“This is the letter my best friend made me when I was in ICU with short term memory loss.“
Shared posts
Bébetelo pronto que se le van las vitaminas
Hola cerdiamores, pocas cosas hay mejores que juguetear con el semen. Pero follar es cosa de dos y ésto, no iba a ser menos, faltaría plus!!
Tras una larga época de polvos monótonos decidí que al próximo que entrara en mi cama iba a pedirle cualquier cosa que se me pasara por la cabeza. Así es que tras varias cervezas y copas de vino durmió en mi casa un maromo bastante atractivo e interesante, que acabo follándome la boca mientras yo me masturbaba, ups.
Me estaban entrando unas ganas enormes de que se corriera de esta manera pero también quería que me la metiera, cosas de ser vaginal, y yo en situaciones así me colapso y no soy capaz de decidir que prefiero PERO como yo ya me había corrido le dije que se pusiera el preservativo y que me follara BIEN fuerte hasta correrse ( mis palabras exactas fueron: “fóllame con daño”) y así lo hizo.
Estaba tan cachondo que una vez que me la metió no duró más de un par de minutos. Ya estaba relajado y tumbado encima mía pero con la polla aun dentro cuando le pregunté: “¿Por qué no me vacías el condón en la boca?” está claro que antes me había quedado con las ganas. Como buen cerder no se lo pensó ni un momento. Se lo quitó, con una mano me abrió la boca y con la otra vertió el contenido como si me estuviera dando de beber de un vaso. Ya iba a tragármelo cuando bajó su boca y me plantó un morreazo, así que compartimos el calcio.
“Aún sabes en mi boca” me escribió al día siguiente.
Moraleja: Semen tirado, es semen perdido. EVER. ^^

A inocencia gris

Estes homes e mulleres que deberan estar desfrutando dunha última tranquila etapa laboral antes da súa xubilación pasan as horas libres dos seus traballos en peches por todo o país, vestíndose camisetas, levando termos de café nos bolsos e facendo soar incómodas e insanas bocinas. Durmen intraquilos, as súas conversas son monotemáticas e síntense profundamente sós e abandonados: os responsables públicos non son quen máis de poñer unha cara de conmiseración mentres pensan como escaquearse do problema. Algúns espabilados de máis beiréanos e un intenso cheiro a podremia se despide das oficinas onde antes os atendían máis ou menos dignamente. Son os afectados polas preferentes: pequenos aforradores deste país que foron directamente enganados por empregados sen escrúpulos que participaron dunha impresionante corruptela global.
Hai anos, nun cóctel de emprendedores e TIC organizado polo Goberno galego (etapa Fraga), achegousenos un coñecido que, coma todo o mundo, evolucionaba gracilmente entre corrillo e corrillo. Con asombro, mesmo con estupor, preguntounos estrañado ao final do cóctel: «e a min, por que ninguén me corrompe?». Esa frase amoral presidiu e preside o estado das cousas que nos rodea. Unha corrupción non só legal, senón ética e moral: todo o mundo está disposto a poñerse un prezo no mercado das cousas, e nin sequera demasiado alto. Nada cambiou neste sentido, pero a vida demostra que hai xente e xente, e persoas e persoas.
O que non lles contarán moitos medios é que moitos dos líderes dos movementos de afectados polas preferentes, curiosamente xa cobraron e recibiron o 100% do investido. Nova Galicia Banco tentounos desactivar a base de restituirlles os aforros, saltándose os seus opacos procedementos de arbitraxe e avaliación. Pero moitos destes líderes -e aquí vén a lección de ética- seguiron ou seguen dando a cara á fronte do movemento, conscientes de que a súa fortuna ten que ver con esa presión colectiva. O banco tentou estender o lixo e a podremia cara o movemento, pero aínda hai quen cre nalgo máis que en si mesmo. Son eles un espello no que mirarse. Un director de sucursal a un líder zonal do movemento, un día a primeira hora, nas protestas:
-Pero que fas aquí se ti xa cobraches?
Fede.
Caixa Galicia e moitos dos seus empregados abrazaron con alegría a decisión de vender merda a puñados; ningún deles, nin os directivos nin eles, foron quen de calibrar que ao facelo estaban sepultando o principal activo que tiña a entidade para estes clientes (nunca o tivo para min): a confianza. Por iso, escoitar a Luis de Guindos e ao Goberno español é basicamente vomitivo: porque insulta aos cidadáns galegos que creron no sistema e na súa confianza, e se fiaron nos seus pequenos aforros dos directivos das sucursais. Ao pretender que estes clientes eran investidores expertos, estáos a insultar e acoplar a unha calaña da que eles non forman parte. A dos especuladores con poucos escrúpulos.
Estas xentes comezaron a aforrar os seus cartos nas últimas décadas do franquismo. Eses cartos sobrevivíronlles ás crises económicas dos 70 e dos 80, pero tamén ás euforias tolas da década do ladrillo. Eses cartos eran un símbolo dunha clase media que non nacera como tal; nunha sociedade que deixara de preocuparse por acaparar terras que por gardar aforros, unha sociedade propiciada polo propio Estado, e organizada en pequenas vilas e en redes de confianza das que formaban parte directores e interventores de sucursais de bancos. Eu nunca crin nin crerei a un director de banco máis alá do mínimo, pero eles si o fixeron, despois de trinta anos xestionando as súas contas.
O máis chamativo desta crise social é o desamparo dos cidadáns. Dun tempo a esta parte, o Estado está desaparecido, e non só iso: pode mostrar a súa cara máis cruel e antihumana contra os lexítimos afectados destas prácticas consentidas e coñecidas por este Estado truhán. A dunha coherción, a dun insulto, a dunha falta de respecto ao cidadán contribuínte durante décadas que desnaturaliza e deslexitima automaticamente a ese propio Estado ao que xa non lle vemos ningún sentido, ese Estado que só protexe aos poderosos e perdeu o camiño da protección ao desvalido. No canto de arroupar aos cidadáns, o Estado actúa coma un psicópata fuxidío. O papel da Xunta nunca foi, por certo, máis marxinal, excéntrica e covarde. O fascinante é que estes homes e mulleres da inocencia gris aínda cren, aínda confían, en políticos que todos os do resto sabemos que xa os venderon, por catro pesos, hai ben de tempo e só agardan é que o asunto, coma todos, remate por enfriarse. Contan dunha señora disfrazada que se atopou este ano a Feijóo no entroido de Verín. Feijóo tamén estaba disfrazado, seica. A señora faloulle das preferentes, e seica Feijóo, coa copa na man, preguntoulle polo seu nome.
O fascinante é que despois de todo, a señora cría, na súa inocencia gris, que depositar ese nome nas entendedeiras do Presidente disfrazado ía ter algún tipo de efecto ou consecuencia, e que non era simplemente unha saída para continuar de copichuelas con razonable comodidade. Teño coñecido ese truco da pregunta do nome desde hai moitos anos, que desactiva ao protestante e lle enche dunha ilusión agradecida cara o poderoso. O teu nome é a túa honra.
Disclaimer: eu teño unha pequena cantidade de diñeiro afectada polas preferentes (nada grave), investida no meu nome por un familiar meu. Pero familiares meus están moi afectados por este asunto. É unha situación moi grave que coñezo de primeira man, e quero aquí deixar constancia da miña ira pero, sobre todo, da súa tremenda indefensión ante a impunidade de banqueiros e Estado.
Desde el hilo de “Pesadillas febriles” de El...
Desde el hilo de “Pesadillas febriles” de El Focoforo:
La pieza de animación más terrorífica de la historia (Una generación jodida de por vida)
Los petirrojos, pájaro típico del invierno, son animales...

Los petirrojos, pájaro típico del invierno, son animales curiosos que suelen acompañar durante un buen rato al paseante a una distancia prudencial, permitiéndonos pensar que somos nosotros los que observamos al pájaro y no él el que, como ocurre en realidad, nos observa a nosotros. Se dice de ellos que son muy atrevidos y hacen compañía al jardinero para, valientemente, acercarse a los montones de hojarasca y estiércol que éste trabaja para cazar gusanos y bichos (es básicamente insectivoro, como puede deducirse por la forma de su pico). Es un pájaro extrañamente solitario, es raro verlo en pareja, algo muy infrecuente. Como resulta que es muy fácil distinguir su pitidillo pic-pic característico cuando vas por el campo dando un paseo ya no tenéis excusa para ir por el monte como putos imbéciles de ciudad ciegos y sordos y podéis reconocer su llegada y disfrutar de su compañía cuando venga a observar a ese curioso “mono blanco sin pelo” desde una ramita.
Si le ofrecéis acaramelados y enternecidos “unas miguitas” él por supuesto pasará completamente de vuestro puto culo : - )
Worriedaboutsatan – Blank Tape (2016)
SnobPronto, moi pronto, na Capitol!
Atmospheric duo Worriedaboutsatan have been on the scene for some time now, traversing a multitude of genres in their compositions, from IDM and glitch to techno and post-rock.
Blank Tape is their third full-length effort. It’s an impressive piece of work, composed of captivating soundscapes, synthesized bass, forlorn vocals, and beautiful, burgeoning electronic distortion.
Gavin Miller and Tom Ragsdale have been experts at illustrating anxiety, contempt, fear, and mystery with a myriad of sounds in their past work. And this one does not let up on that front. Second track “The Violent Sequence” is composed of a pronounced techno bass drum alongside mechanical hi-hats and swaying, synthesized melodies, ultimately feeling like a more relaxed version of “Escape Velocity”…
…by the Chemical Brothers, while “The Tower and the Steward” brings together arpeggiated synth chords, wavy ambience, and wonderfully pronounced ethereal bass notes. Featured guests on the album also deliver nicely. Vincent Cavanagh’s (of Anathema) Apparat-esque vocals sit atop a magnetic and intoxicating soundscape, with segmented vocal samples floating around the mix, while “Lament” features a brilliant vocal performance by Sinead McMillan of Bristol-based outfit Face + Heel. The album succeeds in its equal measure of accessible, club-like tracks with rigid percussion structures and sweltering melodies, while its other half is made up of intangible soundscapes. A standout track that manages to combine both is “Forward Into Night.” Delivering haunting, eerie ambience while distant, rumbling notes increase with volume and unease, the track eventually becomes a languid yet persevering electro club piece.
Reverb is used extremely effectively in this album. Everything layers wonderfully, building toward magnetic crescendos. This is nowhere more effectively exemplified than on the album’s title track, which is a surefire highlight. It’s a sweltering, beautifully composed ambient piece that begins with a swaying white noise sound that echoes relentlessly, like waves upon a shore or a coin slowing down as it spins among some rich reverb before deep bass drums and glockenspiels creep in while distant brass and strings adorn the rest of the mix, finally segueing into field recordings of birds singing. Blank Tape is a great piece of work that draws the listener in, delivering a wonderfully detailed sonic palette that dips in and out of the ethereal and the euphoric.
Los pollos del Galicia
Cuando los camareros del Galicia te preguntan qué quieres tomar te dan ganas de ponerte firme y contestar a gritos como el recluta cowboy de La chaqueta metálica: “Señor, sí señor. Jamón asado con queso, señor”. ¿Y de beber, pedazo de cabrón? “Una caña, señor. Con dos dedos de espuma, señor”. Exagero un poco, pero es que todo lo que ocurre en esta cafetería del Ensanche compostelano entre las 5 y las 7 de la mañana resulta desmesurado. A las ocho entran los primeros clientes de vida ordenada, que reciben una cuidada atención con la banda sonora de una churrería decente de buena mañana: la máquina del café calentando la leche, los platos y tazas que se ordenan en el lavavajillas, el roce del papel de los periódicos que se despliegan sobre una barra despejada y limpia… Solo dos horas antes, la guerra.
El Galicia abre puntual a las cinco para alimentar a tropas infinitas de jóvenes que no se han comido nada mejor en los pubs y discotecas de Santiago. Los camareros van a tope, espídicos, pim-pam-pum, bocadillo de atún. Y así llevan años, llenando el buche de los rezagados de la noche que no hicieron suficiente cama a las copas. A las seis de la mañana, a pleno rendimiento, los currantes se mueven dentro y fuera de la barra con la misma viveza y mala hostia que tiene la selección española de balonmano. Tras cumplimentar la comanda, marcan jugada y empieza el espectáculo: un grito a la cocina, movimiento en los fogones, amagan con las bebidas, asistencia a la encimera y cuando menos te lo esperas, zas, bocadillo chorreando en toda la boca. Antes de que levantes la mirada ya te están cantando el gol de la cuenta. Hay que pagar al momento, porque no se fían ni de su sombra. Así es la ley del Galicia, un bar plagado de carteles con instrucciones que marcan los límites a los clientes: está terminantemente prohibido cantar, y como recuerda una fotocopia con la imagen de Francisco Franco, “joderos (sic), conmigo se podía fumar”. Hace poco tiempo ha suavizado su aspecto de bar de combate mañanero montando a la entrada un exitoso horno de pizzería que maneja José Piedra, el propietario, que es de Luou (Teo) pero que ahora se ha puesto un simpático gorrillo y parece que haya nacido en la misma Via Veneto si se atiende a su soltura con la mozzarella. Incluso en estos tiempos hay colas del paro más cortas que las que atiende los viernes y sábados el reconvertido pizzero, que cuando hay lío siempre muestra su lado conciliador con la pala del horno en la mano. Así cualquiera.
La carta del Galicia es bastante primaria pero tiene guiños pensados para los personajes excesivos de la noche que entran dándose golpes en el pecho del hambre que tienen. Las denominadas Bombas son bocadillos gigantes, un menú degustación deconstruido a la brava que encierra en media barra de pan rodajas a discreción de lomo, queso, huevo, bacon, tomate… son solo aptas para bocazas. Ahora está a la baja, pero el plato que dio fama al local fue el pollo asado, todo un reconstituyente matinal que ayudaba a asentar el bebercio y que daba alas para aguantar las difíciles horas que iba a pasar el cuerpo a continuación. Sospecho que el régimen cuasi militar de la cafetería proviene de los loquísimos años 80, cuando la guarnición solía volar de mesa en mesa espoleada por la euforia. Hoy en día siguen apareciendo algunos gallitos en el corral que tratan de montar su particular pollo. Pero acaban siempre trinchados.
Bares buenos, bonitos y, de momento, baratos
Algo se está cociendo en Compostela, y no es precisamente un centollo de kilo y medio. El viejo local de la cocinera Toñi Vicente ha vuelto a llenarse de gente, ahora bajo el nombre de La Industrial, un atractivo bar de vinos, cañas y tapas que sirve unas copas bastante ricas; Kunsthalle, el local nocturno de moda, también ofrece por el día originales bocados sobre trozos de pizarra, que acompaña con obras de arte, música en directo y animadas retransmisiones deportivas; A Nave de Vidán, por seguir con ejemplos de negocios abiertos en los últimos meses, tiene su propia línea de trabajo, generando eventos alrededor de la cocina para atraer clientela; y Marcelo Tejedor, el restaurador con más talento de la ciudad y con importantes conexiones internacionales, se va a reinventar en cuestión de semanas como taberna gallega con aires orientales, sin las ataduras del menú y las reservas previas. Todo esto tiene un nombre: tendencia. Utilizo esta palabra en el sentido técnico del análisis del mercado, en este caso hostelero, y no como expresión para incluir todo lo que parece moderno, enrrollado o de un gafapastismo subido. Los nuevos locales de Santiago están mudando el formato tradicional, en una baja forma alarmante, y empiezan a explorar fórmulas más cercanas a un público que ya no está dispuesto a sentarse en una silla mullidita y esperar por decreto un rejonazo de al menos 50 euros por persona, así no quepas por la puerta al salir.
El fenómeno es interesante, porque las últimas aperturas tienen un inequívoco sabor local y están atrayendo por igual a una clientela de diferentes edades, de corte urbano, pero sin atender a los clichés de sofisticación o de alta capacidad adquisitiva con los que se identifican este tipo de lugares en las grandes capitales. Detrás de estos negocios están empujando con ganas santiagueses de entre 30 y 40 años que están sabiendo captar la atención de sus vecinos, que sufrían atrapados en las cartas turísticas de los calamares, la empanada y el marisco (según mercado) y los escaparates-frigorífico con pulpos desparramados sobre una jarra de cerveza, que todavía quedan. Entre esa oferta trasnochada y los lounge bar, los espacios chillout y otras gilipolleces importadas sin criterio alguno había un hueco más auténtico y autóctono que han ido cubriendo negocios modestos pero entusiastas como O Curro da Parra, Abastos 2.0, La Cavita o A Moa, en los que se podrá comer y beber mejor o peor, pero que están creciendo en el oficio de la mano de sus clientes y que ofrecen, de momento, precios razonables. Difícilmente estos gastrobares, neotascas, tabernas contemporáneas o como se quieran etiquetar ellos mismos van a colgarse del pecho estrellas Michelin, ni van a perpetuarse los cerca de cien años de vida de Casa Vilas, que con su cierre se convirtió en el paradigma de un modelo agotado, pero ya le están comiendo las papas a los que persisten en sus sobrevaloradas cartas de sota, caballo y rey, aunque a los chupitos invite la casa.
Modernizarse y evolucionar, que conste, consiste en algo más que poner unas tostas en la barra, desplegar cuatro cubiertos de Ikea en una mesa sin mantel y hacer el paripé con unas cáscaras de lima y una cucharilla imperial al preparar los gin tónics. El modelo tiene que aferrarse a una realidad económica latente, y es que los que todavía apañan cien euros al mes para invertir en ocio prefieren salir una vez a la semana y reunirse en locales animados en los que si quieres gastas ocho, y si estás muy a gusto, ochenta. La otra opción es estallar de Pascuas en Ramos un pastizal en un comedor solitario vigilado por un camarero que con su mirada tristona te recuerda que cualquier comanda pasada fue mejor y más abundante. De esos aguantarán o lograrán remontar media docena, porque de todo tiene que haber, pero el resto, siendo prescindibles, sucumbirán a una facturación menguante más por inacción que por inanición. Ahora y en los próximos años toca una segunda renovación hostelera en Santiago -la primera la propició el Xacobeo 93- pero sobre todo ha llegado el momento de recuperar el trato exquisito con los clientes, de ponerlos en el centro del negocio, desde que entran por la puerta hasta que pagan lo justo, se van y hablan bien a otros de la experiencia, que es cuando de verdad acaba de cerrarse el círculo digestivo de un local próspero. En el fondo, que el modelo cambie es un pequeño triunfo de la gente normal. Lo anormal era que los mejores coches aparcados a las puertas siempre fueran el del dueño del restaurante o el de un conselleiro al que le pagábamos la cuenta a escote.
Buenas noches.
Animal Cigano - Filme Zoo
Amor Cigano, conta a Historia de um Cigano que adora sexo Animal. Formato: avi Tamnaho: 359 Mb
Depositfiles | Caps
Bukkake Udon
| En Hanamaru Udon en Shinjuku, Tokio |
He oído que Bukkake es una de las palabras japonesas famosas en los países extranjeros (qué vergüenza...), pero esto no tiene ningún sentido sexual! Bueno, Bukkake procede del verdo Bukkakeru. Noramalmente, cuando comemos Udon, preparamos un plato para Udon y un platillo para la sopa. Y, mojamos Udon en sopa y lo comemos. Sin embargo, es un poco trabajoso para prepararlo. Así pues, echamos (Bukkakeru) la sopa directamente sobre Udon.
Este plato está muy rico, de verdad. No tiene un sabor particular, sino que tiene un sabor ligero. Puedes comerlo en Kurashiki o Kagawa, pero también puedes comerlo en el restaurante de Udon en otras ciudades. Hay dos cadenas grandes de restaurantes de Sanuki Udon, que se llaman Marukame-Seimen y Hanamaru Udon. En este restaurante el Udon es muy barato. Cuesta unos 100-500 yenes. Bukkake Udon cuesta más o menos 300-400 yenes.
Pleated Jeans' misheard song lyrics #2
Pleated Jeans
50 of the most beautidul women of the world
via
A List of Ten Things About Lists

"Ten facts" is a phrase that begins an awful lot of internet articles, because people love to learn things, they want to learn things in bite-size pieces, and if it's a list, they want to see how many of these facts they already know. See, there's three facts already, and only one of them appears on this list of ten things about lists at the Guardian. How meta can you get? Link -via Digg
Honk Honk Honk Honk
Honkin’ Faye’s puffy beauties.
Honk Honk Honk Honk originally appeared on My[confined]Space NSFW on February 28, 2013.
Parad de hacer lo que sea que tengo un video de James Brown dando clases de baile
Viñotrucos do Alcampo
Aviso para profesionais do supermercado: o outro día achegueime ao Alcampo de Área Central (si, aínda hai xente que vai a Área Central). Despois de explorar o outlet de A Nosa Terra, fumos facer a compra de supervivencia ao Alcampo e perdimos algo de tempo nos viños. Chamáronme a atención a venda de viños xenéricos de diferentes denominacións de orixe francesas. As botellas levaban o capuchón de recomendados por Alcampo, algo que é moi habitual nas enormes adegas da cadea nos supermercados que ten en Francia. Sempre son viños decentes nunha relación de calidade-prezo moi boa. Pois ben, había viños da Borgoña, do Ródano, de Bergerac ou de Burdeos a prezos que oscilaban entre os 3 e os 8 euros. Eu probei Ródano, Bergerac e Borgoña (o máximo valía cinco euros) e levei unha franca sorpresa. Serían como viños-definición, algo así. Tanto o Bergerac coma o Ródano expresaban exactamente o sabor inconfundible dos viños desas rexións francesas, eran unha pura definición do viño da súa terra e, polo tanto, máis que aceptables. Así que xa sabedes, é para ir polo Alcampo e saquear as francesadas a tres ou catro euros. Son destas cousas que ocorren poucas veces!
Pangur Bán
'Tis a like task we are at;
Hunting mice is his delight,
Hunting words I sit all night.
[...] (spoken version, set to music)
Better far than praise of men
Tis to sit with book and pen;
Pangur bears me no ill will,
He too plies his simple skill.
Tis a merry thing to see
At our tasks how glad are we,
When at home we sit and find
Entertainment to our mind.
Oftentimes a mouse will stray
In the hero Pangur's way;
Oftentimes my keen thought set
Takes a meaning in its net.
'Gainst the wall he sets his eye
Full and fierce and sharp and sly;
'Gainst the wall of knowledge I
All my little wisdom try.
When a mouse darts from its den
O how glad is Pangur then!
O what gladness do I prove
When I solve the doubts I love!
So in peace our tasks we ply,
Pangur Ban, my cat, and I;
In our arts we find our bliss,
I have mine and he has his.
Practice every day has made
Pangur perfect in his trade;
I get wisdom day and night
Turning darkness into light.
This poem seems to have been written by an anonymous Irish monk around twelve hundred years ago, perhaps at the Benedictine monastery of Reichenau. The poem was written at the bottom of the second page (page 1 verso) of the Reichenau Primer (about the primer). It may have been a collection of work the monk did for practise; we don't know. You can hear the poem read with text and translation at The Great Book of Gaelic and you can practise your own pronunciation here.
The first critical translation of this poem was by Whitley Stokes and John Strachan, but the most popular one (quoted above) is by Robin Flower. Translating Pangur Bán seems to be is a popular exercise for poets working from the Gaelic: here is Seamus Heaney's recent version (another link) and two translations by Frank O'Connor and Eavan Boland. A musical version was also written by W H Auden for Samuel Barber as part of his Hermit Songs.
L'Ecume Des Jours
SnobEstou anoxado con isto. :(
"There are only two things: love, all sorts of love, with pretty girls, and the music of New Orleans or Duke Ellington. Everything else ought to go, because everything else is ugly." -Boris VianSee also:
-Vian's music
-Vernon Sullivan
-Pataphysics
Crash Course in Science - "Crash Course in Science Anthology 1979-1981" (VOD 67) 2009
This still sounds like the Future to me!A Future where all computers are homemade from catalogue kits,along with synthesisers and beat boxes. This is the kind of music that someone from the 1950's would imagine the music of the 21st century would sound like.Played in the background in one of those concept houses featuring all the mod-cons of a 21st century home, like electric curtains and other crap that technology is wasted on.
This is in fact the only prediction that came true; with our mobile phones,smart phones, tablet computers, and the internet; technological marvels, yes? But what do we do with them? Gossip,buy crap,order Russian Brides, and watch Pornography.
The only other thing that came true was that we are listening to Crash Course in Science, with their buzzy, boingy,electro fuzz anti-music of the 21st century.The only problem being, that it was made in the 1970's; and only now is it being appreciated.
I clearly remember hearing "Kitchen Motors" on the John Peel show in 1979.One of those epiphanal moments on the peel show, between the crap reggae and anecdotes about shagging schoolgirls in the sixties, when everything stops, and you think, or even say,"What the Fuck was that?" This only happened on a handful of occasions, like hearing The Fall doing "Stepping Out" live at the Electric Circus, Blah!Blah!Blah!'s "In The Army", and anything from the "Weird Noise EP". Crash Course in Science was up there in that exalted company. The only problem was the record was impossible to find in the record shops in Leicester, the uninterested sneers on the shop employees faces made it at best an unenjoyable quest. so think yourself blessed that a download that contains everything they ever recorded in a studio, plus some live stuff ,(supporting uber minimalist, Phillip Glass, of all people!?) is available below,accessed by just one click with your mouse finger. Now that IS technology put to a good use; hopefully it comes to you without any porn links or tempting messages from some charming capitalist.
This is the Future.
Tracklisting:
1: Signals From Pier13:
| Cardboard Lamb | ||||
| Crashing Song | ||||
| Flying Turns | ||||
| Factory Forehead | ||||
| Bonus Track | ||||
| Pompeii Spared (Original Demo Version) | ||||
| Bonus Tracks: 1981 Demos | ||||
| Near Marineland | ||||
| Second Glance | ||||
| It Cost's To Be Austere | ||||
| No More Hollow Doors | ||||
| Force The Habit | ||||
| Jump Over Barrels | ||||
| 2: Live Recordings | ||||
| Opening For Phillip Glass Ensemble, Harrison Auditorium_University Museum, Philadelphia, Pa. November 15, 1980 | ||||
| Crashing Song | ||||
| Cardboard Lamb | ||||
| Alarm | ||||
| Digital Information | ||||
| Two Panes Of Glass | ||||
| Pompeii Spared | ||||
| Pressure Point | ||||
| Basic Device | ||||
| Mechanical Breakdown | ||||
| FOPPEM Electronic Music Festival, Tucc Cinematheque, Philadelphia, Pa. December 19, 1981 | ||||
| Near Marineland | ||||
| Someone Reads | ||||
| Jump Over Barrels | ||||
| No More Hollow Doors | ||||
| Sputnik In Orbit | ||||
| Cardboard Lamb | ||||
| Second Glance | ||||
| 3: Near Marineland | ||||
| Near Marineland | ||||
| Second Glance | ||||
| It Cost's To Be Austere | ||||
| No More Hollow Doors | ||||
| Force The Habit | ||||
| Someone Reads | ||||
| Jump Over Barrels | ||||
| Pompeii Spared | ||||
| Near Marineland Remix | ||||
| Second Glance Remix | ||||
| Jump Over Barrels Remix | ||||
| 4: Cakes In The Home | ||||
| Cakes In The Home | ||||
| Kitchen Motors | ||||
| Mechanical Breakdown | ||||
| Rehearsal Tapes | ||||
| Streetcar 4 A.M. | ||||
| Bumpster | ||||
| Beat Filter_Instro | ||||
| Wait A Minute |
DOWNLOAD a crash course in science HERE!
Kitchen and the Plastic Spoons- "Best Off - Recordings 1980-81"
A sort of X-Ray Spex with a synthesiser. Absolutely classic manic synth-punk from Sweden,probably up there in the top three of the genre,alongside The Screamers and Crash Course in Science(up next).Track Listing:
| The First Single | ||||
| 1 | In Bars | 2:38 | ||
| 2 | Blätta | 2:56 | ||
| 3 | Happy Funeral | 2:45 | ||
| 4 | Fantastic | 3:10 | ||
| The Second Single | ||||
| 5 | Ice Cream To God | 5:14 | ||
| 6 | (-) | 3:23 | ||
| The Demo | ||||
| 7 | Pajazzo | 3:27 | ||
| 8 | Psch | 6:04 | ||
| 9 | Liberty | 3:06 | ||
| Other Studio Tracks | ||||
| 10 | The Poet | 2:49 | ||
| 11 | Filmen | 3:37 | ||
| Live Tracks | ||||
| 12 | Alfabet För Analfabet | 3:08 | ||
| 13 | Wrong Selection | 3:38 | ||
| 14 | Polska Korridoren | 2:25 | ||
| 15 | Uddavalla | 2:25 | ||
| 16 | Light | 2:54 | ||
| 17 | The Kitchen Between Your Ears | 2:02 | ||
| 18 | Be With The Boys | 4:26 | ||
| 19 | L'Arabe | 3:51 | ||
| 20 | Instrumental | 3:38 | ||
DOWNLOAD it HERE!



























