Shared posts

02 Nov 03:39

Dorkly Presents The Most Ridiculous Sex Scenes In Comics - Maybe there was something to that "Comics Code Authority" thing.

by Victoria McNally

Screen Shot 2014-10-28 at 5.48.54 PM

Listen, there’s nothing wrong with two consenting adults using their shrinking powers to pleasure one another. But as Dorkly points out, it’s still pretty effin’ weird. And that’s one of the more normal ones… just wait until you see what they did in Buffy Season 8 (and in an arc called “Twilight,” no less—we see what you did there, Dark Horse!)

Are you following The Mary Sue on Twitter, Facebook, Tumblr, Pinterest, & Google +?

02 Nov 03:38

Things We Saw Today: Priorities in Game Development Might Not Be Great for Diversity - Yes, we're still upset about this one.

by Dan Van Winkle

#INeedDiverseGames because pic.twitter.com/ojpmhpAOCa

— ♕ maddy ♕ (@femalevillain) October 7, 2014

“Look at how the feces squish and plop with realistic physics! Hmm? What do you mean by, ‘priorities’?”

CE5T1_Moon_2-580x580

China has a spacecraft currently making a test mission around the Moon to pave the way for a new lunar lander to take samples from the satellite’s surface, and it sent back this awesome picture of the Earth and the Moon together. BFFs. (image via Xinhua News)

  • Billie Piper says she has to call it quits on Rose Tyler at some point, and—NO. I’M NOT LISTENING. LA LA LA. (via Radio Times)
  • A cable TV channel is going to show nothing but Star Wars movies (all six, despite our belief that there are only three), Star Wars documentaries, and specials 24 hours a day for two weeks. I hope you saved up your vacation time and didn’t spend it all on the Simpsons marathon. (via Neatorama)

GremlinsSweater_emma_1024x10241

Do not get this sweater wet, and don’t feed it after midnight. But do go buy it for kind of a lot of money from Mondo. Or pour water on yourself, multiply, and make your new friends share the cost with you. (via Boing Boing)

Are you following The Mary Sue on Twitter, Facebook, Tumblr, Pinterest, & Google +?

02 Nov 03:31

Amy Poehler Quizzes George R.R. Martin On Quotes From His Own Books, Kind Of - "No, that wasn't Hodor. That was Bran trying to get Hodor's attention."

by Victoria McNally

No one will ever top Amy Poehler’s for “best maniacal giggle of all time,” in my humble opinion, but surprisingly George R.R. Martin gives her a run for her money in this segment on last night’s Late Night with Seth Meyers. Also? Poehler’s Dothraki is… well, actually, it’s terrible. But in a good way, at least!

(via Late Night on Twitter)

Are you following The Mary Sue on Twitter, Facebook, Tumblr, Pinterest, & Google +?

02 Nov 03:09

¡Feliz cumpleaños Amarna! Gracias por tantos éxitos y nobleza :)

by Pornoteria

Poco sospechosos somos aquí de hacer la pelota a las actrices que colman la web, se puede contar con los dedos a las que seguimos en Twitter, pero bien es cierto que Amarna Miller es nuestro ojito derecho y sentimos tanta predilección como admiración por ella. Cuando nació La Pornotería no nos podíamos diferenciar de cualquier otra página que se dedicara a destacar el porno de nuestro país, pero en seguida clavamos el ojo en su trabajo. Nos extrañaba mucho que no se compartieran vídeos de ella en webs de este tipo; si bien es cierto que no contaba con muchas escenas, y que al haber realizado la inmensa mayoría fuera de España aquí eran poco conocidas para los que no escarbaban mucho entre tanto material. Incontables veces hemos dicho aquí qué supone Amarna para nosotros como aficionados al porno. Poco a poco estamos haciendo nuestro minusculísimo grano de arena en que algunos de vosotros os intereséis por su trabajo y su figura en general.

Amarna es Amarna quiera o no quiera, porque es diferente lo quiera o no. Es distinta sin propornérselo, se sale de la norma sin intentarlo y destaca entre todo aunque no lo dispusiera así. Por eso y porque es una persona absolutamente deliciosa, queremos felicitarle por su cumpleaños a modo de agradecimiento.

¡FELIZ CUMPLEAÑOS AMARNA!
02 Nov 03:05

Desfachatez

by cequelinhos

En castelán, a desfachatez é un sinónimo coloquial de descaro ou de desvergoña. En galego non temos esta palabra.

A orixe de desfachatez é a palabra do italiano antigo sfacciatezza, que tiña ese mesmo significado no seu tempo. Seguramente chegou ao castelán nos tempos do Imperio dos Austrias, desde os dominios de Nápoles. É por iso porque o portugués fixo unha adaptación, desfaçatez, xa que a maioría dos empréstimos que do castelán pasaron a ese idioma se deron durante a dominación dos Filipes nos séculos XVI e XVII.

Algúns especialistas recomendan adaptar a forma portuguesa á tradición galega mediante o neoloxismo desfazateza ou desfaxateza. Do meu punto de vista, non hai necesidade ningunha de adaptar unha palabra que é facilmente substituíble e que incluso no castelán pertence a un rexistro informal.

A sonoridade da palabra, longa, con fonemas rotundos en castelán: ch, f, z, deparoulle certo éxito na linguaxe televisiva, especialmente en tertulias políticas. E como explicamos noutros artigos, o galego coloquial que se fala nos nosos medios é a cada máis mimético do castelán máis vulgar.

Amais das obvias descaro ou desvergoña, podemos usar as máis cultas insolencia e procacidade. “La desfachatez de Cospedal se agrava tras las últimas detenciones”. “A desvergoña de Cospedal agrávase tras as últimas detencións”.


02 Nov 03:04

Labrego atravesando o Miño na compaña da súa vaca preto de Lugo...



Labrego atravesando o Miño na compaña da súa vaca preto de Lugo no primeiro tercio do século XX

02 Nov 03:04

“Desinformando” sobre o ocorrido no Parlamento galego

by eunonman

O mércores 29 de outubro, algunhas das informacións ofrecidas pola TVG sobre o debate do pleno no Parlamento de Galicia son un auténtico despropósito, pola súa manipulación e engano aos espectadores.

           Para empezar, pola mañá fálase da presunta trama de fraude de subvencións na chamada “operación Zeta”, na que aparece o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, pola súa amizade con Francisco Ramón Pachi de Lucas, considerado pola policía o intermediario ou “conseguidor” entre os empresarios imputados e os dirixentes do PP.

           O voceiro do BNG, Francisco Jorquera, exhibe desde o seu escano unha foto – publicada polo xornal electrónico “eldiario.es” – na que se ve a Feijoo, xunto con Rajoy e outros destacados dirixentes do PP (Rueda e Louzán), compartindo unha xornada de touros en Pontevedra co citado de Lucas (situado á esquerda de Alfonso Rueda):

          O Telexornal mediodía non da absolutamente nada da foto en cuestión.

          O Parlamento tamén debateu sobre a comparecencia nos xulgados do ex-presidente do PP de Lugo, Xosé Luís Iravedra, este xoves 30, por un presunto delito electoral, por trasladar votantes impedidos.

           Así ofreceu a información o Telexornal da TVG:
           En ningún momento se cita que Iravedra é membro do Consello de administración da CRTVG polo PP, e as declaracións de Feijoo contestando a Yolanda Díaz (AGE) refírense só ao funcionamento interno de AGE, completamente fora do contexto das acusacións de Díaz.
           E nada de nada das fotos que ensinou a propia Yolanda Díaz nas que se ve claramente a Iravedra e outros membros do PP de Lugo trasladando á xente en cadeira de rodas a votar ao colexio electoral:
XOÁN A. SOLER
            A meirande parte dos medios (a TVG non, claro), alude á intervención de Feijoo de que non ten “competencias” sobre as monxas dun asilo e que descoñece “se é correcto ou non” levar a votar “a persoas impedidas”. Velaiquí algúns exemplos:
            Finalmente, na sesión da tarde, a oposición pide a dimisión inmediata da Conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, quen asegurou que os implicados na trama das subvencións “enganáronnos a todos” (sic).
          Así o reflicten algúns dos xornais galegos máis importantes:
            O Telexornal serán da TVG non ofreceu nin a máis mínima noticia sobre este asunto.
            Outra mostra da equidade e imparcialidade d@s responsables de informativos da TVG: manipular, ocultar e/ou falsear o que ocorre, e dun xeito especialmente grave ao tratarse do acontecido no Parlamento de Galicia, onde está representada a soberanía popular.

Arquivado en:Mais manipulación, O que non se deu, Versións interesadas Tagged: AGE, Beatriz Mato, carrexo de votantes, Feijóo, Iravedra, operación Zeta, Parlamento de Galicia, PP, trama de subvencións, Xulgados, Yolanda Díaz
02 Nov 03:01

O estraño “silencio” dos medios galegos sobre a Operación Zeta

Por que o trato xornalístico deste caso non é o mesmo que o que se lle deu ao sumario da Operación Pokemon ou Campeón?. Moi poucos xornais galegos abriron este mércores informando dunha trama da que xa coñecían case todos os pormenores a través do sumario.
02 Nov 02:39

O profesor que trouxo a Galicia a froita que sabe a gloria - José Sánchez introduciu hai un século no Rosal o cultivo do mirabel, que só se produce en Galicia e rexións de Francia e Alemaña

by Eduardo Rolland

José Sánchez introduciu hai un século no Rosal o cultivo do mirabel, que só se produce en Galicia e en certas rexións de Francia e Alemaña

O profesor que trouxo a Galicia a froita que sabe a gloria en GCiencia.

02 Nov 01:53

Amy Poehler and friends explain income inequality as adorable cartoon alpacas

by Robyn Pennacchia
Amy Poehler and friends explain income inequality as adorable cartoon alpacas

The problem of income inequality in the United States is no joke. The rich are getting richer and the poor are getting poorer, and the middle class is barely even a thing anymore. However, this Adam McKay-directed short starring Amy Poehler, Maya Rudolph, Sarah Silverman, Billy Eichner and Andy Richter does a pretty good job of using comedy and parody to talk about the root causes of income inequality, all in the palatable, friendly guise of a “My Little Pony” parody, “The Unbelievably Sweet Alpacas.”

In America, as in Alpaca-land, we like to try to believe that anyone who works hard enough can achieve the American dream, Horatio Alger-style. We want to believe that. It’s a useful myth. That way, when people are poor, we can rest on our laurels and smugly say “Well, I guess you just didn’t work hard enough!” We don’t have to feel guilty. We don’t have to feel bad. Even if our own circumstances made it far easier for us to get ahead in life.

It’s not right that a public school in an affluent suburb gets piles of resources and has the ability to give its students a great education, while a public school in a poor area still has books from the Cold War era and crowded classrooms. We can’t say that we are a country that gives its citizens “equal opportunity” when this is the way our world works. It’s not right that everyone doesn’t have the same access to education, or to pretend like there is nothing we can do about it. Because there are definitely things we can do about it. We can raise the minimum wage, we can fight to improve unions, we can tax the rich more. I’m sorry, but it’s more important to provide equal opportunities to American citizens than to let rich people hoard all the money they can get their hands on. It’s a state of emergency, and we need to start recognizing that. We need all hands on deck.

02 Nov 01:51

Danny DeVito is the Antichrist, claims ‘co-prophet’ of the end times

by Robyn Pennacchia
Danny DeVito is the Antichrist, claims ‘co-prophet’ of the end times

In what may sincerely be the best thing I have ever seen in my entire life, William Tapley–the “Third Eagle of the Apocalypse” and “Co-Prophet of the End times”–spends twelve incredibly serious minutes analyzing the One Direction music video for “Steal My Girl,” which he believes was made by the Illuminati and symbolizes their takeover of the Catholic Church.

Starring in this video, along with the One Direction, is the always glorious Danny DeVito. Tapley believes that in this video–and possibly in real life!–Danny DeVito is, in fact, the Antichrist.

And it just gets better from there if you can believe that.

IMPORTANT EVIDENCE CONTAINED HEREIN!

- Danny DeVito refers to the “Tribe of Dan” which is where the Antichrist comes from. Which I think means that my Dad could also be the Antichrist.
- People carrying some knockoff of the Salvador Dali Mae West Lips couch symbolizes the second horseman of the Apocalypse, the “red horse of war.”
- There are three sixes on Danny DeVito’s car’s license plate. Not in order. But they represent the antichrist.
-A lady giving Danny DeVito an apple is like a false prophet giving the antichrist a false eucharist? And maybe it kind of looks like Danny DeVito is eating a eucharist if you look real close and squint your eyes and are completely delusional.
- Danny DeVito gives the One Direction dudes new names, and this symbolizes the Illuminati taking over the Catholic Church.
- The word “inhibition” appears, and all the letters are on balls, and the balls represent beheadings. Because the antichrist is going to behead all the Christians in the end times.
- Sumo wrestlers ALSO represent the antichrist and the false prophet. Because something about yellow paint and the pope.
- Dancing African people represent a pagan takeover of the Catholic Church.
- A monkey symbolizes either EBOLA or Darwinism. Or Satan. One of the three.
- Two ladies show up in the video, and thus turn the One Direction people into the seven headed beast.
- “Steal My Girl” means “Steal My Bride” and the Catholic Church is the Bride of Christ.
- Danny DeVito is short, and so is the antichrist. So there.

OH. By the way. This whole video definitely reminds Tapley of a Satanic Miracle Whip commercial he once saw!

I die. I’m dead. I’d only ever seen Tapley’s Denver Airport videos before, and now I have to take some time out and watch every single one he’s ever done. This is fascinating! I can’t even begin to understand how anyone comes up with these things, but he is definitely my new favorite person ever.

[Dangerous Minds, Christian Nightmares]

02 Nov 00:48

What I've Learned from Working in a Gay Fetish Shop

by Russell Dean Stone

Photo via Wikimedia Commons

I've spent several years working in a sex shop, and have come to realize that there are a few enduring truths to the job. 

First, lesbians are the nicest customers. Without exception. Second, the last people you'd imagine buying a particular item will, without question, always be the first ones to buy that item. Tiny leather thongs bought by hugely overweight men, for example, or adult diapers snapped up by tall, hot, ripped biker men who you really, really wish didn't have a fetish for shitting themselves. Third—and finally—that you must accept that a large portion of your day will be spent fielding prank phone calls and voicemails. 

Of course, there are plenty of other tribes regularly shuffling past my shop, so I thought I'd share some of them with you here.

RUBBER RETIREES
I can now proudly add “expert at freeing old people from rubber suits” to my CV. Jealous? If so, get in touch and cover some of my shifts, because you’re bound to eventually come across one of the many gentlemen who’ve apparently decided that the best way to spend their 70s is writhing around in a rubber diving suit.

Remember that Friends episode where Ross gets himself stuck in those leather trousers? Imagine that, but an entire body, from the loose, gangly neck all the way down to the yellowing toes. I’ve actually cut the same customer out of two different rubber suits, and it doesn’t get any less gross.

FLASHERS
This one’s a real sore point for me, actually. There’s one breed of customer that seems to believe that, because they’ve walked into a fetish store, they suddenly have a license to get their dicks out. The worst are those who come in shopping for cock rings, “forget” what size they need, and flop their chubbies out into their hand for you to judge.

“What do you think, dude?”

I think you need to put that baby mole rat away, dude. I don’t want to see it again. Ever. (Important note: This type isn't to be confused with the guys who start jerking off nonchalantly while browsing the shelves; they’re a whole different— fortunately rarer—genre of creep.)

SAUNA SHOPPERS
These guys are our bread and butter. Popping in for some condoms, lube, and poppers on the way to the sauna of their choice (usually multiple times a week), it seems to be as normal an occurrence to them as, say, buying a pint of milk or stocking up on toilet paper. And good for them: There’s nothing wrong with having sex with multiple partners in a public space.

A sub-genre of the sauna shoppers are the weekend walk-of-shamers—those who turn up on a Sunday morning with the kind of drained, graying face that says, “I’ve spent the past forty-eight hours injecting myself with mephedrone and trying to stay on top of all the cocks waving around my head.”

Those guys make my weekend.

 

Some gentlemen enjoying their leather dog masks. Photo via Flickr user istolethetv

CITY BOYS
These are the guys going to a fetish-themed fancy dress party—or, in some cases, a Torture Garden–style event—for the first time. They’ll tell you repeatedly that they’re “not gay” and that their friend just invited them at the last minute. They’ll also invariably have a roll of 20s stuffed in their pocket, which they’ll use to pay for the most appalling outfit you could ever wear to a fetish club.

Believe me when I tell you that a dog mask, rubber Superman shorts, and a leather apron aren’t going to make you any friends.

THE WHISPERERS
There’s something about sex shops that makes certain people feel like they have to whisper. Granted, it’s probably because most haven’t seen gargantuan metal dildos before, but that doesn’t mean they have to talk to you like they’re cooing a baby to sleep. Look, you’re here to enquire about the best size of plug to insert into your own anus; grow the fuck up and try to talk to me in a proper adult speaking voice.

THE GIGGLERS
I get it, fetish shops are funny—it's all got something to do with sex, and some of it's even shaped like genitals! But customers who duck into the shop purely to snicker at a pair of leather chaps can fuck themselves while wearing a pair.

This is definitely not something that happens in fetish stores. Photo via Flickr

THE LINGERERS
There are customers who love the store so much that they’ll come in and shop for upwards of two hours, like they're stuck in some kind of leather-lined labyrinth. It’s some of these people who are scarred into my retina forever.

For example, I’ll never be able to unsee the bricklayer in frilly panties who spent an entire afternoon trying on rubber. I’ve also witnessed customers shop for an hour, accidentally leave the stuff they’ve purchased in the shop, and then come back in to re-buy it, like they just can't tear themselves away.

OVER-SHARERS
Just to lay down an immediate disclaimer here: I am far from prudish. Obviously. I work in a fetish store. I'm very happy for everyone to do whatever they like as long as it’s consensual.

But you know what? I really don’t need to hear about the time you ruptured your asshole, or the moment you unplugged your butt and ruined the carpet. None of that is going to help me find you what you’re looking for. Be specific. Make it easier for the both of us.

Mind you, when those specifics are questions like, “I want to get fisted but have my hands free—do you have any harnesses that can accommodate a plastic fist?” you do sometimes have to reconsider the professional choices you’ve made.

Follow Russell Dean Stone on Twitter.

02 Nov 00:43

A Dutch Artist Has Shot Twenty Years' Worth of 'Anti-Sartorial' Street Photographs

by Julien Morel

Dutch artist Hans Eijkelboom works through the medium of clothes. Kind of. You might know him from his previous project, 10 Euro Outifts, where he bought—and photographed himself in—32 outfits that cost less than ten euros. His new book, People of the Twenty-First Century, tackles the subject of sartorial decisions once more, only this time he turns his camera outwards. 

Over the course of twenty years (1993–2013), Eijkelboom took to the streets to document tribes of the general public—the everymen and everywomen. But don't make the mistake of thinking he's interested in fashion. "No," he says when we meet up to discuss the book. "I’m interested in people and their desire to shape their identity with attributes.”

In this case, those attributes are clothes and mass trends—be it a mad flush of pink worn across men's chests, a sudden wave of red sailing jackets, or even a sea of orange trilby hats. People in (scarily) similar clothing appear in blocks of 12 in the book, and each "look" was captured in a very short timeframe.

"I worked in the same way from the beginning of the project," says Eijkelboom. "I went to a city, looked for the main street, and tried to find a mass theme, a particular piece of clothing or accessory. Then I began taking photographs. I never worked more than two hours on the same theme." 

There are many "mass themes" in the book, but seeing as the project brings us almost up to the present day, I asked Eijkelboom if he thought there was one defining trend that characterized our modern era. "Message T-shirts," he replies. "I find it interesting that more and more messages appear on clothes. It’s not about attempting to look attractive anymore—rather, it's about saying, directly, 'I'm looking for love.'" He feels the internet is to blame. "Your image in the digital world is more important than the one in the ordinary world.”

It might be objectively hilarious to look at 12 shots of men all in various shades of genital pink, but People of the Twenty-First Century is tender at its heart. Eijkelboom loves people. Normal people—people just going from A to B.

“Compassion and love are the basis of my project," he says. "I am just trying to pose the question we all ask ourselves, which is, Am I an independent individual, or am I simply a product of the culture in which I live?"

Hans Eijkelboom's People of the Twenty-First Century is published by Phaidon. 

02 Nov 00:42

The Town Making the Horrifying Discovery That It's Built Out of Jewish Tombstones

by Kate Samuelson

Tombstones piled up in Brest-Litovsk Fortress. All photos by Debra Brunner. 

Back in May, construction work for a new supermarket began in the center of Brest, a city in Belarus on the border with Poland. In a turn of events that wouldn't seem out of place in a horror film, more than 450 Jewish gravestones have since been discovered in the foundations of the houses that have been demolished to make way for the store.

Central Brest was once home to the Warburg Colony, a housing estate that was built to accommodate Jewish orphans after the First World War. When the Nazis arrived in 1941 the Brest Jews became victims of the Holocaust-ghettoized, moved to camps, and killed.

After the war, with Brest's Jewish community devastated, the Communists set about getting rid of the remnants of Jewish culture in the town. In 1959 they dismantled the Jewish cemetery-one of the oldest and largest in Belarus-and turned it into a sports stadium. As the dismantling process got underway, Communist Party members, along with enterprising locals, recognized the high quality of the headstones and "recycled them." As well as in the foundations of houses, these Jewish graves have since been discovered in the makeup of Brest's road surfaces, pavements, and gardens.

Tombstones at the site of the new supermarket

In May, with diggers churning up the ground to build a new supermarket, more recycled headstones started popping up. Debra Brunner, co-director of the Together Plan, a UK-based charity supporting community empowerment in Eastern Europe and the Former Soviet Union, told me, "I can't even begin to explain what it felt like to actually stand among the graves. Picture a huge mound of freshly dug mud with Jewish headstones coming out at all angles. It was a macabre sight."

It would be impossible to restore the headstones to the cemetery they were stolen from, as the original site is still a sports complex and the particular location of each stone is unknown. At the moment, due to a lack of space and resources, many of the headstones are lying in a pile by the 19th century Brest-Litovsk Fortress, an important Soviet Second World War monument. It is feared that opportunists will try to make money off of these rediscovered headstones by conning unsuspecting visitors to the Fortress into making "charitable donations" toward a fictitious "memorial fund." In their present condition the stones are vulnerable to the weather and to the whims of the public, as they remain freely accessible to passersby.

A digger on the site of the new supermarket

Minsk-based Artur Livshyts, who heads up the Together Plan in Belarus, said that the reaction in Brest to the morbid finds "is mostly a positive one." He said, "The Jewish community care deeply that the stones come to rest in a place dedicated as a memorial, and the wider non-Jewish community generally show concern and really do care for these stones too. Even the builders on the supermarket site stopped work to move the stones to one side and took the time to alert the Jewish community."

Fifteen hundred headstones have been found in Brest over the past six years, with the rate of discovery escalating since work on the supermarket began. Graves are being discovered on an almost daily basis now, and often as many as five men are required to excavate a single one. According to Brunner the stones are "rough to touch but some are in really good condition considering what they have been through."

Brunner told me about her recent trip to Belarus and how "minutes" after arriving she "received a phone call from a local man." This man told her about a farmer who, earlier that day, had been digging in a field in order to erect a new fence and had come across a gravestone lying face down in the ground. He lifted it out of the earth and wiped it down, before quickly realizing that the stone's inscription was in Hebrew," she said.

Tombstones piled up in Brest-Litovsk Fortress

"We went to collect it in a van and moved it to a safe storage site. The members of the Brest Jewish community who came to help us unload the headstone were deeply concerned about the welfare of the stone-the delicacy and care of the unloading process showed us how much it meant to them."

Belarusian native Regina Simonenko is the go-to woman when a new headstone is discovered. Head of the Holocaust Center in Brest, Simonenko arranges the pickup driver every time there is a new find. "Each headstone tells a story," she told me. "One headstone was found in the garden of a village house. It had been used to grind flour and a hole had been worked into it over the years. Another grave we found recently was dedicated to a woman named Golda. It was badly damaged and the dates of her life were missing, but there were clear tracings of gold in the engraving of her name."

Simonenko and the Together Plan hope to create a memorial out of the headstones "so they won't be used for anything else in the future," or at least to construct a protective fence to secure the graves preserved by the fortress. So far, the Together Plan has managed to pay for 400 headstones to be carefully relocated. But until more money is raised, the ultimate fate of the stones remains unclear.

Follow Kate Samuelson on Twitter.

02 Nov 00:04

Guide to the Races of Star Wars

by rorgy
georgelucasfan1 here. I was a little boy in 1979 when Episode 3 The New Home came out. These films and shows have been a big part of my life. And I would like to share with you my Star Warms knowledge. So step into my Millionaire Falcon, as we take a...... 'warp tour'... of these alien races that lived in this galaxy far, far ago.
Neil Cicierega's Guide to the Races of Star Wars
31 Oct 16:04

June Palmer

by caveman78










31 Oct 16:04

June Palmer

by caveman78










31 Oct 16:04

June Palmer

by caveman78





30 Oct 23:37

Esas locas, locas ideas

by Isaac Hernández
¿Os he hablado alguna vez de Los Caballeros de la Mesa del Comedor?

portada.jpg

Los caballeros de la Mesa del Comedor son unos persnajes que nacieron como una tira cómica de relleno en una publicación dedicada al rol en 1991 y que acabaron conviirtiéndose en una serie de cómics que aún hoy contiuna publicándose.


La serie era la típica publicación realizada por un fan para los fans


MIRADOR-1.jpg


Una serie destinada a un público minoritario basada en los lugares comunes de la afición rolera.


MIRADOR-2.jpg


Con situaciones que cualquiera que haya jugado a juegos de fantasía sabe reconocer

VAMPIRO.jpg

en resumen, la típica serie en blanco y negro con mucho sentido del humor....

MAGIC-1.jpg


...que hace un tipo que sabe más de usar el photohop y que dedica más tiempo a las narices que a los pies de sus personajes...

MAGIC-2.jpg

....y que por alguna razón funciona a pesar de reforzar la situación de minoría de sus aficionados.

MAGIC-3.jpg


Pero el motor principal de la serie, sin duda alguna, son las ideas descabelladas que pasan por las cabezas de los jugadores

VACA-1.jpg


y que rompen con cualquier lógica que haya podido establecer el director de juego

VACA-2.jpg
 

Y en el que el uso de las reglas, diseñadas para ser herramienta del orden, no sirve más que para aumentar el caos en la partida...
 
GUIJARROS.jpg

Por eso, porque la serie se basa en lo enferma que puede llegar a ser una imaginación bien entrenada como puede ser la de un jugador de ro, mi tira favorita es esta de ABRIL DE 1997 en la que el personaje de Brian tiene la idea más absurda jamás tenida...

PLATA.jpg
crear medallas que reflejen las acciones exitosas conseguidas por el jugador durante sus partidas...

Sin-título-23.jpg

Una idea tan descabellada que lleva a Sara, la voz de la razón en los primeros números de la serie, a definir la idea como "el mal que has desatado sobre todos nosotros".
 
 
foursquare_badges-100348407-orig.jpg


 y que sólo se incluyó en esta tira de 1997 por lo aburdo que es....

c6d78c6f27bc2e041fd6dcdd3869453d.png


pensar que a nadie le pueda interesar un sistema que básicamente...

RunKeeper-MiRah.jpg


sólo sirve para animar a los usuarios del producto a presumir ante otros usuarios menos diestros, y tenerlos todo el día buscando conseguir nuevas insignias que sacien su vanidad....

4624248273_d9e26da4fd.jpg

 
¡Que idea tan delicisiomente absurda!


achievementlogo.jpg   
30 Oct 18:36

Hablar de la muerte con un café

by Javier Becerra
Mañana abre en A Coruña el primer Death Café de España, un modelo de reunión que pretende romper tabúes para ver la vida de modo positivo
30 Oct 18:30

Monster Mash: bailando el himno de Halloween

by Jose Viruete

En España, Halloween significa, básicamente, dos cosas: especiales en todo programa, blog o podcast que se precie (incluido Gran Hermano) y el debate sobre celebrar fiestas extranjeras. Debate baladí, porque con todo, hemos adaptado la celebración a nuestra cultura: aquí los niños no vienen a pedir caramelos: piden dinero, directamente. Y qué decir de las fiestas en bares y discotecas: ¡cualquier excusa para beber y drogarnos como cosacos es bienvenida!

Clipboard01

La señalada fecha ha calado a base de ser sometidos por la cultura pop americana: no hay serie de TV que no tenga su episodio de noche de brujas. De las películas ni hablemos. ¿Y cual es la canción que suena siempre en esas circunstancias? El gigantesco Monster Mash, el hit terrorífico por excelencia y el himno pop de la fiesta, como el Jingle Bell Rocks lo es de la navidad o el Un año más de Mecano de la nochevieja (¡glups!). ¿Celebrar Halloween escuchando a Fito? Aquí lo vais a ver y a sufrir.

Pinche aquí para ver el vídeo

El Monster Mash de Bobby Pickett nace no con ganas de explotar explícitamente esta la noche del 31 de Octubre, sino más bien un par de modas que pegaban fuerte en el momento de su grabación…Por un lado la moda del “Mash”, la patata aplastada un baile que arrasó entre la juventud de la época y que tan bien bailaba Ricky Lee en el Hairspray original. Fueron varios los hits que hablaban de este baile, pero el más celebrado fue Bobby Dee.  Aquí claro está, casi todos estos hits son poco recordados salvo por los rockers más recalcitrantes.

Pero está claro que no hay nada en bailar aplastando patatas que guarde especial relación con la noche de brujas. Si al menos aplastaran calabazas. Pero no. La otra moda que Pickett aprovechó fue la de los Monstruos. Hemos hablado de esto hace poco en Campamento Krypton: con la llegada de la TV, las películas de monstruos clásicas cobraron nueva vida. Los filmes de Drácula, Frankestein y compañía que ya tenían sus buenos 15 años en la época, fueron repetidos una y otra vez en las cadenas locales, presentados por socarrones anfitriones disfrazados de enterradores, mad doctors, youtubers y profesiones igualmente terroríficas. Y lo petaban entre los chavalicos.

En breve, los críos tenían a su disposición la revista Famous Monsters of Filmland. Y si por navidad te traían una de las legendarias maquetas de Aurora lo flipabas. Boris Karloff volvía a ser popular y se convirtió en presencia habitual en TV. Y resulta que el amigo Picket clavaba su voz.

Por lo visto, el intérprete, enrolado en un cuarteto vocal, gustaba de improvisar algunas palabras imitando a Karloff, durante una versión para regocijo de los asistentes. Pronto, un colega suyo, propietario de un estudio, le animó a escribir un tema en el que aprovechara la moda monstruosa y cantara imitando al tétrico actor. Los discos de imitación siempre tuvieron su mercado: mientras se vendían discos, claro. Incluso aquí: recuerden aquello de Oh genio Dalí o, más adelante, el ya inmortal Amatoma de ese súper grupo que fue Lucas y sus Janders.

monstermash489

Aunque Pickett se resistió durante un tiempo, la premura económica le obligó a acceder a la petición de su amigo, y en tres horas se cascó este rock’n’roll, en el que aprovechaba para fusionar esas dos modas. En dos días el single y su cara B estaba registrado y estaba listo para hacerles ganar unas perrillas. En principio era una gilicanción, pero trascendió su condición. Cuatro acordes, unos efectos de sonido y una letra que bien hubiera firmado Forrest J. Ackerman. Simple, fresco y divertido. 3 minutos de perfección pop.

Lo que no sabían es que, gracias a ese tema, podría vivir de las rentas durante el resto de su vida. Según se acercaba Halloween, las ventas subían, hasta llegar al nº1 coincidiendo con la semana de la fiesta. En años posteriores, el single volvió a entrar en las listas, tanto en EEUU como en Reino Unido. Las ventas se estiman en superiores a los cuatro millones de copias. Casi na.

goolies

Si leéis esta página con regularidad, sabéis nuestra obsesión por diseccionar las cosas que nos apasionan, aunque sean cosas como un simple tema. Hoy no vamos a hacer una excepción: la letra del tema es cojonuda y me apetece comentarla con vosotros.

I was working in the lab, late one night

When my eyes beheld an eerie sight

For my monster from his slab, began to rise

And suddenly to my surprise

Picket comienza el tema con la voz de Karloff, narrando como está experimentando en su laboratorio con un proto-rap terrorífico que se adelantaba en décadas el de Vincent Price en Thriller. En realidad, al amigo Boris se le identificaba más como criatura que como científico: de existir redes sociales, los fans se echarían encima del cantante. Pero como no había, y en aquella época a los adultos no les iba la vida en defender o atacar frikadas, pues no pasó nada.

He did the mash, he did the monster mash

The monster mash, it was a graveyard smash

He did the mash, it caught on in a flash

He did the mash, he did the monster mash

El doctor, al dar vida a su criatura, se sorprende al comprobar que lo que quiere hacer su monstruo es… ¡bailar! ¡Bailar la patata aplastada, el “mash” de los “monsters”! El cantante describe como el baile como fue “un éxito en el cementerio” y se puso de moda prácticamente de un día para otro. ¡Ay, esta loca juventud de 800 años de edad!

From my laboratory in the castle east

To the master bedroom where the vampires feast

The ghouls all came from their humble abodes

To get a jolt from my electrodes

Las siguientes dos estrofas son las más dulces para los fans del horror, al comprobar como vampiros, gules y momias se unen a la fiesta y al baile a base de descargas eléctricas.

The zombies were having fun, The party had just begun

The guests included Wolf Man, Dracula and his son

Curiosamente, explica que el Hombre Lobo y Drácula no viven en el mismo castillo: tienen demasiado nivel y estarán todos independizados. El vampiro se planta en la fiesta con… su hijo. ¿Qué hijo? ¿Quién es el hijo de Drácula? Existía, efectivamente, un film llamado El hijo de Drácula… pero en realidad era el mismo  conde de siempre, y el título no era sino un gimmick.  Y es que… ¿pueden los vampiros tener hijos o es adoptado? ¿De dónde sacó Picket esta idea, que no explora durante el resto de la canción? Uno sólo puede soñar con un Conchita y su polígrafo interrogando al vampiro sobre su supuesta paternidad.

 

Tod62

Aunque la respuesta nos la darían Marv Wolfman y Gene Colan en el tebeo de La tumba de Drácula: sí, pueden tenerlo, aunque luego muera asesinado por tus enemigos y Dios lo resucite y los transforme en superhéroe para enfrentarte a ti.

The scene was rockin’, all were digging the sounds

Igor on chains, backed by his baying hounds

The coffin-bangers were about to arrive

With their vocal group, “The Crypt-Kicker Five”

La fiesta estaba a todo trapo, con la presencia de Igor tocando las cadenas. El intérprete aprovecha para colar en la canción con su grupo de acompañamiento los Crypt-Kickers, que quizá podría ser una referencia a los Crickets que acompaña a Buddy Holly. O quizá no.

Me turba también la referencia a los “coffin-bangers”, porque tiene un doble sentido turbador: los que follan en ataúdes, como Arturo e Indhira en su momento. O quizá peor aún: gente que folla con muertos. Existe toda una interpretación sexual de la canción, que yo no comparto, pero que os dejo aquí por si queréis consultarlo.

Out from his coffin, Drac’s voice did ring

Seems he was troubled by just one thing

He opened the lid and shook his fist

And said, “Whatever happened to my Transylvania twist?”

Drácula es representado como un poco tocapelotas: en medio de la fiesta comienza a protesta. ¿El motivo? Se queja de que su baile, el Twist de Transilvania, ha pasado de moda. Efectivamente: cuando el tema fue grabado, era el “mash” el baile de moda, sustituyendo al “twist” que tanto había pegado años atrás, sobre todo en voz de Chubby Checker, y como sucedería después con este mismo baile. El guiño anticipaba el éxito de Land of thousand dances de Wilson Pickett,  que citaba uno tras otro bailes de moda durante los 60. Y otro señor temazo, añado.

Now everything’s cool, Drac’s a part of the band

And my monster mash is the hit of the land

For you, the living, this mash was meant too

When you get to my door, tell them Boris sent you

Pero al final a Drácula se le pasa el cabreo y se une al grupo. Picket nos cuenta que los vivos también podemos bailarlo, y aprovecha para identificarse como “Boris”, por si alguien no había entendido la imitación y no le pillaba la gracia a la canción.

Pero el tema era tan bueno que no hacía falta ni pillarle la gracia. Como hemos dicho, fue un éxito total en su momento, y cada Octubre volvía a vender un quintal de discos, entrando varias veces en las listas en años venideros, cuando la imitación de Karloff ya estaba algo demodé. A estas alturas ya no importaba: era un clásico moderno que tenía que sonar, sí o sí, en tu fiesta de navidad.

MonsterMashMusicFront

La canción ha contado con cincuenta mil versiones posteriores y hoy día es bien posible que hayáis escuchado antes una cover que el original. De hecho, la primera vez que recuerdo escucharla y fijarme en ella fue en la BSO de La divertida noche de los zombies, en voz de un tal The Big O y con una producción bastante 80s que ahora se me antoja bastante espantosa. Y a partir de ahí, decenas de versiones de artistas de todo pelaje:presentadores de la tele, grupos punk, rockabilly… Es lo que tienen los estándars,  que es en lo que se ha convertido. La versión los Misfits es especialmente celebrada, posiblemente la modernización más aceptada. Por suerte, parece que Phil Collins no ha prestado voz al tema.

Pinche aquí para ver el vídeo

Como casi todos los éxitos de la época, contó con un versión en español. En este caso vino de México y por lo que he podido contrastar tampoco tuvo demasiado tirón. Que Monstruo Son de Luis “Vivi” Hernández no tiene imitación de Karloff (lo verían doblado, con lo cual no tenía mucho sentido). Mucho más sosa y con unos infernales coros femeninos que arruinan el tema. Y en España, ni eso, que aquí no teníamos ni día de los muertos. En los 60 y 70 no la conocía ni dios, hasta que los medios, y los Misfits, nos enseñaron a amarla.

En cuanto a Pickett, intentó tirar del éxito del tema algunos años más. Al año siguiente registró Monster Holidays, en la que Drácula y compañía celebran las navidades y que es EXACTAMENTE LA MISMA CANCIÓN. A su lado, AC/DC o Modern Talking son un dechado de creatividad que ni el Zappa ése. De hecho, el LP que grabó para capitalizar el disco contaba con 10 canciones en las que imitaba en TODAS a Karloff, cosa que hacía hasta en sus apariciones televisivas. Quizá un poquito de variedad hubiera estado mejor. ¿Qué tal alguna imitación de Vincent Price? ¿O de Peter Cushing?

Pinche aquí para ver el vídeo

Gracias a la magia de Youtube podéis disfrutar de Star Drek, un disco de comedia en el que parodiaba a, claro, Star Trek, riéndose del merchandising de la serie (algo alucinante para la época) e imitando a toda la tripulación original del Enterprise. Intuyendo el éxito del King Kong de DeLaurentis, registró en el 76 un tema dedicado al gigantesco mono, que con sus arreglos de funky, está entre lo mejor de su obra posterior al jitazo.

En los 1983 volvió a la carga aprovechando otra moda, con The Monster Rap, donde enseñaba a rapear a su monstruo y que tenía cierta gracia.Temas de moderada a baja repercusión, pero que le garantizaban exposición en los medios y galas durante el susodicho mes de Octubre. Tampoco es que lo necesitara: los varios millones de copias vendidos y la continua emisión de su tema bandera cada año se traducía en un jugosísimo cheque con el que vivir todo el año.

tumblr_mmccphGVsc1rlct23o1_1367783766_cover

Por lo demás, el tipo se divertía haciendo apariciones televisivas aquí y allá y se convirtió en un habitual del circuito de convenciones. Incluso llegó a rodar una película basada en su Monster Mash, donde aparte de codearse con Candance Cameron, TJ de Padres Forzosos, aparecía la grandísima Mink Stole. ¿Veis como la conexión con John Waters estaba ahí? Siendo sincero, tiene pinta de ser un Rocky Horror 90s con menos gracia (valga la redundancia), pero hey: no todas las canciones pueden presumir de tener una película sobre ellas.

Bobby-Pickett

Pickett murió ya hace 7 años, bastante feliz con la vida que había llevado y el papel que le tocó en la vida. Dennis Drunkatis, de Scary Monsters Magazine, contaba en su revista que, lejos de acabar harto de su gran éxito, disfrutaba atendiendo a la prensa, tocando en fiestas y convenciones de fans del terror y colaborando con grupos y artistas más jóvenes. Y si lo dice uno de los mayores expertos de la “Monster Culture” del mundo, yo le creo. Hasta Dylan lo comentaba en su programa de radio: “será un one-hit wonder, pero es uno que vuelve y vuelve todos los años”. Quizá por eso es la más grande de las canciones estivales: como los monstruos de los que habla, vuelve de la tumba esa fatídica noche.

 

¡No dejes de leer todos nuestros artículos especiales sobre Halloween!

30 Oct 02:28

O carrexo de votantes con demencia

by eunonman

scale

Un informe médico forense, elaborado o pasado mes de xaneiro, confirma a demencia dos anciáns que membros do Partido Popular acompañaron a votar nas últimas eleccións autonómicas na cidade de Lugo.

A información publicouna El País nos últimos días:
Ningún Telexornal recolleu a noticia. De feito aínda non se falou da denuncia (só de pasada este mércores para contar parte da sesión de control ao Goberno no Parlamento). No suposto carrexo de votantes está implicado Xosé Luís Iravedra, membro do consello de administración da CRTVG (na TVG falan del como ex-presidente do PP de Lugo).
Imaxinamos que este xoves, 30 de outubro, día en que a xuíza tomará declaración a Iravedra, á TVG non lle quedará máis remedio que informar do caso e de falar do cargo actual de Iravedra. Pero só o imaxinamos.

Arquivado en:Mais manipulación, O que non se deu Tagged: Iravedra, Lugo, Partido Popular, Política, PP
30 Oct 01:37

The Difference Between Foods

by Miss Cellania

(YouTube link)

The difference between fruits and vegetables depends on whether you are talking to a botanist or a cook, but Daven at Today I Found Out gives us a decent short course in telling the difference. He also explains the difference between jelly and jam, kosher salt and table salt, and the different colors of pepper. What blew my mind was the difference between green olives and black olives. I thought they were different kinds of olives! Personally, I much prefer the taste of green olives. -Thanks, Daven!

30 Oct 01:36

The story behind an iconic photo of jazz-induced hysteria

by paleyellowwithorange
In 1951, photographer Bob Willoughby took a now-iconic photo of jazz saxophonist Big Jay McNeely and some fans in the clutch of the music during a concert at the Olympic Auditorium in Los Angeles. In 2009, Marc Myers of JazzWax contacted Willoughby to discover the story behind the photo. "You could taste the energy in that air. To this day I have never seen or heard anything to match it."
30 Oct 01:04

Un experimento con ratones revela que los ratones se dejan hacer de todo

by Xavi Puig
Tras dos años experimentando con ratones de laboratorio “y haciéndoles hacer de todo”, un equipo de científicos de la universidad californiana de Stanford ha concluido que estos animales tienen mucha paciencia y son “unos buenazos”. El objetivo principal de la investigación era,...... Leer más
30 Oct 01:04

Así se viste en 'veroño', la nueva estación del año

by S Moda EL PAÍS
Snob

LA NUEVA ESTACIÓN DEL AÑO.

El calor sigue apretando a pesar de estar a punto de dar la bienvenida a noviembre. En las calles los abrigos otoñales se mezclan con los vestidos de verano. Ahora, las estaciones son cinco.
30 Oct 00:57

Los gitanos protestan por su definición en el diccionario de la RAE

by AFP
Snob

A foto tamén está ben, La Voz de Galicia.

Aunque se ha eliminado la cuarta acepción, en la quinta se describe al colectivo como «trapacero»
29 Oct 05:24

Ciclos Iturgaiz: “No nos da ningún miedo que parezca que somos pedófilos”

by Elena Cabrera

El dúo de irreverente techno-machaca Ciclos Iturgaiz ha decidido separarse y despedirse de sus acólitos con tres conciertos (el primero, el pasado 18 de octubre en Donostia, y en Madrid el 7 y 8 de noviembre) que prometen pasar a la historia de la marginalidad más transgresora. Su legado, con forma de dos discos digitales y gratuitos, es puro punk no convencional, sin crestas ni imperdibles pero con algo mucho más peligroso: unas letras que jamás escucharás en televisión.

¿Por qué acaba Ciclos Iturgaiz?

Hay formatos musicales con los que, salvo que te reinventes o seas un genio, estás condenado. Y la verdad es que teníamos letras nuevas, pero seguramente sería un poco más de lo mismo.

La transgresión e irreverencia que volcasteis en Ciclos Iturgaiz, ¿la trasladaréis a otra cosa?

SumarioOjalá que sí, porque lo llevamos en los genes. En todos los formatos que hemos participado, hemos transgredido a nuestra manera, esta vez más descarada y evidente. Se puede transgredir con letras, se puede hacer con actitud, se puede hacer con el tipo de formato, o con la coherencia y la discreción.

Además de la frustrada publicación en el Diario Vasco de una esquela por Kim Jong Il, ¿habéis vivido algún episodio que pudierais llamar de censura (en un sentido amplio, amplísimo)?

Con la canción Flautas, putas y escopetas sobre el Alarde sí que ha habido sus cosas: mails o en alguna radio local de Irún poniéndonos a parir, diciendo que no teníamos pelotas de tocar en Irún. Qué más quisiéramos nosotros que poder tocar… y ver a los demócratas de toda la vida tirándonos de todo. Ah sí, en YouTube nos censuraron el video de Los payasos de la Euskal. Metíamos algunas imágenes porno. Sería por eso.

SumarioLo más llamativo que nos ha pasado fue en Bilbo, en la Aste Nagusia [Semana Grande de Bilbao]. Actuábamos en la txozna [taberna que se monta para las fiestas regionales] de “la Pimpi”. Una txoznera, trabajadora a su vez de la corporación Euskatel, gritaba que paráramos de cantar. Buah, qué subidón, y nosotros creciéndonos más. Del público nos tiraron una botella de plástico de dos litros, vacía. Era guay, los 14 fans dando saltos y el resto, el mogollón, quieto y patidifuso. Nos recordaba a la escena de la cancha de tenis de la peli Extraños en un tren.

Y ahora que no mira nadie te contamos cómo nos queríamos vengar del periódico que nos censuró la esquela de Kim Jong Il. Por cierto, ese periódico, el más vendido en Gipuzkoa, ha venido publicando esquelas los 20N firmadas por la Fundación Francisco Franco. A lo que íbamos, tras el accidente de Michael Schumacher, que parecía que se moría, teníamos una esquela preparada y firmada por “Ciclos Iturgaiz Tuning Club” pero con la foto de Fermin Muguruza, que es un clon de Schumacher. La teníamos lista para darle salida. Habría sido la leche. Si hubiese colado nuestros fans se habrían muerto de la risa.

Las letras de Ciclos Iturgaiz dicen cosas muy salvajes que, aunque a mucha gente se les pueda pasar por la cabeza, jamás dirían en un ámbito público. ¿Cómo habéis conseguido romper con el miedo a las apariencias y la dictadura de lo correcto?

Sumario

Cuando empezamos, la verdad es que era un subidón. Sabíamos que estábamos haciendo algo chungo, algo prohibido, rozando lo ilegal (o eso nos imaginábamos). Cuando grabamos las cuatro primeras canciones y las subimos al fenecido MySpace fue increíble. Bajo el total anonimato, aquello nos daba entre risas y miedo. Mucho morbo por ver qué pasaba. Uno de los primeros grupos que nos añadió y nos hizo un comentario positivo fue Un pingüino en mi ascensor, del que éramos fans. Después, poco a poco y a medida que nos íbamos acostumbrando a las reacciones de la gente nos fuimos relajando, siempre con momentos puntuales de miedo a alguna denuncia o algo, pero bueno, qué más hubiésemos querido.

Con el tiempo te das cuenta de que no era para tanto. Y sí, lo que dices es verdad, en cuántas juergas hemos terminado diciendo chorradas y desfases con gente, pero que luego si esos desfases los plasmas en una canción parece que da miedo y es algo prohibido.

La de veces que hemos pensado, ya que uno de nosotros es profesor con niños y niñas y el otro, además de trabajador, es miembro de un comité de empresa… que las madres y padres nos ven en un vídeo y dicen joder, ¿tengo que confiar a mi hija a ese pedófilo que habla de Hannah Montana? O que tienes que intervenir en una asamblea de 1.000 trabajadores y trabajadoras y negociar un convenio… ¿Oiga pero ese tío de las canciones chungas nos va a defender delante de la patronal?

Video embebido

Hagamos un repaso de vuestros temas más recurrentes. Empezando por ETA. El terrorismo aparece en vuestras canciones con una mezcla de cotidiano y sátira y mucho antes de Ocho apellidos vascos. ¿Os influyó el humor vasco (Vaya Semanita) o de donde viene esta, digamos, liberación?

Vaya Semanita es cierto que rompió, sobre todo al principio, y sí, no vamos a negar que es una influencia natural, pero es que nosotros, y va a sonar un poco a “cuñado”, ya hacíamos risas con esos temas, y algún disgusto nos ha costado. Estar en un acto de la izquierda abertzale y que la puta megafonía, para variar, suene a rayos y reírnos… y movida. Nos hemos pasado media vida haciendo chistes de la situación. Jo, la época de los lazos azules, risas, risas. En serio, siempre hemos querido hacer algo parodiable de la situación.

Se nos viene a la cabeza aquella Semana Grande en Donosti borrachos en el Arrano con un colega que era concejal de la Izquierda Abertzale, y este concejal con un mechero tratando de quemar una mini ikurriña de plástico, tócate las narices. Risas… y bueno… jo, qué sobrados. En general la gente siempre ha hecho parodias de las situaciones, lo que pasa es que si lo haces público ya da cosa…

Sumario

Seguimos: los cocineros vascos. Estáis torpedeando una de las grandes fuentes de ingresos del Producto Interior Bruto vasco como son "Arzak y compañía". ¿Vuestra crítica a esos "charlatanes, forjados en la fama" es de kamikazes o hay una mayoría silenciosa en Euskadi harta de esta idea, tan exportable, de la gastronomía de lujo?

En el tema de la hostelería hay varias cosas. Por un lado está la gente que tiene una enfermiza necesidad de hacer vida social a base de salir a cenar, despedidas, jubilaciones, fin de curso, último día del curro en navidad, clases de euskera con quedada y poteo… es un sinvivir. El aburrimiento general es tan alto que se necesitan, es una simbiosis. Y de verdad, cansa. Lo peor son los recurrentes temas de conversación en la comidas, que si la carne está buena, que si estuvimos en tal restaurante, qué tal los hijos, “se oye cada cosa últimamente”. Oiga, que yo quiero hablar de sexo, drogas y política, pesados.

Y sobre la “alta” hostelería vasca, por así decirlo, hay mucho postureo y bluff. Es un puto escándalo ir a comer “delicias de verduras con lágrimas de nitrógeno edulcorada con berenjena del futuro” y que te cobren una pasta. Pues no. Se ha creado un negocio de unos pocos a cuenta de la buena cocina vasca. Por cierto, buena cocina vasca sostenida durante muchos, muchos años por nuestras madres. Ya es casualidad que ahora aparezcan todos estos “emprendedores de los fogones” y todos varones. La verdad es que preferimos pagar por un buen rodaballo en un restaurante menos mediático y punto. Que los hay, y muy buenos.

Y no, nunca hemos ido ni al Arzak ni al Berasategi. Además tiene un punto bastante de bobos de pueblo el poner bote durante el año en el trabajo para ir a esos restaurantes como si nunca hubieses comido caliente en la puta vida. ¡No me jodas!

La Hora Disney y la explotación sexualizada de las adolescentes. Abordáis el tema desde el punto de vista cafre, el del tío al que le pone todo esto, lo cual produce un efecto bestial. ¿Qué consecuencias tiene hablar de un tema como este, del que nadie quiere hablar, no vaya a ser que te acusen de pedófilo?

Sumario

Las letras de Ciclos Iturgaiz tienen un punto autobiográfico, surrealista y realista. Eso es así, el porcentaje varía según la canción. La gracia o el efecto chungo que genera radica en darle un punto de sinceridad, de autenticidad. Ese punto es como la consulta del psicólogo, sincerarte y escarbar un poco en el lado sórdido que somos capaces de contar.

La Hora Disney es la mayor fascistada de la televisión. Treceañeras que zorrean en la tele como lo más normal del mundo y que lo disimulen con sobreactuaciones y muecas no deja de ser lo que es: una puta fábrica que asesina la niñez de las chavalas para que pasen a ser mujeres superficiales y consumidoras. Es terrible. No nos da ningún miedo que parezca que somos pedófilos. Los pedófilos son ellos. Si Selena Gómez o Hanna Montana nos ponen cachondos, no es nuestro problema.

Más: los montañeros vascos. Al final, vuestros dos discos son un desmontaje de la sociedad vasca más exportable y vendible. El equipo ciclista Euskaltel (antes de que quebrara), Edurne Pasabán, Fermín Muguruza... ¿qué pretendíais, con este repaso que no ha dejado títere con cabeza?

Queríamos desmitificar el chovinismo vasco, que no el nacionalismo. No es lo mismo. ¿Por qué voy a ser fan de una sórdida compañía telefónica vasca que patrocina a un equipo ciclista profesional? Me da igual si con 200 vascos o con 200 rusos. Petronor, Euskaltel… esas empresas-pistas de aterrizaje de cargos del PNV. Oiga, es que encima Madariaga, de la Fundación Euskadi, es medio bobo. El estereotipo de paleto que se ha hecho con dinero rápido. Mira, aquí nos hemos pasado toda la vida yendo a carreras ciclistas. Ver y animar. Y desde que se creó el Euskatel tomó todo una pinta de hooliganismo ciclista bastante desagradable.

SumarioLa tradición montañera es legendaria, es algo intrínseco a lo vasco. Y la verdad es que es bonito, salir al monte, la tranquilidad, etc. Ahora, el puto rollo del himalayismo mediático patrocinado por grandes corporaciones nos parece lamentable. Vete al puto monte pero no des la brasa a nadie, como hace el buen montañero. Edurne Pasaban y Juanito Oyarzabal, ostras, dan vergüenza ajena y bastante asco. Sobre todo Oyarzabal. Ese tío tiene que ser mala persona, el típico encargadillo de taller de 54 operarios que a base de cojones y exabruptos quiere sacar la tarea. Como otro al que no le hemos sacado una canción y que se lo merecía, Korta, el puto remero. Cuando llegue la revolución cultural vasca, a esa gente hay que enviarla a recoger espárragos a Navarra.Sumario

Nos consta que Fermín Muguruza es un tío majo, es verdad. De hecho nos ha escrito en plan bien y sabe quiénes somos. Pero no nos gusta su “producto” de estar en todo, no te puedes pasar la vida colaborando con todo lo nuevo, que si Dub Fundation o yo que sé, que si una peli, que si una mani, que si el comunicado. Joder, que cansa. Que sí, que estás muy comprometido y todo eso pero, por Dios, un segundo plano a veces está bien. Y desafina y canta fatal, como nosotros, vale, pero a nosotros nos da igual. Había un sketch buenísimo en ETB de un programa llamado Wazemank que lo parodiaba. Genial.

La telebasura parece otro tema habitual. ¿Qué os provoca de la tele para hacer canciones?

La tele es mal-bien. La verdad es que la vemos muy poco, no lo decimos en plan guay. No tenemos tiempo y preferimos divertirnos por el Twitter o andar en bici. Pero la tele es lo peor, sale lo peor. Y repetimos, no lo decimos desde un ángulo de superioridad “es que soy intelectual y no veo la tele”. No. Gran Hermano y Mujeres y Hombres y Viceversa son el Amadís de Gaula de la telebasura. A partir de ahí se han clonado todos los demás. Mención especial al efímero, cachondo y genial Confianza Ciega de hace años. Éramos muy fans. Y lo que nos provoca es atracción y odio. Estos programas incluso han creado hasta una estética propia, los tíos de gimnasio con pintas de seguratas y ellas con pintas de putas de lujo. Y así se viste ahora. Casi es preferible quedarse en casa viendo la tele que salir una noche por una ciudad en los bares de moda y encontrarte a toda esa gente. Genera mucha violencia.

Y, por último, yo diría que el otro tema sangrante de vuestros discos es internet. Vuestros dos discos no han salido a la venta, sino que los habéis puesto en descarga libre y gratuita. ¿No teníais ninguna aspiración dentro de la industria musical o pensáis que Ciclos Iturgaiz jamás podría tener cabida en ningún otro modelo salvo el que habéis utilizado?

Hace años leímos una interesante entrevista a Billy Childish. Venía a decir hazlo tú mismo, no esperes a nada, si quieres editar algo, hazlo. Llevamos años haciendo cosas, la verdad. Solamente hemos estado bajo una discográfica con el primer grupo que tuvimos, a partir de ahí todos los discos con los diferentes proyectos que hemos tenido los hemos autoeditado. A lo mejor podríamos haber tocado alguna puerta... pero entre que les dices, te contestan, que bueno, que ya veremos… Si tenemos que esperar a la “industria”… buah. No dudamos. Además internet es muy Ciclos Iturgaiz. Era para eso, difusión rápida y gratuita. Si alguna vez nos viene alguien, oye que queremos haceros un recopilatorio... pues sí, ningún problema. Pero el modelo Ciclos precisaba de frescura y sorpresa, y para eso internet es lo mejor.

Video embebido
29 Oct 05:19

Expertos reunidos en Santiago avalan que Colón era gallego «sí o sí»

by La Voz / Efe
Snob

HAI QUE SER FILLO DE PUTA

En la USC se mostró por primera vez el documento de venta de la finca de A Puntada, en Poio, donde se supone que nació el navegante

29 Oct 04:56

This is what Kevin Smith looks like without a beard

by Joe Veix
This is what Kevin Smith looks like without a beard

Believe it or not, Kevin Smith has a face. It’s usually covered with a beard (see fig. 1).

kevin smith shaved 1 This is what Kevin Smith looks like without a beard
Fig. 1

Perhaps to refute the loud, relentless shouts from Kevin Smith Face Truthers (or, possibly, for his new film “Yoga Hosers“), he has shaved (see fig. 2).

kevin smith 2 This is what Kevin Smith looks like without a beard
Fig. 2

There you have it, folks—what Kevin Smith looks like without a beard. Now you know.

h/t Vanity Fair | image via Kevin Smith’s Facebook