Shared posts

22 Sep 01:13

The Definitive Guide to Superhero Dicks

by Eve Peyser

On Wednesday, DC Comics finally answered the most pressing question of our time: What does Batman's dick look like? In Damned #1, the first of a three-part miniseries from DC's adult Black Label imprint, we were blessed with a glimpse of Batman's dong, and to the surprise of absolutely nobody, the caped crusader is circumcised:

THERE'S ABOUT TO BE AN IMAGE OF BATMAN'S DICK DON'T SAY YOU WEREN'T WARNED!

Even without canonical images of Bruce Wayne's penis, anyone with half a brain could have guessed the Dark Knight didn't have a foreskin. Batman is the type of hero who would believe that this form of body modification is the hygienic way to be. He's a man who gets his powers using technology and wealth, and what is circumcision but a way to modernize your dong? The Joker is also likely circumcised—him and Batman represent a sort of intra-circumcised duality. Batman likes his cut dick, while the Joker is one of those guys who's resentful that society stole away his foreskin without his consent.

I'm something of an expert on this: I've spent many long, arduous nights with my boyfriend talking about which superheroes would be circumcised, a topic that for whatever reason (PC culture, probably) the comics rarely address.

So if you've ever wondered whether your favorite superhero still has his foreskin, don't worry, I got you covered:

Batman

There's the Bat-Dick

As we've already established, he is cut and it's canon.

Superman

Behold the Super-Dong

I don't think you could circumcise Superman if you tried, at least not on Earth. Although multiple people have suggested that it could be done using a kryptonite cutting tool, my intuition is that they don't circumcise their boys on Krypton. I wonder if the Kents tried and failed to circumcise young Clark.

Robin

Robin's crotch

Since Batman is circumcised, I can only assume that his sidekick is as well. My boyfriend suggested that because he grew up in a family of circus performers, he might have not been circumcised as a baby, but whenever he transitioned from Dick Grayson to Robin, he removed the foreskin. There have been other Robins, but they've all been circumcised too.

Aquaman

It's an Aquacock!

A foreskin is like a fin, helping this sea hero glide through the ocean, and thus, our sweet Aquaman is still uncut.

The Flash

The Flash's penis

In Justice League, Barry Allen introduces himself to Batman as "a nice Jewish boy," so we can safely assume he is circumcised.

Cyborg

Cyborg's lack of dick

From the looks of it, Cyborg doesn't have a penis.

Captain America

Captain Ameri-cut

According to the Washington Post, "The WHO estimates that the overall male circumcision rate in the states is somewhere between 76 and 92 percent. Most Western European countries, by contrast, have rates less than 20 percent." He's Captain America for Christ's sake. Of course he's circumcised.

Spider-Man

Spideydicc

He's a regular guy from Queens—he's circumcised. He doesn't really think about it.

Iron Man

Iron Junk

The son of a weapons manufacturer, Tony Stark grew up in a typical wealthy American family. That means he is cut. And he's OK with that!

Thor

Thor's other hammer ;)

Thor is definitely still uncut. It's highly doubtful they circumcise their gods on Asgard. I mean, first of all, it's kind of European since it's from Norse myth, and circumcision isn't common on the other side of the pond. But moreover, why would a god need to modify his perfect body?

Black Panther

The Black Panther's privates

Wakanda is a high-tech society, too advanced for old traditions like circumcision. The Black Panther's dick might be high-tech in other ways, but it's definitely uncut.

The Hulk

Hulk dick

Bruce Banner strikes me as the circumcised type, but does the Hulk have the same dick as Bruce Banner? Does his dick turn green and get bigger when the Hulk comes out, or does it stay the same? Does the Hulk even have a dick?

According to the bonus features on the Avengers DVD, "They modeled every part of the Hulk, except for one. 'When the maquette came in, it's just a Barbie doll,' said Jason Smith." But in 2014, Mark Ruffalo commented on how the Hulk would have sex, saying, "Just like everybody else—just a lot bigger. He starts green and then goes back to his human form at the end, naturally. He gets big and then gets small."

But interviews are not canon, sorry. Despite what Ruffalo says, my feeling is that the Hulk is dick-less.

Doctor Strange

Strange Dong

Doctor Strange is for sure uncut. I mean, would you trust a circumcised wizard? I think not.

Hawkeye

Hawkdick

Hawkeye is an exceedingly normal American man, and thus, he is definitely cut.

Vision

Vision's crotch area

Vision built his own body, and from what I understand about his romance with Scarlet Witch, he likely has privates, but even if he decided to build himself a penis without foreskin, he's never been circumcised.

Star-Lord

Star-chode (jk I'm sure it's a fine dick)

He was born in America sometime in the 1970s, so he's cut.

Groot

Groot's lack of D

He doesn't have a penis, it would seem.

Rocket

Raccoon dicc

Raccoons have different anatomy than humans—most notably a penis bone—and thus cannot really be circumcised. "Raccoon penis bones are considered by some in the South to be lucky charms," according to Mental Floss. Fun!

Drax

Drax dong

Considering the amount of body modification Drax already has, it wouldn't be surprising if he was circumcised. My theory, however, is that he's uncut, but has a Prince Albert piercing.

The Thing

The Thing's thing.

The Thing is canonically Jewish, so logic says he would be circumcised. Although I was dubious of the fact that The Thing has a penis at all, Stan Lee has commented on this important issue, telling Vanity Fair, "I guess common sense would say it was made of orange rock too."

Mr. Fantastic

Elasti-dick

In the same interview, Lee also commented on the genital situation of Reed Richards, a.k.a. Mr. Fantastic. "I always thought it was more interesting to think about Reed Richards," Lee said after he was asked about the Thing's junk. "As you know, he had the ability to stretch, and sexually, that would seem to be a great asset in many areas." Jesus Christ, what an incredible interview.

My feeling is that although Reed Richards was circumcised at birth, he can use his powers to uncircumcise himself when he feels like it.

Wolverine

Wolverine's junk

The X-man's healing powers only manifested during his teen years, so there's a chance that he could be cut, but his backstory has been changed and retconned so much over the years who the fuck knows? Inverse.com published an investigation into whether Wolverine is circumcised in 2017: "James Howlett was born during that period of cultural shifting [in 1800s Canada], so there’s no telling whether his wealthy parents would have elected to have him circumcised," the author opined. "Since circumcision is technically a wound, it’s possible that Wolverine’s foreskin would have grown back when his healing factor appeared, which happened when he was a young teen."

Based off this information, I think the Wolverine grew back his foreskin when he became a mutant. Furthermore, there's an iconic scene where the Punisher blasts Wolverine's dick off and he grows a new one, which presumably has its foreskin.

Magneto

Magneto's genitals

Magneto is Jewish, and thus, he is cut.

Beast

Beast bulge

Have you seen this man's fingernails? He's definitely uncut.

Deadpool

Deadpool's D

According to Deadpool creator Rob Liefeld, "Yes, yes. We would never, ever live in a world where Deadpool can't regenerate his own cock and balls." Meaning every time his dick regenerates, he grows a new foreskin. How beautiful!

All screenshots of comics and the Guardians of the Galaxy movies.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow Eve Peyser on Twitter and Instagram.

22 Sep 00:56

Guía básica del euro-horror: 13 películas clave del cine fantástico más excesivo de los 70

by John Tones

Guía básica del euro-horror: 13 películas clave del cine fantástico más excesivo de los 70

Que los setenta llevan unos cuantos años de moda, especialmente en lo que respecta al cine fantástico en general y de terror en particular, ya no es un secreto para nadie. Tras una explosión estética inspirada en los ochenta y que a veces peca de cierta artificiosidad, el cine de género apunta a las raíces de todo ese neón, a la década anterior.

A ello se debe el éxito de películas tan distintas entre sí como 'La monja' y sus raíces nunsploitation o 'Hereditary', su atmósfera enrarecida y su demolición vía cultos siniestros de la institución familiar, o el remake de 'Suspiria', cuyo referente no es tanto el giallo tradicional italiano de los setenta, ni siquiera el cine fantástico de Dario Argento de los ochenta, que ha impactado más claramente en películas como 'The Neon Demon'. Aquí la raíz está en el euro-horror de los setenta.

Pero... ¿qué es el euro-horror? ¿No son, de hecho, el giallo y Argento uno de los principales exponentes del euro-horror? Desde luego, y está claro que no es una etiqueta tan claramente definida como otros subgéneros del cine de terror. Es una clasificación difusa donde entra todo el cine de serie B y explotación de los años setenta hecho en el continente, con tentáculos que se extienden por los sesenta y ochenta.

Y sí, por supuesto que los grandes maestros del terror italiano están incluidos, pero hablamos también de españoles que produjeron gran cantidad de material en Alemania (Jesús Franco) o de estetas que usaban la mayor libertad de los nuevos tiempos para visualizar pesadillas erotómanas (Jean Rollin).

Como decimos, el material es inabarcable desde el momento en el que están incluidos una gran cantidad de países, entre ellos España, que vivieron una explosión del género en esa década. Y con subdivisiones como el giallo, que pasaron por su propia evolución, bifurcaciones y autores con obra muy abundante. Aquí vamos a picotear por todo ello seleccionado unas cuantas películas, variadas y todas con sello de calidad irreprochable, perfectas para adentrarse en el euro-horror. Esperamos vuestras aportaciones en los comentarios.

The Laughing Woman (Femina Ridens, 1969)

Una auténtica locura, puro exploit sexual pero sofisticadísimo en lo visual, donde una mujer es sometida a una serie de juegos sexuales de tintes sadomasoquistas que no habrían desagradado a Jesús Franco, a manos de un perverso doctor que le confiesa que ha matado a varias mujeres después de experiencias similares. Onírica y excesiva, a veces la película es puro despliegue de psicodelia erótica, y a veces una intriga teatral en la que nadie es lo que parece. En cualquier caso, una rareza a recuperar ya mismo.

Valerie y su semana de las maravillas (Valerie a týden divů, 1970)

Cuando hablamos de euro-horror pensamos instantáneamente en Italia, Francia, España... pero hay mucho más. Esta producción checa, absolutamente inclasificable, incide en el interés de los años setenta por mezclar erotismo y cuentos de hadas, especialmente 'Alicia en el País de las Maravillas'.

Esta versión, apócrifa y subidita de tono, tiene una imaginería absolutamente excesiva, circular y onírica, con vampiros y ghouls. Su historia de una niña acosada por multitud de monstruos en una parábola arrolladora del descubrimiento de la edad adulta podría verse como una influencia secreta de 'En compañía de lobos' ('The Company of Wolves')

She Killed in Ecstasy (1971)

Ya hicimos un repaso a parte de la obra de Jesús Franco, pero nos quedaron decenas (literalmente) de películas por destacar. Esta es una de las más peculiares, puro delirio psicodélico franquiano protagonizado por la inimitable Soledad Miranda. En ella, un médico acusado de experimentos poco éticos se suicida, y su mujer intenta vengarse de quienes le condujeron a la muerte.

Vertebrada con la obsesión del director por la relación íntima entre sexo y muerte, 'She Killed in Ecstasy' es una película muy cuidada en lo estético, rebosante de temazos jazz, planos retorcidos y delirios arquitectónicos. Es un poco derivativa de su magnífica 'Vampyros Lesbos', pero como ejemplo del cine de género de la época y de su autor, pocas hay más representativas.

El rojo en los labios (Les lèvres rouges, 1971)

Otra historia de vampiresas con tintes lésbicos, pero mucho más sobria que las aportaciones españolas, con un punto de cine artie y con el elemento psicosexual subido. Esta coproducción francobelga y alemana rebosa brumas incestuosas y parafilias variadas en la historia de un joven que lleva a su mujer a conocer a su madre, en una peripecia familiar enrarecida y que incluye, cómo no, una pareja de vampiras que están dejando seca la comarca. Atmósfera increíblemente conseguida y muy sutil, sexualidad perturbadora y elementos tanto de giallo como de exploit semipornográfica.

La noche del terror ciego (1972)

Como se puede suponer, llenaríamos esta lista de producciones españolas de terror y tenemos que contenernos. Pero no podemos pasar por alto el arranque de la trilogía templaria de Amando de Ossorio. Con una atmósfera medio onírica absolutamente increíble y, sobre todo, unos monstruos icónicos y resueltos de manera soberbia (¡caballos-esqueleto a cámara lenta!), la película va mucho más del mero plagio a 'La noche de los muertos vivientes' de su punto de partida para convertirse a base de febriles ideas de puesta en escena en un clásico absoluto.

El hombre de mimbre (The Wicker Man, 1973)

Debido a su ausencia de sexo más o menos explícito (aunque del soterrado tiene para parar un tren), 'El hombre de mimbre' no suele incluirse en las listas de euro-horror al uso. Mucho más cuidada y ostentosa que las series B de Franco o Rollin, es sin embargo una película absolutamente característica de su época, con unos temas (la corrupción del inocente, las fuerzas que palpitan bajo las convenciones sociales) y una estética (los interludios musicales, el montaje y la fotografía netamente setenteros) bien propios del género continental.

La historia de un policía (Edward Woodward) que acude a una isla regida por un misterioso gobernador (Christopher Lee) en busca de una niña desaparecida y se topa con cultos impíos y aberrantes es todo un clásico de la época. Su estructura obsesiva, paranoide y laberíntica culmina con una de las mejores secuencias de la historia del género, y su consideración de culto, tras años ignorada, no deja de crecer gracias a su humor, su excentricidad y su inquietante trasfondo.

Crítica en Espinof: 'El hombre de mimbre'

Requiem por un vampiro (Vierges et vampires, 1973)

La obra del francés Jean Rollin, recurrente, circular y obsesiva sobre el tema de los vampiros, arrancó con cuatro joyas como 'La violación de la vampira' ('Le viol du vampire'), 'La vampiresa desnuda' ('Le viol du vampire'), 'El amanecer de los vampiros' ('La vampire nue') y ésta, la más abstracta y extraña de todas. Con una estética y argumento que influiría luego a gente como Quentin Tarantino cuenta cómo dos atracadoras en fuga tienen un accidente que las acaba llevando a un castillo plagado de vampiros.

Prácticamente muda, visualmente exquisita, influida al mismo nivel por el comic experimental de la época y por el cine de la nouvelle vague, cuya experimentación Rollin reinterpreta de forma desnortada y no carente de humor, 'Requiem por un vampiro' es una de las películas más representativas del maestro del erotismo y los colmillos. Pero conviene no perder de vista el resto de su obra: seguiría haciendo películas con musas como Brigitte Lahaie a bordo, y hasta el mismo momento de su muerte en 2010 permanecería fiel a su estilo.

Vampyres / Las hijas de Drácula (1974)

José Ramón Larraz se ganó cierta fama con algunos slashers tardíos en la segunda mitad de los ochenta, como 'Descanse en piezas' y 'Al filo del hacha', pero sus producciones más euro-horroristas están en los setenta: películas de alto voltaje erótico como ésta o la fantástica 'Los ritos sexuales del diablo'. Aquí, dos vampiresas se dedican a provocar accidentes cerca de su castillo y a dejar secas a las víctimas, hasta que deciden mantener vivo pero debilitado a una de ellas. Una salvajada hiperestética y obsesiva, y cuya tremebunda oscuridad se impone a sus excesos eróticos en salto de cama.

La bestia (La bête, 1975)

Aunque se movió más por la senda del erotismo fuertecito y artie (especialmente a partir de este punto de su carrera), Walerian Borowczyk coqueteó en abundantes ocasiones con el terror, como en 'El doctor Jekyll y las mujeres' ('Docteur Jekyll et les femmes'), algún segmento dedicado a Elizabeth Bathory en 'Cuentos inmorales' ('Contes immoraux') o ésta, su película más conocida, una reformulación del mito de la Bella y la Bestia cargando las tintas en el bestialismo. Cualquier espectador o espectadora actual se verá profundamente perturbado por la brutal belleza de sus imágenes, pero el resultado fascina por su tono de farsa erótica con toques de horror onírico, inconcebible fuera de su tiempo.

Contrato de sangre (La casa dalle finestre che ridono, 1976)

Un año antes de 'Suspiria', Pupi Avati ya estaba poniendo patas arriba el fantástico italiano con otra película que arrastraba buena parte de lo que había establecido el giallo rural, subgénero con obras maestras como 'Angustia de silencio' ('Non si sevizia un paperino', 1972) de Fulci. Por desgracia, Avati no ha tenido la trascendencia de otros contemporáneos, pese a tener películas tan notables como el guión de 'Macabro' de Lamberto Bava, la ignota 'Zeder' o la ya tardía (1996) y maravillosa 'L'arcano incantatore'.

En 'Contrato de sangre', un restaurador va destapando en un fresco de una iglesia una historia local de incesto y locura: una historia demente e hipnótica que influiría tremendamente en el Argento más sofisticado e interesado en el lado oscuro del arte.

Suspiria (1977)

'Suspiria', claro. Por un momento habíamos pensado en traer hasta esta lista algún clásico más o menos oculto del fantástico italiano de los setenta o los ochenta, de las decenas de artesanos del bajo presupuesto que contaminaron Europa con pesadillas mediterráneas. Pero al final, 'Suspiria' es inevitable. Es la película más influyente del cine de terror italiano de los setenta y ochenta, siendo con todo una producción absolutamente única e inimitable, ni siquiera por el propio Dario Argento.

La historia de una bailarina recién llegada a una academia (Jessica Harper), donde descubre todo un aquelarre de brujas con las pezuñas bien asentadas en el arte y la arquitectura, es una auténtica orgía de estímulos sensoriales. De la mítica fotografía de Luciano Tovoli a la incomparable música de Goblin, todo en 'Suspiria' es un espectáculo de horror y muerte que no solo abrió vías para el cine de género, sino que supo canalizar influencias vitales para el horror italiano, del arte clásico a los primigenios giallos de Mario Bava.

Posesión (Possession, 1981)

Parece mentira que un director como Andrzej Żuławski, que aunque en alguna ocasión coqueteó con el terror (como en su también estupenda 'El diablo' -'Diabel'-) estuvo consagrado toda su carrera al drama, pudiera firmar una de las películas más desasosegantes de los setenta. O quizás no sea tan sorprendente, y de ahí la profundísima carga metafórica de esta película de crisis de pareja con monstruo al fondo.

Absolutamente fuera de quicio, inconcebible hoy fuera de los circuitos más rabiosamente independientes, esta película que describe un matrimonio en rápida descomposición que genera un bicho del subconsciente es recordada por el repulsivo, aún hoy indescriptible monstruo diseñado por Carlo Rambaldi. Y sobre todo, por la visceral interpretación de Isabelle Adjani, que entre ésta y 'Nosferatu, vampiro de la noche' ('Nosferatu: Phantom der Nacht'), otro summum del eurohorror camuflado de producto para Filmotecas, se consagró como la final girl más extraña e inquietante de los setenta.

El más allá (L'aldilà, 1981)

Lucio Fulci, el gran maestro del ultragore italiano, alcanza su cima en esta película pesadillesca y literalmente incomparable con cualquier otra muestra del género. En perfecto equilibrio entre la ambición artística y la explotación demencial, cuenta cómo una mujer adquiere un hotel en Louisiana que resulta ser una puerta de entrada al infierno. Incluye muertos vivientes (los más lentos y podridos de la historia) para aprovechar la marabunta de películas del subgénero que había propiciado el mismo Fulci con 'Nueva York bajo el terror de los zombis' ('Zombi 2'), pero 'El más allá' es más que otro intento de subirse al carro de 'Zombi' ('Dawn of the Dead'): es lo más cerca que ha estado el cine de reflejar el horror puro.

También te recomendamos

"Traicionó el espíritu de la Suspiria original". Dario Argento critica el remake de su obra maestra

Las 13 mejores películas de terror de 2018

'Suspiria', 'Inferno' y 'La madre del mal': la trilogía de terror de Dario Argento que nunca existió

-
La noticia Guía básica del euro-horror: 13 películas clave del cine fantástico más excesivo de los 70 fue publicada originalmente en Espinof por John Tones .

20 Sep 13:06

La Xunta cierra la tramitación ambiental de la planta de Casalonga tras el informe negativo del Ayuntamiento de Teo

La Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio ha anunciado el archivo del procedimiento de tramitación ambiental sobre el proyecto de la planta de residuos que la empresa Toysal pretendía construir en la antigua mina de Casalonga, situada en el municipio coruñés de Teo.
20 Sep 12:49

Un acto vandálico obliga a talar árboles en Xeneral Pardiñas

by Marga Mosteiro

Los operarios de Parques e Xardíns levantarán en los próximos días los troncos desde la raíz y relevarán los dañados

19 Sep 20:24

As dúas vidas do Rápido. Unha: café e vacas

by Erik Dobaño Salgado

As dúas vidas do Rápido. Unha: café e vacas

Ramón, O Rápido, conta como se educou e prosperou como contrabandista na raia seca ourensá nos oitenta.

Facebook
Twitter
Google+
WhatsApp
Telegram
Email

Erik Dobaño | Crespos (Padrenda), 20 de setembro.  Entre a Azureira e Pontebarxas corre case en liña recta, cortando a serra de sur a norte, baixando desde o Laboreiro até o Miño e caendo case mil metros até chegar ao río, a raia. A raia seca, a fronteira cando había fronteiras, era unha mina de cartos a ceo aberto. Alí ía á escola O Rápido cando aínda non era O Rápido, e se tiña tempo tamén ía a outra escola. O Rápido é un tipo miúdo e magro coa voz rota pola asma que xogou ao fútbol de dianteiro e un día que veu un deses representantes de futbolistas mirar outro rapaz case o acaba levando a el. “Era un xogador moi bo que tiñamos, agora está en Suíza. Era un xuvenil, e eu xa tería vinte e pico anos, e veuno ver e logo queríame fichar a min. Pero ao tempo, cos cartos que eu gañaba, eu xogaba por afección e había algún policía que xogaba connosco tamén”. O Rápido, Ramón, ten pouco máis de sesenta anos e xa viviu dúas vidas. Empeza contar a primeira unha tarde de finais de agosto mentres se apaga o día na casa da aldea, en Freáns, a pé da serra, no outro vértice do triángulo con Azureira e Pontebarxas que un día marcou os dominios dun tal Camilo e despois foi territorio del. Aquí en Crespos –o topónimo din que vén do escarpado do territorio–, a xente é áspera e afouta, din, como a terra e a vida. Contrabando houbo sempre. E iso, seguramente, tamén determina o carácter.

Ramón era fillo dun contrabandista menor que traballou sempre debaixo do outro, do Camilo –o único nome propio que consinte en que se publique, o resto irán coa inicial–. “Eu era moi novo para ir coas mulas, porque botabas unha noite enteira e había que ter forza porque os sacos torcían e os animais traían a tres sacos. Meu pai, que tiña dúas mulas, contratara a un rapaz para ir cando os outros. Ían a trinta ou corenta mulas. As mulas do meu pai polo día ían recoller o leite ás parroquias de Monterredondo e Crespos e pola noite, ao café”.

“Contrabando houbo sempre”, lembra O Rápido, que acorda de moi neno aos carneiros, os homes que pasaban a fronteira fuxindo de Portugal cara a Francia e ficaban noites agochados, en grupos de vinte ou trinta, e cada pasador levábaos vinte e pico quilómetros, e logo outro, e así até onde lle perdían a pista. De neno, con doce ou trece anos, o pai íao buscar á escola unha ou dúas veces por semana para ir ao contrabando. “Pois como ao café cru non podía empecei cos paquetes de Sical e con catorce ou quince anos compreille ao pai unha mula medio coxa que tiña. Despois foi cando viñeron os tenreiros de recría de Ponte da Lima e Ponte da Barca. Deixábanos na Azueira e había que traelos a pé. Os becerros moitas veces perdíalos. Ao tempo pagábanme un salario. Baixaban vinte ou vinte e cinco becerros por camión. Ás veces baixaba con vinte becerros e chegaba cun ou dous máis, dos outros, que os perdían. Eu era moi vivo. Daquela aínda non comezaran o H. nin o S. nin o A. nin os de Pousafoles, que facían cousas pequenas. O do Camilo era en cantidade”.

A mula era “tupina”, conta, “destas que mandan de punta as patas de atrás e teñen que facerlle ferraduras especiais”. Ao mediodía, cando a Garda Civil facía o relevo, O Rápido collía a mula e unha cadela e contrabandeaba. Baixaba con vinte ou trinta quilos de paquetes de Sical que chegaban a Ourense nos bidóns do leite do leiteiro. “A cadela chamábase Lunita e nos cruces ía por diante. Un día salvoume porque lle vin recibir unha patada dun garda, vinlle os pantalóns e escapei”.

Tamén tivo pistola, coa culata prateada, “tan bonita” que o sarxento da Garda Civil do posto de Crespos lla pedía prestada para a festa do Pilar, a patroa. “Cando marchou de aquí, regaleilla”.

O Rápido xogaba ao fútbol, pero aos vinte anos xa tiña un camión propio para o gando por iso non quixo facer carreira como futbolista. Educárase para contrabandista e chegou a xefe. Iso foi moito despois de que un día aparecera por Crespos un xornalista de El País a facer unha reportaxe que comeza cunha estimación das cifras do tráfico (80.000 cabezas, e entre 4.000 e 5.000 millóns de pesetas) que se movía na raia seca entre Zamora, Ourense e o norte de Portugal. «El tema es en sí bastante grosero y sorprende la escasa vigilancia sobre él. Es vox populi, igual que los nombres de los que lo manejan», escribiu o xornalista, Eduardo Barrenechea, que asina como enviado especial. Era o ano 1983 e O Rápido aparece como un pandillero rural na España de El pico e Deprisa, deprisa. O Rápido tardou un ano en comprar o segundo camión. E despois comprou coches. “Un Mercedes 310 de cinco cilindros con tapicería de coiro branco e repousacabezas. Ía a Portugal e dicían todos: ‘vai a droga’. E un CX Palace co turbo, cristais escurecidos, teito solar e unhas rodas…! Eran coches para o paseo”. Tamén tivo pistola, coa culata prateada, “tan bonita” que o sarxento da Garda Civil do posto de Crespos lla pedía prestada para a festa do Pilar, a patroa.

“O Camilo, sería porque non me aconsellei con el ou polo que fora, que non me daba moito traballo… Pero ao cabo dun ano eu xa tiña outro camión, máis grande. Contratei un chofer, un que logo foi concelleiro aquí. Foi cando me fixen contrabandista. Ía a Santiago de Compostela ás feiras e xa alí contrabandeaba. O gando entraba os mércores, pero da feira non podía saír até o outro día pola mañá. Eu cortaba o aramado, sacaba as vacas entre o millo, cargaba os camións e víñamos até Bandeira e quitabamos a guía no veterinario para que viñeran legais. Ás veces parábante en Cortegada ou por aí adiante e controlábanche as guías. Eles sabían que os animais ían para Portugal, pero non che podían facer nada. Se non te paraban, podías traballar aínda dous ou tres días coas mesmas guías. Seguías carrando”.

O uniforme dos ‘guardinhas’ e sacos de café, no Espaço Memória e Fronteira, en Melgaço.

O ‘tres eixos’

O Rápido deu o salto a xefe na zona dunha vez que as autoridades portuguesas empezaran a apertar as cousas do outro lado e os pasadores deste lado deixaron de traballar por uns días. El foi a Santiago e falou cos tratantes. “Nós aquí eramos pasadores, quen compraban eran os da Merca, case todos eran de aí, e ti se perdías as vacas tíñallas que pagar. Eu fun e díxenlles que compraran. Esa foi a primeira vez que subimos un tres eixos até arriba. E pasamos o gando. Entón todos empezaron a dicir que pasaban, porque aínda quedaban máis camións na Merca e en Trado. Os tratantes dixeron que si, pero que os cartos todos daquela semana eran para min”.

Pasar un vaca custaba 2.500 pesetas. De volta, por cada becerro dos de recría, 1.000 pesetas. Naquela altura, O Rápido pasaba máis de cento sesenta vacas por semana. Despois do día do camión de tres eixos un dos tratantes púxose de socio con el. E os outros tamén lle confiaban parte da mercancía. “Fun acaparando porque os demais igual tardaban dous ou tres días en pasar e eu pasábaas nun momento”. Construíu un almacén cerca de Cela, até onde os animais, coas súas guías correspondentes, chegaban legais. O contrabando era cuestión duns centos de metros. Avisaban do outro lado e para alá ían as vacas. O Rápido acabou casando na Cela, a casa da sogra estaba a menos de douscentos metros da raia.

“Era botar camións e camións, todo o día niso… semanas de cento setenta vacas… e traía catrocentos becerros. Iso eu. Despois como a miña habería dúas ou tres empresas máis. Estabamos en contacto uns cos outros, porque había que vixiar e había que comprar. Comprar á xente nos cuarteis de aquí até Celanova. E os de alá compraban eles. Aquí, a un mando da Garda Civil, eu dáballe medio millón de pesetas cada mes. Está rico, claro. Hai uns anos, cadroume de facer unha obra xunto ao chalé del… e dixen para min: a metade deste chalé debe ser meu. Foi o que máis cobrou. Pero cobraban case todos”.

O contrabando era cuestión duns centos de metros. Avisaban do outro lado e para alá ían as vacas. O Rápido acabou casando na Cela, a casa da sogra estaba a menos de douscentos metros da raia.

As aprehensións de gando eran correntes pero as perdas, pequenas. Todo se negociaba. Os gardas e os mandos eran relevados constantemente e houbo expulsados, claro. Algún acabou traballando para os contrabandistas. Non houbo (demasiados) tiros coa Garda Civil, nin denuncias entre os contrabandistas aqueles anos. A tecnoloxía punta eran walkie talkie de importación que estaban prohibidos. O Rápido tiña pistola. A historia con máis sona na contorna é a dunha festa na que houbo tiros. “Viñamos dun partido dos xuvenís, eu era o adestrador e paramos no bar e veña farias e cubatas. Chegamos á festa e estaba montada. Saltamos, pero vin que nos mataban. Saquei a pistola e empecei a tiros ás lámpadas. Todo o mundo saíu correndo. E van os da orquestra e din que ían cenar. Entón apuntei cara eles e díxenlles que nada de cea, a tocar”.

Anos despois, O Rápido transportaba móbeis desde Melgaço, São Gregório e outras vilas de Portugal. Acompañaba ao cliente ás tendas e despois leváballos á casa. Dunha vez tivo un cliente da Coruña, fixo o transporte e tomou un café con el. De alí a uns meses, un do banco trasladoulle saúdos daquel cliente. Así varias veces. “Un día veu aquel home e fomos comer. Entón preguntoume se me lembraba daquela festa. Algo ten cos tiros, pensei. ‘Pois eu era un dos músicos’, díxome. ‘E son sarxento da Guardia Civil’. Contoume que aquela noite el queríame empapelar, pero que o sarxento de aquí, co quedara para cear, intercedera por min. O sarxento de Crespos lucía todos os anos polo día do Pilar aquela pistola de prata. “Cando marchou de aquí, regaleilla”.

O Zéca Diablo

“Un día chegou un tenente dos guardinhas a Monçao. Chamábanlle o Zéca Diablo. Andaba sempre vestido con botas de montar e con fusta na man. Os contrabandistas do outro lado colléronlle tanto medo que pararon. E eu fun para alá. Comprei dous camións, e empecei a pasar de aquí e de alá. Estivo a piques de collerme dúas veces, e ao tempo houberan mallado en min, porque os portugueses mallaban. Tiñamos un camión largo, un deses con moita caixa, un dez-dez. O meu chofer colleu medo e fun eu conducindo ese camión uns meses. Nós pagabámoslle aos do cuartel de Monçao, aos da Ponte da Barca e no Tangil, onde pasabamos. Entón o tal Zéca só quería collerme. Cando íamos con carga nunca nos collía porque sabiamos onde el estaba. O que intentaba era collerme de regreso. Nunha desas, saín dunha curva, cun turismo, e vexo un control e estaba el alí. Parei e había un motón de gardas. Arranquei e empezaron a disparar e metinme contra os coches que viñan de fronte para que non dispararan. Esa vez escapei cara aquí. Ás veces, o Zéca chamaba á fronteira para que me pararan, pero os gardas abrían e dicíanme ‘tira rápido que xa chamou o cabrón!”.

Os pagos eran parte do negocio. Os gardinhas*, lembra O Rápido, gañaban unhas 18.000 pesetas, e os contrabandistas pagábanlle 7.000 ao mes ao o sarxento e 2.500 a cada gardinha só nun dos cuarteis de fronteira. “Tamén había que levalos comer e de borracheira unha vez ao mes. Era o que máis lles gustaba”.

A adhesión de Portugal á Comunidade Económica Europea foi o fin do contrabando. Primeiro, o do gando. Despois, pouco a pouco foi esmorecendo o resto. Durante uns anos, O Rápido tamén se dedicou ao plátano. 50.000 quilos cada semana, di. E conta que cobraba o transporte a 10 pesetas o quilo cando os comprara a 2,5 pesetas. “Tiven semanas de gañar 750.000 pesetas só cos plátanos. Ás veces eramos cen persoas traballando. Viñan tráilers cheos coa froita que comprabamos no porto en Vigo, directos desde Canarias. Ás veces non eran suficientes e traíanos algún tráiler desde Bilbao. E cada tráiler  con 10 ou 12 mil quilos, eu compraba coa miña licencia de froiteiro”.

“Unha vez subíamos a Peneda, cara Arcos de Valdevez, eu levaba unha carrinha, un Toyota pequeno, que era do presidente da Cámara de Monçao. Descubríronnos os gardinhas e empezaron a tiros. A camioneta que ía diante fuxiu, pero a miña parou, deu o berro. Entón veu un garda cunha pistola e dicíame: ‘Não se meja que o mato’. Eu non perdín a calma e díxenlle: ‘Póñalle unha pedra a carrinha que vai para atrás e lle escarallo o jeep’. Entón o garda colleu unha pedra e eu saín correndo cara o monte. Despois quedamos como a vinte metros. Veu o meu socio e arranxou con eles… Aquela carga perdémola”.

“Doutra, íamos cara o Lindoso e os que ían diante advertíronos pola emisora de que nos estaban esperando os guardinhas. Levábamos dous camións. Paramos e puxemos un en cada dirección e esperamos. Cando apareceron, cada camión saíu para un lado e eles foron detrás dun. E eu, cun R12, metinme entre eles e o camión. Tiñamos que pasar por unha ponte estreira. Entón díxenlle ao que viña comigo de copiloto, un de Padrenda, ‘saca a emisora e cando pare colles a emisora e saltas e corres 200 metros tíraste ao monte e esperas’. Bloqueamos a ponte e eu tamén saín correndo, entre balazos. Cando conseguiron apartar o coche, marcharon detrás do camión. Era noite e non me fiaba. Esperei a que regresaran os socios. Vin un coche baixar de volta e pensei que serían eles. Boteilles a cazadora diante para que me coñeceran. Pero era un francés. Expliqueille o asunto e o señor foi ata o coche, volveu e díxome que alí xa non había gardinhas. Entón chamei polo outro rapaz e collemos o R12. Tiña todos os cristais rotos”.

O Rápido instalara dous tanques de mil litros xunto á casa. Con auga do mar. Cando aquí había veda, comprábaa nas depuradoras e pasábaa en sacos para Portugal. Aquilo xa era delito fiscal. Despois veu o tabaco.

Naqueles anos, até comezos dos noventa, pola raia ourensá contrabandeábase con plátanos, con porcos, con tabaco… mesmo con ameixas. O Rápido instalara dous tanques de mil litros xunto á casa. Con auga do mar. Cando aquí había veda, comprábaa nas depuradoras e pasábaa en sacos para Portugal. Aquilo xa era delito fiscal. O do gando, o dos plátanos, só unha multa. Despois veu o tabaco. “Sería a partir da segunda metade dos oitenta. Eu levaba todo para Madrid. Todo o que fixeron alí, na Illa de Arousa, tiñámolo nós aquí: a estrutura. Porque daquela aínda moviamos moitos cartos”.

Pero o contrabando volveuse perigoso co tabaco. “Unha vez viñan dous rapaces comigo, un deles, parente meu, e outro que despois marchou para Suíza e foille ben alá. Iamos no coche de atrás. E o socio, que ía só por diante, díxome que como era noite e lle pegaba o sono que foran os rapaces canda el. Entón empezaron a perseguirnos. Eu tiña que ilos freando. Empezaron a tiros. Escapamos todos. Pero cando paramos. Eu saquei a chaqueta que tiña colgada no asento do copiloto e vin que tiña dous tiros. O do tabaco nesta zona só o tocamos eu e o Camilo, pero el tiña un distribuidor que era de Quintela de Leirado, un moi grande e moi potente. Co tabaco a cousa foi a peor…”

 

*nunha versión anterior deste texto, a recepción destes subornos foi atribuída, erroneamente, a gardas civís.

A entrada As dúas vidas do Rápido. Unha: café e vacas publicouse primeiro en adiante.gal.

19 Sep 20:12

Batman Shows His Dick in a New Comic and It's Really Something

by Beckett Mufson

As Martin Scorsese and Joaquin Phoenix prepare to flip the story of the Joker upside-down, a new Batman comic book reveals a new, darker side of the Dark Knight: the inside of his tights. Bruce Wayne's semi-flaccid member is revealed, lurking in the shadows of his exposed crotch, in a panel midway through the debut of a three-issue miniseries called Damned. Much like the World's Greatest Detective stalking a criminal, it's a dick so sneaky you might miss it. To see it, swipe to the third panel.

Catch it?

Honestly, it's kind of, er, hard to make out. So here it is again, brightened and circled in red. Because why not?

The Bat-phallus was revealed in Damned #1, the first issue from DC's mature Black Label imprint. The story follows the Circumcised Crusader as he grapples with amnesia and tries to solve the Joker's murder—and no, the culprit isn't Tommy Wiseau's awful impression of the supervillain. There will be two more issues of Damned, which means at least two more opportunities for writers Brian Azzarello and Lee Bermejo to give the Bat-Schlong the spotlight it deserves.

Black Label also has a gritty Superman series called Year One slated for November, and The Other History of the DC Universe in December, which means readers may get to see all manner of super-cocks before the year is out. Let's just hope none of them bear a horrifying resemblance to Toad.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow Beckett Mufson on Twitter and Instagram .

19 Sep 16:10

Subscribe to the RSS feed to make sure you know when a new post is out

by cichlid ceilidh
The Life, Forking, and Death of Great Data Exchange Formats or TwoBitHistory on RSS.

Previous TwoBitHistory and RSS on MeFi.
19 Sep 16:00

La noche en que el caníbal Shane MacGowan hizo famosos a The Clash

by Doctor Peligro

La «noche de pura energía» en que un ensangrentado Shane MacGowan, de The Pogues, hizo famosos a The Clash

 

Posiblemente, sin la impactante imagen de la pareja «caníbal» no hubiera aparecido destacada la noticia de la actuación de The Clash en el Instituto de Arte Contemporáneo de Londres (ICA). Lo reconoció el propio Joe Strummer, que en octubre de 1976 empezaba a ser conocido al frente de The Clash. El punk aún no era un fenómeno masivo y se propagaba en violentos shows que, como en este caso, sucedían en espacios de arte, en este caso el ICA, famoso porqué acogió uno de los eventos del punk antes del punk: la famosa exposición Prostitution del colectivo COUM Transmissions, con Throbbing Gristle en su mejor y más transgresor momento: Genesis P-Orridge y Cosey Fanni Tutti idearon una serie de instalaciones provocadoras, colocaron fotografías de soft porn de Cosey, así como cuatro cajas que llamaron «Tampax Romana» (una sucesión de tampones usados). Y llegó el escándalo.

Cartel de la exposición  Prostitution  (ICA, octubre de 1976)

Cartel de la exposición Prostitution (ICA, octubre de 1976)

El público (en el centro, una jovencísima Siouxie) durante la exposición (ICA, 1976)

El público (en el centro, una jovencísima Siouxie) durante la exposición (ICA, 1976)

Genesis P-Orridge en  Prostitution

Genesis P-Orridge en Prostitution

Throbbing Gristle tocan en  Prostitution

Throbbing Gristle tocan en Prostitution

«La prensa acusó al ICA de promover la inmoralidad y COUM Transmissions fueron calificados de “destructores de la civilización”»

Por la exposición se pasearon algunos de los inminentes protagonistas del punk, como Siouxie, Steve Severin, Debbie Harry o Billy Idol, entre muchos otros. El resultado, para la imagen del ICA, empeñado en apadrinar el nuevo y emergente movimiento, fue un desastre. La prensa lo acusó de promover la inmoralidad y COUM Transmissions fueron calificados de «destructores de la civilización».

Esa misma semana, el sábado 23 de octubre, actuarían Subway Sect, Snatch Sounds y, cerrando el cartel, unos semidesconocidos The Clash. La exposición terminaría tres días después. La noche anterior, en el Hammersmith Odeon, actuó Patti Smith. Los directores del centro de arte se reunieron con ella y le ofrecieron aparecer en el escenario para acompañar a Strummer mientras este cantaba «I’m So Bored with the USA»

Al mes siguiente, el New Musical Express, que hasta la fecha nunca había nombrado a la banda, encumbró a la fama de la radicalidad y el salvajismo a The Clash, a través de un artículo firmado por el veterano escritor Barry Miles. Fue la primera gran noticia en prensa de The Clash. Miles, célebre por seguir a escritores beat y haber vivido la explosión de la era posthippie, tituló a su pieza «CANNIBALISM AT CLASH GIG», que, no obstante, era un reflejo del final de una época. El escritor, habituado a la revuelta de los sesenta y primeros setenta, se refería al comportamiento de la audiencia como «una coreografía a lo West Side Story». Había sido invitado a cubrir el evento por Bernie Rhodes, el manager de las tres bandas y apasionado del situacionismo.

Cartel original del legendario show en el ICA (23 de octubre de 1976)

Cartel original del legendario show en el ICA (23 de octubre de 1976)

Punks junto a miembros de The Clash la noche de su show en el ICA. Fotografía: Sheila Rock

Punks junto a miembros de The Clash la noche de su show en el ICA. Fotografía: Sheila Rock

The Clash durante su show en el ICA. Fotografía: Bob Gruen

The Clash durante su show en el ICA. Fotografía: Bob Gruen

«Ella le había mordido en el cuello al primero, que sangraba abundantemente pero no parecía importarle. Bromeaban y seguían bailando»

La noche anterior Miles había visto el directo de Patti Smith, pero aquello era algo muy distinto. En las dos imágenes que acompañaban su crónica, realizadas por Red Saunders, podían verse los instantes posteriores del «incidente»: un entonces desconocido Shane MacGowan, futuro cantante de The Pogues, y su pareja, otra fan punk rocker llamada Jane Crockford, más conocida como «Mad Jane» (que formaría parte de las bandas Bank of Dresden y The Mo-dettes), bailaban ensangrentados.

Shane MacGowan con su fanzine  Bondage  (1976)

Shane MacGowan con su fanzine Bondage (1976)

Ella le había mordido en el cuello, que sangraba abundantemente aunque no parecía importarle. Bromeaban y seguían bailando mientras The Clash tocaban sin que pareciesen haberse enterado de lo sucedido. El nombre elegido por el ICA para la velada se convertía así en realidad: «Una noche de pura energía».

96d466fe7e7a58e22e263d581a7a00b1.jpg

 

 

19 Sep 15:57

Fodamos como galegos

by Antón Prieto
Este é un país de emigrantes que recibe moita carne fresca cada verán. Escribo mentres agardo por Dani, un galego ...
19 Sep 15:56

O goberno español levanta o veto a debater a transferencia da AP-9

by Redacción

O Congreso dos deputados deu luz verde para que se poida debater a proposición de lei para a transferencia a Galiza da AP-9. Así, mentres o Senado inicia os trámites da terceira petición do Parlamento de Galiza para que se transfira a Autopista do Atlántico, a primeira proposición ten luz verde (ano e medio despois) para o debate no Congreso: a proposición de lei que agora se vai debater é a de 2017.

 

Unha delegación da Cámara galega será quen defenda esta iniciativa. Estará composta por tres representantes: Martín Fernández Prado (PPdeG), Antón Sánchez (En Marea) e  Xaquín Fernández Leiceaga (PSdeG). O BNG fica fóra por ser a forza con menos deputados no Parlamento galego.

 

Porén, a terceira proposión aprobada polo Parlamento para levar ao Congreso o debate desta transferencia ten adiada a designación da comisión que a defenda após as queixas do BNG por ficar excluído.

18 Sep 15:29

Who the Hell Showed Up to the Emmys as Teddy Perkins from 'Atlanta'?

by River Donaghey

Teddy Perkins may have died a horrific death at the end of his brilliant Atlanta bottle episode last season, but it looks like the guy still managed to somehow make it to the Emmys. The fictional character showed up in all his terrifying, uncanny-valley glory seated in the front row at the 2018 Emmy Awards Tuesday night, presumably ready to storm onstage if the show won one of its many well-deserved nominations.

Unfortunately, Atlanta's "Teddy Perkins" episode lost out to The Marvelous Mrs. Maisel, so we'll never get to hear Perkins's acceptance speech. But the internet still collectively lost their goddamn minds when the camera cut to him—especially since no one was quite sure who it was under the make-up and prosthetics.

Donald Glover played the soft-boiled egg-loving shut-in who thoroughly creeped out Lakeith Stanfield's Darius in the episode, so everyone naturally just assumed it was Glover in costume again. But was it? The Perkins at the Emmys looks quite a bit different from Glover's version, and later in the night the camera panned over to Glover in what looks like the same seat, just wearing a completely different suit.

Sure, the fact that they look different might just be the result of whatever radical facial reconstruction would have to take place after the shotgun blast at the end of the episode, but the difference led some to suspect that it was actually Stanfield in costume.

Except, wait.

Photo by Arnold Turner/Invision for the Television Academy/AP Images

Well, there you have it. It wasn't Glover, it wasn't Stanfield—the only explanation is that Teddy Perkins is a real person and the Atlanta team was kind enough to coax him out of his secluded mansion and come to an awards show.

Now there are two reasons why Atlanta should've won all the Emmys: First of all, it was the greatest show on TV this year, and possibly ever—but more importantly—we would've gotten to see Teddy Perkins accept the award himself, probably thanking his father.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow VICE on Twitter.

18 Sep 14:43

Twitter permite volver al orden cronológico en dos pasos

by Verne

Twitter ha anunciado que permitirá a los usuarios volver al orden cronológico en los tuits. En 2016 la red social modificó su algoritmo para que aparecieran los mensajes más relevantes de las últimas horas en la parte superior del timeline, una decisión que motivó que los nada exagerados tuiteros convirtieran #RIPTwitter en tendencia. Cuando hasta ahora se desactivaba esta posibilidad, seguían apareciendo tuits antiguos y de otras cuentas primero, encabezadas con el título “Por si te lo perdiste”.

En una serie de tuits publicados esta madrugada, la red social explicaba que quería dar a sus usuarios “más control sobre el timeline”. La red social mantiene la opción de mostrar los “mejores tuits para ti basados en tus interacciones”, que muestra tanto tuits antiguos como de cuentas que no seguirmos, pero que el algoritmo considera relevantes. Sin embargo, también admite que hay usuarios que prefieren ver los tuits más recientes primero, por lo que permite volver a este orden cronológico. Para hacerlo, basta con ir a Configuración > Cuenta. Una vez allí y bajo el epígrafe Contenido se puede desactivar la opción de “mostrar los mejores tweets primero”.

En sus mensajes, Twitter ha apuntado que en breve pondrá a disposición de los usuarios una forma rápida de poder ir cambiando entre el orden cronológico y las recomendaciones. El objetivo sería que el usuario no se perdiera los tuits e hilos virales de las últimas horas, pero permitir también la experiencia de usuario que muchos prefieren, la de ver primero de qué están hablando sus seguidores en ese momento.

Como recuerda The Verge, este cambio llega poco después de que una usuaria de Twitter propusiera un truco para ver los tuits en orden cronológico: bastaría con silenciar las palabras “suggest_activity_tweet”. Este mensaje se ha compartido más de 18.000 veces desde el domingo.

18 Sep 00:43

Twitter is bringing back the reverse chronological feed of tweets

by Xeni Jardin

“We’re working on new ways to give you more control over your timeline,” Twitter Support tweeted tonight (during the Emmys live broadcast). (more…)
18 Sep 00:42

Here’s who won at the 2018 Emmy Awards

by Alex Abad-Santos

The Marvelous Mrs. Maisel dominated the comedy categories, Game of Thrones reclaimed the Outstanding Drama Series crown, and The Handmaid’s Tale went home empty-handed.

On Monday, the 70th annual Primetime Emmy Awards honored the past year’s greatest achievements in television. The night crowned a new comedy queen and reminded us that the show with the dragons is still pretty good.

Headed into the ceremony, one big question was which show would replace Veep as the winner of the Outstanding Comedy Series trophy. Veep, which has won the award since 2015, was not eligible this year as its production was delayed while star Julia Louis-Dreyfus underwent treatment for breast cancer.

Enter The Marvelous Mrs. Maisel.

Mrs. Maisel began the night with Alex Bornstein’s win in the Supporting Actress in a Comedy Series category, then saw Amy Sherman-Palladino win for both writing and directing, and closed out the evening with Rachel Brosnahan winning Lead Actress in a Comedy Series and the show winning Outstanding Comedy Series. Mrs. Maisel’s triumph made history for Amazon, which celebrated its first series Emmy win. The series took home five Emmys on Monday for a total of seven overall, as it was recognized for casting and single-camera editing at the previously awarded Creative Arts Emmys.

Elsewhere in the comedy field Henry Winkler and Bill Hader took home the Supporting Actor in a Comedy and Lead Actor in a Comedy Emmys, respectively, for their performances on HBO’s dark comedy Barry. Winkler’s win was especially notable because it was his first, and it came 42 years after his very first Emmy nomination, which he received in 1976 for playing Fonzie on Happy Days.

In the drama categories, there was a comeback story of sorts. Game of Thrones, which went into the night as the most-nominated drama with 22 nods, won Outstanding Drama Series after sitting out 2017 for eligibility reasons. Peter Dinklage was also recognized for the show, winning Supporting Actor in a Drama Series. Game of Thrones won nine awards in total, including seven trophies from the previously awarded Creative Arts Emmys.

The other drama winners were more spread out, with Matthew Rhys winning Lead Actor in a Drama for The Americans, Thandie Newton taking home Supporting Actress in a Drama for Westworld, and Claire Foy winning Lead Actress in a Drama for The Crown. Additionally, The Crown’s Stephen Daldry won for directing, and The Americans’ Joel Fields and Joe Weisberg won for writing.

Here’s the full list of the night’s televised winners:

Supporting Actor in a Comedy Series

Brian Tyree Henry, Atlanta

WINNER: Henry Winkler, Barry

Louie Anderson, Baskets

Alec Baldwin, Saturday Night Live

Kenan Thompson, Saturday Night Live

Tony Shalhoub, The Marvelous Mrs. Maisel

Tituss Burgess, Unbreakable Kimmy Schmidt

Supporting Actress in a Comedy Series

Zazie Beetz, Atlanta

Laurie Metcalf, Roseanne

Betty Gilpin, GLOW

Aidy Bryant, Saturday Night Live

Leslie Jones, Saturday Night Live

Kate McKinnon, Saturday Night Live

WINNER: Alex Borstein, The Marvelous Mrs. Maisel

Megan Mullally, Will & Grace

Outstanding Writing for a Comedy Series

WINNER: Amy Sherman-Palladino, The Marvelous Mrs. Maisel, “Pilot”

Donald Glover, Atlanta, “Alligator Man”

Stefani Robinson, Atlanta, “Barbershop”

Alec Berg and Bill Hader, Barry, “Chapter One: Make Your Mark”

Liz Sarnoff, Barry, “Chapter Seven: Loud, Fast, and Keep Going”

Alec Berg, Silicon Valley, “Fifty One Percent”

Outstanding Directing for a Comedy Series

WINNER: Amy Sherman-Palladino, The Marvelous Mrs. Maisel, “Pilot”

Donald Glover, Atlanta, “Fubu”

Mark Cendrowski, The Big Bang Theory, “The Bow Tie Asymmetry”

Jesse Peretz, GLOW, “Pilot”

Hiro Murai, Atlanta, “Teddy Perkins”

Mike Judge, Silicon Valley, “Initial Coin Offering”

Bill Hader, Barry, “Chapter One: Make Your Mark”

Lead Actress in a Comedy Series

Pamala Adlon, Better Things

WINNER: Rachel Brosnahan, The Marvelous Ms, Maisel

Allison Janney, Mom

Issa Rae, Insecure

Tracee Ellis Ross, Black-ish

Lily Tomlin, Grace and Frankie

Lead Actor in a Comedy Series

Anthony Anderson, Black-ish

Ted Danson, The Good Place

Larry David, Curb Your Enthusiasm

Donald Glover, Atlanta

WINNER: Bill Hader, Barry

William H. Macy, Shameless

Outstanding Supporting Actress in a Limited Series

Adina Porter, American Horror Story: Cult

Letitia Wright, Black Museum: Black Mirror

WINNER: Merritt Wever, Godless

Sara Bareilles, Jesus Christ Superstar Live In Concert

Penélope Cruz, The Assassination Of Gianni Versace: American Crime Story

Judith Light, The Assassination Of Gianni Versace: American Crime Story

Outstanding Supporting Actor in a Limited Series or Movie

WINNER: Jeff Daniels, Godless

Brandon Victor Dixon, Jesus Christ Superstar: Live in Concert

Ricky Martin, The Assassination Of Gianni Versace: American Crime Story

Edgar Ramírez, The Assassination Of Gianni Versace: American Crime Story

Finn Wittrock, The Assassination Of Gianni Versace: American Crime Story

Michael Stuhlbarg, The Looming Tower

John Leguizamo, Waco

Writing for a Limited Series, TV Movie, or Special

Kevin McManus and Matthew McManus, American Vandal (“Clean Up”)

Scott Frank, Godless

David Nicholls, Patrick Melrose

Tom Rob Smith, The Assassination Of Gianni Versace: American Crime Story (“House By The Lake”)

David Lynch and Mark Frost, Twin Peaks

WINNER: William Bridges and Charlie Brooker, “USS Callister: Black Mirror”

Directing for a Limited Series

Scott Frank, Godless

David Leveaux (director) and Alex Rudzinski (Live Television Director), Jesus Christ Superstar: Live In Concert

Barry Levinson, Paterno

Edward Berger, Patrick Melrose

WINNER: Ryan Murphy, The Assassination Of Gianni Versace: American Crime Story (“The Man Who Would Be Vogue”)

Craig Zisk, The Looming Tower (“9/11”)

David Lynch, Twin Peaks

Lead Actress in a Limited Series

Jessica Biel, The Sinner

Laura Dern, The Tale

Michele Dockery, Godless

Edie Falco, Law & Order True Crime: The Menendez Brothers

WINNER: Regina King, Seven Seconds

Sarah Paulson, American Horror Story: Cult

Lead Actor in a Limited Series or Movie

Antonio Banderas, Genius: Picasso

WINNER: Darren Criss, The Assassination of Gianni Versace: American Crime Story

Benedict Cumberbatch, Patrick Melrose

Jeff Daniels, The Looming Tower

John Legend, Jesus Christ Superstar

Jesse Plemons, Black Mirror: USS Callister

Outstanding Writing for a Variety Special

WINNER: John Mulaney, Kid Gorgeous

Full Frontal With Samantha Bee Presents: The Great American* Puerto Rico (*It’s Complicated)

Michelle Wolf: Nice Lady

Patton Oswalt: Annihilation

Steve Martin & Martin Short: An Evening You Will Forget for the Rest of Your Life

Outstanding Directing for a Variety Special

Dave Chappelle: Equanimity

Jerry Seinfeld: Jerry Before Seinfeld

Steve Martin & Martin Short: An Evening You Will Forget for the Rest of Your Life

Super Bowl LII Halftime Show Starring Justin Timberlake

WINNER: Glenn Weiss, The Oscars

Supporting Actor in a Drama Series

Nikolaj Coster-Waldau, Game of Thrones

WINNER: Peter Dinklage, Game of Thrones

Mandy Patinkin, Homeland

David Harbour, Stranger Things

Matt Smith, The Crown

Joseph Fiennes, The Handmaid’s Tale

Supporting Actress in a Drama Series

Lena Headey, Game of Thrones

Millie Bobby Brown, Stranger Things

Vanessa Kirby, The Crown

Yvonne Strahovski, The Handmaid’s Tale

Alexis Bledel, The Handmaid’s Tale

Ann Dowd, The Handmaid’s Tale

WINNER: Thandie Newton, Westworld

Writing for a Drama Series

David Benioff and D.B. Weiss, Game of Thrones (“The Dragon and the Wolf”)

Phoebe Waller-Bridge, Killing Eve (“Nice Face”)

The Duffer Brothers, Stranger Things (“Chapter Nine: The Gate”)

WINNER: Joel Fields and Joe Weisberg, The Americans (“Start”)

Peter Morgan, The Crown (“Mystery Man”)

Bruce Miller, The Handmaid’s Tale (“June”)

Directing for a Drama Series

Alan Taylor, Game Of Thrones (“Beyond The Wall”)

Jeremy Podeswa, Game Of Thrones (“The Dragon And The Wolf”)

Jason Bateman, Ozark (“The Toll”)

Daniel Sackheim, Ozark (“Tonight We Improvise”)

The Duffer brothers, Stranger Things (“Chapter Nine: The Gate”)

WINNER: Stephen Daldry, The Crown (“Paterfamilias”)

Kari Skogland, The Handmaid’s Tale (“After”)

Lead Actor in a Drama Series

Jason Bateman, Ozark

WINNER: Matthew Rhys, The Americans

Sterling K. Brown, This Is Us

Milo Ventimiglia, This Is Us

Ed Harris, Westworld

Jeffrey Wright, Westworld

Lead Actress in a Drama Series

Sandra Oh, Killing Eve

Tatiana Maslany, Orphan Black

Keri Russell, The Americans

WINNER: Claire Foy, The Crown

Elisabeth Moss, The Handmaid’s Tale

Evan Rachel Wood, Westworld

Outstanding Reality Competition Series

The Amazing Race

American Ninja Warrior

Project Runway

WINNER: RuPaul’s Drag Race

Top Chef

The Voice

Outstanding Variety Sketch Series

At Home With Amy Sedaris

Drunk History

I Love You America with Sarah Silverman

Portlandia

WINNER: Saturday Night Live

Tracey Ullman’s Show

Outstanding Variety Talk Series

The Daily Show with Trevor Noah

Full Frontal with Samantha Bee

Jimmy Kimmel Live

WINNER: Last Week Tonight with John Oliver

The Late Late Show with James Corden

The Late Show with Stephen Colbert

Outstanding Limited Series

The Alienist

WINNER: The Assassination of Gianni Versace: American Crime Story

Genius: Picasso

Godless

Patrick Melrose

Outstanding Comedy Series

Atlanta

Barry

Black-ish

Curb Your Enthusiasm

GLOW

WINNER: The Marvelous Mrs. Maisel

Silicon Valley

Unbreakable Kimmy Schmidt

Outstanding Drama Series

The Americans

The Crown

WINNER: Game of Thrones

The Handmaid’s Tale

Stranger Things

This Is Us

Westworld

17 Sep 22:23

El sótano - Especial Big Jay McNeely; rey de los honkers - 17/09/18

Ayer, 16 de septiembre, falleció a los 91 años Big Jay McNeely, gran leyenda del saxofón y el último de una estirpe, la de los honkers primigenios que revolucionaron el sonido del saxo y adelantaron el salvajismo y el desenfreno del que años después se apoderaría el rocknroll. Le recordamos en este episodio con temas clave y curiosidades de su trayectoria, y con la participación del saxofonista Dani Nel-Lo para contarnos como fue el encuentro de McNeely con los Mambo Jambo.

Playlist;

BIG JAY McNEELY “Blow Big Jay”

BIG JAY McNEELY “Barrelhouse stomp”

BIG JAY McNEELY “Deacon’s hop”

BIG JAY McNEELY “The goof”

BIG JAY McNEELY “Strip tease swing”

BIG JAY McNEELY “Just crazy”

BIG JAY McNEELY “3-D”

BIG JAY McNEELY and BAND “Psycho serenade”

BIG JAY McNEELY “There is something on your mind”

BIG JAY McNEELY and BAND “The squat”

BIG JAY McNEELY “Cisco’s (live)”

BIG JAY McNEELY “Night train”

RAY COLLIN’S HOT-CLUB featuring BIG JAY McNEELY “Funky bag” (Goes Intercontinental)

MAMBO JAMBO featuring BIG JAY McNEELY “Tondalayo” (inédito)

BIG JAY McNEELY “Nervous man nervous”

BIG JAY McNEELY “All that wine is gone”

17 Sep 22:12

‘Elvira’ cumple 30 años como Señora de la Oscuridad

by Álex Ander

Para toda una generación, la descarada y carismática Elvira (Cassandra Peterson) es uno de los personajes femeninos más icónicos que ha dado la gran pantalla. Celebramos el treinta aniversario del estreno de su película, Elvira, Mistress of the Dark, hablando con algunos de sus protagonistas.

El personaje de Elvira surgió cuando la cadena local KHJ-TV Los Angeles puso en marcha un casting para localizar al nuevo presentador del programa Fright Night, un popular espacio televisivo en el que se exhibían películas de terror bastante cutres y que, a partir de 1981 y con la llegada de la nueva presentadora, pasaría a llamarse Movie Macabre. Cassandra Peterson decidió presentarse a las pruebas y se hizo con el papel.

Los responsables del programa le dieron libertad para crear su propio personaje —sujeto, eso sí, a las directrices de hacerlo vampiresco y vestirlo de negro—, y ella recurrió a la ayuda de su buen amigo Robert Redding, que se dedicaba al drag, para desarrollar el look y el vestido de Elvira. ¿El resultado? Una bruja-vampiresa de pechos grandes y vestido escotado. Un outfit no exento de polémica, al estar claramente inspirado en la actriz de cine Vampira -que llegó a acusar a Elvira de robar su identidad y que presentó una demanda que acabó siendo desestimada-.

Aunque al principio no tenía nada claro que la cosa fuese a funcionar, y llegó a pensar que aquello resultaba incluso ridículo, la pelirroja actriz decidió darse una oportunidad. A fin de cuentas, no le parecía sensato renunciar a los trescientos dólares semanales que en ese momento se embolsaba por este trabajo. Y no podía estar más equivocada, porque el programa se metió rápidamente al público en el bolsillo gracias a su sarcástico humor y sus ingeniosos comentarios. Tanto es así que, en un momento dado, su fama trascendió el ámbito local llegando a adquirir una dimensión nacional.

Llegar ahí no fue nada fácil para la actriz. Peterson había crecido en una pequeña ciudad del noreste de Kansas llamada Manhattan y, ya desde pequeña, se desvivía por llamar la atención de los demás. Su familia tenía una tienda de disfraces y siempre fue una loca de la fiesta de Halloween. Y tuvo claro que quería ser actriz desde que vio por primera vez Cita en Las Vegas, protagonizada por sus ídolos Elvis Presley y Ann-Margret.

La actriz, que actualmente está divorciada y tiene una hija llamada Sadie Pierson y dedicada también al mundo del espectáculo, empezó bailando en discotecas de la región de Colorado con solo catorce años. Con diecisiete, el mismo día que se graduó en el instituto, Peterson puso rumbo a Las Vegas, donde trabajó como show girl en un exigente espectáculo (con hasta tres sesiones por noche) en el famoso hotel y casino Dunes -convirtiéndose en la bailarina más joven de la historia de esa ciudad hasta ese momento, según el Libro Guinness de los récords.

A principios de los setenta, Peterson dejó Las Vegas rumbo a Italia, donde puso en marcha una banda de rock llamada I Latins Ochanats & the Snails que no duraría ni dos telediarios, y consiguió un pequeño papel en Roma, la célebre tragicomedia de Federico Fellini de 1972. Pero como a Peterson le iba la marcha, cuando volvió a Estados Unidos formó otro grupo, Mama’s Boys, junto a siete hombres gays -entre los que se encontraba su gran amigo Redding- con los que hacía espectáculos de variedades y con quienes llegó a actuar por buena parte del país.

Foto de Alan Mercer

En 1979, la actriz se unió al grupo de improvisación teatral The Groundlings, donde siempre se ha dicho que desarrolló su habilidad para la comedia como guionista e intérprete. A partir de ese momento, recibió multitud de clases de interpretación, participó en mil y una audiciones que pocas veces dieron frutos y se las apañó como pudo para ganarse la vida como actriz y bailarina. Hasta que la oportunidad de interpretar a Elvira se presentó ante ella. Fue tal la fama que adquirió el televisivo personaje -su programa fue nominado a los Emmy en la categoría de mejor espacio de televisión local, el disfraz de Halloween de Elvira se convirtió en el más vendido de 1986 y el personaje protagonizó en 1987 una campaña publicitaria de la cerveza americana Coors– que muchos fans comenzaron a pedir que se hiciera una película protagonizada por la exhuberante femme fatale.

El resultado fue la simpática comedia de terror que casi todos conocen a estas alturas. El filme, escrito por la propia Peterson con la ayuda de Sam EganJohn Paragon, y narra las aventuras de Elvira, una presentadora de televisión de un programa de terror que viaja a un pueblo de Massachusetts para recibir la herencia de su fallecida tía Morgana: una casa ruinosa, un perro y un libro de recetas. Allí, deberá hacer frente al mayor de sus retos: lidiar con un grupo de vecinos bastante puritanos.

Pero Elvira no se achanta ante ellos y se pasea orgullosa por las calles de la ficticia localidad de Fallwell en un descapotable negro apodado ‘Macabre Mobile’ (un Ford Thunderbird del 58 que aun hoy conserva -y sigue utilizando en algunas apariciones públicas-), mientras sueña con vender la casa y marcharse a Las Vegas a triunfar en el mundo del espectáculo. Su provocativo vestido y su atrevido comportamiento chocarán con el puritanismo y las rancias costumbres de la población local, que harán lo posible por echarla del lugar antes de tiempo. Eso sí, Elvira encontrará un aliado en el propietario del cine local, con quien trabajará para poner en marcha una especie de festival de cine nocturno. “[Cassandra] era una dulzura. Su aspecto de Elvira no tiene nada que ver con lo que realmente es. Destacaría cómo pasó de ser una loca divertida y genial a convertirse en Elvira… ¡la transformación fue asombrosa!”, recuerda ahora el que fuera director técnico de la película, Larry Flash Jenkins.

42 jornadas de loco rodaje

La realización de la peli fue posible gracias a cuarenta y dos largas jornadas de rodaje, que dieron comienzo en enero de 1988. Sus productores contaron entonces con un presupuesto de 7,5 millones de dólares, una cifra algo baja para los estándares de hoy día. “Fue una de las experiencias más memorables de mi carrera y, literalmente, cambió mi vida”, comenta Susan McNabb, que trabajó en la película como doble de cuerpo de Peterson, dado su asombroso parecido con la actriz. Después, además, siguió trabajando con ella como su asistente personal. “Viajar por todo el país para hacer apariciones personales fue un trabajo duro, sobre todo en el mes de octubre, cuando no teníamos ni un día libre, pero nos divertíamos”, comenta.

Foto de Susan McNabb, doble de cuerpo de Elvira.

Los responsables del filme intentaron justificar la apariencia de la protagonista al describir a Elvira como descendiente de una línea de hechiceros -su madre había tratado de salir de ese linaje casándose con un mortal, y ella era el producto de esa unión-. La razón por la que el vestido de Elvira fue cortado de esa forma y tenía el pelo tan largo por detrás fue para esconder las marcas que la actriz tenía en su cuello y hombros por las graves quemaduras que sufrió en un accidente doméstico ocurrido cuando apenas  tenía dos años, en el que se vertió encima una olla de agua hirviendo que su madre tenía puesta en el fuego.

El actor Ira Heiden, que en la peli dio vida a Bob (uno de los chavales del pueblo enamorados de Elvira), recuerda especialmente una sesión nocturna de trabajo en la calle, en la que rodaron la escena en la que un amigo y él tratan de espiar a Elvira a través de la ventana de su dormitorio, mientras fuera de la casa diluvia.  “Estábamos a 38 grados y el equipo tenía que hacer que lloviera sobre nosotros. ¡Qué frío!“, bromea.

La escena final de la película, en la que ‘la dama de las tinieblas’ logra representar su propio espectáculo nocturno en un hotel de Las Vegas, fue originalmente omitida del guion de rodaje ya que los directivos de la cadena NBC, una de las productoras de la cinta, pensaron que sería muy costoso construir el set en el que debía transcurrir. Así, la película fue rodada y editada sin esa parte, y después fue proyectada para esos ejecutivos para que decidieran si reunir más dinero o no para rodarla. Cabe señalar que el divertido baile de Elvira -en el que hace girar sus pechos decorados con pezoneras y borla ante un público totalmente entregado- fue eliminado del número musical de Las Vegas en muchos estrenos teatrales internacionales y versiones de video de la película.

McNabb recuerda vivamente todos y cada uno de los lugares en los que el equipo de la película trabajó para sacar adelante el proyecto. “Rodamos el primer día en una bolera en Montrose, California. A los pocos días, nos establecimos en el patio trasero de los estudios Burbank, lo que ahora es Warner Bros, para todos los exteriores de Fallwell. Durante tres semanas, nos quedamos a cargo de Midwest Square, y eso incluyó una semana de sesiones nocturnas. Luego, fuimos durante dos semanas a Raleigh Studios en Hollywood, para las tomas interiores”, señala. Después, dice, el equipo se tomó un descanso para editar la película, y contaron con una breve sesión de estudio para tomar algunas escenas más y agregar la del espectáculo en Las Vegas.

La cinta se estrenó en EE UU en septiembre de 1988 en 627 teatros y llegaría a España en mayo del año siguiente. Y se hizo con la idea de que fuese calificada de PG-13 -para tentar a los fanáticos adolescentes y atraer a los mayores-. Aunque el largometraje, distribuido por la desaparecida New World Pictures, no tuvo muy buena taquilla -tan solo logró recaudar 1,6 millones de dólares en su primer fin de semana en EE UU-, sí fue bien recibido por la audiencia cuando se emitió por televisión, y también cuando se editó en vídeo.

Es curioso, pero la película tampoco dejó indiferente a la crítica, y obtuvo varios reconocimientos. Así, Peterson fue nominada a mejor actriz en los Saturn Awards en 1988 (perdiendo frente a Catherine Hicks por su papel en Muñeco diabólico) y a peor actriz en la novena edición de los Premios Razzie (donde volvió a perder, esta vez frente a Liza Minnelli por sus papeles en Arthur 2: On the Rocks y Chicago). El desaparecido fundador de Playboy, Hugh Hefner, tanteó durante un tiempo a la actriz con una suculenta oferta para que apareciese en la portada de la mítica revista para adultos. Peterson se lo pensó -y llegó a adelgazar para ello después de haber dado a luz a su hija-, pero declinó la oferta después de consultar a algunos de sus seguidores, que consideraban que se perdería el carácter místico del personaje.

Rentabilizar el personaje

La película ha quedado como uno de los máximos exponentes de aquellas comedias de bajo presupuesto que un día lograron bastante popularidad y arrastraron a muchos espectadores hasta las salas de cine (sobre todo en los años ochenta) y que desaparecieron ante el apogeo y éxito de las películas independientes norteamericanas de los años noventa. “Cassandra hizo que nuestros personajes fueran más divertidos. La película tiene grandes juegos de palabras. Cuando la ves ahora, te ríes igual de fuerte que la primera vez que la viste. ¡Estoy orgulloso de ser parte de ese clásico!”, apostilla Heiden.

Muchos lo desconocen, pero Peterson, que acaba de cumplir 67 años, quiso darle otra oportunidad al personaje de Elvira en el cine y, en 2001, rodó en Rumanía y financió junto a su exmarido Mark Pierson una especie de secuela llamada Elvira’s Haunted Hills, que pasó sin pena ni gloria.

Con el tiempo, el personaje siguió creciendo y Peterson, una mujer aparentemente hábil para los negocios, supo sacarle rentabilidad. No en vano, ha conseguido ganarse la vida interpretando a Elvira desde que la película se llevó a cabo hasta hoy, con multitud de apariciones personales y bolos.  Y ha logrado tener más de trescientas variedades de productos licenciados, desde videojuegos hasta máquinas de pinball.

Cassandra canta y baila, y es una actriz maravillosa. Pero también es una brillante escritora y productora, y una empresaria inteligente. No puedes ser divertido y exitoso, y mantener una carrera de varias décadas en Hollywood, sin ser inteligente”, apostilla McNabb, que aún hoy sigue siendo amiga de la intérprete. No seré yo quien le quite un ápice de razón a su teoría.

¿Te ha gustado este artículo? Puedes colaborar con Canino en nuestro Patreon. Ayúdanos a seguir creciendo.

La entrada ‘Elvira’ cumple 30 años como Señora de la Oscuridad aparece primero en Canino.

17 Sep 11:11

PorgHub

It was purely for research purposes, you understand.
17 Sep 11:09

Un congreso analizará durante tres días la figura de Prisciliano

Como actividad complementaria, los días 19 y 20 se mantendrá abierta al público, con entrada libre, la exposición Tempus Barbaricum: o Imperios e as Hispanias ao final da Antigüidade

17 Sep 10:42

Ricardo Carvalho Calero, fora de lugar

by Ernesto Vázquez

O 17, día de Carvalho Calero

Ricardo Carvalho Calero, fora de lugar

Ernesto V. Souza

À memória de Domingos Prieto Alonso, bom discípulo, melhor mestre, também fora de lugar.
No castelo de Luna, aló nos montes,
o real prisioneiro aferrollado
quer morrer, e morrer quer, o coitado,
con cadeas que á groria foron pontes.
Día aquil sen mañá i enchento de ontes.
Ribadavia souril, Avia loubado…
Cabaleiros, besteiros no fousado…
Balbor de Deus no gurgullar das fontes…
Ai, adéus… De unha vida – treboada
de courazas e pó, elmos e croas,
súpeta e deloirante cabalgada –
Fican os ferros sós, as chagas soas,
e unha morna saudade aluarada,
rei da saudade, que ao teu reino voas.
R. Carvalho Calero, Morte do Rei don García, 1954*
 

Devo à amiga Wika Grygierzec, o belo conceito, homem-instituição (em polaco: “człowiek-instytucja”), sinónimo duma autoridade máxima, de uma pessoa cujo nome e obras poderiam representar uma instituição, associação, coletivo, projeto, ou mesmo um conceito, uma ideia; aquela pessoa que dedicou toda a vida, ou boa parte dela, a uma obra ou a uma tarefa. Aplica-se enfim, àqueles cidadãos que por eles próprios, pelo seu mérito, algo de acaso e circunstância, pessoalidade ou capacidade humana e social terminam por ser considerados como referentes pela comunidade, e conformar arredor, ou perto de si, espaços quase institucionais.

Na Galiza temos numerosos exemplos de homens e mulheres, que sozinhas desenvolveram ou representaram trabalhos que deveriam ser feitos por uma equipa, grupo, por uma instituição: de Concepción Arenal a Maria Xosé Queizán, passando por Juana de Vega, Rosalia de Castro, Faraldo, Añón, Murguia, Vicetto, os Carré, Castelao, Otero Pedrayo, Anxel Casal, Fernández del Riego, Marinhas del Valle, Isaac Diaz Pardo, Anton Avilés… enfim, façam memória nas suas paróquias e coloquem os nomes em que pensarem.

O rechamante dos números, por pouco que nos ponhamos a contar, não se deve, a uma característica especial dos homens e mulheres do país, por muito que o Duque de Wellington e outros quisessem disfarçar, com proclamas, piropos e exaltações à individualidade, à emigração e ao empreendedorismo inimitáveis: o contraste deve-se mais à debilidade social do país e justamente à falta de verdadeiro corpo institucional, e à debilidade do para-institucional e contra-institucional.

Não podia ser doutro jeito, dado que na Galiza o tecido institucional próprio é muito fraco, em processo de destruição e substituição, com o resto. E o que é pior, o existente, de substituição, depende quase na sua totalidade do Estado e, portanto se conforma e financia arredor e com os dinheiros do projeto nacional espanhol em construção desde o século XIX.

“Na Galiza o tecido institucional próprio é muito fraco, em processo de destruição e substituição, com o resto. E o que é pior, o existente, de substituição, depende quase na sua totalidade do Estado.”

É por isso que temos nomes que basta dizê-los para encher a página de evocações e referências, e quase se evitaria escrever mais que Penélope em citando Diaz Castro e volta a começar. Um caso, neste sentido mono-institucional, é o de Ricardo Carvalho Calero. Sem dúvida, e progressivamente, nos últimos anos da sua vida e além, como divulgador, como professor doutor e, mais tarde, como defensor do Reintegracionismo, encaixa perfeitamente na categoria.

Presença, seriedade, prestígio social, firmeza, mensagem, coerência, exemplo, dignidade, uma certa elegância e não pouca autoridade académica. Porém, destaque-se, Carvalho, como muitos outros dos antes ditos, não é tanto um Homem-instituição como na realidade um homem de instituição.

Um homem de instituição, privado da Instituição, um out of place, arrastado por alguns dos seus entusiastas contemporâneos ao papel de Homem-instituição, de bandeira, de herói. Papel prometeico, no que ele, diríamos – e lembramos – não se sentia à vontade e que baralhava com a sua humildade.

Convinha analisar neste sentido, e – acho – não dividindo Carvalho em três Carvalhos cronológico-epocais-operativos (e risquianos): novo, maduro, velho; ou galeguista/republicano, Galáxio, Reintegrata, senão entendê-lo na coerência da consciência institucional e a sua situação (dentro-fora-margem-centralidade) a respeito delas. Assim, evidencia-se que as obras mais destacadas de Carvalho Calero estão associadas ao seu trabalho dentro de instituições.

Carvalho Calero. Fotografía da colección do Club de Prensa de Ferrol.

“Um homem de instituição, privado da Instituição, um out of place, arrastado por alguns dos seus entusiastas contemporâneos ao papel de Homem-instituição, de bandeira, de herói.”

De novo, como universitário de uma nova universidade possível, como membro da FUE (Federação Universitária Escolar), como elemento integrante do Seminário de Estudos Galegos, e como quadro ativo do Partido Galeguista, mesmo como autor literário dentro do movimento coletivo dos continuadores ou da geração de 1910, a do ano do cometa, e até um bocadinho mais tarde como aspirante à cátedra de letras de Liceu nas grandes Oposições de 1936 (facto determinante este de concentração de moços universitários na defesa de Madrid e nos quadros de oficiais) e depois como tenente do exército Republicano.

Justamente a quebra humana, pessoal e psicológica que significa o fim da Guerra civil com a derrota da República, à saída da prisão, e com o aniquilamento ou exílio dos protagonistas e dos espaços institucionais em que se formara, e para os quais se preparara com empenho e seriedade, fica patente o seu desenraizamento por privação para exercer a advocacia e a sua vocação, a docência.

Anos depois, em plena maturidade, integrar-se-á, com disciplina, meticulosidade, fervor e rigor no projeto de História da literatura, trabalho para o qual, provavelmente, não era o mais indicado, mas a pessoa que estava aí. Feita em precário, mas em clave para-institucional, no espaço e com o apoio que lhe brindará a Galáxia e no reconhecimento de ser parte do símbolo maior da Real Academia Galega. Cuja etapa final será desenvolvido na Cátedra de Língua e Literatura Galegas na Universidade de Santiago. Nunca mais destacou Carvalho que neste momento, em que integrado, disciplinado, entusiasmado faz parte de um espaço regular institucional.

Depois, convertido em bandeirante do movimento reintegracionista discrepante, ainda brilhará em momentos em que aparece o coletivo, conformando contra-instituição e deixando, conversas, artigos, palestras e gravações. Mesmo o legado tem um sentido institucional, auto-editado e auto-canonizada, a sua produção literária (poesia, teatro, prosa breve e romance biográfico) e ensaístico-jornalística, tudo num esquema prefigurado e ordenado para refletir o seu Passado imperfeito, o seu Futuro condicional e as suas Reticências, completado com uma narrativa da primeira parte da sua vida, em formato de romance polifónico.

“A tragédia, as tragédias de Carvalho, as suas derrotas exílios e saudades, ocultadas com elegância nas conversas e entrevistas, aparecem apontadas no seu teatro de cunho existencial, em boa parte da sua poesia introspectiva e plenas na sua correspondência.”

Neste sentido, que tristura pensar no que poderia ter sido o espaço universitário, político, social, institucional da Galiza em 1937 e que horror constatar o que foi. A tragédia, as tragédias de Carvalho, as suas derrotas exílios e saudades, ocultadas com elegância nas conversas e entrevistas, aparecem apontadas no seu teatro de cunho existencial, em boa parte da sua poesia introspectiva e plenas na sua correspondência, singularmente evidentes na mantida com Fernández del Riego. Assim em fragmentos de prosas várias, análises e poemas vão configurando a tragédia do homem formado, preparado para desenvolver a sua imensa capacidade de análise, energia e trabalho numa Instituição, privado primeiro por motivos políticos, depois por outros motivos políticos, do espaço institucional académico e cultural, e para-institucional.

Que terrível também o drama do homem entrando na velhice, que finalmente se incorpora, como novato, com uma metodologia desfasada, pedagogia e terminologia démodé, num espaço institucional controlado pelos mais diversos interesses e feudos, movimentado pelos truques burocráticos, as carreiras planificadas, as modas terminológicas e o teatro de códigos atrativos as novas gerações, reduzido a esquemas de favores, quadros docentes, seminários e departamentos, e não pelo mérito, no tardo franquismo e primeira democracia, e em nada semelhante à ideia da reforma da universidade moderna que sonhavam aqueles que eram moços da República.

Que drama intenso perpassa a figura, saudade e dor pela rotura com os antigos companheiros de Galáxia e da RAG, com os possíveis discípulos e com o rancor motivado pelo enfrontamento com os académicos do ILG e os populistas, que ainda ecoa. A renúncia pessoal e o enfrentamento intelectual, pago com a acusação afrontosa de traição, soberba, velhice, loucura e com o castigo do ostracismo institucional, académico, editorial, jornalístico.

“No mundo moderno os intelectuais académicos, não trabalham mais para mecenas, pois, mas trabalham a serviço da nação nas academias, universidades, publicações, congressos, editoras e jornais que os apresentam socialmente, mantêm e promovem.”

Carvalho, como Murguia, e tantos outros. Novamente os números cantam por excesso. Não pode ser uma questão individual, já de caráter forte, de crítica aceda inoportuna, já de soberba ou desafio aos poderosos, bem de génio indómito ou de pessoalidade arisca. No mundo moderno os intelectuais académicos, não trabalham mais para mecenas, pois, mas trabalham a serviço da nação, desenvolvendo doutrina, ciência, pensamento, educando o público, nas academias, universidades, publicações, congressos, editoras e jornais que os apresentam socialmente, mantêm e promovem.

O problema aparece quando a Nação, que é quem põe os dinheiros para ser construída, não é a mesma que a que os intelectuais quereriam construir. A Reichskulturkammer (palavra esta com os matizes e contexto que devo, por leitura, ao grande Victor Klemperer e a sua monumental LTI) que o Estado pretende construir e controlar, vai filtrando os elementos polémicos e contrários, atafegando-os, apartando-os, empecendo-os de chegar ou criar escola, eliminando-os lenta – ou rapidamente se houver ocasião – do espaço institucional. O que os priva de ordenado, espaço, apoios, equipas, lugares onde desenvolver o seu trabalho, recursos, colegas, discípulos, ritmo de trabalho, objetivos; priva-os também de mecânicas sociais, de plataformas onde publicar, de reforço, de crítica, de debate, de pares, de incentivos, motivações e de disciplina institucional.

Na Galiza dos anos 80, as instituições estavam a ser desenhadas – com apoio do galeguismo pinheirista – para construírem e normalizarem um modelo autonómico de língua e de cultura não conflituoso com o Estado. A história é longa e o conto tem muitos matizes e não poucas bifurcações argumentais secundárias, mas a cousa é que Carvalho, terminou convertido em Instituição, não por vontade, mas porque quem abandonou o sentido da instituição foram as instituições e os intelectuais institucionais que deveram ter sido os seus companheiros.

Carvalho Calero era um disciplinado, rigoroso, meticuloso homem de instituição. Não tinha, nem precisava, dos louros do herói. A sua aspiração era mais a de fazer parte, ser um digno ator coadjuvante, entre outros e mais protagonistas. Não é de reconhecimento que precisa. Ele é já um homem-instituição. A gente sabe. O que seria de justiça, e também um grande adianto para o coletivo e para as instituições, seria reconhecer-lhe – no contexto e circunstâncias prórpias – que essa sua achega à cultura galega é também plenamente institucional, para assim o seu trabalho, a sua obra, o seu magistério, a sua figura recuperarem o valor institucional, na centralidade de que deve formar parte, com o seu pensamento, proposta e obra.

* em “Tres sonetos de R. Carballo Calero (da academia Galega, especial para Lar)” em Lar- Revista del Hospital Gallego. B. Aires, nº 248-50, 25-VII-1954. (cópia devida à generosidade de Antón Capelán)

Ernesto V. Souza

Ernesto V. Souza

Crunha, 1970. Licenciado em Filologia Hispânica (Galego-Português) 1993, e também Doutor nas mesmas áreas (2000) pela Universidade da Crunha. Pesquisou entre 1994 e 2000 pelos principais arquivos e bibliotecas da Galiza; e pelos de Madrid, Alcalá, Salamanca, La Habana, Montevidéu e Buenos Aires. Participou no Programa Intercampus (Pelotas Brasil-RS, 1995); foi professor visitante de Língua e cultura galega no Instituto Cervantes de Chicago (EE.UU) (1997), bolseiro da Deputação da Crunha (1997-98), leitor de Língua galega em Montevideu (R. O. Uruguai) no Curso 1998 (onde colaborou nas instituições da emigração e participou no Programa Radial Sempre em Galiza); durante os anos 2000-2001 foi bolseiro pesquisador de pós-doutoramento da UdC. A partir do ano 2001 mora em Valladolid, e trabalha como Bibliotecário nessa Universidade.

Especialista em história do impresso galego na etapa contemporânea, tem focado os seus contributos arredor do movimento das Irmandades da Fala, Ánxel Casal, o republicanismo, o laicismo e a maçonaria galega, e disto publicou algum trabalho sobre história, contexto político e cultural do livro galego das primeiras décadas do século XX. Sócio da Associaçom Galega da Língua e membro da Academia Galega da Língua Portuguesa; atualmente é o diretor do Portal Galego da Língua.

PGL.gal

#Carvalho

Ricardo Carvalho Calero, reintegracionismo, lingua, Portugal, portugués, filoloxía, AGAL

“Carvalho insistía en que había que ser posibilista e atender á receptividade social”

17 agosto, 2018

“Comezou a falarme da etapa da República, do Partido Galeguista, do exilio e de moitas cousas… Mais non da súa condición de represaliado. Lémbroo como se fose agora. Aquela tarde, creo, aprendín máis que en cinco anos na Universidade”, conta Aurora Marco, que foi alumna e discípula de Carvalho Calero.

Carvalho Calero.

Carvalho Calero, do Seminario de Estudos Galegos ao Partido Galeguista na Fronte Popular

16 agosto, 2018

Cofundador do Partido Galeguista en decembro do 1931, neses días Carvalho compuxo o escrito ‘Xa somos ezquerda’, asinado por moitos dos denominados “os novos” do neonato PG no que Carvalho foi peza básica.

O 17 é día de Carvalho Calero. Hoxe: “A primeira descuberta”

16 julho, 2018

Bernardo Máiz abre a serie de historias que o día 17 (excepto en maio, por respecto) homenaxearán á figura de Ramón Carvalho Calero, que se resiste a ser celebrada en círculos institucionais. A peza de Máiz anima a lembrar ao ‘primeiro’ Carvalho, un mozo de 18 anos que comezaba a expresarse en castelán. Eran os tempos da ditadura de Primo de Rivera.

Ricardo Carvalho Calero

Homenaxe e reivindicación

4 julho, 2018

“Sen desmerecer a ninguén, don Ricardo era un xigante nun país de moit@s anan@s”
Un artigo de BERNARDO MÁIZ

A entrada Ricardo Carvalho Calero, fora de lugar publicouse primeiro en adiante.gal.

16 Sep 22:40

The complete list of 2018 Emmy nominees

by Alex Abad-Santos

The Handmaid’s Tale, Game of Thrones, SNL, and Westworld lead the pack.

The 2018 Emmy Awards have arrived. The 70th annual Primetime Emmy Awards will air on Monday, September 17, honoring the greatest television achievements of the past year.

The major awards are divided into separate categories for comedy and drama. On the drama side, the 2018 nominations include 20 nods for 2017’s big winner, The Handmaid’s Tale. As a freshman series, the grim, dystopian adaptation of Margaret Atwood’s novel took home several awards, including Outstanding Writing in a Drama Series and Outstanding Drama Series. Additionally, the Outstanding Lead Actress in a Drama Series prize went to series star Elisabeth Moss, who won an Emmy for the first time after seven prior nominations.

In 2018, The Handmaid’s Tale is once again in the running for Outstanding Drama Series, alongside the 2016 winner, Game of Thrones, as well as Westworld, The Crown, This Is Us, Stranger Things, and The Americans.

Overall, the most nominated dramas are Game of Thrones and Westworld, which have 22 and 21 nominations, respectively, when the awards’ technical categories are considered. Game of Thrones is newly returned to the Emmys race: After winning Outstanding Drama Series in 2016, the HBO powerhouse drama was not eligible for the 2017 Emmys because its seventh season didn’t air within the eligibility period.

And while the acclaimed new series Killing Eve was overlooked in several categories, its star Sandra Oh (beloved as Grey’s Anatomy’s Cristina Yang) has made history as the first woman of Asian descent to be nominated for a Lead Actress Emmy.

On the comedy side, the nominations field is especially crowded, with eight series vying for the main prize. For the first time in years, the reigning champ Veep is missing, since the show’s final season was delayed while its star Julia Louis-Dreyfus underwent treatment for cancer.

Among the contenders for the Outstanding Comedy Series throne are the Golden Globe-winning The Marvelous Mrs. Maisel, a newcomer to the Emmys, and the second season of Donald Glover’s Atlanta. The first season of Atlanta was nominated for Outstanding Comedy Series honors last year; while it lost the crown to Veep, Glover (who created and stars in the series) won the Emmy for Lead Actor in a Comedy Series.

This year, Atlanta earned repeat nominations in both categories, as well as three other nods in acting categories. The rest of the Outstanding Comedy Series nominees are HBO’s buzzy upstart Barry, the Netflix wrestling comedy GLOW, Silicon Valley, Unbreakable Kimmy Schmidt, Black-ish, and Curb Your Enthusiasm.

NBC will broadcast the 2018 Emmy Awards show live on Monday. Saturday Night Live’s Colin Jost and Michael Che will host the ceremony.

Here are the nominees in all the awards’ major categories. For the complete list, visit the Emmys’ website.

Outstanding Comedy Series

Atlanta

Barry

Black-ish

Curb Your Enthusiasm

GLOW

The Marvelous Mrs. Maisel

Silicon Valley

Unbreakable Kimmy Schmidt

Outstanding Drama Series

The Americans

The Crown

Game of Thrones

The Handmaid’s Tale

Stranger Things

This Is Us

Westworld

Lead Actor in a Limited Series or Movie

Antonio Banderas, Genius: Picasso

Darren Criss, The Assassination of Gianni Versace: American Crime Story

Benedict Cumberbatch, Patrick Melrose

Jeff Daniels, The Looming Tower

John Legend, Jesus Christ Superstar

Jesse Plemons, Black Mirror: USS Callister

Lead Actress in a Limited Series or Movie

Jessica Biel, The Sinner

Laura Dern, The Tale

Michelle Dockery, Godless

Edie Falco, Law and Order True Crime: The Menendez Murders

Regina King, Seven Seconds

Sarah Paulson, America Horror Story: Cult

Lead Actor in a Comedy Series

Anthony Anderson, Black-ish

Ted Danson, The Good Place

Larry David, Curb Your Enthusiasm

Donald Glover, Atlanta

Bill Hader, Barry

William H. Macy, Shameless

Supporting Actor in a Comedy Series

Brian Tyree Henry, Atlanta

Henry Winkler, Barry

Louie Anderson, Baskets

Alec Baldwin, Saturday Night Live

Kenan Thompson, Saturday Night Live

Tony Shalhoub, The Marvelous Mrs. Maisel

Tituss Burgess, Unbreakable Kimmy Schmidt

Lead Actress in a Comedy Series

Pamala Adlon, Better Things

Rachel Brosnahan, The Marvelous Ms, Maisel

Allison Janney, Mom

Issa Rae, Insecure

Tracee Ellis Ross, Black-ish

Lily Tomlin, Grace and Frankie

Supporting Actress in a Comedy Series

Zazie Beetz, Atlanta

Laurie Metcalf, Roseanne

Betty Gilpin, GLOW

Aidy Bryant, Saturday Night Live

Leslie Jones, Saturday Night Live

Kate McKinnon, Saturday Night Live

Alex Borstein, The Marvelous Mrs. Maisel

Megan Mullally, Will & Grace

Lead Actor in a Drama Series

Jason Bateman, Ozark

Matthew Rhys, The Americans

Sterling K. Brown, This Is Us

Milo Ventimiglia, This Is Us

Ed Harris, Westworld

Jeffrey Wright, Westworld

Supporting Actor in a Drama Series

Nikolaj Coster-Waldau, Game of Thrones

Peter Dinklage, Game of Thrones

Mandy Patinkin, Homeland

David Harbour, Stranger Things

Matt Smith, The Crown

Joseph Fiennes, The Handmaid’s Tale

Lead Actress in a Drama Series

Sandra Oh, Killing Eve

Tatiana Maslany, Orphan Black

Keri Russell, The Americans

Claire Foy, The Crown

Elisabeth Moss, The Handmaid’s Tale

Evan Rachel Wood, Westworld

Supporting Actress in a Drama Series

Lena Headey, Game of Thrones

Millie Bobby Brown, Stranger Things

Vanessa Kirby, The Crown

Ann Dowd, The Handmaid’s Tale

Yvonne Strahovski, The Handmaid’s Tale

Alexis Bledel, The Handmaid’s Tale

Thandie Newton, Westworld

Outstanding Reality Competition Series

The Amazing Race

American Ninja Warrior

Project Runway

RuPaul’s Drag Race

Top Chef

The Voice

Outstanding Variety Sketch Series

At Home With Amy Sedaris

Drunk History

I Love You America with Sarah Silverman

Portlandia

Saturday Night Live

Tracey Ullman’s Show

Outstanding Variety Talk Series

The Daily Show with Trevor Noah

Full Frontal with Samantha Bee

Jimmy Kimmel Live

Last Week Tonight with John Oliver

The Late Late Show with James Corden

The Late Show with Stephen Colbert

Outstanding Limited Series

The Alienist

The Assassination of Gianni Versace: American Crime Story

Genius: Picasso

Godless

Patrick Melrose

16 Sep 22:25

Berlín de Jason Lutes

by Diego García Rouco
 

Edición original:Berlin 1 City of Stones, Berlin 2 City of Smoke, Berlin 3 City of Light USA, Drawn & Quarterly
Edición nacional/ España:Astiberri Ediciones
Guión:Jason Lutes
Dibujo:Jason Lutes
Formato:Cartoné, 216 (1 y 2) y 176 (3) páginas
Precio:25€ (1 y 2)) y 22€ (3)

 

Berlín se construyó sobre un pantano. Ojalá llegue a ser algo más que un montón de piedras.

Tras una espera de más de 22 años por fin podemos disfrutar de la conclusión del Berlín de Jason Lutes. En España vimos los cuatro primeros números en 1999 de la mano de La factoría de ideas, pero el resto quedó inédito, hasta que Astiberri publicó los dos primeros volúmenes recopilatorios en 2005 (Ciudad de piedras) y 2008 (Ciudad de humo) respectivamente. Ahora nos ha traído el tercer volumen (Ciudad de luz) pegado a su salida americana. En 2005 fue elegida como una de las 10 mejores novelas gráficas de todos los tiempos por la revista Time. Ha ganado cinco premios Eisner, dos Ignatz y un Harvey y a buen seguro que esta última parte obtendrá varios premios más.

Jason Lutes es un historietista nacido en 1967 en New Jersey. Tras acabar sus estudios de ilustración, comenzó a trabajo como asistente del director artístico de Fantagraphics. Tras realizar varias historias cortas, en 1993 comenzó la publicación de Juego de manos (La Cúpula) dentro de la revista The Stranger, de la que también fue director. En 1994 comenzó el proceso de investigación para la serie Berlín, cuyo primer número, de los veintidós que la componen, vio la luz en 1996 de la mano de Black Eye Productions. En 1998 la serie pasó a ser publicada por Drawn & Quarterly que se encargó de ella hasta su último número. En estos veintidós años se ha encargado además de varias historias cortas para diferentes cabeceras y de dos novelas gráficas, The Fall con guion de Ed Brubaker (Planeta) y dibujos suyos y Houdini, el rey de las esposas (Astiberri) donde se encargaba del guion quedando el dibujo en manos de Nick Bertozzi.

En esta serie, Jason Lutes nos cuenta los últimos días de la República de Weimar, destruida por el imparable ascenso del nazismo en la ciudad de Berlín. Un tema que no está muy tratado en ningún medio de ficción, que prefieren contar historia de la guerra, pero que es tan interesante o más que la guerra en sí misma. Lo hace a través de dos personajes principales, el periodista Kurt Severing y la estudiante de arte Marthe Müller. La historia comienza cuando se encuentran en un tren de camino a Berlín, Kurt vuelve a casa y Marthe llega por primera vez a la ciudad buscando huir del destino que su condición social ha elegido por ella. Su relación y las personas con las que se entrecruzan le sirven a Lutes para mostrarnos el crisol multicultural que era la ciudad de Berlín en Septiembre de 1928, que es cuando comienza la obra y cómo las distintas facciones políticas se enfrentaban entre sí, ajenas a lo que se les venía encima. La serie acaba en Enero de 1933 cuando Hitler es nombrado canciller.

Kurt y Marthe representan dos caras de la República de Weimar y con ellos vemos cómo esta se degrada hasta llegar a un punto sin retorno, lo mismo le sucederá a ellos. Kurt representa la esperanza política contenida por la experiencia y Marthe es la ingenuidad de la cultura y la libertad. Ambos serán arrastrados y destrozados por la marea del nazismo que arrasará todas sus esperanzas de libertad. Son los únicos personajes de la serie a los que Lutes hace expresar sus pensamientos más íntimos. Pero a pesar de ser los dos personajes principales de la historia, Lutes no duda en desplazar el foco de la historia hacia otros personajes que se cruzan con ellos para que tengamos una idea de la realidad social de Berlín en todos sus estratos. Kurt nos pondrá en contacto con la clase alta, los políticos y los periodistas de la ciudad. Martha con la parte cultural y la noche. Dos familias, los Braun y los Schwartz cuyas vidas se van entrelazando, nos mostrarán la realidad de las clase más bajas. Gracias a ellas veremos los enfrentamientos entre las distintas facciones a pie de calle y cómo el nazismo va infectándolo todo mientras hace crecer el antisemitismo. En el segundo tomo, Lutes incorpora a una banda de músicos afroamericanos que nos mostrarán Berlín con los ojos de unos extranjeros ampliando la visión que tenemos y que le sirve para mostrar los problemas de racismo, homofobia o antisemitismo que había en esa época. Puede parecer que el alto numero de personajes dificulte la lectura pero nada más lejos de la realidad, ya que la enriquece mostrándonos la realidad desde distintos punto de vista y amplía los temas tratados, sin dejar nada al azar. Extraña la ausencia de ningún personaje de la iglesia cristiana o protestante que hubieran servido para ver el tapiz completo.

A todos los personajes salidos de la imaginación de Lutes les acompañan otros que existieron en realidad. Así además de a los miembros del partido nazi y del KPD (partido comunista alemán), también tendremos a otros como Joachim Ringelnatz, Kurt Tucholsky o Helene Stöcker, entre otros. El personaje real más importante es Carl Von Ossietzky, director de Die Weltbühne el periódico donde escribe Kurt, ya que a través de su periódico, Lutes nos cuenta los grandes acontecimientos políticos y sociales que se suceden en Alemania. Gracias a las investigaciones para el periódico de Kurt sobre los acontecimientos del uno de Mayo de 1929 vemos cómo se produce la ruptura entre los socialdemócratas y los comunistas que allanará el camino al nazismo. Lo mismo sucede con La noche de los cristales rotos y otras fechas y sucesos claves con los que suele acabar cada uno de los dos primeros volúmenes.

Es una serie que nos cuenta de manera muy objetiva y documentada cómo se produjo el ascenso del nazismo, incidiendo más en las causas sociales y económicas que en las políticas, aunque también aparezcan. Y tiene el enorme mérito de nunca juzgar a nadie, mostrándonos el porqué de sus decisiones y actos mientras adapta la ficción de sus personajes a los hechos históricos. Pero también nos nuestra el día a día de los habitantes de Berlín con sus miserias y alegrías. Esto lo hace gracias a un recurso que se da por toda la serie como es mostrarnos los pensamientos de personas anónimas que se cruzan con los protagonistas.

Leyendo la serie es inevitable no pensar si Lutes se hubiera imaginado que el último número de la serie aparecería con Donald Trump como presidente de los Estados Unidos. Aupado con un discurso que tiene demasiadas cosas en común con el de Hitler. Da mucho miedo pensarlo, sobre todo porque viene acompañado por el inquietante auge de la extrema derecha por toda Europa. Todo esto nos hace darnos cuenta de lo necesarias que son obras como esta para evitar volver a sumir al mundo en una ola de odio e imbecilidad.

En el apartado gráfico, Lutes hace gala de su estilo, más deudor del cómic europeo que del americano, como es habitual en todos su trabajos. La influencia de la línea clara de Hergé es patente en cada una de las páginas de esta serie. El estilo únicamente varía cuando Lutes nos nuestra los dibujos de Martha. Pero no solo hay influencia del cómic, también la hay de las películas mudas en las escenas de acción, con su sentido del humor deudor del slapstick. Por ello es una obra que solo puede ser imaginada en blanco y negro. Narrativamente es soberbia, con un control del tempo perfecto, algo que se comprueba desde el primer capítulo cuando Kurt y Martha bajan del tren y en solo unas poca viñetas, Lutes nos ha mostrado la realidad de la Alemania de entreguerras. Brillantes son también en sus representaciones de las ciudad de Berlín, además de los decorados y vestuarios, demostrando que los años empleados en realizar la serie están justificados. Llama la atención la ausencia de esvásticas en la obra, pero responde a una decisión del autor. Los personajes son muy expresivos y fácilmente identificables destacando el enorme parecido de los reales con la versión de Lutes. El único punto bajo de la serie es que el último tomo se produce una simplificación del dibujo que produce una merma en la calidad del mismo, algo que no sucede en las últimas páginas de la serie que son el colofón perfecto. El resultado global es de alta calidad y eleva la historia a obra maestra.

Astiberri Ediciones hace una edición de gran calidad, con una reproducción muy buena, un papel de gran gramaje que evita que las páginas transparenten, además de tapa dura y un gran diseño. El único problema viene dado por la edición original y es que la fuente de letra resulta algo pequeña.

Berlín de Jason Lutes es una serie de las que hacen historia y que todo el mundo debería leer. Una de las series más importantes en lo que va de siglo, poblada de unos personajes que vivirán mucho más de los veintidós años que Jason Lutes tardó en completar la serie y que valen cada trazo de lápiz y tinta empleado.

16 Sep 22:21

El escándalo de To Love-Ru

by EmeA

[El posteo de hoy es obra de CAPOlanda. Aprovecho para recordaros que en ADLO! Novelti Librari estamos abiertos a las colaboraciones, se trate de textos completos (como hoy), de simples ideas (y ya redactaremos algo nosotros) o incluso de nuevas incorporaciones a nuestro staff para escribir regularmente]

Trouble? ¡¡Problemón!!

Navegaba tranquilamente por las aguas de Twitter el otro día (es decir, superaba oleajes de insultos mutuos provenientes de ideologías irreconciliables) cuando he aquí que mis ojos se posaron sobre este interesante tuit:

Conocía de antes To Love-Ru, ese manga que siempre he definido como “Urusei Yatsura si los personajes fueran medio lelos”. Y cuando leí la historia, pensé: “¡Hombre, pues Oscar Wilde llevaba razón!” El irónico escritor dejó escrito que los buenos poetas eran seres prosaicos, bastante normales, pero que los malos eran sin embargo seres fascinantes, que vivían la poesía que eran incapaces de escribir.

Pues he aquí que Kentaro Yabuki, autor de To Love-Ru, vive los enredos que es incapaz de dibujar. ¡Maravilloso me pareció! ¡Qué digno de ADLO!! Y claro, como buen tuitero, no pude dejar de mostrar mi solidaridad por el individuo en cuestión.

Pero he aquí que incluso los discípulos de Rob! somos precipitados en nuestros juicios: nuevas informaciones llegadas a mis manos revelaban que en el litigio entre el autor y su señora había una hija.

Y la madre la abandonó por dinero.

Entre todos los enlaces, se conoce que Shiho conoció a Yabuki como asistente, que tuvieron una hija, que no resultó ser una esposa ideal, que le puso los cuernos a su marido y que al final robó dinero, un portátil y se llevó a la niña con su amante. Que incluyan lo de no haber sido una “esposa ideal” junto a todos los demás actos es GENIAL!. sin duda. Pero es que, en efecto, se confirma el hecho de que la tal Shiho decidió demandar a su marido por el personaje basado en ella misma.

No obstante, parece que la señora decidió devolver a la hija a cambio de dinero. No le salió bien la jugada, pues el portátil que robó contenía pruebas del susodicho hurto. Aún así, el juez debió de pensar en que la buena señora tenía cierta razón y que se le debía cierta compensación por el hecho de que el personaje Haruna estuviera basado en ella.

Haruna Sairenji
Este personaje puso en aprietos la publicación de una serie. Increíble, ¿eh?

Así que he aquí que, como discípulo de Rob!, hube de admitir que me precipité en mis juicios. Como autor, el tío será un mierdas, pero es posible que como sea buen padre. ¿Consecuencias? La serie hubo de ser cancelada. ¿No es adliano, señores? ¿No es adliano que un manga, que siempre recibió malas puntuaciones por parte de los propios lectores, que estaba ahí sólo porque a los editores les gustaba, tuviera que cerrar porque a uno de los autores se le ocurrió basar un personaje en una mujer de la que luego se divorció en circunstancias especialmente bochornosas?

Pero he aquí que la realidad nunca cesa en su adlianidad y ocurrió el paso más rocambolesco: ¡¡Yabuki continuó la serie con otro nombre y sin Haruna, para evitar pagarle a Shiho el tributo, por así decirlo!! Y he aquí que el manga pudo continuar como To Love-Ru Darkness. Bien se ve por la elección del título que los autores estaban algo tocados por el hecho de haber tenido que pagar por continuar su trabajo.

Ni que decir tiene que en el segundo manga apenas existe rastro de la tal Haruna. Cierto es que en los tebeos de carácter ligero los personajes aparecen y desaparecen prácticamente en un pispás, y tampoco es exactamente una novedad que a veces estén basados en familiares o amigos. Lo adliano puede ocurrir cuando hay BRONCA con el inspirador del personaje, y cuando este es uno de los más importantes, el lío está asegurado.

Así pues, señores, condiscípulos de Rob!, unamos nuestras voces para gritar alto y claro:

AVIV IKÜBÄY!
AVIV ÖHIHS!
AVIV UR-EVÖL ÖT!
AVIV AVIV AVIV!!!

16 Sep 21:58

You Don’t Really ‘Own’ That Movie You Bought, But Pirates…

by Ernesto

The digital world has made it much easier to buy and consume entertainment.

Whether it’s a movie, music track, or book, a shiny “buy now” button is usually just a few keystrokes away.

Millions of people have now replaced their physical media collections for digital ones, often stored in the cloud. While that can be rather convenient, it comes with restrictions that are unheard of offline.

This is best illustrated by an analogy I read a few years ago in a research paper by Aaron Perzanowski and Chris Jay Hoofnagle, titled: “What We Buy When We Buy Now.”

It goes something like this:

Imagine purchasing a book on Amazon, which is promptly delivered to your home. You put it on the bookshelf so you can crack it open on a rainy day. However, when you wake up the next morning there’s an empty spot on the shelf. The book disappeared.

In an email, Amazon customer service explains that it was recalled at the behest of a copyright holder. They quietly dispatched a drone, which entered your home at night to take the book away, and issued a refund.

This may sound utterly crazy, but in the digital world, it’s a reality. A few years ago, Amazon remotely wiped several books from customers’ Kindle e-readers because of a copyright complaint.

When these Amazon customers woke up the following day they found that the books they thought they owned, which ironically included George Orwell’s “1984,” were no longer theirs. Just like that.

This issue is much broader than just Amazon of course, there are restrictions on most of the online media you can “Buy Now.” This was brought to the forefront again this week when Anders G da Silva noticed that Apple had removed three movies from his iTunes library. Movies he bought.

Apple informed him that the movies were not accessible to “redownload” because they were no longer offered by the Canadian iTunes Store. Apparently, Apple’s license to distribute the titles has expired.

Hey Apple

In this case, it only applies to the copies that were stored in the cloud. Any movies already downloaded on a device should work fine. While not widely known, this is covered by Apple’s terms of service.

“Content may not be available for Redownload if that Content is no longer offered on our Services,” iTunes’ terms read.

Technically it makes sense. If Apple no longer has a license, they can’t distribute the files. But wouldn’t it make more sense to adapt these licensing agreements to the modern time? Why not allow indefinite redistribution to people who previously bought something legally?

Today’s reality is that ‘owning’ something in the digital world is something entirely different than owning something offline. A movie studio or book publisher can’t barge into your house and take a Blu-ray or book, but online it’s an option.

It is rare that downloaded media actually disappears from people’s devices, as happened in the aforementioned Amazon case, but there are other ‘digital’ restrictions too.

If you buy a Blu-ray disc of the latest “Pirates of the Caribbean” movie you are free to lend it to a friend, or even sell it on eBay after you’ve watched it. In the digital world that’s often not an option. You don’t really own what you buy.

This brings us back to the research paper I mentioned earlier, which was previously featured by the LA Times.

The researchers examined how the absence of the right to resell and lend affects people’s choice to buy. They found that, among those who are familiar with BitTorrent, roughly a third would prefer The Pirate Bay over Apple or Amazon if they are faced with these limitations.

These rights restrictions apparently breed pirates.

“Based on our survey data, consumers are more likely to opt out of lawful markets for copyrighted works and download illegally if there is no lawful way to obtain the rights to lend, resell, and use those copies on their device of choice,” the researchers concluded.

The paper in question is two years old by now, but still very relevant today. While we don’t expect that anything will change soon, people should at least be aware that you don’t always own what you buy.

It’s an illusion.

Source: TF, for the latest info on copyright, file-sharing, torrent sites and more. We also have VPN reviews, discounts, offers and coupons.

16 Sep 21:56

muslim flasher

by tiki god

muslim flasher originally appeared on MyConfinedSpace NSFW on September 16, 2018.

16 Sep 20:43

"Radio Océano e La Naval formaban parte do mesmo: ganas de molestar"

by Marcos Pérez Pena

ENTREVISTA | Radio Océano presentou este venres na Coruña Memorias do Óxido, un disco dobre que recupera cancións inéditas e actuacións en directo da formación, que entre 1982 e 1987 publicara un único álbum, Nin falta que fai. Falamos con Xosé Manuel Pereiro, cantante da banda.

15 Sep 12:38

Detenido un vecino de Gondomar al que se le intervino una plantación de marihuana

Un vecino del municipio de Gondomar (Pontevedra), de 50 años y con identidad F.J.S.V., ha sido detenido como presunto autor de un delito contra la salud pública después de que se le incautase una plantación de marihuana, con 238 plantas.
14 Sep 21:56

Pornhub wants to be a lifestyle brand

by Kaitlyn Tiffany
Streetwear brand Richardson made a Pornhub-branded swimsuit last year.

What the biggest pornography site in the world needs from Kanye West, fashion designers, the fine art world, and … women.

Pornhub has 80 million daily users and more pornographic videos than any other site in the history of the internet, and now it wants to be Playboy.

More specifically, what Playboy was in the ’90s. “A lifestyle brand, a fashion brand,” explains Alex Katz, co-founder of the Madrid-based creative agency Officer & Gentleman, which has been leading the brand strategy for Pornhub for the past four years.

Co-founder Javi Iñiguez jumps in: “The girls were wearing sweatshirts and purses with the Playboy bunny even though they might not have seen a Playboy magazine in their lives.”

Fair enough. Who doesn’t want the cultural clout of Hugh Hefner, literally everything else about Hugh Hefner aside?


It may be a small shock to discover that Pornhub even has a brand strategy, but it makes sense. The company has spent the past several years doing what anybody would do once they become superrich: buying their way to coolness. And, by extension, buying their way to women, whom the company has historically had a hard time appealing to.

I mean, who doesn’t see the connection between lifestyle brands and chicks?

Pornhub’s first website launched in 2007 and was acquired by the MindGeek conglomerate in 2010, at which time it merged with YouPorn, RedTube, and Xtube to become the Pornhub network. From there, it easily consolidated power to become the biggest porn distribution platform ever, but its new challenge was to become a brand that anyone would talk about out loud, and just maybe, someday, wear on a T-shirt.

 Joyrich
Models from the ’90s-inspired Playboy fashion line launched last year by Joyrich.

In 2014, the network held a contest asking advertising and creative professionals to submit concepts for safe-for-work, PG-13 Pornhub ads that could run in traditional media spots. The move was a reaction to a year of mainstream misses and only two hits: In 2013, Pornhub finagled a centerpiece montage (with clips handpicked by VP Corey Price) in the heart of the porn-focused Joseph Gordon-Levitt rom-com Don Jon. It also nabbed dozens of headlines in outlets from BuzzFeed to SBNation when CBS refused to air a 20-second, completely innocuous ad spot during the Super Bowl. By the time anyone bothered to point out that Super Bowl ads are only sold in 30-second increments, the scam had done its work.

Thanks to the contest, Pornhub buddied up with both Officer & Gentleman and Vendetta Studios, an LA-based viral video production house headed by Dave Lehre — an anxiety-inducing internet personality best known for one of the first viral YouTube clips, “MySpace: the movie,” and more recently for an elaborate stunt in which he fashioned himself into “the first white American K-pop star.”

For Pornhub, Lehre made a litany of viral videos, mostly ads for Pornhub’s new product releases: a VPN service, a “BaDoink” VR headset, a $1,000 robotic twerking butt, and so on.

“Make the brand accessible to the world” was the brief, Lehre says. Make it PG-13; make it live on YouTube; make it shareable. “When we came in, it was all potential. Nobody had tapped the power of Pornhub.” He pauses. “Damn, that sounds epic.”

Officer & Gentleman’s first projects were also tech-related: videos for a cryptocurrency called Titcoin and a (real) piece of wearable tech that would recharge your phone while you masturbated. It was called Wankband. At Christmastime last year, noting the success of gift cards for streaming services like Spotify and Netflix, they started selling Pornhub Premium gift cards. “We thought it would be the perfect Secret Santa present at workplaces and stuff like that,” Iñiguez says.

(Please don’t give a Pornhub Premium gift card to anyone you work with.)

So, is Pornhub … a tech company? “Depends who you ask,” Katz says, though he seems uninterested in the proposition. “But I think the brand … it’s an entertainment company. You don’t see anyone wearing Facebook shirts because they’re cool.”

Right, right. Cool, we’re doing cool here.

View this post on Instagram

@kanyewest x @pornhub Merch

A post shared by YEEZY MAFIA (@yeezymafia) on

“[In online porn], everyone has the same product, so the only way you can differentiate yourself is by building a brand,” Katz explains. “We only want to create advertising that can go viral.” That means safe-for-work content. “[Pornhub] has enough porn; they need content that’s shareable.”

Everything has to go viral,” Iñiguez points out. So you throw a lot of shit at the wall to see what sticks. The list of what Pornhub has not been willing to try in the past four years would probably be more expedient, but here we are.

It launched its own lube brand, then the world’s largest lube slide. (One of Lehre’s projects, of which he says, “They didn’t come to set, they just said ‘Oh, we have these 5-gallon drums of lube we can send over.’ We got this huge slide. They sent all these porn stars to hang out and slide down it. That was a magic day.”)

“[In online porn], everyone has the same product, so the only way you can differentiate yourself is by building a brand”

At one point, the company started a record label and hosted music video premieres for California rapper Mykki Blanco and Michigan metal band King 810. It hosted a porn film festival in New York, featuring soft-core entries from Miley Cyrus and James Franco. It made an “adult adult coloring book” featuring X-rated sketches from Instagram and Tumblr artists, which it then sold exclusively at the Think Tank Gallery in LA, Verso Books in Milan, and the menswear boutique Off the Hook in Montreal. It launched a line of sex toys, then commissioned Spanish electro-pop band Perlita to create a song from sex toy noises.

The high-end Italian denim company Diesel became the first fashion brand to advertise on a porn site in January 2016, kicking off a much-covered official partnership with Pornhub. Creative director Nicola Formichetti told Dazed, “We all go on websites like Pornhub, you know? So before you start jerking off maybe you can stop and look at our new pants.” For New York Fashion Week in 2017, Hood by Air sent a Pornhub-inspired line down the runway (models wore their hair stylized as if it were coated in semen, and jackets reading “HUSTLER” and “NEVER TRUST A CHURCH GIRL”).

In September that year, the New York streetwear brand Richardson announced a capsule collection featuring Pornhub-branded hoodies, hats, swimsuits, jackets, and T-shirts — one featuring porn actress, poet, and Pornhub spokesperson Asa Akira, and another featuring the flags of countries in which Pornhub is banned. Two months later, the New York outerwear brand Moose Knuckles debuted a limited-edition Pornhub bomber jacket that was sold through the Rihanna-blessed SoHo streetwear staple VFILES.


VFILES is also beloved by Pornhub’s most important woman: Kim Kardashian.

Last summer, the team stopped by the De Re Gallery in Los Angeles for “Make Me Famous,” the first exhibition by “professionally provocative” Instagram-famous twins Allie and Lexi Kaplan — just to pick up a painting of the Kim Kardashian–Ray J sex tape, which is now prominently displayed in the company’s LA office.

Pornhub loves Kim. When she was robbed at gunpoint later that year, Pornhub offered $50,000 “in exchange for information leading to [the] arrest and conviction of criminals who robbed Kim Kardashian.” The press release said that everyone at Pornhub was “deeply saddened” by the “horrible incident,” and reminded the world that Kim Kardashian’s sex tape with Ray J “remains the most viewed video on Pornhub with 110,198,725 views and counting.”

“We consider her to be a member of the Pornhub family,” Pornhub VP Corey Price tells Vox. “As such, we wanted to extend a helping hand and do all that we could to help bring the wrongdoers to justice.” Ultimately, the police didn’t need Pornhub’s help, but it’s a nice gesture. The video now has more than 143 million views!

 Maggie West/Pornhub
Pornhub hosted a sci-fi art installation in LA’s De Re Gallery last summer.

This June, the company sponsored an elaborate sci-fi art installation at the LA nightclub Union — handing the reins over to LA photographer and activist Maggie West (best known for her “Fluid” series, containing abstract images of blood, saliva, and semen) and New York artist Ryder Ripps (best known for creating the branding for Soylent and using the Ace Hotel’s artist residency to hire two Craigslist sex workers for a widely-reviled project called “ART WHORE”).

Then it partnered with the editorial arm of luxury fashion seller SSENSE to produce an avant-garde photo shoot and literary companion essay called “The Data of Desire,” using Pornhub analytics to figure out which sneaker brands are most fetishized in porn. (Converse, Nike, Adidas, Vans, and Yeezy, in that order.)

Then last month, Kanye West told Jimmy Kimmel he “still looks at Pornhub” and the company reached out via Twitter to offer him a lifetime subscription to Pornhub Premium. Two weeks later, he was serving as creative director for the first annual Pornhub Awards in Los Angeles, which were reportedly a disaster but came off, anyway, as a major coup.

West debuted a new music video featuring the currently incarcerated Lil Pump at the awards and brought G.O.O.D. Music signee Teyana Taylor along to perform. He dressed porn stars in the latest Yeezy collection (when he bothered to dress them at all) and arranged them onstage to accept futuristic-dildo-shaped award statues he also supposedly designed. The next day, he announced a line of Yeezy sweatshirts featuring the night’s winners, including “Nicest Tits” honoree Kendra Sunderland and “Hottest Female Ass” honoree Mia Malkova.

“Where do these [partnership] decisions come from?” Katz parrots back to me. “Well, we can’t be in mainstream spaces, so we become this outsider brand that’s doing out-there things. That’s what attracts these other brands like Richardson and Yeezy. Pornhub has an outsider quality that draws people to them.”


Here’s the rub (sorry): Per Pornhub’s own data, as of December 2017, just 26 percent of the site’s users are women.

This is not really a problem, as what Iñiguez pointed out is true: Girls didn’t have to read Playboy to buy the clothes. But it is kind of a problem, mostly because women make up a large share of the people on earth, and Pornhub has basically nowhere to go within the demographic it already serves.

So far, Pornhub has tried selling Mother’s Day–specific cardboard VR headsets, publishing site traffic insights from the day of the 2017 Women’s March, and weighing in on International Women’s Day to announce that it would change the “female-friendly” tag on its site to “popular with women.” It also pointed out that searches for Amy Schumer rose 513 percent in tandem with her Instagram post about the holiday.

“More than ever before, women are coming forward to express their desires more openly,” Price says. “And we want to provide resources to support that.”

So, this January, Pornhub debuted “F*ck Your Period.”

“There are two types of women: women who have sex on their period and women who don’t,” Katz tells me. “It’s 49 [percent] to 51,” (based on an informal Pornhub survey of its female users). With that, uh, fact in mind, Pornhub launched a campaign with the goal of explaining the health benefits of having an orgasm during your period. It made its own period calendar app and encouraged women to fill it out so that each month, they would receive a free login code for Pornhub Premium for the duration of their period. “[The goal was] to get girls to experiment with Pornhub for the first time in case they hadn’t,” Katz says. “Pornhub is a sex-friendly, female-friendly company.”

 Officer & Gentleman
Pornhub’s cryptocurrency launch in New York.

Yet the campaigns aimed at women are rarely the ones that blow up. In March, the site started accepting cryptocurrency as payment and had models stroll through the Financial District in Pornhub-branded ski masks, tossing plastic coins and licking the Wall Street bull’s balls. This worked: It got press.

The following month, Pornhub launched a program called “The Visionaries Director’s Club” with the aim of “[diversifying] porn production” and gave rapper Young M.A. a budget to write and produce her own pornographic short film. The company described the film in a press release, writing that it would appeal to “our progressive generation,” and adding, “While high production level lesbian content is often clearly created with the male gaze in mind, M.A’s debut film is authentic and genuine to her taste profile.”

Last month, it gave a similar budget to pansexual singer and rapper Brooke Candy, who wrote of her film, “We had the most next level crew of fine artists from all over the world and the cast of actors that I chose really had an inner beauty which they unleashed on film. It’s queer, it’s sex-positive and it’s super-hot.” This didn’t work — it got no press. But the data says that female usership of Pornhub grows every year, Price points out. So it’s fine.

As a woman who menstruates, did I know that orgasms make period cramps less painful and bleeding cycles shorter? I mean, as a woman who drinks water, did I know it keeps my organs running?

Pornhub’s brand strategy is elaborate, multifaceted, funny, and cool. It’s also as simple as a bunch of straight boys chasing what straight boys so often chase: a projection of ease and edge that makes them appealing to other boys like them, and a veneer of caring that they hope will grant them an in with women.

Want more stories from The Goods by Vox? Sign up for our newsletter here.

14 Sep 20:31

Hansi: la chica que amó la esvástica

by Pete «Black Thunder»

Tras convertirse al cristianismo, cambió el Mein Kampf por la Biblia. Hansi: The Girl Who Loved the Swastika (1973) es uno de los cómics más bizarros de las últimas décadas

 

«No somos nada… ¡el Reich lo es todo!», proclama una emocionada jovencita llamada Hansi ante la visión espectacular de la Alemania de Hitler. Hansi: The Girl Who Loved the Swastika, publicado en 1973 por la editora fundamentalista cristiana Spider, es uno de los cómics más bizarros que hemos visto en los últimos años.

Hansi36.jpg

Narra las aventuras y desventuras de Hansi, una adolescente que se convierte poco a poco en líder de la juventud nazi de una Praga ocupada, llegando a ganar un premio por su rendimiento académico. Es una creyente en el Partido Nacionalsocialista y disfruta de una vida feliz hasta que llegan… las huestes rojas. Hansi es inmediatamente detenida y enviada a un campo de concentración soviético donde una noche todas las mujeres, salvo ella, son rapadas y sometidas a vejaciones.  

Sin embargo, consigue escapar y las tropas estadounidenses la llevan a un nuevo campo de internamiento. Pensando que correrá su misma suerte, queda sorprendida al comprobar que es tratada con dignidad y respeto. Es el inicio de una nueva vida. Alemania se derrumba, Hitler se quita la vida. Hansi se enamora y, residiendo en Estados Unidos y viviendo el sueño americano, se convierte en una ferviente católica. Allá donde va lleva su Biblia, su nuevo Mein KampfAntes era una heroína de la juventud nazi, pero ahora lo es de los jóvenes cristianos. Su nuevo país es la cuna de la civilización, un pueblo temeroso de Dios basado en sus principios y valores.

Lo cierto es que las peripecias de Hansi están basadas en una historia real, la de Maria Anne Hirschmann, que la narró con todo lujo de detalles en una célebre autobiografía. Sin embargo, aunque se basa, y así lo dice el cómic, en una historia real, es evidente que la narración está maquillada y manipulada. De todos modos, eso era el cometido de los editores, que durante años publicaron títulos que intentaban adoctrinar a los jóvenes a partir de temas de actualidad y atractivos para ellos, como las sectas, los hippies, las drogas, el deportista Tom Landry o la figura de un Johnny Cash reconvertido en heraldo de la cristiandad.

Como siempre sucedía con los títulos de la editorial, en Hansi: The Girl Who Loved the Swastika destaca un brillante ilustrador como Al Hartley, que también coescribía los textos.

Hansi01.jpg
Hansi03.jpg
Hansi04.jpg
Hansi05.jpg
Hansi07.jpg
Hansi09.jpg
Hansi13.jpg
Hansi15.jpg
Hansi19.jpg
Hansi20.jpg
Hansi24.jpg
Hansi28.jpg
Hansi30.jpg
Hansi33.jpg
Hansi34.jpg

 

 

 

14 Sep 20:29

El peligroso debate sobre la corrección política

by Elena Crimental

Hay un concepto que ha cobrado una presencia mayúscula en todo tipo de discusiones: el de la corrección política. Pero, ¿de dónde surge? ¿Quién lo emplea? ¿Por qué este empeño en acabar con ella? Repasamos sus orígenes en los campus estadounidenses, su estrecha relación con la alt-right, su capacidad para minar cualquier argumento y un abuso que ha derivado en su consecuente pérdida de significado.

La libertad de expresión es un derecho fundamental que parece formar una parte indivisible de Internet, una herramienta que favorece ampliar fronteras, adquirir conocimientos y compartir todo tipo de opiniones con personas de cualquier parte del mundo. Pero ahora estas características están en peligro. Y no solo en la red. O, al menos, eso consideran quienes enarbolan la bandera de la incorrección política para asegurar que ya no se puede opinar de nada, ni online ni en ningún otro ámbito de la vida. ¿Esto es así? ¿Ha muerto la posibilidad de intercambiar ideas? Quizá. Pero no por el motivo que muchos aseguran.




Si la proliferación de los ‘zascas’ iniciaba el declive de cualquier debate online, ahora la creciente necesidad de ser “incorrectos” está acabando también con las posibilidades de contra-argumentar, escuchar y, sobre todo, empatizar con nuestros interlocutores. ¿Suena demasiado apocalíptico? Seguramente, pero no cabe duda de que se trata de un argumento que en los últimos años ha florecido en el seno de la ultra derecha, por lo que vamos a indagar en sus raíces y evolución antes de decidir si este término-comodín es tan peligroso como parece.

Íñigo Montoya es consciente de la confusión que rodea al concepto

Los confusos orígenes de un concepto difuso

Pero primero, ¿qué es lo políticamente correcto? Se podría definir como los actos, lenguaje e ideas políticas que buscan no ofender o perjudicar a personas o colectivos que ya sufren opresiones, mediante la eliminación de las connotaciones discriminatorias presentes en las palabras o comportamientos diarios.

En cuanto a sus orígenes, estos son más confusos. Mientras que algunos afirman que nace en los países occidentales en la década de los 60, al abrigo del mayo del 68 francés, hay quién señala a pensadores como Antonio Gramsci o al marxismo cultural de la Escuela de Frankfturt como su punto de eclosión. Entretanto otros achacan su creación al fracaso de las ideologías de izquierdas a la hora de racionalizar la igualdad social y a una necesidad de frenar el auge del dominio político republicano en Estados Unidos mediante el control del lenguaje en el mundo de la cultura. De una manera u otra, se rastrea su presencia en la década de los treinta, donde la expresión es empleada en los círculos de la izquierda leninista en referencia a los individuos alineados con los dictados del partido, aunque pronto comenzó a usarse con una ironía que servía para controlar y parodiar desde los propios movimientos de izquierda el dogmatismo ortodoxo. Por último, también se asegura que podría haberse gestado en la campaña electoral de Massachusetts en 1967 por parte de los asesores del candidato republicano Rufus G. McGillycudy -entre quienes se encontraba el posterior publicista James Pizzabal-, que sustituyeron unos términos por otros para atraer y convencer a los votantes. Lo que parece más seguro es que el término se recoge por primera vez en un juicio de la Corte Suprema de Estados Unidos de 1793 relacionado con los límites de la jurisdicción federal. Posteriormente, el neoconservadurismo se reapropió del concepto para criticarlo en textos académicos en el contexto de un debate surgido en los campus norteamericanos en los 80.

El presentador y protagonista de Real Time with Bill Maher, su nuevo programa tras ser despedido de ABC

A partir de ahí, la prensa refleja, reaviva y magnifica el debate, con artículos que defienden esta línea de pensamiento a favor de la incorrección (incluso llegando a usar ejemplos falsos, como el del profesor de Harvard, Stephan Thernstrom, supuestamente acusado de racismo por sus alumnos) como demuestra el influyente The Rising Hegemony of the Politically Correct (1990) de Richard Bernstein para The New York Times, o el programa de humor televisivo Politically Incorrect (1993-2002) de Bill Maher para la cadena ABC, un pionero del formato talk-show que jugaba con la polémica y su “derecho” a resultar ofensivo. A ellos les precederieron una serie de publicaciones, como The Closing of the American Mind (1987) de Allan Bloom, que hablaban desde el neoconvervadurismo de los peligros de esta supuesta nueva ideología que afectaba a las universidades, donde se estaban creando departamentos que buscaban adoptar en sus aulas un punto de vista feminista y racial, algo que no gustaba a sus detractores.

Por eso, llegan a crear todo un aparato mediático para oponerse al progresismo en cuestiones de derechos civiles de las minorías que muestra que, más que una historia sobre la corrección política, lo que existe es una larga lucha contra ella. Por ejemplo, la profesora en el Instituto Tecnológico de Massachusetts (MIT) Ruth Perry define este ataque a lo políticamente correcto como un ataque por parte de aquellos “estudiantes y profesores que no se conforman a lo que siempre ha constituido la población de instituciones académicas: generalmente blanca, de clase media, heterosexual y masculina” en su ensayo The Women’s Review of Books (1992). Es conveniente aclarar que, también en estos momentos, se producen las denominadas guerras culturales de los noventa, en las que grupos relacionados con la derecha se coordinaron para boicotear o intentar censurar distintos espectáculos o exposiciones debido a que consideraban que atentaban contra la moral, el espíritu nacional o los principios básicos de la religión.

En la misma época, esta political correctness es usada desde la política como un arma. Por ejemplo, George Bush dio un discurso en la Universidad de Michigan en 1991, en el que defendía la libertad en los campus frente a dicha corrección. Curiosamente, previo a todo el revuelo, en 1964 Lyndon B. Johnson ya había mencionado el término, asegurando que iban a “hacer las cosas que deben hacerse, no porque sean políticamente correctas, sino porque son correctas”; aunque en un contexto completamente diferente, pues el entonces Presidente apelaba a la necesidad de defender los derechos civiles y una educación y tasas de empleo y emancipación que no entendiesen de “raza o color”.

Pero volvamos al conflicto. Tras unos años de calma, con la llegada de Barack Obama al poder y el resurgimiento de movimientos por los derechos como el Black Lives Matter, la cuestión salta de nuevo a los medios, que vuelven a mostrar su oposición a este “control”, como Jonathan Chait ejemplifica en Not a Very PC Thing to Say (2005) para New York Magazine, artículo en el que alude al papel de las redes sociales en la difusión de estas ideas y a su presencia en los campus norteamericanos.

Así, este debate llega más encarnizado que nunca hasta nuestros días. Precisamente Donald Trump, con su lenguaje cercano y su actitud de estrella televisiva ha convertido en uno de los mayores pilares de su campaña el ataque a la corrección política: cada vez que algunas de sus ideas o expresiones (como llamar violadores a los mexicanos o presumir de agarrar a las mujeres por el coño) eran cuestionadas, él argüía que el problema era el exceso de esta corrección, granjeándose multitud de adeptos por el camino gracias a su supuesta valentía a la hora de decir lo que ellos consideran “la verdad”. Como recoge la historiadora y escritora Moira Wiegel en su imprescindible artículo Political correctness: how the right invented a phantom enemy, en realidad se trata de un “viejo truco” de la política norteamericana, que lleva 25 años luchando contra este enemigo “vago y cambiante” como parte de su estrategia de generar un némesis tangible (la élite políticamente correcta) para la “gente de a pie” lo que, al final, está estrechamente relacionado con una nueva manera de denominar al racismo para que resulte más aceptable. Según encuestas realizadas en 2016 por la Universidad Fairleigh Dickinson y Pew Research Center, la estrategia ha funcionado, pues los estadounidenses realmente creen que la corrección política es uno de los mayores problemas del país.

La importancia del lenguaje como herramienta

Antes de avanzar en materia político-correcta, detengámonos un momento para reflexionar sobre un punto elemental de esta cuestión: el lenguaje. Todo el debate nace a raíz de su relevancia, de si es tan importante cuidar las expresiones –y, por ende, el comportamiento- o de si en realidad se trata de una normativa innecesaria y opresora.

En una época en la que se está proponiendo hasta modificar la Carta Magna, parece evidente que las palabras juegan un papel esencial a la hora de definirnos, como personas y como sociedad. Es decir, que nada en el lenguaje es trivial, y por eso desde la UNESCO destacan que es “un producto social e histórico que influye en nuestra percepción de la realidad” por su capacidad para condicionar el pensamiento y determinar nuestra visión del mundo, así como por su poder para herir y excluir a otras personas. Por eso, siguiendo la hipótesis Sapir-Whorf, desde esta supuesta corrección política se busca transformarlo para transformar así la sociedad. Si es suficiente o no, si resulta una utopía impracticable y simplista o tiene fundamentos no vamos a valorarlo ahora, aunque ha quedado patente su influencia. Pero, en cierta medida, el control de nuestra manera de hablar y de comunicarnos controlará también nuestra forma de pensar, por eso los políticamente incorrectos acuden a George Orwell para denunciar una “policía del pensamiento” que quiere obtener el control, sin pararse a pensar que lo que el autor criticaba era el lenguaje burocratizado y acartonado de la política, no la incapacidad para expresar ideas que (supuestamente) ya no son socialmente aceptables.

Algunos consideran la corrección política un nuevo tipo de Gran Hermano.

Queramos o no, el lenguaje condiciona la forma en la que entendemos el mundo. Aunque lo que más nos interesa en este artículo de la corrección política en la actualidad es la llegada de nuevos términos, palabras que se vuelven de uso común entre determinados colectivos –como microagresiones, espacios seguros o apropiación cultural- y que resultan ajenos al grueso de la sociedad, que miran inseguros estos conceptos, pues en cierta medida amenazan su estabilidad y el mundo que conocen. Y este es otro factor importante en este puzzle de defensores y detractores de un concepto que pocos tienen claro.

Un arma en boca de (casi) todos

A pesar de su nacimiento en Estados Unidos, este debate ha traspasado fronteras y se ha extendido por el mundo. Así, encontramos que prácticamente cualquiera puede emplear este concepto. Sin embargo, sigue siendo habitual encontrar estas frases en políticos occidentales del ala más radical de la derecha, como Marine Le Pen, que también se ha opuesto a esta corrección que ha llevado al “abandono” de Francia o Matteo Salvini, que en Italia se ha convertido en el icono de este populismo neofascista que legisla en contra de las minorías mientras conquista portadas de revistas. En Australia el conservador Kevin Donnelly proclama también sus peligros, pues asegura que está “destruyendo” su país y la civilización occidental.

Albert Rivera y Pablo Casado, ambos contrarios a la corrección política.

En España encontramos asimismo políticos defensores de la incorrección política. Entre los más recientes se encuentra Pablo Casado, el nuevo presidente del Partido Popular, que en un alarde de extrema derecha y datos falsos afirmaba que “no es posible que haya papeles para todos”, aunque fuese políticamente incorrecto decirlo. Antes que él, Albert Rivera ya hablaba de la sedicción de lo políticamente correcto. Y también desde asociaciones con ideología abiertamente fascista se defiende como una cualidad encomiable la incorección; por ejemplo, la líder de Hogar Social Madrid aseguraba que la gente tiene un miedo atroz a ser políticamente incorrecto, mientras que ellos no.

Pero no solo los políticos la usan, pues ha trascendido a todos los ámbitos y discusiones. Según Darío Villanueva, el director de la RAE, es una nueva forma de censura perversa  ejercida por “fragmentos difusos de lo que denominamos sociedad civil” que está estrechamente relacionada con los prejuicios y las pasiones en vez de por lo que él considera óptimo: la racionalidad. En este punto parece ignorar que los seres humanos no somos tan racionales y que al hablar en esos términos él mismo se está dejando llevar por sus prejuicios. Asimismo, políticos y pensadores están publicando multitud de textos en los que hablan de los peligros del “relativismo extremo”, que hasta supone “la antesala para una dictadura de izquierda”. Es decir, que “el buenismo” y los “ofendiditos” se han vueltos mayoría según ellos, una mayoría asfixiante que atenta con sus derechos, o con el que ellos consideran más importante: la libertad de expresión. O lo que es lo mismo, la libertad de ofender, que se ve atacada por esta sutil y eficaz forma de censura diseñada para sobreproteger a los débiles, en lo que se ha convertido en una forma más peligrosa del totalitarismo, en palabras del filósofo Slavoj Žižek.

Como no podría ser de otra manera, figuras del mundo del espectáculo se han sumado a la polémica, desde directores de cine como Álex de la Iglesia, que insinúan en Twitter que cualquier tiempo pasado fue mejor y que ahora ya no se puede crear libremente (a pesar de que sus obras llegan a las salas sin grandes complicaciones), hasta actores como Clint Eastwood, que critican a una “generación de nenazas que debe superar la corrección, pasando por otras figuras patrias como Iker Jiménez, que considera que es el mayor peligro que tenemos en esta sociedad. Por su puesto, los humoristas también se han visto afectados, con ejemplos tan recientes como el de Rober Bodegas. Mientras se esconde un terrible lado conservador en muchos cómicos de renombre y se sigue debatiendo sobre los límites del humor y la inclusión social, desde este sector se defiende la incorrección en pos de la libertad y la necesidad de reírse de todo, entendiendo por ‘heterodoxos’ ciertos chistes, supuestos exponentes de la libertad de pensamiento frente a la que se supone una ortodoxia socialmente hegemónica.

En estos casos, una vez más es necesario recordar que el humor, como las palabras, no está exento de ideología, y que quién afirma que la comedia no cambia la realidad, es porque en realidad no ha entendido nada. Los creadores tienen responsabilidades y las historias tienen un impacto en quienes las reciben, por eso importa cómo las contamos, como bien explica la comediante Hannah Gadsby en su brillante monólogo Nanette (2018). Y, aunque las amenazas y mensajes de odio nunca son justificables, quienes se quejan de las críticas recibidas cuando hacen uso de su libertad de expresión deben entender que esta no es unidireccional.

Como defendía Wiegel en su artículo, parece evidente que esta incorrección en muchos casos es una excusa para dar rienda suelta a comentarios homófobos, misóginos o xenófobos sin que estos tengan consecuencias, todo en nombre de una libertad que parece incuestionable. Vemos cómo se apela desde el populismo a un presunto enemigo que busca modificar la sociedad a través de un lenguaje nuevo, para infundir miedo en el receptor, que no acaba de comprender estos cambios, y presentarse ante ellos como un salvador. El problema es que hasta aquellos que no comulgan con estas ideologías se han sumado al carro de criticar la corrección política para defender sus propias opiniones de lo que consideran el “pensamiento único”. Por un lado, están las personas opuestas a la derecha y que no quieren apoyarla, pero que sienten que hay una oleada de autoritarismo de la que responsabilizan a los defensores de la corrección política, legitimando de esta manera los argumentos de quienes se oponen a ella. Por el otro, se encuentran aquellos de ideología abiertamente contraria, que se autodenominan políticamente incorrectos por no tener miedo de expresar su opinión (en muchos casos, discriminatoria) abiertamente.

Desde los opositores más radicales incluso se ha llegado a hablar en conceptos absolutos y morales, pues hay quienes se lanzan a afirmar que esta ideología neutraliza el concepto del mal , asociando directamente y sin una pizca de vergüenza lo diferente con lo malo. Otros son más sutiles, aun cuando mencionan a La Gestapo del pensamiento, volviendo a esa apelación recurrente al nazismo que se emplea para criticar aquello con lo que no se está de acuerdo, incluso cuando aquí su opinión está, precisamente, del lado de los fascistas. ¿O ya no se puede utilizar este término para definir a nadie? Veamos…

Cuándo llamar fascista a un fascista

Está claro que la ultraderecha emplea la defensa de la incorrección política como un arma para plantar cara a sus enemigos. Esto, a su vez, lleva a que cada vez se proclamen con mayor tranquilidad consignas y frases abiertamente discriminatorias contra colectivos excluidos e, incluso, amenazas directas. No hace falta irse a conocidos subforos para dar con muestras de esto, basta con pasar por Twitter y leer los comentarios a cualquier noticia que mencione levemente a uno de estos grupos desfavorecidos para presenciar muestras incendiarias de odio.

Este rechazo viene, como entienden desde los propios medios ultraderechistas, en parte de que esta supuesta corrección llega con la idea de cambiar las reglas presentes, que resultaban claras, previsibles y estables, solo que quienes las rechazan se olvidan de destacar que lo hacen en favor de unas que buscan ser más inclusivas y respetuosas, especialmente con colectivos tradicionalmente discriminados. Por eso, no deja de ser paradójico que, mientras defienden la libertad de ofender libremente, se ofendan cuando ellos se convierten en el foco de crítica. O que se hable de las bondades de la libertad de expresión mientras se condenan la diversidad LGBT+ en los dibujos animados o que el nuevo James Bond pueda ser negro. Se ofenden porque ya no quieren jugar con las normas que ellos mismos han establecido y se quejan de ser acusados de racistas u homófobos cuando simplemente “opinan diferente”.

Una de las versiones de Pepe The Frog, el meme icónico de la alt-right

La incorrección se convierte en el escudo perfecto para defender los intereses propios y atacar los ajenos, evitando establecer una verdadera discusión. Como bien explica Wiegel, la carta de la anti-corrección política en respuesta a cuestiones legítimas impide el debate y abona el paso con su teórico antiautoritarismo a un resurgir del fascismo, pasado por un filtro contracultural que en Internet se refleja en un lenguaje propio y un amor por los memes que estudia Angela Nagle en Muerte a los normies: las guerras culturales en Internet que han dado lugar al ascenso de Trump y la alt-right (2018). El libro se adentra de manera sesgada en los mundos de 4chan para diseccionar distintos colectivos ultraderechistas y antifeministas –que ejemplifican en su vertiente más extrema figuras como los incels o Yiannopoulos– para llegar a la conclusión de que “la nueva esfera pública ha ayudado a llegar a la derecha al poder” y que “la política no es más que una guerra cultural”.

La peligrosa apología que se ha hecho de la incorrección política como señal de libertad de expresión y abanderada de la cultura sin fronteras lleva a los fascistas a ser transgresores. Pero, un momento… ¿se puede utilizar el término fascista tan a la ligera? ¿Cuándo afirmar que alguien lo es? Hay voces que claman que es una banalización del fascismo emplear el concepto de forma recurrente, mientras que a la vez el término feminazi sigue siendo un insulto muy usado en la red. Sin embargo, cuando la ultraderecha está resurgiendo con fuerza en el mundo, ¿no parece adecuado reconocer que, efectivamente, existen políticas e ideologías de tintes fascistas? Además, tampoco se nos debe pasar por alto que los fascistas están empezando a reutilizar las armas de “los ofendiditos”, en un auge de demagogia que ya se ha cobrado sus primeras víctimas, como ha sucedido recientemente con el despido de James Gunn, donde entre sus promotores encontramos al peligroso bloguero ultraderechista Mike Cernovich. Y es que la derecha está adoptando estrategias de la izquierda y de la contracultura de los sesenta para enfrentarse a la propia izquierda, como un caballo de Troya que amenaza con reventar las buenas intenciones desde dentro y que solo lleva a que sus detractores –incluso aquellos que no apoyan la alt-right- sientan que los “políticamente correctos” y los defensores de las minorías son el enemigo.

Viñeta de Tom Toles para The Washington Post

Sobre culpas y responsabilidades

Para concluir podemos reflexionar sobre por qué surge este odio hacia la corrección. La respuesta parece evidente: el miedo a que cambie el status quo, los prejuicios contra las minorías y el sentimiento de superioridad frente a ellas. Al final, no deja de ser una lucha por los derechos, escudada en los términos en los que hablamos de ella y centrada en su faceta más cultural.

Está claro que las redes sociales y su amplio alcance han tenido un papel fundamental en todo esto, pues son un altavoz. Como bien explica Nagle en su libro, es posible que la influencia de comunidades como Tumblr haya tenido una importancia en la formación de nuevas sensibilidades, lo que a su vez ha derivado en un contra-movimiento que busca frenar sus avances. Por eso, incluso se afirma que la presencia de Social Justice Warriors y la vigilancia que ejercen online ha sido lo que ha creado y promovido la aparición de esta marea anti-corrección, que simplemente quiere dejar se sentirse juzgada a cada instante. Si bien es cierto que la superioridad moral que abunda en Internet y la facilidad con la que se lanzan juicios que pueden derivar en acoso son problemas reales, no debemos olvidar que idiotas existen en todas partas. Sería irresponsable e impreciso culpar a la izquierda de este auge, como si fuese un simple causa-efecto, en lugar de pararnos a analizar todos los parámetros que intervienen. Tampoco debemos olvidar que hay quienes están muy interesados en buscar la fruta pocha del cesto –e incluso en hacerse pasar por ella- para poder atacar así a todo un movimiento que, en contra de lo que muchos creen, busca revisionar, educar y modificar actitudes para crear una sociedad más igualitaria, en lugar de censurar el presente o borrar el pasado. Avanzar en cuestiones sociales sigue siendo necesario, por lo que los errores de algunos individuos no pueden deslegitimizar la validez de todo un movimiento y el miedo a la represión de la derecha no debería ser un motivo para callarse.

Moraleja de El club de los poetas muertos: el lenguaje importa

Otra crítica común que recibe la corrección es que cambiar solo la forma de hablar no sirve, pues lleva a que haya personas que darán por zanjado su compromiso y su responsabilidad en la lucha a favor de los derechos de colectivos oprimidos cuando eso no basta, pues también es necesario hacer y no solo decir. Por supuesto, esto es cierto, pero cuestionar el lenguaje que usamos es una buena manera de comenzar a cuestionarse la realidad en la que vivimos. Y no olvidemos que, aunque los excesos de la corrección política puedan ser dañinos –por ejemplo, cuando se transforman en acoso selectivo- son los excesos de la incorrección política los que resultan más peligrosos.

En este punto es importante aclarar que la LGBTfobia, el racismo, el machismo y otros tipos de discriminaciones no son meras opiniones, son realidades tangibles, cotidianas, con consecuencias aterradoras, medibles e inmediatas para las minorías. Creer que son solo comentarios inocentes es ignorar la realidad de muchas personas, ya sea por pura ignorancia, por indiferencia o por un exacerbado individualismo. Por tanto, la búsqueda de una igualdad real que también tenga su reflejo en la cultura es necesaria y deseable. Como bien dice Rebecca Sugar, la creadora de Steven Universe, en relación a la inclusión LGBT en su serie: “Cuando un grupo de personas no son aceptables para un show infantil, es que no hay igualdad“. Por tanto, la lucha sigue siendo necesaria para encontrar una mejor representación en cine y series de personajes queer, de protagonistas con cuerpos diversos o de personajes femeninos no sexistas, aunque por el camino haya que hacer frente a movimientos de odio que intentan frenar los avances, como el Gamergate, el Comicsgate o los diversos ataques que sufren las mujeres en el mundo friki. Porque esta batalla contra la corrección política es una guerra cultural, una que tiene un gran impacto en la sociedad y en la política.

Como explica Hannah Gadsby, el miedo a lo diferente impide el aprendizaje

Si la corrección política es seguirle la corriente al poder, ser incorrecto no es insultar a minorías ya de por sí desfavorecidas o excluidas, como por otro lado se ha hecho desde siempre. En todo caso, esta incorrección sería plantarle cara a las leyes existentes y a los discursos de odio. Porque, al final, una de las cosas más políticamente incorrectas que se pueden hacer es defender la corrección política, pues la incorrección política no deja de ser la corrección política de los conservadores y la ultraderecha, además de un concepto que se emplea a la ligera para intentar frenar cualquier debate. Además, no debería ser equiparable la lucha por los derechos humanos con esta barra libre para meterse con grupos históricamente oprimidos. Por eso, la incorrección política es un peligro, pues mientras esta discusión nos distrae y divide, el fascismo inicia un nuevo auge a medida que alcanza el poder.

¿Te ha gustado este artículo? Puedes colaborar con Canino en nuestro Patreon. Ayúdanos a seguir creciendo.

La entrada El peligroso debate sobre la corrección política aparece primero en Canino.

14 Sep 20:18

Cammers Explain How to Take Good Nudes

by Annie Lord

This article originally appeared on VICE UK.

Taking nudes is difficult. You might be snuggled in bed, wearing your pajamas when the person you're seeing texts you asking for one.

Panic sets in—how does one act sexy? You must pretend your life involves something other than watching Netflix cooking program featuring perfumed onions and dry barbecue rubs you will never make. Your face appears pallid and purplish, like a faded bruise. You grab your only nice underwear out the dirty laundry basket; humans can't see smell. Balancing your phone tentatively on the radiator, you try to stick your ass out, but you lean out so far your belly is protruding more than your butt cheeks. The camera flash is so unflattering you are almost tempted to put an MSN-style sepia filter on it to get rid of the redness. Your genitals appear in the final picture like some sort of mini-demogorgon, tentacles and all.

Another problem is that there are only two angles known to women: selfie with boobs or a mirror shot of the ass. For men, there is the dick pic, which in my experience involves a pixelated close-up of an erection. Surely there are more angles? In fact, I know there are because I’ve seen hot people on Instagram doing them. Their ass splayed on a kitchen cabinet, so perky the cheeks are smiling. Women wearing gingham two pieces which somehow make them look more naked than dressed. Antoni from Queer Eye in boxers in his kitchen, abs tensed, but not in that buff gym way that makes you think they might pop like bubble wrap.

So, to find out how to take a good nude, I contacted the experts, cam boys and girls who make a living from looking incredibly sexy.

How to Find a Good Pose

Image courtesy of Chloe Cherry.

Chloe Cherry: My favorite nude pose is full frontal because most people fear seeing themselves that way. I like to show my natural physique exactly how I see it. Clients always say, "Put your hair in pigtails and your hands on your hips." I also love up-skirt shots. Skirts are hot because it teases people when they see a tiny slice of your booty; it will make them want to see more. A good way to make your ass look big is to sit on the edge of a counter that has a mirror and turn around and take a picture with your cheeks propped up. As you sit down, they get squished to maximum size. Another useful porn star booty trick is to pull your pants right under your butt and use them to scoop it up.

Kira Noir: I stretch every morning and every night, mostly so I can get a dramatic arch in my selfies. I would suggest not focusing on hiding things you consider flaws—instead, pick the things you love about yourself and try to accentuate them. I really like my lips and my butt, so when taking a lot of my nudes I try to put the focus on them.

Ona: I'm into extreme angles, which makes a selfie stick essential. A close-up of your butt from behind makes your waist look tiny; other times, I face backward, looking over my left shoulder towards the camera. I also love doing open leg splits—it shows how flexible you are while also making your ass look plump. I take hundreds of nudes. Depending on what I'm going for, it can be quick or it can take hours. Whatever the pose, I always prefer natural daylight. I always use the Ludwig filter, or sometimes Juno. Photoshop is also a lifesaver.

JP and Philip: A tripod with a remote can work wonders. Also practice in the mirror. Tooch the booty, turn your waist, tense your abs and don't forget to breathe. Doing something unexpected, like a slim guy flexing or a muscled guy taking an androgynous pose, can create the most beautiful picture. Penis-wise, all cocks are different. Some curve left or right, some down or up, some are super straight. Most people try to make their dick look bigger by taking a low angle and shooting the picture upward. But for curved ones this might not work; in that case, take a picture following the length of the curve.

What to Wear or Not Wear

Image courtesy of JP and Philip.

Chloe Cherry: I've taken a lot of nudes with a tampon string out, which is pretty distracting, so don’t do that. When you’re taking a nude, the best thing to wear is something that makes you feel confident. Accessories make nudes extra fun and personal. I like to wear sneakers, stockings, or baseball caps. Normally, these items are associated with innocence, so corrupting them is sexy.

Kira Noir: Not everyone is comfortable doing a full nude with spread legs and bright light—and that’s totally fine. I often use my hair to hide my nipples. You should wear—or not wear—as much as you want. I personally love implied nudes. For one, these kinds of photos are nice, but also it's easy for close-up shots of your junk to look weird.

Ona: I'm into every variation of nude—clothed, panties coming off, and fully off. Instagram forces one to be more suggestive, so people pay attention to the picture—you need to stand out. But that's super fun too. I've found, during shoots, that I'll be working hard to get something exciting with clothes on, but as soon as I’m naked, the images get more exciting and I reach maximum aesthetic perfection. But there's a difference between nudism and nudes. Nudism has nothing to do with arousal—being fully naked is actually anti-arousal—but nudes are made to sexually excite; they’re more of a tease. I like the latter because I like sex. In my opinion, the arousing nude is under-appreciated as an art form—there are lots of non-arousing nudes in art—which is something I'm looking to change.

JP and Philip: Never wear something you are uncomfortable in. It will always show in the picture. Mixing fashion with sex confidence can make for awesome results; we love to balance the two big Fs: fashion and fetish.

When to Send One

Image courtesy of Kira Noir.

Chloe Cherry: The best time to send a nude is when the person you are sending it to is at work or with friends and they aren’t thinking about sex, so when you send that nude they’re reminded. It’s exciting to crave someone you can’t have yet.

Kira Noir: Make sure the recipient wants your nudes, and you’re sure you want to send them. Never, ever send surprise nakedness. If they didn’t want it, you just end up looking like a creep. Asking, "Hey, want some nudes?" is seriously underrated, in my opinion.

Ona: Anytime.

JP and Philip: If it's welcome, there’s no bad time to send a beautiful nude. But we would suggest mornings and evenings. Most of the time we wake up horny and go to bed horny too. But a lunchtime nudie might just perk up their day.

Their Best Nude Ever

Chloe Cherry: The best nude photo I ever took was a full frontal and I had a really short haircut and a cute little bush, so everything looked very symmetrical and compositionally sound. I was in a perfectly white bathroom where the light was all soft and hazy. I looked like a doll. I ended up sending it to some guys I was talking to and they were all blown away and showed it to all their friends—which I personally like.

Ona: I took a selfie in the mirror and shared it everywhere. Someone noticed my friend was in the shadows in the background; they reposted with a red circle around him. It had been seen thousands of times without anyone noticing. It was pretty funny. But my favorite was one outdoors on a trail just outside of Zion. I was standing on a rock fully naked and the wind was blowing in my hair—it was sublime.

JP and Philip: We had a shoot on a beach in Miami with a photographer who was a little lowkey. So when we dropped our pants in the water he turned completely red, but we ended up with amazing pictures. Another time, one of us took half a Kamagra for a nude shoot that was meant to be sensual rather than sexual, but we couldn't stop getting hard. Also, we had a little crush on the photographer, so that made things awkward.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow Annie Lord on Twitter
.

All images courtesy of Chloe, Kira, Ona, and JP, and Philip.