Shared posts

09 Nov 16:24

Things I Learned About Pleasing a Woman from Legendary Porn Star Nina Hartley

by Megan Koester


[body_image width='1099' height='800' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='things-i-learned-about-pleasing-a-woman-from-legendary-porn-star-nina-hartley-117-body-image-1415401047.jpg' id='2267']

​I have no idea how to please a woman. Hell, I can hardly please myself. But, by God, I want to. Desperately. And so, in the interest of ​expanding my sexual horizons while not looking like a total fucking amateur (pun intended), I did what any sensible person would do—I took a night class at the Learning Annex (OK, the LA Gay & Lesbian Center) on eating pussy, taught by pussy eating expert Nina Hartley.

When I purchased a ticket for "Cunning Cunnilingus," the hour-and-a-half crash course in gash, I was promised that Hartley, a "sex educator, author, porn icon and registered nurse," would show me "how to please [my] favorite vulvas with her signature wit and wisdom!" I have yet to find a favorite vulva other than my own, but I'm confident time and prayer will bring one to me. I need to be prepared when that fateful day arrives, hence the class.

My uniform for the evening—brown suede Clarks, faded jeans, a blue sweatshirt with cat hair on it—made me look like a lesbian suited up to work down in the pussy eating coalmines. To get motivated, I listened to Pulp on the way ther— if anyone knows how to eat pussy, I thought, it's Jarvis Cocker. He would be my shaman on this fantastic voyage.

Forever an academic overachiever, I arrived at the class egregiously early. Only two other people were punctual—a nondescript looking white guy in a backwards baseball cap (don't want that brim gettin' in the way of that trim, bro!) and a female free spirit with tattoos as ornate and colorful as they were meaningless. No eye contact between us was exchanged, which seemed wholly appropriate given the circumstances that led us there.

The room in which we were about to matriculate was not—by any stretch of the imagination—sexy, save the presence of bags filled with condoms and dental dams sitting on each chair. A man to my right, who vaguely resembled the actor Gary Cole, opened his bag and examined its contents in great detail.

The free spirit made a fast friend—both eagerly sat in the front row with a "first day of school" level of enthusiasm. Her new pal, who wore a scrunchie around her wrist, talked about the PhD she was working on. Looks like we have a fucking academic here... emphasis on fucking! I thought to myself. I'm incorrigible. Who wouldn't want to get eaten out by me?

Two very young, very minx-like women came in; a raccoon tail dangled from the brunette's tight jeans. The blonde gushed about how "starstruck!" she was in the presence of Hartley. Gary Cole lecherously leered at them then made eye contact with me and winked. A shiver ran down my spine. They were so young, they took notes in glitter pen. I, on the other hand, was using a motel ballpoint on a tattered spiral bound book leftover from college.

[body_image width='1200' height='1039' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='things-i-learned-about-pleasing-a-woman-from-legendary-porn-star-nina-hartley-117-body-image-1415401080.jpg' id='2268']

To start, Hartley asked the class who liked having sex with women. Inexplicably, not everyone raised their hands. She told the class she got into porn because "that's where the naked ladies were," and described how hard it was to find a woman in the outside world willing to fuck her. If she has trouble finding chicks, I thought, I'm screwed.​

FUN FACT I LEARNED: Women normally can't come when they're drunk. Guess I've never come, then!

After a brief anatomy lesson, she brought out a labia puppet to demonstrate proper licking and fingering techniques. As she spoke, she absentmindedly stroked the puppet, much to the delight of the two creeps flanking me. She expressed disappointment over being unable to demonstrate the techniques she was outlining on herself; the shared disappointment amongst the more lascivious members of the class was palpable.

Struggling to keep up with her rapid-fire delivery, I found myself furiously writing absurd notes like "Squeeze between vulva and leg, trap clit between lips," "Try to pull clit up with finger, like chopsticks—pull lips over" and "Bottom of tongue on bottom of clit—suction. Use whole of tongue, meaty part, not tip." I was so intent on taking notes, in fact, I missed much of the physical demonstrations. I, however, was in the minority; most other attendees just stared, some with mouths agape, at the striking Ms. Hartley as she stroked her puppet and talked about how much she adored vulvas. ("People ask me, why are you good at eating pussy? Because I love them.")

FUN FACT I LEARNED: After four weeks gestation, the clitoris starts to develop. Choose life!

FUN FACT I LEARNED: The shaft of the clit, apparently, is much like a string on a bass. I've always been a mediocre bass player at best. But damnit, I have heart.

Looking back at my notes triggers little recollection of the lesson. They're almost as indecipherable as the previous notes in the book, written for a sociology course I took years ago (example: "Cube: foundation is thought system [i.e. victim, etc.]"). I was, it seems, too focused on documenting the information I was hearing than absorbing it, ultimately to my detriment. But that's always been my problem in non-pussy eating related fields, so why should this be any different? The uninspired diagrams I drew, thank God, were actually useful after the fact.

[body_image width='764' height='532' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='things-i-learned-about-pleasing-a-woman-from-legendary-porn-star-nina-hartley-117-body-image-1415401241.jpg' id='2271']

FUN FACT I LEARNED: Kegels are "the vulva's way of talking to you." The more you do, the better being fingered feels. Stronger muscles equal stronger orgasms. Get it tight, get it right!

At all of Hartley's revelations, up to and including how hard it was for her to have an orgasm (Gasp! We have so much in common!), Gary Cole sighed and uncomfortably shifted in his chair. The bald guy to my left, who had shown up late and pushed his way next to me, moaned. Out loud. Shamelessly. At times, I found it difficult to concentrate on the lesson, my mind filled instead of contempt for the schmucks surrounding me. Why couldn't everyone in the class be a scrunchie owner working on their PhD in fuck therapy?

FUN FACT I LEARNED: If you're going on a date, you should masturbate beforehand in order to be "relaxed and chill."

After a detailed description of how to finger a chick but good, (with two fingers, hook and pull on the PC muscle—the more low pitch a noise she's making, the better you're doing) Hartley told the class she doesn't perform oral while penetrating a gal, instead preferring to stand above her and "have a conversation." Ugh, typical woman—always yapping! I'm trying to watch the game over here, and she won't shut up while fingering her sidepiece!

FUN FACT I LEARNED: If you end up fisting someone, make sure to keep your thumb on the outside. Trust me.

In spite of the fact that my notes left much to be desired, I still exited the class with infinitely more confidence in my ability to, at some undetermined point in the future, make a woman at least tolerate being fucked by me. And anyway, it's not a race. Everyone else in the class, sans the excitable young women, was decidedly older. If they haven't figured it out by now, time, at least, is on my side.

Follow Megan Koester on ​Twitter.

09 Nov 16:20

Cooking 101: An Infographic is worth a thousand recipes.

by storybored
09 Nov 01:46

El abuelo que sacó el porno del armario

by Javier Zurro

Hasta 1963 la homosexualidad estuvo prohibida en EEUU. Ilinois fue el primer estado que eliminó su 'ley de sodomía', pero en muchos otros las relaciones entre personas del mismo sexo fueron delito hasta 2003. Las prácticas homosexuales han llegado a estar castigadas con la pena de muerte. Fue gracias a los activistas por los derechos de los gais y lesbianas que surgen a partir de 1950 que la sociedad los fuera aceptando como iguales y que hoy, aunque quede camino por hacer, la situación haya dado un giro de 180 grados.

Una de las personas que más contribuyeron a que la homosexualidad fuera tratada desde el respeto y la igualdad fue Peter de Rome (1924-2014), el llamado abuelo del porno gay. Un realizador de cine que se convirtió en un pionero al mostrar en sus filmes escenas de sexo explícito entre hombres, en unas décadas (los 60 y 70) en los que la homosexualidad estaba prohibida en muchos lugares. 

SumarioAhora un documental, proyectado en el Festival Internacional de Cine gai, lésbico y transexual de Madrid, rescata la historia de este artista, pionero y activista pro derechos de los homosexuales. El filme, titulado Peter de Rome, Grandfather of gay, abre de una manera sugerente que resume a la perfección la esencia de De Rome. En un típico pueblo inglés un entrañable abuelito recibe en su casa un paquete de un mensajero. Al abrir la caja descubre el regalo que se encuentra en su interior: una enorme escultura dorada con forma de pene alado. 

No podía ser de otra forma. Pocos cineastas han plasmado de una forma tan real e innovadora las relaciones homosexuales. De Rome se muestra encantado con su premio e incluso saca fotografías del enorme falo. Su carrera fue rescatada por el British Film Institute en 2007, cuando se desprendió de su aura de director "prohibido" y se comenzó a valorar sus películas tanto por su valor social como artístico.

Video embebido

El documental hace hincapié en que no es sólo porno lo que De Rome rodaba, si no que había algo más, un componente estético, artístico, que se fundía con los cuerpos desnudos y las múltiples escenas de orgías, felaciones y masturbaciones masculinas que rodó. De Rome no se mostraba molesto porque le conocieran como el padre del porno. Él mismo reconocía que no le importaba, e incluso como cuenta con sorna prefiere que se refieran a él como "el abuelo del porno".

La voluntad del director nunca fue mostrar cómo deberían ser las relaciones gais: "Sólo quería hacer películas, y lo que pasaba por mi imaginación lo plasmaba en mis filmes", confiesa mientras recuerda su vida y sus primeros escarceros amorosos a los 11 años con un amigo de su hermano. 

De soldado a director

En Peter de Rome, grandfather of gay,el propio realizador cuenta cómo descubrió su amor por los hombres, pero también por el séptimo arte. El primer filme que recuerda es Home of the brave, protagonizada por James Edwards, un actor de color que llamó su atención. El cine, el sexo y los chicos fueron el centro de su idílica adolescencia, hasta que la guerra apareció en su vida.

Su novio de juventud fue mandado al conflicto y nunca más lo volvió a ver. Despues se enteraría de que murió en un accidente en 1945. Peter de Rome siguió los pasos de su pareja y se alistó voluntariamente en la Royal Air Force en 1943 y sirvió en el frente hasta 1947. Cuando regresó a la vida real comenzó una carrera como actor de teatro hasta que dio el salto al cine, primero como publicista en filmes de Alexander Korda y David O. Selznick. Hasta que emigró a EEUU en 1956.

Reino Unido presentaba una sociedad más tradicional, y Nueva York era en aquella época todo lo que un gay podía soñar. De Rome explica cómo el sexo y el cine se unen allí por primera vez en su vida, cuando acudía al Apollo Theater y mantenía relaciones en los baños de hombres. Pronto se relacionó con las comunidades de color, por las que se sentía muy atraído, y paradójicamente su primer encuentro violento no es con homófobos, sino con xenófobos, al participar activamente en la defensa por los derechos de los negros.

SumarioSu lucha la compagina con sus comienzos como director, primero como amateur, y siempre (a pesar del sexo) influenciado "por el cine de Hollywood". Por eso introduce historias y personajes bien desarrollados en sus filmes. Como explica Brian Robinson, del British Film Institute, lo genial del cine de De Rome es que por primera vez el porno "no es sólo voyeurismo, hay una historia. Está introduciendo la magia del cine en sus propias fantasías, y las convierte en realidad".

El director plasma en su obra, que comienza oficialmente con el cortometraje New Orleans en 1964, todo tipo de prácticas sexuales, pero siempre filmadas con belleza, la única forma en la que él entendía el sexo. De hecho sus primeros trabajos son encuentros sexuales reales rodados a sus parejas. De Rome reconocía que nunca pensó en exhibirlos en público "eran para los amigos", pero tras ganar un premio en Amsterdam con Hot Pants decide dedicar su vida al cine porno gay.

Activista inconsciente

A pesar de que el director siempre explica en el documental que no era su idea hacer un cine reivindicativo o luchar por la igualdad de los derechos de los homosexuales de forma explícita, su cine se convirtió en un ejemplo para los gais, y en un icono de la libertad sexual. Él sólo mostró de forma abierta cómo era la vida privada en relaciones entre gente del mismo género en un momento en el que estaba prohibido y por ello se convirtió en un cineasta rompedor, el padre del cine gay.

La película es un recorrido a las diferentes leyes que se han aprobado por y contra la igualdad. Empezando por el pionero Informe Wolfenden, en Reino Unido, que recomendó que "el comportamiento homosexual en privado y entre adultos que consintieran no debía seguir siendo un delito".

Sus filmes siguieron mostrando sus fantasías sexuales y regalándoselas al público, como en Underground, donde consigue rodar encuentros sexuales en el metro, o en Encounters, en la que una orgía de desconocidos da lugar a imágenes casi poéticas.

Este cineasta incombustible que fallecía este 2014 contribuyó a la normalización de las relaciones homosexuales, pero también a conseguir que la etiqueta porno dejara de ser mirada despectivamente. Además, le debemos la última aparición de Greta Garbo en una película, Adam and Yves. El realizador filmó un paseo por Nueva York de la estrella, ya retirada, sin su consentimiento. Lubitsch consiguió que la Garbo riera, De Rome que saliera en una peli porno.

09 Nov 01:45

La cultura se divorcia del Estado

by Carlos Prieto

Hasta ahora, si un fulano renunciaba de pronto al Premio Nacional, siempre se podía alegar que se trataba de un excéntrico que iba por libre. Pero cuando son varios los artistas que deciden repudiar al ministerio de Cultura, la cosa empieza a cobrar dimensiones de epidemia. La última, ayer mismo, la fotógrafa Colita, que renunció al Nacional de Fotografía con estas palabras: “La situación de la cultura y la educación en España, cómo expresarlo, es de pena, vergüenza y dolor de corazón. No es posible que exista dicho Ministerio. Es una quimera. Habrá que esperar con ilusión, otros tiempos, otras gentes, otros gobiernos, que nos devuelvan a nosotros el orgullo y a ellos el honor”.  

Hacer un feo el Estado, por tanto, ya es tendencia. Así que podría tener un significado político de largo alcance. Pregunta: ¿Estamos ante una anomalía en el contexto de las relaciones cultura/Estado en la era democrática? Respuesta: “Absolutamente”. Y no lo dice cualquiera, sino el periodista Guillem Martínez, autor del concepto Cultura de la Transición, donde explicó cómo el cambio de régimen (del franquismo a los pactos del 78) produjo la siguiente mutación cultural: los intelectuales cambiaron su hostilidad hacia la autoridad política por la celebración del sistema y el agasajo subvencionado. Recuerden: Si Felipe González decía que había que votar “sí” a la OTAN, la crema de la intelectualidad se cuadraba delante del Presidente al grito de “donde dije digo, digo ¡Viva Felipe!”.

Si la estabilidad del matrimonio cultura/Estado (con estallidos esporádicos, como en cualquier relación, sobre todo con el PP en el Gobierno) fue una de las principales características de los años locos de la democracia, la actual descomposición del régimen del 78 ha tensado la relación hasta el filo del divorcio.  

SumarioEl Ministerio de Cultura es una metáfora del Régimen, hasta el punto de  haber sido fundado a la vez que él, en 1977. Nace, crece y muere en el breve paréntesis -treinta y pico años- de Bienestar. Y se une e identifica con él completamente. La cultura es un derecho fundamental -por supuesto-, pero sufría la rareza de ser gestionada, seleccionada, premiada -es decir, también castigada- por el Estado”, cuenta Guillem Martínez a este periódico.

Dentro de este ecosistema, los premios estatales y comerciales jugaban un papel clave para cohesionar el matrimonio cultura/Estado. “El canon de casi todo lo dibujaba el mercado y, en mayor medida, el Estado. Los premios del mercado y, más aún, los del Estado, configuraban el Who is Who cultural. El premio del Estado -es decir, el honor y, ejem, la pasta intrínseca-, eran, junto a la subvención, una región fundamental de la Cultura de la Transición, la relación íntima entre cultura -debidamente desproblematizada- y Estado -que durante más de tres décadas, hasta 2011, ha tenido el monopolio de señalar la agenda de lo problemático", señala Martínez antes de subrayar el cambio de ciclo:

Sumario"En otra época, la cultura española moderna consistía en la coexistencia problemática de una España oficial y otra real, pero desde 1978 sólo ha existido una: la oficial. Rechazar, chulear, cuestionar un premio del Estado, era como pegarse un tiro en el pie. Nadie hacía eso. Hasta ahora. Ya no es un suicidio. No existe, por fin, penalización, deshonor, descrédito en ello. Incluso se puede dar lo contrario”.

Sobran los motivos

Los recientes rechazos a los premios estatales han sido por motivos diversos. Colita y Jordi Savall, que renunció al Premio Nacional de Música hace unos días, han mostrado su desacuerdo con la política cultural Gobierno, al igual que el compositor Josep Soler, que en 2013 se negó a recoger la Medalla de Oro al Mérito en Bellas Artes. Galardón que también rechazó el dibujante Jan (2012) como denuncia a “las circunstancias sociales y políticas actuales”.

Antes de que el régimen político entrara en barrena, se habían producido los casos de Javier Marías, que en 2012 renunció al Premio Nacional de Narrativa porque no quería ser tachado de autor “favorecido por este o aquel gobierno”, y Santiago Sierra, todo un pionero, que no quiso recoger el Nacional de Artes Plásticas (2010) en tiempos de Zapatero. Por estos motivos (contundentes): 

Sumario“El arte me ha otorgado una libertad a la que no estoy dispuesto a renunciar. Consecuentemente, mi sentido común me obliga a rechazar un premio que instrumentaliza en beneficio del Estado el prestigio del premiado. Un Estado que dona alegremente el dinero común a la banca. Un Estado empeñado en el desmontaje del Estado de bienestar en beneficio de una minoría internacional y loca. El Estado no somos todos. El Estado son ustedes y sus amigos. Por lo tanto, no me cuenten entre ellos, pues yo soy un artista serio”.

¿Nostalgia por las subvenciones?

El boicoteo a los Premios Nacionales es el elemento más vistoso del choque cultura/Estado, pero no es ni mucho menos el único, como demuestra el enfrentamiento entre José María Lassalle, secretario de Estado de Cultura, y un sector de la industria cultural. Que estamos ante un cambio de actitud es evidente. Ahora bien: ¿Estamos también ante un cambio de paradigma? ¿O lo único que le reclama la cultura al Estado es volver a los años dorados, cuando el Gobierno ponía el presupuesto y el intelectual no le buscaba las cosquillas al milagro democrático español?

José María Aznar. (Efe)

Que un intelectual se ponga flamenco ante el Estado es un cambio de paradigma completo. Por eso mismo, en este momento fundacional, es hasta cierto punto irrelevante la razón por la que el intelectual planta al Estado. Y, sí, puede ser por razones incluso contradictorias. Puede ser porque cree que el Estado no tiene porqué poner sus manos en la literatura/cultura -entiendo que ese es el razonamiento de Marías-, o puede ser porque el intelectual exige al Estado retomar su relación en dónde la dejó en 2012, cuando por reforma constitucional exprés, el Estado abandonó la sanidad y la educación a su suerte, pero también la cultura subvencionada -entiendo que ese puede ser el razonamiento de Savall”, reflexiona Martínez.

La luna de miel se ha acabado y hemos entrado en fase de arrojarse los trastos a la cabeza, cierto, pero el enigma clave sigue en pie. ¿Es esto una pataleta por la retirada de las subvenciones o hay algo más? ¿Arrebato o ruptura?

Sumario“Algunas de las argumentaciones que se han dado para rechazar premios nacionales parecen indicar una cierta añoranza de épocas en las que había algo más de dinero e interés por la cultura, interés expresado a través de la subvención pública, pero creo que sí se está moviendo algo. Por un lado, los rechazos politizan un espacio hasta ahora especialmente complaciente, y generan ciertas irreversibilidades: no solo visibilizan la posibilidad del conflicto (ausente en la relación habitual entre cultura y poder que caracterizó a la Cultura de la Transición), sino que hacen aún más visibles las posturas complacientes. Ahora se vuelve más difícil aceptar un premio, pues parece que aceptas un estado de las cosas”, razona el editor Jorge Lago, una de las cabezas pensantes de la rama cultural de Podemos.

Disparar hacia el poder se ha convertido en deporte nacional tras cuatro décadas de relaciones fluidas y consentidas, aunque cada uno de los intelectuales/artistas dispare por motivos diferentes y sin tener aún claro cuál debería ser el nuevo rol cultural del Estado, visión que depende en parte de lo que cada uno tenga que ganar y perder en una hipotética ruptura.

Sumario“Algunos profesionales de la cultura -creo que pocos y jóvenes- viven con alivio el abandono de la cultura por parte del Estado. Otros, lo viven con estrés fundado -peligra su puesto de trabajo, o parte de sus ingresos; el Estado, la Autonomía, el Municipio, eran, en fin, los grandes paganos de la cultura-, o con estrés más que fundado: peligra todo el staff cultural de la Transición, el lugar en el mundo de muchos intelectuales. Verbigracia, el canon de novelistas/ensayistas/articulistas, absolutamente vinculado con el Régimen, que le reía las gracias, que señalaba lo que el Estado quería señalar, está desapareciendo”, afirma Martínez.

Un clima prebélico que ha puesto sobre la mesa el problema de las subvenciones. Aunque es difícil encontrar a un solo intelectual o artista que esté de acuerdo con la actual política cultural del PP -retirar las subvenciones para poner en su lugar... ¿nada?-, cada vez surgen más voces que llaman a replantear las ayudas económicas del Estado a la cultura.

Sumario“No creo que haya vuelta atrás al modelo dirigista de la subvención, creo que la única virtud que han tenido los recortes es la de obligarnos a una reflexión sobre los modelos y las estrategias culturales, y esto imposibilita una simple vuelta atrás. Además, la propia configuración de la creación y producción actuales hablan más de la necesidad de redes de creación y producción, estímulos y ayudas, formas de coordinación desde abajo y apoyadas por las instituciones, que de una vuelta a la pura y dura subvención, que muchas veces fue política además de pública”, explica Jorge Lago, que apuesta por “una tercera vía entre el modelo de la subvención y el modelo pseudomercantil del PP”.

Del PP al PPSOE

Esta beligerancia cultural de nuevo cuño se produce (casualmente o no) con un Gobierno del PP al frente del aparato del Estado, lo que tradicionalmente levanta sospechas. Si bien es cierto que el establishment cultural siempre ha retozado mejor con los socialistas que con los populares, no lo es menos que esto no ha sido siempre así: recuerden las fogosas relaciones entre José María Aznar y el rojerío cultural durante la primera legislatura aznariana.

Zapatero en los tiempos de la ceja. (Efe)

No obstante, dado que la alineación de la crema de la intelectualidad con el felipismo o la ceja zapaterista aún colea, sería legítimo preguntarse lo siguiente: ¿La cultura protesta ahora contra el PP o contra el Estado? ¿Contra el PP o contra el PPSOE?

SumarioContra el PP, en los glory days -es decir, antes de 2012-, el profesional de la cultura vivía mejor. Podía seguir siendo subvencionado y honorado y, a la vez, podía ejercer de intelectual j'accuse -el intelectual enfrentado al Estado, el modelo francés de intelectual, imperante por aquí abajo hasta finales de los setenta, cuando, en tiempo récord, se optó por el modelo intelectual alemán, mas disciplinado y al servicio del gran proyecto del Estado”, afirma Martínez.

Pero las cosas parecen haber cambiado. El desencanto es ahora más profundo. No parece casualidad que en los últimos días algunos de los intelectuales y artistas vinculados tradicionalmente al socialismo hayan mostrado desapego y hastío con el PSOE: desde Pedro Almodóvar, que anunció que en las próximas elecciones no votará “ni al PP ni al PSOE”, a Miguel Bosé, que habló maravillas de Podemos durante la presentación de su último disco.

Sumario“El desapego del intelectual -o como queramos llamarlo- ante el Estado ya no ocurre sólo en modo PP. Es más, la gran fricción, un punto de no retorno de la cultura (emergente) respecto al Estado, fue durante el último -el último literalmente; es posible que nunca jamás vuelva a haber otro- Gobierno socialista. Las movilizaciones por la Ley Sinde, fueron, junto a las reivindicaciones por la vivienda, una de las génesis del 15M, un momento de ruptura cultural absoluto, cuyas consecuencias son, por ejemplo, que alguien rechace los honores del Estado, de este Régimen desprestigiado y en absoluta crisis. Su falta de dominio vertical sobre la cultura es, tal vez, el gran símbolo de que todo ha cambiado. Y que seguirá cambiando si alguien no lo para y consigue que un artículo, un libro, una película, una entrega de premios... vuelvan a ser predecibles y estar al servicio de la cosmovisión del Estado. Este dato es importante para evaluar el carácter terminal del Régimen. Más, incluso, que el hecho de que los partidos del Régimen, según las últimas encuestas, no ganarían unas generales”, analiza Martínez.

Morán y la fragilidad cultural

El cierre a la función lo pone Gregorio Morán y su libro maldito: El cura y los mandarines, donde analiza la fontanería político/cultural del país del franquismo a la democracia.  Entrevistado hace unos días por este periódico, Morán contó algunas cosas sobre la fragilidad de la autonomía cultural que se quedaron en la grabadora y que merece publicar ahora.

Sumario“Tenemos una inteligencia muy frágil y un poder, un Estado, muy fuerte. La relación entre la inteligencia cultural y el poder es siempre muy desigual, porque sí sales de la sombra del poder lo tienes muy jodido. Es muy difícil sobrevivir sin subvención y las formas de ser subvencionado son variopintas. ‘Yo nunca he recibido una subvención’, claman algunos. Vamos a ver: ¿Cuántas veces has dado conferencias en los Institutos Cervantes de todo el mundo? No es un problema solo del PSOE, sino de la fragilidad de nuestra inteligencia frente a la impunidad del poder. La autonomía intelectual en España es muy difícil”.

No obstante, Morán recuerda que “esto no siempre fue así”. “En las primeras tres décadas del siglo XX convivieron una inteligencia relativamente potente con un desdén absoluto hacia el Estado. Todas esas revistas que circulaban entonces, las de Azaña y los intelectuales de la época, no tenían subvención alguna; entre otras cosas, porque no existía siquiera el término subvención del Estado, si acaso había algún mecenas. Pero el franquismo acabó con ese tejido cultural y lo cambió absolutamente todo, y eso es algo difícil de entender para la generación actual”, zanja Morán.

08 Nov 00:45

Un ‘quijote’ muy lubricado

by Carlos Benito

 

No sé yo si será muy bueno para la salud mental escuchar demasiado a menudo Lubricante, el disco nuevo de Los Ganglios, porque el cerebro se le va llenando a uno de gusanitos melódicos y líricos que se instalan felizmente allí y acaban afectando al comportamiento: uno va luego por la calle y, sin darse cuenta, empieza a canturrear sobre gafas de aluminio Telefunken, azucarillos después de la batalla, hematomas de pinchazos en brazos noruegos o economistas canarios espigados y con bigote, entre otras materias igualmente desconcertantes para el entorno cercano. Y, a veces, uno también suelta frases raras imitando absurdamente la voz robotizada del vocoder. Es un fenómeno incontrolable, de verdad, y afecta incluso a los niños: ya confesé por aquí que mi hija de tres años entonaba con decisión Babieca hiede, uno de los temas de adelanto del álbum, pero es que ahora se ha aprendido a su manera el estribillo de El Quijote P, bonita historia sobre alguien que se descarga de internet una versión porno del novelón. «Pero qué guarrería es esta, / no hay respeto por las obras maestras. / ¿Dónde está lo sutil de Cervantes / en este subproducto picante?».

El trío extremeño-sueco que forman Xoxe Tétano, Leli Loro y Rafa Filete borda el costumbrismo del siglo XXI, y también el del siglo XVII y el del siglo XI. Pero eso ya lo sabe todo el que los haya escuchado, y no voy a ponerme otra vez a dar la lata con mi pesadez de converso tardío. Lo que quiero decir, aunque me parezca también una obviedad, es que la capacidad adictiva de sus composiciones no se debe exclusivamente a la delirante temática de las letras, sino también a las melodías memorables que se agazapan bajo las gracietas, con arreglos de tecnopop, dub electrónico, canción romántica o lo que se tercie. Creo que canciones como Viejo sátiro hipertenso o El Quijote P se sostendrían perfectamente aunque se las deshonrase con una letra convencional, de amor o así. Claro que a lo mejor esa convicción mía es otro efecto secundario de la sobredosis de escuchas del disco. Venga, óiganlo y me dicen (aquí lo tienen en Spotify).

Ejem, ¿he dicho ya que El Quijote P tiene vídeo? Y es guarro, claro.

 


© Carlos Benito for Evadidos, 2014. | Permalink | No comment | Add to del.icio.us
Post tags: discos, Extremadura, Los Ganglios, Suecia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

08 Nov 00:42

Friday, November 7 @ 10:39:23 pm

by Anita Bryant
08 Nov 00:41

Violet Blue: orgasmo cum laude

by Sergio Parra

Violet Blue April 2013Ha aparecido de forma destacada en Wired, columnista de la sección de sexo del San Francisco Chronicle, ha dejado fascinada a Oprah Winfrey en su programa de televisión, imparte charlas sobre sexo a ejecutivos de Google y a médicos de la Universidad de California en San Francisco, y has escrito una decena de libros. Se llama Violet Blue, y probablemente sea la sexóloga, casi ciberdiva, más popular del mundo.

Ciberdiva porque Violet también se considera una de las mayores expertas entre la hibridación de sexo y tecnología. En enero de 2007, Forbes la nombró como una de las 25 celebridades de la web. Su Podcast "Open Source Sex", en la que lee cuentos eróticos y aborda temas tales como sexo oral y fetiches, ha estado es uno de los más populares de iTunes.

En agosto de 2009, Violet Blue y Ben Metcalfe lanzaron un acortamiento de URL con el nombre de dominio vb.ly, que fue descrito como "la primera y única URL acortada de sexo-positivo en Internet".

A pesar de que Violet Blue asegura que Violet Blue no es un pseudónimo, lo registró como una marca registrada con la Oficina de Patentes y Marcas de Estados Unidos. La solicitud fue presentada el 2 de marzo de 2007.

Así pues, más que ante una sexóloga al uso, estamos ante una estrella de Internet.

Algunos consejos de Blue

La última moda es tuitear mientras tienes sexo, antes o inmediatamente después. Violet Blue incluso ha sacado un manual para hacerlo: Guía completa del sexo con Twitter, en el que ofrece algunos consejos al respecto:

  1. Brevedad
  2. No confundir los mensajes dirigidos a una persona que van precedidos por el signo @, que puede leer todo el mundo.
  3. La lentitud es más excitante que la rapidez.

Para favorecer los orgasmos femeninos, recomienda encarecidamente la presentación en TED de Mary Roach titulada "10 cosas que no sabías sobre el orgasmo". Roach ha escarbado en los datos menos conocidos, datos que antes permanecían tras las puertas cerradas de laboratorios, burdeles o la buhardialla de Alfred Kinsey.

A la hora de usar vibradores y estimuladores vaginales, Violet recomienda vibradores de velocidad variable, como un simple huevo vibrador con cordón para principiantes. Las pudientes pueden optar por un JimmyJane Little Chroma (125 dólares).

También es importante fortalecer el músculo pubocoxígeo, que creará una vagina y un suelo pélvico capaz de contraerse desde la entrada hasta el cuello del útero. Hay pesas vaginales para ello, como las Luna Balls de LELO. El ejercicio de contraer la vagina tratando de expulsar estas bolas puede dar frutos en apenas cinco minutos tres veces por semana. Una alternativa menos cara es la pesa vaginal Kegelmaster.

Cómo besar, cortesía de Violet Blue:

Imágenes | Violet Blue

-
La noticia Violet Blue: orgasmo cum laude fue publicada originalmente en Xataka Ciencia por Sergio Parra .




08 Nov 00:21

To her friend...

by noreply@blogger.com (MRTIM)

08 Nov 00:20

Today at Underwhelming Lovecraft Comic Synopses is “The...



Today at Underwhelming Lovecraft Comic Synopses is “The Unnamable”, from the July, 1925 issue of Weird Tales. I swear this story felt like Lovecraft was poking fun at himself.

08 Nov 00:18

James Brown was mummified, not buried

by Joel Freimark
James Brown was mummified, not buried

In what may be the most bizarre story in a year that has had its fair share of odd incidents, it has been claimed that though dead since 2006, James Brown has not been properly buried. More to the point, his former driver said that the members of the family paid well over $100,000 to have the body of The Godfather of Soul mummified. Yes, mummified. As in James Brown is now a mummy.

When asked why this was the case by The Guardian, driver-to-the-stars William Murrell stated, “Why? When you got almost 20 kids and six wives it’s hard to get you in the ground.” This is just another piece in the sad but wild story of Brown’s posthumous life, as earlier this year his widow came forward to state that the singer was cut up after death for paternity tests. Tomi Rae claimed, “…they had to cut off his legs to get to his bone marrow.” This, she states, was due to the fact that the embalming fluid in his body after death made traditional DNA testing impossible.

Along with this, a series of lawsuits and disagreements caused his body to be moved a number of times in the months following his death in 2006, and some have claimed that he was finally buried in a 24 karat gold casket. Following the reported burial, his purported love child, LaRhgonda Pettit, claimed that the body was stolen from a crypt, though both a funeral director and other Brown children have denied this story. Even in recent weeks the question of the whereabouts of his body have been again making rounds, raising questions as to what exactly remains of his remains.

Yet the latest story of his body being mummified is perhaps the most unique and in many ways strange, but in the light of the sheer chaos that surrounded the passing of the late singer it can’t be counted out as completely false. Granted, Murrell just so happens to be pushing a book of his own, and seeing that he is relatively unknown outside of serious music geek circles making this sort of a headline is sure to get good publicity.

However, in a scenario involving post-mortem amputation, crypt robbing, and solid gold caskets, the claim of James Brown being a mummy doesn’t seem all that outrageous. Maybe dancing mummies will become the next hologram-of-dead-singers trend.

Joel Freimark hosts a daily music-related webseries HERE and you can follow his daily music musings and suggestions HERE as well.

Image

Follow @thedailyguru

08 Nov 00:14

Chav: The Slur That Won't Let Go

by Tim Burrows

​ [body_image width='1200' height='750' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='chav-the-word-that-wont-let-go-body-image-1415361883.jpg' id='2079']

Artwork by ​Nick Scott

This post originally appeared in VICE UK

A couple of weeks ago, a new word—"chivster"—was curled out on to our already stained and woebegone linguistic landscape. It came via Sunday Times Style, whose "Going Up" section had this newly-invented subcultural hybrid at the top of its list. "Hipster-turned-chav," it opined. "Tattoos and hoodies in, beards and long hair out. See Tom Hardy for further details."



Following the inexorable meh of " ​Health Goth," the chivster represents yet more semantic pollution from the current tide of laddish leisurewear, trainers and tracksuit bottoms, which has infiltrated luxe fashion in recent months. The term was invented by self-styled trend forecaster, LSN (Lifestyle News Network). 

"With the chivster we started to notice a new aesthetic coming through blogs, niche magazines, graduate fashion shows and of course on the streets," Peter Firth, a former journalist and now LSN's "Insight Editor," told me. "Right now sports and performance wear is on the rise, and we're reaching what I think is the first wave of nostalgia for the 'chav' look of the mid naughties."

Chav is, of course, along with "hoodie," "scally," or "ned," reductive shorthand for an oft-imagined adolescent, usually from an estate, who, in addition to sportswear, likes weed, benefit fraud, FIFA, and intimidation. It's a word that does nothing to help the problems that the myth might have grown out of—problems of underemployment and antisocial behavior. But despite many attempts to kill the word, it has endured. Why?​

Terms like chivster don't help. In the end the new word doesn't seem to have caught on, attention confined to a bemused few on Twitter, and an Evening Standard ​follow-up piece that asked: "Is the chivster a thing, then?" 

No, is the answer. But it doesn't mean its materialization does not betray a truth.  It feels like fashion media has fallen back on the appeal of class mockery under the guise of an invented style tribe.

 

The word chav was said to have Gypsy roots, coming from the Romany word for child, chavi; it was used as shorthand for suddenly upwardly mobile perennials like Wayne Rooney and Jade Goody as well as the conveyor belt of dispossessed scowling on Jeremy Kyle. The obvious way for us to look at them was from a lofty, disgusted height. Despite the word's grotesque usage, though, it was lifestyle journalism that carried it through to a kind of hushed respectability.

[body_image width='700' height='922' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='chav-the-word-that-wont-let-go-body-image-1415363411.jpg' id='2111']

Wayne Rooney. Image  ​via Wikimedia Commons

"The 'chivster' thing is not surprising," says the University of Birmingham's Dr. Joe Bennett, who wrote his Ph.D thesis on the usage of the word in the media between 2004 and 2008, and is writing a book on language and morality. " Chav has grown out of ways of talking about lifestyle groups as much as class, which may be one of the reasons why it was invented." Making a shrewd point about the word's usage in media, he adds: "Obviously since it first appeared, you'd never get chav in the hard news. It was always the lifestyle sections, the light news, the Sunday magazines: Something happened to the columnist's family when they 'came across this crowd of chavs.'"

'Chav' was announced to the world ten years ago as Oxford University's first ever word of the year. Bennett lays part of the blame for the word's longevity on Oxford University. After that the word appeared everywhere, from Grace Dent's hugely popular Diary of a Chav children's book series, to message boards and forums like Mumsnet, where it is still used without fear. "If you read all the stuff that was published, there was quite critical stuff in there—but the effect of producing a press release saying 'chav is the word of the year' is very different to that," says Bennett. "After that, you'd get serious sociology articles that labelled groups of kids as a 'chav' group."

[body_image width='700' height='525' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='chav-the-word-that-wont-let-go-body-image-1415362790.jpg' id='2092']

One of the search results you get if you type "chav" into a search engine. "The height of Chav Chic—a pink leather settee... this color suggests they're going after an older, less bolder Chav." Image via  ​Flickr user Andy G

Owen Jones's publishing sensation ​Chavs: The Demonization of the Working Class popularized the view that the word was no longer viable for usage, describing the phenomenon as a "flagrant triumphalism of the rich who, no longer challenged by those below them, instead point and laugh at them." 

But in selling around 120,000 copies and being emblazoned with the emblematic Burberry cap on the cover, it might have achieved an aim counter to that of Jones or his publisher Verso, in helping canonize the term for some until it has become not one of violation or abuse, but of subcultural affection, even nostalgia, for modern Britain's very own alienated antihero.

If "chivster" ever did take off, it wouldn't be the first time that middle-class kids have looked to the working-class they feel estranged from in a kind of fascination (and maybe jealousy) for a supposed wantonness that cannot thrive among the strictures and etiquettes of Middle England. For LSN's Firth, it's this that fuels it. "We are frequently shown a life through social media and mainstream media that is inaccessible to most of us," he says. "Maybe we need more angry young men and fewer people who are willing to roll over and accept things as they are so long as they can still afford to live in Dalston."

While it's hard to see a horde of angry young graphic designers posing a real threat to London's grossly disproportionate property prices, it's true that poverty and abandonment have always been impetuses for subculture. Boris Johnson's new London has played its own part in siring the non-subculture of the chivster. The city that he has designed has no space for those communal spaces in which music-born subcultures have germinated in the past—abandoned warehouses, makeshift shebeens inside residential properties, fields—spaces that have inspired a kind of cross-class unity, last seen in its most intense form during the rave era. When you don't have those spaces, you don't have subcultures, and it has been left to the media and people like Firth to fill the gap.

Unfortunately, you can't design a subculture from scratch, which results in the uncomfortable truth of what subculture is now: a linguistically confused non-event dreamed up to persuade masses of people to prefix a social-media post with: "So apparently this is a thing."

[body_image width='700' height='1023' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='chav-the-word-that-wont-let-go-body-image-1415364305.jpg' id='2115']

Tom Hardy: apparently the epitome of 'chivster.' Image  ​via Wikimedia Commons

Firth acknowledges that the history of the word chav is "highly derogatory". On the flip side, though, he says, "The term isn't meant by us to be offensive, but rather something that's memorable and instantly understandable." This, in a nutshell, is the problem with branding people and calling it a subculture. It takes the logic of business and applies it to something that should grow organically.

Usage of the word chav in the newspapers has decreased, but it's kept steadily bubbling along by the middle classes themselves. People in the media use it freely. "Yeah, it went alright," one acquaintance, a music video producer, once confided after shooting a "gritty" promo in Tilbury, Essex, a place situated in a banlieues-like state of decay outside the M25 ring road. "A load of chavs came over and started bothering us though. Absolute scumbags."

Ours is an age where new editorial ideas are served up by endless meetings cobbled together from statistics and so-called media trends. Guests attend "Trend Briefings" in places such as the Future Laboratory in Spitalfields—a fortress in a flattened media topography, where LSN is based. There, aspiring brands and writers are served canapés of franken-words with a side order of pseudo-intellectual concept. Take your pick from "fear marketing," "the polarity paradox," "the U-turn society," "the sharded self," or the "me-conomy," but no amount of Rennie is going to help you keep it down.

Consider the etymology of the word "hipster" compared with that of the "chav." The "hipster" evolved out of the jazz age, hepcat evolving into hepster, which in turn became hipster. It was always allied with connotations of superiority in terms of cultural capital, evolving until the word was immortalized by Norman Mailer, who described it as an "American existentialist" bent on "setting out on that uncharted journey into the rebellious imperatives of the self." The phrase was reappropriated around 15 years ago to variously describe the perhaps more self-conscious but no less astute subcultures of Shoreditch, Williamsburg, and beyond. 

It's why the fusion of the two stereotypes is a problematic one. The obvious way for the hipster to view the chav is from a lofty height. Where the disdain for the hipster may carry some kind of affection—we were all pretentious twats once, right!—the hatred of chavs carries a more sadistic air.

Next to Sunday Times Style's ordaining of "chivster" was Camilla Long's editorial about the scandal of professional wives powerless against their big-shot husbands. Long purports to be a feminist—a view no doubt shared by Sunday Times Style—and the fashion industry is often commended for its feminist ethics. Rightly so. Yet the longevity of chav also relies, in part, on society's background misogyny, from blanket tabloid derision of single mothers to povvo porn Twitter feeds, advertising stolen images of mid-teen girls as "chav slags."

"You rarely see class mentioned by mainstream feminist commentators," says feminist campaigner and writer Rhian E Jones, who is trying to highlight that the use of "chav" is a feminist issue and who spoke at the conference ​Does "Poverty Porn" Undermine the Welfare State in Hulme, Manchester, yesterday. "Working-class women don't have access to the media, so they can't defend themselves against the misogyny directed to them under cover of the word chav."

The chav stereotype has taken hold to such an extent, she says, that we don't actually need to use the word. As she says, "We all know what someone means by 'single mother.' It's someone on a council estate with kids by multiple fathers."

"I often have conversations with people and they know what I've spent my time doing," says Dr. Joe Bennett. "They want to say someone's a 'chav' but they have to avoid it. Because we live in a society with such strong hierarchies of class and status, it became a term not just used to express pure hatred, but to express where you want to be, where you want to live, where you want to send your kids to school. The ultimate problem is not that people are saying 'chav': it's that it is a useful word for them to use in the first place."

"Chivster" will never catch on. It's too artless, too clumsy. But it matters. Like much reductive matter pushed out by the industry, it massages prejudice, allowing it to bloat. It isn't just Daily Mail readers who carry forward bigoted, lazy views—it's young generations at the mercy of ever-narrowing options in terms of careers and creativity.

The endurance of "chav" reflects the new meanness of the UK, a hardening of the so-called squeezed middle while the safety net of the welfare state is stripped. The economics of aspiration guides such language, and as the screw is turned in forever-booming London, there looks to be no let-up.

Follow Tim Burrows on ​Twitt​er.

07 Nov 19:07

Every Game Of Thrones House Combined Into One Insane Family Tree

by Rob Bricken

Every Game Of Thrones House Combined Into One Insane Family Tree

You thought the House Targaryen lineage was complicated? You haven't seen anything until you check out this family tree, which combines every single House from A Song of Ice and Fire, from the Arryns to the Westerlings, in one immense graphic. All hail El-Daddy for making it!

Read more...








07 Nov 19:06

Does Knowing that "OK" Was a Joke Ruin It?

by Katharine Trendacosta

Does Knowing that "OK" Was a Joke Ruin It?

OK has been traced to a 19th century Boston Morning Post article where a writer was satirizing the "new" craze of abbreviations. The more things change, the more they stay the same, I guess.

Read more...








07 Nov 19:00

MyDirtyHobby – Sara May, Silvia Rubí, Julia de Lucía, Salma de Nora

by Pornoteria

4 Girls squirten auf einen Mann

¿Pissing, squirting…? Quién sabe, flujos en general, es lo que encontraréis en este vídeo sin demasiado glamour (una botella a la mitad de Ron Miel de Mercadona, otra de Jägermeister vacía, un paño para el camarero, etc…), pero eso sí, con tres diosas que han hecho carrera en el porno español; Sara May, Silvia Rubí, Julia de Lucía y Salma de Nora, que es quien coordina todos los vídeos con ella y compañía que aparecen en MyDirtyHobby.

2014 | MP4 | Tamaño: 337 Mb | Resolución: 1280×720 | Duración: 11 min

MyDirtyHobby
4 Girls squirten auf einen Mann

Silvia Rubí, Julia de Lucía,
Salma de Nora y Sara May

07 Nov 18:58

Photo







07 Nov 18:57

Photo









07 Nov 18:55

XURXO SOUTO NO X MAGUSTO PICHELEIRO

by Gentalha

Amanhá, sábado 8N, às 20h30 o recém premiado Xurxo Souto acompanhará-nos a partilhar histórias e mitologia arredor das celebraçons tradicionais desta época outonal. O magusto, as caliveras de melom, o S. Martinho serám protagonistas na charla titulada “Martinho vs. Merlim”. Aqui vos deixamos um resumo feito polo Xurxo, para ir abrindo orelha…Xurxo_Souto_cadro

QUANDO SAM MARTINHO CONHECEU A  MERLIM

No século VI chegou até cá, Martinho, um crego disposto a fazer desaparecer da Galiza os ritos da antiga religiom. Trabalhou arreo mas, ainda hoje, agroma as vezes essa magia do Merlim que todos e todas levamos dentro.

“As fogueiras do Sam Martinho”, assim intitulou Ramón Otero Pedraio o capítulo dedicado a Alta Idade Média do seu “Ensaio Histórico sobre a Cultura Galega”. Na noite de onze de novembro, nos montes que rodeiam Ourense, acendidos pelos magustos, albiscava o senhor de Trasalba fumes antigos. Som rexoubes dum tempo convulso no que a igreja de Roma tentava assentar os seus ritos sobre as velhas crenças.
Desde crianças, Merddin faz parte do património dos nossos sonhos. Bem, como o nome das lendas galesas resultava cacofónico para os ouvidos franceses, foi adaptado -e assim chegou a nós-, com a forma de Merlim. Com a venia das e dos historiadores, no ouridourado Outono, façamos a apresentaçom formal entre o mago dos contos e o nosso Sam Martinho.
Ambos os dous aparecem, trás o declive de Roma, em duas províncias extremas do antigo império.
Britania, abandonada pelas legions, tem na espada de Arturo a sua última esperança. O rei jovem já segue a religiom da cruz, mas governa baixo o conselho de Merlim, derradeiro representante da antiga tradiçom.
Na Gallaequia, Martinho também guia a umha criança bem nova, o rei Miro. E ao seu lado, tenta salvar o reino galaico-suevo da destruiçom. Mas Martinho de Dume é antítese do sábio britano. Depois da sua estadia em Roma, chegou desde as Galias até estas terras de nevoeiro com o firme propósito de que as pessoas que a habitavam abandonassem de vez as velhas crenças.
Nestas terras extremas trabalho nom lhe faltava. Dentre o povo suevo da corte de Miro devia erradicar definitivamente a heregia arriana. E, sobretudo, teimava por afastar ao vulgo da Gallaecia das suas antigas práticas de adoraçom à natureza. Ritos enguedellados agora com a doutrina do herege Prisciliano, o bispo galego decapitado em Tréveris.
Para a gente da aldeia -em latín “pagus”-, isto é para os  “pagáns” e as “paganas”escreveu Martinho o seu discurso mais famoso: “De correctione rusticorum”. Nele dizia-lhe os e as galegas de entom que tinham de deixar de adorar às pedras, aos montes, que nom existiam espíritos nas fontes, nem havia nada mágico nos encruzamentos…
Numha ocassom teve notícia de um lugar onde a gente adorava a um grande pinheiro, pois nas suas pólas habitava um “demo” de muito poder. Imediatamente Martinho achegou-se com a machada. Diziam-lhe que estava louco, que o demo faria cair a árvore acima dele com resultado de morte segura.  Mas o de Dume continuou petando até que deitou no chão o pinheiro enfeitiçado: amostra pública do triunfo definitivo da nova religiom.
A sona do caso foi imensa. Eis o seu nome: Sam Martinho Pinario, -  de”pinus” em latim-, isto é, Sam Martinho “o do pinheiro”.
As suas teimas alcançaram até o mesmo calendário. No “de correctione rusticorum” também proibia expressamente utilizar os nomes de deusas e deuses pagáns para denominar os dias da semana. No lugar de “luns” -dia da Lua- ou ” martes” -dia de Marte-, havia que dizer “segunda-feira”, “terça-feira…”, conforme se segue fazendo hoje em alguns lugares da Galiza e em todo Portugal. Abofé que foi fecundo o trabalho de Martinho.
Mas, apesar de todos os seus esforços, constantemente agroma em nós a magia de Merlín.
Escutei-lho numha parolada a Manuel Rivas. Martinho proibia-nos adorar às pedras e aos astros, dizia que nom tinham alma as fontes, que nenhum espírito habitava nos pinheiros… E treze séculos depois escreve Rosalía de Castro:
“Dicen que non hablan las plantas, ni las fuentes, ni los pájaros,/ ni la onda con sus rumores, ni con su brillo los astros./ Lo dicen, pero no es cierto, pues siempre cuando yo paso,/ de mi murmuran y exclaman: -Ahí va la loca soñando…”
As fogueiras do Sam Martinho, lumes de longe que seguem a enfeitiçar-nos cada Outono.

DOIS SANTOS PARA A MANTANÇA
Em rigor o dia onze de novembro nom se celebra a festa deste Martinho mas a de seu mestre, Sam Martinho de Tours, santo da parte das Galias. Era soldado romano e por isso se lhe representa partilhando com um pobre a sua capa encarnada.
Um rei suevo -que daquela seguia a heregia arriana-,  conseguiu a cura do seu filho por mediaçom deste santo.
Imediatamente o reino galaico-suevo converteu-se ao catolicismo. E chegou desde as Galias -com reliquias do de Tours- o nosso Martinho.
O de Dume reorganizou a igreja galega e encheu todos os recantos de freguesias que tenhem ao outro Martinho como santo padroeiro.
Como prêmio ao seu grande esforço, a onomástica do seu mestre -o de Tours- coincide com a festa doméstica da matança. Ainda que bem mirado, nom haverá armadilha no conto? Pode existir rito mais pagano que a gloriosa apoteose das carnes porcinas ? Nom sei o que pensaria o autor de “De correctione rusticorum” sobre o assunto…

07 Nov 18:32

Los menos conocidos del comic español (Ediciones OLE)

by Txipi
Personajes Bruguera
Hola en este post he tratado de hacer un pequeño hueco a todos aquellos personajes del comic español menos conocidos de las ediciones de OLE. Es cierto que no tienen el carisma ni la fuerza de los Mortadelo, Zipi Zape y compañia... pero tienen un papel, y creo que ademas muy importante dentro del panorama del comic en España. Sus nombres nos pueden parecer graciosos y en cierta manera ridiculos y su humor un tanto anticuado pero no por ello vamos a dejar de darles una oportunidad y creo que sinceramente se la merecen... Disfrutarlo.

P.D. Post dedicado a la gran aficion del Minerva FC… Eskerrik asko.

LOS PERSONAJES
Jarry Jarron. MARCO (José Luis Marco Gracia) Dibujante de historietas humorísticas nacido en Barcelona en 1958. Tras firmar alguna obra en publicaciones zaragozanas (TVO) desarrolló su trayectoria en las publicaciones de Ediciones B desde finales de los años ochenta (Mortadelo -Super-, Super Zipi Zape, Guai!) destacando la serie paródica detectivesca Jarry Jarrón, que logró un álbum recopilatorio en la colección Olé!, en 1989.

Los Especialistas. Creado por Maikel (Miguel Ángel García, Cornellá, 1961) es uno de los autores habituales de El Jueves donde realiza desde 1990 la serie Seguridasosiá. También publicó historietas en la última época de las revistas infantiles de Ediciones B, en cabeceras como Mortadelo o Zipi y Zape. De esta etapa es su serie Los Especialistas, de la que se llegó a publicar un álbum en la Colección Olé!.

La Alegre Pandilla. Estaba compuesta por niños pequeños que se enfrentaban a un niñato adolescente llamado Mus, con corona de papel en la cabeza, que era un gamberro de campeonato, que siempre salía apaleado.

Los Xunguis. En los primeros noventa, Ramis y Cera crearon a los Xunguis, que serían protagonistas de alguna tira cómica y una serie de páginas de juego, tipo "¿Dónde está Wally?"; su éxito les llevó a publicar dos álbums en la colección Olé Varios, en los que los Xunguis cedían el protagonismo a dos nuevos personajes, Turbo y Bip, para ocupar el puesto de antagonistas.

Doctor Cataplasma. Las aventuras del doctor Cataplasma se desarrollan en historietas autoconclusivas, casi siempre de una sola página.Los protagonistas de la serie son el doctor Cataplasma y su criada Panchita.

Las hermanas Gilda. Es el título de una serie de historietas creada por el autor español Manuel Vázquez Gallego en 1949 y protagonizada por dos hermanas solteronas, llamadas Leovigilda y Hermenegilda, que viven juntas. Es una de las tres obras más célebres de su autor, junto a las posteriores La familia Cebolleta (1951) y Anacleto, agente secreto (1965).

Doña Tecla Bisturín. Era una simpática historieta de Raf, que transcurría en una clínica, en la que en lugar de curar a los pacientes, los defenestraban una y otra vez. Son historietas cortas, de un único gag final pero con la chispa y gracia habituales de Raf.

Doña Lío Portapartes, señora con malas artes. Es una serie de historietas creada por Joan Rafart Roldán alias Raf para el semanario "Pulgarcito" en 1958. Las historias de Doña Lío solían basarse en los enfrentamientos de esta con Don Bollete, con las sobrinas o con la portera. Son historietas costumbristas de las que tanto abundan en las revistas Bruguera.

Deliranta Rococó. Fue una serie de historietas creada por Martz Schmidt para las revistas "Mortadelo" y "Súper Mortadelo" de Editorial Bruguera en 1979. Ediciones B publicó algún álbum recopilatorio de la serie a finales de los ochenta como parte de la colección Olé!.Contaría con guiones de José Luis Ballestín, Jaume Ribera, Aurelio Soto o Montserrat Vives.

Rigoberto Picaporte, solterón de mucho porte. Es una serie de historietas cómicas creada por Roberto Segura para el semanario Pulgarcito en 1957. Rigoberto siempre ha llevado pajarita, sombrero y bigote.  En general, la historieta tiene un marcado tono costumbrista, que refleja las dificultades de la clase media española de la época.

Cine Locuras. Alfons Figueras Fontanals, también conocido como Alfonso (su mismo nombre, pero en castellano), fue un historietista español (Villanueva y Geltrú, Barcelona, 15 de octubre de 1922 - 6 de julio de 2009),adscrito a la segunda generación o generación del 57 de la Escuela Bruguera, junto a autores como Gin, Ibañez, Nadal, Raf, Segura, Martz Schmidt o Vázquez. Es el creador de personajes como Aspirino y Colodión y Topolino, el último héroe.

"Don Pío". Trata sobre las crónicas de un matrimonio español de la época, entre los años 40 y 50. Don Pío vive las miserias de una familia de clase media, sin conseguir nunca sus propósitos de mejora social. Es además un auténtico calzonazos, dominado completamente por el fuerte carácter de su mujer, Benita, que siempre intenta estar a la última.

Agamenón. Fue una historieta humorística creada en 1961 por el guionista y dibujante español Nené Estivill para la revista Tío Vivo de Editorial Bruguera,1 en la que se reflejaba la vida en la España rural de los años sesenta, ya en trance de desaparición.

Sir Tim O'Theo. Es una parodia tanto de las novelas policíacas clásicas (especialmente las de Sherlock Holmes) como del carácter británico, ninguno de cuyos tópicos deja de explotar. La acción se sitúa en el pueblo ficticio y típicamente británico de Bellotha Village, en las proximidades de Londres. Las historietas son breves. En casi todas ellas, Sir Tim y Patson se enfrentan a un problema que parece insoluble, pero que al final se revela como banal.

Toby. Es una serie de historietas creada por José Escobar para el semanario "DDT" en 1967.

Hug el troglodita. Es una serie de historietas creada por el dibujante español Jorge Gosset Rubio, y que apareció por primera vez en la revista Tío Vivo en 1965. vive en la Edad de piedra rodeado de pepesaurios .  Intenta conseguir huevos de pedrodáctilo para alimentarse, pero como es aplastado antes por sus colosales madres tiene que conformarse con comer nabos.

Benejam. Colaborador habitual de la revista TBO, (Menorca,1890- Barcelona, 1975), fue el creador de algunos de los personajes más populares de dicha publicación: La Familia Ulises, Melitón Pérez, y Eustaquio Morcillón y su ayudante Babalí; continuó, además la sección "Los grandes inventos del TBO" tras las etapas de Nit, Tínez y Tur. Este álbum de la colección Olé, publicado en 1992, recoge algunas de las mejores historietas de Benejam, tanto de los mencionados personajes, como historietas sueltas y chistes gráficos, que fueron muchos.

Idioma: Español.
Editorial: Bruguera, Ediciones B.
Guion: MARCO, Maikel, Segura, Cera y Ramis, Martz Schmidt, Vazquez, Raf, Figueras, Ibañez, Escobar, Nené Estivill, Peñarroya,  Gosset, Benejam, Varios.
Dibujo: MARCO, Maikel, Segura, Cera y Ramis, Martz Schmidt, Vazquez, Raf, Figueras, Ibañez, Escobar, Nené Estivill, Peñarroya,  Gosset, Benejam, Varios.
Tradumaquetadores: Crust, Malfendi, Alienkav, Balrog, Epidemiom, Karnov, Cantoseegla, Trankas, jlcb78, SadlyMistaken, Migsoto, Toninm, Jafer, Jocco, Janpedru, Lesejo, Alfredovel, STO, Diosdiablo, Mazinkaiser, Cilurnigo (CRG).
Archivos: 44
Formato: CBR.
Tamaño: 1.45 Gb.

010203040506070809101112131517161418192021222425312826292723303235o410-0134373633561243

Descargar comics:
07 Nov 18:29

Cómic recomendado de la semana: EL HOMBRE SEDIENTO (ECC)

by noreply@blogger.com (Rafel Sabater)

El hombre sediento nº1
(limitada a 8)
Autores: Kazuo Koike y Goseki Kojima
Editorial: ECC Ediciones
Precio: 9,95 € COMPRAR

─ "De Kazuo Koike y Gôseki Kojima, los autores de El lobo solitario y su cachorro o Hanzô el camino del asesino, nos llega esta obra ambientada en los siglos XVII y XVIII, dándonos a conocer los secretos del shogunato de manera arriesgada como nadie antes había hecho. "
─ Seinen manga. Serie de 8 tomos.
─ Tomo 264 pgs b/n, tapa blanda con sobrecubierta, 13x18 cm.

─ "Cuando hacía pocos días que el octavo Tokugawa había heredado el shogunato, en medio de un mundo y de una situación política inestables, un hombre muy llamativo entró en Edo. Tenía los ojos rasgados y de una belleza estremecedora, y era tan guapo que parecía que hubiera salido de un grabado. Se trataba de Mondo Kainage, el nuevo catador de venenos recién empleado por la familia del shôgun. Sin embargo, unos ninjas de Koga habían urdido una intriga para atentar contra las vidas de Yoshimune y Mondo. Así empieza este manga histórico tan contundente como turbulento..."



07 Nov 18:28

Las albóndigas, ¿la tendencia gastronómica de 2015?

by S Moda EL PAÍS
Todo apunta a que este plato tan tradicional va a convertirse en la comida de moda. En Nueva York, cuna de tendencias, los restaurantes especializados en ellas arrasan.
07 Nov 18:26

Eddie Spaghetti: «El rock terminará siendo un producto delicatessen, para esnobs o para quien quiera recordar los buenos viejos tiempos»

by Fernando Olalquiaga

Eddie Spaghetti para Jot Down 0

Edward Carlyle Daly III, más conocido por los pocos roqueros que ya quedan por el mundo como Eddie Spaghetti, es el bajista y cantante de la mejor banda de rock and roll del mundo. Si él dice que lo son, debemos creerle. En frío puede sonar desmesurado, pero la afirmación resulta cierta al menos durante el tiempo que los ves sobre un escenario. Y si Lemmy Kilminster declara que «si no te gustan los Supersuckers, no te gusta el rock and roll» solo podemos contestar «amén». Los Supersuckers, aquella banda que marcó en Seattle un punto garrulo y festivo dentro del catálogo del archiconocido sello discográfico Sub Pop, aterriza en nuestro país y apenas logra reunir un par de centenares de aficionados en la pequeña sala madrileña Gruta 77. Piensen en ello y lloren, si es que aún les quedan lágrimas. Justo antes de subirse al escenario, mientras sus compañeros hacen una prueba de sonido en la que no le dejan participar («como meta mano Eddie, lo jode todo») Eddie nos atiende acodado a la barra mientras bebe y alaba un rioja que muchos modernos no usarían ni para cocinar. Gafas de sol, stetson y un escorpión en la hebilla del cinturón. Rock and roll.

Es bien conocida vuestra trayectoria a partir de que ficharais por Sub Pop, pero apenas se sabe nada de los comienzos del grupo. ¿Qué recuerdas de los inicios de la banda, allá por 1988?

Oh, éramos jóvenes, éramos increíblemente estúpidos y naif. Pero mira, todo eso jugó a nuestro favor, porque no fuimos conscientes de que era casi imposible ganarse la vida tocando en un grupo de rock, así que seguimos adelante. Pensamos que era lo que se suponía que debíamos hacer.

¿Qué quieres decir con que erais muy naif?

Si hubiéramos sabido entonces lo que sabemos ahora, lo duro que resulta mantener en marcha un grupo y todo lo demás, no creo que hubiéramos tenido las ganas de mudarnos a Seattle para poner en marcha toda la movida. Tuvimos que echarle un par de huevos para mudarnos de Tucson a Seattle.

¿Por qué elegisteis Seattle? Ahora ya sabemos todo lo que terminó por cocerse allí, pero ¿teníais noticias de que estaba naciendo una escena muy particular?

No teníamos ni idea de que existiera Sub Pop, ni de que ya otras bandas como Nirvana, Mudhoney, Soundgarden, etcétera, estaban allí formando parte de algo. Solo sabíamos que Jimi Hendrix era de Seattle, que tenían un buen equipo de football y otro de béisbol, y que podías llevar puesta la chaqueta de cuero todo el puto año. Creo que esa fue la razón principal, poder llevar puesta la chaqueta cuando nos saliera de los cojones. En Tucson hace un calor que se te funden los sesos. Supongo que como aquí. Así que un amigo nuestro que había vivido en Phoenix, que está como a ciento cincuenta kilómetros al norte de Tucson, nos llamó desde Seattle y nos dijo: «tíos, tenéis que venir aquí. Hay cuatro sitios en los que podríais tocar, hay un montón de grupos cojonudos y podréis llevar puestas las chupas de cuero todo el puto día». Así que diría que fue el tiempo de mierda que hace en Seattle lo que nos hizo mudarnos allí.

Así que él fue quien os habló de lo que estaba pasando en Seattle.

No nos citó ningún grupo en particular, porque sabía que no nos sonarían de nada. Nos habló bien de la ciudad, y allá fuimos.

Eddie Spaghetti para Jot Down 1

Antes de eso ¿cómo te metiste en el mundo del rock and roll? Eran otros tiempos, y escuchar buena música no resultaba tan fácil como hoy, tenías que confiar en ciertas emisoras, tiendas de discos… ¿Cómo conseguiste formarte musicalmente?

Para mí empezó con «My Sharona», de The Knack. Esa canción salió cuando yo tenía doce o trece años, y eso era lo que yo quería hacer. Poco después me agencié una guitarra. Pronto descubrí que no iba a ser ningún virtuoso, pero que podía componer canciones, así que empecé de inmediato.

¿Sabías algo del punk y la new wave o tan solo escuchaste esa canción y dijiste: eso es?

No sabía mucho. Sabía que esas cosas como Blondie o The Knack eran cojonudas, y me gustaban. Cuando era joven no me gustaba el hard rock. Más tarde, en el instituto, fue cuando me metí en el rollo del heavy metal y la música más cochambrosa, por decirlo así.

¿Te gustaba el heavy metal de los ochenta?

Toma, claro.

¿Incluso las bandas más glam como los Crüe, por ejemplo?

Estaba metido en grupos que hacíamos justo eso. Tocábamos versiones de todos los éxitos de metal-pop. Nos flipaban.

¿Aún te gusta? ¿Lo sigues escuchando?

Algunas cosas me gustan aún, pero ya no lo escucho, la verdad. Cuando cazo alguna canción en la radio, o en un centro comercial, donde sea, me entra un tanto de nostalgia. Solo eso.

¿Qué hacías antes de tocar la guitarra en un grupo?

Buah, era un niño de lo más normal. Jugaba muy bien al béisbol.

¿Por qué te pasaste al bajo?

Oh, yo no lo elegí. Más bien fue el bajo el que me eligió a mí.

Nadie lo elige.

Nadie quiere tocar el bajo. Y yo tenía tantas ganas de tocar en un grupo, que… Había un par de bandas en el vecindario, y las dos necesitaban un bajista. No puedes ser una estrella tocando el bajo, y bueno, pensé que yo podría tocarlo. No sabía ni cómo sonaba. Había escuchado «Back in Black» y ese ¡CHANK-CHANAK! y pensé: «espero que eso sea el bajo, porque es el sonido que quiero hacer». Y resulta que lo que hace el bajo es DU-BUM-BUM-BUM, que es una puta mierda de sonido. Era una puta mierda tocar el bajo. Y aún lo es, porque además cuando metes la pata jodes toda la canción. La única ventaja es que nunca te van a echar la culpa de haberla cagado. Nadie se fija en el bajista.

Y que es más fácil ser el mejor bajista del mundo.

Sí. Pero siempre hay alguno más guay: Lemmy, Phil Lynnot

Eddie Spaghetti para Jot Down 33

¿Qué recuerdas de los años del grunge en Seattle? ¿No era un poco extraño estar en medio de toda aquella filosofía de su escena principal «el rock no es para reír», tan contraria a la vuestra?

Fueron unos años cojonudos, porque a pesar de eso en Seattle siempre había sitio para todo el mundo. No había ninguna norma, no tenías que sonar de determinada manera para encajar. Y aunque nosotros éramos distintos a todo el rollo del grunge y su filosofía de vida, en Sub Pop no pusieron ninguna pega. Vieron un buen grupo y nos ficharon. Todo eso del estilo grunge y de la manera en que debe sonar es un invento de los medios. Allí no importaba si tocabas un determinado tipo de música o lo dejabas de tocar.

Sub Pop es uno de los pocos sellos independientes que es conocido por casi todo el mundo ¿Qué lo hacía (o hace) distinto a los demás sellos, ya sean independientes o majors?

Eran muy muy buenos promocionando el sello. No le daban tanta promoción a las bandas individualmente, le daban mucha importancia al producto Sub Pop. Desde el principio venían a decir: «somos algo, vamos a hacer que algo importante pase». De ese modo tuvieron acceso a un montón de buenos grupos. Y tuvieron suerte. Oh, dios, eran buenísimos dándose a conocer. Nuestra primera gira por Europa fue conjunta con otros grupos del sello, el Reverendo Horton Heat y otro más, y los conciertos se anunciaban: «Sub Pop toca esta noche». La gente sabía que tocaban tres bandas de Sub Pop y les daba igual quiénes fuesen. Solo querían ver cosas de Sub Pop.

Nirvana les ayudó a darse a conocer.

Cuando se empezaron a vender como churros los discos de Nirvana fue la hostia estar en Seattle. Que un grupo al que conoces, con el que has tocado, tenga un éxito tan brutal y saque el disco que todos querríamos haber grabado… ¡Joder, es un disco perfecto! Hizo tanto por la ciudad y por los grupos que sonaban de ese modo… Desgraciadamente también salieron muchos imitadores de Nirvana que eran una puta mierda.

¿Se podría repetir algo similar hoy?

Buf… No siento nada de energía saliendo de la escena del rock and roll. Ya no hay buenas bandas

Hombre, alguna habrá. Vosotros, por lo menos.

Ya. Alguna queda, y puede que nosotros seamos una de esas. Pero somos pocos.

Eddie Spaghetti para Jot Down 2

¿Crees que los días en que un grupo llenaba grandes estadios han pasado?

No, qué va. Todavía pasa en el mundo del heavy metal.

Pero si hablamos de rock and roll…

Ya no hay bandas de rock and roll, de puro rock and roll, como lo somos los Supersuckers, o lo son los Dwarves, o lo fueron los Hellacopters. Esas bandas se enorgullecen de ser parte del rock and roll. Solo eso: rock y roll. Pero eso ya no les interesa a los críos. Andan todo el día trasteando con el puto ordenador. Es a lo único a que aspiran, a batir el récord de no sé qué juego de ordenador.

¿Por qué ya no les interesa el rock?

Tiene mucho que ver con los ordenadores. Ya no interactúan entre ellos, lo tienen todo en los teléfonos y los ordenadores. No hacen una comunidad. El único modo de experimentar el rock es salir a un concierto y ver a un buen grupo volarte la cabeza. Pero prefieren ir a escuchar a un DJ. ¡Joder, no es lo mismo! Escuchar un buen grupo es como una montaña rusa, y te tienes que subir. Y la mayoría de los chicos pasan de eso, están a otras cosas, la tele, las películas… Si no es algo que esté en una pantalla, no es algo que quieran ver.

¿Cómo sobrevivirá el rock, entonces?

Siempre estará por aquí, dando el coñazo. Pasará un poco como con los discos de vinilo; será un producto delicatessen, música para esnobs o quien quiera recordar los buenos viejos tiempos.

¿Cómo conseguisteis que Daniel Clowes os dibujara la portada para The Smoke of Hell?

Bruce Pavitt, uno de los fundadores de Sub Pop, conocía a Daniel de cuando estuvo viviendo en Chicago. Fueron juntos a la escuela de arte. Y sabía que nos gustaban esos cómics que estaba sacando por entonces, así que cuando nos preguntó si nos gustaría que Daniel hiciera la portada del disco casi nos caemos de culo. Era una de las ventajas de estar en Sub Pop.

¿Por qué os quitasteis el Black de los comienzos? Vuestro primer nombre fue The Black Supersuckers.

Al principio éramos cinco, teníamos un cantante. Cuando le dimos la patada necesitábamos un nuevo nombre, y simplemente quitamos el adjetivo.

¿Es cierto que Black Supersuckers es el título de una novela pornográfica?

Es por una película, en realidad. Bueno, no sé si es una película… Quizás un corto. Estaba en una lista de «Títulos cutres de películas» que vi en la contraportada de una revista porno, y lo elegimos. No sé por qué; la verdad es que siempre quisimos cambiarnos el nombre.

¿Por qué tanto punkrocker termina haciendo discos de country? Vosotros grabasteis Must’ve Been High. ¿Qué conexión hay entre country y punk rock?

¡Son lo mismo! Cuando empiezas a escuchar buen rock and roll, buscas más y descubres que todo viene del country y el blues. En el rock las canciones hablan de chicas y drogas y en el country hablan de chicas y camionetas. Es lo mismo. Tres acordes, buenas letras y ser muy honesto. Y como americano es un orgullo, porque el country es una contribución de América al mundo.

¿Escuchabas country de niño?

Yo sí, estaba rodeado de música country, ya sabéis, ¡Tucson!… Y lo odiaba y no quería que me gustara. No me gustaba el sonido de la pedal steel guitar. Quería apartarme de todo eso. Pero cuando empecé a tocar rock le empecé a coger el tranquillo.

¿Hay buena relación entre el mundillo country y el punk rock?

Sí. Una vez más es una cuestión retro. El country no es para los chicos que quieren tener una carrera musical esplendorosa. Lo bueno del country es que depende un montón de las canciones. Hay que escribir muy buenas canciones, y eso a mí me estimula mucho. Especialmente cuanto más viejo me voy haciendo.

Eddie Spaghetti para Jot Down 6

Eres una persona comprometida en asuntos sociales, sin embargo las letras de los Supersuckers nunca tratan temas políticos. ¿Por qué? ¿El rock no debe mezclarse con la política?

Me gusta disfrutar el rock tan solo porque es rock. Me encanta el rock simplón, es mi favorito: Ramones, AC/DC, Motörhead… Estas son para mí las bandas más grandes de todos los tiempos. Lemmy a veces trata algún asunto político, AC/DC jamás, Ramones tan solo un poco…

No te gustan bandas de rock más comprometidas. The Clash, por ejemplo, que en su día fueron el paradigma de banda política.

No, nunca me gustaron mucho. Tampoco ahora. Tienen un par de canciones buenas y ya.

El punk británico era mucho más político que el americano.

Sí, y eso lo estigmatizaba para mí. Era demasiado inteligente. Nos hacía parecer idiotas. Y no lo somos, tan solo nos gusta tocar rock idiota.

¿Te da la misma satisfacción sacar un disco en 2014 que la que te daba en 1992?

No tiene nada que ver. Ya nadie compra discos, todos quieren la música gratis. Es muy difícil para las pequeñas bandas como nosotros vivir de la música. Para nosotros los discos son como un anuncio, una forma de promoción, una manera de atraer a la gente a nuestros conciertos. La gente piensa que no debe pagar por los discos. Los ordenadores, los iPods… Toda esa mierda que todos tenemos y que tanto nos gusta fue lo que mató al rock and roll. Mató el espíritu. Antes costaba un huevo encontrar un buen disco, tenías que gastar muchas balas hasta dar con el bueno. Y si querías escucharlo, tenías que comprarlo. Y lo escuchabas con verdadera atención. Hoy ya no pasa nada de eso, claro.

Hoy nos quedaríamos sin La Mano Cornuda o The Smoke of Hell.

Ambos discos no vendieron una mierda.

El primero, al menos, es todo un clásico del rock.

Seguramente, y el nuevo también lo será, pero le llevará más tiempo alcanzar esa condición. Hace veinte años vender diez mil copias de un disco de punk rock era un éxito. Hoy te puedes dar con un canto en los dientes si vendes cuatro mil. Nosotros vendemos algo más que eso.

Eddie Spaghetti para Jot Down 4

En esta gira estáis llenando los locales.

De puta madre, es un buen síntoma para el rock and roll. Aún hay gente a la que le sigue tirando escuchar música del mejor modo posible. La música sigue siendo popular, y siempre será popular. Es solo lo que esperas conseguir al pagar lo que ha cambiado. Yo también soy culpable: si puedo escuchar algo gratis, lo hago. Es tan fácil… está aquí, en mi puto teléfono. Me pongo los cascos y ¡booom!, estoy escuchando nueva música. Genial. Pero si es un disco que me gusta de verdad, entonces voy y me lo compro.

¿Qué novedades te gustan?

Un disco de una banda que se llama Hellbound Glory. Se titula Damaged Goods. Ese es bueno de cojones. Es un cantante country y tiene muy buenas canciones, y las canta que te cagas. Y los dos últimos de los Dwarves. The Dwarves Invented Rock and Roll acaba de salir. Y el anterior, The Dwarves Born Again. Hay otra banda de Seattle que se llama Zeke. No los conoce mucha gente, su disco se titula ‘Till the Livin’ End y es buenísimo, acojonante. Hay buena música por ahí, pero no es fácil de encontrar.

¿Cómo distingues una buena banda a primera vista?

Nada más verlos, por las guitarras que están tocando. Si no son del tipo adecuado, no van a ser buenos.

Y las malas son…

Cualquiera que no sea una Gibson, una Fender o, quizá, una Gretsch. El bajo también es importante. Esos bajos con demasiadas cuerdas o formas absurdas, madre mía… ¡La estética es importante! Y además nunca engaña. Un grupo nunca sonará bien con un equipo de mierda. Nunca lo he visto, sencillamente porque no puede ser.

La estética es importante en el rock, entonces.

Sí. Importantísima. Es la mitad de tu trabajo. No puedes salir a tocar vestido como si fueras el vecino de enfrente. Tienes que parecer parte de un grupo de rock. Los grupos cojonudos tenían una estética cojonuda. Fíjate en los Ramones.

Hay algo que no entendemos: ¿por qué no te eligieron a ti para sustituir a Lynnot en la gira de los nuevos Thin Lizzy que teloneasteis?

Ya ves, podría haber hecho el trabajo de dos tipos.

Si hay alguien con el carisma para sustituir a Lynnot, ese eres tú.

Pues no lo sé. Probablemente ahora se arrepientan. Ahora, no sé si lo hubiera disfrutado, si os digo la verdad. Porque me parece algo blasfemo subirme al escenario a intentar ser Phil Lynnot. Y de eso se trataba aquello, básicamente.

Alguna vez te has declarado muy afín a la escena roquera escandinava. ¿Qué aportaron al rock que no aportaran otros países?

Sí me gustan, sí. Rompieron el código. Demostraron que no era necesario ser de los EE. UU. o de Gran Bretaña o de un país anglosajón para hacer buen rock and roll.

¿Lo hicieron mejor?

No, no, tampoco os paséis. Pero lo hicieron bien. Mira, nunca he conocido una buena banda de rock en España, ni en Francia, ni en Italia… pero en Escandinavia había un montón; los Hives, The Hellacopters, Turbonegro, The Backyard Babies… y muchas fueron muy populares en los EE. UU. Y antes de todas esas los Hanoi Rocks.

¿Y por qué en Escandinavia sí salían buenos grupos? Has mencionado que en el resto del mundo nunca han salido buenas bandas de rock.

Yo qué sé. Quizá porque aprenden el inglés desde pequeños y lo hablan muy bien, y es el mejor idioma para el rock. O les dan algo en el agua. Sucedió de repente y no se volvió a repetir.

Eddie Spaghetti para Jot Down 5

Cuando tocas en solitario te presentas como el cantante y bajista de la mejor banda de rock del mundo, los Supersuckers. Hay un contraste curioso ahí entre la humildad personal y cierta vanagloria como grupo.

Bueno, no es mi manera de ser el destacar como individuo. Me gusta ser parte de un equipo, prefiero formar parte de un equipo a tener una carrera en solitario. De vez en cuando grabo un disco, toco unos bolos y es muy divertido. Pero no quiero perder la perspectiva de que toda mi carrera en solitario se debe a los Supersuckers. Los Supersuckers son lo más grande, y para ellos escribo mis canciones. Lo que toco en solitario es solo una extensión.

¿Cuáles son tus discos favoritos? ¿Con qué discos iniciarías a un profano en el mundo del rock and roll?

Aparte de los de Supersuckers, supongo.

Por favor.

Rocket to Russia de los Ramones, Powerage de AC/DC…¡Joder, qué difícil! Diría que Ace of Spades de Motörhead, aunque mi favorito de ellos sea Another Perfect Day. Pero este último sería una elección bastante rara para empezar a escuchar a Motörhead. Añadiría el primer disco de The Knack. Y cualquiera de esos discos geniales que sacaron ZZ Top en los setenta. Cheap Trick, quizá el In color (and in black and white).

Te gustan ZZ Top.

Sí, sí, tienen algunos discos cojonudos.

¿Y por qué no son tan conocidos como debieran?

Lo son en los EE. UU. No sé por qué no tienen más éxito fuera de América. Quizá es esa cosa tan western que hacen. En España deberían ser más populares. También tenéis vaqueros, os podríais identificar con sus canciones.

¿Y por qué justo Rocket to Russia, por encima de Leave Home o el primero de Ramones?

Su sonido me gusta más que el de Leave Home. Por muy poco. La verdad es que los dos podrían ser el mismo disco, pero hay algo más, más… más comprimido en el sonido de Rocket to Russsia. Rocket to Russia es un disco con un sonido perfecto.

Eddie Spaghetti para Jot Down 77

Fotografía: Guadalupe de la Vallina

07 Nov 18:13

Second Wave feminist SF

by MartinWisse
Janus was nominated for three "Best Fanzine" Hugos in 1978, 1979 and 1980. Jeanne Gomoll was nominated for two "Best Fan Artist" Hugos in 1978 and 1980. Janus and Aurora were the most prominent feminist science fiction fanzines of their time. With the exception of Amanda Bankier's fanzine, The Witch and the Chameleon, which ceased publication in 1976, Janus and Aurora were the ONLY fanzines with this focus.
The full archives of Janus & Aurora, the feminist science fiction fanzine created by the people who went on to create Wiscon, the feminist sf convention.
07 Nov 18:11

"Too Many Cooks" Is the Most Insane and Perfect Sitcom Opening of All Time

by Megh Wright
by Megh Wright

In addition to Scharpling and Wurster's Newbridge tourism ad, another informercial that ran at the 4:00am time slot on Adult Swim this week is "Too Many Cooks," a retro opening TV credits parody/nightmarish hellscape experience not meant for the weak of heart or mind. This informercial comes from the mind of Chris "Casper" Kelly — co-creator of Your Pretty Face Is Going to Hell and writer for Squidbillies, Harvey Birdman, and Aqua Teen Hunger Force — and is…well, it's better seen than explained. Be warned that this video will cause vivid auditory hallucinations of the catchy "Too Many Cooks" theme song for the rest of your life.

0 Comments
07 Nov 18:08

The Film That Made Me... : The Socialist Subtext of ‘Willy Wonka & the Chocolate Factory’

by Harry Harris

This post originally appeared in VICE UK

"He's a Nazi, him."

I'm home for Easter during my final year of university, and my mother has just peered up from a pile of sixth form marking to comment on the film we're watching.

We're watching Willy Wonka & The Chocolate Factory, the blissful Gene Wilder version, not the bastard shit-show rather-be-garrotted-in-a-park Tim Burton version. She's not got her glasses on, I think.

"That's Grandpa Joe, Mum, just because he's a scrounger doesn't necessarily me–"

[body_image width='640' height='232' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='willy-wonka-nazis-harry-harris-322-body-image-1415367471.png' id='2138']

Paramount Pictures

"No, not him, him." Mum gesticulates towards the photograph of the fraud who forged the fifth Golden Ticket, Arthur Slugworth, gazing eerily out from the newspaper Charlie Bucket has just bought. I had always found this bit quite strange when I watched it as a kid—why would an old bloke want to win a tour of Wonka's chocolate factory? Wouldn't he feel strange touring it with four children?

Willy Wonka was one of those films I grew up with, the kind that I'd stick on during summer holidays or when it was too rainy to go and play football. We had a double-VHS— Wonka and The Witches—and an old video player that you had to fast forward manually, meaning, if you wanted to watch The Witches, you had to hold down the button all the way through Wonka, or just watch Wonka. Some of my earliest film memories were of being spellbound by those opening titles; the candy bars coming out of gleaming contraptions and the falling ribbons of chocolate.

And yet there I was, having lost count of the amount of times I'd watched the film, seeing something totally new. The good thing about living in an information age is that if you want to find out whether a faded black and white photograph of someone in a 1970s musical is in fact a by-all-accounts fairly horrendous member of Hitler's Third Reich, you can. And sure enough, after a fairly cursory Google, it was confirmed—the picture of bad guy Arthur Slugworth is in fact  ​Martin Bormann, the one-time personal secretary to Adolf Hitler, recipient of the Nazi Party Long Service Award, who fled after the war purportedly to South America.

[body_image width='720' height='488' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='willy-wonka-nazis-harry-harris-322-body-image-1415363571.png' id='2113']

Martin Bormann, pictured third in from the left. Photo via ​Wiki Commons

Wonka and the Nazis. What's the link? You can't stick a Nazi in a film, particularly a film not overtly about Nazis, and have it mean nothing. This is a film shot in Munich, a city that had to be almost entirely rebuilt after being subjected to heavy bombing. The war had been over for more than 20 years by the time of the film's release, but there was still a worldwide hunt for the war criminals that hadn't been tried at Nuremberg—that ended in 1971, the same year of the film's release.

And y'know, once those cogs start turning you do naturally go looking for other bits of evidence to grease the wheels a bit and keep them moving.

Though Charlie is the heart of the film, Wonka undeniably leads the story. The book was called Charlie and the Chocolate Factory, but the film shifts focus onto the mystery surrounding Wonka's factory, the hunt for the tickets, the reason he's opening up to the public for the first time.

At the center of all of this, tiny and almost insignificant on first watch, is the everlasting gobstopper. Wonka's new invention, the one the kids have been told to steal. "Candy for poor people." This is the biggest chocolate magnate in the world launching a product that is vehemently anti-capitalist, something you only ever have to buy one of, and essentially looking for an heir to keep it that way, to prevent it from getting into the wrong hands.

Wonka's a massive socialist, with a work force of dwarfs saved from a brutal homeland—the chilling subtext to the Oompa Loompa's role in the film is that the producers had real trouble finding enough dwarf actors to fill the parts, given so many had been killed in the Holocaust. Wonka is the Oskar Schindler to Arthur Slugworth's Martin Bormann. Spooky music comes on whenever Slugworth appears trying to kowtow kids into doing his bidding.

[body_image width='745' height='440' path='images/content-images/2014/11/07/' crop='images/content-images-crops/2014/11/07/' filename='willy-wonka-nazis-harry-harris-322-body-image-1415363443.png' id='2112']

Wonka's great mantra comes in the movie's iconic scene. "If you want to view paradise, simply look around and view it, anything you want to, do it, want to change the world, there's nothing to it." It's a command. This isn't a lofty idea of changing the world—this is a real, radical maxim for a world that needs changing—both our world, that the film directly references, and the imagined world of the film, stricken with poverty, obsessed with consumerism and greed, plunged into mass hysteria and panic over five golden tickets. The other winning kids are all distilled versions of these ailments—greed, gluttony, vanity.

No wonder Wonka doesn't care when they fall into chocolate rivers or get turned into blueberries, the problems are of their own making, he's got no time for them. That final scene, when Charlie has proved himself and they burst through the glass ceiling together, it's not only a moment of rebirth, but it's one of change. There's something very Flannery O'Connor about the whole thing, that idea of the rottenness of the world and it needing to be purged. In a piece of literature, or an art house film, that's an interesting idea. In a movie aimed at kids, it's bordering on revolutionary.

Director Mark Cousins recently noted in A Story of Children and Film, his cross-cultural treatise on the cinematic representation of kids, that, "Art shows us again and again that if we look closely, openly at a small thing, we can see lots in it"—film, through its immediacy and universality and its ease of consumption, lends itself to this idea more than most. Truthfully, films are most kids' first introductions to storytelling, to narratives that could shape their whole lives, and kids are naturally curious—they will watch again and again, they will spot more things.

Kids films need this depth, these narrative challenges, because if they don't, they will just switch off. Whether it's The Brothers Grimm leading children to witches' coven, to Studio Ghibli dealing with attempts to survive World War Two in Grave Of The Fireflies, to Pixar's Toy Story trilogy focusing on a child growing up without a father, looking for role models in two strong male archetypes.

More recently, ParaNorman—for my money the best animated movie of recent memory—dealt with legitimately one of the ugliest events in American history, the Salem Witch Trials, as a real, brutal thing that involved the murder of small children. It was perhaps the only piece of storytelling since Arthur Miller's The Crucible to do that, and Arthur Miller's The Crucible didn't have Primary school kids in the audience. And then there's Wonka, which exists with this huge contextual shadow looming large over it, and shadow that reflects on a world trying to come to terms with one of the most horrific events of the 20th century, and a nation trying to re-establish some semblance of national identity. 

Follow Harry Harris on ​Twitter

07 Nov 18:06

I Don't Know Jack

by hippybear
Friends, family, and co-workers reminisce before the camera in the biographic documentary I Don't Know Jack [~1h30m], about the life and career and character of Jack Nance, best known for playing Henry Spencer in Eraserhead and Pete Martell in Twin Peaks.
07 Nov 03:25

Carne richada

by xamon

A carne richada é un deses pratos que non coñecía para nada ata hai un par de anos. Non entendo moi ben como na zona Ourense a xente (case) nunca cociña isto, estando tan boa como esta. Como en todas as receitas tradicionais, hai 1000 versións diferentes e cada un di que a súa é a mellor: hai richada de Forcarei, da Peroxa, de Silleda, etc.

Eu fixen unha mestura de receitas que vin por aí e o meu gusto persoal: os pementos vermellos non me sentan ben e cambieinos polos de piquillo, que lle dan unha sabor doce moi interesante.

A miña recomendación principal é que a carne sexa moi boa e tenra: a que máis se emprega para este prato é a croca da vaca, pero vale calquera que non teña moito nervio nen moita graxa. Espero que vos guste, se tendes suxestións, ideas… deixádeas por favor nos comentarios!

Ingredientes (para 4 racións)

800 gr. de carne de vacún

100 gr. de tiras de pementos de piquillo

1 pemento verde

1 cebola grande

Unha presa de fariña de trigo

1/2 vaso de viño branco

Aceite de oliva

Sal e pementón (doce, picante ou mesturado: o que máis vos guste)

  1. Cortamos a carne en tiras pequenas, engadimos o sal e o pementón, rebozámolas na fariña. Retiramos a un prato.
  2. Cortamos a cebola e os pementos en tiras finiñas.carne_richada
  3. Nunha tixola quentamos o aceite e fritimos a cebola e os pementos a lume medio, ata que estean brandos. Retiramos a un prato.carne_richada3
  4. Engadimos un pouco máis de aceite na tixola e fritimos a carne, durante pouco tempo. Cando estea pasada polos lados (na foto, obvio, só esta lista por un), baixamos o lume e engadimos o viño branco. Cocemos durante 2 minutos máis. Mesturamos co pemento e a cebola, remexendo ben para que os sabores se mesturen.
  5. Servimos de seguida, acompañados de cachelos ou patacas fritidas, ao gusto de cada un!

carne_richada2

Que aproveite!

 

07 Nov 03:20

Restaurante Manso: un dos grandes menús do día de Compostela (e moito máis)

by magago

Na foto, Dani Pardo e Alberto Lareo. Fotos: Sole Felloza

Hai sitios que fan pouco ruído pero están aí, en progresión constante, e que merecen a pena coñecer a fondo. Así que aquí vai un aviso para navegantes: coidado co restaurante Manso, que vén pisando moi forte. Tres amigos de Vila de Cruces colleron o antigo Anexo Vilas e comezaron un novo proxecto na capital, apostando por unha cociña de sabores, de a cabalo entre o tradicional e o creativo, sen facer ruído. Aquí Alberto Lareo na cociña e Dani Pardo á fronte do servizo forman un tandem gastronómico que hai que seguir. En primeiro lugar, polos menús do día (luns a venres). Certamente, en Compostela somos afortunados coa oferta espectacular que temos de menús a 15 euros. Menús con certos toques creativos, que en Madrid andarían nos 30 euros, e que aquí se poden conseguir tan só despegándose un pouquiño desa fronteira comercial dos 10 euros. No Manso disfrútase de tres pratos, elaboracións coidadas, preocupación polos produtos de tempada, aproveitamento intelixente de técnicas modernas e cambios semanais. E, ademáis, un ten a oportunidade de volver comer cociña creativa a prezos modestos. Xa vou canso de tanta volta ao tradicional, que baixo ese paraugas encubre moitas cousas non moi boas.

Aquí está o menú da semana pasada (as dúas opcións de primeiros e segundos):


Crema de queixo azul galego


Cogumelos silvestres e tortilla

Ademáis, estes dous rapaces de Vila de Cruces conseguen imprimir o estilo de restauración moderno das aldeas galegas (que o hai) dentro da cidade de Santiago: calidez, hospitalidade, produtos estrela como a vaca de Bandeira, e todo o tempo do mundo para ir facéndose coa clientela, medrando discretamente. Alberto Lareo é un cociñeiro novo pero cunha longa traxectoria en restaurantes galegos e franceses, con gran cariño polo traballo que fai. Ademáis, un servizo ao cliente por riba da media, que coida especialmente o servizo das cañas (é un dos sitios de Santiago onde mellor as tiran) e a pequeniña e axustada adega fan que este lugar vaia medrando con solidez.

Como digo: moi atentos ao Manso. Vai dar moito que falar no futuro.

Facebook
Twitter
Google+
Pinterest
07 Nov 03:00

What is an 'unusual' sexual fantasy?

by showbiz_liz
The existing scientific literature on paraphilias, or atypical fantasies, does not define what these types of fantasies actually consist of. Christian Joyal and colleagues conducted a survey among the general population Of Quebec to find out. The survey shows that the nature of sexual fantasies are very varied among the general population, with surprisingly few fantasies actually being statistically "rare" or "unusual." The researchers urged professionals to be careful when labeling a sexual fantasy as deviant or unusual, given that so few sexual fantasies are actually rare or uncommon.

The study suggests that "certain so-called kinky fantasies" are present among the general population, with 50 per cent to 60 per cent of both men and women reporting their sexual flights of fancy include activities classed as BDSM, or bondage, domination, sadism and masochism, Joyal said.
07 Nov 02:53

Ira Glass is Exhausted.

by feelinglistless
Ira Glass Exhausted From Doing Every Single Voice On 'This American Life'. "Just to be clear, there's nothing more rewarding than coming up with all these new characters every week. I delve in, play around with my voice, and experiment with a dialect or fine-tune a cadence until I capture exactly what, for example, a superior court judge or 12-year-old sleepaway camper should sound like."

Real Ira's impressed with The Onion's research skills. This American Life has begun tweeting links to the old shows.
07 Nov 02:53

5 Iconic Groups From History Everyone Pictures Incorrectly

By Luke John Smith,J. Wisniewski,John Martin,Jason Webb  Published: November 06th, 2014  History is written by the victors, and so a lot of the "facts" you have in your head are just the manic ravings of the people who stabbed their way to the top. Historical truth is a complicated and nuanced thing, so while there might be elements of t