Just like how I knew nothing about queer sex until I started having it, I knew nothing about having sex as a spoonie—someone living with chronic pain—until I became one. I couldn’t imagine either of these realities, because when I looked around as a child and teen, I never saw it. I had to invent my own sex as I went.
The first time I had sex with another spoonie, my body was a nightmare. I’d been run over by a car three years prior, and after surgery I learned not only would I have to relearn to walk, but I would also be in pain for the rest of my life. We’d been roadtripping throughout the U.S. for weeks and I was sore, exhausted, and freezing. My lover laid me down next to our small, West Virginia fire and asked if I wanted to have sex. She had broad shoulders, rods in her back, and a shaved head. “Yes,” I said.
During, I asked her to hit me. Hard. She took heated stones from the fire and burned me. She pulled my hair and held my face to the dirt. She worked her hands inside me like a puzzle. I begged for it harder and rougher, and she responded—everything informed by the many in-depth conversations we had about our boundaries, desires, and safe words beforehand. With our breath steamy in the cold air, I decided to be in pain. It was my choice, and that choice was a revelation: The reclamation of my pain made into pleasure also meant feeling autonomy within it.
When I Googled “chronic pain and sex” this morning, the Mayo Clinic told me that when “chronic pain invades your life, the pleasures of sexuality often disappear.” It says I can find my sexuality again in spite of chronic pain. That's the common tone and logic in most mainstream information about chronic pain: that it's something to conquer or work against.
But what if I connect best with my body because of that pain? Despite what Mayo Clinic tells me—and despite the desexualization of disabled people, in general—pain hasn’t disappeared my pleasure or invaded my life. I do not overcome or manage my pain in the hopes of “reigniting” pleasurable sex or a connection to my body. My intense, chronic pain guides me towards queerer, kinkier, and more intimate sex—so I follow that pain willingly.
I was not always a spoonie (a term coined by Christine Mierandino, the award-winning writer and lupus patient advocate). I was able-bodied until I was 21 years old. I went from being an athlete to a college dropout living with her parents, unable to walk or use the bathroom unsupervised. I was ashamed and depressed. I barely left my room or spoke. I slept and woke in the dark. I watched 22 seasons of Law and Order: SVU in six weeks. I remember little else except my crush on Olivia Benson and the intense pain and grief shredding my body.
Then a friend gave me a copy of Eli Clare’s Brilliant Imperfection and I finally stopped watching Law and Order. Clare is a poet, disability scholar, and trans memoirist. In Brilliant Imperfection, Clare dives into the medicalization of disability and our society’s obsession with cures—with eradicating and disappearing disability—as it relates to gender transition, sexuality, taking disabled and abled lovers, and the makings of queer, crip-positive sex. He wrote, “What might happen if we were to accept, claim, embrace our brokenness?” The book wasn’t a how-to on overcoming grief and injury. It was permission to be who the accident made me: a disabled dyke. It was a permission to rage against the abelist and lesbiphobic shame I’d internalized. Clare was the only person who told me my worth was not dependent on my ability to get better or to disappear my pain. I cried as I read and re-read.
Months later, I learned to walk again. A month after that, I met my girlfriend. On our first date, they observed my limp and wordlessly slowed their pace. We had sex that night, and as I would each time in the first year of our relationship, I cried in spurts both during and after sex. “You’re safe,” they told me. “I’m not going anywhere.” In my girlfriend’s arms, I realized queerness had prepared me for illness: This was exactly what my lovers and mentors has said to me during my very tumultuous coming out. As other friends dropped away after I came out and eventually became disabled, a legion of lesbian and queer women rallied around me at my weakest, adjusting their steps to walk alongside me.
In ongoing recovery, I cultivate a strong sense of entitlement to finding pleasure in my body through good sex, which, for me, now requires creativity; wildness; and subverting and enjoying the seedy, marginalized attitudes toward sex that both my lesbianism and chronic pain taught me. Pain is my jailbreak from convention—the gateway to the queerest, hottest, and most intense sex I can have.
Unlike many others whose chronic pain has no sudden catalyst, for me there will always be a “before” and “after” to frame my life and relationship to sex. When I compare my life before and after my accident, I appreciate the connected ways chronic pain deepens and expands the sex I share with others. During sex, my head used to spin from performance anxiety: How does this feel for them? Am I doing this right? Pleasure came from the relief that sex was over, or that my partner was satisfied, not from the act itself.
Because of chronic pain, I now feel everything—physically, emotionally, and otherwise—through the core of my body. Chronic pain quiets my mind, offering me wider physical and sensual opportunities. These opportunities look like bottoming. Like being a pillow princess. Like bratty demands and, occasionally, absolute submission to my partners. Before, I thought bottoming would make me too vulnerable, that making requests for certain acts was selfish, and that my kinks were embarrassing. Now, because my mind is quieter, submission allows me an intense, prolonged focus on my body and what turns me on. Pain transformed my pleasure from background to foreground. That feels like healing.
For me, ideal sex is always a shout of fuck you to the forces that keep queer spoonies like me down and out and in spite of. Chronic pain never meant the end of my sensuality, but its expansion into queerer, stranger, and more complicated modes. Alongside the forced expansion of my pain tolerance, I found a deep well of gratitude for my body’s capacity to feel. Without chronic pain, I may have never found that fresh water.
Internet Archive founder Brewster Kahle created The Game of Oligarchy, which "shows that the 'free market' leads inexorably to one person getting all the money and everyone else going broke. And fast."
The game's rules are simple: everyone is assigned $100 in play money to begin with; they take it in turns to pick a player to have a coin-toss against, with the winner taking 50% of the lesser of pots of the pair (if both have $100, the winner takes $50 from the loser).
Very quickly, the winners of the initial coin tosses wipe out the remaining players, and then each other, producing an outcome with a single winner with all the money. What's more interesting than the ability of small amounts of random chance to produce oligarchic outcomes is the psychological effect of playing the game: over the duration of the very short games, the winners arrive at a "feeling of righteous empowerment based on being successful" and players experience class divisions.
What is amazing is that even through each toss is “fair” in that it is a 50-50 chance to win a straight amount of money, the results shows one player wins all the money, and really quickly.
Two nephews and their partners, Mary and I played 4 rounds in about an hour and we discovered social classes (we called the broke ones “organ sellers”), feeling of righteous empowerment based on being successful (even though it was completely random), but also that “free market” ended with all-but-one-of-us in a bad situation really quickly.
Presentación do programa radiofónico "POLOS CAMIÑOS DA HISTORIA", emitido no 2018 pola Radio Galega. e protagonizado polo catedrático de historia ANSELMO LÓPEZ CARREIRA, o cal explicará, ao longo dos vindeiros capítulos, os acontecementos máis relevantes e específicos da historia galega.
Neste primeiro capítulo preliminar, antes de entrarmos en materia, o presentador do programa Xosé Manuel Vega entrevista ao historiador, explicando algunhas cuestións metodolóxicas, algunha curiosidade biográficas, e tamén se expoñen algunhas das vicisitudes e/ou dificultades propias da historiografia e os historiadores galegos...
Estes audiose están tirados do arquivo de podcast da Radio Televión de Galicia:
https://www.crtvg.es/rg/programas/polos-caminos-da-historia
The first thing that pops in our minds when we hear ‘Black Friday’ is the multitude of shoppers flocking to malls and shops, the sales, and people fighting over products on sale. Black Friday is the unofficial start of the holiday shopping season, where the surge in sales is enough to put retailers “in the black” for the year. However, ‘Black Friday’ did not start with sales and shopping. It had a darker meaning, as Huffpost details on the origin of the phrase ‘Black Friday’:
The very earliest use of the phrase Black Friday dates to 1869 and had nothing to do with Christmas shopping. It was the day plummeting gold prices caused a market crash, the effects of which were felt by the U.S. economy for years.
The first mentions of Black Friday as we know it are said to have occurred around the 1950s or ’60s in Philadelphia, coined by traffic police who dreaded the day.
“The Philadelphia Police Department used the term to describe the traffic jams and intense crowding of the downtown retail stores,” said David Zyla, an Emmy-winning stylist and author of “How to Win at Shopping.” He noted that one of the first uses of the term in print appeared in an ad in a 1966 issue of The American Philatelist, a magazine for stamp collectors.
Xosé Luís Méndez Ferrín posúe unha mente antiga, pero
con mil experiencias. A que da ser o escritor galego máis relevante da
literatura galega á par que unha figura referencial para moitos a nivel
político.
Reúnome con el en Vigo nunha cafetería non moi lonxe da súa casa. Debo confesar que é das veces en todo o tempo que levo nisto no que máis nervioso estaba. Non todos os días tes que preguntarlle a alguén que foi preso político polos condicionantes da súa detención. Non sempre tes enfronte a alguén que aos seus oitenta e un anos posúe o seu intelecto intacto e o demostra a cada minuto. O mellor entrevistado é o que lle esixe o máximo ao estrevistador.
Falamos de moitos temas durante a máis de unha hora que durou a nosa conversación: literatura, política, lingua e a propia historia da vida de Ferrín. Escritor, articulista, político e sobre todo de carne e oso.
Polo teu 80 aniversario recibiches diversos homenaxes.
Cal foi o momento que lembras con máis agarimo ou que máis agradeciches?
Absolutamente todos os recoñecementos porque todos
partiron dende do meu círculo máis próximo. Xa non falo de idade, porque moitos
xa morreron, pero si da miña familia e amigos.
Efectivamente, parte dos teus coetáneos
lamentablemente xa faleceron. É indubidable que a idade vai lastrando o corpo, pero
pensas que a experiencia constitúe algo positivo?
A medida que un se vai facendo vello vaise dando
conta, ou polo menos eu me dou conta, de que a experiencia é múltiple. Conta
tamén a experiencia intelectual e afectiva, é dicir, o gasto e malgasto de afectos
e dos recursos intelectuais. Todo constitúe un tecido moi fecheiro de causas e
efectos que fai que unha persoa chegue a vello nunhas condicións ou noutras. Eu
coñezo vellos admirables que morreron cunha potencia tremenda e enriquecidos
pola experiencia. Tamén outros que eran completamente idiotas, que non
aprenderon nada. E non porque foran parvos, senón porque non souberon
aproveitar todo o anterior.
E falando de experiencias, paréceme un bo momento para
comezar un pequeno percorrido pola túa vida. A infancia vivíchela en Ourense. Que
lembras deses primeiros anos?
Eu vivín alí dende que nacín en 1938 até máis ou menos
o 1949, momento no que o meu pai trasladouse a Pontevedra como funcionario. Eu
nunca perdín o contacto coa cidade e a súa contorna, especialmente con Vilanova
dos Infantes, lugar de nacemento do meu pai e onde pasei boa parte das
vacacións da miña vida.
O que lembro daquela época é unha opresión
especialmente dura por parte do clero. Seguramente debido ao carácter episcopal
da cidade. O poder da neocontrarreforma franquista deixouse sentir moito porque
claro, en Ourense había bispo, dous seminarios e moitas comunidades relixiosas.
Aínda así, nos anos corenta a cidade de Ourense foi quen de facerlle fronte a
un bispo chamado Blanco Nájera que quería prohibir unha serie de actos
festivos. O pobo enfrontouse ao estamento fascista e expulsou aos xesuítas. É
un caso único dentro do Estado.
En Pontevedra foi onde comezaches a ter un pensamento
político crítico. Houbo algún feito concreto que servira de catalizador?
En Pontevedra igual que en Ourense había un círculo
nacionalista galego ben artellado. Comezáronme a pasar a documentación, por
exemplo o día que morreu Ramón Cabanillas entregáronme un documento sobre a
mesma acompañado dun poema del dedicado a Castelao. Aos quince anos recibín
Sempre en Galiza para lelo en comentalo.
Nese círculo había persoas maiores. O principal era Xosé
Luís Fontenla, que non se debe confundir co seu fillo chamado igual, e outras
persoas organizadas ao marxe de Galaxia e outros grupos piñeiristas. Pasábannos
incluso panfletos da mocidade galeguistas de Bos Aires. Tratabamos cuestións
relacionadas con cousas que non entendín daquela como a República, o Frente
Popular, Casares Quiroga… eu non sabía nada e menos mal que lle preguntaba ao
meu pai algo, aínda que este tiña moito medo das cousas por onde lle saía.
Foi unha etapa de formación magnífica sobre todo
grazas a un profesor meu, Francisco Cerviño, que era un home maior pero que non
tiña medo ningún e falaba claro respecto á República e ao Estatuto, incluso dos
seus conflitos internos.
Máis adiante fuches a Compostela. Entre outros, deuche
clase Otero Pedrayo. É unha figura que en numerosas ocasións reivindicaches.
Na época do Frente Popular, Otero Pedrayo non marchou
coa dereita galeguista, quedou con Castelao e con Bóveda. Probablemente é a
figura máis grande dende o punto de vista cultural e ideolóxico moi amplo do
nacionalismo, tal e como a min me afectou, non sei a outros.
Nos anos 60 veu unha moda por parte do carrillismo, do
falso comunismo, do comunismo que soamente tiña del o nome, de considerar a
Otero Pedrayo unha figura conservadora. Eu non o vexo conservador. El foi case
o primeiro en dicir que o futuro de Galicia era unha república, unha república
galega. Primeiro díxoo Manuel Antonio, pero case en privado e sen moito eco.
Unha república campesiña, claro, pero o dicía en público.
Cris Calvete
Pola contra, o alzamento de gran figura do
nacionalismo de Risco, consideras que é interesada?
Risco é o que foi. En 1936 renuncia ao que foi como
nacionalista, polo tanto a min non me afectou. El escolleu estar fóra. O mundo
piñeirista non contaba con Risco e nós non tiñamos nada que ver con el. El
estaba no franquismo militante. Por exemplo, cando se inaugurou a estación de
tren de Ourense, fixo un artigo en La Region: “Nuestro gran salvador”. Iso
foi no ano cincuenta e pico.
Nada que ver con Otero Pedrayo. El acudiu no ano 1949
a Boss Aires e foi orador principal das Xornadas Patrióticas Republicanas. Foi
recibido polo Consello de Galiza e escribiu un libro que se chama Polos Vieiros
da Saudade en cuxo derradeiro capítulo fala do seu encontro con Castelao.
Ao mesmo tempo tamén colaboraba co piñeirismo porque
el consideraba que tamén facían cousas positivas, como a Editorial Galaxia, da
que foi presidente. A el o piñeirismo tendeulle unha trampa tremenda cando o
invitaron os emigrantes galegos a Caracas. O sector de emigrantes galegos
piñeiristas vetáronlle que fose falar galego porque eran “comunistas”. Non eran
tales comunistas por suposto, era xente como Pepe Velo, que fora secretario das
Mocidades Galeguistas, e xente coma el. E cando Otero Pedrayo volveu, fíxoo moi
ferido.
En todo caso, non participou nunca en ningunha purga
como o que nos botou a nós do Consello da Mocidade nin participou en ningunha
actividade anticomunista das que promovía Ramón Piñeiro.
Xa que sacas o tema do piñeirismo, a contraposición
nos finais dos 50, foi cando formáchedes o grupo Brais Pinto.
Si, pero nunca nos enfrontamos a el directamente.
Era un grupo cun estrato moito máis obreiro que todos
os grupos da época. Isto afectou positivamente ás dinámicas?
Totalmente. O máis burgués que había aí era eu, que
era fillo dun xuíz. A maioría dos nosos camaradas era xente que traballaba e
que estaba asalariada. Alexandre Triveros traballaba na Casa de Aforros, Cristo
nunha fábrica de anuncios fluorescentes, Patiño nun banco da Coruña.
O Brais Pinto era un grupo intelectual, pero sobre
todo era un grupo marcado pola clase dos seus compoñentes: unha clase obreira
ou dende logo non burguesa. Todos ateos, todos republicanos. Non sabiamos moi
ben de que ía a cousa, pero pouco a pouco fomos entendendo. (Risas)
Fai tempo definícheste como un profesor que escribe, agora
xubilado pensas que segues ensinando?
Agora son un xubilado que escribe pouco (Risas). O
estatuto sociolóxico de escritor en Galicia é inexistente. Quen vive de ser
escritor ou escritora en Galicia? Ninguén. Estou pensando e Manolo Rivas, que debe
de ser o único. Foi o único que logrou romper a barreira e aparecer no mundo
como escritor galego.
Se te fixas na difusión que tivo Álvaro Cunqueiro, por
exemplo da súa tradución ao inglés, e investigas a edición poderás ver que pon
“From Spanish”. O mesmo noutras linguas. Cunqueiro traducíase a si mesmo ao
castelán sen indicar que se publicara anteriormente en galego. Rivas non, deixa
claro que a súa obra está escrita orixinalmente en galego xa sexa aquí como en
Alemaña. Este tema non foi tratado nunca, pero realmente merece a pena ser
analizado.
A literatura galega segue sendo subalterna a pesar de
pasar xa tantos anos dende o franquismo?
É subalterna. Absolutamente subalterna. A pesar de ser
igual ou mellor á literatura de calquera outro país soberano como pode ser
Portugal. Manuel Antonio cun libro é superior a Fernando Pessoa cunha colección
de heterónimos xuntos. E é unha cuestión de talento, nada máis. Non hai unha
Rosalía de Castro dese nivel en Europa durante o século XIX. Non existe.
O que ocorre é que seguimos sendo invisibles incluso
dentro da nosa casa. En España hai un premio Cervantes e uns Premios Nacionais que
cotizamos para eles e se lle dan aos escritores mellor dotados. Incluso a
sudamericanos, o cal me parece bárbaro porque todo o que se lle dea aos escritores
é para contribuír a que se liberen e que non lles controlen outros.
En Galicia non existen premios á literatura. O
escritor galego está sancionado, por iso algúns malos escritores galegos
optimizan a súa condición para incrustarse en institucións autonómicas que si
pagan por servir como o Consello da Cultura Galega. É un manxadeiro de
intelectuais mediocres que van buscar a manteiga, o cal nos convirte nunha
colonia.
O que me parece incrible é que os escritores galegos teñan
dignidade, sigan escribindo en galego, produzan, anden coa cabeza e o peito
levantada e estean alí. E son moitos, iso si, están marxinados. Case todos
premios en lingua galega se lle deron a escritores e escritoras de literatura
infantil e xuvenil. Aí se lle recoñece que Galicia ten unha certa
preponderancia, nun lugar considerado menor. Que non é para nada menor por
outro lado.
Cris Calvete
Seguindo co repaso da túa vida, cumpriches dous anos
de presión durante o franquismo despois de que nun rexistro che encontraran
unha novela inacabada, un feito inaudito. Nalgún momento esta situación afectou
as túas conviccións políticas?
En realidade a min metéronme preso con ese pretexto.
Na época de Franco eu sufrín tres procesamentos por parte do Tribunal de Orden
Público e un no réxime actual por participar na oposición á autopista do
Atlántico, que hoxe ninguén lembra que foi contestada fortemente tanto dende o
punto de vista teórico como práctico por Galicia Ceive e pola esquerda
nacionalista. Ninguén se lembra, pero iso ocorreu.
Volvendo do inciso, a min procesáronme tres veces e
absolvéronme dúas. Condenáronme finalmente por escribir unha novela porque
nunca conseguiron reunir probas suficientes e xa non era unha época na que se
puidera pasear á xente así como así. Non entrei desa aínda na cadea, pero fun
interrogado varias veces pola Brigada Político Social. Finalmente, como non me
tiñan por onde coller, dixeron que escribín unha novela que falaba ben dos
guerrilleiros, cousa que é certa. E que estaba inédita pero que tiña un animus
difudendi, ánimo de ser difundida. Inventaron un novo concepto xurídico. Pero
se non fora esa, buscaríanme outra cuestión.
A verdade e que iso foi unha época na que a Policía
sabía onde estaba como estaban outros que o sufriron igual ca min. Foi un período
moi activo que comeza no 1964 coa saída do armario da esquerda galega en
Ourense na homenaxe a Celso Emilio Ferreiro e que comeza a estoupar no 1968 co
movemento estudantil, pero sobre todo coa campaña da UPG para refundir o Día da
Patria Galega. Remata de facelo no 1972 coa histórica folga. A min intentáronme
anular de todos os xeitos, incluso ofrecéronme o exilio. Antes de cumprir os
dous anos puxéronmo en bandexa.
Cal foi a razón para que non o aceptaras?
Supuxen que lles faría máis dano aquí preso que fóra.
A nivel artístico con toda probabilidade Pólvora e
Magnolias é o teu libro máis recoñecido. Dentro da poesía galega con ese
libro péchase unha gran etapa de poesía social. Máis adiante, tanto ti mesmo
como persoas do teu entorno facedes unha reivindicación da forma fronte o
contido. Por que acontece isto?
Acontece que na literatura hai un descrédito da
literatura social realista por un mal uso que se fai dela. Que fan os críticos
sobre todo, como Alonso Montero, que trataban de aplaudir todo o que falara de
pobreza aínda que fose mala literatura. Nós pensamos que iso non podía ser así
e que había que facer máis efectiva a calidade literaria. Algúns de nós propoñemos
o que chamaba Marx arte de tendencia, unha plasmación artística imbuída na
ideoloxía do proletariado, que facendo que se nota máis ou menos.
Entón, despois de Pólvora de Magnolias ía ser
difícil facer unha literatura espiritualista, pura e con elementos de clase e
políticos suficientes para que puidese ser un modelo que se poda continuar.
Despois, tamén a crítica carrillista en España negaba a literatura de contidos
nacionais independentistas. Eu non me cortei nada e publiquei un libro que se
chama Estirpe que en certos ámbitos foi considerado incluso como nazi.
Cal é a miña estirpe? Pois a miña. A miña nación e a miña clase.
Como é estar nomeado ao premio Nobel como estivo no
ano 2000?
Era un xogo en verdade, ninguén coma min pode ser
premio Nobel. Non pode haber un premio Nobel catalán… igual agora si porque
está moi á vista, pero naquel momento non. Igual que non pode haber un Premio
Nobel bretón. De feito, practicamente non hai premios Nobel asiáticos ou
árabes. Non é visible no Nobel de Literatura ninguén que non escriba nas
linguas escandinavas ou en inglés, francés, alemán ou italiano.
No mundo non hai un verdadeiro multiculturarismo, por
iso Cunqueiro é invisible salvo que se pase por unha lingua medianamente
internacional como o castelán, que non a citei antes pero tamén está. Na cola,
pero está. Unha lingua aínda que estea falada por millóns de persoas como é o
bengalí non pode ter máis premio Nobel que o que ten cunha trampa, que llo
deron a Rabinagrath Tagore pola súa tradución ao inglés porque formaba parte dun
Imperio Británico que o vendeu como un triunfo propio. Non hai posibilidades de
recoñecemento, nin a min nin a ninguén.
De todas maneiras, a campaña que se fixo e que durou
máis anos dos que dis ti ao favor do meu premio Nobel serviu para que moitas
persoa asumisen dende o punto de vista nacional que houbera un premio Nobel
galego, de que alguén en serio puidera representalo aquí.
Pensas que na actualidade un artista comprometido
galego ten a obriga de pular pola emancipación?
Depende de a que lle chames comprometido. En Galicia
hai moita xente que ten conciencia de clase e non é independentista e moitos
máis que veñen co independentismo no armario. Eu creo que Castelao era
independentista pero nunca o dixo en público. Penso que non pode haber un
nacionalista galego que non sexa independentista, iso si, o gardan totalmente. E non soamente en Galicia, o nacionalismo
catalán estivo sendo non independentista ata onte. Na miña xuventude e madurez
en Cataluña non había máis partido independentista que un que se chamaba Partit
Socialista d’Alliberament Nacional.
En canto aos escritores, penso que todo escritor que
publica en galego é independentista, se non, non escribiría en galego. O que se
pensa é que non hai que facelo visible nin evidente, pero claro, pode pensarse
que non é posible o comunismo despois do fracaso das diferentes experiencias,
pero ou se aspira a iso ou nos quedamos como estamos, non hai posibilidades
intermedias. É o mesmo con Galicia: é independente ou esfarela. Tardará máis ou
menos tempo en facelo, pero leva séculos esfarelando. Ou as persoas son donas
dos seus recursos e da riqueza dos seus países, ou seguirán sendo escravos.
Cris Calvete
Ao longo da historia contemporánea intentouse acadar
en moitos lugares a arte socialista, entendendo este como unha manifestación
estética tendo en conta a loita de clases e outros aspectos. Na actualidade é
posible acadalo e que sexa transformador?
Eu penso que a arte ben pouco pode transformar a
sociedade. A sociedade soamente se pode transformar a partir da ocupación do
poder e a arte soamente pode ser unha acompañante. É importantísima a arte e a
literatura pero só en situacións anómalas como os países dependentes entre os
que se atopa Galicia, a literatura pode ser protagonista. Rosalía, Pondal ou
Curros o son porque son suplentes dunha forza que non está presente.
O que chamabamos antes literatura de tendencia hai que
buscala, pero hai que ter tamén moito coidado con iso, que non se note
demasiado a propaganda, porque pode ser contraproducente. Pero iso claro, é tamén
parte da habilidade do artista. Por exemplo, se un colle a pintura soviética
abstracta como Malevich, non se ve nada literalmente, pero o sentido diso é un
sentido revolucionario, é o deseño industrial para o mundo novo que vai vir.
Non pinta fouces e martelos, pero non fai falta porque antes o Partido apropiárase
das fábricas.
Tamén tiveches unha actividade notable no eido
xornalístico e actualmente es articulista en Faro de Vigo. A día de hoxe que
lle aporta?
Dinlle aos vellos que teñen que andar moito (Risas).
Teñen que camiñar, beber pouco e ximnasia moderada. Senón terminamos na
taberna, xogando ás cartas e atrofiándonos.
Nestas columnas e noutros lugares ao longo dos anos defendiches
que a única praxe política efectiva é a chamada “unidade popular”. Que
significa exactamente isto?
Pois non dista moito do que significaba na Alemaña da
República de Weimar, cando os comunistas chamaron á unidade popular e os socialistas
dixeron que non. Nas seguintes eleccións gañou Hitler e aí quedou.
É algo así como o que sucede en Portugal, onde o
Partido Comunista e o Bloco apoian dende as bancadas e condicionan coas súas exixencias
as políticas do Partido Socialista. Fai que o país non vaia mal. Non é que vaian
facer a revolución mañá, pero non vai mal.
Non se poden sacar máis que beneficios da unidade
popular. En todo caso, o nacionalismo galego non ten outros máis próximos en
España que os que son máis de esquerda, como non os tiña en 1936 cando Castelao
e o Partido Galeguista entran no Frente Popular avalados por Azaña. Non tiñan
ninguén máis favorable á autonomía nese momento, que é o que se pedía. Hoxe
tampouco temos ninguén máis próximo nin máis tolerante que o españolismo de
esquerda, co cal podemos chegar a pactos concretos.
Non sei outra forma tampouco que non sexa a unidade
popular tamén para os traballadores españois. Sen ela non se sube o salario
mínimo, por exemplo. Unha deputada galega que votou en contra. Non quería
favorecer á unidade popular e precisamente por iso o fixo. E se non se apoia, prodúcese
un isolacionismo estéril.
Onde cres que operaba máis a ideoloxía (no sentido
marxista de falsa conciencia)? Na sociedade actual ou da que había fai anos?
O inimigo neste momento ten un problema, que é que
está quebrando. Hoxe non creo que haxa moita xente que pense que Trump está
facendo ben invadindo Venezuela para “restaurar a democracia”. Nestes momentos,
moita xente pensa que o está a facer para roubar o petróleo, o cal xa non é ideoloxía,
é certo, aínda que espero que non chegue a facerse efectivo.
Entón, creo que hai un nivel de conciencia crítica moi
elevado que ven derivado da creba da unipolaridade, do fin da historia e do
liberalismo como única verdade. Téndese pois a pensar con menos ideoloxía, a
falsa representación da realidade está a romperse.
Iso implica un aumento dos pensadores marxistas que se
fan referentes na sociedade occidental. Hoxe ninguén se burla de ninguén por
ser comunista, na época da caída do Muro de Berlín si. Deteñen a Julien Assange
e a ninguén se lle ocorre pensar que non é un preso político, e calquera que
estea ao tanto da política internacional sabe que o vendeu o traidor da
revolución ecuatoriana, Lenin Moreno. Agora, ese escepticismo pódese facer
cínico e banal, pero tamén pasalo a unha conciencia crítica marxista que é o
único que nos dará unha liberdade individual real.
A que escritor lle dedicarías o Día das Letras Galegas
se estivera na túa man?
A Antón García Morales, un poeta magnífico do Bierzo
contemporáneo a Rosalía. Podería servir de bandeira para recuperar a conciencia
nacional galega nesa comarca que administrativamente é leonesa.
Outra figura que reivindicas é a de Antón Reixa.
Reixa non era un gran cantante aínda que si un moi bo
poeta e escritor, pero o que representou foi unha saída. Ademais o manifesto
del foi “sacade as vosas sucias mans de
Manuel Antonio”, entender a Manuel Antonio como unha actitude. Hai que ser
maximamente galegos, pero tamén ser maximamente abertos cos nosos tempos e
sarcásticos se fai falta. A música galega hoxe non se entendería sen Reixa ao
igual que a poesía non o fai sen o Grupo Rompente.
Porque todos somos fillos dos que viñeron antes de
nós. Vós sodes Balea non? Pois a balea é un animal que aparece en toda a poesía
galega xove dos anos 60. Non sei por que, pero apareceron moitas baleas por
aquela época.
A couza da pataca chegou finalmente a unha das principais comarcas produtoras de Galicia, Bergantiños, onde a Xunta detectou a praga en almacéns de autoconsumo das parroquias de Lendo e Caión (Laracha) e de Noicela (Carballo). Medio Rural anuncia que reforzará o trampeo en torno ás tres parroquias afectadas, nas que queda prohibida a plantación […]
The Wikipedia article on the Portuguese India Armadas contains a wealth of information on the establishment of a trade route which, starting in 1497, transformed the world for better and for worse. For almost a century, the Portuguese were able to keep the details of their path to India secret, until a chance piratical action on the way back from the Singeing the King of Spain's Beard and the work of a Dutch spy revealed the secret to the rest of Europe.
Tres concertos na Coruña e en Mos celebrarán o 25 aniversario do nacemento do movemento bravú, que tivo lugar en novembro de 1994 en Chantada. Falamos con Xurxo Souto.
Tras un breve paso por salas de cine, 'El irlandés' ('The Irishman') ya está en Netflix. La última y esperada película de Martin Scorsese, su reunión con tres iconos como Robert de Niro, Al Pacino y Joe Pesci, está disponible en todos los hogares del mundo con una suscripción a la plataforma (o, ejem, una cuenta compartida).
'El irlandés' en formato serie
Y ahora que está en Netflix, y no hay excusas para buscar el momento más adecuado, la mayor preocupación es la duración del metraje. 'El irlandés' se prolonga durante 210 minutos, o sea, tres horas y media. Para unos, un plan inmejorable; para otros, una propuesta inviable. Pensando en quienes no contemplan sentarse a ver algo durante tanto tiempo, ha surgido la idea de dividir el film en cuatro partes.
"He creado una guía de visionado para todo el que piensa que EL IRLANDÉS es condenadamente demasiado larga para una noche. ¡De nada!"
Alexander Dunefors es el autor del tuit que tenéis arriba, donde propone los siguientes cortes para ver la película de 210 minutos como si fuera una miniserie de cuatro capítulos de duración más o menos similar:
1. Episodio 1: "I Heard You Paint Houses". Desde el inicio hasta el minuto 49. Corta cuando Jimmy Hoffa (Al Pacino) termina la llamada.
2. Episodio 2: "Hoffa". Desde el minuto 49 hasta 1 hora y 40 minutos. Corta cuando presentan a Joey "El Rubio" (Sebastian Maniscalco).
3. Episodio 3: "¿Qué clase de pez?". Desde 1:40:00 hasta 2:47:30. Corta cuando Frank (Robert de Niro) abandona la casa. "Sabrás cuándo".
4. Episodio 4: "Es lo que es". Desde 2:47:30 hasta el final.
Aunque la idea de partir el visionado de una película, y sobre todo una dirigida por el maestro Scorsese, puede resultar descabellada, o incluso una auténtica infamia para los aficionados más intensos, en casos así puede ser la mejor alternativa, o la única, de ver una película tan larga. Yo propuse una guía similar (también en 4 segmentos) cuando recomendé volver a ver 'Ben-Hur'.
Y es que, a veces, no se puede elegir. Del mismo modo que muchos no han tenido la oportunidad de ir al cine a ver 'El irlandés' en pantalla grande, y solo les queda la opción de verla en el salón de casa. Quizá en una televisión gigante, y la ventaja de poder pulsar "pausa" para ir al baño o acudir a la cocina, pero desde luego sin esa experiencia, quizá idealizada, que proporciona la sala de cine. Claro que, por otro lado, ¿cuántas películas hemos descubierto en la tele, y nos han enamorado igual? Lo importante es apoyar el cine. Y lo cierto es que Netflix ha apoyado a Scorsese cuando necesitaba el dinero para hacer 'El irlandés'.
The Sopranos' hotly debated final episode may have aired in June 2007, but in some ways, that was just the beginning: Thanks to streaming services, the award-winning mob drama has managed to attract an entire new generation of fans, some of whom discovered the show more than a decade after Tony Soprano’s story ended. This weekend, thousands of Sopranos obsessives descended on Secaucus’ Meadowlands Expo Center for SopranosCon, a two-day celebration of the show and Italian culture in Jersey, inspired by the Feast of St. Elzéar.
Vincent Pastore, the actor behind Tony’s friend and fellow mobster Salvatore "Big Pussy” Bonpensiero, was there hawking his line of pasta sauce. Dominic Chianese, who played Uncle Junior, was signing autographs. There were people dressed up as A.J. Soprano, Furio, and Artie Bucco, among other characters; even Tony's beloved horse Pie-O-My had a booth. And of course, it wouldn't have been a celebration of The Sopranos without plenty of opportunities to eat pizza, cheese, and cured meats.
I spent Saturday wandering around SopranosCon's sea of tracksuits, cheetah print, cannoli, and fans eager to snap selfies with their favorite actors from the series. If this is the Sopranos' legacy, it sure is a fascinating one.
Pie-Oh-My
Vincent Pastore ("Big Pussy")
Jerry Adler (Herman "Hesh" Rabkin)
A fan in a replica of Dr. Melfi's office
Matt Servitto (Special Agent Dwight Harris)
Vincent Curatola (Johnny Sack) and Tony Sirico (Paulie "Walnuts" Gualtieri)
Josh Oshtrovsky, aka The Fat Jewish, pictured with cured meat.
We know that Jiro Ono dreams of sushi, but he might now have to also add Michelin stars to the stuff of his imagination. The 94-year-old sushi chef's acclaimed Sukiyabashi Jiro—which viewers around the world were introduced to in the heartwarming 2011 documentary Jiro Dreams of Sushi—has been stripped of its three Michelin stars in the company's latest guide, per The Guardian.
That doesn't mean that the high-end sushi restaurant's quality has gone down, however, as tends to be implied by the loss of stars. Rather, the celebrity-frequented Sukiyabashi Jiro has simply gotten too exclusive.
"We recognize Sukiyabashi Jiro does not accept reservations from the general public, which makes it out of our scope," a representative for Michelin told the Guardian in a statement. "It was not true to say the restaurant lost stars but it is not subject to coverage in our guide. Michelin’s policy is to introduce restaurants where everybody can go to eat."
Despite Michelin's distinction in wording, the point remains the same: Sukiyabashi Jiro used to have three Michelin stars, the highest a restaurant can earn, and now it will not. Chances are, the loss of stars isn't going to lessen Jiro's prestige, anyway; the restaurant's A-list fans include Barack Obama.
Either way, chances are, you—a normal person—are not actually going to be able to eat there. If the cost of the omakase dining experience (40,000 yen, or about $366, not including tax, the flight to Japan, and lodging in Tokyo) doesn't stop you, the difficulty of getting a reservation certainly will. The topic has been the subject ofmanya travelguide, which recommend tricks like going through the concierge of a hotel on good terms with the restaurant or having a Japanese speaker make the phone reservation on your behalf.
Regardless, with only 10 seats, the restaurant's website states that it's not even currently taking phone reservations. "We at Sukiyabashi Jiro wish it were possible to accommodate all guests at our restaurant, but this is unfortunately not possible given the reality of our situation," it says.
Whether the restaurant has Michelin stars or not, Jiro will continue being a master of sushi, his food will continue to be delicious, and the reservations will continue to be impossible to acquire. Good for Jiro.
Many long-time cooks consider the Crock Pot to be an appliance of the 1970s, even though we still use them. Some still have their slow cooker from that time, while others have had to adapt to higher-temperature modern cookers. So you may be surprised to learn that the Crock Pot was patented in 1940. Really. However, the idea behind it is even older.
The Crock Pot’s story began during the 19th century in Vilna, a Jewish neighborhood in the city of Vilnius, Lithuania. Once known as the "Jerusalem of the North," Vilna attracted a thriving community of writers and academics. There, Jewish families anticipated the Sabbath by preparing a stew of meat, beans and vegetables on Fridays before nightfall. Ingredients in place, people took their crocks to their towns’ bakeries—specifically, to the still-hot ovens that would slowly cool overnight. By morning, the low-and-slow residual heat would result in a stew known as cholent.
Long before he invented the modern slow cooker, Irving Nachumsohn learned of this tradition from a relative.
Nachumsohn's invention was called the Naxon Beanery, which may explain why it didn't take off right away. Read how the Crock Pot came about, and how slow cookers became a must-have appliance at Smithsonian.
Fotos: Lupe de la Vallina Llegamos al diminuto pueblo en el que vive y nos recibe con los brazos abiertos. Literalmente. También con una tortilla de patata que nos ha preparado. Santiago Lorenzo (Portugalete, 1964) no es un misántropo. Aunque ha escrito Los asquerosos, una de las novelas más misántropas de las últimas décadas, la historia de alguien que tiene […]
Ida Sabelis recuerda sentirse emocionada y nerviosa, aunque no especialmente excitada. Era sábado por la mañana y había hecho un viaje de tres horas con su novio, desde Ámsterdam a la ciudad de Groningen, en el extremo norte de los Países Bajos. En la sala de resonancia magnética del hospital, Ida charlaba con tres científicos cuando, de repente, se le ocurrió una idea.
“Me di cuenta de que era la única mujer de la sala”, recuerda, y luego describió una punzada de exasperación. “¡Pues claro que soy la única mujer, si es un estudio sobre el cuerpo femenino!, pensé”.
Ida había accedido a participar en el proyecto en parte como favor, pero sobre todo por su apasionada vena antropológica que en su juventud la había llevado a defender activamente los derechos de la mujer. Y aunque el equilibrio asimétrico de género que se daba en la sala la molestaba, también sirvió para espolearla. Dándole una palmada en la espalda a su novio, anunció: “Bueno, ¿vamos con ello, entonces?”.
Los tres científicos volvieron a centrarse. Su novio, Jupp, fue corriendo a orinar. Uno de los investigadores retiró la bandeja plegable de acero de la máquina de resonancia magnética y luego, Ida y Jupp se desnudaron y subieron al aparato. En un principio, la idea era que Jupp se colocara sobre Ida, en la postura del misionero, pero Ida la descartó. “A mí esa postura no me excita casi nada”, explicó. “Además, en ese tubo tan pequeño, el peso de Jupp habría sido demasiado”. Finalmente, optaron por hacer la cucharita.
Los tres científicos entraron en la cabina de manejo de la máquina, protegidos por una gruesa plancha de vidrio. “¿Nos oís?”, preguntó uno de ellos a través de un intercomunicador conectado a las entrañas de la máquina. “Sí”, respondió Ida, y a continuación se oyó a Jupp soltar una risita. “Cuando queráis”.
ACTUALMENTE, IDA ES PROFESORA DE ANTROPOLOGÍA ORGANIZACIONAL EN LA UNIVERSIDAD VRIJE, EN ÁMSTERDAM. TODAS LAS FOTOS POR EL AUTOR
Un año antes, en otoño de 1991, Ida había recibido una llamada de la pareja de su mejor amiga, un tipo llamado Menko Victor “Pek” van Andel. Ida y Pek siempre se habían llevado muy bien, aunque ella lo consideraba un poco excéntrico, así que respondió la llamada con cierta sospecha.
Pek la había llamado para decirle que tenía una idea para una pieza de “arte corporal” muy original: quería captar una imagen del tracto reproductivo femenino durante el coito usando una máquina de resonancia magnética (MRI).
Al igual que las de rayos X, estas máquinas permiten explorar el interior del cuerpo humano sin necesidad de recurrir a la cirugía. Sin embargo, hasta entonces nadie la había utilizado para explorar el cuerpo femenino durante la práctica sexual. “¡Nunca se ha hecho!”, le repetía sin cesar por teléfono. “¡Nunca!”.
Ida se sentía escéptica e intrigada a la vez. Por muy excéntrico que fuera Pek, el hombre tenía la carrera de investigación médica y era uno de los inventores de una córnea artificial. Tenía no solo los contactos que le proporcionarían acceso a una de estas máquinas, sino, sobre todo, el suficiente renombre académico que garantizaría que la cosa no acabara convirtiéndose en un espectáculo pornográfico. Tras pensar en ello y hablar largamente con Jupp, Ida accedió.
PEK EN SU GRANJA, CERCA DE GRONINGEN
Pek estaba en lo cierto al afirmar que nadie había usado un aparato de resonancia magnética para examinar los órganos sexuales internos de la mujer, aunque a lo largo de la Historia no han faltado alardes de imaginación al respecto. El ejemplo más famoso fue el de Leonardo da Vinci, quien, en algún punto entre 1492 y 1494, hizo una ilustración de un hombre con el pene erecto penetrando una vagina semitransparente. El cuerpo y la cara de la mujer no aparecen en el dibujo, solo su tracto reproductivo, representado como un cilindro recto practicado entre las piernas y que terminaba directamente en la base de la columna vertebral.
El esbozo data de hace unos 500 años, pero desde entonces nos quedamos con esa forma básica. Casi todos los diagramas de las cajas de tampones y los libros de educación sexual muestran la vagina como un túnel recto. El pene no se ve obligado a doblarse en las esquinas o amoldarse a la forma femenina. Simplemente entran y salen en una recta, tal como había supuesto Da Vinci. Pero nadie se había molestado en comprobar si el dibujo estaba bien con una máquina de MRI, por lo que nadie sabía si Da Vinci estaba equivocado.
PEK SOSTIENE UNA COPIA DEL DIBUJO DE DA VINCI, DE LA DÉCADA DE 1490
En el laboratorio, los cuerpos de Ida y Jupp estaban completamente envueltos por el escáner y solo sus pies sobresalían. Jupp, comprensiblemente, temía no ser capaz de tener una erección, pero Ida dirigió la mano hacia la zona y comprobó que no había nada de qué preocuparse. Ambos se acoplaron y, en palabras de Ida: “En el tubo había una calidez agradable y al final conseguimos disfrutar como en la intimidad”.
De vez en cuando, por el intercomunicador oían alguna indicación y los dos se echaban a reír. “La erección es completamente visible, incluida la raíz”, dijo alguien desde la sala de control. “Mantened esa posición”. Conteniendo la risa, Jupp e Ida procuraban quedarse muy quietos, Jupp en el interior de Ida, mientras la máquina emitía ruidos a su alrededor.
No vamos a describir en detalle los pasos de una operación de MRI. Baste decir que son, básicamente, grandes cajas de plástico llenas de bovinas de metal. La abertura de la máquina recorre el eje central de las bovinas, que se magnetizan espasmódicamente con una corriente eléctrica que provoca que las bovinas tiemblen y se sacudan.
Un escáner de una máquina de MRI es como una caja llena de hula-hoops saltando y repiqueteando, lo que la convierte, probablemente, en el equipo médico más escandaloso que existe. Y Ida y Jupp hicieron el amor en medio de ese ruido, parando de vez en cuando para mantener la posición —mientras Jupp procuraba mantener la erección— hasta que, al fin, después de 45 minutos, les dijeron que “terminaran”. Y lo hicieron.
Después, salieron de la máquina, sudorosos y desnudos, “como bollos salidos de un horno”. Se vistieron y corrieron a la sala de control para ver las imágenes que habían ayudado a crear.
“Cuando las vi, pensé: Oh, así es como encajamos”, recuerda Ida. “¡Eran preciosas! Vi mi propio útero, y Jupp llegaba a un sitio que ya conocía por mis sensaciones, justo debajo de la cérvix. Se veía claramente nuestro interior, incluso el límite entre nuestros vientres. El nivel de detalle era tal que me dejó sin habla”.
LA IMAGEN RESULTANTE. A LA IZQUIERDA, APARECE SIN ETIQUETAS; A LA DERECHA, LAS DIFERENTES PARTES DEL CUERPO ESTÁN RESALTADAS Y ETIQUETADAS. EL PENE ESTÁ MARCADO COMO “P”, Y LOS TESTÍCULOS COMO “SC.” EL ÚTERO DE IDA ESTÁ MARCADO “U” Y LA VEJIGA, “B”.
Había alguien en la sala que no se quedó sin habla: Pek van Andel. Observando la imagen, vio que el pene de Jupp se había visto forzado a adoptar una forma curvada, como de bumerán. Desde el interior del cuerpo de Jupp, adoptaba un ángulo de unos 120 grados, algo que Da Vinci nunca dibujó. En ese momento, Pek supo que aquel experimento era más que un simple proyecto artístico: acababan de reescribir unos 500 años de presunciones anatómicas.
Sin embargo, como ocurre a menudo con el arte y la ciencia, el proyecto de Ida y Pek suscitó de inmediato un aluvión de críticas. Pek envió las imágenes y los hallazgos preliminares a la revista Nature, con Ida como coautora, pero la publicación rehusó las imágenes sin dar explicación. Luego, los tabloides holandeses tergiversaron la historia y sugirieron que Pek había hecho un uso inadecuado y frívolo del equipo de MRI cuando había gente que llevaba mucho tiempo en lista de espera para hacerse una resonancia.
Aquello no era verdad, puesto que habían usado el laboratorio fuera de las horas de visita. Pero el daño ya estaba hecho y el hospital se desvinculó del asunto, con lo que Pek perdió la oportunidad de repetir el experimento y llevar a cabo un estudio más exhaustivo.
“Fue muy decepcionante”, señaló Pek. “Habíamos encontrado un área de investigación inexplorada y nadie nos permitía terminar el trabajo por miedo a cómo quedaría algo así en sus currículums”.
Pero Pek no tiró la toalla. Tras decidir que era preciso hacer un estudio con varias parejas, pasó los meses siguientes presionando a la gerencia del hospital de Groningen hasta que el jefe de Medicina para la mujer y el de Radiología dieron su visto bueno a condición de que el estudio se llevara a cabo en secreto y de que nadie publicara nada. Pek accedió y pensó que ya lidiaría con el obstáculo de la “publicación” cuando llegara el momento.
Entre 1991 y 1999, ocho parejas y tres mujeres solteras practicaron sexo en la máquina de resonancia del hospital un total de 13 veces. En todos los casos, la cópula se hizo en la postura del misionero, con participantes mayores de 18 años a los que se indicó que podían abandonar en cualquier momento que lo desearan. Nadie lo hizo, si bien Ida recuerda que todos necesitaron viagra para completar la prueba.
“Fuimos la única pareja que lo pudo hacer sin viagra”, dice con orgullo. “Para mí, el experimento también fue un testimonio de lo felices que éramos Jupp y yo. Me parece que eso es lo que le falta al estudio: el grado de unión que ha de tener la pareja para rendir en esas condiciones”.
PEK MUESTRA SU CREACIÓN EN UN CAMPO CERCANO A SU CASA
Al fin, tras ocho años y tres fracasos, el British Medical Journal publicó el estudio el día 24 de diciembre de 1999, una fecha muy poco propicia. El estudio llevaba por título Magnetic Resonance Imaging of Male and Female Genitals During Coitus and Female Sexual Arousal, y actualmente, Ida y Pek aseguran que es el trabajo científico por el que más les han citado.
“Seguramente será mi legado”, admite Ida, hoy profesora de Antropología Organizacional en la Universidad de Vrije, en Ámsterdam. “Pero soy afortunada. No siempre puede una escoger su legado, y hay gente que ni siquiera tiene oportunidad de dejar uno”.
Además de observaciones sobre los penes doblados, el estudio reveló algo totalmente inesperado: el efecto del acto sexual en la vejiga de la mujer. Como podrán corroborar muchas mujeres y también se observó en todas las participantes de los 13 experimentos, el sexo vaginal provoca que la vejiga se llene rápidamente. A día de hoy, todavía no se sabe con certeza a qué se debe este efecto.
“En todas las imágenes finales, la vejiga aparecía llena, incluso cuando la mayoría de las participantes habían ido antes al lavabo”, explica Pek con cómico asombro. “Creemos que puede ser la forma que tiene la evolución de obligar a las mujeres a orinar tras el sexo. Quizá nuestros antepasados desarrollaron esta función para evitar infecciones del tracto urinario, pero esto solo es una hipótesis”.
Hoy, Pek está jubilado y vive con su pareja en una enorme granja de la campiña holandesa. Asegura estar orgulloso de su estudio, que también le hizo ver que existe cierto grado de cobardía inherente al estudio científico. Pek explica que, después de publicarse en 1999, el estudio fue elogiado en la revista Science, y todas las personas que inicialmente se desvincularon del tema buscaban de repente su parte de reconocimiento.
“Gente que trató de impedir que lleváramos a cabo el estudio apareció luego haciendo declaraciones en prensa o citando su participación en sus currículums”, señala Pek, negando con la cabeza. “El éxito tiene muchos padres, claro está”.
Ida señala que también descubrió algo frustrante sobre la naturaleza humana: lo mucho que el sexo atrae a la gente. A día de hoy, asegura que sus amigos y familiares no pueden evitar reírse cuando recuerdan la vez que folló con su novio en una máquina de resonancia magnética, incluso aunque muchos de ellos son adultos con carrera a punto de jubilarse.
“En muchos aspectos, me da la sensación de que estamos retrocediendo”, señala Ida. “Yo crecí en una época en la que el sexo no era nada extraordinario, siempre íbamos a nadar desnudos y la gente parecía más tolerante. Ahora parece que todo el mundo es cada vez más conservador”.
Pese a todo, Ida dice sentirse increíblemente orgullosa de su pequeña contribución hacia la igualdad de género en este campo de la ciencia. No tenía ni idea de en qué se estaba embarcando aquella mañana de 1991, pero está feliz de haberlo hecho, incluso aunque el experimento estuviese dirigido, principalmente, por hombres.
El alcalde de Fene, Gumersindo Galego, ha anunciado este martes su renuncia a la militancia en el PP tras ser condenado el 12 de noviembre a 244 días de retirada del carné de conducir y 600 euros de multa al triplicar la tasa de alcoholemia en un control en el municipio. Sin embargo, ha confirmado a Efe que prevé mantenerse como regidor en un Gobierno que lidera en solitario y en minoría su formación.
Ante esta noticia, los grupos de la oposición han destacado que analizarán este martes la situación política en la localidad.
Galego fue interceptado tras abandonar la sede de su agrupación en la jornada de elecciones generales del pasado 10 de noviembre, en la que admite que ingirió "algo" tras haber concluido el recorrido por los colegios feneses. Así, se ha mostrado "arrepentido y apesadumbrado" por este hecho, que ha tildado de "algo imprevisto" y sobre el cual ha apostillado que viajaba en vehículo con su esposa.
El PP gobierna en solitario como fuerza más votada desde los comicios locales de mayo de 2019
El alcalde de Fene ha informado que pidió la baja en el PP con fecha del pasado 18 de noviembre y ha reseñado que la "Alcaldía se mantiene". "Así lo he de hacer, mis actos no deben perjudicar al partido", ha declarado el regidor fenés, que ha observado que se debe "a los más de 2.400 vecinos" que eligieron.
Según el fallo del juicio rápido al que acudió dos días después del incidente, registró un dato de 0,80 miligramos, el triple de la tasa permitida. Los grupos de la oposición, tanto BNG como PSOE y Esquerda Unida, han condenado la actitud del alcalde y han pedido su dimisión.
En declaraciones a Efe, la portavoz del PSOE, Mar Piñeiro, ha confesado que articular una moción de censura "es una opción", aunque ha evitado concretar esta posibilidad. El PP gobierna en solitario como fuerza más votada desde los comicios locales de mayo de 2019, pero tiene únicamente 6 escaños, tantos como el BNG. Mientras, el PSOE, que eludió apoyar al BNG en la investidura del 15 de junio pasado por falta de acuerdo entre partidos, tiene 4 concejales y Esquerda Unida el restante.
Thanksgiving is a time for family, feasting, and — let’s face it — fighting. And if your Thanksgiving is anything like mine, you know what it’s like to wade through political conversations with an insufficiently leftist family. From “Socialist” to “Democratic Socialist” to the dreaded “Progressive Democrat,” the political ideologies are truly all over the map. Feeling anxious about the inevitable liberal infighting that accompanies Thanksgiving? Grab a plate, help yourself to these tips, and enjoy a controversy-free Turkey Day.
Avoid “off-limit” topics
The easiest way to avoid an argument is to circumvent controversial topics altogether. Remember that some family members may express beliefs that make zero sense to you, or anyone using common sense — and that’s okay! Perhaps your sister is open to nuclear as a short-term energy solution, or Cousin Derek thinks partial student loan forgiveness is “good enough for now.” Rather than having to point out that your relatives are corporatist shills, you’re better off playing it safe and broaching less contentious subjects, such as gun control, abortion, or Mayor Pete and how utterly terrible he is. Of course, in the event that a fight starts to brew…
Just ask questions
So you stumbled into an argument. Instead of firing green bean casserole across the table, try and understand where your family member is coming from. Did Mom just admit she voted for Hillary in the general? Ask her why she felt the need to support a neoliberal, centrist pig rather than voting third-party, or whether she’s proud to have enabled a massively corrupt Democratic National Committee. Although she’s revealed herself to be a shitlib, it can’t hurt to investigate how and when a family member became so morally bankrupt, if only from a sociological perspective.
Try to change the subject
Sure, it was inevitable that the wealth tax would come up at some point — this is Thanksgiving, after all — but that doesn’t necessarily have to spoil dinner. Just because Aunt Jolene finds Elizabeth Warren’s tax plan palatable and thinks we can do without the extra two trillion dollars in revenue that Bernie’s model would generate doesn’t change the fact that she loves you. Forget that your aunt is an elitist who is forever tainted by that semester she worked as an adjunct at Dartmouth, and pivot to something everyone can agree on, like how excited you are to grab a slice of her famous Sweet Potato Pie!
Let it go
After it becomes clear that Aunt Jolene is too goddamn stupid to understand that using the public option as a bridge to Medicare-For-All is EXACTLY what the Republicans want, it’s time to acknowledge that you shouldn’t interact with certain family members altogether. Look, it’s Thanksgiving, and you’re going to hear some opinions that are harder to swallow than Aunt Jolene’s bullshit Sweet Potato Pie. Sometimes the safest option is to ignore your family for the remainder of the day, and to the extent possible, all future gatherings.
Leave
Desperate times call for desperate measures, but when you ask Dad if he can name another candidate who endorses a national rent control and he just stands there stuttering and you respond, “I didn’t think so, motherfucker,” and everybody laughs and your dad replies, “I know you didn’t mean it this way, son, but it is awfully humorous that you just called me, your dad, a motherfucker. You gotta admit that’s pretty funny,” there’s basically no other option than to tell your family off and leave in search of a better, less ridiculous one.
Drive home
Thanksgiving is a time for gratitude and reflection, and what better way to reflect than by driving home listening to Aimee Mann’s “Wise Up” and coming to terms with the fact that you’re lucky to have friends and family who love you, and whom you love back, despite your vast, irreconcilable differences within an ultra-progressive ideology. Is there a seat at the table for a little old socialist who gets carried away from time to time? Truth be told, Aunt Jolene’s Sweet Potato Pie is quite tasty…
Find the perfect icebreaker
“It’s just a little suspicious that he was taken off suicide watch, and that the lone security camera outside his cell was turned off, isn’t it?” is something you can offer to break the tension once you return. Surely your family will collectively agree that, not only was Jeffrey Epstein murdered, but also it was organized by the billionaire class, who should all be sent to the gallows. At this point a wave of relief should pass over everyone at the table, allowing for a timely clinking of glasses and cheers to a delightful Thanksgiving feast, to kinship, and merriment all around.
Rock-n-Roll was invented by a queer Black woman born in 1915 Arkansas. Your disordered hardcore punk rock was sanctioned by a kinky-haired Black girl born to two cotton pickers in the Jim Crow South. The electric guitar was first played in ways very few people could have ever imagined by a woman who wasn't even allowed to play at music venues around the country.
The Patron Saint of rock music is Sister Rosetta Tharpe. The original punk rebel from which we were all born, SRT is muva.
O alcalde de Fene (A Coruña), Gumersindo Galego (PP), foi condenado a unha multa de 600 euros e a retirada do permiso de conducir durante oito meses tras ser sorprendido cando conducía triplicando a taxa de alcoholemia permitida.
En concreto, o rexedor foi interceptado nun control na N-651 situado nas inmediacións do centro urbano, sobre as 23,30 horas do pasado 10 de novembro, xornada na que se celebraron as eleccións xerais.
Segundo fontes consultadas por Europa Press, foi entón cando se lle reclamou ao alcalde que se sometese á proba de alcoholemia, que arroxou un resultado de 0,80 miligramos de alcol por litro de aire expirado. Por iso, foi proposto para un xuízo rápido.
Dous días máis tarde, o 12 de novembro, celebrouse a vista na que o xuíz condenou Gumersindo Galego cunha multa de 600 euros e a privación do permiso de conducir durante oito meses.
Algunhas fontes consultadas por Europa Press trasladaron que esta situación colleu por sorpresa o rexedor, xa que xunto a el viaxaba de copiloto a súa esposa, e que decidiu porse ao volante ao estimar que a cantidade de alcol que consumira era mínima.
Galego viaxaba cara ao seu domicilio tras permanecer no local do Partido Popular de Fene, logo da xornada electoral, e tras reunirse con afiliados e simpatizantes que estivera durante todo o día nos distintos colexios electorais.
Tempo de lectura: 3 min. Unha investigación da USC acaba de analizar o cambio e resiliencia na agricultura e na xestión de recursos vexetais no noroeste da Península Ibérica...
Uno de los síntomas, a mi juicio, de que estamos en una época de definitiva consolidación del manga en España como género respetado y masivo de la cultura popular es la demanda creciente de clásicos que han sido fundamentales para la evolución del manga tanto a nivel estético como narrativo. Es cierto que Osamu Tezuka [...]
Presenting a keynote address at an ADL conference, comedian Sacha Baron Cohen wasn't kidding around when he painted a bleak picture of our emerging world: "Today ... demagogues appeal to our worst instincts. Conspiracy theories once confined to the fringe are going mainstream. It’s as if the Age of Reason—the era of evidential argument—is ending, and now knowledge is delegitimized and scientific consensus is dismissed. Democracy, which depends on shared truths, is in retreat, and autocracy, which depends on shared lies, is on the march. Hate crimes are surging, as are murderous attacks on religious and ethnic minorities."
What's leading to these destabilizing changes? Baron Cohen could cite many reasons. But if pushed, he'll emphasize one:
But one thing is pretty clear to me. All this hate and violence is being facilitated by a handful of internet companies that amount to the greatest propaganda machine in history.
The greatest propaganda machine in history.
Think about it. Facebook, YouTube and Google, Twitter and others—they reach billions of people. The algorithms these platforms depend on deliberately amplify the type of content that keeps users engaged—stories that appeal to our baser instincts and that trigger outrage and fear. It’s why YouTube recommended videos by the conspiracist Alex Jones billions of times. It’s why fake news outperforms real news, because studies show that lies spread faster than truth. And it’s no surprise that the greatest propaganda machine in history has spread the oldest conspiracy theory in history—the lie that Jews are somehow dangerous. As one headline put it, “Just Think What Goebbels Could Have Done with Facebook.”
On the internet, everything can appear equally legitimate. Breitbart resembles the BBC. The fictitious Protocols of the Elders of Zion look as valid as an ADL report. And the rantings of a lunatic seem as credible as the findings of a Nobel Prize winner. We have lost, it seems, a shared sense of the basic facts upon which democracy depends.
Would you like to support the mission of Open Culture? Please consider making a donation to our site. It's hard to rely 100% on ads, and your contributions will help us continue providing the best free cultural and educational materials to learners everywhere.
Also consider following Open Culture on Facebook andTwitter and sharing intelligent media with your friends. Or sign up for our daily email and get a daily dose of Open Culture in your inbox.
"Como los Simpson de los años 90, pero con mucho más fisting y sobredosis" es la fórmula que Simon Hanselmann (Launceston, 1981) emplea para explicarnos cómo describiría su obra a alguien que no la conociera todavía. El dibujante, probablemente el artista más célebre nacido en Tasmania desde Errol Flynn, nos deleita desde hace unos pocos años con algunos de los tebeos más personales y cáusticos del nuevo milenio. Aunque su retorcido humor y la naturaleza de las situaciones que plasma en sus cómics hacen difícil que alcance un público masivo, sus álbumes ya han obtenido premios tan prestigiosos como el Eisner, el Ignatz o el del Festival Internacional del Cómic de Angulema. En nuestro país, no pocos lo recordarán como el protagonista de una de las entrevistas más delirantes que se han emitido en el programa La Resistencia.
Su obra tiene mucho de retrato generacional. Si nos remontamos a los años 60, la contracultura americana tenía como uno de sus buques insignia al gran Robert Crumb, quien reflejó mejor que nadie la era de la psicodelia y la liberación sexual. Por su parte, el underground actual encuentra en Simon Hanselmann un reflejo deformado o incluso invertido de muchos de los temas que Crumb abordaba: si la obra de este último era una oda al desparrame y la fiesta, la del tasmano lo es de la resaca; mientras que para el primero el sexo era lúdico y liberador, en las páginas de su serie Megg & Mogg se muestra turbio y lleno de desazones; la diversión que proporcionaban las drogas y la expansión de la conciencia que a ellas asociaba el estadounidense son, en Hanselmann, la única escapatoria para una existencia nihilista, una espita por la que desaguar los fracasos; y mientras que los personajes de Crumb tienden a ser expansivos y logorreicos, los de Hanselmann tienden a la introversión y el laconismo. Ambos coinciden, más allá de las profundas diferencias en su enfoque, en ser netamente divertidos.
Entrevista a Simon Hanselmann en La Resistencia
En España disfrutamos de sus cómics desde 2014, año en que a editorial Fulgencio Pimentel publicó en español 'Hechizo Total', una de sus obras más redondas. No mucho tiempo antes, Hanselmann era un autor de culto casi desconocido que difundía sus peculiares creaciones a través de internet: "Conocimos el trabajo de Simon al poco de que empezara a publicarlo en Tumblr, a mediados de 2012", nos explica César Sánchez, uno de los responsables de la editorial. "Tardamos aún unos meses en ponernos en contacto con él, quizá porque estábamos en shock ante lo que leíamos ahí, y también porque nos abrumaba la cantidad de páginas que aquel oscuro dibujante de Tasmania era capaz de generar en poco tiempo". Desde entonces, en Fulgencio Pimentel han publicado religiosamente el resto de la obra de Hanselmann: "Simon se identificó desde el primer día con nuestro modo de editar y diseñar los libros. El hecho de que tuviéramos en nuestro catálogo a dos de sus autores favoritos, Jim Woodring y Olivier Schrauwen, también tuvo algo que ver". En 2019 hemos podido disfrutar de la más reciente entrega de su saga, 'El mal camino', que no será la última de Megg y Mogg.
Viñeta de Megg y Mogg, de Simon Hanselmann
PREGUNTA: Una de las cosas que más sorprenden en tus cómics es la gran honestidad que transmiten; se diría que evitas imponerte cualquier clase de límite. ¿Te resulta más difícil ser tan franco ahora que tienes un gran público que cuando empezaste?
RESPUESTA: Trato de no tener en cuenta a la audiencia en absoluto, no puedes confiar en ella ni lo más mínimo. Lo único que me importa es divertirme mientras trabajo. Creo que la gente se da cuenta de cuándo te lo estás pasando bien o presentándoles algo puro, al contrario de lo que ocurre cuando te pones nervioso para tratar de acomodarte a una especie de consenso imaginario.
P: Tras esa superficie de autodestrucción, abuso de drogas y sexo chungo se percibe en tu trabajo una gran empatía, y todos tus personajes resultan encantadores desde la primera página. Aparte de tus propias experiencias -ya que tu obra es autobiográfica-, ¿de qué otras fuentes procede tu inspiración?
R: De la vida, simplemente. De seguir vivo a diario. Todos pasamos muy malos tragos y es difícil no reparar en ello. Me limito a escribir sobre los fríos y crueles entresijos de la realidad.
Trato de no tener en cuenta a la audiencia en absoluto, no puedes confiar en ella ni lo más mínimo
P: Me gusta mucho Búho, y es un buen tipo, pero tiene muy mala suerte. ¿Qué piensas sobre este personaje y sobre la gente real que se parece a él?
R: También yo aprecio a Búho, pese a que es un completo gilipollas. Se merece todo lo que le ocurre, porque se lo busca él mismo al meterse donde se mete.
P: ¿Cómo das forma a las historias que componen la serie de 'Megg & Mogg'? Me gustaría conocer tu trabajo creativo y los recursos que empleas para trabajar sobre anécdotas reales o para transformarlas en algo diferente.
R: Llevo conmigo un cuaderno en el que no paro de anotar cosas, siempre estoy ojo avizor en busca de anécdotas y sensaciones de las que pueda sacar partido. Después me limito a ensamblarlas y aliñarlas con algunas coñas. Estoy obsesionado con los guiones de las sitcom: en ellas no se desperdicia ni un segundo, solo se busca conseguir la máxima inmersión posible para atrapar al espectador o, en mi caso, al lector.
P: Has mencionado que tuviste tu primer ordenador en 2010. Además, vivías en un sitio tan remoto como Tasmania. ¿Cómo te las apañabas para conseguir cómics, libros y otras obras? ¿Crees que este relativo aislamiento puede haberte ayudado a ser más fresco y original?
R: Internet no es en absoluto tan maravilloso como la gente dice. Las redes sociales analógicas funcionaban igual de bien que las virtuales. Con catorce años leía a Daniel Clowes y veía el show de Larry Sanders (una sitcom americana que parodiaba los programas late night). En Tasmania era posible encontrar todo lo que necesitaras, siempre y cuando conocieras a la gente adecuada y supieras dónde buscar. El aislamiento contribuyó a que sintiera sed de fama, sed de escapar de allí, porque para entonces ya había descubierto todo el arte molón a mi alcance. Disponía de mucho más tiempo para hacer cosas sin la distracción que suponen el ruido ambiente y la superabundancia de mediocridad encontramos en internet.
Otra viñeta de Simon
P: Siempre logras encontrar algo cómico o divertido incluso en las situaciones más embarazosas. ¿Consigues este delicado equilibrio de forma natural, o en algún momento has temido que tus cómics resultaran demasiado oscuros o deprimentes?
R: Jamás tengo miedo cuando me dedico al arte. La vida está compuesta por luz y oscuridad. Si alguien encuentra algo demasiado oscuro o deprimente en lo que hago, probablemente sea un mariquita privilegiado y sobreprotegido que no tiene ni idea de lo jodidas que llegan a ser las cosas. Suerte para ellos, supongo. Pero, sí, yo me limito a hacer lo que hago y no reflexiono en exceso sobre ello. Soy solo un montón de carne y huesos frotándose contra el suave tocón de un árbol, pasando el rato.
P: Por lo que sé de ti, llevas una vida bastante normal, al menos ahora: trabajas duro, vives con tu mujer y con un montón de conejos, te ocupas de tu madre... ¿Tu trabajo te ha ayudado a superar la faceta más caótica de tu vida pasada?
R: Me considero un tipo con mucha suerte. Durante toda la vida he luchado para conseguir lo que tengo ahora. Todo lo que siempre he querido es mandar a todo el mundo a tomar por culo, lograr que me ignoraran y me dejaran hacer mi trabajo a solas. Solo hay algo que necesito hacer nada más levantarme: hacer arte cuando me apetezca. El dinero está bien, me gusta comprar cosas, y desde luego no echo de menos los tiempos en que rebuscaba en busca de obras a un centavo, rezando para encontrarme un billete de cinco en la calle. Los cómics -y mi dedicación a ellos- me han traído una enorme paz, a mis mejores amigos y a mi mujer. La Frustración y el Horror todavía llaman a mi puerta de cuando en cuando, pero tienes que intentar no abrírsela.
Todo lo que siempre he querido es mandar a todo el mundo a tomar por culo
R: En una entrevista reciente mencionaste que estabas preparando algo para la editorial francesa Les Requins Marteaux. ¿Podrías contarnos en qué consiste, y qué podemos esperar de las nuevas historias de 'Megg y Mogg'?
R: Hace años que quiero hacer uno de esos libros de Les Requins Marteaux, pero nunca encuentro el tiempo, así que el proyecto no ha llegado a prosperar. He juntado algunas cosas para publicarlas en Playboy, pero ahora llega el invierno y me dispongo a hibernar y escribir mi próximo libro,' Megg's Coven' ('El aquelarre de Megg'). Tengo en perspectiva algunas exposiciones, un libro recopilatorio de mis fanzines, y un poco más de todo. Siempre me mantengo ocupado y jamás dejo de trabajar o de pensar en el trabajo. Es mi pasión, y además trato de ganar el suficiente dinero como para sobrevivir al inminente colapso de nuestra civilización.
P: Me gustaría saber cuál ha sido la experiencia más gratificante que has tenido con un fan.
R: Alguien en París, hace unos meses. Estaba la tercera en la cola de firmas y me entregaron una carta, pidiéndome que la leyera allí mismo. Era tremendamente personal y trataba sobre la muerte, sobre abusos y cuestiones de género. Lo que me dijo esta persona sobre la forma en que 'Megg & Mogg' hacían que se sintiera mejor sobre algunas de estas cosas... realmente me impactó. Toda la relación entre el "artista" y el "fan" es muy rara y embarazosa, pero a veces resulta jodidamente profunda y bella. Me hace pensar en la época en que era un adolescente que vivía en Tasmania, con los sentimientos a flor de piel, y cómo el arte y los artistas a los que admiraba me hacían sentir, cómo me guiaban en la oscuridad.