Shared posts

18 Jun 23:28

Da faba ó chocolate: preparando o cacao ó xeito Mexicano

by Xose Manoel Ramos
Veña, o outro día tiven ocasión de preparar chocolate estilo mexicano. A ver, se cadra todos pensamos que preparar chocolate é unha tarefa bastante complicada, pero en México é habitual que o prepare a xente na casa (cada vez menos, pero por falta dun elemento fundamental que xa leeredes a medio da reportaxe). 

A planta de cacao dase en México (ainda que é orixinaria de sudamérica), pero só nas partes cálidas e húmidas do país: Tabasco, Chiapas (principalmente), Oaxaca, Guerrero (casi só testimonialmente). 

Sentindoo moito, non podo dicir nada sobre o cultivo e a preparación inicial do cacao, porque estabamos nunha zona con clima imposible para o cacao: nas montañas (nevou este inverno, así que é un lugar frío). Estabamos na Sierra Norte de Oaxaca, nos Pueblos Mancomunados.

Así que falta nesta reportaxe: 
  • Cultivo e recolección da fruta de cacao
  • Fermentación das frutas (sí, o cacao é fermentado)
  • Extracción das sementes/fabas de cacao 
  • Secado de estas sementes/fabas
Cando estan as sementes/fabas secas, xa se poden gardar e transportar. Nesta etapa o cacao son unhas sementes de tamaño de améndoas grandes, que teñen unha casca de color mate. Neste paso (logo da fermentación) as sementes xa teñen o sabor amargo. E teñen unha casca durísima. Non as podes papar así directamente. 

En México é habitual que podas mercar sementes/fabas secas de cacao ó granel. Non tanto coma para dicir que as topas en todos lados, pero sí a pouco que mires eres capaz de dar con elas. 

Fase 1: Torrado das sementes/fabas


Unha vez tes as sementes/fabas, vanse torrar. Non se utiliza maquinaria avanzada, se non que se fai coma se cociña o 80% da comida mexicana: faise nun comal.

De todas formas este comal é moi interesante porque é o comal tradicional feito de barro. Que coma podedes ver, esta integrado na cociña. O comal funciona coma unha plancha, pero neste caso ó ser de barro, reparte mellor o calor. A outra cousa que ten de especial é que non usa aceite. Ponselle cal e iso usase para que non se peguen as cousas. (De todas formas nota, o comal de barro non se usa para cociñar cousas graxas coma carne). 

As sementes/fabas veñen cunha casca bastante dura. Vanse torrando ata que ca calor van estalando. Hai que remexelas para que a calor vaia pegandolle por todos lados. 
E agora queda o traballo manual: hai que coller as sementes/fabas e andar a sacarlles a casca. Coma dixen, ca calor estala, pero hai que abrila (coma se foran pistachos, pero cunha casca ainda máis dura).

E así queda o resultado final. Coma vedes o cacao ainda ten unha pel escura por fora. (Coma cas amendoas, que veñen cunha pel oscura pegada). Esta pel é importante .... porque de feito é o que lle da o color escuro ó chocolate.

Nota, esto non é a cascarilla. A cascarilla é o que lle sacamos antes. Esto é parte do cacao que se consume en México e en Europa. Coma digo é o que lle da cor e gran parte do sabor.


Isto non o facemos en España, nen en Europa. Pero en México sí. Ponse a torrar un pouco de canela. Porque en México o chocolate gustalles con canela. (Nota importante: se ben o cacao é de orixen mexicana, a canela é asiática, e chegaba a México polo famoso galeón de Manila. Curiosamente a pesar de ser algo tan remoto ós mexicanos adoptárona coma propia, e hoxendía son os maiores consumidores de canela do mundo).


E agora chega o momento de meter todo o muiño. Tradicionalmente o cacao moiase nun metate (e en realidade case todo se moia nun metate). Os que vivides por Santiago podedes coñecer que forma ten, porque unha famosa chocolatería chamada El Metate tiña o debuxo dun metate (pode que incluso tivernan un metate dentro de adorno).

Foto de Viajes Culturales.


Nesta foto salgo eu dandolle ó metate. Pero eso non é chocolate, estou moendo cochinilla para facer tinte vermello. De todas formas co cacao sería parecido. Xa vos podo dicier que traballar co metate é bastante duro. Hai que estar dandolle tempo e tempo para moer, ademáis tense que facer pouco a pouco, non podes poñer todo o cacao dunha vez, tes que ir de pouco en pouco.

O metate ten máis historias. A semente do cacao ten unha parte sólida (o pelexo escuro que ten fora) pero na maioría ten un interior graxo (si, o que logo acaba servendo para "manteca de cacao"). Esta graxa funde como a 30 ou 40 grados. Co rozamento no metate chegase a esa temperatura e enton sae o chocolate coma se espera: coma unha pasta. Pero ... ahí dependes tamen do clima. En zonas calurosas de México consegues o punto ben. Pero en partes máis montañosas, o clima é máis frío. E máis pola época de Novembro, que é o día de Muertos. En eses meses do ano, a tradición e meter unhas brasas debaixo do metate. Non para quentalo moito, se non para que esté morno e non frío. (Importante, o cacao nunca se quenta non se cociña, só se lle da a temperatura suficiente para que quede en pasta).


Coma dixen o metate é moito traballo. Nas casas de México cando poden invirten nun muiño. O muiño ten certa semellanza co metate ainda: usase a mesma pedra volcánica ca o metate. Aquí coma vedes van a ir as sementes/fabas, e logo tamén se lle van meter a canela. (Si a canela vai no medio do cacao, e por tanto cando o fas bebida vas a ter pousos do cacao). E ainda falta outro ingrediente importante: o azucar. Sí, o chocolate mexicano leva azucar. E bastante. E un ingrediente importante para que faga ben a pasta.

  • No chocolate standard, leva 2 de azucre por cada 1 de cacao
  • No que chaman "amargo" leva 1 de azucre por cada 1 de cacao 
¿Chocolate puro sen azucre? Segun nos dixeron os Oaxaqueños non funciona ben. Por un lado é moi amargo e a xente non lle gusta, pero por outro, o máis importante, se non se lle pon o azucar queda ben grumoso e da mal aspecto. 
O "elemento fundamental" do que falaba ó principio e que lles falta en moitas casas mexicanas é o metate ou o muiño. Por eso moita xente xa non pode facer o chocolate. O ir mudando ás cidades deixaronse de utilizar estes instrumentos.  
Coma dixen antes, co traballo do muiño o cacao queda morno e faise pasta. Agora hai que traballar rápido, hai que darlle forma:

Outra xente faino en rectángulos, pero os mexicanos prefieren facer discos.

Daselle forma e deixase repousar. En apenas uns minutos o chocolate vai voltándose duro. (Había uns cantos namorados no noso grupo coma podedes ver).

Coma poidechedes ver, o chocolate mexicano esta feito de cacao puro. Si que leva azucre, iso sí. E canela no medio.

En Europa o chocolate faise un pouco diferente: separase o pó de cacao (se mirades no bote, veredes que o nome oficial é "polvo de cacao desengrasado") da manteca de cacao. (E irónico que logo para a maioría dos pasteles de chocolate este pó mezclase con outra graxa - manteiga - cando se podería usar a propia manteiga do cacao). Para facer as tabletas de cacao, volveselle a engadir parte de esta manteiga. Ademáis en Europa adoitase a facer o proceso de conche,  que fai que o chocolate quede máis homoxeneo e suaviño.

En México coma vichedes non se fai o do conche, e o chocolate notase máis grumoso.


A maneira tradicional de comelo é fervendo en auga ou leite:


O resultado é unha bebida moi escura e medianamente doce. Curiosamente ainda que vos dixen que levaba 2 partes de azucre por cada parte de cacao, non esta tremendamente doce. Notase que o amargor natural do cacao ten bastante forza. 
Pero non é espeso. Iso do chocolate espeso que temos en España faise engadindolle fariñas ou algún espesante. O chocolate así sen nada máis queda líquido (e ten unha chea de pousos no fondo, a canela e parte do pó de cacao).

Bo proveito, e isto foi todo.
18 Jun 23:21

El sótano - Punk de aquí; especial versiones y originales - 15/06/18

Un especial de versiones y originales cocinado con versiones en castellano de bandas del punk de aquí, en su mayoría de la escena de Euskadi años 80, que irán seguidos de las bandas que interpretaban esos temas originalmente.

Playlist;

MCD “Me canso de esperar” (Grandes éxitos de otros)

RAMONES “(You) can’t say anything nice” (maxi single 12’’)

MCD “Libertad de expression” (Bilboko gaztetxean)

PAUL REVERE & THE RAIDERS “(I'm not your) steppin' stone” (Midnight ride)

LA POLLA RECORDS “El avestruz” (Donde se habla)

THE BOYS “First time” (The Boys)

SINIESTRO TOTAL “Opera tu fimosis” (Siniestro Total II; El regreso)

THE REVILLOS “Do the mutilation” (Attack!)

POTATO “Miguel el cashero” (split con Tijuana in Blue)

BYRON LEE AND THE DRAGONAIRES “Sammy dead” (Plays Jamaica ska)

TIJUANA IN BLUE “Quiero ser un Dead Boy” (Verssionando)

DEAD BOYS “All this and more” (Young loud and snotty)

DECIBELIOS “Boina” (Igual de borrachos pero mucho más orgullosos)

LOU REED “Vicious” (Transformer)

KORTATU “Hay algo aquí que va mal” (El estado de las cosas)

THE SPECIALS “Doesn’t make it alright” (The Specials)

18 Jun 23:13

The Top 5 Reasons Why Columbo Is an American Paradox

by Jeremiah

Once again technology, time as a construct, and the very universe itself have conspired to keep Thad and I from recording an episode of Beneath The Screen Of The Ultra-Critics. So we do what we always do in these situations: we make lists.

It’s well known that my life consists of movies and baseball; Thad’s being games and comics. But both of us share a deep abiding love for the long-running series of television movies, Columbo. The original Columbo was a made for television movie based on a popular play Perscription For Murder. It proved so popular NBC followed it up with another Columbo movie Ransom For A Dead Man. NBC then did something kind of odd. It launched a series of murder mystery shows that would air on Sunday but with different shows every Sunday. Columbo was the most popular due largely in part to Peter Falk’s portrayal as the loveable rumpled American answer to Hercules Poirot.

Falk’s Columbo is an oddity in the television landscape. He was the title character but he almost never showed up until at least the fifteen-minute mark. We never see him at home, or for that matter, almost never at the police station. He exists almost solely with the guest star of the episode, the murderer. We knew the guest star was the murderer not just because they were the guest star, but because Columbo would show us the murder.

It’s not about whodunnit or how. It’s about watching a duel of wits. Seeing how this guileless Los Angeles Homicide detective who wears a raincoat at all times is going to figure it out. It’s a mystery where the mystery isn’t the point. You know how it’s done and why. The question is how will Columbo figure it out?

Columbo as a character is a bizarre outlier when compared to the reams of other fictional detectives, both on television and in literature. What we mean by American Paradox is how the values Americans love to extoll about themselves are oddly lacking in most popular detective fiction. Except for Columbo.

1. The Curious Case Of The Happy Marriage 

Thad: In large swaths of detective fiction, The Detective’s Family tends to be one of two things: non-existent or a plot engine. Either you fly solo, like Philip Marlowe, Sherlock Holmes (sort of), or Miss Marple or your family is some sort of machine that produces either personal trauma or complications that interfere with The Job or sometimes get kidnapped by sex criminals or whatever (my mother watched a lot of Law & Order SVU, but I never paid super-close attention so it kind of blurs together).

Conversely, our Lieutenant Columbo has a family. Wife, kid, extended relatives he mentions from time to time. And they’re not a drain or a drag, they’re simply part of his life. Just not the part that the show focuses on. And they’re not drawn into cases as kidnapped leverage or trying to pull him off cases. His family exists in the way that most families exist: naturalistically in the background. Not on intrusion, but part of life. And every time I circle back around to watching Columbo I’m reminded how weirdly rare that can be across fiction.

Jeremiah: Mrs. Columbo is the center of Columbo’s universe outside the job. We never see or hear her, much less know her name. Primarily this is because we only ever see Columbo at work and can we really blame him for not name dropping his wife to a murderer?

In “A Stitch in Crime” we see the Lieutenant show up beleaguered and exhausted from a sleepless night. His wife has been sick and he’s been taking care of her. What’s remarkable is he never complains about it. Oftentimes it’s talking with his wife that helps him solve the case, a fact that he never fails to mention to the murderer. “You know it was funny. I never thought about it, but my wife, she saw something on the news about it and we were talking  over dinner…” 

Some fans speculate that Mrs. Columbo is a myth—something made up by Columbo as a ruse. The theory is born from Falk sometimes wearing a wedding ring and sometimes not. I think this is clearly a case of people confusing real life with the character. For, if Mrs. Columbo doesn’t exist, then it strikes at the heart of why anyone loves Columbo in the first place: his kindness.

Now, you can play a fun game of “Which relative is nothing more than a cipher for Columbo’s sick burn?”. “Blueprint for Murder” has Columbo bringing up his cousin, who’s a lawyer, to contradict a suspect’s earlier statement and to subtly call him a liar. The murderer comes up with another lie to cover that one. But then pauses and says that Columbo’s family must be very happy with how his cousin turned out. Columbo can barely keep a straight face as he says, “Oh yes. We’re all really proud of him.”

2. A Study In Non-Toxic Masculinity 

Thad: Famous ladies like the aforementioned Miss Marple or Jessica Fletcher notwithstanding, detection is traditionally A Man’s Game. A Hard Man’s Game. A Hard Man’s Game for Hard Men. There’s rage and violence, there’s chest-puffing and all manner of pissing contests, and there’s sex with dangerous women because how’s anyone gonna take you seriously as a Hard Man if you don’t have sex with the woman who probably paid to have somebody killed? It requires fearlessness and steel nerves and no distracting emotions getting in the way of Rough and also Hard Justice…

Sorry, I went a little too Frank Miller there. Toxic Masculinity is one of those phrases that piss people off due to reading it in the worst possible way: that is, claiming all masculinity is toxic. But that is, of course, not what it means. Toxic Masculinity in a broad sense means thinking all that stuff up there in the above paragraph are the important core attributes of being a man, and if you aren’t doing those things then you aren’t a Real Man. A Real Hard– stop it.

And here we’re back to Columbo, in all his Non-Toxic Masculine Glory. He has a job to do and is not interested in proving anything. Or rather, he’s not interested in proving anything outside of who committed the murder. He has confidence in his skills but isn’t afraid to admit not knowing things and asking for help or clarification, a trait that is so unexpected in the world of the show as to be almost universally disarming. And it’s rather unexpected in our own world, too. I suppose “A Man With Nothing to Prove” can sound like Toxic Masculinity, but it doesn’t have to have that aggressive sense to it. Look to Columbo! He has nothing to prove and it opens him up rather than closes him off.

Jeremiah: Columbo never goes around shouting and berating people. Even people he knows are guilty. But this is not to say he doesn’t get angry, it’s just rare and never in a sort of performative way. Falk portrays Columbo with a startling amount of humility and kindness.

His emotional maturity sets him apart from most fictional male heroes, not just detectives. Columbo is a bumfuzzled scatterbrain but he’s never mean or condescending. When his temper does flare up it’s always on behalf of other people. “A Stitch In Crime” has the infamous scene where Columbo slams a metronome on Leonard Nimoy’s desk after he laughs at Columbo. The Lieutenant isn’t mad he’s not being taken seriously. His anger comes from empathy and caring about human life. A life is in danger and he’s warning Nimoy that if he dies, Columbo will come after him.

“An Exercise in Fatality” shows Columbo exploding at Robert Conrad in the hospital waiting room. Conrad has driven the wife of a murdered man to attempt suicide. Columbo doesn’t just get angry; he calls Conrad on his lies. 

 A dog owner himself he all but demands medical attention for a dog who’s been trapped in a vault overnight in “Ashes to Ashes.” Over the chit-chat and crime scene banter, you can hear Columbo’s plaintive cries, “What about the dog? Somebody get this dog some water!”

He’s not above using the full forces of his badge but it’s never in a brash demanding way. “A Friend In Deed” has a scene where Columbo shows up at a suspect’s home and cuts to the chase. He’s direct, competent, but never in the man’s face. “Well, that makes sense.” Which is Colombo speak for, “Well, that’s some bull pucky.” Fascinating, to me, is that as Columbo leaves he shakes the man’s hands. It reminded me of Superman waving goodbye after he’s saved, someone. A small gesture that speaks volumes about a character’s inner life.

3. The Case of The Gentle Detective

Thad: The first thing Columbo does when he shows up in “Murder by the Book,” the first aired episode of the series, is usher the victim’s wife home after we’ve just watched her being rather callously questioned at the scene of her husband’s disappearance. He drives her home and cooks her an omelet. What other detectives would do that? Why aren’t there more heroes who, when they see a person in emotional pain, offer a hand, a kind ear, and tasty scrambled egg-based foods? Other detectives would be writing off the spouse’s emotionality or promising vengeance or whatever, but that’s not actually what moments of human pain call for. They call for kindness. And that’s Columbo. He’ll also bring the killer to justice, but that drive doesn’t steamroll the small moments.

Hell, he’s even kind to perpetrators (for the most part). Not berating them, not beating them up, often offering sympathy for their own pain in the final moments before the credits run. Because, as it happens, criminals are just people. They’re not problems to be solved or things to be caged, they’re just other people. And that’s a kind of outlook we need more of in the worlds both fictional and non.

Jeremiah: In the pantheon of American fictional detectives, the singular trait that rises above them all is a deep cynical pessimism. Columbo by comparisons could be viewed as the happy go lucky naif. In the episode “Try And Catch Me,” Columbo gives a speech.“I like my job. Oh yeah. Love it. I get to meet a lot of interesting people. And I don’t think everybody I meet is a murderer. Not at all. I think the world is filled with a lot of nice people, just like you folks.”

What permeates every fiber of Columbo’s being is his unfaltering belief in the goodness of people. It’s why he finds murder so repugnant and suicide so distressful. Amiable and good-natured, the Lieutenant is the rare detective who may be tired but always happy to be on the job.

He has a great empathy both for the murdered and the murderer. Despite the class war built within the show’s foundation, not every murderer is a horrible human being. “Sometimes I even respect them. Not for what they’ve done. NEVER for that. But for that part of them, that is clever, hard-working, funny, or kind. I think there’s kindness in everyone.”

Unlike most detectives, Columbo seems to view being a Homicide Detective as a holy calling. His kindness never interferes with his professionalism. When the murderer, played by Ruth Gordon, in “Try And Catch Me” comments on Columbo’s kindness he smiles, “Don’t count on that ma’am.”

In “Murder Under Glass,” Columbo cooks a meal with the murderer, a food critic.  After Columbo catches the murderer trying to poison him, he explains how he knew he was guilty moments after meeting him. The murderer takes a bite of the dish Columbo has prepared and when asked how it is replies with, “Lieutenant, I wish you had been a chef.” The Lieutenant raises a glass and nods, “I understand, sir.” 

4. Curiosity Killed the Cat But Caught the Killer 

Thad: So I was just rewatching Season 3’s “Any Old Port in a Storm.” The murderer is Adrian Carsini, played by Donald Pleasence (a.k.a. Blofeld from You Only Live Twice, among other things). As the episode is winding down, having admitted his crime, Columbo is sharing a drink of some dessert wine in the car with Carsini before taking him to the station. And Carsini says, “You’ve learned very well, Lieutenant.” To which Columbo responds, “Thank you, sir. That’s the nicest thing anybody’s ever said to me.” This is not a sarcastic interaction. Columbo, as part of working the case, studied up on wine because it may (and did) turn out to be useful.

This, like all the entries, tie back around to not being a toxic ass. Being unafraid to look foolish—both honestly and as a ploy to press suspects—is core to how Columbo works cases throughout the series. Asking questions, listening, learning about things outside your sphere: good approaches to detective work in particular, but also to just being a good person. Yeah, so, maybe this has accidentally become a Columbo as Life Philosophy piece, but what’s wrong with that?

Jeremiah: Much like Sherlock Holmes, Columbo does his homework. Oftentimes, such as in “Double Exposure,” he will show up with piles of books in his hands. “You know I’ve been reading…” Partly this is done to ingratiate himself with the suspect. Sometimes reading the books they themselves have written, it is also done as a way to try and understand how the person ticks.

Columbo is fascinated by the modern world. “Double Feature” has a scene where a projectionist explains how the reel to reel system works as well as the theory behind subliminal editing to Columbo. The Lieutenant is riveted. Columbo’s suspects are frequently high powered businessmen of some sort but Columbo is interested in all aspects of the business. The passion of the elite such as in “Any Old Port In The Storm,” where Columbo becomes a wine aficionado. Or just the simple lives of the workaday people who keep the place running as apparent in every episode of Columbo ever.

Columbo can be a nuisance but it’s almost always upper-class people who find him to be irritating. But the other people Columbo talks with—the janitors, the maids, the secretaries, the gardeners—are kind of taken with him. He’ll comment on the job they’re doing, empathize with how hard it must be, and listen to their complaints or the pride they take in their work.

The Lieutenant is blissfully enchanted by modern technology. “Make Me A Perfect Murder” has an entire scene where Columbo just plays with the editing board in the editing room of a television station. His childlike curiosity at the world around him is what allows him to move with ease between the classes. The working classes see in him a friend while the upper class sees him as someone who is easily beguiled and inadvertently show their hand.

5.  The Missing Gun

Thad: Guns aren’t needed for policing.

Look at most of the world as research on threat escalation mounts and it seems pretty obvious. Not in America, though, because everybody wants to be John McClain… and not even the good John McClain from Die Hard 1 and 3 and maybe 2 kind of (I’ve honestly forgotten). Hell, even Batman started out with a gun (being essentially a Shadow knockoff in his earliest days before code-enforced kid friendliness put an end to that). But Columbo doesn’t carry a gun (with few exceptions). He doesn’t like to hold them or even be anywhere near them in general. Guns represent an end that should be avoided at all costs. The real weapons against injustice are kindness and curiosity and empathy… connection to humanity. Basically anything other than that final disconnection there is no coming back from.

Columbo is the best, and he’s the best because he takes all these things that would be too often marked as flaws or weaknesses and just lives in them.

Jeremiah: Unlike every other detective and or policeman on television, Lt. Columbo never had a gun. It wasn’t just a character quirk either. It’s built into the DNA of the character.

Oftentimes when characters in a Columbo episode are in a firing range or showing off a gun, Columbo can be seen off to the side either plugging his ears or looking uninterested. “I keep it downtown,” he tells one character when asked by an Internal Affairs agent where his gun is. It’s less a political statement and more of a philosophical one.

Columbo seems to have a deep abiding hatred of murder. In “A Case of Immunity,” we see him wrestling with a coffee machine. As he complains to his superior about how the machine ate his change, he’s told there’s been a murder at a nearby consulate. Columbo’s rage vanishes as his eyes go wide, “Murder?” Coffee forgotten, he rushes to the scene.

His disgust or dislike of guns, doesn’t mean he doesn’t understand them. Oftentimes, such as in “Troubled Waters,” Columbo is keenly aware of how to handle a gun and how to extract evidence. He holds the gun in question with a handkerchief and with pencil shavings dusts the gun for fingerprints.

It’s a personal choice that is only ever broken in the late 90s when they began veering off script and adapting Ed McBain novels into Columbo episodes. Columbo himself philosophically, and to some extent morally, is against guns. Which makes him a stand out, with the possible exception being Jessica Fletcher. Which is, in all honesty, some great company to keep.


Images Courtesy of Universal Television and NBC

The post The Top 5 Reasons Why Columbo Is an American Paradox appeared first on The Fandomentals.

18 Jun 16:36

Herido tras recibir un 'vasazo' en una noche de movida

by ALEXANDRA CORDERO. SANTIAGO


18 Jun 16:33

50 anos despois, Cabanillas ten por fin o seu epitafio en Bonaval

by Marcos Pérez Pena

"Quero na lousa que me de sosego esta palabra que ten ás: Poeta e esta palabra que ten luz: Gallego" pódese ler xa na tumba que o acolle dende 1967. Nese momento non se colocou o texto que o autor lle encomendara á súa dona Eudosia no 1915 no poemario Vento mareiro

18 Jun 16:31

Feijóo e a síndrome de Besteiro

by Anxo Lugilde

CRÓNICA | A oportunidade de Soraya de parar o presidente da Xunta é agora, freándoo cun posible dossier destrutivo que o leve a ficar, invocando o seu compromiso con Galicia e a súa familia. Se non o hai, o camiño de Feijóo cara á rúa Génova está despexado, o que segue a ser o máis probable. Por Anxo Lugilde

18 Jun 16:30

A juicio un narco de A Coruña que retuvo como rehén a una mujer para cobrar una deuda de cocaína

by Elisa Lois

La Audiencia Provincial de A Coruña juzgará este lunes a un vecino del municipio coruñés de Arteixo, como presunto autor de los delitos de tráfico de drogas, robo con violencia e intimidación y secuestro, por utilizar como rehén a una presunta vendedora de estupefacientespara cobrar el dinero de una partida de cocaína que esta y otro hombre le debían.

Seguir leyendo.

18 Jun 16:30

El “terror rural” que acabó en muerte en una aldea de Galicia llega a juicio

by Silvia R. Pontevedra

Ocho años y medio después de su desaparición y justo cuando se cumplen cuatro del hallazgo fortuito de su esqueleto devorado por las alimañas, la muerte de Martin Verfondern, el holandés de Petín (Ourense), llega mañana a juicio con dos miembros de la familia vecina sobre la que siempre recayeron las sospechas sentados en el banquillo de los acusados. El extranjero que en 1997 recaló con su esposa en la remota aldea de Santoalla do Monte "buscando el aire y el agua más puros", para fundar su particular ideal de vida ecológica, murió de un disparo de escopeta en enero de 2010. Supuestamente, tal y como confesó tras su arresto en 2014, apretó el gatillo Juan Carlos Rodríguez González, el hijo menor y discapacitado del otro matrimonio que habitaba Santoalla, una anciana pareja que había resistido y se había hecho fuerte en el apartado lugar tras la desbandada de la emigración. En aquel rotundo paisaje de montaña y casas arruinadas, la convivencia entre las dos familias, instaladas en dos extremos y con caminos diferentes para acceder al pueblo, se fue desmoronando como los propios muros de piedra que solían desplomarse en las noches de invierno. Pese a la hospitalidad de los primeros años por parte de Jovita, la madre de los nativos del lugar, ahora fallecida, el odio fue llenando con el tiempo el vacío que iba abriéndose en el corazón de la aldea abandonada; sobre todo cuando los forasteros empezaron a reclamar sus derechos sobre el monte comunal.

Seguir leyendo.

18 Jun 16:30

En guerra contra el nuevo “agujero negro” que cercará Santiago

by Silvia R. Pontevedra

La guerra contra la empresa viguesa Toysal, que pretende fabricar biogás a partir de residuos en una vieja cantera de áridos sin restaurar en Teo (A Coruña), un gran vaso que rellenar con basura, se promete larga e intensa. Pero en ella los vecinos cuentan con el respaldo y el asesoramiento de colectivos con experiencia en la lucha contra la industria contaminante y los endiablados trámites administrativos que ponen el cuarentena durante años el futuro de una comarca. La Plataforma Casalonga Limpa de Residuos, que lleva el nombre del enclave donde se ubica el cráter sobre el que se extiende el temor de acabar en "agujero negro", ha logrado reunir esta mañana a cerca de 2.000 personas en su primera marcha contra Toysal, y se han sumado representantes de los colectivos nacidos contra la Mina de Touro-O Pino y el vertedero de Grixoa (Miramontes, al norte del municipio de Santiago). Todos ellos luchan actualmente con más voluntad que medios frente una burocracia lenta y decisiones políticas (municipales y autonómicas) que de momento, en opinión de los afectados, no han demostrado defender los intereses de unos pueblos sembrados de viviendas unifamiliares, importantes cuencas fluviales y explotaciones ganaderas ubicadas a pocos cientos de metros de los focos bajo sospecha. La plataforma de Casalonga, apenas recién creada, ha cosechado en pocos días el apoyo de gran parte de los vecinos de Teo y el municipio ha quedado cubierto en una semana de pancartas con la que cientos de particulares de las parroquias más remotas rechazan el proyecto de vertedero en la cantera.

Seguir leyendo.

18 Jun 16:29

Ourense, Lugo e Ferrol lideran o ranking de cidades con vivendas baleiras no Estado español

by X.M.P.
A ‘área metropolitana’ de Ourense é a que ten maior porcentaxe de inmobles deshabitados: 22%.
18 Jun 16:28

Rodiñas

by Pikara Magazine
Belén Regueira Leal
18 Jun 16:27

Rave: la respuesta química al capitalismo

by Sergio Sánchez

Europa comenzó un gran declive social en los primeros años ochenta. Mientras en España la juventud, muy al loro, se dedicó a ejercer la dictadura de la fiesta (para mayor felicidad de una élite acojonada por las luchas sociales y la militancia roja en los barrios obreros), en el Reino Unido, la demolición del Estado del bienestar fue liderada por una ‘dama’ capaz de reprimir incluso las ansias evasivas de una juventud sin futuro, que en vez de bailamer pogo y escupir a los cantantes punk, se dedicó a buscar nuevas sensaciones bajo dosis depastillas y acid house. Unos nuevos contestatarios con píldora en la lengua acababan de surgir, al principio en discotecas, después, en las ilegales raves.

Imagen de cabecera: los Stone Roses dándolo todo en la huerta valenciana. Fuente

Los últimos años de la década de los ochenta en el Reino Unido estuvieron dominados bajo la máscara del parlamentarismo por una dama de hierro de corte fascistoide. Se llamaba Margaret Thatcher. Por primera vez en la historia, la respuesta juvenil ante el destrozo social impuesto por su Partido Conservador fue otra dama, pero en forma de pastilla. Le llamaban éxtasis, aunque su nombre correspondía a las siglas MDMA. Posiblemente fue el arma principal para una generación que respondía a los ataques de la casta británica con amor y hedonismo en forma de fiestas ilegales, donde el dominio de los bombos electrónicos mediante géneros como el house, el acid, y posteriormente el happy hardcore, fueron más contundentes que las broncas de los hooligans en los partidos de fútbol.

Los hermanos mayores de la Generación X

Subversión, pastillas, y sudoración bajo los estroboscopios

Un reflejo de la importancia de aquel fenómeno social (además de las camisetas con el smiley en las vestimentas de medio país) fue la canción What Time Is Love (1988) compuesta por KLF (uno de los mejores nombres de grupo de la historia: ‘Frente de Liberación del Copyright’). Eran el reverso tenebroso y anticapitalista de otros productores comerciales (insulsos y lobotomizantes) llamados Stock, Aitken y Waterman, unos “caudillos de una cadena de montaje de superventas”, tal y como señala Víctor Lenore en su artículo El gran fiestón del milenio.

Y entonces llegó la masificación

Lo cierto es que el amor, por los efectos de dicha nueva droga, y la reducción casi total del macarreo entre la clase obrera más desclasada y lumpen, tuvo mucho que ver con la recién incorporación de las masas a la fiesta ácida surgida en EEUU (pero importada a las islas desde otras isla, la mediterránea Ibiza). Así lo plantean muchos críticos estudiosos del tema desde diversas ópticas sociológicas. Y lo cierto es que comparto alguna de esas visiones, al igual que la reflejada en uno de los libros del irreverente escritor británico Irvine Welsh, Trainspotting (1993). Aún me sorprende que casi todos los eruditos del tema oculten o apenas mencionen uno de los hechos realmente clave para la difusión geométrica de la música electrónica de club: las radios piratas. Por falta de espacio vamos a obviar información al respecto. Eso sí, simplemente mencionaré a Jazzy M, de la LWR, uno de los grandes culpables de que el jackin´ (esa forma de baile tan peculiar) inundara las discotecas y raves británicas bajo el efecto de losnuevos estilos discotequeros. Incluso colaboró con el mítico Bam Bam en laproducción del tema Living In A World Of Fantasy (1988).

Las radios piratas de Londres

El fenómeno rave fue de tal envergadura que tuvieron que legislar ya en los primeros años noventa, cuando ya todo se iba de madre con las cuantiosas fiestas incontroladas. Al principio, con el acid, se produjeron fallecimientos de
adolescentes por ingesta de éxtasis. Casos como el de la joven Leah Betts le pusieron en bandeja a la prensa y a los políticos la ocasión de hacer su agosto represivo. Tiempo después llegó una especie de Ley Mordaza antifiesta. Su nombre oficial era ‘Acta de justicia criminal y orden público, 1994’, pero los colectivos más politizados de la escena electrónica la llamaron Criminal Justice Bill. Y es que relacionar música de baile con complacencia, hedonismo y pasotismo nada tiene que ver con la realidad. Y si dudan, investiguen el trabajo de colectivos subversivos como Spiral Tribe, o proyectos como Dread Zone y D*Note para comprender el significado antisistema que tanto caló en parte de los jóvenes británicos de aquellos años.

Manifestaciones contra el Criminal Justice Bill

Finalmente todo fue cortado de raíz a mitad de los noventa. Los travellers (denominados despectivamente como crusties, una especie de perroflautas de la electrónica) fueron perseguidos como si fueran auténticos piojosos,
convirtiéndose para las autoridades y los medios en un auténtico peligro para la comunidad. Triste pero cierto. Y mientras tanto, desde hacía años, algunos se empeñaban en no comprender la situación actual, el nuevo cambio estético de la sociedad que ya no solo disfrutaba y/o luchaba con música pop y rock de fondo.

Travellers, los feriantes del techno.

De ahí la proclama reaccionaria de un icono de los ochenta, el cantante de los gloriosos The Smiths, Morrissey, culminando el tema Panic con el célebre cántico de “cuelga al DJ”. A mi juicio, una de las peores frases de la historia de la música popular, empatada a puntos con la vomitiva “Disco Sucks”. Desde ese momento, el cantante británico se convirtió para mí en un dinosaurio de tamaño similar a Tom Petty (otro tiranosaurio incapaz de asimilar nuevas realidades, como la cultura del sampling). Obviamente el tiempo les ha puesto en su sitio. Únicamente revisando a sus coetáneos y paisanos de Manchester, los Happy Mondays, aquel eslogan mamporrero queda literalmente triturado: la banda con el tío de las maracas (Bez) abría sus conciertos con una sesión de DJ previa.

Nueva vida en una nueva ciudad: Madchester

Aquella época de fiestas, gente colocada durante días y sonidos excitantes, no era una única forma de diversión escapista: era una reacción natural a la falta de respuesta de una socialdemocracia dislocada y tibia y a unos políticos nada revolucionarios (los que lo eran bebían, no todos, de un fascismo bajo bandera roja, apoltronada tras el infame muro berlinés) que permitieron que el rodillo capitalista de la escuela de Chicago impusiera sus asignaturas más salvajes en todo un país. ¿Cuál fue la respuesta? La de crear una realidad paralela, de auténtica evasión, donde las hostias de la policía a los huelguistas mineros desaparecieron y fueron suplantadas por redadas contra jóvenes empastillados. Lo grave del asunto era que los políticos no les dejaban recrear ni eso, un Estado alterado alternativo ajeno a los conflictos sociales que les alejaba durante algunas horas de ese motor de la historia que era la lucha de clases. De ahí la rebelión de muchos ante tal acoso represivo del aparato policial británico.

Esencia Rave

La era del jackin´

En España, se vivió de otra forma la necesidad de evacuar toda la rabia incontrolada de una juventud desmovilizada por culpa de los agentes sociales cada vez más domesticados e inanes ante las tropelías y traiciones constantes de un gobierno socialista que estaba finalizando la liquidación -posiblemente el mayor desde el fin de la II Guerra Mundial- de la
industria de un país en suelo europeo. Antes de que existieran los afters en Europa, en Valencia ya estaban de vuelta de todo esto, y con sonidos más contundentes y arriesgados, aunque es verdad que también sonaron algunos éxitos de acid house en las discotecas del sureste y el levante. Y no necesitaban de planes ilegales para celebrar una fiesta salvaje: las discotecas cerraban a las 5 de la mañana y abrían a las 6 hasta mediodía, por no hablar de los domingos vespertinos. Las drogas consumidas también marcaban la diferencia: aquí, la reina de la noche se llamó mescalinaun combinado de cafeína con MDA  (pariente cercano del éxtasis) cuyo intenso reinado concluyó sin avisar, como por arte de magia.

No hacían falta raves. Las discotecas eternas.

En las últimas décadas han surgido festivales como el de los Monegros, demonizado por el clasismo creciente de una cultura hipster venida del indieque infectó los ideales de la electrónica con todo tipo de tics poperos y
rockeros, aunque esto ocurrió en todo el mundo. Por ejemplo, en Reino Unido se experimentó el clasismo de quienes identificaban las formas más finolis del house y el techno como un artículo de lujo. De esta manera, rehuyendo la sudoración y la fraternidad ebria en favor de la ropa de marca y el elitismo, la reacción le plantaba cara a esos jóvenes humildes y de la clase obrera que se apiñaban en discotecones en busca de su dosis de acid.

Muy irónico todo, en realidad: como explica Matthew Collin en su Estado alterado, el apocalipsis ‘chunda chunda’ que tanto alarmó a los conservadores británicos durante el cambio de siglo jamás hubiera surgido sin las excursiones de amigotes de baja extracción social a Ibiza, en busca de la vida padre que se pegaban las élites que entonces veraneaban en la isla. De regreso a su país, aquellos zagales tan avispados (entre ellos, Paul Oakenfold Danny Rampling) descubrieron la fuerza de un hedonismo de nuevo cuño basado en el disfrute de sonidos amables, tirando a hippies y repletos de música house, como los que pinchaba el argentino DJ Alfredo. Con dominio de un subgénero house, por otra parte: el latino. Así fue como se gestó lo que todos conocemos como balearic, término acuñado por los guiris para intentar explicar, no ya un estilo musical, sino de vida.

Himno baleárico

¿Y qué fue de todo aquello? Simples reminiscencias y atomizados núcleos de resistencia rave pero con un marcado carácter revisionista de poca calidad, salvo excepciones que marcan una evolución (que también existe con muchos seguidores en fiestas masivas) pero desde una óptica más experimental y moderna.

Post Rave

Tal vez todo lo que han leído suene a pretérito, a mundo viejuno para fiesteros cebolletas, ya que en la actualidad lo dominante son propuestas realizadas en auténticos bunkers a cielo abierto como el festival Tomorrowland, con un público que permite que le pongan una cinta para evitar que se cuelen los que no pagan sus caras entradas. Y todo bajo el patrocinio oficialista de las élites políticas y las empresas multinacionales, que hacen su agosto año tras año en esa Florida europea llamada España, el nuevo y mejor parque de atracciones del continente. Incluso ya con cierta retromanía, por el poso histórico, se realizan conferencias sobre estos temas, y se publican libros, unos mejores que otros, sobre la historia (oficial y demasiado anglófila) de la música electrónica, un género ya nada underground ni minoritario, sino todo lo contrario: masivo y nada efímero. ¡Danzad, malditos!

¿Te ha gustado este artículo? Puedes colaborar con Canino en nuestro Patreon. Ayúdanos a seguir creciendo.

La entrada Rave: la respuesta química al capitalismo aparece primero en Canino.

18 Jun 16:23

EVERYTHING ABOUT THIS POST SUCKS.

by Fizz
Why Are Straws So Bad For The Environment? [Bustle] "Plastic straws may be on the way out. From McDonald's locations in the U.K. testing paper straws to proposed European Union legislation that would require straws be made of sustainable materials, to bans and limits on the use of plastic straws in cities like Malibu, Calif., Seattle, and Miami Beach, Fla., more and more companies and areas are cracking down on the use of what has for many years been a universal drinking tool, present at all your favorite restaurants, movie theaters, theme parks, and, well, everywhere else. Most of us know plastic straws are bad for the environment because we're told plastic straws are bad for the environment, but now that anti-straw legislation is pouring in, it's a good time for a refresher on just why plastic straws do so much damage to the Earth."

• EU proposes ban on straws and other single-use plastics [BBC]
"The proposals are aimed at outlawing many commonplace plastic items including straws, cotton buds, cutlery, balloon sticks and drink stirrers. The governing body also wants almost all plastic bottles to be collected for recycling by 2025. The plan will need to be approved by the 28 member states and the European Parliament before it can be passed. "Plastic waste is undeniably a big issue and Europeans need to act together to tackle this problem," EU First Vice-President Frans Timmermans said. "Today's proposals will reduce single-use plastics on our supermarket shelves through a range of measures. "We will ban some of these items and substitute them with cleaner alternatives, so people can still use their favourite products.""
• SeaWorld, Ikea and Royal Caribbean are getting rid of plastic straws and bags [The Washington Post]
"Less than two weeks after a pilot whale died off Thailand with 80 plastic bags in its stomach, three major companies — SeaWorld, Ikea and Royal Caribbean — have vowed to remove plastic straws and bags from their properties. The companies are now linked to a host of businesses, governments and others across the world that have joined an effort to dramatically reduce the 8 million metric tons of plastic that pollute oceans each year — "one garbage truck into the ocean every minute," according to a 2016 report released by the Ellen MacArthur Foundation. The corporate activism is evidence that a fledgling movement to ban plastic straws, which sprang from outrage over plastic's impact on the environment and animals, continues to stir. Movement organizers have recruited Girl Scouts, New England Patriots quarterback Tom Brady, even Indian Prime Minister Narendra Modi, who, on World Environment Day last Tuesday, announced his nation's effort to eliminate single-use plastic by 2022. "Let us all join together to beat plastic pollution and make this planet a better place to live," Modi urged."
• McDonald's Says It's Ditching Plastic Straws In U.K. And Ireland [NPR]
"McDonald's says it will start using paper straws instead of plastic at all its locations across the United Kingdom and Ireland. And it plans to test sustainable alternatives to plastic straws in some restaurants in the U.S. and elsewhere around the globe later this year. "You asked, we listened," the chain announced on Facebook. The company says it will begin transitioning to paper straws at all of its locations in the U.K. and Ireland in September. A petition calling for the chain to stop using plastic straws has drawn nearly a half million signatures. The company reportedly uses about 1.8 million straws a day in the U.K., and it has committed to having 100 percent of its packaging come from "renewable, recycled, or certified" sources by 2025. [...] "Reflecting the broader public debate, our customers told us they wanted to see a move on straws," McDonald's told the BBC. The company will begin phasing out the plastic straws and complete the process next year. By the end of 2019, all U.K. and Ireland locations will have facilities to recycle paper straws, The Guardian reports."
• Plastic Straws Aren't the Problem [Bloomberg]
"But this well-intentioned campaign assumes that single-use plastics, such as straws and coffee stirrers, have much to do with ocean pollution. And that assumption is based on some highly dubious data. Activists and news media often claim that Americans use 500 million plastic straws per day, for example, which sounds awful. But the source of this figure turns out to be a survey conducted by a nine-year-old. Similarly, two Australian scientists estimate that there are up to 8.3 billion plastic straws scattered on global coastlines. Yet even if all those straws were suddenly washed into the sea, they'd account for about .03 percent of the 8 million metric tons of plastics estimated to enter the oceans in a given year. In other words, skipping a plastic straw in your next Bahama Mama may feel conscientious, but it won't make a dent in the garbage patch. So what will?"
• New York city to consider banning plastic straws [The Guardian]
"A New York city council member announced on Wednesday his plan to ban plastic straws from the city of 8.5 million people, amid a growing effort across the globe to cut back on plastics. "We depend on plastic, and that is a trend we have to reverse immediately," said city council member Rafael Espinal, who discussed his proposed ban at a press conference on the southern tip of Manhattan, with the Statue of Liberty in the background. [...] Espinal's proposed ban follows a failed effort by the city council to add a 5-cent fee to plastic and paper bag use. New York's governor, Andrew Cuomo, has said he supports banning plastic bags but has not advanced a plan to enact such a ban, which already exists in California and Hawaii. Espinal spoke at an observation point on the Hudson river nestled between crowds of tourists, including two men who sipped iced coffee using plastic straws. The pair gestured at their straws as Espinal spoke about his concerns, then left just after the council member said he would be introducing a bill to ban plastic straws to the city council that afternoon."
• Here's Something to Think About the Next Time You Grab a Plastic Straw [Mother Jones]
"Unfortunately, it must be said that current straw alternatives leave much to be desired. Biodegradable straws made of paper or hay pose a specific problem for disabled people who rely on straws, since paper straws don't handle hot liquids or soups very well. They're also more expensive to produce than plastic straws. On the tech front, one startup proposal for a collapsible reusable straw has raised $1.8 million in pledges from 38,000 backers. FinalStraw works like a spring-loaded tube that fits into a carrying case a little larger than a car key fob. While this fix is a bit bigger than pocket sized, it has the advantage of being extremely visible during lunch, a boon to any ostentatious environmentalist. It might be best if straws would just go away—not out-of-sight-out-of-mind, but off the table entirely. But that may be a tall order: Straws are as old as civilization. The first-known straw was discovered in a Sumerian tomb dated 3,000 B.C., a gold and lapis lazuli number that would make a fashionable and sustainable choice for today's carbon-footprint-minded consumer. Although the first (paper) straw patent was issued in 1888, the straw only truly found its stride in the 1930s, when Joseph B. Friedman invented the bendy straw for improving milkshake circulation."
• Banning plastic straws is friendly to the earth, but not to people with disabilities [The Takeout]
"In May, Prime Minister Theresa May announced that the U.K. will look into banning plastic straws and stirrers, as well as cotton swabs with plastic stems. (Hey PM, the White Sox beat you to the punch.) But a report from iNews makes one thing clear: in at least one way, the straw ban could really suck. Jamie Szymkowiak is the co-founder of One in Five, a Scottish disability rights organization. He told iNews that the potential ban disregards the lives and needs of disabled people, some of whom "find plastic straws an essential tool for independent living." The problem isn't simply that people with limited mobility or other impairments use straws in their everyday life. It's that many of the replacements for cheap, flexible plastic straws can be unsatisfactory, unusable, and even hazardous."
• Banning Straws Won't Save the Oceans [Pacific Standard]
"There's no reason that accessibility and environmentalism have to be in conflict, but we may have to be a little more creative instead of imposing paternalistic bans. When it comes to straws, we can simply shift from an opt-out to an opt-in model. Instead of providing a straw to everyone, only provide straws—and other forms of disposable plastics—to people who ask. Provide them to everyone who asks, without question, without assessing them for need or disability. Do the same with bags, utensils, cups, and all kinds of single-use plastics. Cut waste, but don't interfere with disabled people's access to liquid. There's nothing wrong with pushing people to be more environmentally conscious. But individual action is not going to save our oceans. Our industrial systems continue to flood waste facilities with plastics, big and small. From there, plastics flow into rivers and streams and are carried into the sea. We need to look at the systems that generate these plastics, and hold producers financially responsible for safe disposal. Let's put our efforts where the money is, rather than shaming disabled consumers who just want an accessible drink of water."
18 Jun 16:19

The brutality of British history

by fearfulsymmetry
If you, or you ancestors are British, and paid tax between the 1830s and 2015 you contributed to reparations for the slave trade, not for the slaves but compensation for the owners. There are 32 images of William Wilberforce in the National Portrait Gallery, but just four images of black abolitionists. It's argued that slavery in the British empire was only abolished after it had ceased to be economically useful. When will Britain face up to its crimes against humanity? (has descriptions of slave punishment and torture)
15 Jun 15:47

This is what 500 Christians think “God’s face” looks like. It’s full of bias.

by Brian Resnick

Cognitive bias is in all human thoughts. Even mental images of God.

Psychologists at the University of North Carolina Chapel Hill recently showed 511 American Christians pairs of photos and asked: Which face looks more like God?

It may seem like a strange question for scientists to ask. But for those studying the psychology of religion, it’s actually a good way to measure how believers perceive God’s mind.

God has often been painted in Christian art, but the Bible provides no consistent clues about how the Almighty is supposed to look (or if God has a face at all). And as the researchers found, when the images of all the more God-like mug were averaged together, it looked like this.

 PLOS One
Now imagine seeing this on a burnt piece of toast.

To me, the figure looks like a prototypical lifeguard named “Steve.” He’s kind, warm, always looking out for the little guy, and never forgets to reapply his sunscreen.

This picture isn’t meant to be a definitive image of how Americans view God. “It is really about appreciating the psychological factors behind why we might see God differently than somebody else,” says Joshua Conrad Jackson, the lead author of the study. And the results hint that our views of God reflect our biases and identities. That is, we want a God that looks and thinks like us.

The picture is interesting not because of what it reveals about God, but because of what it potentially reveals about ourselves.

How to sketch a stereotype of God

In the study, published in PLOS One, the scientists used a technique called reverse correlation. You can think of this method as a way to sketch out a stereotype. It’s used to figure out what implicit associations people have with a concept like God.

Here’s how it works. The researchers start off with an image of an average American face. It’s mostly white and androgynous.

 PLOS One

Then a computer program randomly adds some distorting “noise” to the photo. This creates many versions of the face with slightly different features. Maybe one of the new faces ends up having a slightly bigger nose or a slightly more furrowed brow. Here are some examples.

 PLOS One

Then, participants were asked to pick between two of these newly generated images, rating which one looked more like God.

It’s then a matter of collecting all the photos that people said looked like God and averaging them together. The researchers also compiled all the images that didn’t look like God, an “anti-God,” so to speak. It’s an average of all the rejected faces. It’s, well, less smiley than the one that looks like a prototypical Steve.

 PLOS One

A new set of participants (who didn’t rate the original photos) described the averaged photo of God as being younger, more masculine, attractive, whiter, intelligent, and loving compared the anti-God photo. Jackson says that despite individual differences in how people might perceive God, it’s nice to know that, on average “the warmth and the lovingness comes first in our minds, at least.”

Elsewhere, researchers have used this technique to ask, “Which face looks more like a welfare recipient?” And the answers reveal unkind, and often untrue, assumptions. The generated welfare recipients looked lazier, more hostile, and unattractive. This isn’t necessarily true, of course. But it reveals cognitive biases and how we unfairly judge others before we even meet them. Another study used this method to reveal that people think “atheist” faces are less trustworthy.

 Psychological Science

With reverse correlation, the final visage does depend on the image the researchers begin with. For the God photos, Jackson and his colleagues started off with the face of an average American (which is mostly white). The final image would look much more African American if they used an African American face as a template. Or perhaps the image would look radically different if it included facial hair. Again, this isn’t about revealing a perfect portrait of how people imagine God; it’s about revealing how they think about God.

So what do our stereotypes about God reveal?

Above, you can see the average photo of God — and it shows that most American Christians view God as a “he” with a loving face. But what happens when you break down the sample into groups? Here, for instance, is the image of God revealed by the most liberal participants in the study on the left, and the most conservative one on the right.

 PLOSone

They look very, very similar, nearly identical. But there are some small differences when participants rated them side by side. “The conservatives’ God was perceived as more masculine, older, more powerful, and wealthier than the liberals’ God,” the study finds.

And Jackson suspects that’s driven by a motivation to imagine a God that shares our political beliefs. “We think as the political differences as driven by motivation: What kind of God do they want in terms of who they want regulating society?” The results suggest that conservative Christians may want a God with more of an authoritarian bent.

Similarly, the authors found some evidence of an egocentric bias; that is, we tend to think God looks more like us than other people. The image of God generated by the youngest participants in the study was rated to look younger than the image generated by the oldest participants.

On this, Jackson explains that usually, “when we think of any mind that we don’t know about, we usually start with our own mind, and then we adjust for that.”

This idea isn’t new. The ancient Greek philosopher Xenophanes once wrote, “if cattle or horses or lions had hands and could draw, and could sculpt like men, then the horses would draw their gods like horses, and cattle like cattle.” God, in a psychological sense, may represent an idealized version of ourselves.

Will Gervais, a University of Kentucky psychologist who studies perception of religious belief and atheism, points out some limitations of this work. For one, he says, the differences between the conservatives’ God and the liberals’ were very small, and possibly a relic of the fact that participants were asked to rate the photos side by side. If the photos were assessed independent of one another, he said, perhaps the differences would be less dramatic.

That said, Jackson says this study was more about testing the methodology than assessing, with certainty, how liberals and conservatives view God. Testing a larger sample, filled with people from other religious traditions and with different starting-point faces, he says, could further elucidate why one person may have a different conception of God from another.

Our ability to perceive others’ minds is amazing

We can imagine what God looks like because of a remarkable human ability: imagining minds that are not our own. And the face is our primary window to intuit the mind of another.

When someone is crying, we know they need consolation. When they’re smiling, we can guess that they’re feeling great. One of the main features of being human is being able to intuit the minds of others and empathize with how they may feel. But our powers of mind perception don’t end with our fellow human. When many of us see a dog, we imagine they have a rich inner life, filled with desires and intentions (however more basic than ours).

Kurt Gray, Jackson’s colleague and co-author on the paper, has been working on where and why people draw the line between perceiving another (or an inanimate object) as having a mind or not. What he finds is that minds exist on a continuum. For example, a robot is seen as having agency — the ability to think and exhibit self-control — but not the ability to feel emotions.

And psychologists think that faithful believers perceive the mind of God on this continuum too. “Independent of what God is or not, God’s mind is a mind that we perceive just like any other,” Jackson says. “And we use the same [psychological] tools when we think about God as when we think about people’s minds.”

15 Jun 15:45

Old Time Religion

by Garciuh

souixxsan:
“☽Into The Forest☾
Nature/ Pagan/Sex/Spirituality/90s/Grunge/Feminist
”

Go! Tell Dumbledore!

discardingimages:
“monkey riding a goat with a hunting owl
Luttrell Psalter, England ca. 1325-1340
British Library, Add 42130, fol. 38r
”

Dude is seduced by a cock…

demonagerie:
“Bibliothèque nationale de France, Département des manuscrits, Français 1877 detail of f. 26r. Le Livre nommé Fleur de vertu, translaté d’italien en françoys, par FRANÇOYS DE ROHAN, archevesque de Lion, primat de France et evesque...

Dude is seduced by a donkey…

gentlewave:
“‘Livre d'images de madame Marie’, Hainaut or Brabant ca. 1280-1290, Nouvelle acquisition française 16251, fol. 29r Palm Sunday, source: bjws.blogspot.com.
”

Image result for martin van maele

Lot and his daughters

15 Jun 15:39

The EU is about to impose Google's worst idea on all European internet users

by Cory Doctorow

Everyone hates Content ID, Google's $60,000,000 copyright filter for YouTube that tries to stop users from uploading copyrighted videos. (more…)

15 Jun 15:18

Trying Not to Think About Sex Just Makes You Think About Sex More

by Justin Lehmiller

Many bible verses have been interpreted by religious teachers as meaning that a sexual thought is the equivalent to having physically engaged in that behavior. Case in point: "Anyone who even looks at a woman with lust in his eye has already committed adultery with her in his heart.” (Matthew 5:28). In other words, we can sin just by thinking.

If you believe this to be true, you’re going to have your work cut out for you in trying to avoid sinful thoughts, because humans have sex on the brain a lot. In fact, on an average day, college men think about sex 34 times while women think about sex 19 times.

So if you’re someone who views sexual thoughts as “sinful,” “dirty,” or “nasty,” what can you do to stop them? One of the most common ways people try to take their minds off of sex—and anything else they don’t want to think about—is to make a concerted effort to suppress those thoughts. However, while this strategy may be popular, a set of studies just published in the Journal of Sex Research finds that it’s not only ineffective, but may actually have the opposite effect of what you intended—and you’ll probably be less happy in the end.

All of these studies were conducted in Israel and they focused on comparing religious and secular adolescents aged 14 to 18 in terms of how they dealt with unwanted sexual thoughts and the implications this had for their mental health.


More from VICE:


In the first study, 661 adolescents completed a survey that focused on how they felt about their sexual thoughts and fantasies, with items such as “my sexual fantasies keep recurring," “my sexual fantasies distract me from important tasks I have,” and “I feel that my sexual fantasies hurt people around me.”

The overall pattern that emerged was that, not surprisingly, religious adolescents reported being more preoccupied and concerned with their sexual thoughts and fantasies than did secular adolescents.

The second study involved 522 adolescents and replicated the findings from the first study; however, it also found that religious adolescents had lower psychological well-being. Specifically, they were less happy and reported feeling less calm and peaceful. Further, religious adolescents’ preoccupation with unwanted sexual thoughts statistically explained their lower levels of well-being.

The third study consisted of 317 adolescents and it went a step further than the two previous studies by testing—and finding support for—a statistical model in which (1) being religious predicted putting more effort into suppressing and avoiding sexual thoughts, (2) suppression predicted more obsessive preoccupation with unwanted sexual thoughts, and (3) preoccupation, in turn, predicted lower levels of psychological well-being.

In short, the strategy religious adolescents were using to “turn off” their sexual thoughts (i.e., suppression) seemed to be counterproductive and only led to them thinking about sex more—and this came at a cost in terms of their personal happiness.

The results of this research are consistent with previous psychological studies finding that thought suppression is a terrible way to take your mind off of anything (sexual or otherwise) because, while it might reduce unwanted thoughts in the short term, those thoughts come roaring back with a vengeance later on.

The classic demonstration of this idea took place in the 1980s in a set of studies in which college students were either asked to suppress thoughts of a white bear or not. Those who had to suppress their thoughts did indeed think about white bears less at first. Later on, however, they experienced a rebound effect in which they found themselves thinking about white bears far more often than those who did not receive the suppression instructions.

What all of this suggests is that teaching people that all of their sexual thoughts are “dirty” or “impure” has problematic consequences in that it can lead to an obsession with those thoughts that ultimately harms their mental health.

As I argue in my book Tell Me What You Want, this is precisely why we need to stop suppressing our sexual thoughts and fantasies and, instead, come to terms with them. When we run from our sexual fantasies, that’s how we lose control of them and they start to control us. To be clear, this doesn’t necessarily mean that you need to act on any and all of your sexual fantasies—just that you need to acknowledge and accept that sexual desire is a part of you, and a part of being human.

Justin Lehmiller is a research fellow at The Kinsey Institute and author of the blog Sex and Psychology. His latest book is Tell Me What You Want: The Science of Sexual Desire and How It Can Help You Improve Your Sex Life. Follow him on Twitter @JustinLehmiller.

Sign up for our newsletter to get the best of Tonic delivered to your inbox.

15 Jun 15:14

Así se crían os famosos cabalos salvaxes de Sabucedo

by Laura Martinez

Cada ano a comezos de xullo é tempo da Rapa das Bestas na parroquia estradense de Sabucedo. Os cabalos baixan dos montes, conducidos polos aloitadores ata o curro, onde se procede á súa desparasitación e se lle corta a crina. É un saneamento anual dos animais que segue a realizarse como antano. Trátase dun rápido […]

La entrada Así se crían os famosos cabalos salvaxes de Sabucedo aparece primero en Campo Galego.

15 Jun 15:14

O Castelao máis inédito e outros filmes históricos de Galicia, agora tamén en internet

by Redacción

VÍDEOS | O CGAI permite acceder a filmes recuperados da Filmoteca de Galicia nunha nova web que se estrea cunha escolma de oito pezas con imaxes antigas do líder nacionalista, da emigración galega e da paisaxe e costumes do país, todas elas de importante valor patrimonial e etnográfico.

15 Jun 15:13

Xeración Z: galegofalantes en mínimos e prexuízos sobre o sotaque e fonética galega

by Redacción
Son os nados na década dos 90. Un estudo da Real Academia Galega indica que falan menos galego que as xeracións anteriores mais tamén ten menos prexuízos a respecto do idioma. 34% son monolingües en castelán, grupo maioritario; 32% falan máis...
15 Jun 15:13

Un terzo da mocidade nacida nos 90 non ten na familia ningún referente lingüístico en galego

by Miguel Pardo

Un informe da RAG advirte de que "a familia como medio de reprodución da lingua está perdendo presenza" na denominada xeración Z, que fala cada vez menos en galego pero ten unha mellor percepción social do idioma propio. 

15 Jun 15:13

A débeda pública de Galiza continúa a aumentar e está en 11.750 millóns de euros

by Redacción
Representa 19,1% do PIB. Cando en 2009 Feijoo chegou ao goberno da Xunta, esta estaba en torno ao 8,6% do produto interior bruto.
15 Jun 15:11

Arteijo, Tuy, Puentecaldelas, Rianjo: Wikipedia non permite a edición dos topónimos galegos

by Redacción
 Denúnciao A Mesa pola Normalización Lingüística a respecto da Wikipedia en castelán.
15 Jun 15:10

Eugenio: auge y caída del humorista más famoso de España

by Juanjo Villalba

En los 80 y los 90, Eugenio fue una de las personas más famosas de España. Pocos podían competir con él en la tele, sus programas eran líderes absolutos de audiencia, nadie se apartaba de la pantalla porque sabía que se lo iba a pasar muy bien.

No obstante es extraño pensar que 17 años después de su muerte, a los 59 años, habrá bastante gente muy joven que estará leyendo esto y que no tendrá muy claro quién fue, cómo era. Para ellos, seguramente la mejor manera de conocer a Eugenio es como lo conocimos nosotros, simplemente viéndolo contar sus chistes y riéndose con ellos.

A pesar de que España ya no es el país en el que aquellos chistes surgieron y puede haber alguna cosa que a los oídos actuales nos chirríe, les puedo asegurar que un rato se van a reír.

Si hay una cosa que está clara sobre Eugenio, el humorista, es que fue un artista absolutamente único, tanto por su estilo de contar chistes como por su puesta en escena, su físico y su grave y tristona voz.

Pero hubo otro Eugenio, el hombre, del que no supimos tanto, sobre todo si no estábamos muy al día con la prensa del corazón. La vida de Eugenio cuando no estaba subido a un escenario no fue sencilla. Tras ver el documental Eugenio, dirigido por Xavier Baig y Jordi Rovira, nos damos cuenta de que precisamente fue esa vida compleja una de las causas que hizo que surgiera esa rara avis del humor español. Hablamos con ellos sobre las cosas que más nos han interesado de su documental.

VICE: Una de las cosas que me parecen más curiosas de la carrera de Eugenio es que realmente él nunca quiso ser humorista. ¿Él quería cantar?
Xavier Baig: Antes de conocer a su primera mujer Conchita, Eugenio era artesano joyero, le gustaba las artes pláticas y tocaba un poco la guitarra. Conchita, que cantaba en pubs, le dio el empujón y la fuerza para superar el pánico escénico. Juntos formaron el grupo Els Dos. Sin Conchita, Eugenio no habría subido nunca a un escenario.

Jordi Rovira: Eugenio entendía el humor, sus chistes, como algo del ámbito privado. Fue gracias a Conchita que subió a los escenarios a cantar y gracias a Amadeu Molins, propietario del Pub Km de Barcelona, donde tocaban, que supo ver que tenía un don explicando chistes y le animó —no sin reticencias de Eugenio— a explicarlos en público.

No tenía ni idea tampoco de que Eugenio era de mi barrio de Barcelona, Marina-Sagrada Familia, una zona habitada entonces por gente que venía de origen humilde pero que habían conseguido prosperar un poco tras la guerra. Un barrio muy conservador en aquella época, y donde decirle a tu familia que ibas a ser artista no debía de ser nada fácil, ¿no?
Xavier: La familia de Eugenio, de origen humilde, se afincó en el barrio Marina-Sagrada Familia de Barcelona en los años veinte, donde prosperó primero con un puesto en un mercado de barrio y luego con una carbonería. Su padre no creía que el futuro de sus hijos estuviera ligado al espectáculo. Su padre le decía “no harás nada en la vida”. Eso marcó a Eugenio para el resto de su vida.

Jordi: Su padre era una persona conservadora pero también hemos de tener en cuenta que había perdido a su hermano pequeño durante la Guerra Civil y que él mismo, que luchó con el bando republicano, estuvo preso en un campo de concentración. Estas experiencias negativas marcan el carácter de cualquiera.

"Su padre no creía que el futuro de sus hijos estuviera ligado al espectáculo. Le decía 'no harás nada en la vida'. Eso marcó a Eugenio para el resto de su vida"

De hecho, Eugenio se forma y trabaja como joyero, algo mucho más respetable para la familia. ¿Cómo acaba dando el paso a la canción?
Xavi: Eugenio era mal estudiante, eso provocó que no fuera a la universidad y su afición por la pintura lo empujara a aprender el oficio de artesano joyero en la escuela Massana de Barcelona. Un compañero suyo de la mili nos comentó que tocaba algo la guitarra. Fue a raíz de conocer a su primera esposa Conchita, que era cantante, cuando encontró su brújula. Ella lo animó para que formaran un grupo.

Jordi: Conchita tenía una voz preciosa. Le marcó ese camino.

Els Dos

¿Cuál creéis vosotros que es el punto de inflexión de la carrera de Eugenio? ¿Por qué pasa a ser una estrella nacional?
Xavi: Fue una mezcla de varios elementos. Eugenio empezaba a ser un fenómeno puntual en la zona alta de Barcelona, al actuar todas las noches en el pub Sausalito (del cual era copropietario). Ninguna discográfica apostaba por editar sus chistes y él mismo autoeditó un cassette que se vendió en los mercadillos y las gasolineras de Barcelona. Eso provocó una reacción en cadena que culminó al ser invitado al programa Cosas de TVE. Los televisores de toda España difundieron sus chistes y esto provocó el fenómeno Eugenio tal y como lo conocemos. Todas las familias españolas tenían un cassette de Eugenio.

Jordi: Su gran talento explicando chistes, y la manera tan original como lo hacía, fue lo que le llevó al estrellato. Fue como un reguero de pólvora que sabes que acabará explotando y lanzándolo a la fama. Creo que el punto de inflexión fue, de alguna manera, cuando empezó a explicar chistes en el escenario por primera vez. A partir de entonces el éxito cada vez estaba más cerca. Era inevitable.

"Cuando Conchita muere de un cáncer, él empieza a resbalar por un pozo del que nunca saldría"

Desgraciadamente esto coincide con la muerte de su primera mujer. ¿Cómo influye esto en la vida de Eugenio a nivel personal y profesional? ¿Hasta qué punto Conchita fue clave en su carrera?
Xavi: Su hijo Gerard explica en el documental que al morir su madre se le rompe la brújula. Conchita le enseñó a superar sus miedos cuando subía a un escenario. Eugenio era una persona muy tímida y ella le dio el empujón. Cuando Conchita muere de un cáncer, él empieza a resbalar por un pozo del que nunca saldría. La seguridad que le daba su mujer la tuvo que buscar en otras personas y en su interior... Creo que eso provocó que se volviera una persona más impermeable de lo que era antes y vistiera de oscuridad toda su puesta en escena cuando actuaba.

Jordi: Conchita es la clave de su carrera. El mismo Eugenio, en una entrevista que recuperamos en el documental, lo admite. Sin ella, él no existiría como humorista. Ella es la explicación de todo.

Algo fundamental también son los cassettes que empieza a publicar. ¿Fue innovador con eso verdad? Esas cintas marcan la infancia y juventud de medio país.
Xavi: Creo que Eugenio llevó al máximo el formato chistes/cassette. Actualmente lo podríamos comparar en el fenómeno de los youtubers. A finales de los 70 y principios del los 80, todo el mundo tenía un reproductor de cassettes y a diferencia de los discos de vinilo, el cassette era mucho más manejable. Se podían escuchar cassettes en el coche o en los picnics veraniegos. Y los chistes de Eugenio se convirtieron en la banda sonora de muchas excursiones y viajes de las familias españolas.

"¿Cómo se explica que la gente le pidiera que repitiese los chistes? En teoría un chiste sólo tiene gracia la primera vez. En su caso, eso no era así. El trayecto de la historia, el recorrido de la trama, era tan divertido como el destino final de la misma"

¿Qué creéis que aportó Eugenio al humor y a la cultura del país? ¿En qué fue innovador como humorista?
Xavi: Eugenio innovó en la forma de contar chistes rompiendo con muchos cánones establecidos. Personalmente creo que su mayor innovación fue presentarse ante el público como si fuera un sepulturero que nunca sonrió ante el público. Ese contraste captaba por completo toda la intención.

Jordi: Eugenio aportó humor, buen rollo, ganas de pasárselo bien. Creo que la principal innovación como humorista fue, además de su rostro serio y su tono severo, que las historias que explicaba hacían reír sin necesidad de llegar al final. Por la manera y la gracia que tenía al contarlas. Si no, ¿cómo se explica que la gente le pidiera que repitiese los chistes? En teoría un chiste sólo tiene gracia la primera vez. En su caso, eso no era así. El trayecto de la historia, el recorrido de la trama, era tan divertido como el destino final de la misma.

Me ha parecido muy interesante la referencia que se hace en el documental a la colección personal de chistes de Eugenio, propios y ajenos. ¿Conocéis el paradero de esta colección? Me parece que sería algo superinteresante de recuperar y estudiar.
Xavi: Su hijo Gerard tiene muchas libretas de su padre con recopilaciones de chistes inéditos que actualmente se pueden escuchar en el espectáculo reEugenio dirigido por él mismo y donde el mejor imitador de Eugenio cuenta chistes inéditos. Sobre los libros de chistes que Eugenio coleccionaba desconozco su paradero.

Jordi: Nosotros hemos podido tener y leer muchas de las libretas donde Eugenio escribía los chistes que se le ocurrían o que le explicaban y él posteriormente transformaba y enriquecía. Esas libretas quizás deberían estar en un museo del humor o algo parecido. Son la prueba definitiva de su talento.

"Nos hemos encontrado con personas que lo conocían mucho en un ámbito y que desconocían por completo aspectos de otros ámbitos de su vida"

En vuestro docu la historia la cuentan las personas que Eugenio tuvo más cerca, sus hijos, sus representantes… En general, ¿cómo son los recuerdos que tienen de Eugenio? ¿La persona que recuerdan, se parece o es muy diferente según quién lo recuerde?
Xavi: Creo que Eugenio tenía una personalidad muy poliédrica que respondía de maneras muy diferentes dependiendo del tipo de gente que se cruzaba por su camino. Por eso decidimos entrevistar solamente a gente que lo conoció personalmente y de diferentes ámbitos que él vivió: su familia, profesionales que compartieron negocios con él o amigos íntimos. De esta manera podríamos construir la compleja y contradictoria personalidad de Eugenio.

Jordi: En general, la mayoría de los treinta entrevistados en el documental hablan desde el cariño, aunque lo que expliquen no siempre sea positivo. Pero el Eugenio que recuerdan es muy diferente entre unos y otros. Nos hemos encontrado con personas que lo conocían mucho en un ámbito y que desconocían por completo aspectos de otros ámbitos de su vida. Era una persona que parcelaba mucho a sus conocidos y amigos, aunque supongo que, en el fondo, todos lo hacemos bastante.

Cartel del documental "Eugenio"

Poco a poco, Eugenio se fue alejando de su familia y el mundo de la noche fue tomando el protagonismo en su vida, las fiestas se alargaron y al final eso le acabó trayendo problemas. ¿Por qué pensáis que pasó esto? ¿Es la típica historia de destrucción por la fama?
Xavi: Eugenio pasó de no ser conocido a ser una de las personas más famosas de los 80 en España en tan solo unos meses. Y eso sucedió justo cuando muere su mujer dejando a dos niños pequeños huérfanos. Yo creo que no supo compaginar esa desgracia con su éxito. También su trabajo lo empujó a vivir intensamente la noche y sus excesos.

Jordi: Sí, yo creo que la fama le acabó devorando, tal y como les pasó a otros famosos de la Transición que, como Eugenio, estrenaron fama en aquella democracia que empezaba a nacer. Y no creo que esto sea una casualidad. En realidad Eugenio era una persona muy vulnerable y la noche, y todo lo que conlleva, marcó su vida. Y no siempre para bien.

"Era un artista muy meticuloso, que sabía examinar muy bien las cosas por las que destaca un artista y qué es lo que le funciona"

Ahora los chistes ya no están de moda, hay muy pocos artistas famosos que se dediquen a eso. Hagamos un poco de especulación histórica, ¿cómo pensáis que habría sido la carrera de Eugenio si ahora tuviera 25 años?
Xavi: Indiscutiblemente habría utilizado internet para darse a conocer y el boom habría sido el mismo que tuvo a principios de los 80 porque simplemente era un artista único e inimitable que actualmente habría aportado originalidad al humor actual. Si Eugenio hubiera surgido ahora, volvería a poner los chistes de moda.

Preparando esta entrevista he pensado en qué pregunta le haría si tuviera la ocasión de hacerlo. Es difícil, pero quizá lo que le preguntaría sería: ¿Podrías definir en unas pocas palabras lo que hace graciosos a tus chistes? ¿Qué creéis que respondería?
Xavi: Creo que Eugenio hubiera respondido que sus chistes son graciosos por su entonación, sus pausas y el acento catalán. Era un artista muy meticuloso, que sabía examinar muy bien las cosas por las que destaca un artista y qué es lo que le funciona, y sabía que esos tres elementos lo definían perfectamente.

Jordi: La gracia de sus chistes también reside en cómo consigue que, en el caso de los chistes largos, un simple chiste se convierta en una historia que va creciendo, ampliándose y creando una tensión en el ambiente hasta que al final explota.

Muchas gracias y enhorabuena por el documental, Xavi y Jordi.

Eugenio puede verse en Filmin.

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

15 Jun 15:06

¡Nuestra otra reina! La primera chica ye-yé

by Lady X

Mimo fue nuestra primera cantante ye-yé. Cantaba a escondidas de sus padres, hasta que el éxito la encumbró a una fama merecida aunque efímera

Fue la primera, una chica valiente que se abrió paso en una sociedad española gris que comenzaba a vibrar con el pop y el fenómeno ye-yé, pero donde las chicas que liderasen grupos «modernos» escaseaban, por lo que fue nuestra pionera riot. Un imperio glorioso como chica ye yé y heroína de la juventud beat. Pilar García de la Mata y Caballero de Rodas (perteneciente a una poderosa familia madrileña), más conocida como Mimo, pudo haber sido la cantante pop más importante de España e incluso, si no fuese por Los Estudiantes, que en 1959 publicaron el primer disco de rock nacional, podría ser la primera en grabar, una chica grabando la música del momento, entonces un tanto marginal.

 Mimo con su primera formación

Mimo con su primera formación

Al igual que la mayor parte de músicos de la época, comenzó su ascensión participando en concursos de talento, como sucedía por entonces con numerosos cantantes. No había quien la parase y ganó incluso a una adolescente llamada Rocío Durcal en el programa Salto a la Fama. Lo hacía en secreto, sin que lo supiera su familia, un adinerado clan al que no le gustaba que su hija, una activísima adolescente de dieciocho años, pudiera ser una heroína juvenil.

Copia de Variety..VE-10004.JPG
Copia de Philips..428263.JPG

Cuatro meses más tarde de que Los Estudiantes publicasen su histórico disco, ella hizo lo propio, esta vez con un ep con cuatro temas de Paul Anka, bajo el nombre de Mimo and Her 5 Friends. A finales de 1960 Philips publicaría su nuevo disco en el que interpretaba canciones de Cliff Richard. Salía en televisión frecuentemente y su presencia y voz eran imponentes, acompañándose de músicos estupendos como Los Jumps. Su tercer disco es quizás el mejor, Speedy González (1962), que incluía una estupenda versión de «Mr. Twist». Son los años de los intérpretes, de músicos de estudio que imponen los sellos, de grabaciones un tanto improvisadas. Reina del twist, interpreta magistralmente clásicos.

«Pero algo sucedió a mitad de camino y en su ascenso hacia el estrellato. Fue por razones familiares. Su familia la presionó para que abandonase su sueño, y ella cedió» 

Pero algo sucedió a mitad de camino y en su ascenso hacia el estrellato. Fue por razones familiares. Su familia la presionó para que abandonase su sueño, y ella cedió. Tenía tan solo veinte años. Mimo abandonó su carrera, tras cuatro grandes discos cuando podía haber brillado como nadie. La primera rockera española.

Copia de Philips..433870.JPG
Copia de Philips..433889.JPG

Lo que sucedió después: la rebelde Mimo dejó de cantar y su rastro en el popo se pierde. Se casó con Santiago Foncillas, que en los setenta era el presidente de Campa y Butano, y tuvo cinco hijos. Sin embargo, tras ella proliferaron las chicas ye-yé, como Salomé, Gelu, la barcelonesa Sonia («la chica del martillo») o la también madrileña (vallecana de nacimiento pero residente en Chamberí) Rosalía Garrido, que ganó el festival de Benidorm de 1962. Pero Mimo fue la primera, la que pudo haber reinado.

14 Jun 15:26

Mondoñedo, Lourenzá e Ribadeo apoian a homenaxe ao Gardarríos e a Antonia Díaz

by Redacción
A homenaxe aos resistentes antifascistas Antonia Díaz e Luís Trigo , O Gardarríos , que se celebrará o vindeiro 23 de xuño entre Mondoñedo e Lourenzá, conta co inusual apoio unánime das corporacións municipais das dúas localidades e mais da...
14 Jun 15:21

Jada Pinkett Smith: "Mi abuela me enseñó la masturbación a los 9 años"

by no-reply@fotogramas.es (Juan Arcones)

La actriz tiene un programa en Facebook llamado 'Red Table Talk' en el que aprovecha para hablar sin tapujos de todo un poco. Esta vez ha tocado un tema tabú: el sexo y la masturbación femenina.

14 Jun 15:04

La tierra tiembla en Galicia

by Elisa Lois

Galicia ha registrado en apenas quince días 41 movimientos sísmicos de baja intensidad que comenzaron a mediados de mayo en Pontevedra y luego se han extendido a las tres provincias restantes. Un síntoma más para los expertos de que la placa euroasiática en constante movimiento está presionando contra la placa ibérica, por lo que no descartan que los terremotos no paren e incluso aumenten su magnitud.

Seguir leyendo.

14 Jun 14:55

Metal Punk Satánico: el subgénero musical que No Debe Ser Nombrado

by Andrés Abel

Hace casi cuatro décadas, las huestes metaleras de inspiración luciferina empezaron a canalizar la energía del punk en sus invocaciones, iniciando una rebelión que tras todos estos años disfruta de mejor salud que nunca. Es lo que tienen los pactos con el Diablo.

El metal es una fantasía de poder. El punk es una fantasía de lucha contra el poder. Podría decir alguien. Dos vías de escape irreconciliables, cuando tienes la cabeza demasiado metida en el culo de alguna de ellas, pero que como hijas bastardas del rocanrol siempre han corrido paralelas en su búsqueda del desfogue voceril y la perfecta resaca con pitido de oídos. Dos locomotoras que con frecuencia colisionaban (que se lo pregunten a los más viejos del lugar), pero condenadas a fundirse en una única máquina con los ojos llameantes y una cresta de pinchos.




En el principio fue Motörhead: ninguna banda antes había sido abrazada de manera tan unánime por los seguidores del punk y el metal. Mientras los unos se reconocían en la velocidad y la furia (y en la ausencia de alardes vocales y de mallas de colores), los otros se veían reflejados en la pesadez de su sonido y en unas portadas, obra en su mayoría del artista Joe Petagno, que encajaban perfectamente entre sus colecciones de Iron Maiden y Judas Priest. Y todos juntos aplaudían los remoquetes de un cantante más vivido que la mayoría de sus ídolos. El bombardero de Lemmy Kilmister inspiraría por tanto a grupos de ambos estilos, a punks que radicalizaron su discurso al mismo tiempo que su sonido (como los a su vez muy influyentes Discharge), y a heavies que reconstruirían piedra a piedra la muralla de sonido de Overkill para montar sus maquetas 1:1 del infierno en la tierra. Así se levantaría la primera ola del black metal.

O tal vez sería más adecuado decir “piedra a cartón piedra”, porque pocos o ninguno de esos melenudos militaban de verdad en el satanismo o se tomaban demasiado en serio la cuestión mefistofélica: Venom lo hacían por el espectáculo, Bathory para machacar al cristianismo. Y aunque tampoco puede decirse que nadie heredara de Kilmister la simpatía por el diablo (“escupo en el ojo de Satán y escupiré en el vuestro”, les cantaba en Bad Religion a los “nazis evangelizadores”), valga el siguiente vídeo de Orgasmatron como muestra de lo netamente heavies y oscuros que Motörhead podían llegar a ser, incluyendo en sus primeros minutos a un Lemmy maquillado al más puro estilo corpse paint. Si Venom y Bathory son primera ola del black metal, Motörhead son ola cero.

El black metal seguiría evolucionando y lo que hoy día solemos identificar con ese nombre es el sonido de la segunda ola, independientemente de su imagen y sus letras (como vimos cuando hablamos de la popularización del género), pero aquella encarnación primigenia, fundamentada en la mezcla de punk y metal a lo Motörhead con satanasas y oscuridades, ha seguido viva hasta nuestros días a través de una legión de bandas. A ellas está dedicada la siguiente selección de temas, un pequeño recorrido por un estilo sin nombre claro, seguramente por cuestiones de seguridad demonológica básica (aquello que no es nombrado no puede ser controlado).

En efecto, la denominación que le hemos dado en el título son falsas noticias, y podrás encontrar a estas bandas bajo un variado cúmulo de etiquetas: black metal a secas, por asociación con la primera ola del movimiento; speed metal, aunque este suela derivar hacia unos gorgoritos y un kung-fu de escalas muy alejados del espíritu Motörhead; black ‘n’ roll, cuando se deja poseer muy fuerte, como a menudo lo hiciera Lemmy, por los fantasmas de Little Richard y Chuck Berry… Y como todo viene de lo mismo, tampoco te extrañe verlas rompiendo sellos que son patrimonio del punk, como D-beat o crust, por mucho que los militantes más cejijuntos de esos estilos observen con desprecio sus letras sobre emborracharse de tinieblas o fornicar con ángeles caídos. El hardcore más agitador no se lleva nada bien con el sataniquismo recreativo, pero haya paz: siempre podrán encontrarse en sus sueños sobre quemar iglesias.

Venom – Black Metal (Black Metal, 1982)

Aunque también grabaron uno titulado Metal Punk, fue el tema título de su segundo disco el que acabaría dándole nombre a todo un estilo. Eso habla por sí solo del reconocimiento que han conseguido, pero desde sus inicios tuvieron que sufrir el desprecio de la facción más técnica del metal por su falta de virtuosismo, y las risas de los punks más estirados por su imagen y sus letras. Cansinos todos. A Venom hay que agradecerles las ramificaciones más gamberras de este árbol de familia, con sus canciones sobre polvo de ángel muy-probablemente-literal, viajes de ida y vuelta al infierno y, er… encuentros sexuales de alumnos con profesoras.

Bathory – Die in Fire (Demo, 1983; Jubileum Volume II, 1993)

La banda del legendario Quorthon abandonaría con el tiempo la imaginería satánica en favor de la vikinga, como forma alternativa de atacar al cristianismo, y haría evolucionar su sonido en la misma dirección (jugando por tanto un papel fundamental en la creación de dos estilos: el black metal y el viking metal). Sus primeras grabaciones sin embargo estaban plenamente asentadas en esta movida que estamos tratando, con GBH y The Exploited como influencias reconocidas por la parte del punk, y la alargada sombra de Black Sabbath añadiendo oscuridad a una mezcla que sabía, mayormente, al Jack Daniel’s con cola de Lemmy.

Hellhammer – The Third of the Storms (Evoked Damnation) (Apocalyptic Raids, 1984)

Otros que como Venom tuvieron que sufrir la inquina de aquellos que valoran la maña por encima de la saña, y que solo con el tiempo verían reconocida su influencia dentro del metal extremo; incluso su fundador Tom G. Warrior solía hablar con cierto desdén de la banda tras rebautizarla como Celtic Frost (y multiplicar por 666 su condición de pioneros en varios estilos de burraqueo). El nombre original del grupo, por cierto, era Hammerhead (sin umlaut).

Bulldozer – Fallen Angel (The Day of Wrath, 1985)

El primer disco de “los Venom italianos”, como fueron conocidos en su época (con todo lo que aquello implicaba por la parte de la crítica…) estuvo a punto de ser producido por King Diamond, pero el vocalista de Mercyful Fate rechazó el trabajo por resultarle “demasiado punk”. Las arengas anti-religiosas de la banda son el resultado de la crisis de fe que sufrió su cantante, Alberto “A.C. Wild” Contini, mientras cursaba estudios en la Universidad Católica de Filosofía y Teología como parte de su preparación para hacerse monje capuchino (!). Contini es también un afamado productor de Eurobeat e Italo-disco (!!).

Impaled Nazarene – Motörpenis (Latex Cult, 1996)

Con la segunda ola del black metal ya plenamente asentada, la banda de Mika Luttinen volvería a reinyectar una buena dosis de punk y petróleo motocabeza desde sus primeros trabajos (escucha por ejemplo Soul Rape, de su Ugra-Karma de 1993), inventando por el camino etiquetas como Nuclear Metal o Industrial Cyber Punk Sado Metal. La veneración por Kilmister y asociados culminaría en este explícito homenaje titulado Motörpenis, que más tarde encabezaría (je) un EP de cinco temas donde también versionaron el Alcohol de Gang Green y a los hardcoretas finlandeses Terveet Kädet.

Gehennah – 666, Drunks and Rock’n’Roll (Decibel Rebel, 1997)

De las tropecientas bandas que utilizan este nombre como sinónimo de “infierno” nos interesa la de estos suecos con hache al final. Siguiendo la senda de las etiquetas locas, han definido su estilo como Blood Metal y Street Metal, y fueron impulsores del proyecto Headbangers Against Disco (sí, nosotros también nos preguntamos si conocerían la faceta discotequera del vocalista de sus adorados Bulldozer).

Abigail – War 666 (Welcome All Hell Fuckers, 2001)

La autodenominada “Banda Más Malvada de Japón” utiliza también la etiqueta de Street Metal, junto a otra mucho más exclusiva, Yakuza Metal, aunque el resultado no deja de ser otra vomitona de metal-punk con un grado extra de acidez. Su líder Yasuyuki Suzuki es también el hombre detrás de Barbatos, un proyecto de sonoridades más variadas que a pesar de tener nombre de demonio deja un poco de lado la trama infernal para centrarse en sus otros temas habituales: guerras, borracheras, y sexo troglodita.

Darkthrone – Too Old, Too Cold (The Cult is Alive, 2006)

Del death de su primer disco al black de la segunda ola, en calidad de banda fundacional, y luego de vuelta al heavy con y sin chorrito de punk, la banda de Nocturno Culto y Fenriz ha tocado más palos que Vlad Tepes. Su viraje hacia el evil rock (¡por supuesto que ellos también chufletearon con las etiquetas!) se concretaría en su disco de 2006, The Cult is Alive, dando lugar en los años sucesivos a himnos como Fuck Off and Die (F.O.A.D., 2007) o Hiking Metal Punks (Dark Thrones and Black Flags, 2008).

Gallhammer – Killed by the Queen (Ill Innocence, 2007)

Para ser un grupo cuyo nombre nació de un chiste (Gallhammer, Hellhammer… sabemos que lo habías pillado), la música de estas japonesas seguramente se encuentre entre la más oscura de la lista, aunque líricamente les vayan más los demonios personales que el Diablo judeocristiano. La agresividad que se les presupone con ese apellido suelen aliñarla con paletadas de doom y unos granos de post-punk, o ni una cosa ni la otra cuando la lideresa Vivian Slaughter expectora cumbias motorizadas como esta.

Baphomet’s Blood – In Satan We Trust (In Satan We Trust, 2016)

A estos tampoco les va el Diablo, qué va. Suya es la imagen que encabeza esta lista (aunque según nuestras últimas informaciones, la bajista Valentina Simonetti, alias Goat Necromancer, ya no está con ellos), y basta ver sus camisetas para entenderlo todo de golpe. Compatriotas también de Bulldozer, su último disco se abre con un sample de The Lords of Salem (2012) que termina de cerrar el círculo alrededor del pentagrama.

Hellripper – Bastard of Hades (Coagulating Darkness, 2017)

Uno de los múltiples proyectos del escocés James McBain, quien se encarga de las voces y todos los instrumentos con una desenvoltura que solo puede ser el resultado de un contrato firmado con sangre. Tras varios epés y discos compartidos (el último de ellos titulado, redoble, Speed Motörized Bastards), el pasado año vio la oscuridad su primer largo con material nuevo, una colección de salivazos flamígeros que lo confirmaron como uno de los no-grupos más alucinantes de este no-movimiento.

Midnight – Penetratal Ecstasy (Sweet Death And Ecstasy, 2017)

La entrada número 12 tenía que ser para Midnight (no confundir con los titanes del synthwave The Midnight), otro ejército de un solo hombre comandado por el misterioso (en realidad no) Athenar. Para sus actuaciones en directo se hace escoltar por un guitarrista y un batería que, como él, siempre cubren sus rostros con capuchas, salvo aquella vez que tocaron en Dubái y tanto el público como los organizadores se pusieron muy nerviosos y llamaron a la policía *cara sonriente con la boca abierta y sudor frío*.

Estos son solo algunos de los grupos más conocidos; si necesitas más material para tu aquelarre de pogos, aquí tienes otros de todo el mundo: Syphilitic Vaginas (Japón… o puede que Suecia), Cruel Force (Alemania), Chapel (Canadá), Omega (Grecia), Bonehunter (Finlandia), Arma (Brasil)… Y no paran de surgir nuevas bandas. Si es verdad que el punk ha muerto, su alma parece estar a buen recaudo en el infierno.

¿Te ha gustado este artículo? Puedes colaborar con Canino en nuestro Patreon. Ayúdanos a seguir creciendo.

La entrada Metal Punk Satánico: el subgénero musical que No Debe Ser Nombrado aparece primero en Canino.