Shared posts

23 May 22:11

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City

by Johnny Strategy

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

Eerie Photos of North Brother Island, the Last Unknown Place in New York City New York island history abandoned

How does an island in New York City’s East River go from being notoriously feared, almost 100 years ago, to being completely forgotten about today? That’s the story behind North Brother Island, the subject of photographer Christopher Payne’s new photo book.

A 10-minute boat ride from the Bronx’s Barretto Point Park, North Brother Island originally housed Riverside Hospital between the 1880s and 1930s. While in operation, the hospital served hundreds of patients who suffered from extremely communicable diseases, including smallpox, typhus, scarlet fever and even leprosy. It was also where “Typhoid Mary” was quarantined, and where she eventually died. In a 1935 profile for the New Yorker, the editor Stanley Walker described the island as “…a dismal spot. Sitting there, one may see, as the best view, the gas tanks on the Bronx shore. Now and then a ferryboat glides past. At night the dirty water of the East River laps against the rocks, making a messy, ghostly noise.”

The island’s facilities have since been decommissioned and the island itself abandoned since 1963. It sank into the depths of our memories until 2008, when Christopher Payne wrote a proposal to photograph and document the island in its current state. The New York City Department of Parks and Recreation agreed, and thus began Payne’s expeditions, which would continue for the next 5 years. His stunning photographs are now available in his new book, “North Brother Island: The Last Unknown Place in New York City.” (via Animal and Slate)

11 Feb 19:33

This is my favorite song

19 Mar 17:26

Russia.  © Pavel Kassine.



Russia. 

© Pavel Kassine.

21 Mar 02:10

'Children on fire scape', 1938. By Weegee.



'Children on fire scape', 1938.

By Weegee.

16 Mar 00:01

So, you come here often?


© Robert Doisneau, Au café "Chez Fraisse", Rue de Seine – Paris 1958


© Robert Doisneau, 1950


© Ed Van Der Elsken, Tokyo, 1984


© Garry Winogrand La Guardia Airport, New York, 1968


© Alfa Castaldi, Bar Jamaica di Milano, 1953-1955


© Willy Ronis Nightclub Paris 1952


© Paul Almásy, Couple dans un bar Parisien, 1960

So, you come here often?

17 Mar 05:13

James “Sluggo” Joyce

10 Mar 16:59

The worm has turned, Alexander Semenov


Alexander Semenov


Alexander Semenov


Alexander Semenov


Alexander Semenov


Alexander Semenov


Alexander Semenov

The worm has turned, Alexander Semenov

11 Mar 16:19

Men at work, Chase Manhattan (1964)



Men at work, Chase Manhattan (1964)

25 Feb 17:49

Best possible way to announce a baby. [x]



Best possible way to announce a baby. [x]

24 Feb 05:05

Bukowski

24 Feb 17:53

Proof

24 Feb 18:29

Modern Toss

26 Aug 17:46

Anne Vinogradoff


Anne Vinogradoff annevinogradoff.com


Anne Vinogradoff annevinogradoff.com


Anne Vinogradoff annevinogradoff.com

Anne Vinogradoff

21 Aug 19:06

Never quit


Michał Grochowiak


Michał Grochowiak


Michał Grochowiak

Never quit

11 Jul 01:47

Above the clouds


Jakob Wagner jakobwagner.eu


Jakob Wagner jakobwagner.eu


Jakob Wagner jakobwagner.eu

Above the clouds

06 Jul 06:18

She comes in colors

27 Jun 17:01

Surf’s up

25 Jun 21:58

Pepe...

by aKanonisti
Seaconfused

Ακανόνιστη πάντα στο ψαχνό...



λέγονται στα κρεολικά...
τα μεταχειρισμένα ρούχα ...
από την ανθρωπιστική βοήθεια...
που φοράνε στην Αιτή...



Είναι κυρίως T-Shirts...
που φτιάχνονται κατά κανόνα...
από κολαστήρια-φασόν...
στο Port au Prince...
τα αγοράζουν «χιουμουρίστες» Αμερικάνοι...
και όταν τελειώσουν με τα αστεία...
τα χαρίζουν φιλεύσπλαχνα...
στους «καημενούληδες»...






Οι «καημενούληδες»
δεν έχουν να φάνε

Ζούνε τόσα χρόνια στην απόλυτη εξαθλίωση...




Φυσικά δεν γνωρίζουν αγγλικά...
οπότε δεν μπορούν να καταλάβουν...



πως καλύπτοντας μία βασική ανάγκη τους...
ξεμπροστιάζουν άθελα τους...
την υποκρισία ...



μιας ανάλγητα παγκοσμιοποιημένης ...
γελοιότητας...








Όταν είδα αυτές τις φωτογραφίες...
σοκαρίστηκα...




Γιατί...  
στα μάτια αυτών των ανθρώπων...
που ακόμα ποζάρουν  καλοκάγαθα...
είδα εμάς...



Σε ποιόν ρόλο ...
δεν έχει καμία σημασία...



Ολοι είμαστε χαμένοι...



Που???
Στον καπιταλισμό... ηλίθιε!!!!!







Υ.Γ. Οι καταπληκτικές φωτογραφίες ανήκουν στον Paolo Woods (κλικ!)…
και μπορείτε να τις δείτε όλες στο INSTITUTE(κλικ!)








19 Jun 00:57

Best Dad Ever

14 Jun 19:59

Shadow Paintings by Rashad Alakbarov

by orkhanoid

RashadAlakbarov00 650x433 Shadow Paintings by Rashad Alakbarov

Rashad Alakbarov – contemporary artist from Azerbaijan. He’s creating a picture from the shadows.

RashadAlakbarov01 Shadow Paintings by Rashad Alakbarov

RashadAlakbarov07 650x443 Shadow Paintings by Rashad Alakbarov

RashadAlakbarov09 650x433 Shadow Paintings by Rashad Alakbarov

MORE PHOTOS HERE

Like us on Facebook for More Exclusive Photos!

freeyork.co/rashad_alakbarov

    


10 Jun 04:27

Kafka

07 Jun 02:17

Photo



05 Jun 22:00

Γεύσεις....

by aKanonisti


Αισθήσεις υπερεκτιμημένες

Φτωχές στιγμιαίες ηδονές

Αποκηρυγμένες υποσχέσεις

ή μίζερες αναβολές



Του απόλυτα κενού προδήλου

του αιώνιου πασιφανές



Και η τρέλα μίας ηλίθιας ελπίδας

μα πάντα απρόσμενα δυνατής

αρκεί για να σου ρουφήξει

με πάθος

κάθε επίπλαστη ζωή



Χείλια πίεση

αντίσταση γλώσσας

(ο ουρανίσκος οριοθετεί)

οπισθοδρόμηση των επιφυλάξεων μας

με την ευαίσθητη αμυγδαλή



Και μετά ένας πρόστυχος ήχος

επιβεβαιώνει σαν προσευχή

μία κατάποση δίχως ίχνος

της κατάπτωσης μας

της τελικής



Απαξιωμένο ανθρώπινο τέλος

κάθε ενστίκτου  βασικού

μίας δυνάμει ζωής ακόμα

(μικρά γράμματα δεν τα είδε κανείς)



Χάρισμα το σαλιωμένο ίχνος

στο κουφάρι με την ουλή



Ζήσαμε ή ήταν ψέμα???

Υπάρχει κανένας να μας το πει???





ΥΓ. Αφιερωμένο σε έναν μουρλό αγαπημένο φίλο…

που θα αποκτήσει μία σούπερWow ουλή βαμπίρ…

στο μυδοαναθρεμένο πριγκηπικό λαιμό του…
(και το κρασί... είναι εμφυαλωμένο...
 για να μην μου την πει... ο καρακακιαΖμένος...)





 
05 Jun 18:26

Fill it up

01 Jun 06:24

ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ

by kyriakatiko
              Ε Κ Τ Α Κ Τ Ο   Δ Ε Λ Τ Ι Ο    Τ Υ Π Ο Υ
 
                    ΑΠΑΓΩΓΗ  ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ
            Το βράδυ της Πέμπτης,  30 Μαΐου 2013,  ένα σκηνικό βίαιης απαγωγής  εκτυλίχτηκε στα Εξάρχεια, στο σημείο όπου  καταλήγει  η οδός Σόλωνος, με θύμα έναν τούρκο πολιτικό πρόσφυγα :
Ενώ ο  πρόσφυγας  Υ.Β.  που  μόλις είχε  αποχωρήσει  από κοντινό μικρό κουρδικό  εστιατόριο  της περιοχής, διέσχιζε το δρόμο,  5 άνδρες πετάχτηκαν από ένα αυτοκίνητο,  που περίμενε σταματημένο από ώρα – όπως λένε οι μάρτυρες- στην άκρη του δρόμου,  του επιτέθηκαν,   τον ακινητοποίησαν,  τον ξυλοκόπησαν άγρια και τον έσπρωξαν στο αυτοκίνητο  με τη βία, φράζοντας του το στόμα για να μην  ακούγεται.
            Οι φωνές του πρόσφυγα κινητοποίησαν  παρόλα αυτά τους περαστικούς και κάποιοι από αυτούς ειδοποίησαν την Άμεση Δράση,  ενώ στο σημείο  μαζεύτηκε κόσμος και κατέφθασαν αμέσως και  άλλοι πρόσφυγες από το κοντινό εστιατόριο.
Από τη στιγμή εκείνη ξεκίνησε  μια δραματική προσπάθεια εντοπισμού του απαχθέντα. Κινητοποιήθηκαν  δικηγόροι, φορείς , μέλη οργανώσεων και μέλη του Κοινοβουλίου  με συνεχείς επικοινωνίες με όλες τις πιθανές υπηρεσίες, που θα μπορούσαν να εμπλέκονται στο επεισόδιο.
Η  αστυνομία στο σύνολο της αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι έχει οποιαδήποτε γνώση για το περιστατικό (παρότι πρόκυψε ότι είχε ειδοποιηθεί από τις 10.30 ). Τόσο τα αρμόδια για την περιοχή τμήματα, το αρμόδιο Τμήμα Ασύλου, το Τμήμα Απελάσεων,  όσο και η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής  (ΓΑΔΑ) αρνήθηκαν την οποιαδήποτε γνώση ή σχέση και υπονόησαν εσωτερικές αντιθέσεις των προσφυγικών οργανώσεων.  Οι αλλεπάλληλες  επικοινωνίες   με το αρχηγείο της αστυνομίας οδήγησαν στο ίδιο μηδενικό  αποτέλεσμα.
Τις μεσημεριανές ώρες αναρτήθηκε στο Indymedia  κείμενο πολίτη που περιέγραφε τα περιστατικά και έδινε  τα στοιχεία (πινακίδα) του αυτοκινήτου της απαγωγής.
            Από την δημοσιοποίηση της πινακίδας  πρόεκυψε ότι το αυτοκίνητο ανήκει στην ελληνική αστυνομία!
Όμως,  οι  αστυνομικοί διευθυντές εξακολουθούν  μέχρι στιγμής να υποστηρίζουν ότι δεν γνωρίζουν σε ποιά υπηρεσία ανήκει και ότι δεν υπάρχει πληροφόρηση για το περιστατικό.
Ο δε αρχηγός της αστυνομίας, κάτω από τις πιέσεις, ανέθεσε την έρευνα για το ζήτημα στο τοπικό Τμήμα Ασφαλείας των Εξαρχείων (!!!).
Την ίδια στιγμή από το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες στάλθηκε κατεπείγουσα έκκληση (αίτηση ασφαλιστικών μέτρων) προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο  Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την  αποτροπή της επιστροφής ή επαναπροώθησης του πρόσφυγα στην Τουρκία.
Οι οργανώσεις, που υπογράφουμε το κείμενο αυτό εκφράζουμε την αγωνία μας  για την τύχη του  απαχθέντα, που,  αν και πρόσφυγας και θύμα βασανιστηρίων στην Τουρκία,  δεν  έχει μέχρι σήμερα κατορθώσει να  ολοκληρώσει την διαδικασία κατάθεσης αίτησης ασύλου  στην αμαρτωλή Πέτρου Ράλλη.
Επισημαίνουμε ότι  υπάρχει άμεσος κίνδυνος τόσο τυπικής όσο και άτυπης επαναπροώθησης και παράδοσής του στις τουρκικές  αρχές.
Επισημαίνουμε επίσης ότι η καθ’ οιονδήποτε τρόπο επιστροφή του ή η επαναπροώθησή του στην Τουρκία συνιστά παραβίαση της αρχής της μη επαναπροώθησης και του άρθρου 3 ΕΣΔΑ (απαγόρευση βασανιστηρίων ή άλλης σκληρής, απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας).
Η ανησυχία μας εντείνεται από το γεγονός  ότι οι τουρκικές  αρχές πιέζουν συστηματικά την Ελλάδα για παράδοση Τούρκων προσφύγων  και ακόμη περισσότερο  από το γεγονός   ότι οι αστυνομικές αρχές  επιμένουν να αρνούνται την σύλληψη.
Η ζωή του Υ.Β. βρίσκεται σε κίνδυνο.
              Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης
  Προσφύγων και Μεταναστών
                 Ομάδα Δικηγόρων για τα δικαιώματα
                      Προσφύγων και Μεταναστών
31 May 01:44

Tulsa Race Riot (31 Μάη - 1 Ιούνη)

by Green_revenger
Καλημέρα σας.
Σήμερα το νταλικόφωνο δεν έχει μουσική. Έχει ιστορία ρατσισμού.
Μιαν ιστορία που λίγοι ξέρουν, και δικαίως, αφού για πάρα πολλά χρόνια το Tulsa Race Riot είχε σκοπίμως παραμεριστεί και θαφτεί, ακόμα και στην ίδια την αμερική όπου συνέβη.
Κι'αυτό, παρότι πρόκειται για ένα ρατσιστικό γεγονός από τα σημαντικότερα της νεότερης ιστορίας, από τα πιο αιμοσταγή στην μεγάλη αλυσίδα των ρατσιστών της β. αμερικής.
Ένιωσα την ανάγκη να γράψω μερικά λόγια γι'αυτό το πογκρόμ (γιατί πογκρόμ ήταν), επειδή θεωρώ πως η γνώση της ιστορίας (όχι μόνο της δικής μας) είναι ισχυρό όπλο για τις πράξεις μας.

 

Για να κατανοήσει κάποιος το τραγικό αυτό ρατσιστικό γεγονός, καλό είναι να ανατρέξει στο ιστορικό του background.
Το πογκρόμ της Tulsa (το οποίο έλαβε χώρα τη νύχτα της 31ης Μάη προς 1η Ιούνη 1921) ήταν προδιαγεγραμμένο είκοσι σχεδόν χρόνια πριν.
Η Οκλαχόμα, η οποία έγινε πολιτεία της αμερικής το Νοέμβρη του 1907, εκτός από απελευθερωμένους μαύρους, είχε δεχτεί στα εδάφη της πολλούς έποικους, οι οποίοι ήταν ιδιοκτήτες σκλάβων πριν το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου.
Η νεοσύστατη πολιτεία, σχεδόν αμέσως, ψήφισε ρατσιστικούς νόμους, τους γνωστούς και σαν Jim Crow Laws. Σκληρούς ρατσιστικούς νόμους, οι οποίοι επανέφεραν τους νέγρους σχεδόν στα επίπεδα της δουλείας : απαγορεύσεις παρουσίας σε μέρη "αποκλειστικά" για λευκούς, πολιτικά δικαιώματα περιορισμένα στο ελάχιστο, απαγόρευση δουλειάς σε δημόσιες υπηρεσίες κλπ.
Τον Αύγουστο του 1916, η πολιτεία της οκλαχόμα ψήφισε μία ακόμα ρατσιστική διάταξη, σύμφωνα με την οποίαν απαγορεύονταν σε λευκούς να διαμένουν σε προάστια νέγρων και, φυσικά, το αντίστροφο. Η διάταξη αυτή, παρότι κρίθηκε αντισυνταγματική από το Ανώτατο Δικαστήριο, εφαρμόστηκε για πολλά ακόμα χρόνια.
Αμέσως μετά το τέλος του Α' Παγκόσμιου Πόλεμου, το πρόβλημα έγινε ακόμα σοβαρότερο, αφού έπρεπε να ενσωματωθούν στις τοπικές κοινωνίες οι χιλιάδες των βετεράνων που επέστρεφαν. Οι μαύροι βετεράνοι, απ'τη μεριά τους, ενδυναμωμένοι από το ότι πολέμησαν για την πατρίδα, πίεζαν πολύ για ενίσχυση των πολιτικών και εργατικών δικαιωμάτων τους. Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να ανατρέψει στο "Κόκκινο Καλοκαίρι" (Red Summer) του 1919 για περισσότερες πληροφορίες.



Στην Οκλαχόμα (αλλά κι'αλλού) η ρατσιστική βία ήταν ιδιαίτερα έντονη από τις αρχές της σύστασης της νέας πολιτείας. Χαρακτηριστικό είναι, πως από την ημερομηνία σύστασης της πολιτείας (1907) μέχρι την ημέρα του πογκρόμ (1921) είχαν σημειωθεί 31 θανατηφόρα λυντσαρίσματα, εκ των οποίων τα 26 ήταν νέγροι (όλοι άντρες).
Σε εφαρμογή της παραπάνω διάταξης (περί αποκλειστικών συνοικιών), στην Tulsa (δεύτερη μεγαλύτερη πολή της Οκλαχόμα, μετά την πρωτεύουσα Oklahoma City), είχε δημιουργηθεί η πλουσιότερη μαύρη κοινότητα της Αμερικής, η Greenwood District ή, όπως είχε γνωστή, η "Μαύρη Γουώλ Στρητ" (Black Wall Street), εξαιτίας της ευημερίας της. Η κοινότητα αυτή, ακριβώς εξαιτίας της ευημερίας της, αποτελούσε το κόκκινο πανί για τους ρατσιστές λευκούς, μόνο που ήταν σχεδόν απρόσιτη γι'αυτούς, μιας και η οργάνωση των μαύρων ήταν παραδειγματική. Από τα 1910 όμως, οι ρατσιστές έψαχναν τρόπο, όχι να αλώσουν αυτή την κοινότητα, αλλά να την εξαφανίσουν.




Και το πέτυχαν στα 1921. Χρησιμοποιώντας το Νόμο και τις δυνάμεις της "τάξης".
Μ'ένα τρόπο που χαρακτηρίζει τους φασίστες-ρατσιστές : την παραποίηση-διαστρέβλωση ενός γεγονότος.
Πράγματι, παρουσίασαν ως βιαστή μιας 17χρονης λευκής έναν 19χρονο μαύρο.
Ο 19χρονος λούστρος Dick Rowland, στις 4 το απόγευμα της 30ης Μάη, προσπάθησε να πάρει το ασανσέρ (προορισμένο μόνο για λευκούς, παρότι το μοναδικό) ενός κτιρίου στο κέντρο της πόλης (Drexel Building), με σκοπό να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα (η μοναδική επίσης που επιτρεπόταν σε νέγρους). Το παιδί του ασανσέρ ήταν η 17χρονη Sarah Page, την οποίαν ο Rowland όχι μόνο γνώριζε αλλά, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, είχαν και σχέση. Μετά από λίγα λεπτά, ένας ένοικος του κτιρίου άκουσε τις φωνές του κοριτσιού και είδε έναν νέγρο να βγαίνει τρέχοντας.
Παρότι η Page αρνήθηκε κατηγορηματικά να υποβάλλει μήνυση, ξεκίνησε ένα απίστευτο ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του Rowland, ο οποίος, τελικά, βρέθηκε και συνελήφθη, το επόμενο πρωί, από δύο αστυνομικούς, από τους οποίους ο ένας (Henry C. Pack) ήταν ο ένας από τους δύο μοναδικούς μαύρους αστυνομικούς της πόλης.
Ο Rowland οδηγήθηκε στο δικαστήριο, εν μέσω αισχρά ρατσιστικών δημοσιευμάτων των λευκών εφημερίδων και, από κει και πέρα, τα πράγματα άρχισαν να ξεφεύγουν από τον έλεγχο.




Οι λευκοί, που βρήκαν την ευκαιρία που τόσα χρόνια έψαχναν, οπλισμένοι περικύκλωσαν το δικαστικό μέγαρο, απαιτώντας να τους δωθεί ο νεαρός νέγρος. Ο σερίφης της πόλης (Willard M. McCullough) προσπαθούσε (και προσπάθησε μέχρι το τέλος) να τον προστατεύσει, όχι γιατί ήταν αντι-ρατσιστής, αλλά γιατί δεν ήθελε φυλετική ταραχή στην πόλη, μιας και ήταν φρεσκο-εκλεγμένος.
Την ίδια στιγμή, η μαύρη κοινότητα του Greenwood ήταν διχασμένη. Οι νεαροί και οι βετεράνοι του Πολέμου ήθελαν ένοπλη σύγκρουση με τους συγκεντρωμένους λευκούς. Οι πιο ψύχραιμοι, αντίθετα, ήθελαν ειρηνική λύση, έχοντας στο μυαλό τους το πρόσφατο λυντσάρισμα ενός 18χρονου λευκού άντρα (Roy Belton) τον Αύγουστο του 1920.
Τελικά, πάνω από 30 μαύροι, οπλισμένοι, κατέβηκαν στο δικαστικό μέγαρο κατά τις 8 το βράδυ.
Την ίδια ώρα, αντιπροσωπεία λευκών εισέβαλε στο εσωτερικό του δικαστικού μεγάρου, απαιτώντας από τον σερίφη να τους παραδώσει τον Rowland.
Το περιστατικό μαθεύτηκε αμέσως, με αποτέλεσμα, κατά τις 10 το βράδυ, 45 ακόμα οπλισμένοι μαύροι να προστεθούν στους ήδη 30.
Τα επεισόδια δεν άργησαν να ξεσπάσουν.
Οι πρώτες ανταλλαγές πυροβολισμών κράτησαν λίγα δευτερόλεπτα.
Ήταν όμως αρκετά για να κινητοποιήσουν την Εθνοφρουρά, η οποία, με πρόσχημα τη διατήρηση της τάξης, στην ουσία άνοιξε το δρόμο για το πογκρόμ των λευκών.
Στη 1 τα ξημερώματα (1ης Ιούνη), κι'ενώ οι ανταλλαγές πυροβολισμών συνεχίζονται, μπαίνουν οι πρώτες φωτιές σε κτίρια του νότιου Greenwood.
Ολοένα και περισσότεροι μαύροι έπαιρναν τα όπλα για να υπερασπιστούν την κοινότητά τους, αλλά πολλοί περισσότεροι μάζευαν ότι μπορούσαν και εγκατέλειπαν τα σπίτια τους.
Παράλληλα με τους λευκούς και την Εθνοφρουρά, στο πογκρόμ πήραν μέρος και 6 αεροσκάφη (διπτέρυγα του Α' Π.Π.), τα οποία μετέφεραν λευκούς που πυροβολούσαν από αέρος αλλά και βομβάρδιζαν τα σπίτια. Βέβαια, η Εθνοφρουρά, εκ των υστέρων, υποστήριξε πως τα αεροσκάφη έκαναν απλά αναγνωριστικές πτήσεις, πράγμα που διαψεύστηκε τόσο από δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, όσο και από το είδος των εμπρησμών ψηλών κτιρίων.

 

Το πρωί της 1ης Ιούνη βρήκε την μαύρη κοινότητα του Greenwood εντελώς κατεστραμένη. 35 αστικά τετράγωνα (με 1256 σπίτια) κάηκαν ολοσχερώς, ενώ πάνω από 10.000 νέγροι έμειναν άστεγοι.
Ο αριθμός των θυμάτων, παρότι αρχικά δινόταν μικρός (στην αρχή 9 λευκοί και 68 νέγροι και μετά 9 λευκοί και 169 νέγροι) ήταν τεράστιος. Πράγματι, σύμφωνα με τις μετέπειτα επίσημες έρευνες, πάνω από 300 νέγροι δολοφονήθηκαν, ενώ οι λευκοί δεν ξεπέρασαν ποτέ τους 10.
Νομικά τώρα, παρότι ο αρχηγός της αστυνομίας της Tulsa (John Gustafson) απολύθηκε για αμέλεια, ούτε μία ποινική δίωξη δεν ασκήθηκε εναντίον λευκού.
Από την άλλη, ο Rowland κρατήθηκε μία μέρα στη φυλακή και την επόμενη φυγαδεύτηκε εκτός πόλης, αφού δεν του αποδώθηκε ΚΑΜΙΑ κατηγορία. Δεν επέστρεψε ποτέ στην Tulsa.

Το πογκρόμ αυτό, μ'έναν περίεργο τρόπο, κρατήθηκε μυστικό για πάρα πολλά χρόνια. Φανταστείτε πως δεν αναφερόταν ούτε καν στα σχολικά βιβλία ιστορίας. Πράγματι, ελάχιστοι άνθρωποι το γνώριζαν, ακόμα και αμερικάνοι.
Στην επέτειο των 75 χρόνων, στα 1996, η πολιτεία επέτρεψε τη δημιουργία μιας Επιτροπής (Tulsa Race Riot Commission) με σκοπό να ερευνήσει τα γεγονότα και, κυρίως, να υπολογίσει το κόστος αυτού του πογκρόμ, με σκοπό να αποζημιωθούν όσοι επλήγησαν.
Η περίφημη αναφορά της επιτροπής, δημοσιοποιήθηκε στις 21 Φλεβάρη 2001, με βασικά της σημεία:
1. Άμεση αποζημίωση των επιζόντων
2. Άμεση αποζημίωση των κληρονόμων όλων όσοι είχαν πεθάνει
3. Υποτροφίες για όλους όσοι ζημιώθηκαν από το πογκρόμ
και μερικά άλλα δευτερεύοντα.

Μπορεί και να σας κούρασα.
Ήθελα όμως να το βγάλω από μέσα μου πολύ καιρό τώρα. Ειδικά αυτή την εποχή, που οι νόμοι μοιάζουν να κλείνουν το μάτι συνένοχα στους νεο-φασίστες ρατσιστές. Ειδικά αυτή την εποχή που το επίσημο κράτος βολεύεται (και επιδοκιμάζει) τη νέα ρητορική μίσους των φασιστών.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Παναγιώτα Γούναρη, που μου 'δωσε την αφορμή.
29 May 19:07

Ghostly Ship Graveyards from Around the World

by ioannispk - son of a pirate

Ghostly Ship Graveyards from Around the World

Where do boats go when they die? Sometimes they end up in vast ship graveyards, sometimes craggy, foggy places where ships have met their doom, and sometimes spots where ships are deliberately left to rust. There's a quiet beauty to many of these graveyards and their resting inhabitants.

The port of Nouadhibou, Mauritania

More than 300 ships are resting in the world's largest ship graveyard. The practice of abandoning ships here started in the 1980s after the country's fishing industry was nationalized.

S

S

S

S

(via Geolocation/crodenasFilippo Minelli/Flickrj-b.d/Flickr - 12Sebastián Losada/Flickr and Crazytopics)

Mo'ynoq (Muynak/Moynaq), Western Uzbekistan

S

The former sea port city has lots of rusting ships, abandoned since the 1980s due to the recession of the Aral Sea, which is now at least 95 miles (150 km) away from the former harbor.

S

S

(via United Nations Development Programme/Flickr and Martijn Munneke/Flickr)

Skeleton Coast, Namibia

S

The area was named after the whale and seal bones that littered the shore because of the whaling industry, but there are more than a thousand ships caught by rocks and fog.

S

(via Wikimedia Commons, by AnagoriaPatrick GiraudBel Adone and Joachim Huber/Flickr)

Staten Island Boat Graveyard or the Witte Marine Scrap Yard, NY

S

A dumping ground for disused and decommissioned ships in New York.

SS

(via Bob Jagendorf/Flickr)

Military graveyard near Landévennec, France

S

The graveyard for (mainly naval) vessels is a bend on the Aulne River, used by the French Navy.

S

“Koryu” type. Many of these boats were in massed groups at shipyards and naval bases.”

(via Vincent Maurin/Flickr - 1 - 2)

Grytviken, South Georgia, South Atlantic

S

The settlement was established in 1904 by a Norwegian sea captain as a whaling station for his fishing company. It was closed in December 1966, but the church is still used occasionally for marriages, and the whaling ships are still in the harbour.

S

S

S

(via Wikimedia Commons, by Liam QuinnSerge Ouachée and Aah-Yeah/Flickr)

Gadani ship-breaking yard, Gadani, Pakistan

S

The world's third largest ship breaking yard has a capacity of 125 ships of all sizes, including supertankers. In the 2009-2010 fiscal year, 107 ships were on the yard.

S

During the 1970s and 1980s, the ship breaking industry was on top, and Gadani was the largest breaking yard in the world.

SS

S

(via Michael Foley/Flickr 1 - 2Dawn and NGO Shipbreaking Platform/photos by Tomás Halda, 2010)

Bonus: Cemitério das Âncoras or The Anchor Graveyard, Tavira Island, Portugal

S

A portion of the beach is littered with hundreds of rusted anchors.

S

(via StartTheDay and Ricardo Santos)

Double bonus: Japanese Midget Submarines, 1945-1947

S

“At the end of World War II, Allied Occupation forces found hundreds of midget submarines built and building in Japan, including large numbers of the “Koryu” type. Many of these boats were in massed groups at shipyards and naval bases.”

S

S

S

S

(via Department of the Navy/Naval Historical Center)

27 May 12:39

1.45

by mpampakis

Ο γιος μεγαλώνει απίστευτα, αυτονομείται. Τραπέζι για παράδειγμα πάντα έστρωνε, αλλά πριν μια βδομάδα μου έφτιαξε τοστ. Άνοιξε το ψυγείο, βουτύρωσε το ψωμί, το έβαλε στην τοστιέρα, γύρισε τα υλικά στο ψυγείο και στο τέλος φρόντισε να βγάλει την τοστιέρα από τη μπρίζα. Μάλιστα. Τακτοποιεί τα ρούχα του στις θέσεις τους στο δωμάτιό του – αυτό είναι ζητούμενο για έλληνες άνδρες στα 39, όχι στα 9 τους! Και μας μιλά διαφορετικά, σα μεγάλος. Αλλά και πάλι, τα λόγια του βγαίνουν ανακατεμένα με παιδικές γλύκες και ζουζουνιές.

Μεγαλώνει απίστευτα. Τον κοιτάμε και μας φαίνεται ήδη βουνό. Χθες βράδυ τον μετράμε – είναι λίγο πάνω από το 1.45, δηλαδή έχει πάρει πάνω από 4 πόντους από τα Χριστούγεννα. Αυτό είναι ένας πόντος κάθε 6 εβδομάδες πάνω – κάτω. Περπατάει μέσα στον σπίτι και τον χαζεύουμε σαν χάνοι. Σοβαροί γονείς σου λέει ο άλλος. Ποιον είπες σοβαρό ρε;

Σηκώνει πυρετό. Όχι κάτι φοβερό, ρουτίνα ίωση της ανοίξεως. Εντάξει, παλιοσειρά κι εκείνος κι εμείς. Βάζει θερμόμετρο μόνος του και σου ανακοινώνει την τιμή. Θέλει να χουζουρέψει στο κρεβάτι μας το πρωί γιατί ισχυρίζεται πως εκεί ο πυρετός δεν του ανεβαίνει. Ξαπλώνει, κουκουλώνεται, χαμογελά κλέβοντας καρδιές και λέει «Ξέρεις κάτι; Μου αρέσει πολύ που με αγαπάτε!» Λιώνουμε .

Μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς; Κι αν μπορούσαμε, θέλουμε;

Κι εμάς μας αρέσει χαρά μου. Κι εμάς μας αρέσει. Περαστικούλια σου.


26 May 06:54

― Mark Twain

24 May 17:15

Πίτσα τραγανή

by Lila Lilak
(για το Μπάμπη)



Για το ζυμάρι θα χρειαστώ:

80 γραμμάρια βούτυρο αγελάδας
1 αυγό
1 1/2 τσαγιού αλεύρι για τσουρέκι (και άλλη μια περίπου στη συνέχεια, όσο πάρει)
μισή κούπα τσαγιού νερό
μια πρέζα αλάτι
μια πρέζα ζάχαρη

Για τη σάλτσα:
4-5 ώριμες ντομάτες φαγητού (τριμμένες στον τρίφτη ή περασμένες στο μούλτι)
δυο κ.σ. λάδι.
2 δοντάκια σκόρδου ψιλοκομμένα
λίγο αλάτι (όχι πολύ γιατί έχω και τα τυριά)
μια πρέζα ζάχαρη.

Γέμιση:
φέτες τυριού κίτρινου (ό,τι σας αρέσει, 7-8 συνήθως φτάνουν)
200-250 γρ τριμμένα τυριά ανάμεικτα
φέτες ζαμπόν γαλοπούλας ή άλλου ζαμπόν ή ψαχνό κοτόπουλο σε λεπτές λωρίδες
ελιές , κάπαρη κ ότι αλλο θέλετε.

Εκτέλεση:
σε μια λεκανίτσα χτυπάω το βούτυρο που το έχω αφήσει προηγουμένως εκτός ψυγείου για μια ώρα να μαλακώσει, το αυγό, το αλάτι και τη ζάχαρη με ένα πηρούνι.  Προσθέτω το αλεύρι, τη 1 1/2 κούπα, λίγο λίγο ζυμώνοντας με το χέρι. Παίρνω μια σφιχτή ζύμη. Στη συνέχεια προσθέτω εναλλάξ νερό και αλεύρι ως να τελειώσει το νερό και να έχω μια εύπλαστη ζύμη (μια κούπα περίπου αλεύρι ακόμα).Χωρίζω τη ζύμη σε δυο μεγάλες μπαλλίτσες, περνάω τα χέρια μου σε λιωμένο βούτυρο και τις αλείφω εξωτερικά μ αυτό. Τις αφήνω 20-30 λεπτά να ξεκουραστούν.
Στη συνέχεια αν δε θέλω να κάνω διπλή δόση βάζω τη μια μπαλίτσα σε αλουμινόχαρτο και την κρατάω στην κατάψυξη για επόμενη χρήση.
 

Βουτυρώνω μια στρόγγυλη μεγάλη φόρμα για πίτσα. (εναλλακτικά χρησιμοποιώ το μεγάλο ταψί φούρνου, θα γίνει πολύ λεπτό το ψωμί, σαν κρούστα, κάτι που το προτιμώ) Με πλάστη ανοίγω τη μπαλλίτσα σε φύλλο στρόγγυλο, μεγαλύτερο απο τη διάμετρο της φόρμας (θα μαζέψει ελαφρά στο ψήσιμο). Ανοίγει πανεύκολα. Το τοποθετώ μέσα στη φόρμα, καλύπτοντας και τα πλαινά της.

Ψήνω τη ζύμη σε προθερμασμένο φούρνο, (180 βαθμοί) για 10-15 λεπτά περίπου, να πάρει χρώμα. Βγάζω απ το φούρνο και καλύπτω την επιφάνεια της ζύμης με φέτες κίτρινου τυριού (ό,τι σας αρέσει). Απο πάνω ρίχνω σάλτσα ντομάτας, και στη συνέχεια σκορπίζω παντού πάνω απ τη ντομάτα τριμμένα τυριά διάφορα και λεπτές λωρίδες ζαμπόν γαλοπούλας. Αν θέλω να κάνω την πίτσα μου ακόμα πιό ελαφριά αντι για τριμμένα τυριά βάζω μείγμα τριμμένου ανθότυρου και μοτσαρέλας. Επίσης αντί για ζαμπόν γαλοπούλας μπορώ να βάλω άλλο είδος ζαμπόν, ή κομμάτια κοτόπουλο βραστό ψαχνό, ή ότι άλλο θέλω (ελιές πχ ή κάπαρη).

Τοποθετώ πάλι στο φούρνο και ψήνω για 15-20 λεπτά, ώσπου να δω τα αλλαντικά να έχουν ψηθεί και το τυρί να έχει λιώσει.

Βγάζω απ το φούρνο και σερβίρω.

Καλή όρεξη!

(η σάλτσα: Βάζω σε τηγάνι μεγάλο τύπου φίσλερ τα υλικά και βράζω σε σιγανή φωτιά, ανακατεύοντας στην αρχή και προς το τέλος, ως να σωθεί αρκετά το νερό της ντομάτας - 20 λεπτά περίπου, ανάλογα με τη φωτιά. Σβήνω τη  φωτιά και χρησιμοποιώ απευθείας.)