Shared posts

04 Dec 12:47

La película que escribió Ulrike Meinhof

by Spider

Bambule, una película para televisión escrita por Meinhof, no llegó a estrenarse nunca. Días antes participó en un intento de evasión de Andreas Baader y se convirtió en la enemiga pública nº 1 de Alemania

 

Aún no era una figura conocida en Alemania y el mundo entero. Todavía pasarían algunos años antes de los suicidios (incluido el suyo) en la infame prisión de Stammheim. Trabajaba como periodista ocasional, escritora furiosa y también como guionista. Antes de pasar a la clandestinidad, escribió una película televisiva titulada Bambule (que significa «Revuelta») y que se publicaría como libro gracias a Icaria en 1978 y que la traduciría por nada más y nada menos que «Pajarraca».

El argumento era una reactualización del imaginario Angry Young Men pero en clave femenina: intentaba reflejar el clima de opresión, educación fascista y sometimiento de un correccional alemán de mujeres, una cárcel en miniatura, invisible y despiadada. Lo que sucedía era igualmente obvio, una revuelta carcelaria. En palabras de Meinhof «la violencia engendra contraviolencia y a una presión le sigue otra presión de signo contrario. Los actos de rebeldía que se realizan en los correccionales se desarrollan siempre de una forma espontánea y desorganizada, sin planes previos; así se suceden indistintamente la rebelión, oposición, el motín o la “Bambule”»

hqdefault.jpg
Bild-114170h.jpg
bambule-2.png
CM Capture 6.jpg

Estaba prevista su emisión en mayo de 1970, pero se canceló cuando la foto de Ulrike Meinhof aparecía junto a Andreas Baader como miembros de la Baader-Meinhof, primera versión de la Fracción del Ejército Rojo (RAF), que libraba una guerra abierta contra la policía, los políticos y los banqueros. Apenas dos semanas antes de su estreno, Ulrike había participado en una acción para liberar a Baader, entonces en prisión.

El guión estaba inspirado en un trabajo de campo de Meinhof, cuando se entrevistó con varias chicas encerradas en Eichenhof, un duro correccional, que en la película aparece con otro nombre. En Bambule, sin embargo, no hay grandes rebeliones. Todo es sistemáticamente castigado con inusitada dureza: el fumar cigarrillos, escribir un grafiti o poner a los ¡Bee Gees! Todo lo que contaba, o al menos la historia sobre la que giraba Bambule, había aparecido en 1966, como artículos, en varias piezas que publicó en la revista izquierdista Konkret, de la que era una de sus redactoras.

Ulrike, poco después, comprendería los rigores y la extrema violencia del confinamiento. El control era total. El control se aprende. El final, como en su película, era trágico. Tras los muros no había nada.

 

 

04 Dec 11:46

La mayoría de la gente no quiere que el sexo dure mucho

by Grant Stoddard

Durante casi una década antes de practicar sexo, sabía que el sexo “malo” tenía algo que ver con la falta de autocontrol del hombre, que provocaba que todo se acabara muy rápido. A través de películas subidas de tono y los dobles sentidos que se lanzaban en las charlas de los late night shows, llegué a la conclusión de que, para un hombre, eyacular demasiado pronto era un papelón. Esto fue años antes de siquiera experimentar en mi propia piel lo que era eyacular.

Aunque lamenté muchísimo no haber tenido la oportunidad de ser malo en el sexo durante mis años en el instituto, tuve mucho tiempo para asegurarme, llegado el momento, si llegaba, de no ponerme en evidencia durando solo treinta segundos. Y así, como un empanado adolescente de catorce años, solo pero con determinación, di un paso al frente e inventé el edging (del inglés edge, límite).

El edging consiste en masturbarse o practicar sexo hasta llegar al límite del orgasmo y entonces parar —a menudo varias veces— antes de llegar al orgasmo. Yo practicaba el edging confiando en poder ser algún día una mejor pareja, pero pronto descubrí que también hacía mis orgasmos más intensos y… esto… productivos. Aunque, a pesar de lo que pensaba en aquel momento, esto no lo inventé yo.


MIRA:


Varios años más tarde llegó el momento e hice el ridículo. Escogí la música equivocada, me puse demasiada colonia y, por algún extraño motivo, en los preliminares me puse pasta de dientes en la zona íntima. Sin embargo, no eyaculé hasta que no escuchamos “Hey Jude”, “Revolution” y “Get Back” enteras y la primera mitad de “Don’t Let Me Down”. Casi quince minutos de Past Masters Volume Two de los Beatles habían pasado mientras hubo sexo del bueno. Toda mi ingenuidad y mi esfuerzo parecían haber valido la pena.

“Bueno, ha durado más de lo que esperaba”, dijo mi novia, con más experiencia.

Ahora me doy cuenta de que probablemente no era un cumplido. Aun así, yo me lo tomé como tal en ese momento y durante los siguientes años. Estaba seguro de que el polvo había durado mínimo quince minutos. A mí me gustaba, así que tomé ese tiempo como referencia durante años.

“El intervalo Ricitos de Oro va de ocho a trece minutos, que en general es el tiempo más satisfactorio. A pesar de lo que se tiende a pensar, la gente no suele aguantar más que eso”

Pasé una etapa particularmente promiscua en mi treintena, y empecé a darme cuenta de que durar más no siempre gustaba. El mensaje me caló hondo cuando, durante una cita de OkCupid, mi pareja me pidió “que acabara”.

“Llevo un condón”, le dije.

“No”, respondió, y acompañando su respuesta con un gesto, añadió: “Quiero decir, estoy bien”.

Y ahí estaba yo, dándolo todo para intentar alargar la experiencia para nuestro mutuo beneficio, mientras ella ya había tenido más que suficiente. Lo que ella sabía y yo no es que, sin querer, había excedido lo que el terapeuta sexual e investigador de Florida Lawrence Siegel denomina el “intervalo Ricitos de Oro” — una duración de la relación sexual que la mayoría de la gente describiría como la adecuada.

“La mayoría de la gente, independientemente de la edad, el género o la orientación, tienen un límite tanto máximo como mínimo para lograr satisfacción sexual”, me explica. “El intervalo Ricitos de Oro va de ocho a trece minutos, que en general es el tiempo más satisfactorio. A pesar de lo que se tiende a pensar, la gente no suele aguantar más que eso”.

Este intervalo está avalado por un estudio de 2008, en el que se encuestó a terapeutas sexuales de Estados Unidos y Canadá acerca de cuándo una relación sexual se considera demasiado corta, demasiado larga o adecuada a partir su trabajo con miles de pacientes a lo largo de varias décadas.

Siegel añade que la media de tiempo que la gente dedica a la penetración vaginal o anal con el pene es de entre cinco y ocho minutos. Este intervalo en parte está avalado por investigaciones, entre las que se incluye un artículo de 2009 cuyo objetivo era estudiar el tiempo de latencia eyaculatoria intravaginal (IELT, por sus siglas en inglés).

Los hombres están biológicamente predispuestos a eyacular relativamente rápido en una relación sexual, como la mayoría de los animales

Los investigadores utilizaron un temporizador oculto para medir cuánto tiempo tardaban hombres de cinco países diferentes (Países Bajos, Reino Unido, España, Turquía y Estados Unidos) en llegar al orgasmo y eyacular después de introducir el pene en la vagina. Ese es tu IELT. Utilizar un condón y estar circuncidado fueron factores que se tuvieron en cuenta, aunque los preliminares no se contabilizaron y no se incluyeron parejas del mismo sexo en el estudio.

Descubrieron que los hombres turcos tenían el IELT más bajo (4,4 minutos), mientras que los de Reino Unido tenían el más largo, con unos diez minutos. La media fue de seis minutos o de unos dos minutos menos del inicio del intervalo que la mayoría de la gente considera el límite mínimo de la duración del sexo satisfactorio.

Cuando le pregunto a Siegel por qué el IELT es más corto que la duración que la gente considera satisfactoria, me explica que los hombres están biológicamente predispuestos a eyacular relativamente rápido en una relación sexual, como la mayoría de los animales. “Durante una relación sexual, los machos son más vulnerables, por lo que existe el imperativo biológico de plantar la semilla y salir de ahí”, aunque añade que este “remanente evolutivo” se puede superar.

A diferencia de otros animales, los humanos pueden tomar las riendas de sus patrones de excitación —especialmente porque la mayoría de nosotros practicamos sexo bajo un techo y no a plena vista de depredadores alfa. De hecho, Siegel afirma que ambos miembros de la pareja deben aprender a tomar conciencia y a entenderse tanto a sí mismos como al otro para poder aprender de verdad cómo estar en sincronía con el otro.

Tiene algo que ver con la idea de que las respuestas sexuales de los hombres y las mujeres no están demasiado sincronizadas. Después de todo, fueron las constantes referencias a esa falta de sincronización entre hombres y mujeres las que me llevaron a ser algo así como un maratoniano sexual.

Quiero decir, solo hace falta ver este gráfico de la Universidad de California, en Santa Bárbara, que representa los ciclos de respuesta sexual de los hombres y de las mujeres. Claramente muestra que hombre “dispara” antes de que la mujer haya llegado al clímax. Y aún hay más: muestra que el orgasmo femenino podría ser el primero de muchos, mientras que el pene del hombre se marchita tras el orgasmo. Y ahí estaba la estadística que yo leía una y otra vez: de media, las mujeres necesitan unos veinte minutos de actividad sexual para alcanzar el orgasmo.

Solo una de cada cuatro mujeres cis llega al orgasmo de manera constante durante una relación sexual

“La realidad es que la duración de veinte minutos no tiene una base científica”, dice Rob Perkins, cofundador de OMGYes, una organización que realiza estudios a gran escala representativos a nivel nacional sobre las particularidades del placer sexual. “El placer sexual no obtiene financiación para investigación, así que los mitos y la falta de información siguen a la orden del día y se perpetúan sin comprobarse con hechos”.

En un artículo para Medium, Suzannah Weiss, colaboradora habitual de Tonic, fue en busca del origen de ese dato de los veinte minutos y concluyó que o bien surgió de las entrevistas que Alfred Kinsey llevó a cabo y publicó en su libro de hace 65 años, Comportamiento sexual de la mujer; o bien de la información recabada por el sucesor de Kinsey, Paul H. Gebhard acerca de la duración de los preliminares antes de la relación sexual; o bien ha surgido de la nada y se ha repetido tanto y tan a menudo que ha adquirido una pátina de verdad.

En su historia, Weiss también cita metaanálisis de 32 estudios sobre la materia que publicó Elisabeth Lloyd, profesora de la Universidad de Indiana. Lloyd descubrió que solo una de cada cuatro mujeres cis llega al orgasmo de manera constante durante una relación sexual y observa que aunque muchas de esas mujeres podrían estar estimulándose el clítoris durante la relación sexual, siguen siendo muy pocas.

Una de las conclusiones de este fascinante dato es que la duración de la relación sexual es solo uno de los muchos factores que pueden afectar al grado de satisfacción de una experiencia sexual, no solo para una mujer cis, sino para todo el mundo. “Creo que gran parte de nuestra satisfacción sexual proviene de lo que hacemos y compartimos antes y después de la relación en sí”, dice Siegel.

Supongo que estamos obsesionados con la duración adecuada del sexo porque escribir chistes y epítetos relacionados con correrse demasiado pronto son más fáciles de escribir que las ocurrencias relacionadas con la incapacidad de conocer las preferencias de tu pareja, con escatimar en los juegos previos, con la ignorancia sobre la anatomía, con la incapacidad para hacer que las parejas se sientan deseadas o con tener relaciones sexuales sin inspiración. Por suerte, aquí puedes encontrar una guía sobre cómo mitigar esos impedimentos para alcanzar la satisfacción sexual.

Este artículo se publicó originalmente en VICE Estados Unidos.

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

04 Dec 11:39

Intenté reemplazar a los hombres con juguetes sexuales que succionan el clítoris

by Alison Stevenson

Sí, el mundo parece una montaña interminable de basura, pero entre tanto sufrimiento, todavía podemos encontrar perlas de alegría. Para mí, una de esas perlas apareció en forma de un tipo de juguete sexual del que nunca antes había oído hablar: un simulador de sexo oral para mujeres con vulva. Estos juguetes afirman utilizar la succión en una variedad de formas para simular las sensaciones que un clítoris sentiría durante el sexo oral.

He dicho que este tipo de juguetes "succionan el clítoris", pero no sé si alguno de ellos puede realmente succionar o no. No estoy totalmente segura de cómo funcionan, sus fabricantes usan muchos términos como "ondas sónicas", "tecnología de aire" y "pulsaciones". Parece que proporcionan la sensación de succionar sin hacerlo de verdad, si es que eso tiene algún sentido...

Si bien estos no son los primeros juguetes que pretenden simular el sexo oral, sí parecen ser los primeros en su tipo que se toman en serio este tipo de cosas. Es sorprendentemente difícil hacer una retrospectiva de los simuladores del cunnilingus, pero su historia parece consistir principalmente en esos vibradores con forma de lengua de juguete, que ya llevan tiempo en el mercado.


MIRA:


Nunca tuvieron el éxito que tienen estos nuevos juguetes de succión, que aparecieron por primera vez en torno a 2015. Puede que sea porque su tecnología no es buena, o porque parecen un objeto de broma, incluso si no lo son. Pongamos como ejemplo esta cosa llamada Sliquid Sqweel. Si me lo enseñaras y me dijeras que con esto voy a sentir lo mismo que con el sexo oral, pensaría que me estás vacilando.

Especialmente para las mujeres solteras, la idea de que exista un dispositivo que pueda comértelo para que no tengas que salir con otro idiota de Tinder que recalque que eso no significa que estéis en un relación cuando se asome entre tus piernas para coger aire, suena como un sueño hecho realidad. Con suerte, pensé, puede que sean mejor que el sexo oral de verdad y podría renunciar a los hombres para siempre.

Probé algunos de estos dispositivos —todos me los enviaron de forma gratuita sus fabricantes o distribuidores— para ver cuál podría replicar de manera más exacta un cunnilingus real. Estas son mis conclusiones.

Girl’s Best Friend de Sweet Vibrations

an

Mi último intento. El InsideOut destacó sobre el resto gracias a su función de inserción diseñada para la estimulación del punto G. Estaba muy emocionada por probarlo, imaginaba que tal vez podría simular el clásico movimiento de "comértelo y luego meter dos dedos”.

Este, sin lugar a dudas, era el que más parecía algo enviado desde el futuro para destruir a la humanidad. Al mirarlo de cerca, vi una luz verde brillante que parecía que iba a escanear mi clítoris en busca de huellas dactilares. Pero decidida a cumplir la misión e impulsada por la extraña sensación de que esto lo había inventado la Agencia de Seguridad Nacional, comencé a masturbarme con el dispositivo.

¡Y por fin esta Ricitos de Oro cachonda encontró el vibrador simulador de sexo oral perfecto para ella! Sin embargo, creo que la razón por la que este funcionó tan bien para mí es porque la función de inserción resultó extremadamente efectiva como una especie de mango que me permitió controlarlo mejor.

Mantuve la voluminosa parte que crea el vacío a una distancia prudente del clítoris y así la sensación no fue tan intensa como con los otros juguetes. No experimenté ningún dolor, y al apretar los músculos vaginales pude tener una experiencia de manos libres (todos los ejercicios de Kegel funcionaron). No creo que haya habido ninguna estimulación real del punto G. Más bien, pude posicionar mejor la parte de la succión gracias a la característica que se suponía que estimulaba las partes internas.

Si bien mi experiencia con estos juguetes no fue la mejor, cada uno de ellos consiguió que llegara, así que supongo que no fue un fracaso total. Con la mayoría de ellos, experimenté por primera vez un orgasmo que odié, algo que antes jamás hubiera creído imposible. Si bien agradezco el esfuerzo puesto en estos artefactos, no creo que estos juguetes sean para mí. Sin embargo, al ver tantas críticas favorables, parte de mí se pregunta si tal vez el problema sea mi clítoris. No sé qué pensar…

El problema que experimenté fue esencialmente una sobrecarga sensorial. Lo mejor de la lengua humana es que proporciona la cantidad correcta de presión y suavidad, y tiende a no enfocarse directamente en el clítoris, sino en espacios cercanos al clítoris que lo estimulan pero no tan intensamente. La tecnología de succión es una gran idea, pero está muy lejos de lo que es mejor tratándose de simular un cunnilingus, que por lo general implica muy poca succión. Cuando aparece algo de succión es justo el momento en el que por lo general grito: "No, vuelve a lo que estabas haciendo antes".

Para todos aquellos que practican el cunnilingus, no os han quitado el trabajo. Debéis seguir comiéndolo como si no hubiera un mañana.

Sigue a Alison Stevenson en Twitter.

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

04 Dec 11:38

Estrellas del porno hablan de la última vez que les rompieron el corazón

by Rebecca Baden

Este artículo se publicó originalmente en VICE Alemania.

En el mundo del porno normalmente solo se habla de desamor cuando un hombre entra en la habitación y ve a tres desconocidos penetrando a su mujer. O cuando una joven decide probar el sexo lésbico porque su novio le ha puesto los cuernos con su profesora de inglés.

Así que es fácil pensar que los actores porno no tienen problemas para encontrar el amor, pero en realidad son tan vulnerables a que les dejen y les rompan el corazón como cualquier otra persona.


MIRA:


Rodeadas de penes de plástico y vaginas de silicona, dimos un respiro a las estrellas del porno que estaban en la feria erótica Venus Berlin, que pudieron dejar por un momento de responder a cuál es su postura sexual preferida. En vez de eso, les pedimos que nos contaran a qué desafíos se enfrentan en sus relaciones y cuándo fue la última vez que les dejaron con el corazón hecho pedazos.

Lia Lion, 20 años

1539343159431-IMG_3571

“Estuve muy enamorada hace cinco años, incluso me tatué sus iniciales. Éramos polos opuestos: yo tengo un sentido del humor muy macabro y él era pragmático y nada divertido. Tenía un trabajo normal y durante nuestra relación de dos años dejé de hacer porno porque él no quería estar con ‘ese tipo de chica’, y porque estaba criando a dos niños.

“Acabé eligiendo mi carrera por encima del hombre y eso me destrozó. Me juré que no volvería a dejar que me hicieran daño nunca más. Mis hijos no tienen ningún problema con lo que hago y mi nueva pareja ha acabado entendiendo mi profesión, ha llegado a considerarla un trabajo normal. A veces grabamos vídeos amateur juntos. Tiene la mente mucho más abierta”.

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

26 Nov 17:13

The value of owning more books than you can read

by Kevin Dickinson


  • Many readers buy books with every intention of reading them only to let them linger on the shelf.
  • Statistician Nassim Nicholas Taleb believes surrounding ourselves with unread books enriches our lives as they remind us of all we don't know.
  • The Japanese call this practice tsundoku, and it may provide lasting benefits.

I love books. If I go to the bookstore to check a price, I walk out with three books I probably didn't know existed beforehand. I buy second-hand books by the bagful at the Friends of the Library sale, while explaining to my wife that it's for a good cause. Even the smell of books grips me, that faint aroma of earthy vanilla that wafts up at you when you flip a page.

The problem is that my book-buying habit outpaces my ability to read them. This leads to FOMO and occasional pangs of guilt over the unread volumes spilling across my shelves. Sound familiar?

But it's possible this guilt is entirely misplaced. According to statistician Nassim Nicholas Taleb, these unread volumes represent what he calls an "antilibrary," and he believes our antilibraries aren't signs of intellectual failings. Quite the opposite.

Living with an antilibrary


\u200bUmberto Eco signs a book. You can see a portion of the author's vast antilibrary in the background.

Taleb laid out the concept of the antilibrary in his best-selling book The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable. He starts with a discussion of the prolific author and scholar Umberto Eco, whose personal library housed a staggering 30,000 books.

When Eco hosted visitors, many would marvel at the size of his library and assumed it represented the host's knowledge — which, make no mistake, was expansive. But a few savvy visitors realized the truth: Eco's library wasn't voluminous because he had read so much; it was voluminous because he had so much more he desired to read.

Eco stated as much. Doing a back-of-the-envelope calculation, he found he could only read about 25,200 books if he read one book a day, every day, between the ages of ten and eighty. A "trifle," he laments, compared to the million books available at any good library.

Drawing from Eco's example, Taleb deduces:

Read books are far less valuable than unread ones. [Your] library should contain as much of what you do not know as your financial means, mortgage rates, and the currently tight real-estate market allows you to put there. You will accumulate more knowledge and more books as you grow older, and the growing number of unread books on the shelves will look at you menacingly. Indeed, the more you know, the larger the rows of unread books. Let us call this collection of unread books an antilibrary. [Emphasis original]

Maria Popova, whose post at Brain Pickings summarizes Taleb's argument beautifully, notes that our tendency is to overestimate the value of what we know, while underestimating the value of what we don't know. Taleb's antilibrary flips this tendency on its head.

The antilibrary's value stems from how it challenges our self-estimation by providing a constant, niggling reminder of all we don't know. The titles lining my own home remind me that I know little to nothing about cryptography, the evolution of feathers, Italian folklore, illicit drug use in the Third Reich, and whatever entomophagy is. (Don't spoil it; I want to be surprised.)

"We tend to treat our knowledge as personal property to be protected and defended," Taleb writes. "It is an ornament that allows us to rise in the pecking order. So this tendency to offend Eco's library sensibility by focusing on the known is a human bias that extends to our mental operations."

These selves of unexplored ideas propel us to continue reading, continue learning, and never be comfortable that we know enough. Jessica Stillman calls this realization intellectual humility.

People who lack this intellectual humility — those without a yearning to acquire new books or visit their local library — may enjoy a sense of pride at having conquered their personal collection, but such a library provides all the use of a wall-mounted trophy. It becomes an "ego-booting appendage" for decoration alone. Not a living, growing resource we can learn from until we are 80 — and, if we are lucky, a few years beyond.

Tsundoku


Book swap attendees will no doubt find their antilibrary/\u200btsundoku\u200b\u200b grow.

I love Taleb's concept, but I must admit I find the label "antilibrary" a bit lacking. For me, it sounds like a plot device in a knockoff Dan Brown novel — "Quick! We have to stop the Illuminati before they use the antilibrary to erase all the books in existence."

Writing for the New York Times, Kevin Mims also doesn't care for Taleb's label. Thankfully, his objection is a bit more practical: "I don't really like Taleb's term 'antilibrary.' A library is a collection of books, many of which remain unread for long periods of time. I don't see how that differs from an antilibrary."

His preferred label is a loanword from Japan: tsundoku. Tsundoku is the Japanese word for the stack(s) of books you've purchased but haven't read. Its morphology combines tsunde-oku (letting things pile up) and dukosho (reading books).

The word originated in the late 19th century as a satirical jab at teachers who owned books but didn't read them. While that is opposite of Taleb's point, today the word carries no stigma in Japanese culture. It's also differs from bibliomania, which is the obsessive collecting of books for the sake of the collection, not their eventual reading.

The value of tsundoku


Granted, I'm sure there is some braggadocious bibliomaniac out there who owns a collection comparable to a small national library, yet rarely cracks a cover. Even so, studies have shown that book ownership and reading typically go hand in hand to great effect.

One such study found that children who grew up in homes with between 80 and 350 books showed improved literacy, numeracy, and information communication technology skills as adults. Exposure to books, the researchers suggested, boosts these cognitive abilities by making reading a part of life's routines and practices.

Many other studies have shown reading habits relay a bevy of benefits. They suggest reading can reduce stress, satisfy social connection needs, bolster social skills and empathy, and boost certain cognitive skills. And that's just fiction! Reading nonfiction is correlated with success and high achievement, helps us better understand ourselves and the world, and gives you the edge come trivia night.

In her article, Jessica Stillman ponders whether the antilibrary acts as a counter to the Dunning-Kruger effect, a cognitive bias that leads ignorant people to assume their knowledge or abilities are more proficient than they truly are. Since people are not prone to enjoying reminders of their ignorance, their unread books push them toward, if not mastery, then at least a ever-expanding understanding of competence.

"All those books you haven't read are indeed a sign of your ignorance. But if you know how ignorant you are, you're way ahead of the vast majority of other people," Stillman writes.

Whether you prefer the term antilibrary, tsundoku, or something else entirely, the value of an unread book is its power to get you to read it.

26 Nov 17:04

Cuanto más caro es tu coche mayor es la probabilidad de que seas grosero con los demás

by Sergio Parra

Cuanto más caro es tu coche mayor es la probabilidad de que seas grosero con los demás

Según un estudio llevado a cabo por psicólogos de la Universidad de California, Berkeley, las personas con más dinero tienden a ser más egoístas en sus comportamientos y, por consiguiente, también más groseras con el prójimo.

Para medir la grosería y el dinero que disponía la persona simplemente estudiaron el comportamiento de la persona al volante, así como el precio del modelo de coche que conducía.

Más dinero, más grosería

Paul Piff, profesor Asistente de Psicología y Comportamiento Social y líder de este estudio, se escondió junto con sus colega en los arbugos que quedaban cerca de un cruce de caminos en San Francisco para espiar a los conductores que se suponía que iban a detenerse allí.

Juzgaron a los conductores por el modelo del coche, apariencia y años de antigüedad según la matrícula.

Lo primero que descubrieron es que los coches menos elegantes, es decir, más convencionales, infringían las normas un 10 por ciento de las veces. Sin embargo, los que conducían los coches más lujosos lo hicieron un 30 por ciento de las veces.

Luego estudiaron los pasos de peatones. Quienes conducían coches más convencionales o más viejos tenían mayor probabilidad de obedecer la ley y las reglas de la cortesía y detenerse para dejar pasar al peatón. Por el contrario, quienes conducían coches más elegantes, ignoraron al peatón alrededor del 45 por ciento de las veces.

Ford 63930 960 720

Según Piff, los conductores de coches caros y nuevos se sienten más importantes. Su destino es más relevante. Los demás, sean coches o peatones, pueden esperar.

El estudio puede sumarse a otros tantos que evidencian que los ricos se comportan de otra manera, son menos empáticos, dan menos dinero (porcentualmente) en caridad y, en general, son más groseros (sobre todo con las personas que no son de su clase social).

El dinero, pues, es quizá un elemento más importante para pronosticar el mal comportamiento, antes que otros elementos mucho menos relevantes como usar lenguaje obsceno. Es decir, que quizá deberíamos invertir más esfuerzos en controlar a los ricos (o sus ingresos) y menos en controlar y regular el lenguaje obsceno, las palabrotas y las veces que aparece la f-word o la n-word en una película. Pues como podéis escuchar en el siguiente podcast, realizado por un servidor, el lenguaje no influye en nuestro pensamiento, sino que lo refleja:

También te recomendamos

¿Podríamos convertir nuestro smartphone en un estudio de grabación musical?

Los coches rojos no son más peligrosos

Si conduces muy pegado al coche de delante, enhorabuena: eres responsable de los atascos

-
La noticia Cuanto más caro es tu coche mayor es la probabilidad de que seas grosero con los demás fue publicada originalmente en Xataka Ciencia por Sergio Parra .

26 Nov 17:03

The Big Lebowski at 20: Jeff Bridges, John Goodman & Steve Buscemi Reunite to Discuss the Coen Brothers’ Beloved Film

by Colin Marshall
The Big Lebowski at 20: Jeff Bridges, John Goodman & Steve Buscemi Reunite to Discuss the Coen Brothers’ Beloved Film

The Big Lebowski came out 20 years ago. Statements of that kind are often preceded by the question of whether you want to feel old, but this one wouldn't have quite the same effect: on some level, The Big Lebowski feels as old as, or maybe even older than, cinema itself. In their half-hour conversation looking back at the film and its legacy, NBC's Harry Smith asks actors John Goodman, Steve Buscemi, and Jeff Bridges, better known to the movie's legions of fans as Walter Sobchak, Donny Kerabatsos, and of course Jeff Lebowski — also known as His Dudeness, Duder, El Duderino if you’re not into the whole brevity thing, but above all as the Dude — whether it felt like 20 years have passed. More than one of them come right back with just the right response: "It does and doesn't."

The conversation touches on such subjects as what they first thought of the script ("Right on the page, it felt like it was improvisation," says Bridges), the spiritual implications of the story and characters (Bridges tells of the encounter with a Buddhist teacher that led to the book The Dude and the Zen Master in 2013), how many "F-bombs" the final product ended up containing (275), and what usually happens in the still extremely common event of an encounter with a Lebowski fan on the street.




(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

All three actors evince great pleasure at the opportunity to remember working with Joel and Ethan Coen on what would become the directing brothers' most beloved film, one that has inspired its own festival, its own religion, and much more besides. But as many of the movie's current enthusiasts (perhaps due to their youth, perhaps due to their indulgence in memory-clouding substances) won't remember, The Big Lebowski didn't become a phenomenon right away.

"So you make a movie like this, you love the script, you love working together," as Smith puts it, "and then nobody goes to see it." Indeed, the moviegoing public of 1998 didn't quite know what to make of the fact that, as a follow-up to the Academy Award-winning Fargo, the Coen brothers served up what Goodman describes as "Philip Marlowe meets The Trip." As Buscemi remembers, "it took like five or six years before people started coming up to me and saying that they loved it." Then came the college kids, who would tell him not just that they loved it, but that they'd seen it eight, nine, ten times. The first time people saw The Big Lebowski they came out in bewilderment asking what it means, but "what the movie does so brilliantly is, once you know what it is, then you really enjoy, like, every moment of it."

Among the few viewers attuned enough to its frequency to enjoy it right away was Roger Ebert: "Some may complain The Big Lebowski rushes in all directions and never ends up anywhere," he wrote in his initial review. "That isn't the film's flaw, but its style." But even his appreciation grew over time, and in 2010 he anointed it one of his official Great Movies, describing it as involving "kidnapping, ransom money, a porno king, a reclusive millionaire, a runaway girl, the Malibu police, a woman who paints while nude and strapped to an overhead harness, and the last act of the disagreement between Vietnam veterans and Flower Power," all held together by "a plot and dialogue that perhaps only the Coen brothers could have devised." Hence Bridges' worries about getting the music of the script down cold before shooting: "Did I get the 'man' in the right place? Did I add another F-bomb?"

Related Content:

Is The Big Lebowski a Great Noir Film? A New Way to Look at the Coen Brothers’ Iconic Movie

What Makes a Coen Brothers Movie a Coen Brothers Movie? Find Out in a 4-Hour Video Essay of Barton Fink, The Big Lebowski, Fargo, No Country for Old Men & More

The Big Lebowski Reimagined as a Classic 8-Bit Video Game

Tuileries: The Coen Brothers’ Short Film About Steve Buscemi’s Very Bad Day in the Paris Metro

The City in Cinema Mini-Documentaries Reveal the Los Angeles of Blade Runner, Her, Drive, Repo Man, and More

Based in Seoul, Colin Marshall writes and broadcasts on cities, language, and culture. His projects include the book The Stateless City: a Walk through 21st-Century Los Angeles and the video series The City in Cinema. Follow him on Twitter at @colinmarshall or on Facebook.

<i>The Big Lebowski</i> at 20: Jeff Bridges, John Goodman & Steve Buscemi Reunite to Discuss the Coen Brothers’ Beloved Film is a post from: Open Culture. Follow us on Facebook, Twitter, and Google Plus, or get our Daily Email. And don't miss our big collections of Free Online Courses, Free Online Movies, Free eBooksFree Audio Books, Free Foreign Language Lessons, and MOOCs.

25 Nov 14:44

It Would Be Great If Psychopaths Would Just Date Each Other

by Katie Heaney

If Killing Eve is to be believed, psychopaths are incredibly beautiful and sexy, especially if you can get over the murdery part. But while psychopaths are often described as highly (if superficially) charming — and, at least on television shows, are often good-looking — their romantic appeal, for most people,...More »

25 Nov 13:02

Martin Scorsese Creates a List of the 11 Scariest Horror Films

by Colin Marshall

"When it comes to ripe old frighteners — or to any other overheated genre — Scorsese is the most ardent of proselytizers," writes the New Yorker's Anthony Lane in a review of that respected director's ripe-old-frightener-flavored Shutter Island, "so much so that I would prefer to hear him enthuse about Hammer Horror films, say, than to watch a Hammer Horror film." And though no Hammer productions appear on it, Scorsese, who often seems as much film enthusiast as filmmaker, has put together a solid list of his personal eleven scariest horror movies for The Daily Beast. At its very top we have Robert Wise's The Haunting, whose trailer you can watch above. Scorsese promisingly describes the story of the film, originally ballyhooed with the tagline “You may not believe in ghosts but you cannot deny terror!,” as "about the investigation of a house plagued by violently assaultive spirits." His full and frightening list--perfect for Halloween--runs as follows:

You can watch clips of all these movies over at The Daily Beast. (And if you simply can't get enough of the things, see also Time Out London's list of the 100 best horror films.) Such tastes make it no surprise to see a Hitchcock film make Scorsese's list; so much does Scorsese love Hitchcock's work — "one of my guiding lights,” he calls the maker of Psycho — that he once spoofed his own fanboyism in a commercial for Freixenet sparkling wine. For those who'd prefer a more conventional Scorsese-inspired binge watch, we've also featured his list of twelve favorite films overall and his list of 39 Essential Foreign Films. Whatever genre you favor, you could do much worse than taking his recommendations.

Note: An earlier version of this post appeared on our site in November, 2014.

via The Daily Beast

Related Content:

Martin Scorsese Reveals His 12 Favorite Movies (and Writes a New Essay on Film Preservation)

Martin Scorsese’s Very First Films: Three Imaginative Short Works

Time Out London Presents The 100 Best Horror Films: Start by Watching Four Horror Classics Free Online

Martin Scorsese Brings “Lost” Hitchcock Film to Screen in Short Faux Documentary

Where Horror Film Began: The Cabinet of Dr. Caligari

Colin Marshall hosts and produces Notebook on Cities and Culture and writes essays on cities, language, Asia, and men’s style. He’s at work on a book about Los Angeles, A Los Angeles Primer. Follow him on Twitter at @colinmarshall or on Facebook.

Martin Scorsese Creates a List of the 11 Scariest Horror Films is a post from: Open Culture. Follow us on Facebook, Twitter, and Google Plus, or get our Daily Email. And don't miss our big collections of Free Online Courses, Free Online Movies, Free eBooksFree Audio Books, Free Foreign Language Lessons, and MOOCs.

19 Nov 15:58

Vicente Araguas cede a Neda un exemplar da primeira carta xeométrica de Galicia

by Rebeca

FERROL360 | Mércores 7 novembro 2018 | 9:39

O Concello de Neda organiza para este venres a presentación oficial dun exemplar orixinal do mapa Fontán cedido polo fillo predilecto da vila, Vicente Araguas Álvarez, e que a partir desa data permanecerá exposto ao público na biblioteca municipal.

Trátase da primeira carta xeométrica de Galicia realizada por Domingo Fontán no ano 1845 e agora restaurada por Jorge Juan Medín Guyatt. O acto de presentación será ás 20.00 horas na biblioteca para posteriormente trasladarse ao salón de actos da Casa da Cultura, no que terán lugar ás intervencións dalgúns dos invitados.

Presidido polo alcalde, Ángel Alvariño, e máis a concelleira de Cultura, Cristina Bouza, tomarán a palabra o escritor e músico Vicente Araguas Álvarez e Víctor Pollán Fernández, profesor e membro da comisión técnica temporal para a celebración do 200o aniversario do inicio da carta xeométrica.

Pollán Fernández impartirá unha conferencia cuxo título ‘Fontán, un adiantado do século XIX’. Tamén se atoparán entre os asistentes o restaurador Jorge Juan Medín Guyatt e o seu anterior propietario, Rafael González-Robatto. O acto rematará coa actuación do grupo de Cantareiras Xerfa, de Airiños de Fene.

O goberno municipal invita á veciñanza a asistir ao acto que pon a Neda no mapa dos poucos lugares de Galicia nos que a xente pode ter acceso directo cun exemplar desde importancia e transcendencia. O Concello estima nuns 12.000 euros os cartos investidos no proceso de restauración ao que foi sometido e a obra realizada para acoller o mapa, do que tamén existen exemplares no museo de Trasalba, no pazo de Mariñán, no Parlamento de Galicia, na Real Academia Galega da Lingua e no pazo de Raxoi.

O coñecido como Mapa Fontán é unha carta xeométrica de Galicia, divida en provincias e subdividida en partidos e concellos. Está levantada e construída a escala 1;100.000, foi gravada en París por Louis Bouffard e estampada nunha ducia de pedras litográficas na imprenta M. Lémécier.

Domingo Fontán dedicou 17 anos da súa vida (1817-1834) á realización dunha obra que foi o primeiro mapa feito en España con métodos científicos e medicións matemáticas. Nela aparecen localizadas las 4.000 igrexas das parroquias galegas e os accidentes xeográficos máis importantes, alcanzando un nivel de detalle que só foi superado coa aparición da fotogrametría aérea.

Rematado o traballo, no ano 1834, foi a propia raíña rexente María Cristina a que deu a orde de imprimilo en París.

19 Nov 03:23

YouTube CEO Says That Videos May Be Blocked Due to EU Copyright Law

by Andy

Two years ago the European Commission announced plans to modernize EU copyright law.

Some of the proposals were hugely controversial. Article 13, for example, would see the liability for infringing content switched from users of sites like YouTube to the platform itself.

But, despite warnings, in September the European Parliament voted in favor of proposals put forward by Axel Voss’ EPP group.

This is a revised version of the original proposal, but one that would still pave the way for upload filters, to prevent infringing content from reaching sites like YouTube in the first place. However, speaking today in Financial Times (paywall), YouTube CEO Susan Wojcicki says that blocking videos may be the platform’s only option.

“While we support the goals of article 13, the European Parliament’s current proposal will create unintended consequences that will have a profound impact on the livelihoods of hundreds of thousands of people,” Wojcicki writes.

“The parliament’s approach is unrealistic in many cases because copyright owners often disagree over who owns what rights. If the owners cannot agree, it is impossible to expect the open platforms that host this content to make the correct rights decisions.”

Using the hit “Despacito” as an example, Wojcicki says that the track contains multiple copyrights including sound recording and publishing rights. YouTube has agreements with several parties to license the video but other rightsholders remain unknown. This could present a situation so complex that YouTube might have to stop hosting the video altogether.

“That uncertainty means we might have to block videos like this to avoid liability under article 13. Multiply that risk with the scale of YouTube, where more than 400 hours of video are uploaded every minute, and the potential liabilities could be so large that no company could take on such a financial risk,” she adds.

While the rest of the world appears to be safe from such blocking, YouTube’s CEO warns that it is EU residents that will be affected. During the last month alone, videos were viewed by citizens more than 90 billion times.

Wojcicki says her company wants to work with policymakers and the industry to develop Article 13 in a way that protects rightsholders but without stifling the creative economy. That might including broader licensing agreements, improved collaboration with rightsholders, and technical solutions, similar to Content ID.

“Platforms that follow these rules, and make a good effort to help rights holders identify their content, shouldn’t be held directly liable for every single piece of content that a user uploads,” Wojcicki writes.

“We ask policymakers to find a solution that protects rights holders and creators alike, and listen to the growing number of EU voices, including some member countries, who agree there’s a better way forward.”

In a report last week detailing how Google fights piracy, the company noted that between October 2017 to September 2018, YouTube had paid more than $1.8 billion to the music industry from in advertising revenue alone.

Last Friday, however, that figure was challenged by IFPI Chief Executive, Frances Moore.

“We welcome Google’s recognition that it and Google’s YouTube need to operate responsibly and properly value creators and their work. However, the figures in Google’s anti-piracy paper don’t match our own,” Moore said.

“It is difficult to get any clarity on Google’s claims as it doesn’t explain its methodology, but IFPI data shows that revenue returning to the record industry through video streaming services (including but not limited to YouTube) with 1.3 billion users amounted to US $856 million in 2017 – less than half of Google’s claim and less than US $1 per user per year.”

It seems clear that YouTube and the music industry are yet to see eye to eye on this problem but with the platform suggesting that blocking might be the only option, as we envisioned earlier, the pressure is increasing on supporters of Article 13 to avoid this worst-case scenario.

Source: TF, for the latest info on copyright, file-sharing, torrent sites and more. We also have VPN reviews, discounts, offers and coupons.

19 Nov 03:22

La tierra cultivada en España es insuficiente para abastecer el consumo del país

by Fundación Descubre

Científicos de las Universidades Pablo de Olavide (UPO), Córdoba (UCO) y Jaén (UJA) han analizado la evolución de los requerimientos de superficie cultivada española desde 1900 hasta 2008 relacionándola por primera vez con el consumo.

Según este trabajo, los incrementos de productividad realizados en el último siglo son insuficientes para atender las demandas de tierra producidas por el incremento del consumo debido al aumento de población y, sobre todo, por el cambio en la dieta, más basada ahora en productos cárnicos. Así, los habitantes de España necesitan una extensión de tierra cultivada similar dentro y fuera del país para abastecer su consumo.

El artículo publicado en la revista Land Use Policy, ha estimado el suelo requerido para producir biomasa, esto es, los productos agrarios y forestales que España consume. Para ello tuvo en cuenta los productos agrarios y forestales que se importan y se exportan (incluidos los cultivos industriales y para alimento animal), calculando la superficie que requieren.

“La mayoría de productos de biomasa requieren grandes cantidades de tierra para su producción”, explica Juan Infante Amate, investigador de la Universidad Pablo de Olavide (UPO) de Sevilla y autor principal del trabajo.

“Nuestro estudio muestra que las necesidades de tierra han crecido mucho en España, sobre todo desde 1960”, continúa Infante. “Sin embargo, durante ese período ha caído la superficie cultivada en el país”. Efectivamente, la superficie cultivada en España en el año 1960 era de 20,4 millones de hectáreas (Mha), mientras que en 2008 ocupaba 17,3 Mha, según refleja el trabajo.

El cambio tecnológico, que ha multiplicado por 3 la producción por hectárea, ha permitido un ahorro de 27,1 millones de hectáreas de cultivo en España en el último siglo. Sin embargo, el aumento de la población requirió 17,6 Mha adicionales, y el cambio en la dieta 15,2. “Esos 6 millones adicionales en la demanda más lo que dejamos de cultivar aquí provienen de otros países” concluye Infante.

Las excepciones del olivar y los tomates

A partir de los sesenta se ha observado un aumento acelerado en la brecha entre la superficie cultivada dentro y fuera del país, llegando a las 22,8 Mha importadas en 2008, 7 veces más que hace 50 años.

“Mediante la importación de productos agrarios de otros países lo que hacemos es ocupar virtualmente su tierra”, resume el investigador. Como consecuencia, España necesita la misma superficie cultivada fuera del país que dentro. España se ha convertido en importador neto de cultivos como cereales, frutas y verduras, mientras que sigue exportando uno de los cultivos más importantes en Andalucía, el olivar. La superficie de este cultivo aumentó en España de 1,3 a 2,4 millones de hectáreas durante el último siglo, de la que se exporta casi la mitad (1,2 Mha). 

“El impacto es que nuestro modelo de consumo requiere la ocupación de más tierra, un recurso escaso y frágil a nivel global. Además, externalizar el consumo fuera del país nos hace menos soberanos en términos alimentarios. Por otro lado, esos flujos comerciales generan impactos ambientales en los países que nos exportan, como emisiones de gases de efecto invernadero, deforestación, pérdida de biodiversidad o erosión”.

Según Infante, el caso más evidente es el de la soja que viene de Brasil: sirve para alimentar animales en España para sostener una dieta cada vez más cárnica, pero allí genera problemas como la deforestación o el desplazamiento de comunidades locales, que la FAO (Organización de las Naciones Unidas para la Alimentación y la Agricultura) señala como problemas de primer nivel. 

El investigador de la UPO asegura que esta tendencia a ‘externalizar’ la tierra cultivada es común en países ricos con alta densidad de población, aunque también se da en países del norte de África por la aridez del clima. Este sistema también tiene ventajas desde el punto de vista de aprovechamiento del suelo ya que el comercio permite localizar la producción de manera más eficiente.

Así, por ejemplo, el estudio pone de manifiesto que es ineficiente importar tomates, puesto que la productividad de este cultivo en España dobla a la de fuera. Sin embargo, Infante remarca que en este estudio sólo se cuenta el uso de suelo. “Los impactos ambientales o la eficiencia productiva deben analizarse abordando otros elementos como la fertilidad del suelo, el impacto en el clima y otras variables económicas”, subraya. 

Este estudio, que cuenta con financiación del Consejo de Investigaciones en Ciencias Sociales y Humanidades de Canadá y del Ministerio de Economía y Competitividad español, identifica los factores que convierten a España en un país que necesita terrenos de cultivo en el exterior y que externaliza los impactos.

Esta externalización de los cultivos tiene ventajas, pero también promueve un consumo excesivo que tiene importantes impactos en los países productores. Los investigadores pretenden seguir estudiando cómo afectarían cambios tecnológicos, en la dieta o en el clima, a la demanda de tierra en los próximos años, lo que permitirá diseñar políticas agrarias y alimentarias más sostenibles.

Referencia bibliográfica:

Infante-Amate, J., Aguilera, E., Palmeri, F., Guzmán, G., Soto, D., García-Ruiz, R., González de Molina, M. “Land embodied in Spain’s biomass trade and consumption (1900–2008): Historical changes, drivers and impacts”, Land Use Policy 78 (2018), 493-502.

19 Nov 03:21

R.I.P. Stan Lee: Take His Free Online Course “The Rise of Superheroes and Their Impact On Pop Culture”

by Colin Marshall

"I grew up in an exurb where it took nearly an hour to walk to the nearest shop, to the nearest place to eat, to the library," remembers writer Adam Cadre. "And the steep hills made it an exhausting walk.  That meant that until I turned sixteen, when school was not in session I was stuck at home.  This was often not a good place to be stuck. Stan Lee gave me a place to hang out." Many other former children of exurban America — as well as everywhere else — did much of their growing up there as well, not just in the universe of Marvel Comics but in those of the comics and other forms of culture to which it gave rise or influenced, most of them either directly or indirectly shaped by Lee, who died yesterday at the age of 95.

"His critics would say that for me to thank Stan Lee for creating the Marvel Universe shows that I’ve fallen for his self‐promotion," Cadre continues, "​that it was Jack Kirby and Steve Ditko and his other collaborators who supplied the dynamic, expressive artwork and the epic storylines that made the Marvel Universe so compelling."




Marvel fans will remember that Ditko, co-creator with Lee of Spider-Man and Doctor Strange, died this past summer. Kirby, whose countless achievements in comics include co-creating the Fantastic Four, the X-Men, and the Hulk with Lee, passed away in 1994. (Kirby's death, as I recall, was the first I'd ever heard about on the internet.)

Those who take a dimmer view of Lee's career see him as having done little more artistic work than putting dialogue into the speech bubbles. But like no small number of other Marvel Universe habitués, Cadre "didn’t read superhero comics for the fights or the costumes or the trips to Asgard and Attilan. I read them for fantasy that read like reality, for the interplay of wildly different personalities — ​and for the wisecracks." And what made superhero stories the right delivery system for that interplay of personalities and those wisecracks? You'll find the answer in "The Rise of Superheroes and Their Impact On Pop Culture," an online course from the Smithsonian, previously featured here on Open Culture and still available to take at your own pace in edX's archives, created and taught in part by Lee himself. You can watch the trailer for the course at the top of the post.

If you take the course, its promotional materials promise, you'll learn the answers to such questions as "Why did superheroes first arise in 1938 and experience what we refer to as their “Golden Age” during World War II?," "How have comic books, published weekly since the mid-1930’s, mirrored a changing American society, reflecting our mores, slang, fads, biases and prejudices?," and "When and how did comic book artwork become accepted as a true American art form as indigenous to this country as jazz?" Whether or not you consider yourself a "true believer," as Lee would have put it, there could be few better ways of honoring an American icon like him than discovering what makes his work in superhero comics — the field to which he dedicated his life, and the one which has taken more than its fair share of derision over the decades — not just a reflection of the culture but a major influence on it as well.

Enroll in "The Rise of Superheroes and Their Impact On Pop Culture" here.

Related Content:

1,300 Free Online Courses from Top Universities

The Great Stan Lee Reads Edgar Allan Poe’s “The Raven”

Stan Lee Reads “The Night Before Christmas,” Telling the Tale of Santa Claus, the Greatest of Super Heroes

Download Over 22,000 Golden & Silver Age Comic Books from theComic Book Plus Archive

Download 15,000+ Free Golden Age Comics from the Digital Comic Museum

Based in Seoul, Colin Marshall writes and broadcasts on cities, language, and culture. His projects include the book The Stateless City: a Walk through 21st-Century Los Angeles and the video series The City in Cinema. Follow him on Twitter at @colinmarshall or on Facebook.

R.I.P. Stan Lee: Take His Free Online Course “The Rise of Superheroes and Their Impact On Pop Culture” is a post from: Open Culture. Follow us on Facebook, Twitter, and Google Plus, or get our Daily Email. And don't miss our big collections of Free Online Courses, Free Online Movies, Free eBooksFree Audio Books, Free Foreign Language Lessons, and MOOCs.

14 Nov 09:37

A oposición sinala a Feijóo e a Rajoy pola "corrupción institucional" no atraso das fragatas de Ferrol

by Miguel Pardo

En Marea, PSdeG e BNG piden responsabilidades ao presidente da Xunta por "mentir" ao aludir a razóns orzamentarias para explicar un freo que se debeu ao interese por favorecer a Morenés. Villares advirte de "consecuencias desastrosas" e Pontón pide que interveña a Fiscalía. 

14 Nov 09:36

Crespo di no Congreso que repartiu sobres a dirixentes do PPdeG e a xornalistas

by Redacción

Crespo ratificou en sede parlamentar que o PPdeG competiu dopado na época en que el estivo ao mando, sendo que, dixo, 75 por cento do diñeiro co que financiaba as súas campañas era negro.

 

O ex secretario de Organización do PPdeG dixo que el mesmo entregou sobre-soldos a dirixentes do seu partido na Galiza e a xornalistas cuxa identidade non desvelou.

 

Pablo Crespo (Pontevedra, 1960) dirixiu o aparato do PP na Galiza durante un longo período de tempo, desde 1995 até 2003, cando foi relevado por Xesús Palmou. O máximo dirixente da formación conservadora no país era daquela Manuel Fraga, titular tamén da Xunta.

 

Mais a sombra de Crespo tamén se proxecta sobre Feixoo: o considerado número dous da trama Gürtel representou a Consellaría de Ordenación do Territorio no Consello de Administración de Portos de Galicia durante o período (xaneiro de 2003-agosto de 2005) en que o actual presidente do goberno galego foi titular desa carteira no Goberno Fraga.

 

Feixoo nunca explicou de forma convincente por que no seu momento non destituíu Pablo Crespo, quen acabaría por ser cesado no momento en que o bipartito asumiu o poder.

 

Crespo foi condenado en 2017 a 13 anos e 3 meses de prisión e ao pagamento dunha multa de 3,9 millóns pola comisión dos seguintes delitos: tráfico de influencias, falsidade documental, suborno, malversación e asociación ilícita.

 

 

14 Nov 09:33

O ensino primário chega à Semente

by maria álvares rei
semente compostela

As escolas Semente de Trasancos e Compostela dam continuidade ao seu projeto de imersom linguística e pedagogia renovadora com a abertura do ciclo de Primário. Começam a nova etapa com um total de 18 crianças entre os dous centros. Trabalhar a competência em várias línguas, o contato diário com a natureza e a perspetiva de género som eixos que vertebram o projeto.

Catorze alunas em Compostela e quatro em Trasancos som as primeiras crianças da Galiza que vam poder desfrutar do ensino na sua língua. Por primeira vez no país garante-se um modelo de proteçom para as crianças no ensino primário. Cada escola chegou por vias diferentes à implementaçom do primário, ademais nengum do dous locais é definitivo, mas priorizou-se assegurar o ensino para crianças que este ano finalizavam a etapa infantil.
“Muitas crianças até o de agora saiam da borbulha de Semente e encontravam-se com a realidade: os seus direitos linguísticos eram apisoados no primário. Em poucos meses o trabalho de perservaçom da sua língua desaparecia, e o castelhano substituía muitas vezes a língua inicial. Um processo emocional muito duro para elas, mas também para as suas famílias ”, di Séchu Sende, membro da comissom linguística da Semente. A significaçom deste passo é enorme, como reconhece o próprio Séchu. “Por primeira vez na história temos um projeto onde as crianças nom som vítimas dum sistema estatal que nom respeita os seus direitos. E sentimo-nos orgulhossísimas por tê-lo conseguido, já que tínhamos umha dívida com elas”.

“Por primeira vez na história temos um projeto onde as crianças nom som vítimas dum sistema estatal que nom respeita os seus direitos"

O reto nom foi fácil. Era necessário trabalhar na viabilidade económica e encontrar umha soluçom de carácter legal que permitisse a imersom lingüística. “Estivemos dous anos explorando diferentes possibilidades a nível de recursos humanos, trabalhando na via legal e procurando o prédio”, explica Sende. O resultado chegou graças à implicaçom das cinquenta famílias que formam parte do projeto consolidado em infantil e a umha extensa rede de colaboraçons tecida ao longo destes anos. “Os pais e nais destas crianças convertemo-nos em militantes do ensino em galego e nom paramos de trabalhar para que as nossas filhas continuassem a ser acompanhadas na sua língua”, conclui Sende.
Após estudar a legalidade espanhola e suas as possíveis fendas achárom que a melhor opçom era converter-se em escola internacional. “Isto permite-nos continuar com a proteçom da língua e com o projeto de ensino com valores ecologistas e de género, laico e vinculado à comunidade. Mas nom deixa de ser parte do surrealismo que vive este país: para ter um projeto de imersom linguística tivemos que converter-nos em escola estrangeira”
O ensino de diferentes línguas como o castelhano e o inglês também som umha peça chave do projeto.

semente compostela

No caso do galego, as crianças conhecerám as diferentes normativas sendo a norma reintegracionista a de referência. Dar ao galego umha dimensom universal e trabalhar no achegamento à produçom cultural doutros países da lusofonia é outro pilar na Semente, para combater o argumento da limitaçom do nosso idioma, ademais de abrir um leque de possibilidades quanto a recursos pedagógicos e didáticos.
O espaço de primário é um local de aluguer com horta no bairro das Cancelas, mas a ideia num futuro é encontrar ou construir um único centro para os dous ciclos.
Na mesma situaçom encontra-se a Semente Trasancos, onde começárom aulas quatro crianças a finais de setembro, num local que nom é o definitivo. “Neste local vamos estar apenas um ano, já que nom cabíamos no local que nos cedérom a Junta e a câmara municipal… A ideia é fazer um curso ponte para as crianças que acabárom infantil e por meio dumha campanha de crowfunding e de ampliaçom de sócias comprar um local definitivo onde assentar as crianças dos dous ciclos” afirma Olaia Ledo, membro das comissons pedagógica e de comunicaçom.
A língua inglesa, sobretodo na sua dimensom oral, também adquire um papel relevante graças a um convénio com o Instituto americano e a formaçom continua que vai proporcionar ao professorado.

Muito mais do que um projeto de imersom linguística
Sara Rey, a professora encarregada de Semente em Compostela, deixou Inglaterra onde trabalhava fai nove anos entusiasmada com a ideia de fazer parte desta escola. “Levamos uns dias adaptando-nos à escola, que ainda está em criaçom, mas isto também forma parte do projeto, trata-se de construir entre todas a escola que queremos e adaptá-la às necessidades que vaiam surgindo. Um autêntico processo participativo onde as miúdas som as protagonistas”.

"trata-se de construir entre todas a escola que queremos e adaptá-la às necessidades que vaiam surgindo"

A linha pedagógica é umha extensom da iniciada na etapa infantil, mas seguindo o curriculum estabelecido para primária. “Seguimos o curriculum marcado por Educaçom, mas procuramos entre todas o itinerário para chegar ao conhecimento. Trata-se de aprender a aprender e bebemos de diferentes fontes: o trabalho por projetos, a investigaçom e a observaçom de elementos da vida diária ou da natureza”.
Sara destaca que este trabalho já lhe véu dado pola linha seguida em infantil. “Som meninhas super espertas e com umha capacidade crítica alucinante. Estou convencida de que me vam ensinar muito mais elas a mim. A minha intençom é conseguir que sejam felizes, o que no ensino tradicional desapareceu para a procura da excelência académica, baixo um sistema muito rígido em que nom todas tenhem cabida”. Os primeiros meses Sara vai estar acompanhada por Vero Rilo, outra professora de Semente, para garantir a atençom a todas as necessidades das crianças.
O respeito dos ritmos de cada criança, a atençom à diversidade e o potenciamento da autonomia e a atividade individual som também elementos essenciais do projeto, partilhados polas duas Sementes de ensino primário.

 

A construir o feminismo
Promover o ensino em valores também forma parte da Semente. O ecologismo, a relaçom com a contorna, o achegamento à cultura popular, som linhas nas quais se trabalham diariamente.
Mas o compromisso com a questom de género é um dos objetivos prioritários. Semente Compostela tem umha comissom criada só para este trabalho. Na de Trasancos som assesoradas por expertas em género. Para isso promove-se o conhecimento de mulheres destacadas em diferentes âmbitos científicos e literários, procura-se literatura infantil focada para trabalhar na deconstruçom de roles, usa-se linguagem inclusiva, promove-se o jogo inclusivo, cuida-se a transmissom de roles através da linguagem ou o reparto de tarefas.“Trabalhar desde idades novas esta questom é fundamental, mas no ensino primário é especialmente importante trabalhar isto para cortar de raiz condutas que mais adiante desembocam em machismo” conclui Sara.
O projeto pedagógico é parte do sucesso e consolidaçom da Semente, umha escola que nasceu há seis anos em Compostela e que se foi espalhando por diferentes comarcas do país, fiel ao seu nome mas adaptada às diferentes realidades do território.

14 Nov 09:23

La alcaldesa de O Porriño denuncia a quien la llamó "rata de dos patas"

by Efe

La alcaldesa de O Porriño, Eva García de la Torre (PSOE), ha presentado una querella contra el cuñado y hombre de confianza de su predecesor en el cargo, el popular Nelson Santos, por sus "reiteradas agresiones verbales, insultos, injurias y calumnias" vertidas contra ella en diferentes escritos.

En uno de esos escritos, presentado en el registro del Consorcio de aguas del Louro el pasado 6 de noviembre, el denunciado, Urbano González, sugiere que a la regidora de O Porriño habría que dedicarle la canción Rata de dos patas, de Paquita la del Barrio.

En otros escritos anteriores, González se refiere a De la Torre como "mentirosa compulsiva", "impostora", "usurpadora", "fantasma", "teatrera", "inepta" o "trampera de Alaska", y la compara con el ministro nazi de Propaganda, Joseph Goebbels, y con el líder de Corea del Norte, Kim Jong-un.

La alcaldesa de O Porriño censura que las descalificaciones del demandado también se dirijan hacia los concejales de Urbanismo, Marcelino Coto, y de Educación, Lourdes Moure, así como a un periodista.

De la Torre recuerda que también ha sido objeto de insultos, tanto en persona como a través de las redes sociales, de miembros del PP y de personas vinculadas al anterior alcalde, entre ellas un hermano, al que llevó a juicio, pero le retiró la acusación cuando le pidió disculpas. 

14 Nov 09:21

A juicio por "intentar atemorizar" al alcade de Santiago a través de las redes sociales

by Europa Press

El juzgado de lo penal número 1 de Santiago acogerá este miércoles, el juicio contra el hombre detenido en 2015 por "intentar atemorizar" al alcalde compostelano, Martiño Noriega (Compostela Aberta), a través de las redes sociales.
 
La vista había sido señalada para febrero de este año, pero se suspendió por la huelga de funcionarios de la justicia. 

En el escrito fiscal para este juicio, a cuyo contenido ha tenido acceso Europa Press, el Ministerio Público pide dos años de cárcel con inhabilitación especial para el derecho de sufragio pasivo durante el tiempo de la condena y privación de tenencia de armas durante otros dos años. 

Así, el acusado, que fue detenido en septiembre de 2015 tras una denuncia policial presentada por el alcalde, "publicó en el muro de perfil público de la red social Facebook mensajes" con la "intención de atemorizar" al regidor compostelano. 

MENSAJES EN REDES SOCIALES. Concretamente, el escrito fiscal recoge un mensaje del 8 de septiembre de 2015 en el que se le indicaba que "no olvidase que después del 39 se comenzaron a llenar las cunetas de miles de putos rojos". "No nos gustaría repetir la historia, aunque están muy interesados en que se repita, habrá que darles la razón señor alcalde", añadía. 

El 11 de septiembre de 2015, Jesús Enrique M.H., que figura como suplente en una lista electoral de la Falange por la provincia de A Coruña en el año 1989 -hecho que, según las fuentes consultadas, también se recoge en el atestado policial-, volvió a escribir un mensaje. 

En esta ocasión recomendaba que "aunque no es religioso, rezase bastante para que ninguna de estas personas (en referencia a unos "amigos") se (lo) cruzase cruzando la calle, no fuera ser que confundieran el freno con el acelerador del coche". 

"EMBARGAR CUENTAS". Ya el 16 de septiembre se refería al alcalde como "ese gorrechas" -ya que suele utilizar boina- y añadía: "Dios no quiera que nos crucemos por la calle, porque entonces sí que vas a desear cambiar de planeta... no me representas alcalducho de mierda ... puedes seguir embargando las cuentas... puto rojo fascista... pena que pakiño no acabara con todos vosotros... esto tendríamos ganado ahora". 

Fuentes consultadas por Europa Press aseguraron en su momento que este vecino de Santiago desde hace más de 20 años, en el momento de la detención en 2015, tenía un proceso de embargo desde 2005 por impago de impuestos municipales por valor de 1.500 euros.

14 Nov 01:16

Hevia presidirá la SGAE: un gaitero que se forró con 'la Rueda'

by Cultura

José Ángel Hevia (Villaviciosa, 1967) ha sido elegido este lunes presidente de la Sociedad General de Autores y Editores (SGAE) con 20 votos a favor, dos en contra y 12 abstenciones. Hevia es defensor de la polémica 'la Rueda': en España, las melodías emitidas en programas en la franja nocturna, con menos de un 1% de audiencia, generan más de la mitad de los ingresos en conceptos de derechos de autor. Según fuentes jurídicas de la SGAE citadas por 'El Mundo', Hevia habría recibido liquidaciones de varios millones de euros en concepto de derechos de autor durante años, de los cuales, en torno al 94% proviene de estas emisiones. Actualmente, la Audiencia Nacional investiga esta práctica por un presunto fraude de 100 millones de euros.

El de 'la Rueda' es un problema presente en la SGAE desde hace años. En 2013, provocó el cese de Antón Reixa tras denunciarlo y ha generado multitud de enfrentamientos entre editores y autores. Tras las primeras denuncias ese mismo año, y como ya contó este periódico, la sociedad creó un grupo de trabajo para detectar irregularidades en estas obras. Aunque solo se revisó el 10%, se encontraron obras de dominio público registradas sin arreglos o duplicadas, fotocopias de partituras originales sobreescritas e incluso transcripciones literales. Durante años, varios socios recaudaron más que estrellas nacionales como Pablo Alborán. El anterior presidente de la SGAE, José Miguel Fernández Sastrón, está investigado por su presunta participación en 'la Rueda'.

[ Música de brujas para la SGAE. Así funcionaba 'la Rueda' ]

Hevia, ahora nuevo presidente de la SGAE, asegura que gracias a sus apariciones en los espacios musicales nocturnos ha podido seguir desarrollando su carrera. "Puede que la audiencia de la franja de madrugada sea reducida 'a priori', pero no lo es tanto, teniendo en cuenta además que el sistema de reposición hace que un concierto de media hora sea visto al final por una audiencia bastante elevada. No lo verá mucho público al mismo tiempo, pero sí a lo largo de varios meses de reposición", defendió el gaitero. Busindre Producciones SL, la empresa creada por Hevia, ha sido investigada en el proceso judicial en marcha.

'La Rueda', según explican David García Aristegui y Ainara Legardon en el libro 'SGAE: el monopolio en decadencia' (Consonni, 2017), "consiste en proporcionar a determinados autores los medios necesarios —platós, cámaras, iluminación, equipo técnico— para realizar y producir grabaciones audiovisuales de sus obras, garantizando su emisión en programas nocturnos a cambio de una participación en los derechos de autor que estas generen. La calidad de las obras generadas de esta forma era y es ínfima, pero la recaudación en derechos es cuantiosísima, ya que se emiten diariamente durante varias horas de la madrugada. Finalmente, conscientes de que los beneficios por estas obras son elevadísimos e iban a llamar la atención, las personas beneficiadas por 'la Rueda' comenzaron a atribuir autorías a parientes, amigos y empleados".

Además de a Hevia, la junta también ha elegido a los vicepresidente, que serán Antonio Onetti (Adiovisuales), Fermín Cabal (Dramáticos), Teo Cardalda (PD) y la editorial Alabama Music Business.

Hevia comenzó a tocar la gaita a los siete años y en 1985 fundó su primera banda de gaitas en Villaviciosa. En 1998 marcó un punto de inflexión cuando publicó el álbum 'Tierra de nadie', que vendió 600.000 ejemplares. Hevia, junto a Alberto Arias y Miguel Dopico, es inventor de la 'gaita electrónica multitímbrica', un instrumento que no necesita ser soplado. Este año ha publicado 'Al son del indianu', un álbum que hermana sus raíces con las de los antepasados que entre 1850 y 1950 emigraron al Caribe. "Todas las familias asturianas tenemos enlace con La Habana", dijo el músico a EFE.

En 1987, Hevia llegó a Santo Domingo por primera vez para participar en una romería asturiana y ahora pasa allí la mayor parte del año. Casado y con dos hijas, fue en 2014 cuando se decidió a dejar atrás "la crisis española" para emprender nuevos proyectos.

14 Nov 01:10

Guía para hombres heteros para no hacer tanto el ridículo en Instagram

by Sam Diss

Este artículo se publicó originalmente en VICE UK.

Se nos ha reprochado que intentemos hacer de Twitter nuestra pequeña cámara de resonancia —un puerto azul en medio de esta tormenta de bocazas—, pero eso es exactamente lo que hace que Instagram sea tan maravilloso.

Desprovistos, afortunadamente, de la necesidad de Tener Opiniones constantemente, los usuarios de Instagram pueden publicar las cosas que les gustan y que creen que gustarán también a los demás. Es un entorno cómodo y seguro, un pequeño espacio positivo. Cierto, puede distorsionar peligrosamente tu percepción de la realidad respecto al cuerpo y la vida profesional o sentimental de una persona, pero eso no quita que sea muy agradable ver una bonita foto de una playa, de un concierto o de una cerveza dorada brillando al sol de la tarde en una feria artesanal.

Las fotos de perretes recién adoptados y de libros de tapa dura por estrenar tampoco son algo baladí, pues aportan placer a la Substantia nigra y a las áreas tegmentales ventrales del cerebro y liberan esa dopamina que tú y yo ansiamos con tantísima desesperación.


MIRA:


Pero los hombres… en general los hombres somos malos en Instagram. Sí, esa es una afirmación que seguiría siendo correcta incluso si quitáramos las últimas dos palabras: somos malos en muchas cosas, estamos condenados a esforzarnos mucho en todo y, aun así, no aprender la lección, lo que deriva en un ridículo constante en la mayoría de entornos. Sin embargo, Instagram parece tener potencial para convertirse en un entorno positivo en el que los hombres puedan explorar las cosas que les hacen felices y que podrían hacer felices también a los demás, y sería una lástima que ese potencial se echara a perder por culpa de una serie de selfis horrendos y de fotos mal iluminadas de una lata de cerveza.

Si estás aquí, quizá sea porque necesitas un poco de ayuda para ser menos desastre a la hora de usar esa aplicación que tienes todo el día abierta. No de tipo práctico —que a fin de cuentas es la más sencilla: no uses filtros, usa la función de mosaico y tómate tu tiempo para experimentar con la exposición antes de disparar—, sino del tipo que realmente pueda serte de utilidad y ayudarte a sentirte menos solo en este mundo.

prozac nation

Pon sábanas bonitas y un libro en la cama

Esto funciona siempre.

@SamDiss

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

14 Nov 00:55

Unsure Of Best Medium Choice, Black Hammer Gets TV And Movie Deal At Legendary

by press@theouthousers.com (Tim Midura)
Unsure Of Best Medium Choice, Black Hammer Gets TV And Movie Deal At Legendary

To get their monies worth, it'll probably end up both.

Source: The New York Times

Black Hammer launched two years, which in terms of Hollywood optioning, might as well be the Stone Age. But Legendary Entertainment, a subsidiary of the Chinese conglomerate Wanda Group, has optioned the comic for both TV and film.

Ten years ago, Black Hammer and six other superheroes had saved Spiral City from the Anti-God, but in process became trapped in Rockwood, a timeless Twilight Zone-ish town. Shortly after the heroes arrive, Black Hammer dies. In the present, the six heroes live on Black Hammer farm with very little hope of ever escaping Rockwood.

The main Black Hammer series is written by Jeff Lemire with art by Dean Ormston. Three mini-series have been released set in the same universe (Sherlock Frankenstein and the Legion of Evil with art by David RubínDoctor Star and the Kingdom of Lost Tomorrows with art by Max Fiumara, and The Quantum Age with art by Wilfredo Torres) allowing Lemire to flesh out the universe and giving Hollywood more story to work with.

Nick Pepper, the president of Legendary Television Studios, said:

The way he mapped out the universe, and all the time periods, for me, it feels like something very special there.

So there you have it. Black Hammer is something special. Expect various iterations on both TV and in theaters.



Written or Contributed by Tim Midura


13 Nov 18:29

Paasilinna, autor galego

by @cequelinhos

Arto Paasilinna.

César Lorenzo Gil.

O escritor finlandés Arto Paasilinna morreu hai un mes aos 76 anos. Non visitou Galicia mais a súa relación coas nosas letras é especial. A súa obra foi a primeira de lingua finesa que se publicou en galego. Isto permitiu crear unha comunidade de lectores e admiradores do escritor escandinavo como membro da biblioteca galega.

O bosque dos raposos aforcados é o primeiro e un dos últimos libros publicado por Rinoceronte Editora, selo especializado en traducións. “Coñecín a Paasilinna pola versión castelá d’O ano da lebre, publicada por Ediciones de la Torre en 1998″, recorda o director da editorial, Moisés Barcia. “A partir de aí, merquei varios dos seus títulos publicados en italiano pola editorial Iperborea, especializada en literatura nórdica, e foi cando coñecín, entre outras obras, O bosque dos raposos aforcados e O muiñeiro ouveador, ambas obras publicámolas en 2005 e 2007, respectivamente. Estas foron as que máis me gustaron do autor, e o feito de contarmos cun tradutor capaz de vertelas directamente ao galego deunos o impulso definitivo. O feito de que O bosque dos raposos aforcados fose o primeiro título publicado por Rinoceronte dá unha idea da aposta que supoñía Paasilinna para nós”.

Tanto é así que o “estilo Paasilinna” se converteu nun símbolo do que quería conseguir o catálogo de Rinoceronte. “En efecto, queriamos que Rinoceronte ofrecese unha aposta novidosa e de calidade”, subliña Barcia, “e grazas á nosa edición d’O bosque dos raposos aforcados moita xente en Galicia (e algunha en Portugal) leu por primeira vez literatura finlandesa e descubriu que lle gustaba. Ao final era posible publicar e vender cun modesto éxito obras internacionais máis alá de todo o que nos chega do ámbito anglosaxón, aínda que tamén cómpre sinalar que non todos os autores publicados por Rinoceronte tiveron o éxito de Paasilinna, nin os outros libros do autor tiveron o éxito d’O bosque dos raposos aforcados. Paasilinna era un exemplo do que nos gustaría ofrecer, e non sempre conseguimos”.

A pesar de que o éxito de Paasilinna no mercado galego é irregular, o finés é o nome de maior éxito do catálogo de Rinoceronte. “O bosque dos raposos aforcados é a obra máis exitosa de Paasilinna, xa que se veu reimprimindo ininterrrompidamente dende a súa publicación en 2005 e recentemente acaba de ser obxecto dunha reedición. Aínda así, as vendas totais que acadou este “best-seller” foron duns 3.000 exemplares en 13 anos, o que dá unha idea da modestia e cativeza das nosas cifras. É un libro ó que lle temos moito cariño na editorial, porque nel conflúen o aprecio do editor, da crítica e dos lectores. O segundo libro de Paasilinna que publicamos, O muiñeiro ouveador, funcionou de maneira moito máis discreta”.

Ese tradutor que foi cómplice de Barcia na aterraxe de Paasilinna á literatura galega é Tomás González Ahola. “Finlandia é un país que coida moitísimo os seus escritores e artistas”, comenta. “Para eles, teren literatos internacionais como Paasilinna é motivo de orgullo nacional. Porén, tamén é certo que el sempre foi un escritor un bocado incómodo que non acabou de estar ben visto por certa parte da poboación. As súas caricaturas da sociedade finlandesa, a súa crítica á perfección de reloxo suízo coa que supostamente está artellada, valéronlle tamén algúns detractores. Isto amplificouse un pouco algo antes do ictus que sufriu en 2009, cando comezou a acusar un comportamento se cabe máis antisocial do que era habitual nel. Detivérono por conducir en dirección contraria, aparecía bastante bébedo en eventos públicos, etc. Porén, fóra destas anécdotas e da envexa inherente ao éxito, era todo un orgullo nacional”.

Detalle da imaxe da capa da edición de Rinoceronte.

Ahola descoñece con certeza se o escritor era consciente de que existían obras súas traducidas ao galego aínda que pensa que si, xa que os exemplares de Rinoceronte están expostos na biblioteca Akateeminen de Helsinki, a máis importante da cidade.

Para Barcia, pódese atopar un elo común entre Finlandia e Galicia polo que o lectorado galego se pode identificar con Paasilinna, a natureza. Mais non por analoxía senón por desemellanza. “O amor pola natureza que se sente en Finlandia (e que se reproduce á perfección nos libros de Paasilinna, protagonizados a miúdo por unha persoa que foxe da cidade para refuxiarse nos bosques e nos lagos) non se pode comparar nin remotamente co maltrato de que é vítima aquí a paisaxe, e que converteu o noso país nun eucaliptal. Hai que lembrar que o propio Paasilinna foi, entre outros moitos oficios, gardabosque”.

Ambas culturas están ben afastadas, tanto xeográfica como lingüisticamente. ” A lingua finlandesa é extremadamente complexa, e moi diferente da galega”, explica Ahola. “Hai que facer moito choio na sintaxe, pois a da lingua de orixe é moi plana e simple, case sen subordinación, e unha tradución literal resulta estraña. Pero quizais o máis complexo de todo é o nivel léxico. O finlandés é unha lingua moi rica en determinados termos, especialmente os relacionados co son. Debe de ser cousa da soidade e o silencio dos bosques e os lagos, pero cada renxido, cada estralo, cada murmurio, sexa de animais, regatos ou árbores, ten un termo concreto cuxa fonética recorda precisamente a ese son. Hai veces que pasas media hora perante unha soa palabra até que te ves forzado a transformar toda a frase para tentar non perder os matices”.

Rinoceronte publicou hai unhas semanas O ano da lebre. “Estamos pensando en publicar unha novela gráfica baseada n’O bosque dos raposos aforcados“, adianta Moisés Barcia.

Esplanadi, outro experimento da factoría Rinoceronte

Como dixemos, Paasilinna foi a punta de lanza das letras finesas na biblioteca galega. Mais afortunadamente co tempo foron incorporándose outros nomes das letras finesas á biblioteca galega, non só a través de Rinoceronte senón tamén en selos como Urco, onde publicou Pasi Ilmari Jääskeläinen, por exemplo, un dos autores favoritos do tradutor Tomás González Ahola.
Para Ahola, hai outros nomes que merecerían formar parte das letras galegas. “Tommi Kinnunen é un autor no que hai que ter o ollo posto, está a ter moitísimo éxito polo mundo adiante. Finlandia ten unha literatura moi nova e moi viva, froito dunha xeración (a dos 70 e 80) extremadamente ben formada e dun sistema editorial pequeno pero moi forte e profesionalizado (nada que ver co noso). Alén diso, o goberno do país promove a exportación de literatura grazas a axudas para editoriais estranxeira, bolsas de residencia para tradutores (eu mesmo gocei dunha hai dous anos para traballar no Kalevala) e toda unha serie de facilidades para se visibilizar fóra das súas fronteiras”.
Tanto nivel ten a literatura finesa que Moisés Barcia está a preparar o lanzamento dun novo selo editorial, Esplanadi, que publicará anualmente entre seis e oito títulos en galego e castelán. É a primeira experiencia deste tipo na industria editorial galega aínda que se suma ao interese pola literatura nórdica dalgunhas outras editoras peninsulares.
12 Nov 02:14

Bendito Nopal (y la importancia de las salsas)

by Xose Ramos
Una taquería más en Vigo. Se llama Bendito Nopal. Y está en el centro, en el Mercado del Progreso. Para los apasionados del taco, dadle una visita y a ver que tal os gusta.


Bendito Nopal (http://facebook.com/BenditoNopalVigo/)
Rúa Ronda de Don Bosco, 41
36202 Vigo
Pontevedra

A mi me parece interesante, por algo que ya comenté con otro sitio: te ofrece la opción de pedir los tacos sueltos (y también de 3 en 3). Como ya comenté yo prefiero la liberta de montarte mi propio pedido de tacos. Las opciones:

  • Dentro de los clásicos: Bistec, Carnitas, Cochinita pibil, Campechano (ternera y chorizo) 
  • Como novedades: Pescado, “Camarón” (langostino), Calamares
  • Veganos: Nopal, Jamaica, ...
  • También quesadillas, nachos. Y cervezas, tequilas y mezcales (muy buena variedad y calidad en tequilas y mezcales). 

Y un punto muy importante... las salsas. Ofrecen varias salsas que preparan ellos mismos y tienen bastante variedad: de 3 chiles, de 5 chiles, tamarindo, habanero, salsa macha, ... Con muy buena sazón y las que son picosas son picosas (como tiene que ser). 

Y ahora explico porque son tan importantes las salsas. Para los que sois mexicanos o habéis estado por allá frecuentemente, no hace falta deciros nada. Y si no conocéis esto, os lo explico yo.

En México la salsa no es algo accesorio a la hora de los tacos. Es fundamental. Una de las cosas que llama mucho la atención cuando uno escucha las recomendaciones de los mexicanos es que cuando hablan de un lugar de tacos es habitual que comenten “lo famoso son las salsas”, “merece la pena por las salsas”. Muchas taquerías son famosas por sus salsas.

Y no sólo eso: el hacer salsa es un arte fundamental de cualquier mexicano.  Casi todos los mexicanos se enorgullecen de hacer salsa o tienen pasión por una salsa que hace alguien en su familia. Y no es extraño que en las fiestas cada uno traiga su salsa propia y que luego se comparen unas con otras.

Y estaréis pensando ¿que más hay que la salsa verde y la salsa roja? Pues es que el mundo de la salsa es amplísimo. No existe una receta única de salsa verde o de salsa roja. Hay mil alternativas y cada uno las hace diferente: pueden llevar toda variedad de chiles, con diferentes sabores y tipos de picor, hay salsas verdes que son de color rojizo (porque tienen tanto chile, que el verde del tomate acaba siendo superado por el rojo del chile), hay salsas con aguacate, hay salsas hechas con chile fresco, otras hechas con chile seco, con especies, con insectos, con carne ... La salsa en México es todo un mundo.

Y en la gastronomía mexicana, sobre todo en cuanto a nivel de tacos, la salsa es sustancial para compensar el sabor de la carne o el queso (que por si solos serían o bien muy secos o muy grasos). La salsa es la que aporta la acidez y frescura a los tacos grasos, y da jugosidad a los tacos secos. (Y aporta vitaminas y minerales: eh, el tomate, el chile tienen un buen de vitaminas).

El problema es que es un poco díficil convencer al consumidor gallego de que la salsa es sustancial al taco: por un lado aquí la gente suele pensar que ponerle salsa a la carne es matarle el sabor (anque como he dicho, las salsas mexicanas no son grasas y son frescas) y por otro lado son muy reacios al picor. Sobre esto último yo les diría que no hace falta ponerse mucha salsa, sólo la que uno aguante, y por otro lado, el picante se va batante rápido con la comida.  (Y nadie se muere por el picante, se acostumbra uno rápido).
Y por supuesto aprovecho para poner un video de Yuri de Gortari, que siempre estoy deseando hacerlo: 

08 Nov 21:28

Reseña: Great Western Trail: la ruta del ganado

by Muevecubos
Reseña: Great Western Trail: la ruta del ganado

Nos vamos a América, siglo XIX, la dura vida del cowboy. Tenemos que trasladar el ganado desde Texas hasta Kansas City donde gracias al ferrocarril lo podremos mandar a otras ciudades del continente. Pero la travesía no será fácil, desierto, montañas, las tribus de indios... Menos mal que atraídos por el movimiento cada vez más comercios se ponen en nuestro camino para poder hacer más llevadero nuestro viaje.

¿Cómo jugar a Great Western Trail?

Great Western Trail es un juego de gestión de mano en el que deberemos ir moviendo nuestro peón desde Texas hasta Kansas City. Para hacerlo disponemos de un número determinados de pasos (que podemos aumentar) y nosotros decidimos donde nos paramos y que ruta tomamos.

Reseña: Great Western Trail: la ruta del ganado

Hay edificios neutrales para detenerse pero también lo podremos hacer en edificios construidos por nosotros o si no nos queda más remedio en un edificio de un oponente. Estos edificios nos permitirán vender ganado, comprarlo, contratar trabajadores, mejorar nuestra ruta ferroviaria, tratar con los indios, construir edificios etc.

Al llegar a Kansas deberemos enviar todo el ganado que hemos conseguido llevar. Nos interesa que sea ganado de distintos colores y con valores cuanto más elevados mejor para poder conseguir más dinero y poder llegar más lejos.

Y vuelta a empezar. A medida que el juego avanza seremos capaces de mejorar nuestras habilidades y con suerte de ir consiguiendo hacer envíos más importantes. El tablero se irá llenando de edificios hasta que al llegar al final del mercado de trabajadores se dispare el final de la partida.

Reseña: Great Western Trail: la ruta del ganado

En este momento puntuaremos por varias categorías: edificios construidos, ganado que hayamos comprado, ciudades a las que hayamos enviado, estaciones que controlemos, contratos cumplidos etc.

El jugador con más puntos será el mejor cowboy y por lo tanto el ganador.

Opinión de Great Western Trail

Great Western Trail es el juego de Alexander Pfister mejor valorado por los usuarios de la Board Game Geek y con razón. A pesar de que la compra y venta de ganado es el camino obligatorio que debemos seguir el juego nos permite perseguir distintos objetivos o combinarlos a placer.

Quizás optemos por construir edificios entorpeciendo las ruta a los demás o por conseguir tantos maquinistas como podamos para hacer llegar nuestra locomotora lo más lejos posible.

Reseña: Great Western Trail: la ruta del ganado

El juego viene con muchas rejugabilidad. Por un lado la distribución de edificios comunes que puede cambiar mucho el flujo de juego, por otro los edificios que podemos construir tienen dos caras con habilidades distintas.

Aunque podemos centrarnos en nuestra estrategia debemos estar pendientes de nuestros rivales para que no nos pillen desprevenidos. Es importante saber si un jugador está corriendo acelerando el ritmo de partida o intentando sacar más puntos por cada vuelta.

A su vez debemos planificar muy bien nuestras acciones y tempo para situarnos en la mejor posición posible para poder realizar ciertas acciones.

Veredicto

Great Western Trail fue el juego que confirmó a Alexander Pfister como uno de los autores a seguir por los fans de los eurogames. Fue Mombasa el que lo puso en el radar pero sin duda Great Western ha sido el que lo ha consagrado.

Reseña: Great Western Trail: la ruta del ganado

La combinación de mecánicas, y los múltiples niveles de personalización mediante las acciones que desbloqueamos de nuestro tablero personal harán que los jugadores amantes de la estrategia disfruten como enanos.

Reseña: Great Western Trail: la ruta del ganado

Juegos similares a Great Western Trail

Blackout Honk Kong presentado recientemente en la feria de Essen tiene elementos característicos de sus diseños con tablero personalizable y en este caso combinando con una mecánica de selección de acciones muy parecida a Mombasa.

Heaven & Ale es un juego que tiene menos capas de complejidad pero que también tiene una especie de rondel en el que los jugadores tiene que irse moviendo aunque en el Great Western salvo edificios concretos no es vital llegar a ellos antes que nuestros rivales.

Great Western Trail es un juego de dos a cuatro jugadores de gestión de mano en el que deberemos optimizar nuestros viajes de ganado desde Texas hasta Kansas mejorando ganado, construyendo edificios y contratando trabajadores para ser más eficientes. Solo combinando estas estrategias o ejecutando una de ellas a la perfección conseguiremos alzarnos con la victoria.
03 Nov 01:46

Que hai que facer para que o primeiro parque de atracións de Europa non caia a cachos tras un novo derrubamento?

by Redacción

O Parque do Pasatempo de Betanzos, o primeiro parque destas características en Europa, segue morrendo paseniñamente sen que se faga nada. Hai uns días...

O artigo Que hai que facer para que o primeiro parque de atracións de Europa non caia a cachos tras un novo derrubamento? publicouse primeiro en Historia de Galicia.

02 Nov 18:31

Ganadores de los Premios del XXIV Salón del Manga de Barcelona

by Jordi T. Pardo

Ya se conocen los ganadores de los premios del XXIII Salón del Manga de Barcelona. Los nominados fueron escogidos por profesionales y aficionados mediante votaciones en la web de Ficomic. El resultado fue una lista con lo más destacado del mundo del anime y el manga que se ha visto y publicado en España entre septiembre de 2016 y agosto de 2018. Cabe recordar que estos premios no tienen dotación económica. Pasamos sin más dilación a reflejar la lista de ganadores de esta edición en la que como siempre nos podemos encontrar con alguna sorpresa.

Categorías de manga

MEJOR SHONEN

My Hero Academia (Planeta Cómic)
Radiant (Letrablanka Editorial)
The Promised Neverland (Norma Editorial)


MEJOR SHOJO

Yona, princesa del amanecer (Norma Editorial)
Cardcaptor Sakura: Clear Card Arc (Norma Editorial)
Last game (Norma Editorial)


MEJOR SEINEN

Maximum Berserk (Panini Manga)
Atelier of Witch Hat (Milky Way Ediciones)
Akame ga kill (Norma Editorial)


MEJOR JOSEI

Hiso hiso – Susurros (Planeta Cómic)
Mi experiencia lesbiana con la soledad (Fandogamia Editorial)
Aula demoníaca (Tomodomo Ediciones)
Servamp (ECC Ediciones)


MEJOR KODOMO

Yo-kai Watch (Norma Editorial)
Pokemon X·Y (Norma Editorial)
Animal crossing (Norma Editorial)


MEJOR MANGA ESPAÑOL

5 Elementos (Jesulink)
Dorita (Fandogamia Editorial)
Arashiyama, la montaña de los deseos (Norma Editorial)


MEJOR FANZINE

Canuto (Pete Art)
¡Déjame dormir! (Pussycrazy)
Sisterhood, the adventures of Bamba and Rocco (Bamidala)

Categorías de anime

MEJOR SERIE DE ANIME

JoJo’s Bizarre Adventure (Selecta Visión)
Ataque a los Titanes 3 (Selecta Visión)
Dragon Ball Super (Selecta Visión)


MEJOR PELÍCULA DE ANIME

A silent voice (Selecta Visión)
Night is short, walk on girl (Selecta Visión)
Your name (Selecta Visión)

MEJOR PELÍCULA LIVE-ACTION

JoJo’s Bizarre Adventure: Diamond Is Unbreakable (Selecta Visión)


SALON_MANGA_XXIV

31 Oct 14:18

“A repressom nom funciona quando há umha força coletiva potente”

by charo lopes

charo lopes

No passado 7 de setembro Maria Osório saía à rua após cinco anos e sete meses em prisom.
Rebobinamos: 5 de dezembro de 2011. Havia umha ceia no centro social Mádia Leva. Maria marchou cedo, mas essa noite nom chegou a casa. O juiz da Audiência Nacional Eloy Velasco decretava prisom preventiva.
Em fevereiro de 2013 sai em liberdade provisória, esperando julgamento na rua. Quatro meses depois, em junho de 2013, senta no banco da audiência nacional, juntamente com Antom Santos, Teto Fialhega e Edu Vigo. Imputavam-lhe pertença a organizaçom terrorista e falsificaçom de documentos. A condenaçom ascendeu a 7 anos, 9 meses e 1 dia de prisom revista e transitada finalmente polo Tribunal Supremo em cinco anos e sete meses.
Em maio de 2014 a justiça espanhola emitiu um mandado de busca e apreensom contra ela com vista ao cumprimento da pena da qual tinha completado um ano e três meses em prisom preventiva. Durante mais dum mês Maria permaneceu na clandestinidade “nom chamarei à porta de nengumha prisom”, declarou por video-conferência num ato público em junho de 2014. Umha semana depois era detida em Ponferrada.
Nos cinco anos e sete meses em prisom percorreu os estabelecimentos prisionais de Soto del Real, Brieva, Villabona e Mansilla de las Mulas, todos fora da Galiza. Encetou estudos de psicologia pola UNED, fijo metros e metros de tricot, trocou cartas com centenas de pessoas e mantivo intatos os seus princípios ideológicos.

Qual é a sensaçom de recuperar a liberdade?
Mui gratificante, a primeira vez que sais pola porta e recebes ar, parece com que até as cores sejam diferentes. Sair é como começar do zero. Também os momentos prévios à saída em liberdade som mui intensos, pensar no que vais encontrar fora, e despedir-te de dentro, onde deixei amigas, gente com a que viveste experiências marcantes. Voltar à vida de antes é impossível, e na vida civil depois, és ex-presa; isso marca-te, nom necessariamente como carga negativa, mas como condiçom inegável, ter vivido essa experiência.

charo lopes

Como resumirias esta experiência?
Com muitos matizes, mas no global bem. Entrei com 25 anos, tinha acabado de sair da universidade. E aprendi mais cousas em prisom do que na instituiçom universitária, a muitos níveis e de muitas matérias. Estás numha situaçom de sobrevivência e ali as aparências sobram; a pessoa mostra-se nítida, nom tens nengum tipo de disfarce. Podes passar de certas banalidades que há na rua, certos atrezzos que ali nom servem para nada. Serviu-me para madurar e conhecer-me a mim mesma, passar muitas horas soa serve para a introspeçom e a reflexom, e se te dás bem com a soidade, consegues aturá-lo.
Há experiências más, claro. É a instituiçom mais opaca que existe no estado espanhol, com direitos básicos a serem violados gravemente, situaçons de violência… é verdade isso que para melhor entender a prisom é preciso vivê-la.

"Entrei com 25 anos, tinha acabado de sair da universidade. E aprendi mais cousas em prisom do que na instituiçom universitária, a muitos níveis e de muitas matérias"

De que forma che afetou pessoalmente a prisom?
A sensaçom de reclusom, a perda de liberdade… pode vir a comprometer a tua saúde. Quando estava na preventiva, que é o momento em que mais brincam contigo, tivem os meus altos e baixos, produziu-me um certo desacougo, ansiedade, etc. E se nom o consegues controlar, pode trazer problemas. Adaptar-se à instituiçom, ao corpo custa-lhe. Sobretudo, nos veraos, encerrar-me na cela, com o calor, ou certas épocas sinaladas, como o Natal…, mas acabas por adotar umha rotina e por virares mais forte ao superares essas adversidades. Nom quero minimizar os efeitos da prisom, mas também nom dramatizá-la.

O que dirias do sistema penitenciário espanhol?
É umha instituiçom total, castradora, repressiva, que absorve a pessoa por completo; nom é apenas a reclusom, mas o furtar das ferramentas para o desenvolvimento do indivíduo, de cozinhar a ir ao médico; inabilita como civil. E finalmente, umha pessoa que nom pode estar a manufaturar, a fazer cousas, atrofia-se também psicologicamente. Ademais é um lugar de constantes violaçons de direitos. No melhor dos casos serve para enlatar gente ali, com a cumplicidade da sociedade. Cumpre luitar contra a prisom, e ademais, visibilizar a condiçom de classe na populaçom reclusa, as presas som fruto da desigualdade social, na sua ampla maioria acabam aí por uma questom económica.

Que estratégias empregaste para suportá-lo?
Estar ali, estando o menos possível. Estava agarrada às minhas cousas, a leitura, o desporto e o bom humor. Ali é complicado ver faces de felicidade, campa muito a desesperança, há muita gente sem família… cumpre ter muita paciência, nom validar certas ofensas por parte das colegas, entender as circunstâncias e fechar os olhos.

“Nom é apenas a reclusom, mas o furtar das ferramentas para o desenvolvimento do indivíduo, de cozinhar a ir ao médico; inabilita como civil"

charo lopes

Para além de estarem confinadas, para as presas, a prisom também tem um efeito intimidatório importante na hora de criar medo e paralisar o ativismo, achas que a repressom funciona?

No nosso caso nom foi umha repressom desmedida quanto ao número de pessoas presas, talvez julgassem que o «problema» podia ser resolvido assim.

Parece-me que o medo obedece a que as pessoas tenhem um interesse individual que querem preservar; algo que proteger. Há é que ver o que é isso que se protege, e tentar avaliar os riscos reais, para saber se isso é racional ou nom. O ser humano é funcional, quando vê umha ameaça, foge; protege o próprio corpo. O problema é quando nom se calcula bem a defesa em relaçom à ameaça. Cumpre entender o global da situaçom, compreender o que se passa e colocar o foco no coletivo. Para mim o sucesso da repressom é o triunfo do individual sobre o coletivo, quando a repressom nom funciona é porque houvo umha força coletiva potente.

 

 

Como vês a situaçom dos demais presos independentistas?
A sua situaçom é dependente do coletivo de fora para que as suas reivindicaçons, que agora passam pola repatriaçom e reagrupamento, se materializem. Estamos num momento com todo mui mediatizado polo tema catalám. Mas isso nom nos vai colher se nom temos o nosso horizonte traçado e as nossas demandas específicas acima da mesa. Ademais, considero fundamental dar a conhecer a situaçom dos meus companheiros para além do humanitarismo. A um preso político é necessário que se lhe reconheça a motivaçom e a origem da sua situaçom, que estas pessoas estám presas por defenderem umha ideia, a independência da Galiza.

"No independentismo há que reforçar certos aspetos, fundamentalmente o papel das organizaçons, a luita política, a coordenaçom entre frentes setoriais e a cultura militante"

Levas apenas umhas semanas fora da prisom, mas como vês a rua?
Vimos dum caminho de ter feito muitas cousas boas, e temos acima da mesa cousas boas: nomeadamente umha experiência dilatada, e o respeito de parte do nosso povo, que nos ganhamos em décadas de ativismo de rua e na resistência nas prisons; mas também penso que recuámos em certos âmbitos. Há certas cousas que se deixárom polo caminho que som importantes, por exemplo, nom vejo o tema nacional galego presente na rua; no independentismo há que reforçar certos aspetos, fundamentalmente o papel das organizaçons, a luita política, a coordenaçom entre frentes setoriais e a cultura militante.

Há alguma cousa que che surpreendesse particularmente?
Acabei ainda de chegar, mas tenho a perceçom de que a projeçom pessoal disparou; com as redes sociais parece com que as condutas pessoais tenham vindo a mudar, acho que seja umha espécie de ditadura tecnológica, suponho que para a gente nova deve haver muita pressom. Nesse sentido a evoluçom foi grande.
Vejo, nesta linha, a gente mui centrada no individual, suponho que também ligado ao desemprego; obviamente, e sem ter isto coberto, como te vais dedicar a outras cousas? Mas cumpriria dar saídas coletivas a estes assuntos.

Que planos tens no médio e longo prazo?

charo lopes

Por enquanto vou devagar, especialmente com a proximidade da maternidade. Desde a adolescência, entre os estudos e a militáncia, tivem umha vida pouco doméstica.
Depois, tratarei da questom laboral bem como da reincorporaçom, aos poucos, à militáncia. Saio determinada, com vontade de fazer cousas, mas pouco a pouco.

O conteúdo “A repressom nom funciona quando há umha força coletiva potente” aparece primeiro em Novas da Galiza.

28 Oct 13:57

Alaska y Mario Vaquerizo no son lo que parecen: 40 años tomando el pelo a España

by Víctor Lenore

La figura cultural que mejor encarna los valores ochenteros es Mario Vaquerizo, histrión catódico obsesionado desde la adolescencia por los ochenta. Su actividad –en realidad– consiste en ser él mismo, alguien que no hace nada y, a la vez, se siente capaz de trabajar de todo. Ejerce de tertuliano, presentador, escritor y líder de las Nancys Rubias, un grupo donde canta en 'playback'. La industria publicitaria adora a Vaquerizo; por eso, es omnipresente en las pausas televisivas, ya sea en spots de cerveza, patatas fritas, teléfonos móviles o franquicias de repuestos para coches.

[Víctor Lenore publica el libro 'Espectros de la movida. Por qué odiar los años ochenta'. Adelantamos aquí algunas de sus páginas]

Su filosofía vital puede consultarse en el libro 'Vaquerizismos', donde ofrece una remezcla 'kitsch' del pensamiento warholiano. Con su esquizofrenia habitual, se declara «alérgico a los dogmas», pero, a la vez, presenta un listado de mandamientos donde llama la atención el decimotercero, donde proclama «Serás consumista» (que Vaquerizo no considere esto como un dogma ayuda a hacernos una idea de su posición política y rigor argumental). "Son muchos los que se han dedicado a meternos miedo, el agobio de no gastar, de ahorrar con la única finalidad de querer anularnos, de convertirnos en personas tristes, temerosas por el futuro que se nos viene encima, encerrados todo el día en casa. Eso no se puede consentir", denuncia en su texto. Estamos ante una gran definición de los años ochenta: la plena identificación del consumo con el placer (incluso con la felicidad).

Portada del libro

En el libro, Vaquerizo ilumina involuntariamente conexiones que no resultan tan sencillas de hacer; por ejemplo, explica su devoción por programas como 'Crónicas marcianas', donde Javier Sardá ejercía de jefe de pista de un circo posmodermo rebosante de frikis, debates políticos descerebrados y exhibicionismo travesti. A lo largo de las páginas Vaquerizo despliega sus delirios ideológicos, declarándose a favor de Esperanza Aguirre pero en contra de privatizar la sanidad y afirmando que admira al locutor derechista Federico Jiménez Losantos, pero también al movimiento popular 15M. Como 'fashion victim' declarada, disfruta del "lado kitsch y folclórico de Franco" y de los estilismos de Carmen Polo, Imelda Marcos y Farah Diba. Cumple todos los requisitos del esperpento.

Por supuesto, el pensamiento posmoderno no se define sólo por lo que defiende sino por lo que omite: en su libro no se habla de desahucios ni de rescates bancarios con dinero público ni de la creciente desigualdad provocada por la clase dominante. Resumiendo: no habla nunca de nada que pueda molestar a alguien con poder. Puede sonar exagerado analizar en serio un libro de Vaquerizo, pero su éxito como icono cultural demuestra que hay un porcentaje apreciable de la población que sintoniza con ese estilo alegre y descerebrado de relacionarse con la realidad. Cuando el personaje se viene arriba, llega a decir que «la filosofía de Warhol debería estudiarse en las escuelas». Recuerda un poco a Mugatu, el malo de 'Zoolander', que aspira a una sociedad totalitaria donde se impongan los valores del mundo 'fashion' (un proyecto que no anda tan lejos de realizarse como pueda parecer).

La presencia de Vaquerizo está muy cotizada en espacios de máxima audiencia como Sálvame, El Hormiguero y Levántate All Stars. En realidad, figuras como Antonio de Felipe, Amy Martin y el líder de las Nancys Rubias siempre me hacen recordar una frase de Koma, rapero francés del grupo Sacred Conexxion, procedente del barrio parisino marginado de Barbès. Es corta y contundente: "El sistema ama a la gente que no tiene nada que decir". La industria cultural necesita a 'artistas' inofensivos para llenar las infinitas horas de programación de los medios. Si no disponen de este tipo de personajes, corren el riesgo de que se les cuele alguien proponiendo alternativas o cuestionando cualquier asunto relevante sobre la vida social del país. Mario Vaquerizo, máximo icono de las estrellas «petardas», cumple a las mil maravillas esa función de "hablar sin decir nada". Como explica el escritor reaccionario Juan Manuel de Prada, en el mundo en que vivimos la mejor forma de ser inicuo consiste en ser inocuo.

Las cosas de Alaska

Otro ejemplo son Alaska y Nacho Canut. Procedentes de familias pudientes, Fangoria nunca tuvieron que hacer los tirabuzones políticos de Loquillo, un arribista de barrio centrado en mantener su estatus. Alaska y Canut siempre han demostrado una tremenda coherencia en sus declaraciones, abiertamente prosistema. De hecho, su particular sentido común coincide 100 por 100 con los dogmas neoliberales. En febrero de 2016, desataron una polémica en redes sociales por unas declaraciones donde culpaban de los desahucios a las propias víctimas, ignorando la corrupción del sistema bancario en complicidad con los políticos. Transcribo el fragmento de la entrevista:

Nacho Canut.— Estamos en una época de victimismo y la gente tiene que aprender a ser responsable de sus actos y de sus decisiones económicas y no económicas. Si has decidido meterte en una hipoteca, lo has decidido tú y ¿ahora quieres que el Gobierno venga a sacarte? En fin. Hay que ser responsable.

Alaska.— Deberíamos empezar a pensar que no tenemos en la vida nada seguro.

Nacho Canut.— El trabajo no es para siempre. Si quieres tener cuatro hijos, tenlos, pero después no digas que no tienes dinero porque lo has decidido tú. La gente tiene que empezar a pensar y no mirar siempre al Gobierno cuando les conviene.

La Plataforma de Afectados por la Hipoteca organizó un escrache en una de sus firmas de discos, pero el dúo electrónico nunca se disculpó por las declaraciones ni tampoco las matizó de ninguna manera. Esa actitud los honra en cierta manera, ya que lo que dijeron es lo que siempre han pensado y expresado. La demanda que más rechazo causa a Fangoria es que alguien cuestione el «paraíso» que conocemos como sociedad de consumo.

Habrá quien piense que estamos cuestionando a Fangoria por las ideas que despliegan fuera del escenario, pero son un fiel reflejo de las desarrollan dentro de su proyecto musical. La entrevista de la que sale el fragmento citado sobre las hipotecas tenía como motivo la promoción de su disco 'Canciones para robots románticos'. ¿Qué asuntos trataban las letras? El álbum describe una utopía tecnocrática (distopía, dirán otros) donde la política y los sentimientos humanos no tienen cabida. Seleccionamos unas cuantas respuestas para que se hagan una idea. Alaska abre fuego: "Hoy siguen mandando los sentimientos, las decisiones políticamente correctas que no son las racionales que tomaría un robot: 'Lo siento mucho, pero en este autobús no cabe una persona más'. No puedes entrar y se acabó. Pero es que es una señora con un carrito… Y ahí es donde entramos nosotros".

Sigue Nacho Canut: "¿Crisis de emigrantes? Te dicen que va a venir un millón. Pues en este país no caben y se van a ese otro país porque es el que puede recibirlos. Ese tipo de decisiones frías". Luego Alaska hace una precisión relevante: "Incluso el título encierra una trampa. Es muy visual, pero está mal. Un robot romántico está estropeado. Nosotros no lo queremos, lo resetearíamos". Y cerramos con Canut: "Si fuera un robot te diría: “Usted a este ministerio porque está capacitado para esto, y este partido ahora no y este sí, y no me hablen de izquierdas ni derechas. El problema es que cuando entramos en las ideologías nos enfrentamos a la cultura y a la tradición, que si mi abuelo fue comunista, el mío luchó con Franco… ¿Ustedes quieren que España se gobierne? Pues es imposible que lo hagan seres humanos. Por eso deberíamos dejarle a un robot tomar estas decisiones frías". Si los nuevos partidos de derecha necesitan banda sonora, ya saben dónde pueden buscar.

En este punto, quizá algunos estén recordando los lazos de amistad que unen a Alaska con Esperanza Aguirre (líder del PP madrileño durante décadas) o las colaboraciones en el programa de radio del derechista Federico Jiménez Losantos. No acuso a la cantante de nada, pero tiene sentido preguntarse por qué Olvido Gara (su nombre real) es un personaje tan atractivo para la derecha española. ¿Lo más probable? Tanto al PP como a los gurús mediáticos reaccionarios les conviene un icono moderno para sacudirse cierta imagen rancia, la conexión con los valores del franquismo y un argumentario neoliberal, difícilmente defendible en tiempos de extrema desigualdad. Tanto por su 'look' como por su discurso, Alaska es una coartada perfecta, ni hecha de encargo. Y no estoy diciendo que lo haya buscado, sino que estamos ante una alianza natural.

La circunstancia fortuita de que Alaska pasase su adolescencia rodeada de 'petardos', punkis y politoxicómanos puede habernos despistado, pero sus valores vitales nunca se salieron de los dogmas de la España más tradicional y autoritaria. Jamás le han preocupado ninguno de los problemas sociales que arrastra el país, desde la creciente desigualdad hasta la crisis de la vivienda. Cuando llegó al Ayuntamiento Manuela Carmena, una jueza con querencias izquierdistas, pidió públicamente que no interfiriese en las actividades de los empresarios privados de la noche; básicamente, que no hiciese política. El discurso de Alaska siempre fue una mezcla de las posiciones de la CEOE, el culebrón Dinastía y Cuarto Milenio. Se trata de un personaje tan estereotipado como Bertín Osborne (de ahí seguramente su triunfo en los medios).

'Espectros de la movida' (Akal, 2018) se publicará el 5 de noviembre

27 Oct 20:14

O grupo parlamentar de En Marea en Madrid négase a render contas no plenario

by O Parte

Tomaron un acordo no que din que En Marea non é o espazo que os designou. O grupo parlamentario de

O artigo O grupo parlamentar de En Marea en Madrid négase a render contas no plenario publicouse primeiro en O Parte.

18 Oct 19:55

Santiago(é)Tapas vuelve con novedades

by BenBoInfo

El concurso gastronómico Santiago(é)Tapas llega este año a su undécima edición de 15 de noviembre a 2 de diciembre con varias novedades destinadas a darle nuevos alientos e intentar superar las 34.000 tapas consumidas el año pasado.

Así, y por primera vez, un jurado profesional escogerá las diez tapas que participarán en una gran final que tendrá lugar entre lo 7 y el 9 de diciembre, de tal manera que durante los tres días que dura ese puente de la Constitución el público pueda degustarlas y decantarse por la que más le guste.

Premios

Las tres tapas ganadoras se elegirán sumando las valoraciones del jurado profesional y el voto popular. La primera llevará un premio de 1.000 euros, lo de la segunda será de 500 euros y lo de la tercera será de 500 euros en productos.

Además, el público premiará directamente otras dos tapas con los votos que emita entre lo 15 de noviembre y el 2 de diciembre. La Primera Tapa del Público ganará un premio de 700 euros y la segunda, de 300 euros.

Por otro lado, cualquier persona o colectivo que difunda el concurso a través de Facebook, Twitter, Instagram o Youtube podrá optar al Premio(es)Tapas, dotado con 700 euros, y que tiene como finalidad dar a conocer el concurso a través de las redes sociales.

Producto gallego de calidad

Además de dinamizar el turismo y la hostelería, Santiago(es)Tapas tiene como objetivo promocionar los productos gallegos de calidad. Por eso todas las tapas deberán incluir entre sus ingredientes al menos un producto con denominación o indicación de origen protegida de Galicia.

Precios de las tapas

En esta edición las tapas tendrán un coste que oscilará entre los 1,5 y los 3,5 euros y que puede ser marcado libremente por el establecimiento que lo oferta.

La entrada Santiago(é)Tapas vuelve con novedades aparece primero en BenBo - Revista gastronómica.