Shared posts

14 Nov 09:08

Cuac FM resiste: "Quérennos roubar as palabras"

by Redacción

A radio comunitaria da Coruña, que deixou de emitir en FM tras o expediente e a ameaza de sanción por parte da Xunta, presenta o seu Manifesto polo dereito a comunicar e apaña apoios para conseguir a súa volta ás ondas e a licenza pola que leva anos loitando

 

13 Nov 16:28

Lessons from the Worst Food Hack of 2017

by Johnny Wallflower
In the video, Weidner, chipper and chatty, lobs a few big spoonfuls of smooth peanut butter onto a piece of wax paper, folds it, then runs over its surface with a rolling pin to spread the peanut butter thin. She puts the whole thing in the freezer and, when it's sufficiently chilled, cuts the hardened sheet into sandwich-size squares that she keeps in a stack, à la Kraft Singles. [...] On Facebook, commenters, eighteen thousand of them, were not buying it. "Love this . . . since having kids I had to quit my job due to the amount of time I needed to spread peanut butter each day," one woman wrote. "Maybe now I can go back to work part-time!"
13 Nov 16:04

Ya está confirmado por la ciencia: ir a conciertos nos hace más felices

by Lauren O'Neill

Este artículo se publicó originalmente en Noisey, nuestra plataforma dedicada a la música.

Un estudio realizado en Australia y en el que participaron 1.000 personas ha revelado que la gente que va a conciertos regularmente es más feliz con su vida en general.

Según señala el propio estudio, el objetivo era "analizar la relación entre el hábito de asistir a eventos musicales y la sensación de bienestar de los sujetos". Por asistir a eventos musicales se entiende desde ir a un festival a simplemente ir a la discoteca. Al parecer, la parte más importante de la experiencia es el elemento social, el aspecto de pasarlo bien rodeado de otras personas que lo pasan bien, de disfrutar lo mejor que nos ofrece nuestra condición de seres humanos. Tiene sentido, pues, que si esto lo haces más a menudo, te sientas mejor.

Lo único es que ahora tendrás que decirle a tu novio que eso de ser un alma sensible que ama, entiende y siente la música ya no es excusa para su chorradas de sadboy de postín.

13 Nov 16:04

Ser joven en Pozuelo, la localidad más rica de España

by Ana Iris Simón

Si crees que tu ciudad, tu pueblo o tu barrio merece salir en 'Ser joven en...' escríbenos a esredaccion@vice.es.

Pozuelo de Alarcón es la ciudad española con mayor renta bruta per cápita, con una media de más de 69.136 euros por habitante que ha ido creciendo desde 2014. Una cifra que choca si la comparamos con la media española (25.582 euros), con el salario mínimo en nuestro país (825 euros) o con la de la renta media por habitante del municipio que se lleva el oro por la cola, Torrevieja (14.465 euros). Tomando como referencia estas cifras, nacer en Pozuelo parece una de las mejores cosas que le puede pasar a uno en España.

Pero, ¿son conscientes los jóvenes de Pozuelo de que viven en un ambiente privilegiado? ¿Cómo es crecer en un municipio que duplica la renta media per cápita nacional? ¿Tienen las mismas preocupaciones que los jóvenes de su edad que han nacido en otros lugares menos favorecidos?

Elena, Nicolás, Mariam, Pedro y Daniel nos lo cuentan.

Elena

"Cuando era pequeño no sabía que vivía en un sitio rico", me dice Pedro, un estudiante de 18 años. "Pero de adolescente, cuando empecé a tomar conciencia y bajaba a Madrid, me daba cuenta de que todo eran pisos. No había chalets como en mi pueblo. Pozuelo es una pequeña ciudad que parece una burbuja, de vez en cuando pasa cada cochazo...", añade.

Detalle de la mano de Elena

Para encontrar jóvenes que nos cuenten cómo es desarrollarse en esta burbuja, en este oasis pudiente del norte de Madrid, nos vamos a Avenida de Europa, un bulevar al que se llega en metro ligero desde Aravaca. Restaurantes de comida rápida se mezclan con adosados y señoras paseando a sus perros saludan a prepúberes que salen del colegio ataviados con uniformes que parecen de Hogwarts.

Avenida de Europa

Allí nos encontramos con Nicolás, un chaval de 21 años que nos cuenta que, para los jóvenes de Pozuelo, esta avenida es un punto de encuentro. "Aunque ha cambiado mucho. Ahora hay mucha gente política, mucho antifascista, mucho 'morillo' que sale por aquí", me cuenta. "Gran parte de nosotros hemos crecido en esta plaza y vemos con tristeza todas las broncas que hay ahora", añade.

Nicolás

Mariam, que tiene 19 años y compagina sus estudios con su trabajo como modelo y azafata en el Bernabéu también piensa que el Pozuelo de ahora es muy distinto al de su infancia, pero por razones distintas. "Recuerdo que, cuando era niña, enfrente de casa había campo. Salíamos allí a volar las cometas, patinábamos por la carretera sin ningún peligro... ahora hay muchos más coches y cuando me asomo a la ventana ya no veo un prado: veo casas".

Las llaves del coche de Nicolás

Además de ser el municipio español con más renta bruta per cápita, la localidad en la que han elegido vivir deportistas como Cristiano Ronaldo o políticos como Pedro Sánchez ostenta un más que digno segundo puesto en el ránking de las ciudades con menos paro en nuestro país, con un 5,8%. La media nacional es del 16,4%.

Mariam

"No conozco a nadie que esté en paro", me dice Dani, de 20 años. "En Pozuelo el porcentaje de paro es mucho más bajo que en el resto de España, creo que lo vi además en una revista local". Mariam tampoco conoce a ningún adulto sin empleo. "De mi edad, jóvenes, sí, pero no sé de ningún adulto de mi entorno que no tenga trabajo".

Detalle del pelo de Mariam

Las cinco personas a las que entrevisto para acercarnos a la realidad de los jóvenes del "pueblo de los famosos" han ido, en algún momento de sus vidas, a un colegio, instituto o universidad privada. Han crecido en una localidad a la que se refieren como "tranquila, cómoda, apacible y con facilidades". "Pozuelo es, en una palabra, perfecta", dice Nicolás.

"No creo que mi vida hubiera sido distinta si hubiera crecido en un barrio obrero", afirma Elena, de 19 años. "Al final, nuestra personalidad depende más de nuestra familia, de las amistades que escogemos que de dónde nacemos. Gente humilde y buena puedes encontrar en todas partes, no solo aquí", me cuenta esta estudiante de turismo a la que le encantaría criar a sus hijos en Pozuelo.

Pedro

"Es un sitio comodísimo en el que tengo muy buenos recuerdos. El año pasado trabajé como dependienta en el mismo centro comercial al que íbamos de adolescentes, en el que nos comprábamos helados y nos pasábamos las tardes en los bancos", me dice. "También tengo muy buenos recuerdos yendo a tomar algo los viernes a los bares de aquí, o a misa con mis amigas los domingos".

Mariam tampoco considera que sería una chica distinta de haber nacido en Vallecas. No cree que disfrutar de una vida que califica como cómoda y tranquila o poder acudir a colegios privados marque la diferencia a la hora de, por ejemplo, encontrar un buen trabajo.

Detalle de las zapatillas de Pedro

"Las oportunidades laborales no dependen del dinero o del barrio, sino de las ganas que tengas y del esfuerzo que le dediques a cada cosa que haces. Todo hay que ganárselo. Tengo amigos que viven en La Finca y no tienen ni la ESO ni carnet, pero aun así se mueven en el Lamborghini de sus padres".

La Finca es una urbanización de lujo de Pozuelo. Un búnker blindado en el que viven empresarios, políticos, artistas y deportistas y el motivo que muchos señalan como la causa de esa renta per cápita media desorbitada.

Daniel

Nicolás, de 21 años, dice que zonas como La Finca o Somosaguas no tienen nada que ver con otras partes de Pozuelo. "Hay mucha gente muy rica, pero en Pozuelo pueblo es muy distinto. La gente allí tiene casas normales, no son millonarios como los de otras partes". "Por sitios como esos, la gente siempre me dice, cuando les cuento que soy de Pozuelo, que todos somos pijos. El verano pasado, una chica me preguntó si las papeleras aquí eran de oro", afirma Pedro. "Que hay mucho niño pijo, mucho niño de papá... eso es lo que oigo siempre en relación a mi pueblo", cuenta Elena.

Casi todos los jóvenes con los que me encuentro en mi paseo por Pozuelo tienen o han tenido un trabajo. Mariam trabaja como modelo y azafata en un campo de fútbol. Daniel es monitor de tenis en su urbanización, árbitro de fútbol y curra en un catering nupcial los fines de semana. Elena ha sido dependienta en un Oysho y Pedro, que estudia en el ESIC, la Escuela de Marketing y Negocios de Pozuelo, ha trabajado como jardinero.

Detalle del polo de Daniel

En sus ratos de ocio, muchos de ellos se mueven por el centro. "Me suelo mover por Moncloa o Bernabéu, a veces por Tribunal... rara vez salgo por aquí por mi pueblo, sólo para tomar algo o para salir a cenar", dice Daniel. Nicolás también va mucho a Madrid. "Desde muy pequeño he salido de Pozuelo, he ido mucho al centro y a otros barrios. Por eso creo que conozco distintas realidades, a distinta gente. Para mis amigos de fuera, siempre soy "el pijo de Pozuelo", y para los de aquí el macarra", se ríe.

¿Hay drogas en Pozuelo? Se lo pregunto a Pedro y me responde que sí. "Incluso te diría que hay más que en otros sitios, ya que a los chavales sus padres les dan más dinero. Y también hay botellón, aunque me imagino que de manera similar a en otros puntos de España".

Detalle de las zapatillas de Daniel

El elevado poder adquisitivo de sus habitantes, su tamaño, y su estructura de ciudad residencial, con urbanizaciones privadas, hace que Pozuelo sea concebido como un sitio seguro según la gente con la que hablo. "Por eso nos dejan salir desde muy pequeños. Yo empecé a llegar a casa a las doce de la noche con 14 años", cuenta Elena.

"Ser joven aquí no es tan distinto a ser joven en Villaverde, o en Carabanchel. Al final, si yo echo un currículum en una empresa, por ejemplo, van a elegir al que mejor preparado esté, no al que venga de un barrio o una localidad más rica", dice Pedro. "Creo que mis preocupaciones son las mismas que las de un joven de otro tipo de barrio o pueblo", añade. "Mi familia, amigos, el deporte, la universidad..."

Vistas de Madrid desde Pozuelo de Alarcón

Habrá que ir a "otro tipo de barrios o pueblos" a preguntarle a sus jóvenes si esas son sus preocupaciones para poder contrastarlo.

13 Nov 01:00

Muere Fred Cole de los Dead Moon, entre múltiples proyectos de "garage rock"

by Magic Pop
Fred Cole 
Fred Cole nació el 28 de agosto de 1948 en Tacoma, Washington, y falleció el  9 de noviembre de 2017 a consecuencia de una enfermedad hepática. Cantante y guitarrista tocó con varias bandas de “garage rock”  y punk desde la década de los sesenta como The Lollipop Shoppe, Dead Moon o Pierced Arrows. 

Cole comenzó su carrera discográfica en Las Vegas con su banda, los Lords, en 1964 sacando un single titulado "Is not Got No Self-Respect".  Su siguiente single, de 1965 fue  "Poverty Shack" /"Rover", con una banda llamada Deep Soul Cole. En 1966, la banda de Cole The Weeds se hicieron con un nombre en los círculos de garage rock, sacando temas míticos como “It's Your Time” con “Little Girl” en la cara B para Teenbeat Club Records.


Temiendo el reclutamiento militar, la banda decidió desplazarse a Canadá, pero se quedó sin combustible en Portland, Oregon.  Allí, comenzaron a tocar en un club llamado Folk Singer, donde trabajaba Kathleen "Toody" Conner. Cole y Toody se enamoraron y se casaron en 1967. Más tarde, un mánager les hizo cambiar de nombre por el de Lollipop Shoppe porque también llevaba a los Seeds y pensó que los nombres eran demasiado similares. Sacaron un álbum con influencias psicodélicas “Just Color” con un single "You must be a witch" seguido de otro con el tema "Someone I Knew" más "Through My Window".


The Lollipop Shoppe se separaron en 1969, pero reaparecieron como The Weeds con otro single en 1971. Frustrado por el negocio de la música y todavía en edad de reclutamiento, Cole se dirigió a Alaska con Toody y sus dos hijos pequeños.  Llegaron hasta  Yukon, donde vivieron durante un año.  A su regreso, Cole intentó sin éxito obtener otro contrato discográfico en Los Ángeles. Se instaló en Portland y abrió una tienda de equipos musicales llamada Captain Whizeagle.  Formó la banda de hard rock Zipper y lanzó un LP en 1975 en su sello discográfico creado con Toody, Whizeagle.


Dead Moon 
En su próxima banda, King Bee, tocó la guitarra por primera vez además de cantar. Abrieron para los Ramones y se interesaron por el sonido punk. Lanzaron el single "Hot Pistol" en Whizeagle en 1978, pero pronto se separaron.  En un intento por encontrar una alineación estable, Cole enseñó a Toody a tocar el bajo y formaron The Rats.  Su álbum de debut homónimo fue lanzado en 1980 en Whizeagle.  Le siguieron los discos “Intermittent Signals” (1981) y “In A Desperate Red” (1983).  Tras tres bateristas y cansado de la dirección machista que la escena punk había tomado, Cole disolvió The Rats y comenzó una banda de country llamada Western Front.  Lanzaron solo dos singles, "Orygun" / "Clementine" y "Stampede" / "Looking Back at Me" en 1985, pero influyeron en muchos punks locales para fusionar el country con el rockabilly.


Pierced Arrows
Le siguió otro proyecto llamado The Range Rats, en 1986. El baterista Andrew Loomis pasó una audición pero no funcionó, así que Cole y Toody continuaron con una caja de ritmos. En 1987, cuando regresaban de Reno, su lugar de vacaciones, decidieron que querían volver a tocar rock 'n' roll. Llamaron a Andrew Loomis y crearon Dead Moon.  La música de Dead Moon es una mezcla de garaje oscuro de los sesenta con punk rock. Sus primeros discos, “In the Graveyard” (1988), “Unknown Passage” (1989)  y “Defiance” (1990), aparecieron en Tombstone Records, sello propio llamado así por la tienda de música Cole y Toody en Clackamas, Oregon.  



Le siguieron otros álbumes como “Stranded in the mistery zone” (1991), “Crack in the system” (1992), y otros hasta “Dead Ahead" tras el que se separaron en 2006. Con un nuevo baterista, Kelly Halliburton, Fred y Toody formaron la banda Pierced Arrows sacando los discos “Straight To The Heart” (2008) y “Descending Shadows” (2010). Loomis fallecía en marzo de 2016 a los 54 años. 

Documento sonoro: 

"You must be a witch" de los Lollipop Shoppe 

                  

"In the Graveyard" (1988) de los Dead Moon


11 Nov 11:39

Justo Beramendi; “A maioría dos que se dedican á divulgación non son historiadores profesionais”

by Alexandre Balboa Cintrón

Fotografía: Laura Dalama.

Do frío de febreiro pasamos ao frío de novembro. Dous momentos distintos onde moitos acontecementos viron a luz; outros, sen embargo, mantéñense estancos. Pero seguimos no mesmo ano. Como non podíamos albiscar todos eles, pois non lle preguntamos ao noso entrevistado por tales cuestións. O que sí intentamos realizar foi unha rolda de preguntas acorde a Justo Beramendi, historiador – catedrático xubilado da USC – e presidente do Padroado do Museo do Pobo Galego, entre outras ocupacións. Pasen e lean unha das entrevistas que nos quedara no caixón!

Quen é Justo Beramendi?

Nacín en Madrid, pero os meus primeiros anos paseinos en Almería porque miña nai era unha funcionaria de correos que foi castigada polo franquismo por ser de Izquierda Republicana. Alí fixen o bacharelato que me gustaba, o de Letras, pero cando retornei con dezasete anos a Madrid empecei, por influencia paterna, a carreira de enxeñería industrial. Nese mesmo momento mentinme en política na oposición antifranquista durante 1964, cando empezaban as loitas universitarias en Madrid. Integreime na FUDE – Federación Universitaria Democrática – e despois pasei a grupos clandestinos de extrema esquerda, concretamente ao Partido Comunista de España Internacional, pero tiven que fuxir da capital coa miña muller en 1969 para que non me cazase a policía política. Fomos ata Barcelona, onde se atopaba a súa irmá. Alí vivimos cinco anos mentres saía adiante facendo traducións á vez que comezaba a carreira que realmente me gustaba, Filosofía e Letras na Central de Barcelona.

 En 1974 ofrecéronme un bo emprego no Colexio de Arquitectos como xerente da Comisión de Cultura ata 1984 e quedamos aquí ata hoxe. Aproveitei para rematar os estudos que naquel momento xa eran de Historia, porque o plan era diferente en Santiago de Compostela. Cando estaba traballando na miña tese do nacionalismo galego do primeiro terzo galego so século XX deixei o colexio de arquitectos. Rematei en 1985 xa cun primeiro contrato de profesor na facultade.

Cando cheguei a Galicia, no plano político, fun “recrutado” por Beiras para o Partido Socialista Galego, mais marchei en 1977 por discrepancias en certos aspectos tácticos. Ademais, en 1976 fundamos dende o colexio de arquitectos o Museo do Pobo Galego, que vai facer corenta anos agora.

A historia foi un instrumento nacionalizador moi potente que tamén funcionou durante o Franquismo, a pesar dos seus excesos.

Que papel ten hoxe a historia na formación do ideario colectivo?

Penso que ten  moito menos papel que noutro tempo. Cambiou moito a incidencia que alberga a educación regrada sobre a xente tanto na primaria como na secundaria, a pesar de que os plans e os profesores son mellores que os do pasado. A mocidade está sometida hoxe a un conxunto de influencias e valores moi diferentes. A historia foi un instrumento nacionalizador moi potente que tamén funcionou durante o Franquismo, a pesar dos seus excesos. Isto empezou a diluírse durante a Transición; produciuse polo cambio no sistema político, amén dunha  apertura da sociedade española e a influencia de todas as correntes culturais planetarias. Isto non quere dicir que hoxe a súa influencia sexa absolutamente nula.

Fotografía: Laura Dalama.

Cal cre que debe ser o papel do/a historiador/a con respecto á sociedade e ó poder?

Habería que ver ante todo como cambiou. No século XIX tivo un papel moi relevante porque eran os construtores do imaxinario nacional. A historiografía era unha parte fundamental da construción do concepto de nación propia, e por extensión o ensino da historia era un vehículo para que ese concepto fora calando na sociedade. Tratábase dunha historia esencialmente pragmática no sentido académico do termo porque estaba inspirada por unha finalidade política concreta. Isto deturpaba bastante o papel da Historia como ciencia ou disciplina que pretende facer unha reconstrución do pasado da forma máis explicativa e veraz posible.

O papel nacionalizador do historiador non desapareceu por completo porque aínda segue habendo, sobre todo nos países nos que hai un conflito nacional interno, historiadores nacionalistas. No caso español podemos diferenciar entre os estatais ou “españolizadores” e o conxunto dos nacionalistas cataláns, galeguistas ou vasquistas. Sen embargo, é evidente que ese papel está en retroceso.  Penso, ademais, que é bastante marxinal respecto do outro que se inicia a principios do século XX, no período de entreguerras, que é o papel da historia como ciencia. Este é o esforzo por describir dunha maneira máis ou menos fidedigna mediante o método explicativo o que pasou e por que pasou. Polo tanto, o papel da historia hoxe é bastante similar ao de outras disciplinas científicas, pero neste caso o suxeito estudiase a si mesmo, o que crea un feed back cognitivo imposible de erradicar completamente. Como consecuencia, a concepción do mundo e as opcións ideolóxicas do historiador interfiren necesariamente en maior ou menor grao na súa labor. O gran reto que temos é procurar ser conscientes deste problema e procurar que esa incidencia sexa a menor posible, aínda sabendo que nunca vai ser nula.

a maioría dos que se dedican á divulgación non son historiadores profesionais… historiograficamente deficientes ou directamente con panfletos

Ven de publicar recentemente Historia mínima de Galicia (Turner, 2016). Pensa que os historiadores adoitan descoidar a divulgación?

En xeral si, pero hai que velo en termos relativos. O principal problema é que a maioría dos que se dedican á divulgación non son historiadores profesionais, e polo tanto as obras de divulgación son historiograficamente deficientes ou directamente son panfletos, coma no caso de Pío Moa, que están ao servizo dunha causa partidista. Tamén temos casos en que envoltos polo periodismo amarelo, buscando cousas que a xente con pouca cultura lles poida chamar a atención como os enredos de cama dos reis e raíñas ou quen asasinou a Prim.

Sen embargo, hai que dicir que existe unha minoría de historiadores profesionais que se aplican na divulgación. Estes profesionais intentan combinar a amenidade ou facilidade de comprensión para un público amplo co rigor que debe de ter o que foi a investigación na que están baseados os seus traballos. En todo caso creo que o esforzo divulgador podía ser moito mellor.

Fotografía: Laura Dalama.

a concepción do mundo e as opcións ideolóxicas do historiador interfiren necesariamente en maior ou menor grao na súa labor.

Cales son os mitos nacionalizadores máis estendidos da historia de Galicia?

 O mito máis estendido na sociedade galega é o do celtismo, unha idea que naceu cos historiadores do século XIX e que tivo bastante éxito ata hoxe. Pénsase que o galego é un descendente dos celtas e que conserva un carácter propio, pero é un mito que nas últimas décadas conseguiuse desmontar esta idea, aínda que as veces en exceso. O movemento pendular é moi típico das Ciencias Sociais e pasamos dun extremo ao outro sempre polo calor dunhas modas e carecendo dunha reflexión o suficientemente científica. Agora hai un movemento de negación absoluta do elemento celta na protohistoria de Galicia que me parece excesivo. Considero que neste caso hai que aplicar a máxima de que no termo medio está a virtude. Así pois, dende o meu punto de vista, si que hai elementos innegables na toponimia, na antroponimia e incluso na cultura material. Con todo, non é menos certo que o termo celta é moi vago porque abrangue un conglomerado de pobos e culturas moi diferentes entre si pero que teñen unha certa relación. Podemos concluír que a protohistoria de Galicia, como tantos outros sitios, é unha protohistoria mestiza formada pola cohabitación de elementos con referentes de substratos étnicos moi diferentes.

– Tamén está moi estendido o mito da doma e castración de Galicia por parte dos Reis Católicos.

Si, é outro mito a medias. Como en case todas as construcións que teñen éxito, hai algo de media verdade. Aquelo de que o nobre Pardo de Cela foi un campión das liberades galegas e que o seu axustizamento polos Reis Católicos foi case un feito de opresión nacional está moi metido no discurso galeguista de finais do XIX e sobre todo coas Irmandades da Fala, a comezos do século XX.  Agora tivo un marcado retroceso, mais obtivo moito predicamento en certos sectores do nacionalismo. Isto non se corresponde coa realidade. Era explicable que os nacionalistas escolleran esta historia porque contén toda una serie de elementos propios dunha traxedia teatral que o facían moi útil para construír un mito. O que de verdade sabemos e que a Pardo de Cela importáballe ben pouco a “liberdade galega” porque era un señor feudal que incluso na guerra civil entre Juana la Beltraneja e Isabel la Católica estivo do lado desta última. Como boa parte da nobreza galega da Baixa Idade Media, estaba afeito a obter o que quería e non se decatou de que os tempos estaban cambiando. Fíxose ilegalmente señor de Viveiro, roubou as rendas do bispado de Mondoñedo e cando os Reis Católicos decidiron poñer un límite, foi castigado e executado para que o resto da nobreza tomase nota. Polo tanto, aquí de identidade protonacional non hai nada.

Sen embargo, hai outro nobre galego da época que si se axustaría máis a este estereotipo, Pedro Madruga, conde de Camiña. Polas súas relacións persoais e feudais con Portugal sempre estivo do lado dos que querían a reunión de Galicia con Portugal. Foi reprimido tamén dunha maneira bastante escura, probablemente asasinado, pero ninguén se acorda do pobre Pedro Madruga (risas).

– Fora dos mitos, e a nivel de interpretación, hai debate en torno ao atraso de Galicia no discurso nacionalista.

Hai autores que prolongan o atraso máis do debido ou que o magnifican, pero efectivamente é un problema de interpretación. Existe un atraso relativo respecto da media peninsular a partir do século XIX que está moi ben estudado na obra de Xan Carmona. Outra cousa é que aqueles movementos superadores do atraso sexan minusvalorados por algúns autores mentres que outros valóranos no seu xusto termo.

Fotografía: Laura Dalama.

É evidente que no primeiro terzo do século XX hai esforzos pola modernización da economía galega no campo e na cidade, pero o proceso foi truncado pola guerra civil. En todo caso, teñamos en conta que a cuestión do atraso é un debate esencialmente académico e científico.

Houbo un intento do Piñeirismo de reducir a Castelao á súa condición de artista e silenciar a súa dimensión de líder nacionalista

Moitas veces preséntase a Castelao na súa faceta de caricaturista e debuxante. Descóidase a Castelao como pensador social e político?

Penso que é unha polémica xa superada. Houbo un intento do Piñeirismo de reducir a Castelao a súa condición de artista e silenciar a súa dimensión de líder nacionalista. O propio Ramón Piñeiro díxomo nunha ocasión, que fora un político forzado polas circunstancias, pero partamos de que entre eles dous houbo moitas discrepancias.

Por outra parte, é innegable que houbo un intento por parte do galeguismo non nacionalista dos anos corenta e cincuenta tratouse de descafeinar a figura de Castelao, pero creo que fracasou e hoxe son poucos os que seguen nesa liña. Foi un debuxante moi bo, un pintor mediocre ao meu ver e un literato aceptable que a partir de 1931 converteuse nun dos líderes políticos máis importantes ata a súa morte.  A súa obra ensaística, Sempre en Galiza, serviu de ponte entre o pensamento nacionalista de preguerra e o de posguerra. A súa influencia é incuestionable, no nacionalismo que rexurde nos anos sesenta, pero cunha mutación ideolóxica importantísima; o marxismo nas súas dobres variables, na socialdemócrata e na leninista, pasou a ser a base maioritaria.

(Risco) Para min é o intelectual máis agudo e mellor preparado da súa xeración, pero tiña unha personalidade moi complicada que ademais foi cambiando bastante.

Como se pode debullar a figura de Vicente Risco?

Trátase dun caso complexo. Para min é o intelectual máis agudo e mellor preparado da súa xeración, pero tiña unha personalidade moi complicada que ademais foi cambiando bastante. El formouse intelectualmente á marxe do galeguismo, encadrado nunha corrente de pensamento moi importante na Europa de principios do século XX, a das filosofías irracionalistas, onde se atopaban Nietsche, Schopenauer ou Spengler. Estas filosofías rexeitaban a tradición racionalista do pensamento liberal, marxista e mesmo anarquista. Risco era un nitzcheano que cando asume o galeguismo en decembro de 1917 non renuncia a esa postura. Deste xeito combínaa co rexionalismo desenrolado por Murguía, que era a propia dun liberal progresista. Desa contradición tan marcada naceu o primeiro Risco nacionalista, aquel que escribe a Teoría do nacionalismo galego e que escribe na revista NÓS. Podemos chamalo o Risco populista no sentido literal da expresión, asumindo que o suxeito histórico é o pobo. Ademais, asume a definición da nación galega murguiana, é dicir, absolutamente orgánico-historicista. Pero ao mesmo tempo, cando se trata da política de alianzas, sáelle esa vena irracionalista e potencialmente reaccionaria que traía de atrás.

A partir de 1921 súmase no seu pensamento e nas súas actitudes un compoñente que acabará sendo fundamental, o catolicismo tradicionalista. A experiencia da ditadura de Primo de Rivera, represora de nacionalismos, induce nel un fugaz momento que podemos chamar liberal. É o momento no que escribe El problema política de Galicia, probablemente o seu mellor libro. Aquel que fora contrario á democracia parlamentaria, de repente, amósasenos tolerante co liberalismo e mesmo co socialismo! Ata tal punto chega que considera que debería haber en Galicia un socialismo agrario. Entende que as ditaduras son, no caso de Galicia, incompatibles coas posibilidades de obter un autogoberno. Esta é a súa segunda etapa, a un Risco nacionalista.

Rematada a Ditadura e coa chegada da República, o autor realiza unha viaxe por Mitteleuropa (Europa Central). O que ve en Alemaña arrepíalle; unha loita de clases descarnada coa extrema esquerda revolucionaria maila extrema dereita contrarrevolucionaria e, no centro, a  República de Weimar cos demócratas. E iso, cando a escala menor se produce coa chegada da República, induce en Risco unha involución ideolóxica tremenda[1]. Isto é o que caracteriza a este terceiro Risco, aquel Risco que no 36 escindirase do PG para crear a dereita galeguista e non mesturarse coa Fronte Popular. Segue sendo nacionalista galego, pero reaccionario. Está na fronteira do fascismo pero sen chegar a atravesala, porque hai algo que Risco non pode tolerar do fascismo; o concepto de Estado totalitario. Risco foi moi excesivamente reaccionario neses tempos, pero nunca fascista. É incompatible co seu tradicionalismo; esa retroutopía que quere devolver á sociedade galega a tempos pretéritos, imaxinados ou reais, onde os grupos sociais tiñan unha autonomía nun formato xerárquico, nada que ver con esa nova idea fascista.

No momento da Guerra Civil, houbo un episodio que estigmatizou a figura de Risco. Acontece máis ben por un medo persoal, porque penso que era unha persoa moi medorenta e covarde a nivel persoal. Pensa que para salvar o pelexo debe abxurar do nacionalismo e pasarse publicamente ao bando contrario, cousa que fai. Aparte de queimar todos os seus papeis[2], dedicouse a eloxiar publicamente ao réxime, á sublevación militar ou a publicar artigos antisemitas brutais. Grazas a ese xiro copernicano con el non se meteron; saíu impoluto dos expedientes de depuración dos funcionarios, conservou o cargo da Escola Normal de Ourense etc. Pero Risco, cando a guerra rematou, non se viu medrando dentro do sistema, cousa que sí fixo Filgueira Valverde. Retirouse á actividade puramente intelectual; intentou facer carreira literaria en Madrid aos seus anos ou cando volveu a Ourense continuou coa súa etnografía e a súa historia.

Para rematar, compre dicir que esa abxuración do 1936 hai que colocala no seu contexto. O que resulta evidente é que o acontecemento estigmatizou a súa figura para os restos. Estendeuse unha damnatio memoriae non só para aquelo que fixera mal nos anos 30, senón para todo o que realizara con anterioridade. Intentouse negar algo que era evidente; que nos anos 10 e 20 Risco fora o teórico maior do nacionalismo galego.

Fotografía: Laura Dalama.

o BNG, que segue a ser a forza decisiva dentro da dinámica do nacionalismo galego (non da esquerda), debe cambiar o chip… deben desenvolver unha fonda reflexión das causas que o conduciron ata aí (crise) e intentar corrixilas.

Cal é a situación nestes intres do nacionalismo galego?

Está nun momento moi crítico. Deixou pasar unha oportunidade histórica de converterse na alternativa de goberno en Galicia, aló polo período 1997 – 2001. A partir de aí, coas súas liortas internas, foi ininterrompidamente costa abaixo ata que nas últimas eleccións autonómicas estancouse no seu descenso. Isto foi proclamado urbi et orbi pola dirección do BNG como a gran vitoria histórica, cando resulta que retrocedeu en escanos – 7 – ata aproximadamente comezos da década dos 90 do século pasado[3].

Por outro lado, hai algo que non se dou dende a fundación da ORGA (1929); unha parte importante do nacionalismo galego posúe un matrimonio de conveniencia con forzas non nacionalistas galegas. Pero agora hai un agravante con respecto ó 1929. Aquí, a Irmandade da Fala da Coruña converxe co grupo republicano de Casares Quiroga para formar a ORGA, un grupo teoricamente autonomista non nacionalista, pero de obediencia galega. Non era ningunha filial de ningún partido republicano de ámbito estatal, cousa que hoxe con En Marea non acontece. Anova está con dous partidos de obediencia estatal; EU e Podemos, e queren converter a En Marea nun partido. Isto crea un problema e unha confusión moi grande ao conxunto do nacionalismo galego, que ven a engadirse a todos os demais.

Neste momento, aínda que crítica, debe ter saída arredor dunha serie de circunstancias. A primeira é que o BNG, que segue a ser a forza decisiva dentro da dinámica do nacionalismo galego (non da esquerda), debe cambiar o chip. Dende aquel máximo de 1997 ata este mínimo, deben desenvolver unha fonda reflexión das causas que o conduciron ata aí e intentar corrixilas[4].  Pero non parece que haxa esa autocrítica. A idea que sobresae dinos que como sobreviviron ás últimas eleccións todo é marabilloso. Este inmobilismo pode recoller réditos a curto prazo co demérito das accións do PSOE ou Podemos (ou pode que non), pero en ningún caso vai permitir tirar para adiante co suficiente vigor. Ademais, Anova meteuse nun xardín do que non sabe saír. Pero, ben, en xeral a situación da esquerda en Galicia é lamentable. Logo están as migallas do nacionalismo galego como é Compromiso por Galicia, que de momento pinta pouco. De aí que Núñez Feijóo poida estar moi tranquilo. Mentres siga esta situación, o PP gobernará en Galicia ad eternum.

(Piñeirismo) o nacionalismo en Galicia non era necesario, é dicir, o importante non era a existencia de partidos nacionalistas, senón que había que galeguizar ós partidos españois en Galicia.

Por que non hai un partido nacionalista galego de dereitas e de peso en Galicia?

Resumindo moito; porque o grupo Galaxia non quixo. Enténdese que houbese un repregue na durísima situación que implicaba actuar na clandestinidade nos anos 40, sobre todo despois da caída de Ramón Piñeiro ou dos irmáns Saco etc. Era comprensible e lóxico que nos anos 50 se puxese ao PG da clandestinidade en stand by ata que as circunstancias mellorasen. Pero, claro, deixou de estar xustificado na primeira metade dos 60, cando hai un rexurdir da oposición antifranquista en todas partes; o novo movemento obreiro (CC.OO.) que nace en Asturias coas folgas asturianas do 62, o movemento universitario – primeiro en Madrid e despois no resto do Estado –  a partir do 64 e cunha forza tremenda ou o Contubernio de Múnich do ano 68.

 Con todo, a decisión de stand by mantívose, decisión sobre a cal teorizouse. Ramón Piñeiro concordou que nos 50 non se podía manter a actividade na clandestinidade porque non se rexistraba as condicións necesarias. Pero foi máis aló; o nacionalismo en Galicia non era necesario, é dicir, que o importante non era a existencia de partidos nacionalistas, senón que había que galeguizar ós partidos españois en Galicia. Esta é a tese nuclear sobre a que xira o piñeirismo. Isto foise consolidándose e mantívose cando non debía de manterse para os anos 60.

Cando chegou a (pre) Transición, a marca que daba lexitimidade histórica e de todo tipo era a dun nacionalismo liberal – demócrata (ou de centro), pero o PG estaba ausente. No medio disto, Piñeiro non podía contra a realidade. O escenario do nacionalismo galego estaba copado polos partidos de esquerda, xa que se produciu unha eclosión de partidos na oposición antifranquista  pola vía da esquerda e do marxismo. É verdade que houbo gromos para reflotar ese nacionalismo galego de centro: o Partido Galego Socialdemócrata, a refundación tarde mal e arrastro do PG pero tendo en contra aos grandes albaceas do Partido – os do grupo Galaxia -, ou Partido Galego Popular, que Fraga nunha hábil táctica atraeu ao PP á maioría dos seus integrantes.

Este resultado facilitou unha fagocitación do espazo electoral; primeiro por unha parte da UCD e despois polo PP. E así estamos. Isto tivo fortes consecuencias políticas en Galicia.  Se chegase a existir un partido nacionalista de centro, como era o normal, non ía ter o éxito de CIU ou o PNV, pero sí o suficiente como para evitar unha maioría absoluta do PP.  Ademais, nunha sociedade como a galega, un nacionalismo de esquerda dificilmente vai conseguir unha maioría, pois necesitouse sempre a muleta do PSOE. Mentres que o PP é a hostia; dende o 1981, coas primeiras eleccións autonómicas, levan gobernando 30 anos.

Fotografía: Laura Dalama.

 

[1] Coa República e o Proceso Constituínte non so a Constitución é laica, senón anticlerical, cunha reacción do catolicismo que se fará pública. Isto vai levando cada vez máis a Risco cara a dereita. Risco está presente na creación do PG e con certa tolerancia a esquerda do PG.

[2] Imprescindible para a intrahistoria das Irmandades da Fala – un arquivo importante, ao igual que o de A. Vilar Ponte –ou da primeira parte do PG.

[3] BNG; (1985 = 1, 1989 = 5 e 1993 = 13).

[4] 1997 -2001: 18 escanos en Galicia, 3 en España e 1 no Europarlamento; Camilo Nogueira,


11 Nov 11:34

“En mi generación hacíamos mejores cómics”

by Eduardo Bravo

Peter Bagge está de gira por España. Después de darlo todo en el Salón del Cómic de Getxo, el autor de ‘Odio‘ ha visitado Madrid, donde ayer hizo una sesión de firmas en Generación X y hoy participará en una fiesta organizada con motivo del arranque del festival Graf y en la que actuarán Wicked Wanda y Aviador Dro.

«Nunca había estado en Madrid. Sí que he estado tres veces en Barcelona y una en Granada, en ese salón del cómic en que una pareja se puso a follar en el escenario. Al día siguiente salimos en todos los periódicos», recuerda entre risas Bagge, al que le resulta muy curioso el modo en que los españoles tenemos de pronunciar el inglés.

«La gente aquí no dice Spider-Man, con ese líquida, sino “espíderman”. En la época en que hice ‘The Megalomaniacal Spider-Man’ para Marvel, me decían “¿puedes dibujarme un ‘espíderman’?”, que suena muy parecido a “¿puedes dibujarmen un Spiegelman?”. Yo pensaba “¿para qué querrá esta gente un retrato de Art Spiegelman”?».

peter-bagge-odio

peter-bagge-gilipolleces

 

Bagge acaba de mencionar a su némesis: el archiconocido dibujante Art Spiegelman, autor de ‘Maus’, responsable de la mítica revista Raw y empeñado en hacer del cómic un arte respetable.

«Raw tenía un formato grande, era una revista ambiciosa, bien impresa, en buen papel y sus contenidos eran como muy serios. En el lado opuesto estaba Weirdo, la revista de Robert Crumb que era sucia y tenía un formato pequeño. Si yo me dedico a los cómics es por Crumb. Es mi héroe, el mejor dibujante del mundo. Por eso me decidí escribir a Weirdo. Primero lo hacía a la sección de cartas, luego empecé a mandarle mis trabajos y, al final, acabé siendo editor de la revista».

Bagge estuvo en Weirdo desde 1983 a 1986. Era la época de ‘Mundo idiota‘, serie a la que seguiría en los noventa y dos mil su trabajo conocido: ‘Odio’. Desde entonces hasta hoy, el panorama del cómic ha cambiado mucho.

«Bueno, todo en general ha cambiado mucho. Ahora hay un Starbucks en cada esquina y cada ciudad tiene su convención de cómics –bromea–. Lo bueno de todo eso es que cada vez hay más cómics y más interés sobre los cómics. El problema es que con esa idea de que el cómic es algo elevado y respetable ahora todo el mundo tiene miedo de ser demasiado grosero, demasiado violento y no estar a la altura… ¡Basta ya con eso! Habrá gente a la que le gusten los cómics y habrá gente a la que no, pero tampoco hay que tomárselo demasiado en serio ni estar tan pendiente de la corrección política. El ejemplo de ello es Johnny Ryan, que incluso ha llegado a hacer alguna cosa para televisión. Cuando ves las cosas que hace Johnny Ryan, yo parezco un cobardica».

Por lo que comenta Peter Bagge, no es Trump y su caterva de votantes republicanos la principal amenaza del cómic americano, sino la corrección política y la manipulación de la opinión pública. En definitiva, el miedo a ofender a un colectivo que pueda generar alarma social o encender las redes con acusaciones infundadas de racismo, machismo o cualquier otro ismo.

«Procuro no prestar atención ni a Trump ni a la gente que le responde porque es todo un sinsentido. Me fui a Canadá de vacaciones para no estar todo el día oyendo hablar de Trump y fue poner un pie allí… ¡y todo el mundo hablando de Trump! Lo más curioso de todo lo que está sucediendo en Estados Unidos es que los sectores progresistas suelen ser muy receptivos a esas acusaciones y mentiras. Aunque en muchos casos proceden de la derecha, ellos ni siquiera se paran a pensar si son ciertas».

peter.bagge-la-mujer-rebelde

peter-bagge-fire

Dos de las obras más recientes de Bagge son ‘La mujer rebelde‘ y ‘Fire!!‘ La primera es una biografía en viñetas de Margaret Sanger, feminista, defensora del control de natalidad, de la educación sexual e inventora de la píldora anticonceptiva. La segunda es la biografía de Zora Neale Hurston, una de las escritoras negras más importantes del siglo XX. La publicación de ambas obras en Estados Unidos estuvo acompañada de polémica a consecuencia de las críticas de los antiabortistas y los grupos de derechos civiles que lo acusaron de, por ejemplo, ser racista.

«El libro sobre Margaret Sanger no trata sobre el aborto, pero muchos antiabortistas utilizaron ese argumento para criticarme. Lo curioso es que también me criticaron otros grupos por dibujar la vida de una mujer negra sin ser ni negro ni mujer. La gente estaba escandalizada preguntándose cómo era posible que esa obra no hubiera sido hecha antes por una mujer negra. Pues porque ninguna lo hizo antes que yo, sencillamente por eso».

Después de años dedicado series como ‘Odio’ o libros como ‘Apocalipsis friki’, Bagge le ha cogido el gusto a las biografías. A las de Margareth Sanger y Zora Neale Huston, le seguirá próximamente la de Rose Wilder Lane, hija de Laura Ingalls Wilder, autora de ‘La Casa de la Pradera’, conjunto de libros que inspiró la serie de televisión protagonizada por Michael Landon.

«Los libros de’La Casa de la Pradera’ están firmados por Laura Ingalls, pero su hija Rose colaboró estrechamente en su escritura. Eso se ha conocido recientemente porque Rose siempre prefirió que no se supiera. Ambas tienen una vida muy interesante que creo que merece ser contada».

En cada una de esa biografías, Bagge emplea una media de tres años de trabajo, de los cuales uno está dedicado a la recogida de datos y a los trabajos preparatorios. Un proceso laborioso cuya recepción, buena o mala, solo es posible evaluar una vez el libro está publicado.

«A los editores no les compensa económicamente ir sacando la obra poco a poco y yo tampoco tengo ganas de que mis editores pierdan dinero conmigo, así que hay que esperar a tener la obra completa para publicarla. Es una pena porque antes, cuando se sacaban las historias cada semana o cada mes, entre una y otra recibías las opiniones de los lectores y podías cambiar aquellas cosas que no funcionaban. Ahora eso ya no es posible».

Además de perder el contacto con el lector, la desaparición de las revistas periódicas y la fiebre de las novelas gráficas ha generado otros daños colaterales. Ahora, dibujantes de talento pero con poco oficio se ven obligados a desarrollar un formato demasiado extenso para profesionales que no dominan todavía la narración.

«En ocasiones leo novelas gráficas de gente joven que tienen un dibujo magnífico, pero cuya historia, después de cien páginas, no ha contado nada interesante o ha estado dando vueltas y vueltas. Por eso, un formato que está muy bien son las antologías que recopilan trabajos breves de diferentes dibujantes. En ellas los autores jóvenes pueden probar, mostrar sus cosas y se pueden dar a conocer a los lectores. Eso es mucho mejor para empezar que las novelas gráficas».

Aunque está atento a la actualidad del sector y a los nuevos autores de cómic, Bagge reconoce que prefiere releer los cómics de los ochenta. Por ejemplo, las obras de los hermanos Hernandez o Daniel Clowes. «En mi generación hacíamos mejores cómics», afirma entre risas pero convencido de ello, antes de dar su opinión sobre los jóvenes actuales.

«Odio a los jóvenes de hoy. Están todo el día en las redes sociales, juzgando, poniendo límites a todo y dando órdenes. Además, están como sobreprotegidos. Ahora tienen intolerancias a cosas tan habituales en Estados Unidos como los cacahuetes o la mantequilla de cacahuetes. Eso es porque se han pasado la infancia demasiado protegidos. Mi hermano y yo estábamos todo el día sucios, con las manos llenas de barro. Las manos sucias, eso sí que te inmuniza contra los cacahuetes».

Llegados a este punto, ¿significa esto que a las nuevas generaciones de jóvenes ya no les interesarán las aventuras de Buddy Bradley y sus amigos grunges?

«No, no creo. Hay gente joven que me dice que le gusta ‘Odio’ y eso es porque es un cómic intemporal. De hecho, si te paras a pensar, ‘Odio’ está estructurado como un triángulo amoroso, que es exactamente el mismo que se utilizaba en los cómics de Archie. Bueno, de hecho se lleva usando desde Shakespeare. Por eso es intemporal».

11 Nov 11:30

Os viquingos no Reino de Galiza

by Cilia Torna
As primeiras novas sobre a estadía dos viquingos no noso país poderían remontarse ao século VIII. Segundo o historiador sueco Melvinger, botando man das crónicas árabes, o primeiro contacto teríase...
11 Nov 11:28

La Diócesis obtiene en los ‘cepillos’ el 34 % de su capítulo de ingresos

by ARTURO REBOYRAS


11 Nov 11:25

O anuncio de Ratibrom, un clásico da publicidade en Galicia que cumpre 20 anos

by Campo Galego

“Ratibrom mata o rato cabrón”, “Con Ratibrom, nin rata nin rato”, “E deixa que coman….”, son frases que xa forman parte da cultura popular galega grazas aos anuncios de Impex Europa, unha empresa galega con sede en Vilagarcía de Arousa, que é líder en raticidas en España e Portugal con Ratibrom, o seu produto máis […]

La entrada O anuncio de Ratibrom, un clásico da publicidade en Galicia que cumpre 20 anos aparece primero en Campo Galego.

11 Nov 02:30

El PP abronca a la oposición por censurar “alegremente” los contratos a dedo que investiga el juez

by Cristina Huete

El PP considera “inquisitorial” la actitud de los grupos de oposición en el Parlamento gallego -En Marea, PSdeG y BNG- por pedir la dimisión del director general de Ordenación Forestal de la Xunta, Tomás Fernández-Couto, imputado por prevaricación por la concesión a dedo los helicópteros contraincendios de la Xunta a la empresa Inaer.

Seguir leyendo.

11 Nov 02:28

The Chill Roman Priests Who Worshipped a Goddess and Castrated Themselves

by Siobhan Ball

Three years ago, notorious men’s rights website Return of Kings hailed the virtues of the Roman empire in an article titled “The Roots of Masculinity in Ancient Rome.” “If we men want to renew our civilization…” its writer queried, “why not begin by adopting the very way of life that ushered our civilization into the once-great civilization it has been in the past?”

It’s no understatement to say that the alt-right loves the classics. Their all-white vision of retrograde masculinity in a toga is about as accurate as Marvel’s Thor is a depiction of Norse mythology—but it’s not a new one, either. We've been using the Romans to prop up our power narratives since their empire fell, reimagining them every time to align with whatever our current model of authoritarian virtue happens to be.

In reality, Rome was a multicultural empire where people of non-Roman descent could and frequently did attain citizen status, and where previously non-Roman customs and gods were adopted across the empire. Though still oppressive and toxic, ancient Rome’s sexual and gender norms were vastly different from any we have today—and nowhere is that clearer than the priesthood of Cybele, which became an integral part of Roman state religion after its introduction in 204 BCE.


Watch: Ex-Scientology Leader and Trans Icon Kate Bornstein on What It Takes to Survive


Hyper aware of their status as an arriviste civilization compared to their Greek, Etruscan, and Carthaginian neighbours —and that they'd lifted their state religion and much of their culture from the Greeks—the Romans were obsessed with the idea that Rome had been founded by survivors from the mythical city of Troy, a near Eastern city-state destroyed by Bronze Age-era Greece. This granted the Romans the same provenance as the cultures around them and justified their claim to the Greek gods and cultural touchstones of the Trojans.

In their quest to prove their Trojan roots, Rome adopted a powerful goddess called Cybele from Anatolia in modern-day Turkey, insisting that she was the lost mother goddess of ancient Troy and that they needed to reunite her with her people. This included stealing her sacred stone and importing it to Rome with a great deal of fanfare (because stealing other people's cultural treasures always does).

However, Cybele did not Romanize easily. Instead, she caused the Romans a great deal of anxiety by touching them right where it hurt: their fragile and tender masculinity.

Roman masculinity was a lot like the worst version of present-day toxic masculinity, with the act of penetration itself standing in for today’s aggressive performance of heterosexuality: A Roman man penetrated others regardless of gender. In doing so, he demonstrated his superiority and mastery over his partner (or, more frequently, his victim), and by extension the virility and dominance of Rome itself over the rest of the world.

Read more: The Gilded Age Starlet Whose Sexual Assault Prompted the 'Trial of the Century'

It was essential that Roman men were never penetrated, willingly or not—it was not only a failure of the individual's masculinity, but an attack on the collective identity of the state. Their understanding of gender was so closely tied to the body that even the involuntary removal of male genitalia was enough to remove the victim from the social category of manhood. The idea that anyone would willingly remove themselves from it and all the privileges it entailed was anathema to the way they thought about gender, power, honor, and shame.

Cybele herself may have begun as an entity known as Agdistis, a being of great power who was both male and female and bore the most beautiful man in the world, Attis. Agdistis, or Cybele, then fell in love with him and punished his marriage to a mortal woman by driving him to castrate himself. Overcome with remorse, they brought about his resurrection every year, bringing with it spring and the regrowth of vegetation.

In another version, Attis is a mortal priest, castrated by a king as punishment for defending himself against rape. In retaliation, Cybele sent a wild boar to ravage the region until locals placated her by ritually mourning Attis' death once a year. Yet another has Attis willingly castrating himself to ensure the fertility of the land and embraces a bi-gender identity, allowing them to serve Cybele as priest, lover, and charioteer in perpetuity.

Whichever version they followed, all of Cybele’s priests (known as galli) performed voluntary self-castration in honor of Attis as their final initiation into the cult. Afterwards, they dressed in women's clothing and presented as women for the rest of their lives.

"Their extraordinary gender expression made them marginal and transgressive."

It is impossible to attempt to divine the gender identity of individuals after their death, especially when they came from a culture that constructed gender differently from our own. However, it is a reasonable assumption that, while some of the priests may well have been cis men who felt the divine call, many others were trans feminine people who recognized themselves in Cybele’s priesthood and found a space in which to embrace their true identity.

“The galli were represented as objects of disgust in literature—voluntary self-castration was not what a good Roman man did—but there is no evidence that the priests themselves internalized this humiliation," Dr. Helen Morales, a classicist from the University of Santa Barbara, tells Broadly.

Certainly, while most Roman men and the state itself was disgusted by galli, enough citizens who were assigned male at birth saw value in becoming one that the Senate felt the need to enact legislation to prevent citizens from joining.

Despite this, Rome could not admit it had made a mistake and send the goddess home. That would be an admission of failure and a great loss of face, and they had already made Cybele an integral part of their claim to Trojan heritage. It would mean giving up their ruling house's claim to divine ancestry through descent from Aeneas, the Trojan son of Venus and one of the mythical founders of Rome.

Their solution was to divide the cult in two: They enclosed the galli within their temple precinct for most of the year and appointed a Roman official in charge of Cybele’s public festivals, the only time the galli were allowed out into the city. Eventually, the priesthood was even opened up to non-castrated citizen men, changing its nature entirely.

For More Stories Like This, Sign Up for Our Newsletter

Despite this, non-citizens continued to join the galli through the traditional method of self-castration and led processions through the streets of Rome, right up until the end of religious tolerance after the state adopted Christianity as the official faith. The galli are even thought to have spread across the empire, getting as far as Catterick in the north of England.

"The galli were a paradox,” says Morales. “Their extraordinary gender expression made them marginal and transgressive, but the official incorporation of their cult into Roman religion made them central and conferred legitimacy. They were both dehumanized because of their eunuch status and also close to divine because of their close relationship with the goddess."

Roman men may not have liked the galli , but they understood that the empire needed them, and it explains how a group of gender non-conforming people ended up so integral to Rome’s political legitimacy and claim to power. Rome was far from perfect, but it was a lot more interesting and diverse than right-wingers are willing to acknowledge.

11 Nov 02:28

AUTOBIOGRAFÍAS inspiradas en Gloria Fuertes

E. nació en Santo Domingo.

Mi madre era joven, cumplió los 15 conmigo dentro.

A los 3 años fui a una escuelita cercana.

A los 5 me vine para acá.

A los 12 me trajo mi madre una tarta de queso.

A los 9 años mi padre empezó a olvidarse de mí.

Aprendí a ser menos rebelde y a no echar de menos a nadie.

Empecé con los amores a los cinco hacia mi madre.

Lloraba por las noches

y quiero ser alguien en la vida por la lucha de mi madre

y honrar a las mujeres con alguna profesión como

policía, bombera o cualquier cosa donde no haya.


B. nació en San Pedro Sula,

segunda capital de Honduras,

pues fue muy tranquilo el parto de mi madre

ya que no tenía nada de dolor.

A los 3 años ya podía ir al baño sola

y a los 6 mi madre me dejó a cargo de mi abuela

pues tuvo que viajar a España para trabajar.

Yo era fuerte y valiente.

A los 9 años mi madre volvió de España

y a los 11 fui yo.

Por entonces yo ya había empezado con los amores en Honduras,

estábamos en la misma clase, lo quiero mucho, es mi mejor amigo.

Ahora llevo siete meses viviendo aquí.

A los dos meses de llegar quise volver a Honduras.

Aunque ya me estoy adaptando.

Charlo con mi madre por las noches y voy al cole mucho, demasiado.

Extraño a mi familia y amistades.

Y quiero una fiesta por mi quince cumpleaños

y conseguir una beca para ir a la Universidad.


A. nació en Madrid

pues fue muy difícil el parto de mi madre.

A los 3 años ya me podía vestir solo

y a los 6 me fui a Valencia de vacaciones.

A los 9 años ya iba solo al cole.

A los 12 años voy a viajar a Ecuador.

Aprendí a valorar lo que tengo

y a ir con mi familia a todos lados.

Por entonces empecé con los amores de mis primos.

Quise conocer a mi abuelo

pero no pude porque se murió.

Luego compramos los billetes de avión

para conocer a mi abuela.

Por las noches hablo con mis primos

y voy y llamo a mi abuela.

He estado tanto tiempo para ir a Ecuador

y quiero llegar al cementerio para ver a todos los

que me dijeron que me iban a esperar.


R. nació en Taza, Marruecos

pues fue muy alegre el parto de mi madre

que eran 5 hermanas, todas chicas menos yo.

A los tres años empecé a espabilarme.

A los seis cambié de estilo.

Yo era educado y espabilado y algo chulo

A los 8 años murió mi abuelo.

A los 9 años mi tía murió asesinada de su propio marido.

A los 10 años vine a España, dejé muchos queridos.

A los 11 vino mi abuela a España, la única con vida.

Aprendí a vivir la vida y a querer a mi familia

y a ir al parque, iba en bici a todos sitios.

Por entonces empecé a amar a mi madre.

Dormía como un tronco lleno de vida por las noches y

voy donde mi abuela por la mañana.

He cambiado de todo, hasta de país

y quiero ser astronauta, el único sueño de mi vida.


A. nació en Irak

pues muy fácil el parto de mi madre.

Madre que tuvo cesárea y estaba nerviosa.

A los 3 años me hice foto con mi familia y

a los 6 fui al cole.

Yo era positiva, ordenada y feliz.

A los 9 años me rompí una pierna.

Y a los 12 años me pilló la guerra.

Tuve que ir a Suecia

cuando dejé a mi padre en Irak.

Aprendí a nadar un poco, que la

vida no es sólo amor y que hay diablos.

Mis amores: María, Ana, padres, hermanos,

Carmen, amigos, Yara, Iraq, España,

el cole, el mundo, la vida

y quiero paz, mi padre,

pasaporte de España.

11 Nov 02:25

Alcampo reactiva sus inversiones en Galicia 20 años después de su última apertura

by Elisa Lois

La compañía Auchan Retail España, promotora de los hipermercados Alcampo, ha reactivado su política de expansión en Galicia tras tres décadas de implantación y transcurridos más de 20 años desde la apertura de su último establecimiento en Santiago en el año 1995. La multinacional abrirá la semana que viene en Vilagarcía de Arousa su sexto centro comercial en la comunidad, el tercero en la provincia de Pontevedra, con una inversión de 7,5 millones de euros.

Seguir leyendo.

11 Nov 02:22

Oh, Great, the New Dune Screenplay Is Finished. Yay?

by Kaila Hale-Stern

Dune author Frank Herbert’s son Brian announced that the screenplay for the latest attempt to bring his father’s 1965 blockbuster novel to the big screen is complete, and—no. I’m sorry. I can’t do this. I cannot pretend to care about this Dune adaptation, or, frankly, about Dune.

Look, in my mind, Dune is basically cursed as a literary thing that just really doesn’t translate onto the screen. By all accounts, as a family-focused interplanetary space opera with lots of psychics and sex and battles and giant fearsome worms to ride, it should do just fine; it should play out like Star Wars with, somehow, even more pathos.

Yet the history of Dune in movie form seems damned: David Lynch was so unhappy with the final version of the 1984 film that he wrote and directed that he distanced himself from the project thereafter; the last time I saw his Dune aired, the movie was credited to director “Alan Smithee,” a pseudonym directors use when they don’t want to be associated with the finished work.

Roger Ebert called Lynch’s Dune the worst film of the year, writing, “This movie is a real mess, an incomprehensible, ugly, unstructured, pointless excursion into the murkier realms of one of the most confusing screenplays of all time.” And Lynch’s Dune emerged after many, many other previous attempts at productions had guttered and gone out.

Since Lynch’s now-fabled Dune disaster, the book has remained a property that people are convinced still needs to be filmed. Directors Peter Berg and Pierre Morel were both attached to more recent Dune movie projects that collapsed. The Syfy channel had more success with their miniseries adaptations Frank Herbert’s Dune and Children of Dune, which won high ratings but did not gain the series any particular foothold among people who were not already dedicated science fiction fans. Tor.com called the miniseries “The Most Okay Adaptation of the Book to Date,” which feels like damning with faint praise, or, at least, not the highest of bars to clear.

So fans of Dune (and there are a lot of fans of Dune) were rightfully thrilled when director Denis Villeneuve (Arrival, Blade Runner 2049) signed on to the most recent incarnation of a Dune movie. Villeneuve clearly knows how to tell a science fiction story, or at least make them look good. The screenplay for his Dune appears to be some kind of collaboration, according to Syfy, between screenwriter Eric Roth (Forrest Gump), Brian Herbert, and Kevin J. Anderson (who have cowritten prequels to Frank Herbert’s original Dune books). These are some writers who know Dune well and can likely deliver a faithful adaptation! Yet the fact remains that Dune‘s decades-long resistance to cinematic translation might just mean it’s not fated to play out well onscreen. And that should be okay.

I know that this is going to be an incredibly unpopular opinion, but I don’t love Dune. The pacing of the first novel is wildly varying, and a lot of the big themes that make it an Important Work—grappling with clashing cultures, environmentalism, imperialism, messianic prophecies, gender politics and more—don’t necessarily lend themselves to easily scripted scenes, nor easily readable ones.

And while several friends that I adore are going to now unfriend me, when I finally read Dune I found it boring and dense, lacking any kind of empathy or warmth or reason to care about it at all. I thought the writing ungraceful, the characters unsympathetic, and the plot painfully foreshadowed and predictable. This take on “why Frank Herbert’s Dune sucks” made me feel like I was at least not alone in the universe, because my own distaste for Dune seems so wildly contrasted with the adoration and affection many people whose taste I otherwise trust seem to have.

I don’t know; maybe I came to Dune too late and would have merrily joined the bandwagon when I was 12. I’m ready for you to tell me all the reasons why I am wrong in the comments; disliking Dune unmoors me as a science fiction fan. I am grateful for its influence in cementing science fiction as a genre with a broad readership, and for helping to inspire many later books and movies that I love. But appreciating Dune‘s cultural impact does not mean that I can regard it as a masterpiece of fiction.

Some of you are thinking: hey, Kaila, lay off, people can like different things, why do you have to care about this movie at all? And you are right, of course. But it feels wasteful to me that so much time and energy and money and resources will go into yet another attempt at telling this tale that has already had so many chances. Meanwhile, there is a galaxy of bold new books featuring every kind of diversity and messages we need to hear in our more modern world that will go unadapted.

Even if I was the Dune fangirl that I wish I could be, I think I would maintain a considerable amount of trepidation about these plans for Denis Villeneuve’s Dune. The history of on-screen Dunes relates that this is a story that struggles to be told, and may not need to be told at all. I wish they had let sleeping sandworms lie.

(via Syfy, image: Universal Pictures)

Want more stories like this? Become a subscriber and support the site!

The Mary Sue has a strict comment policy that forbids, but is not limited to, personal insults toward anyone, hate speech, and trolling.—

11 Nov 02:21

Pesar polo falecemento do independentista Duarte Abad

by X.M.P.
Natural de Portosín, vivía desde hai tempo na Coruña, onde traballaba como peixeiro. Foi acoitelado na madrugada desta sexta feira cando saía de casa onde vivía coa súa...
11 Nov 02:19

Buscan a un niño de 14 años desaparecido en Arteixo (A Coruña) desde el miércoles

Un niño 14 años de edad figura como desaparecido desde el pasado miércoles, día 8, en la localidad coruñesa de Arteixo. Se trata de Esteban Forner Torres, que mide 1,75 metros, es moreno y de pelo castaño corto.
11 Nov 02:16

Jorge Suárez ve «miseria política» en Ferrol: «Non estamos á altura da cidade»

by Salgado
Jorge Suárez habla con los medios tras el pleno de este viernes (foto: Mero Barral / 13fotos para Ferrol360)

Jorge Suárez habla con los medios tras el pleno de este viernes (foto: Mero Barral / 13fotos para Ferrol360)

RAÚL SALGADO / MERO BARRAL | Ferrol | Viernes 10 noviembre 2017 | 19:30

Segundos después de que culminase el pleno, discurso en clave de autocrítica por parte del alcalde. Jorge Suárez, eso sí, también ha cargado contra la oposición. «Non estamos á altura da cidade; a imaxe é lamentable», ha dicho. Aplazado otra vez el debate sobre la tasa del saneamiento, ha estimado que vale «calquera escusa para asfixiar a este goberno local».

En declaraciones a los medios, ha lamentado que sigan las divergencias en torno a este asunto «unha vez máis» y después de más de «un ano e medio». Una muestra, ha remarcado, de una «miseria da clase política ferrolá» que «atinxe aos 25 concelleiros». Insiste en que el «saneamento é real» y que ayudará a regenerar los bancos de marisqueo.

Sin embargo, «neste salón o único que facemos é lanzarnos pedradas á cabeza; moita xente arrógase a voz da cidade e representan a 5 ou 6». Pide «traballar en positivo» frente a la solicitud del PP para que emita un informe el Consello Consultivo antes de votar: «Cando chegue pedirá un da Santa Sé ou da Igrexa luterá, así ata a fin dos tempos».

Álvaro Montes y Jorge Suárez charlan tras el pleno de este viernes (foto: Mero Barral / 13fotos para Ferrol360)

Álvaro Montes y Jorge Suárez charlan tras el pleno de este viernes (foto: Mero Barral / 13fotos para Ferrol360)

Para el regidor, todo lo ocurrido se enmarca en una «manobra estudiada de desgaste»; el objetivo, «asfixiarnos». Censura que se puedan «poñer en risco 70 postos de traballo» en Emafesa o que el servicio deje de prestarse al «desaparecer» una firma con el 51 % de su accionariado en manos públicas.

¿Solicitará los informes que reclama el PP? «Dende logo que non, non son preceptivos», ha respondido. Prevé convocar «un pleno de forma inmediata, o antes posible», y niega que sea una «ameaza» sostener que el voto en contra tendría consecuencias legales. Esa conclusión parte del «informe dun avogado» que actúa «libremente; non poden inventar as leis».

Cuestionado por la petición de junta de portavoces, ha sugerido que se adoptarán «as decisións oportunas», pero que no se convocan «para non ir a elas, o que fai a señora Sestayo; está moi ben facer numeriños, pero hai que dar o callo». No ha acudido a reuniones de la Mancomunidad, ha aseverado, «dende a súa constitución».

Beatriz Sestayo y Germán Costoya, en el salón de plenos tras la sesión de este viernes (foto: Mero Barral / 13fotos para Ferrol360)

Beatriz Sestayo y Germán Costoya, en el salón de plenos tras la sesión de este viernes (foto: Mero Barral / 13fotos para Ferrol360)

En relación con el saneamiento, Jorge Suárez ha apreciado que el «tempo de negociación está esgotado, non se poden cargar as tintas contra habilitados nacionais». «A única responsabilidade é dos 25 concelleiros; en canto este pleno aprobe unha taxa, o financiamento bancario sería inmediato para a empresa mixta», ha avanzado.

El regidor ha abogado por una «solución inmediata a este problema» para que la «empresa privada non se aproveite dos intereses públicos». Mientras tanto, el 21 de noviembre, límite fijado por Urbaser, se aproxima. ¿Se celebrará un pleno a tiempo? «Estou seguro, convocaremos de forma inmediata», ha reiterado.

Manifiesta, por último, que no va a «solicitar ningún informe, está todo informado e requeteinformado». No habrá otra retirada del punto del orden del día, ha aclarado, porque «só se pode facer unha vez». Si se pudiese, ha finalizado, se estaría «convocando un pleno cada media hora».

10 Nov 16:58

Coffin Joe: The Strange World of José Mojica Marins (2001)

by noreply@blogger.com (David Arthur)
Coffin Joe: The Strange World of José Mojica Marins (2001)
aka Maldito - O Estranho Mundo de José Mojica Marins
Genre: Documentary
Country: Brazil | Director: André Barcinski & Ivan Finotti
Language: Portuguese | Subtitles: English (Hardcoded)
Aspect ratio: 1.33:1 | Length: 65mn
Dvdrip H264 Mkv - 768x576 - 25fps - 1.30gb
http://www.imdb.com/title/tt0278396/

The first documentary on José Mojica Marins's (the legendary Zé do Caixão or Coffin Joe) life and work. The film tells Mojica's history, from his poor childhood in Vila Anastácio, São Paulo (Brazil), until his success abroad in the '90s.
 Coffin Joe: The Strange World of José Mojica Marins (2001)
10 Nov 16:56

I Love You, Daddy — Louis C.K.’s Woody Allen homage — will not be released

by Caroline Framke

The new film is stuck in limbo after a report details sexual harassment allegations against C.K.

The New York premiere of Louis C.K.’s I Love You, Daddy was canceled unceremoniously hours before it was set to begin, for reasons that quickly became clear when the New York Times released a report shedding light on several sexual harassment accusations against C.K.

Now, less than 24 hours after that report dropped, the release of I Love You, Daddy has been canceled altogether.

The film’s distribution company, The Orchard, confirmed as much in a brief statement to Variety the morning of November 10 that reads, in its entirety, “The Orchard will not be moving forward with the release of I Love You, Daddy.” As Indiewire points out, the movie had already been made available to critics after it premiered at the Toronto International Film Festival in September, but now will no longer be eligible for awards consideration.

Lest this seem like a hasty decision, consider what I Love You, Daddy is about: a frustrated TV writer (C.K.) struggles to grapple with his teenage daughter (Chloe Grace Moretz) falling for a filmmaker 50 years her senior (John Malkovich). One scene features Charlie Day pantomiming masturbation during a work meeting — a scene that no doubt would have been received differently after the New York Times report, given that it alleges C.K.’s MO was to corner women, sometimes at work, in order to masturbate in front of them.

In response, Moretz’s publicist told the LA Times that the actress had decided to stop promoting the movie two weeks ago, when she “was made aware” of possible allegations against C.K. Day also said he would not promote it, saying he “was as appalled as everyone to read the allegations made in the New York Times. I do not condone sexual misconduct and, in light of the allegations, will not be promoting the movie further.”

Now, it seems, there won’t be a movie to promote at all.

10 Nov 16:54

VA – Noise Reduction System: Formative European Electronica 1974-1984 (2017)

by exy

Noise Reduction SystemA little over a year after Cherry Red released Close to the Noise Floor: Formative UK Electronica 1975- 1984, the label cast their net farther for another engrossing four-disc set of challenging, primarily subterranean sounds made with drum machines and synthesizers. Noise Reduction System: Formative European Electronica 1974-1984 does include contributions from some well-known explorers of progressive electronic music, such as Cluster, Klaus Schulze, Yello, and Front 242, all of whom are present with foundational material. There’s also Vangelis, whose “Multi-Track Suggestion” was originally released by a major-label — and preceded the Academy Award-winning Chariots of Fire by only one year — yet the snappy track is snug between spasms from…

573 MB  320 ** FLAC

..cassette-bound micro-label unknowns Ericka Irganon (the juddering “Petite Otite”) and Van Kaye + Ignit (the Throbbing Gristle-y “Love You Generator). Most exceptional of all is “Biomutanten” from les Vampyrettes, a one-off “horror with comfort” collaboration between studio wizard Conny Plank and Can’s Holger Czukay that resembles a copy of Kevin Ayers’ “Song from the Bottom of a Well” dredged from a body of industrial sludge. Otherwise, this is a showcase for obscure cult heroes with phonetically delightful names like Diseño Corbusier, Esplendor Geometrico, and Gagarin Kombinaatti (the latter featuring Mika Vainio, long before he was elevated to demigod status as one-half of Pan Sonic). The approaches, from improvised noise pieces to concise electronic pop songs, are almost as numerous and far-flung as the represented outposts. A significant portion of the tracks appears on compact disc for the first time. Only a few previously resurfaced on legitimate compilations or via reissues from specialist nodes such as Minimal Wave and Dark Entries. Like Close to the Noise Floor, the attached booklet leads with an essay from Dave Henderson, who documented these movements in the U.K. weekly Sounds, and includes information on each track, often provided by the musicians.

10 Nov 16:51

I Asked Women To Tell Me What They *Didn’t* Post On Instagram, And It’s The Best Thing I’ve Ever Done For My Mental Health

by Chrissy Stockton

In the middle of one of a very bad year I signed up for a yoga retreat because my anxiety was out of control and it was worth being embarrassed about my lack of yoga skills for the promise of some peace of mind. “You’re always on vacation,” a friend commented on one of the photos I uploaded to Instagram. I laughed out loud when I saw it, if she only knew how much I was struggling right now. There was nothing glamorous here, nothing to be jealous of — but I realized that’s not how it looked from the outside even though I wasn’t intentionally putting on any kind of facade.

A few years ago I asked a group of women to tell the story behind one of their Instagram photos for an article and it was really powerful. There was a feeling of relief that accompanied reading each story. I’m smart enough to know, consciously, that it’s only going to stress me out to compare my real life to everyone’s highlights (which are, naturally, what people post about), but I still think those feelings of insecurity and FOMO and the worry that I might be the only person who doesn’t have everything figured out get absorbed anyway. The feeling I had while reading these stories was that of undoing damage I didn’t know I had. I realized how normal all my messiness is, and I wanted other people to experience this relief as well, so I turned the project into a book.

What I Didn’t Post on Instagram is a collection of short essays about real lives and the things we filter out before we present them to the outside world. I’ve been collecting bite-sized versions of these stories the book’s contributors and readers have posted on social media below — it’s a kind of shortcut to understanding how powerful this book really is.

You can add your story to this article by posting it on your social media with #WhatIDidntPostonInstagram or sending it to whatididntpost@thoughtcatalog.com

People fawn over pics of my newborn

“What the first few weeks of motherhood are REALLY like: I was too exhausted to put the straps of my tank top on.”


Sometimes I use a timer to take pics

“You wouldn’t realize it, but I’m alone here.”


Sometimes pics are for the person taking them, not the viewer

“Reality: My boyfriend had just broken up with me and my eyes were still puffy from crying over it. I was sitting outside, working, feeling sorry for myself and decided to post this (sideview so you can’t see the puffiness) photo with an inspiring caption to hopefully inspire myself out of my funk. Months later, I reposted it to remind myself that in time, yes, healing is possible.”


You don’t see everything that leads up to a happy moment

“My mom took this picture and she said, “that’s your real smile.” What she didn’t know was I spent 30 minutes in the car alone crying before meeting her because I got my heart broken and it took everything and a few drinks to hold it together that day. This was a happy moment, but it was a really tough day and no one even knew it.”


No one’s life is perfect

“This is the view at my parents’ lake house in Atlanta. I was lucky enough to get to live here all summer. I was surrounded by my amazing family every day, and the sun was always shining. But I was so sick. Mentally and physically. I have Crohn’s Disease and it flared up this summer. I could barely eat. Everything went right through me. I was on a diet of about 5 things. I was too sick to work. Even the act of getting out of bed took everything out of me. I felt constantly anxious and depressed, like I was always on the verge of a breakdown. I spent the days wondering why I couldn’t be and feel like everyone else, instead of embracing my reality and making the most of it. The view all summer was beautiful, but I didn’t see it because I was too busy feeling trapped inside my own mind and body.”


You never know what someone is struggling with behind the scenes

“Here I am at a fancy winery with my friends. They all make so much more than me that I am drowning in credit card debt trying to keep up with them.”


Everyone’s relationships are up and down

“The caption to this picture would be “Staycation with my babe.” The truth is that my now ex-boyfriend decided to plan a romantic weekend for us at the W hotel to decide if he was still interested in me or not. He wasn’t. I was completely clueless. After getting out of a two year relationship I had promised myself to swear off men, until this guy came along. He told me how much he liked me, how beautiful I was, how he couldn’t stop thinking about me and how I should give him a chance. I did, and 4 days after that romantic stay-cation he dumped me. There I was, heartbroken and devastated AGAIN. And then on top of that I had to deal with the comments I got when I changed my relationship status on Facebook back to “single” – “Wait didn’t you guys just have that romantic weekend at the W?’”


People document the good things in their life, not the bad

“I’m struggling with depression right now. My life looks charmed and beautiful and happy and nobody would know that I wake up every day with dread and anxiety and helplessness. People see that I’m adventuring all around a beautiful city, but what I wouldn’t put on Instagram is a picture of the couch I sat on last night as I explained to a therapist how my last resort would be to go on antidepressants, but that secretly inside thought I probably needed to be on them. I’m scared and I’m struggling.”


Laughing for the photo

“This is me on the roof of my building forcing myself to laugh. Every time I make my best friend take photos of me I remember that I’ve been single for 5 years and don’t have anyone to be in the photo with me. I’m just alone. My hair looks good though.”


Everyone feels lost sometimes

“This photo was taken shortly after I moved out of my apartment in the city to a small suburban town. I was depressed, felt I had a loss of control over my life, was wondering if I was living my life for me or always for other people, and I was just unexplainably sad. My boyfriend and I took a walk around this lake, thought some sun and nature would make me feel good. I think it helped but when we got home I still missed what I left behind and felt lost in the place I currently was.”


Everyone gets worried about how others will view them

“One thing I noticed is that I don’t post that much because every time I go to post something I think, “Why would anyone care what I have to say about this?” And I have to have this pep talk with myself every time I go to post something and then I obsess over the caption for at least 30 minutes wondering, “Does this sound stupid?” “Did I spell anything wrong?” “Is that really how I feel?” “This is a shit picture. [insert name here] would have done a better job.” Then I usually delete it. It’s probably why I don’t post pictures of just me, unless I’m with other people. And I tend to stick to pictures of landscapes or things. It’s easier to celebrate, or simply put others out there, even objects, than it is to put myself out there.”


We even worry about being good enough dog moms

“I have a ton of anxiety about whether or not I’m a good companion for my dog. He’s so anxious, just like me, and I fear often that my understanding of his “needs” is really just projections of my own feelings of inadequacy as a caretaker. If I’d raised him differently, would he be a different dog? What if he doesn’t get enough walks, enough time, enough face snuggles? The short answer is: he doesn’t. He never will. He is innocent and deserves everything in the world and I will always fall short. But here, at least, he looks relaxed and pensive and happy, and I hope he actually is.”


Some people choose what to post based on what will get the most likes

“I photograph a lot of the food I eat, but I also don’t photograph a lot of my salads, green juices and (especially) the gym sessions to counter the more indulgent stuff. Nobody’s interested in those things — they just want to have their cake and eat it, too, so I don’t post the reality of it all. The reality is, the reality doesn’t perform as well.”


Everyone has cropped the equivalent of cat puke out of one of their photos

“I cropped out the dirty laundry and the cat puke on the rug.”


“This is me appearing to be enjoying my first cup of coffee in the morning. I captioned this with one song from FRIENDS “Mornings are Here,” making it seem like I’ve had a great sleep and I was all up and ready for another great day.

Truth is, I wasn’t able to get even a wink of sleep. I stayed up all night thinking about all the things I struggle to shut down night after night. I couldn’t sleep because as it turns out, sleeping does not stop all the anxiety creeping all over me, almost eating me alive. I couldn’t sleep not because I couldn’t completely, but because I’m scared about all the other episodes of my past showing up in my dreams.”


“I took this photo by shoving my phone in between the wedge of a garbage can and turning on the self timer because no one else was really around and the people who were there didn’t speak English. I was traveling alone in Sydney, which might have looked glamorous from photos but I was really, really lonely and sad. I left the states in May and this photo was taken at the end of September. People always commented on my pictures saying how jealous they were but no one really knew how hard it was to be so far away in such a beautiful, busy place but feel so alone and out of place. I didn’t want to admit that I wasn’t having the time of my life because I didn’t want to feel like I failed to some degree or that this “life of travel” wasn’t all I hoped it would be. There’s a lot the camera doesn’t capture.”


“For the first time in weeks, I wanted to actually leave my apartment and do something. My cousin Samantha finally convinced me we should go grab some coffee at this local coffeehouse I had become obsessed with. She fixed my hair a different way. I threw on a small bit of makeup. When we ordered our coffee and sat down, it was taking all I had not to break down. “I don’t think he and I are going to last much longer.” We both glanced down to my left hand holding the forgoes diamond ring. I had been engaged to the first man I had ever loved for about 8 months. By all accounts, we were a great couple. We were well liked, we were in love, and I was happier than I ever could’ve dreamed at the prospect of spending the rest of my life with who I viewed to be my best friend. What I expected to be stressed about was wedding planning and getting everything prepared for a new life. Instead, I had been stressing because our relationship didn’t even look like it would survive at all. What had started as simple suggestions about how I lived (“you should be more organized. Maybe try to find a better job.”) turned into frustrations and fights. I couldn’t change myself overnight, and despite that I certainly tried, there was always a new thing to work on, a new way to make myself better- a new way that I was falling short.

In the meantime, all anyone around me could ask was “so when is the wedding?” Or what flowers we wanted. Or where it would be. Or had I purchased my dress yet? We had started quickly getting things together in the beginning of the engagement, but after two months we didn’t spend money on it because I still had “progress to make.” With each new question from well-intended strangers asking about what was potentially to be the best day of my life, I would try not to lose my composure. I would always wait until I made it home before I let a smile leave my face.

By month 8, I was emotionally, mentally, and physically drained. I couldn’t remember the last time I had been happy for more than a day or two in a row. I was having a hard time remembering the last time I’d been happy, period. So when Samantha asked me if I wanted to talk about things, I broke down and told her everything. She took it all in, sighed, and said “i guess if it’s meant to happen, then it will.” We sat still for a moment, until she asked if she could take a picture of me. “You look so pretty today.” She gave me a moment to pose, and then I glanced down at my left hand again. All my picture lately had been overshadowed by this sparkling diamond- no one could talk about anything else. So, I slipped my left hand just out of view of the shot, so the focus was on me, not on a ring that felt heavier every single day.

I posted the picture that afternoon- the first time I had smiled in a long time that felt genuine in some way. The next day, my relationship would end, and although it would be devastating, I would look at this picture from time to time, to remind myself it was better than being a girl who tried to pretend she had everything together when she was barely holding herself together.

Sometimes, it’s better to just admit you don’t, and simply let go.”


#Relationshipgoals

“When I gave him the sketchbook containing this and several other sketches and drawings of us and some milestones in our relationship, he couldn’t stop crying. It was then that he told me that originally he had come to break up with me because he didn’t want to get stuck with a girl like me. But this gesture of mine made him change his mind, and that he couldn’t believe that he was about to break-up with a person who loved him so much. Indeed, I was willing to get stuck with him for a lifetime.

But ultimately he did dump me for another girl. People commented on this picture, “#relationshipgoals”, “Stop making everyone jealous”, “I wish I had someone who’d do anything like this for me.”

His opinions were quite the contrary. He couldn’t think of any future with me.”


I don’t post those

“After posting yet another accomplishment pic in a long line of happy pics; winning a paddle board race, camping with my dog, beautiful sunsets on the water, aerial yoga, cycling in the mountains

A friend posted, “Is there anything you can’t excel at?” I just said, “I don’t post those.”

What I didn’t post was that I was a failure at relationships. A real failure with 3 divorces and a string of awesome boyfriends. I am not jealous of anyone’s possessions but I am jealous and in awe of those who can have accomplished long lasting and loving relationships. I know it’s not easy and I’m willing to work at it but why can’t I do THAT one thing?”


The reason for the vacation

“This post was captioned with a quote about adventuring and bragging about solo bikepacking but the reality was I had just reported my sexual assault and was getting threats from my rapist while dealing with my Dad’s terminal cancer. I couldn’t sleep and I could feel a relapse creeping up so I packed my bag took my dog and stayed in the deep forest until I felt safe. I cried and felt helpless and contemplated never coming back. I was miserable. ”


I like to pretend I’m somewhere else

“I took this picture in Norway — it’s just one of the many travel photos that litter my feed. People always comment saying they wish they could travel as often as I do, but honestly, I only ever do it when my depression starts getting bad and I get this overwhelming urge to run from my problems. I like to pretend that if I’m somewhere else, I can be someone else, and that maybe, just maybe, that person knows how to be happy.”

You can add your story to this article by posting it on your social media with #WhatIDidntPostonInstagram or sending it to whatididntpost@thoughtcatalog.com

TC mark

📸 Get your copy of What I Didn’t Post on Instagram here.

10 Nov 16:33

El sindicato baila: las primeras grabaciones de Los Lobos

by Daniel Salgado

Los Lobos. Foto: Getty.

Más o menos hacia 1987, el mundo descubrió el rock chicano. Toda la primera cara de la banda sonora de La Bamba, biopic sobre la corta vida del rocker Ritchie Valens, venía firmada por Los Lobos. La canción homónima sonó por doquier y se convirtió en carne de recopilatorio y festejos varios, tan socorrida como, por caso, «Come on Eileen» de Dexy’s Midnight Runners. Apenas otra banda del este de Los Ángeles —así titularon su segundo elepé en 1978—, en realidad Los Lobos eran un secreto a voces. How the wolf will survive? (1984) los había situado en el centro de la geografía del discutido nuevo rock americano. Y los más enterados habían advertido la potente singularidad de su propuesta: folclore mexicano americano electrificado, rock & roll mestizo, The Band se va por corridos, soul latino, música migrante. Su prehistoria, acústica, militante y orgullosa, sirve para trazar esa línea que viene del pasado y va al futuro de la que los músicos hablaban en el imprescindible documento audiovisual Los Lobos del Este de Los Ángeles.

Sí Se Puede! se llama el rastro fonográfico más antiguo del grupo de César Rosas, David Hidalgo, Louie Pérez y Conrad Lozano. Registrado en septiembre de 1976 y publicado al año siguiente, fue una grabación a beneficio del sindicato United Farm Workers of America (Campesinos Unidos de América). «Una antología de canciones originales compuestas por miembros reales de la UFW y por otros que han apoyado su lucha por la justicia y la dignidad en los campos agrícolas de América», rezan las notas del disco. En el que Los Lobos hicieron de banda de acompañamiento para las voces de Carmen Moreno, Ramón Tiguere Rodríguez, Gerre González, Raul Brambila, el coro infantil de la escuela Santa Isabel de Los Ángeles, la niña Diana Cruz o los hermanos Salas del grupo Tierra. El resultado, una obra de agitación y propaganda que utiliza los géneros populares de la música mexicana para informar a los obreros del campo sobre cómo resistir la opresión. La CNN de los chicanos, por parafrasear la definición del rap ofrecida en su día por Chuck D.

«Este álbum refleja el espíritu y la vitalidad que han sostenido a los campesinos en los buenos y en los malos tiempos», escribe en la carpeta César Chávez, legendario líder de la UFW, «celebra el amor y la solidaridad que compartimos y que siempre serán apreciadas dentro de nuestro movimiento». A ritmo de corrido, bolero o son jarocho, Los Lobos impulsan letras que llaman a la huelga, condenan a los esquiroles, ensalzan el papel de las mujeres en el campesinado organizado, recuerdan la resistencia indígena como antecedente de la lucha en curso o desafían a la patronal mediante la no violencia. «Viva la revolución / viva nuestra asociación / viva huelga en general // Viva la huelga en el fi / viva la causa en la historia / la raza llena de gloria / la victoria va a cumplir», expone el contagioso estribillo de «Huelga en general», cuya letra escribió Luis Valdez. Quien, por cierto, había creado El Teatro Campesino, componía para los cantantes del movimiento agrario y años después sería el cineasta encargado de guionizar y dirigir La Bamba.

Pero era 1976 y los campesinos migrantes e hijos de migrantes peleaban por sus derechos contra los propietarios de la tierra y la agroindustria en California. La United Farm Workers of America había sido fundada diez años antes como resultado de la fusión de dos sindicatos. César Chávez y Dolores Huerta encabezaron la nueva organización. «El sesenta y dos / se asoció con César Chávez / Y entre él y la Dolores / formularon una unión / que llegó a cambiar les leyes», dice el corrido que lleva su nombre, obra de Carmen Moreno, que continúa: «Y un dia en Arizona / la gente decía / “Ay Dolores, no se puede!” / La Dolores les contesta / “Esto sera nuestro grito / ¡Sí se puede! ¡Sí se puede!”». Canciones crónica que Los Lobos, con los que todavía formaba su misterioso fundador Frank Gonzáles, transportaban con energía de guitarrones, requintos, charangos, mandolinas, jarochos y vihuelas.

La épica de Chávez y Huerta fue contribuir a armar la UFW puerta a puerta, desde abajo. Autoorganización campesina. Y con esa herramienta, enfrentar el capitalismo estadounidense realmente existente: violencia patronal extrema, asesinato habitual de piquetes, inexistencia de derechos laborales. Eran los años setenta, cuando se edita Sí Se Puede!, y la virulencia reinaba en las calles. Pese a la represión, el sindicato adoptó oficialmente métodos de no violencia «inspirados en Gandhi y Martin Luther King Jr». «Apuntaron a la Huerta / César Chávez les decía / Vamos a ganar / esta huelga sin violencia / la revolución social / hay que ganarla con la paz / derramar sangre no es ciencia», explica el «Corrido de Dolores Huerta #39». No son solo periodismo los cortes de este elepé, sino manual de instrucciones, refuerzo ideológico, el baile al servicio de la comprensión de la realidad y la búsqueda de salidas a una situación inaceptable.

Sí Se Puede!, cuya grabación en los estudios de A&M Records facilitó el capo  —y músico de easy listening — Herb Albert, también contiene desvíos líricos de melodías populares. El son jarocho tradicional «Telingo Lingo» se convierte, en boca de César Rosas, en una advertencia solidaria: «Como estamos en huelga / no se puede comer uva / ni tampoco ensalada / por la huelga de lechuga / Telingo lingo lingo / telingo lingo la / qué bonitas las chicanas por acá». Y al «De colores» que abre el disco, cantado por los niños de la escuela Santa Isabel, se le integra una arenga sindicalista a cargo de Alfonso Tafoya. Aquellos Lobos del este de Los Ángeles, como eran conocidos desde su puesta en marcha hacia el año 1972, combinaban la militancia procampesina y migrante con bodas, banquetes, bautizos, asambleas estudiantiles, fiestas de jardín o restaurantes. Músicos de clase obrera, imbuidos del folclore de la raza, su siguiente elepé —Los Lobos del Este de Los Angeles o Just Antother Band from East L.A., de 1978— abandonaría el tono explícitamente político pero no el orgullo chicano ni las raíces acústicas.

Los Lobos también se habían educado en los sonidos del rock & roll. Y, hacia el cambio de década, inician su propio proceso de electrificación. Lo relata Carlos Rego en su monografía Nuevo Rock Americano, años 80. Luces y sombras de un espejismo. En 1980, abrieron un concierto para PIL, «la abrasiva banda que había puesto en pie Johnny Rotten tras el descalabro de los Sex Pistols», a propuesta de su amigo punk chicano Tito Larriva de The Plugz. El respetable, claro, no se lo tomó muy bien. Como aquellos legendarios 23 minutes over Brussels de Suicide como teloneros de Elvis Costello, a Los Lobos les costó aguantar los escupitajos. «Cuando los proyectiles comenzaron a ser sólidos, literalmente huyeron corriendo», expone Rego. Aquellos diez minutos resultaron decisivos. «En los camerinos nuestras familias no dejaban de llorar, pero nosotros teníamos una extraña risa tonta en la cara», recuerda Louie Pérez, «como si todos pensáramos “venga, hagámoslo otra vez, maldita sea”». Y optaron por recuperar las guitarras eléctricas que habían aparcado tras sus primeros devaneos musicales adolescentes. El minielepé …And a time to dance (1983) fue el brillante primer paso eléctrico de los del este de Los Ángeles. Solo La pistola y el corazón, publicado en 1988, recuperaría momentáneamente el eco de aquellos maravillos años folclóricos.

«A través de su carrera es posible ver Los Lobos de dos manera diferentes», acertaba a resumir un agudo bloguero que firma como Sgt. Tanuki, «como una banda mexicano americana tradicional que abraza el rock, o como una pandilla de rockers que abrazan la tradición mexicano americana. Ambas cosas son ciertas». Sí se puede! y su sindicalismo bailable permanecieron fuera de catálogo hasta 2014. Y, por supuesto, el rock chicano ya existía antes (Santana, Malo, Cannibal & the Headhunters, Sapo) de que Los Lobos grabasen su versión de «La Bamba» para el biopic de Ritchie Valens dirigido por Louis Valdez.

10 Nov 03:10

The Season 7 Carol Awards: Voting is Open!

by Kylie

Well, it’s that time of year again! And not at all a month or two later than originally intended!

That’s right everyone, Game of Thrones‘s fantastic, award-worthy Season 7 ended two months, and we’re still not over the fact that it aired too late to get the recognition it clearly deserved at this year’s Emmy Awards. So we’re here to rectify that with the 3rd Annual Carol Awards (in memoriam of our Good Queen Carol, even if her replacement Cheryl is doing her best).

Last year’s Carol Awards were a rollicking success, with empowered women like Faullaria Sand dominating in several categories. That’s what happens when you take such bold steps as to murder your own family in the name of revenge!

Will there be another sweep in the coveted Golden Carols this year, or was the dramatic satisfaction of the season more spread out? We’ll have to wait and see to be sure, though, with categories such as Most Plausible ImpossibilityThe Carol Award for OOC Excellence, and Finest Fanservice, we feel that the competition will be STIFF.

We’ll keep the Golden Carols polished on our end; what we need from you is to VOTE. You may want to brush up on Game of Thrones Season 7 first, but if you think you’re ready for it, then get your official ballot here.

As always, if there’s nominations you feel are missing, please let us know in the comments. That will help us in our special run-off category: “The Carol Award for Most Egregious Nomination Oversight.”

May the stylish hairdos give you strength and the best of luck to all Carol Award nominees. Remember, just getting onto the ballot at all is indicative of truly marvelous dramatic satisfaction and delight.


 

The post The Season 7 Carol Awards: Voting is Open! appeared first on The Fandomentals.

10 Nov 03:08

Reddit Bans Their “Incel” Subreddit, a Hive of Poisonous Misogyny

by Kaila Hale-Stern

“Incels” are a group of people, almost exclusively male, who believe that they are “involuntarily celibate”— that they are denied the sexual contact they feel to be their due—and they have carved out Internet communities devoted to this damaging and dangerous ideology. Now, the 40,000+ group of incels that festered unchecked on reddit have been banned.

In an update this week on the company’s site-wide community policies (no doubt motivated by an environment of increased attention to real-world harassment and its shadow-play online), reddit banned /r/incels for violating its new content policy that prohibits the posting of links or comments that “encourages, glorifies, incites or calls for violence or physical harm against an individual or group of people”.

While your first reaction to this edict might be “duh, that sounds about right,” the line between what social media companies deem to be “encouraging” violence—a bannable offense—and “glorifying it”—previously not considered so bad—has been seriously blurred in the past. Often deciding what is unforgivably violent and hateful is still open to wide interpretation and not strictly enforced at all.

The best way I can describe this to those who have never worked or thought much about the process of online moderation is an example I encountered all too frequently as a moderator. Content that praised the actions of the Nazis in the Holocaust, glorifying their bigoted violence, would likely be left alone; content that explicitly suggested that people go out right now and take up the Nazi’s actions, encouraging that violence to possible real-world consequences, might receive some sort of flag or take-down. But content like this rarely fits neatly into a box; far too often I watched horrifically hateful ideas pass under the moderation bar so long as it was not full of pictures so gratuitously and brutally violent that there was no mistaking their meaning.

Here’s what, according to The Guardian, finally led to reddit closing the book on /r/incels:

The 40,000-strong community was nominally a “support group” for people who lack romantic relationships and sex. “They are involuntarily celibate or ‘incel’.” However, popular posts from the last few months include ones titled “all women are sluts”; “proof that girls are nothing but trash that use men” and “reasons why women are the embodiment of evil”.

Members describe women as “femoids” and the men they have sex with as “chads”. There are many examples, documented on a watchdog subreddit called IncelTears, where incels have condoned or advocated rape, or described it as a made-up construct.

It took reddit many, many years to take action against this community, and it is quite likely that without our newfound collective hue and outcry about this sort of behavior, /r/incels would still retain its cozy berth at reddit. It is not as though something has suddenly changed in the community. They have hardly tried to cloak their fury at being denied sex from women. Rather, they’ve been quite openly explicit about it. That was the entire point.

A lot of us first encountered the concept of “incels” as a result of the worst kind of spillover between Internet-fuelled hatred and real-world consequences. In 2014, 22-year-old Eliot Rodger killed six people in Isla Vista, California, before killing himself. Rodger left behind a hate-filled “manifesto” on YouTube explaining why he was undertaking the massacre, detailing, as Wikipedia puts it, “his frustration over not being able to find a girlfriend, his hatred of women, his contempt for men who got girlfriends easily, his disgust for interracial couples, and his plans for what he described as ‘retribution’.” To some in these hate-filled communities, Rodger was hailed as a hero for his rampage.

Back then, VICE explained the further “motivation” behind Rodger’s reasoning:

Elliot calls himself the “perfect guy,” and declares that he will “punish all of you [women]” for not recognizing that he is, in his words, “the supreme gentleman.” In the video, he details a plan to slaughter women that he describes as “entitled sluts” living in UCSB’s “hottest sorority.” It’s a horrific, woman-hating manifesto that appears to have some of its roots in pick-up artist culture.

And VICE’s Patrick McGuire wrote, “We have to talk about gender equality, and we have to talk about it now, because this isn’t just an American problem. We have to try and root out the ideology behind misogyny before another generation of boys grow up thinking that sleeping with women is their right, no matter what, and that not getting laid is the fault of women at large.”

McGuire’s article is more than three years old, and America, let alone the world at large, is still barely beginning to have this desperately needed conversation. America, in the last two months alone, has seen some of the deadliest, most heart-stoppingly cruel mass shootings perpetrated by men with a history of domestic violence towards women, a link that exists all too often.

Good riddance to incels’ prominent subreddit, but banishing one gathering-ground hardly solves a virulent problem inherent in our culture online and off. Incels are already inclined to feeling persecuted; banning people like this can often only increase their sense of self-righteousness and indignation, and it does not disband them so much as drive them further underground.

Even so, this ban feels like it could be a tentative step in an important direction: social media companies’ increased accountability and responsibility for the content of the content they are hosting, and the damage it can create and the lasting impact it can have. It’s not a fix, and it’s not a solution to the apparently widely-held jaw-dropping notion that men “deserve” sex and can force it or lash out when they are denied. But it may mean that some users who might otherwise have been exposed to these ideas and drawn in will not be.

And I’ll take that, for now, while I wait for the conversation about gender equality that McGuire calls for above to begin. Because while we might finally be seeing some public backlash against abusers and harassers, we are only reacting to perpetrators after the fact, not working to prevent them, to stop the vile seeds of misogyny from ever taking root in the first place. We still have a long, long way to go, and a lot to talk about.

(via The Guardian, image: Shutterstock)

Want more stories like this? Become a subscriber and support the site!

The Mary Sue has a strict comment policy that forbids, but is not limited to, personal insults toward anyone, hate speech, and trolling.—

10 Nov 02:59

El grupo Os Maldados convoca el referendo para decidir la independencia de A Escravitude

by Uxía López
La consulta, que se produce después de que se haya viralizado un vídeo antiguo de los humoristas, tendrá lugar durante el partido de fútbol de este domingo <p> <img border="0" src="https://www.lavozdegalicia.es/sc/960x/default/2017/11/10/00121510322065186999705/Foto/maldados567.jpg" /></p> <p> <img border="0" src="https://www.lavozdegalicia.es/sc/960x/default/2017/11/09/00121510245278043816635/Foto/santiago.jpg" /></p>
10 Nov 02:20

Un home armado cunha machada atemoriza os veciños nun barrio de Narón

Nun barrio de Narón están tan asustados, que ata recorreron á Valedora do Pobo. E o motivo de tanto pánico é un home armado cunha machada.

Os veciños din que os ameaza coa ferramenta, e de feito nalgún edificio vense as marcas dos machadazos. Tamén o acusan de picar rodas dos coches e de queimar colectores e papeleiras. É un home que vive no poboado xitano de Freixeiro e que, segundo aseguran os prexudicados, nin a súa propia familia o dá controlado.

10 Nov 02:19

Una ferrolana lucha por la patria potestad de sus hijos, «coaccionados» por sus abuelos

by Salgado
García Carreras y Sanesteban, en su comparecencia (foto: Raúl Salgado)

García Carreras y Sanesteban, en su comparecencia (foto: Raúl Salgado)

RAÚL SALGADO | Ferrol | Jueves 9 noviembre 2017 | 16:10

Tiene 31 años y cuatro hijos, con edades que van de los 7 a los 12. María Aránzazu García Carreras busca recuperar la patria potestad de sus vástagos con una demanda promovida por Juan Antonio Sanesteban. Ambos han comparecido este jueves en el despacho del abogado, que ha dicho que los menores le fueron «arrebatados de manera no muy común».

Ha denunciado la «actitud oscura y negligente de la Administración», que lanzó una declaración de desamparo el pasado mes de junio. Sin embargo, su demanda se remonta a comienzos de este ejercicio. Los niños permanecen en Ferrol con sus abuelos maternos desde la separación de sus progenitores, ocurrida en 2013.

La afectada ha admitido que vivió una «separación tormentosa» y que fue «víctima de violencia de género durante siete años». Sin «ayuda ninguna», decidió aceptar una oferta laboral en Inglaterra y propició una «acogida temporal» sobre sus dos hijas mayores en beneficio de sus propios padres.

Menores

Fue entonces cuando la Xunta pidió que una medida de ese tipo afectase a todos los menores al considerar que los «hermanos no se pueden separar». Empezó su «calvario». Reconstruyó su vida sentimental y conoció a su actual marido mientras trabajaba en Gibraltar, pero sus allegados le sugirieron que regresase y que mantendría la «estabilidad» que ya tenía en el sur.

Las cosas se torcieron desde aquel instante: «Llegué y la buena relación duró días, me restringieron ver a mis hijos». Según su relato, pidió un régimen de visitas, que se limitó inicialmente a una por semana y en un punto de encuentro. Subraya que ni «consumí ni tengo antecedentes» y que sus hijos acudieron en 2015 a su boda «porque mis padres cedieron».

García Carreras ha criticado el «silencio administrativo» del departamento autonómico de Menores y que se pidiese su separación definitiva de los pequeños. «No hice nada para que se me retire la tutela», ha declarado, descartando la tesis de la Xunta en torno a esta iniciativa.

Su actual marido

Así, se arguyó que su marido «tiene actos de índole sexual con mi hijo menor» y que habría agredido a una perra. Lo niega, como también que se le arrogue la condición de «consentidora». Ve un «acoso gravísimo» porque su pareja «es de etnia gitana y hay racismo».

«Pido que mis hijos vuelvan, mi único error fue irme fuera a trabajar por un futuro mejor», ha opinado García Carreras, que ve a sus hijos «totalmente coaccionados». Sostiene que los abuelos les habrían espetado que su «mamá no te va a poder comprar esto» y que los niños «quieren a sus abuelos, pero también a su mamá».

Sanesteban concluye que los «argumentos no se sostienen» y que, en caso de haber existido abuso sexual, sería «extraño que la Xunta no activara protocolos» a este respecto. El ámbito competencial ha motivado que el caso haya pasado de un juzgado de Ferrol a otro de A Coruña, en donde se dilucidará el desenlace.

10 Nov 02:12

Reddit shuts down Incel forum

by Rob Beschizza

r/Incels was ostensibly a support group for the "involuntary celibate"—men who can't get laid—wrapped up in an internal mythology and glossary so bizarre that it seemed like an elaborate joke. But the nice guys' constant talk of hatred, murder, rape and other horrors finally woke Reddit up to the nastiness underfoot.

The 40,000-strong community was nominally a “support group” for people who lack romantic relationships and sex. “They are involuntarily celibate or ‘incel’.” However, popular posts from the last few months include ones titled “all women are sluts”; “proof that girls are nothing but trash that use men” and “reasons why women are the embodiment of evil”.

Members describe women as “femoids” and the men they have sex with as “chads”. There are many examples, documented on a watchdog subreddit called IncelTears, where incels have condoned or advocated rape, or described it as a made-up construct.

Hypervigilance is going to destroy us, yes, but I'm staying away from the mall for the next few days all the same.

10 Nov 02:11

Nutella fans enraged over recipe change

by Mark Frauenfelder

The manufacturer of Nutella is in damage-control mode after the Hamburg Consumer Protection Center revealed the recipe had been changed. The new Nutella has more skimmed milk powder, more sugar, less cocoa, and less fat. It's also lighter in color. Fans of the hazelnut chocolate spread are shocked and confused by the change.

From WaPo:

Ferrero, the Italian company that makes Nutella, Tic Tacs and Ferrero Rocher chocolates, insisted that “the quality . . . and all other aspects of Nutella remain the same,” in a statement obtained by the BBC.

The changes are to its milk and sugar content. The new recipe has 8.7 percent powdered skim milk, instead of 7.5 percent. It also contains 56.3 percent sugar, instead of the previous 55.9 percent, the Hamburg Consumer Protection Center said, according to Deutsche Welle.

“As the color of the new Nutella is lighter, we are working on the assumption that skimmed milk powder was added at the expense of cacao,” the center said, although Ferrero did not confirm this.

Image: Janine/Flickr