimista cauto. Cuando me preguntan cuál es el problema más grande que tenemos mi respuesta es: ¡buscar un único problema! ¡tenemos muchos!. Si buscamos un sólo gran problema, la vamos a liar, ya seamos Steven Pinker o John Gray. El mundo es mucho más complicado.

20 Nov 13:04

Investigan un robo en la fábrica de Patatotas

by Efe

La Guardia Civil ha abierto una investigación para tratar de esclarecer el robo perpetrado, aparentemente por el método del alunizaje, en la nave de la empresa Patatotas, dedicada a la fabricación y embolsado de patatas fritas, en el polígono industrial de Castro de Ribeiras de Lea, en el municipio de Castro de Rei.

Fuentes de la Guardia Civil han informado a Efe de que el robo fue perpetrado durante el fin de semana, aunque nadie se percató del mismo hasta el lunes, cuando la empresa retomó su actividad.

Se trabaja con la hipótesis de que los ladrones actuaron de noche o de madrugada, cuando no hay actividad en el polígono, dado que los primeros indicios apuntan a que pudieron utilizar un vehículo para "fracturar" la puerta principal de la empresa.

De hecho, según los mismos informadores, el botín con el que consiguieron hacerse los asaltantes ronda los 1.000 euros, mientras que los daños provocados en las instalaciones de la empresa, fundamentalmente en la puerta, suben de 2.000 euros.

20 Nov 12:47

Hoy vamos un poco en serio

by pablofluiters

Hoy vengo a hablar en serio. Ayer, 19 de noviembre, fallecía Tom Lyle, un dibujante GENIAL! y uno de los artistas que dieron vida a muchas de las viñetas que me hicieron caer en ese pozo horrible en este hermoso hobby que son los tebeos de pijamitas.

Aunque su primera incursión en las colecciones arácnidas fue en el Annual de 1993 (un desastre de Annual, por cierto, dadle al del 92 que es donde está la crema), para mí su trabajo a los lápices está ligado a su participación más regular en la cabecera llamada simplemente Spider-man, donde participó en uno de los eventos más importantes del año, ¡MATANZA MÁXIMA!

¿A qué está esperando Panini para reeditar en tapa dura esta mítica etapa, ofrecida originalmente en España como miniserie por algún motivo ignoto? Tiene todo lo que le gusta a la gente de Donny Cates, pero sin ser un refrito.

Después de este arco GENIAL! fue sustituido temporalmente en la colección por un tal Klaus Janson, pero volvería a los lápices de Spider-man unos pocos números después, incluso co-escribiendo algunos números donde estaría implicado el Camaleón, el Duende de Jason Macelande, el Demoduende,…

Sin embargo, su papel crucial fue participar en el evento arácnido de la década de los 90, aquel que eclipsaría incluso la labor de TOD! al cargo del trepamuros. Sí, por supuesto, estoy hablando de…

¡LA SAGA DEL CLON! (deseando que llegue ya el tomo Marvel Saga con esto)

De hecho, su papel en la historia de Spiderman es imborrable, pues es el responsable del diseño final de La Araña Escarlata. Sí, estamos hablando de la famosa chaqueta.

De modo que hoy debemos honrar el recuerdo de la persona que introdujo, de forma definitiva, a Spiderman en la década de los 90.

Descanse en paz.

20 Nov 12:36

Técnicos de orquestas piden que la verbena gallega sea declarada BIC

Grabaron un vídeo en Ames para explicar su reivindicación

20 Nov 11:30

O mistério dos “red intruders” I. O caso Fran

by Jaime Lobeira

Há um fenómeno que nom se comenta muito nos ambientes soberanistas polo medo a sermos tachados de conspiranoicos. Porém, nas confianças íntimas das amizades prolongadas, agroma besbelhante em confidências e certezas. Jamais a imprensa galega se ocupou dele, quer por alinhamento com o regime quer por medo à desqualificaçom barata. Em troca, umha mínima pesquisa rigorosa oferece resultados abraiantes. Falamos dos instrusos nas organizaçons políticas, os visitantes sem passado que condicionam linhas e desordens para desaparecerem subitamente depois dum tempo. Decote esta escura manifestaçom foi associada ao independentismo polo nacionalismo institucional, quiçá para sentir-se ele seguro e integrado na normalidade “democrática” espanhola. Na realidade, percorre transversalmente todas as organizaçons soberanistas. Nesta viagem que iniciamos aqui, havemos debulhar casos de todas elas para o constatar. Começamos com a malfadada ANOVA e o caso Fran.

Em 2012, o Novo Proxecto Común atraiu a esperança e militância de grande parte do movimento 15-M e do independentismo até qualhar na fundaçom de ANOVA em junho desse ano. Decontado, Beiras chamou a aliar-se com a esquerda espanhola paras as eleiçons autonómicas e essa coaligaçom converteu-se em terceira força política com um discurso formalmente rupturista. Em 2013, a recém nada ANOVA celebrou a sua I Assembleia Nacional e, embora contasse com menos assistência que na fundacional, aparecérom novos rostos que aginha conquistárom relevância. Um deles foi o de Fran.

Fran apareceu na ANOVA de Vigo nesse 2013 atribuindo-se umha experimentada militância na CIG. Fontes do sindicato, pola contra, confirmam que jamais estivo nas suas ringleiras nem como filiado. Contodo, empregava umha veemência e umha radicalidade na oratória que aginha lhe valérom para coroar-se responsável local da organizaçom. Ninguém o conhecia de antes da sua apariçom. O seu traço mais característico constituía-o o uso continuado da sua câmara nas assembleias concentraçons. Fotografava todo e com o resultado desse trabalho achegava-se a quadros locais e intermédios enviando-lhes as instantâneas em mensagens através das redes sociais. Umha prática clássica para evitar suspeitas. Também se lhes aderia até a intimidade aos militantes de maior perfil independentista ou representatividade política, com perguntas sobre os presos independentistas e as suas opinions sobre a luita armada. Este facto e que sempre adotasse posiçons extremas nos debates com umha clara intençom tensante começou a erguer suspeitas e conduzírom à sua queda e expulsom. Assim e todo, continuou a atividade política até 2016 com restos do naufrágio de AGE e com o “ativismo vizinhal”.

Até aqui, todo poderia ser explicado como o percurso dum sociópata ou friki que ensaiou o seu momento de glória. Mas depois chegam os dados e todo se ensarilha até o aglaio. Resulta que, quando começárom as desconfianças sobre ele, companheiras trabalhadoras da sanidade comprovárom que nom tinha número da segurança social. Assim mesmo, o seu perfil de facebook nascera naquele mesmo ano 2013 e o seu único parente ali escrevia o seu apelido comum doutro jeito. Esse parente de nome anglófono, curiosamente, mantinha entre as suas amizades vários agentes de polícia que interagiam com ele frequentemente. Aliás, nom aparecia nengum dado em internet sobre Fran anterior ao 2013, salvo umha multa em Bilbo.

Em 2014, diante das desconfianças, partilhou nas redes duas necrológicas de sua avó anteriores à sua arribada em 2013. Porém, a ordem dos apelidos da falecida impossibilitava que fosse tal esse grau de parentesco, só poderia ser sua mae. Por cima, Fran aparecia com um nome composto, quando no seu carné aparece com um simples. O seu parente do Facebook também saía na necrológica como neto, ainda que a ordem de apelidos o figesse igualmente inverosímil. Para acabar de rematá-la, as esquelas continham dous tanatórios diferentes para o velório e, para colocar o ramo, o HTTP dumha delas expunha a data de publicaçom, o próprio 2014 e nom a do teorico passamento o ano anterior. Contodo, o mais impressionante estava por chegar. Na sua última etapa de agitador vizinhal cibernáutico, Fran tivo um preito menor por injúrias. Nada, para além dumha pequena multa à que foi condenado. Mas velaí que companheiras trabalhadoras dos julgados descobrírom que os seus dados eram reservados nessa pequena querela. Algo que só costuma acontecer com funcionários públicos em serviço.

Em 2016, Fran desapareceu do mapa após subir umha foto às redes com umha mulher grávida, desconhecida para os seus antigos companheiros de militância e com a que fora visto poucas vezes por Vigo. No retrato em que anunciava a paternidade, todos os gostos eram de parentes e amigos dela e só oito dos contatos de Fran procedentes em exclusiva do mundo político.

Nos últimos meses, volveu ser visto por Vigo passeando com a mulher e a filha. Umha companheira nossa trabou contato com Fran. Este manifestou-lhe que estivo ausente este tempo porque se embarcou na mercante, mas que agora trabalhava numha empresa química vinculada à automoçom, ainda que se negou a especificar qual e no sindicalismo do setor nom apareça o seu nome nem informaçons sobre ele. Ao pouco, quijo combinar a sós fisicamente com a nossa investigadora. Depois, cancelou todos os seus antigos contatos políticos do Facebook, a maioria, e iniciou umha série de mensagens com ameaças veladas mediante GIFs para ela. Mesmo a identificou em memes sadomasoquistas nos seu próprio perfil até que, por fim, fechou a sua conta no passado outubro. Um comportamento mui pouco habitual contra quem apenas lhe realizou perguntas mui simples.

Assim rematamos este primeiro caso da dorna do mistério e os red intruders que há continuar com outros do resto das organizaçons galegas. Fora de cavilaçons atoladas que puderem identificar o Fran com um infiltrado da polícia, preferimos sugerir que é um reptiliano ou um visitante extraterrestre. Ao cabo, assim, a Audiência Nacional nom nos há acusar de ir-lhe identificando a polícia política ao regime. Se o conhecedes e o vedes, lembrai o paranormal do assunto.

20 Nov 11:28

We Spoke to Brothers and Sisters in Incestuous Relationships

by Chloe Combi

In 2015 I published a book, Generation Z: Their Voices, Their Lives.

The product of thousands of interviews with Gen Z kids from across the UK, I was pleased with what was discussed: racism, sex, crime, struggles with gender and sexuality, death, disability and inequality, among other things. The accounts that didn't make the cut were lost because of space, repetition or for legal reasons. But there was one I left out for a different reason altogether.

I met Grace early in the research process. She wanted to talk about her struggles with mental health and eating issues, her parents – the type who should never have been allowed to raise a child – and her ineffective and uncaring carers. The collateral damage to the then-17-year-old was profound: acute anxiety, OCD, a combination of anorexia, bulimia and binge-eating that had hospitalised her three times, several unsuccessful early teenage suicide attempts and a tendency to take any drink, drug or sexual encounter she was offered.

The one bright spot and transformative presence in Grace's life seemed to be her quiet, steady boyfriend, Adam. By her description, he'd "sorted her out". She clearly loved him deeply, and I thought little more about it or him. Until a few months later.

Some time into the interview process, Grace admitted to me that, as well as being her boyfriend, Adam was also her brother. Full brother. Not step-brother or even half-brother.

Having spent the previous four years interviewing young people from all kinds of backgrounds, my poker face was pretty good – but faced with someone admitting to something so taboo it was hard not to ask the obvious questions. Did they sleep together? Yes, all the time. Did their parents know? She/they had no idea where her parents were and hoped they were dead. Did anyone else know about their background? No. Did she see a future for them as a romantic couple, i.e., marriage and family etc? Yes, absolutely.

Grace eventually told me the whole history of how they got together, and because of her fragility and the incredibly controversial and tragic nature of their story I became concerned the press might really glom onto it and want to find out who Grace and Adam were, so I and my publishers decided to withhold it from my book. Grace and Adam are still together romantically, and she was happy for me to allude to them here.

This encounter with Grace and Adam triggered an interest in the prevalence and dynamics of these kinds of relationships. I'd always assumed incestuous relationships to be rarer than a teenager who eschews social media, and always the product of abuse. But while parental incest is illegal in most countries, many countries take a much more liberal stance on sibling incest.

incest map europe
A map showing the legality of consensual sex between siblings in Europe.

To scratch beneath the surface of this highly peculiar and unspoken issue is to reveal that not only are incestuous relationships more common than anyone might expect, but also in some cases not only consensual but motivated by the same things as more conventional adult relationships: romance, need, desire, loneliness and attraction. This raises all kinds of ethical questions about consent, victimhood, legality and morality, but it also raises another big one: can anyone ever really have a healthy, consenting sexual and emotional relationship with a close or blood relative?

Anna, 23, thinks it's possible. She describes her twin brother as "more like a boyfriend" throughout their older teenage and into their university years. By her account they "started to have feelings for each other" in their younger teenage years that eventually manifested in an intense sexual and emotional relationship that precluded any other romantic relationship for either Anna or her twin, Stephen.

The siblings' non-platonic relationship eventually fizzled out when Anna met her current partner in her third year of university. Anna's partner and the twins' parents have no idea about their past relationship, though Anna maintains it was one of the best things to happen to her and vital for both her and her brother's sexual and emotional development

Daryl*, 24, disagrees that anyone can have a healthy romantic relationship with a blood relative. He had a romantic and sexual relationship with his half-sister, Jessica, and it ended up causing enormous damage to both he and Jessica, as well as the entire family, when they were eventually found out in "pretty dramatic circumstances".

Getting professionals to talk on the record about incest outside the realms of abuse is difficult, because they understandably fear it both legitimises it and undermines the many victims of nonconsensual incest. But the general consensus is that one of the driving factors of more consensual incestuous relationships seems to be paradoxically both the fractured nature of modern families and the closeness of other families.

If you haven't grown up together – as in the case of Grace and Adam – you don't have the gross-factor and immediate familiarity that other siblings develop via living together from birth. Equally, despite our hyper-connectivity, people are more isolated than ever. As friendship groups and dating-culture retracts, plenty of people socialise and hang out with family members – especially when they're close in age. Though rare, it is clearly not out of the realms of possibility that this can lead somewhere other than playing Playstation together – as was the case with twins, Anna and Stephen.

Statistics on what we might cautiously call "consensual incest" don't really exist, and most experts maintain that – particularly in the case of parental incest – there is no such thing, that it is always rape or coercion (on the part of the parent). The internet, of course, tells a different story. There are extensive and active "pro-incest" communities across the globe, discussing their own incestuous relationships in tones ranging from guilt to pride to overt horniness. These communities also offer each other support and discuss legal issues and ways to campaign for legalised incest.

To confuse the issue further, incest is viewed very differently depending on where you are and who's involved. My research focused entirely on younger people (Gen Zs and millennials) and on the sibling/half-sibling/step-sibling dynamic, precisely because it's a much greyer area in many parts of the world.

Parental/child incest seems – rightly – to be universally viewed as clear-cut abuse, not least because the unequal power dynamic in a parent/child relationship prohibits any solid argument of consent. But the sibling dynamic does (in some quarters) seem to muddy legal, ethical and moral waters. For example, in weighing a case of an incestuous half-sibling relationship that had produced four children, in 2014 the German Ethics Council concluded that "the right of adult siblings to have sexual self-determination in a consensual relationship weighs heavier in these cases than the abstract good of the family".

While gathering data on the more "consensual" end of the incest spectrum hasn't happened anywhere globally, the statistics on incest are pretty startling. In the USA in the 1990s it was estimated that 100,000 to 1 million cases of incest occurred annually. The scale of global incest varies depending on the figures you look at – mostly because the highly private nature of the phenomenon obscures complete accuracy – but it is thought that incest happens to somewhere between 2 percent to 10 to 20 percent of the population. In Brazil, the prevalence of incest estimates range widely, from 0.05 percent to 21 percent.

cersei jaime lannister
Siblings Cersei and Jaime Lannister in 'Game of Thrones'. Image: HBO

Despite global variations in attitude, society in general still tends to view incestuous relationships squeamishly – and understandably so. However, popular culture – and the type of popular culture most of us consume and love, not the weird niche kind – is full of incest. Game of Thrones' sibling lovers, Jaime and Cersei Lannister, seemed to turn the public far more on than off, with social media awash with memes about our discomfort at stanning their distinctly non-platonic relationship.

The same programme featured an intense sexual relationship between aunt and nephew, Daenerys Targaryen and Jon Snow, and one of the central unifying features about the last series of GoT (other than the fact everyone hated it) was how insouciant everyone was about the reveal that blood relatives had been boning.

Incest is not just reserved for swords and dragons. The reason that Flowers in the Attic has been a hide-it-under-the-bed rite-of-passage book (and more recently a film starring Kiernan Shipka) for generations of adolescent girls (and some boys) is absolutely because of the thrillingly illicit and icky central incestuous relationship between brother and sister, Chis and Catherine. Off the books family relationships have also either been overtly or covertly alluded to in everything from Star Wars and Cruel Intentions to Dexter and Arrested Development.

But where incest really comes out of hiding is in pornography: incest porn is one of the fastest growing and most watched genres of pornography. Though the industry sort of gets away with the illegal nature of incestuous sex by titling it stuff like "Fucking my Step-brother" and "Punishing my Naughty Stepdaughter", one suspects viewers are watching it less because of the legal and moral disclaimers and more for its highly taboo and forbidden content. While pornography is not exactly a reflection of real world behaviour, it does hold a mirror up to human sexual desire and fantasies – and if Freud were alive today he'd have a field day with the statistics from Pornhub and other tube sites.

That said, incestuous relationships – even the ones the participants describe as consensual – can have terrible consequences and can cause real damage. With that in mind, it's unlikely incest will ever be accepted as "normal", or become a relationship dynamic we're comfortable with.

Society's judgment absolutely compounds Grace's (and doubtless others like her) sense of being an aberration, but it doesn’t change the way she feels about her boyfriend/brother. Grace and Adam eschew friends, outsiders and most interests, because they fear being found out and driven out, but that's the price they have to pay for breaking such a transgressive taboo.

One professor of psychology at Oxford, who asked not to be named, remarked that "the trouble with our prohibitive and moral attitudes to sexuality we find squeamish or immoral – like, say, incest or sexual attitudes that are illegal – is it prevents us looking at them objectively. Rather than accept it is there and try to work with it and understand it better, we treat these people like pariahs and drive them out with literal and metaphorical pitchforks like we did in the Dark Ages. People are having sex with close blood relatives, and sometimes it is far more nuanced than we are perhaps comfortable with."

*Names have been changed.

@WriteClubUK / lilylambiekiernan.com

18 Nov 22:22

A patronal galega clama contra o pacto PSOE-Podemos mentres confirma que superará os dous anos sen dar elixido presidente

O último presidente da CEG durou un ano no cargo e o seu antecesor, dez meses. Mentres segue sumida na precariedade institucional e económica, a patronal manifesta "esperanza" de que o pacto de PSOE e UP fracase e reclama "celeridade" na formación dun goberno "estable e moderado"

18 Nov 22:13

La dueña de la Tita: «El "after" era como mi consultorio sentimental, no me importaría volver»

by p. Calveiro

Pasó 25 años en un bajo del Ensanche sirviendo copas a los más fiesteros de Santiago

18 Nov 11:58

Los nazis de las caras cortadas

by Spider

Luchaban a cara descubierta, salvo con protecciones para los ojos, acometiéndose con afiladas espadas hasta que sus rostros quedaban cubiertos de cicatrices que luego lucían con orgullo. Así fue el «mensur» alemán. Muchos de sus practicantes fueron futuros nazis

 

Muchos nazis, como los célebres Otto Skorzeny (alias «Cara cortada»), Ernst Kaltenbrunner o Ernst Röhm, entre otros, cuando se convirtieron en el rostro perverso de un sistema totalitario y suicida, aparecían fotografiados con sus rostros cruzados por profundas cicatrices, que exhibían con orgullo. No habían sido infringidas en el campo de batalla sino en duelos de esgrima sin casi reglas famosos durante sus años de estudiantes, cuando militaban en alguna de las centenares de asociaciones estudiantiles tanto alemanas como austríacas o suizas en las que el mensur (el nombre que recibió, que significa algo así como «victorioso») era una actividad de defensa del honor y la «hombría» heredera del duelo romántico. Todos los miembros de estas asociaciones  llevaban gorrita y cinta en bandolera. Entre ellos era obligatoria el mensur, no sólo cuando ha habido insulto previo, sino cuando le ha tocado la suerte. Generalmente, un estudiante de un grupo se bate con el de otro, sin motivo plausible, porque así lo ha dispuesto su Asociación, cuyos acuerdos tienen fuerza de ley. Es preciso que cada sábado se bata, por lo menos, un miembro del Korps, para lo cual se sortean por un reglamento. Los miembros de todas estas asociaciones se dividen en tres categorías: los activos, subdivididos en Füchsé o jóvenes, y Purschen; inactivos, que son los que están terminando la carrera; y los Filister o miembros antiguos de la asociación. A título de huéspedes (Gost), las Vereine y las Verbindungen, sobre todo, reciben a los estudiantes extranjeros que acaban de completar sus estudios en Alemania. La mesa se compone del presidente o Sénior, del instructor o Zorro mayor, del secretario y del tesorero, que son nombrados cada semestre.

4.jpg
3.jpg
6.jpg
7.jpg
8.jpg
9.jpg

LA SANGRÍA SEMANAL

«Los golpes iban a la cara. Peleaban con los rostros al descubierto, solamente protegidos los ojos y el cuello»

Sin embargo, durante siglos el duelo era legal como método para resolver afrentas al honor, pero en este caso el honor no interviene. Por entonces, en los años veinte del siglo pasado, las protecciones escaseaban y todo era bastante salvaje; los contendientes de acometían con saña, apuntando a la cara. Morir era complicado pero muy sencillo salir ensangrentado, ya fuese con heridas superficiales como con otras profundas y graves. Las cicatrices se conocían como «schmiss». Tirar la toalla no era una opción. Los participantes, bajo la atenta mirada de amigos y médicos, no podían retirarse sino vencer el miedo, avanzar, no retroceder. Los golpes iban a la cara. Peleaban con los rostros al descubierto, solamente protegidos los ojos y el cuello.

«El tipo del estudiante espadachín era muy conocido en Alemania; se le temía y admiraba –afirmó La Escuela Moderna en 1911–. Un magistrado alemán, al leer que esas copiosas sangrías eran una tradición bárbara, respondió sencillamente: “Esas copiosas sangrías tienen un fin que no notáis; son, ante todo, una escuela de resistencia al dolor. No digo una escuela de bravura, porque en la mensur no se arriesga la vida; pero el Bursch no se deja hendir el cráneo, cortar la nariz, romper los dientes y acribillarse las mejillas sin sufrir; sufre, y, so pena de verse excluido de la asociación, o por lo menos, de verse momentáneamente privado de la gorra con los colores del Korps, no debe quejarse del golpe que acaba de recibir, ni siquiera pestañear”. Este modo de ver las cosas explica que hombres como Jacobo Grrimm, aboguen por la conservación de la Mensur, defendida por el historiador Treitschke, por el moralista Paulsen, por el teólogo Schrempf y por el mismo emperador. Un médico, hoy muy pacífico, pero que en otro tiempo fue presidente de un Korps, se complacía en contar sus hazañas con placer: «El honor de nuestro Korps es para nosotros algo sagrado; por él luchamos, por él estamos dispuestos a sacrificar hasta nuestra vida. Y no es más que justicia; porque nuestro Korps nos ha preparado para las luchas futuras de la existencia, enseñándonos la bravura, la energía, la virilidad intelectual y moral. Serían insensatos y criminales quienes no le otorgasen su gratitud».

10.jpg
11.jpg
13.jpg
30.jpg

¡A MUERTE!

La revista Hojas selectas, en enero de 1912, publicó una crónica de uno de estos combates: «Los Füchsen llevan gorras de ancha visera y van armados de sables muy largos (Scklüger). Llegan al campo del combate acompañados de sus secundantes y testigos, que les sostienen el brazo, entorpecido por el cojinete de salvaguardia. El imparcial da la señal de empezar con las palabras: Silentitim! AuJ die Mensur! Fertigl Los! (¡Silencio! ¡Al combate! ¡Pronto! ¡Ahora!) Los dos adversarios avanzan, con el brazo derecho levantado en actitud de cubrir la cabeza y la punta del sable hacia abajo. Se vigilan uno a otro y se asestan en la cabeza repetidos golpes, que unas veces paran con la almohadilla del brazo y otras con la guarda del sable. El duelo ha de durar quince minutos, y una vez transcurridos, el imparcial grita: Paukerei herí (¡El duelo ha terminado!); Después se cuentan los cortes de cada uno de los adversarios y se tiene sumo cuidado en escribir, en el libro de la corporación, que fulano de tal ha tenido en la cara una raja de tres, cuatro o cinco centímetros. Este es el libro de oro de la corporación».

15.jpg
14.jpg
16.jpg
20.jpg
21.jpg
22.jpg
23.jpg
24.jpg

STEFAN ZWEIG, UN TESTIGO PRIVILEGIADO

«La simple visión de aquellas rudas bandas militarizadas y sus caras cortadas, insolentemente provocadoras, me quitó las ganas de visitar los espacios universitarios»

El escritor Stefan Zweig, durante sus años de estudiante, conoció este tipo de asociaciones y presenció combates, que luego describió en sus memorias, publicadas en castellano por Acantilado (El mundo de ayer. Memorias de un europeo, 2002):

«Por otro lado, para ser considerado un estudiante "en toda regla", era necesario "haber demostrado" la propia virilidad, es decir, haber salido airoso de tantos duelos como fuera posible e incluso llevar en la cara, en forma de "cicatrices", las marcas distintivas de tales heroicidades; unas mejillas lisas y una nariz sin marca eran indignas de un auténtico académico germano. Y así, los estudiantes "de todos los colores", los que pertenecían a una corporación con distintivos de color, se veían obligados sin cesar, a fin de poder "batirse con cuantos más adversarios mejor", a provocarse mutuamente o a provocar a otros estudiantes y oficiales del todo pacíficos. Era en las salas de esgrima de las "asociaciones" donde se inculcaba esta noble y principal actividad de los nuevos estudiantes... Cada "zorro", es decir, novicio, era confiado a un hermano de la corporación, al que debía obediencia servil y el cual, a cambio, lo adiestraba en las nobles artes de su código de conducta o 'komment': beber hasta vomitar, vaciar de un trago y hasta la última gota una jarra grande de cerveza... para así corroborar gloriosamente que uno no era un "blando", o vociferar a coro canciones estudiantiles y escarnecer a la policía marcando el paso de la oca y armando jaleo por las calles de noche. Todo eso era considerado "viril", "estudiantil" y "alemán", y cuando las corporaciones -con sus gorras y brazaletes de colores- desfilaban agitando sus banderas en sus "callejeos" de los sábados, esos mozalbetes simplones, llevados por su propio impulso hacia un orgullo absurdo, se sentían los auténticos representantes de la juventud intelectual... notarios y médicos de pueblo de edad provecta levantaban durante años sus ojos achispados hacia las garambainas de colores y las espadas colgadas en la pared en forma de cruz, orgullosos de sus cicatrices, vistas como marca acreditativa de su condición de "académicos". A nosotros, en cambio, esta actividad boba y brutal sólo nos producía asco, y cuando tropezábamos con una de esas hordas con brazales, doblábamos sabiamente la esquina; porque para nosotros, que teníamos como valor máximo la libertad individual, el gusto por la agresividad y a la vez por el servilismo de grupo representaban, con claridad meridiana, lo peor y lo más peligroso del espíritu alemán. Sabíamos además, que tras ese romanticismo momificado se escondían objetivos prácticos astutamente calculados, puesto que la afiliación a una corporación ”duelista” aseguraba a todos sus miembros la protección de los ”viejos señores” que ya ocupaban altos cargos y les facilitaban la carrera. De la asociación de los Borusianos, de Bonn, partía el único camino seguro hacia la carrera diplomática alemana; de las corporaciones católicas de Austria, el camino hacia las buenas prebendas del partido socialcristiano en el poder, y la mayoría de esos ”héroes” sabían perfectamente que sus brazales de colores sustituirían en el futuro los estudios serios que ahora descuidaban y también que cuatro cicatrices en la frente podían llegar a ser un día mejor recomendación para un cargo que lo que estaba detrás de ella. La simple visión de aquellas rudas bandas militarizadas y sus caras cortadas, insolentemente provocadoras, me quitó las ganas de visitar los espacios universitarios; también otros estudiantes, deseosos de aprender de veras, evitaban el paraninfo para ir a la biblioteca y así evitar cualquier encuentro con aquellos tristes héroes»

 

 

 

18 Nov 11:56

Life Day is Star Wars canon, thanks to The Mandalorian (sorta)

by filthy light thief
Star Geek celebrates Life Day (Wookieepedia; Star Wars canonical databank) with a comparison of The Mandalorian VS. The Holiday Special, the ORIGINAL Mandalorian (including some spoilers for The Mandalorian episode 1), from the infamous Star Wars Holiday Special (previously tagged). If that's not enough Life Day musings, Star Geek has celebrated Life Day in past years: 2018 (40 greatest moments for the 40th anniversary), 2016 (Holiday Special spotlight), 2015 (history of Life Day), 2014 (comedic review)

Bonus: Jon Favreau wants to re-make the Holiday Special (Variety interview with video clip), and The Mandalorian on FanFare.
18 Nov 02:23

Os calendarios de pedra dos presos republicanos do campo de concentración do Mosteiro de Oia

Este sábado presentouse o resultado dos traballos de restauración das inscricións realizadas nas paredes deste edificio polos milleiros de prisioneiros recluídos alí entre 1937 e 1939. Palabras e debuxos entre os que destacan almanaques gravados nos muros, que utilizaban para medir o paso do tempo.

17 Nov 15:48

Kathleen Turner, Patty Hearst and Mink Stole will be counselors at Camp John Waters in 2020

by Rusty Blazenhoff

Attention John Waters' fans: Tickets for the filthiest weekender on the planet, Camp John Waters in Kent, Connecticut, are about to go on sale. This will be the camp's fourth year and it promises to be even "dirtier, raunchier," and "filthier" than ever. Activities include: A costume contest (judged by the "Pope of Trash" himself); themed dance parties; a film marathon (of Waters' movies, of course); a meet & greet with Waters; Hairspray karaoke, and Bloody Mary bingo. But, wait, there's more. This year's camp counselors are Kathleen Turner, Patty Hearst and Mink Stole — making for a mini-Serial Mom reunion.

It's a disgrace that I have not yet made the pilgrimage to this filthy fête for grownups. But friends of mine have been and rave about it.

If you want to get your trash on next September (11-14), buy your tickets to Camp John Waters now. They are already on sale and are sure to sell out.

17 Nov 10:23

certain sexually oriented materials or services

by ErisLordFreedom
Pornhub joins Dreamwidth in the category of "your content is too extreme for PayPal." The money processor will no longer support payments to Pornhub. Performers will have to find a different payment service (sfw text-only link), potentially including cryptocurrency. They use Verge; some are suggesting bitcoin. Pornhub's blog post about the change (also sfw, text only) is simple and informational - "here's how to change your payment info."
17 Nov 10:21

Wikileaks agita la pesca gallega: los sobornos a un ministro namibio complican las cuotas

by Pablo López. Vigo

El ansiado reparto de cuotas pesqueras de Namibia se ha topado con un impedimento inesperado: la filtración de más de 30.000 documentos de Wikileaks, que ha provocado la dimisión de sus ministros de Pesca y Justicia, Bernard Esau y Sackeus Shanghala. Los continuos retrasos de los derechos de la flota castigan los intereses de 40 barcos de capital gallego que operan en sus aguas, con más de 5.000 empleos y 50.000 toneladas de capturas anuales en juego. La última fecha anunciada, el 31 de marzo de 2020, era un compromiso personal de Esau, pero la revelación de sobornos ingresados presuntamente para favorecer a la pesquera islandesa Samherji en el reparto ha provocado su dimisión inmediata.

La asignación de derechos pesqueros es la mayor que se realiza en el país africano desde su independencia, en 1990. Sus dimensiones son tales que está provocando constantes fricciones entre ministros, y entre estos y el presidente del Gobierno, Hage Geingob. La presentación de un proyecto de extracción submarina de fosfato, una actividad con negativas consecuencias para la pesca, ha sido otra de las causas de la demora de las cuotas, además de dar origen a acusaciones de corrupción. Pero la única acusación con bases sólidas es la que se desprende de los documentos de Wikileaks, que se han llevado por delante de forma fulminante a dos ministros.

La asignación de derechos pesqueros es la mayor que se realiza en el país africano desde su independencia, en 1990

Al ya extitular de Pesca se le acusa de recibir en dólares namibios el equivalente a en torno a 10 millones de euros para beneficiar a la islandesa Samherji. Así se desprende de algunos de los más de 30.000 documentos (entre fotos, emails y otros archivos) fechados entre 2010 y 2016, que fueron filtrados a la organización creada por Julian Assange por Johannes Stefansson, extrabajador de la pesquera que estaba al mando de las operaciones en Namibia. Stefansson afirmó en una entrevista en la radio pública de su país que el reparto de cuotas es "una actividad criminal". "Es crimen organizado. Se están beneficiando de los recursos locales, sacando todo el dinero de allí para invertirlo en otro lugar, en Europa o Estados Unidos", acusó.

"Yo violé la ley en nombre de Samherji mientras estuve allí. Yo era el hombre que obtenía las cuotas y tenía las conexiones, así que solo tengo órdenes de personas de mayor rango", confesó el exdelegado en Namibia en la entrevista. Los documentos revelados por la radio islandesa y los medios Al Jazeera, 'Stundin' y 'The Namibian' indican que la trama llegó a mover al cambio unos 150 millones de euros.

De acuerdo con los documentos, filtrados bajo el nombre de Fishrot Files, la empresa islandesa gastó millones de dólares en pagos a altos funcionarios y políticos de Namibia "para garantizar un acceso creciente y continuo a los recursos del país". La organización concluye que la pesquera prometió "construir infraestructuras en el país y crear empleos", algo que nunca se cumplió. "La compañía utilizó su estructura corporativa internacional para transferir los ingresos de las operaciones directamente desde el país. Se hizo a través de intermediarios que controla en Chipre y en el paraíso fiscal de Mauricio", añade. Los archivos publicados también demuestran, según Stefansson, cómo se utilizaron estas mismas herramientas para transferir fondos a una cuenta secreta, creada por Samherji en Dubai, “con el único propósito de transferir sobornos a las entidades corruptas en Namibia”.

La empresa islandesa gastó millones de dólares en pagos a altos funcionarios y políticos de Namibia "para garantizar el acceso a los recursos del país"

Tras la publicación de los Fishrot Riles, Samherji anunció que su CEO, Thorsteinn Már Baldvinsson, "se aparta temporalmente" de la dirección de la compañía hasta que finalice la investigación interna que están llevando a cabo. Bernard. Esau, mientras, insiste en su inocencia pese a la contundencia de los documentos publicados, y rechaza que su dimisión, que se produce a solo dos semanas de las elecciones en Namibia, deba interpretarse como una confesión de culpabilidad. "Yo no soy corrupto. Nunca toleraré la corrupción en ningún lado", proclamó el exministro.

Namibia es la segunda mayor reserva pesquera para la flota gallega, que faena en sus caladeros a través de grupos como Iberconsa, Pescanova, Pereira, Mascato y Copemar. Todas esas empresas mantienen en el país una estructura consolidada, que combina la flota con plantas de transformación. Gran parte del pescado congelado que llega a las tiendas gallegas procede de ese país, que colabora desde hace años con la Xunta. El Gobierno gallego asesora en investigación pesquera y en acuicultura a Namibia, adonde viajó la 'conselleira' de Mar, Rosa Quintana, durante cuatro días en 2016. Cuatro meses después, Esau visitaba Galicia para conocer el funcionamiento del sector mejillonero y participar en la feria Conxemar de Vigo.

Millones al agua: las inversiones portuarias amenazadas por el mar en Galicia en 2050

Pablo López. Vigo
El mapa de riesgo de Climate Central publicado en 'Nature' sitúa en riesgo de desaparición los grandes puertos de Galicia en solo 30 años

Pese a las buenas relaciones entre los gobiernos de Galicia y Namibia, la flota gallega lleva meses reclamando sin éxito que se agilice el reparto de cuotas, considerada por Esau una decisión "de importancia nacional". Ya en mayo, antes de que surgiera el proyecto de extracción de fosfato, el entonces ministro atribuía la demora a las dificultades de la tramitación. "Es un proceso tedioso. Hemos terminado con la primera fase de evaluación, pero es complicado", afirmaba, apenas un mes después de asegurar que solo faltaba "publicar" los resultados. En octubre aseguró que la evaluación se encontraba "al 80%", por lo que se resolvería antes del 31 de marzo. La decisión afecta a 5.913 solicitudes, que se repartirán los apenas 120 derechos disponibles.

La prensa namibia venía atribuyendo los retrasos a presuntos "favoritismos", según publicó 'The Namibian', que acusaba al Gobierno de utilizar a las comunidades y a los namibios más desfavorecidos "como pretexto para que las compañías obtengan cuotas de pesca", para luego "excluirlos de los beneficios".

16 Nov 13:05

Morre aos 34 anos o xornalista e escritor Pablo L. Orosa

O autor da novela 'Fálame do silencio' (Xerais) regresara hai días dunha viaxe a Mozambique e comezara a sentirse mal. Traballara como reporteiro 'freelance' cubrindo numerosos conflitos internacionais, en Asia, África ou América.

15 Nov 00:28

PayPal pauses payouts to PornHub porn models

by Xeni Jardin

PayPal on Thursday says it has halted payment support for models with PornHub, the online adult site, after Paypal says it found that Pornhub made certain payments without PayPal's permission.

“Following a review, we have discovered that PornHub has made certain business payments through PayPal without seeking our permission. We have taken action to stop these transactions from occurring,” PayPal said in an email statement.

PayPal hasn't explained why, beyond that.

From Reuters:

PornHub, owned by Luxembourg-headquartered company MindGeek, said it was “devastated by PayPal’s decision to stop payouts to over a hundred thousand performers who rely on them for their livelihoods”. MindGeek did not respond to a Reuters request for comment.

RELATED READING on our blog:

Banned from Youtube, Chinese propagandists are using Pornhub to publish anti-Hong Kong videos [Cory Doctorow, Thu Nov 14, 2019]