
Shared posts
10 Things Your Phone Hates About You, Because It’s Better Than You at EVERYTHING - "Anything you can do, I can do better." -Phones

Your phone is sick of hearing about all the things you wish it did better, because it does them all way better than you do. It really wishes it could upgrade you to a less whiny model.
So we talked to your phone, and here are ten complaints it has about humans. It actually had a bunch more, but we tried to keep this list succinct to spare your feelings.
1. Humans have terrible battery life
“I really wish my phone could make it through a full day on a single charge. So annoying!” You complain as you and your friends take 30 minutes out of your day to mash Chipotle/fuel into your dated internal combustion power system, because your phone is way better than you at everything.
Do you actually hear the words that come out of your mouth or are they drowned out by the all the food you need to put into it just to function?

Most of our human lives are spent figuring out where our next meal is coming from, working so that we can pay for it, and eating it. And then, when we’re done, the cycle starts again for the next meal. Your entire life is built around making sure you stay charged, because if you don’t, you die.
Forever, and not just until you get plugged in.
If your phone needed that much effort just to function, no one would want one. I bet you wouldn’t forget to charge your phone so often if every time the battery dropped to 0% you needed a brand new phone.
2. Our reboot function is awful and must be performed daily
When was the last time you restarted your phone? Probably when it was doing something weird and annoying, right? Ugh, it probably took upwards of two minutes for it to restart. Meanwhile, your phone spends all night waiting for you to do the same thing by sleeping every single day. I hope.
Go ahead. Have a “who can go longer without rebooting” contest with your phone. It will laugh merrily as you quickly become a useless pile of irritability and coffee jitters before you eventually—oh, right—die.
Forever. Again.
But you don’t have to do that, because you have sleep, which is possibly the most inefficient biological process ever. You will become useless for several hours, and when you’re finally finished, it takes a few more hours for you to get back up to full operating speed.

Just in time for a quick recharge with lunch that just winds up making you feel full and sluggish again.
This is the strongest argument against intelligent design that I can think of.
3. Our hardware fragmentation is absurd
You wish your phone had a bigger screen? Well it wishes you had smaller thumbs. Or better eyes. Or bigger thumbs. Or a million other specifications of things that can be completely different from person to person that make it absolutely impossible for a single device to make everyone happy.
Meanwhile, with only a few models from each manufacturer, your phone manages to come remarkably close to making everyone happy—unless you chose the wrong phone, which is a decision you’ll probably be stuck with for about two years.

So stop whining that your phone isn’t perfect until you learn to build your own. Or just wait for Google to make that darned modular phone concept a reality already so that you don’t have to learn things, because you’re bad at that, too:
4. Our built-in apps are garbage, and getting new ones takes years
Your phone comes with the ability to do a bunch of amazing things that you couldn’t possibly do on your own right out of the box.
You, on the other hand, came with exactly three built in apps: breathe, poop, and cry.

Our most frequently used built-in app.
Or maybe four if you count pee, but it’s hard to tell if that’s a separate app from poop or what is even happening in those diapers. And oh boy how your parents grew sick of those quickly and wished for some new ones.
Want some new apps like “don’t be a co-dependent monster” or “walk your own ass to the toy store”? They’re free, but they take years to download, and those are the easier ones to get. Down the line, all the best apps like “BA” and “PhD” are even more time-consuming to load, expensive enough to make you beg for an annoying, add-supported free version, and you still might not even wind up ever using them.

Which will probably result in using that pack-in again.
5. Both of our cameras are useless, front-facing garbage

Most of us barely get 1/4 of the way through our lifespan before we become incapable of recording an image that doesn’t look like it was taken with an old Motorola Razr camera.
Much like Microsoft’s wisely aborted plan for the Xbox One, we basically need our cameras to function. And we have to buy them expensive add-on peripherals to keep working that constantly need to be cleaned, adjusted, and replaced. Then there’s the 3D gimmick that just makes all of that twice as annoying and expensive.
6. Terrible data storage
Speaking of our video capabilities, most of it is gone almost instantly because of faulty storage, and it massively degrades over time. On top of that, we don’t have any method of external storage, and our internal storage is so bad that I forgot #6 completely the first time around. NEXT.
7. Crappy GPS
“I don’t know. I learned in first grade or whatever that the sun comes up in the west, so that’s north? It does come up in the west, right?”
Or forget orientation on the Earth. You can probably barely figure out where your own directions are without seeing which of your hands makes an L.

But whatever. You’ve got that under control.
8. Constant error messages

“No, I don’t want to do that. I’m tired. I don’t feel like it. Can’t we just watch Gilmore Girls instead? I hate this. This is boring. This sucks.” When your phone has an error, you can usually Google the solution. If you Google the above errors, you’ll probably just wind up watching Gilmore Girls.

You know it.
9. Humans have no upgrade or trade-in program despite breaking easily
Try this simple experiment: drop your phone from a normal distance of, say, ten times its own height. Then you take a fall of ten times your own height. Afterwards, see which of you works better.
Oh, wait. You can’t, because you’re dead. Yup. Again. You certainly are fragile, huh?
Hey! Here’s the one place you have an edge on your phone! If both of those falls are into water, you’re in much better shape. Probably. As long as you’ve got that swimming app.
But despite that fragility, you are literally stuck with one of you forever. It may be expensive to get another phone if you didn’t buy a warranty plan that was probably also expensive, but you can’t get another you.
There is no replacement program. You cannot upgrade to a newer model unless you are some kind of dark wizard; and if you are, I would like to share in your secret to eternal life, please. I have a soul I’m definitely not using if you’d like to set up a trade.
10. Your phone doesn’t hate you

You knew this was coming.
That’s OK. Your phone doesn’t want to trade you in. It needs you, because all of its amazing features are useless without you.
You probably check your phone constantly and never did get the hang of that “don’t be a co-dependent monster” thing, but your phone is in the same boat. You’re stuck together, so just keep in mind that it’s the one bringing the most to the table in your relationship and maybe go a bit easier on it. It’s the only way to keep the phones from going all Skynet on us.
(featured image via Ron Bennetts)
Are you following The Mary Sue on Twitter, Facebook, Tumblr, Pinterest, & Google +?
Instasham

This Pandylandcomic seems to have a handle on those Instagram posts that portray daily life in a manner that seems too good to be true. Wouldn't it be interesting if everyone could see the true backstories behind such Instagram and Facebook posts? -Via Geeks are Sexy
Mug Mix and Mashup

Stockholm-based graphic designer Kalle Mattsson has a Tumblr called "Buffalo Bill Gates" that exhibits his series of name and facial mashups. Any familiar face is a possibility, including celebrities, historical figures and characters from movies, television series and cartoons. Each mix is given a new moniker that cleverly blends the names of the visages used to create it. No face is too obscure, from Vanilla Ice to South Park's Cartman.
Check out the artist's odd and interesting hybrids at his Buffalo Bill Gates Tumblr.
Via Design Taxi | Images: Kalle Mattsson
Cat Looks Like Stalin

(Photo: Mercury Press)
Not every cat looks like Hitler. Some prefer the styles of other mass murdering dictators. Meowseph Stalin looks like the Soviet tyrant Joseph Stalin. He lives with Anne Sofie, a student in Oslo, Norway. He’s kind of a jerk. Leon Watson quotes Sofie in the Daily Telegraph:
"When we got him home he turned out be a real [expletive deleted—ed.] doing all kinds of things we didn't want him to; stealing food off the kitchen counter, and tearing down and breaking our stuff.
"I have a framed photo of my deceased mother high up on a shelf which he managed to tear down and break, so it appears he has no compassion - suitable to his name.
"Now he is a bit more grown up and luckily isn't as wild as before. He's really turned into a cuddle bug that loves his treats."
Hoosier Hot Shots - Rural Jazz
Hoosier Hot Shots - Rural Jazz
01-I Like Moutain Music.mp3
02-Dark Town Strutters Ball.mp3
03-Nobody's Sweetheart Now.mp3
04-Barn Dance Polka.mp3
05-Bye Bye Blues.mp3
06-Ida, Sweet As Apple Cider.mp3
07-Margie.mp3
08-Wah Hoo.mp3
09-Hold 'Er Eb'ner.mp3
10-Divorce Me C.O.D..mp3
11-Them Hillbillies Are Mountain Williams Now.mp3
12-She Was A Washout In The Blackout.mp3
13-Down By The Ohio.mp3
14-No More.mp3
15-You Two Timed Me Once Too Often.mp3
16-She Broke My Heart In Three Places.mp3
17-Don't Change Horses (In The Middle Of A Stream).mp3
18-Is It True What Thay Say About Dixie.mp3
19-Where You Going, Honey.mp3
20-Farewell Blues.mp3
começou o feirom da gentalha do pichel
Com a finalidade de conseguir fundos para o nosso centro social, hoje começou o feirom de roupa e objectos de segunda mao da Gentalha do Pichel. Várias pessoas que passárom puidérom ver que ofertamos cousas variadas a muito bom preço. Até o dia 16 de dezembro podes colaborar com esta iniciativa e também podes fazer as tuas compras de natal já que contamos com material novo como as agendas, os calendários, os baralhos suevos e da semente, cestas da comissom gastronómica… e também podes participar no sorteio de umha cesta de productos galegos.




O pobo acaba de falar: os galegos odiamos “grazas”
Dentro duns anos o que pasou na última fin de semana entrará dentro dos libros de historia como o momento no que mudou a historia da lingua galega. Por vez primeira, os galegos puideron manifestarse de forma democrática (e non ter que agardar a que o fixese a RAG) sobre a lingua. Disquecool organizou un referendo para escoller a palabra máis chunga do galego, aquela máis odiada, aquela máis infame e os galegos (polo menos os galegos que pasaron polo Culturgal e que se deixaron mercar cunha chapa) participaron de forma masiva na festa da democracia. E agora, colexio electoral pechado, chega o momento de dar os resultados. Xa hai unha palabra odiada que é, de xeito oficial, a menos querida da lingua galega. A palabra é “grazas”.
“Grazas” é a gran vencedora do referendo realizado por Disquecool durante o Culturgal, que acaba de celebrarse en Pontevedra, e é tamén unha das que conseguiu máis comentarios cheos de carraxe a pé de urna. Os votantes dixeron de todo sobre esta palabra (de todo menos guapa) e expresaron de forma clara e incuestionable o seu odio por ela.
A outra palabra máis odiada é “merda”, aínda que este termo debe o seu triunfo sobre todo ao voto infantil, que tivo nesta palabra a súa favorita para o voto. O referendo de Disquecool no puña idade mínima para exercer o dereito ao voto (só escribir nunha papeleta era requirido e non valía con votar por redes sociais) e, polo tanto, os nenos puideron unirse tamén á festa da democracia. Para o público infantil escoller a palabra máis fea non resultaba complicado e todos acababan tirando por derivados de “merda” e similares (aínda que tamén hai algún voto por “colexio” con letra inequivocamente infantil). Algún ata inventou a súa propia palabra infame, como ocorre co termo “cacapochi”, que conseguiu seducir polo menos a unha redactora de Disquecool que quere permanecer no anonimato pero que está decidida a facer del o termo de moda no ano 2015. “Penso empezar a usalo na vida cotiá, porque parece moi versátil. Síntome cacapochi soa perfecto”, di a misteriosa X.
Pero “grazas” e “merda” non só os únicos termos que conseguiron espertar as iras do público e que acumularon votos. Entre os votantes observáronse tres tendencias. Por unha banda estaban aqueles que votaban por esas palabras que aparecen habitualmente nas listas das máis bonitas ou queridas e que, por iso, acabaron converténdose en odiables, como sucede con “bolboreta” ou “amor”. Por outra, están as palabras que teñen significados ou contextos que se asocian ao feo, como poden ser “merda” ou “puta”. E por último están aquelas que só se lles escoitan aos políticos ou aos medios de comunicación, como “nembargantes”, “orzamento” ou “seareiros”.
Por que unha votación do peor?
Por que dedicar os tres días de Culturgal a escoller a palabra máis odiada do galego? A pesar de que moitos dos que viñan votar poñían mala cara e dicían, co corazón na man, que no galego non hai palabras feas, o certo é que todas as linguas teñen palabras dignas do desdén e do odio dos falantes. Vai na propia natureza das cousas.
Pero a pesar de que existen palabras odiadas e odiables, poucos son os que se paran a pensar nelas e todo o mundo prefire sempre pensar en todas esas palabras que son dignas dun póster inspiracional. É por iso que os medios de comunicación están cheos de rankings e votacións de palabras bonitas. “É demasiado mainstream”, concluímos na redacción de Disquecool.
Vale, e polo resto?
De xeito paralelo a este momento histórico que se estaba a celebrar no stand 60 do Culturgal, no resto do Pazo da Cultura de Pontevedra tivo lugar unha feira das industrias culturais que, como sucede cada ano, molou bastante. E se ademais tes 5 anos, non é que mole, é que é o paraíso.
Colas para pagar libros, avalanchas de visitantes (mesmo se este ano a entrada non era de balde), xente que quedaba de pé nalgunhas das charlas porque non había espazo suficiente para sentar, o moito que mola o Off Culturgal ;), un catering que servía lentellas (e isto chegou ao corazón polo menos dunha parte da redacción de Disquecool) e outras moitas cousas confirmaron que polo pre-Nadal a cultura galega é unha festa.
Down Compostela edita un calendario para homenajear a «Personas Maravillosas»
Review: BraveRats
Unless you’ve been living in board gaming ignorance for the past couple of years, you know of the “micro game” Love Letter by Seiji Kanai and AEG. Love Letter is a game of only sixteen cards, and has been a smash hit of the like our hobby rarely sees, thanks to its short playtime and extremely low price. Fans of the original Japanese version complained about AEG changing the art of the game to fit their Tempest universe, but now there will be Downton Abbey Love Letter, DC Comics Love Letter, and much, much more. In addition, Seiji Kanai is now a name that draws plenty of attention, and AEG is continuing to bring over (and change) his games. Personally, I enjoy Love Letter very little if at all, so I haven’t been too excited to see the rest of his career.
AEG is not the only company getting a piece of the Kanai pie, however. Blue Orange games has obtained another of Kanai’s sixteen-card games, this one simply called R (try Googling that…) in Japanese. Much like AEG, Blue Orange has given the game a makeover, in the form of… cartoony Celtic Rats. Well, I’ve seen stranger things. Is BraveRats any fun? Here’s a reminder of my scoring categories:
Components – Does the game look nice? Are the bits worth the money? Do they add to the game?
Accessibility – How easy is the game to teach, or to feel like you know what you are doing?
Depth – Does the gameplay allow for deeper strategies, or does the game play itself?
Theme – Does the game give a sense of immersion? Can you imagine the setting described in the game?
Fun – Is the game actually enjoyable? Do you find yourself smiling, laughing, or having some sense of satisfaction when it’s over?
Components: Just how much care and love can go into a game consisting of sixteen cards? Apparently, more than I ever thought possible. This release is just perfect. First of all, the art is fun, colorful, functional, and full of whimsy. Sorry to R lovers, but I wouldn’t enjoy this game near as much without the comical artwork and rats theme. Additionally, the rulebook is overly clear about every possible situation, and there is even a 17th card showing a chart of every possible outcome (!) to a round. I couldn’t find a typo anywhere, which is somewhat sad that I have to even mention that (it’s quite common in this industry). To top things off, the tiny tin has an embossed title, with the big “R” being a hat tip to the original name, and it even has a custom plastic insert with the name of the game engraved on felt. Seriously? I shed a tear as I threw it away after sleeving the cards, which fit perfectly without the insert. All of this for $10 MSRP? This kind of careful consideration and aggressive pricing had me very seriously browsing the Blue Orange website for more games, as this is the first of theirs I’ve bought.
(Yes, I know sleeving a $10 game is ridiculous, but I have a lot of sleeves sitting around. Standard Card Game size, by the way.)
Accessibility: This is just a variant of War with special powers. Each player has an identical set of eight hands in his hand, and each player simultaneously picks one and reveals it, with the higher card winning the round (ties are “on hold” and won by whoever wins the next round). The goal of the game is to win four rounds first. That’s it. The trick of the game is that each of the eight cards has a special power which changes the rules for that round. The abilities are all quite simple, and I cannot believe just how in-depth the rulebook still managed to be about how they all interact (and there’s that chart!). I was able to easily explain the game in under 2 minutes and have never had a rules question in the times I’ve played it. One of the simplest games I’ve ever played – literally right up there with War itself. There are also six (!) variants in the rulebook, and none of them are particularly complicated either.
Depth: Let’s be clear here: the playing time on the box says five minutes, and that’s sometimes an overestimate. This game can be as quick as flipping over four cards each; the slowest it can be is flipping over eight. For that reason alone, you might think this game is random – but it isn’t. First, let’s talk about Rock, Paper, Scissors.
Mathematically, it seems that all options in RPS are equal, and the outcome is random. And it would be if it was played by two computers who randomly selected R, P, or S. However, two humans playing RPS – repeatedly – isn’t random. It’s a game of psychology. I’ve played lots of RPS while waiting in lines and have seen this human aspect come out firsthand many, many times.
Although I compared BraveRats to War early, RPS might be as good a comparison. BraveRats has more to it than that, of course – after a few cards are played, some choices have a higher mathematical EV (expected value) than others, but the psychology is where this game shines. You do not play this game against someone once. You play it three-to-five times in a row. Then the mind games emerge. I distinctly remember, in my third game of BraveRats (all against the same opponent), we ended up in a situation where the most “right” thing to do for either of us would be to play the Prince – so we both played the Princess. Cosmic Encounter gets me to those same kind of exciting head games, but it gets me to that point in 90 minutes, while BraveRats does it in 90 seconds.
Theme: This does feel like a battle – although a psychological one, instead of armies at war – so the fighting theme makes sense. Why rats? I don’t know. I do know that the artwork is fantastic and hilarious, the graphic design is impeccable, and this game sucks me in so hard. This is a game of escapism, not into a fantasy world of medieval rats, but into that mind-game-space that bluffing games like Skull & Roses and Coup also take you. Somehow, though, BraveRats gets you there on the express train.
Fun: This game is amazing. I’m sorry I doubted you, Mr. Kanai! What makes this so much more fun than Love Letter is the ability to make it about reading people – social deduction – almost right from the start. Much of the ‘deduction’ in Love Letter is random guessing early and obviousness at the end – and you’re also at the mercy of your 1-to-2-cards. In BraveRats, you’ve got the same opening eight cards, and that annoying randomness of the card draw is taken away, and you’re left only with your bluffing skills.
What really makes this game stand out for me is its tiny size and its tiny length. I have spent a lot of time in my life with nothing to do while being with someone else – on an airplane, waiting in line, between rounds in tournaments, and so on. BraveRats easily fits in your pocket and makes 15-30 minutes go by in a flash. This isn’t a filler – it’s only a mere morsel – but it’s like one tiny Reece’s cup mini. You know you’re going to sit there for a while and eat the whole bag.
BraveRats takes you to the psychological fun of other bluffing games at lightning speed, with awesome artwork and an incredible price tag. Just go buy it already.
Rating
5 out of 5
Juicy and Tender Swedish Meatballs With Rich Gravy
Swedish meatballs, stars of 1960s-era cocktail parties and IKEA shopping trips, are, on the surface, pretty simple: a mix of pork and beef that's lightly spiced and served with a rich gravy. Getting them just right, though, requires some fine-tuned tinkering. Here's our ultimate version, as good on a plate with buttery potatoes and lingonberry jam as speared on a toothpick. Get Recipe!
As mozas galegas, máis conectadas á rede que os mozos
O Observatorio da Sociedade da Información e a Modernización publica unha nova edición do estudo “A Sociedade da Información en Galicia desde unha perspectiva de xénero”. Por debaixo dos 45 anos, as mulleres empregan máis o ordenador e navegan máis que os homes da súa idade
Cando as baleas entraban na Arousa (II): o poema completo da balea de Peralto
Os lectores de Capítulo Cero lembraredes un post que escribín en setembro ao redor dos antigos poemas populares que se conservaban nas aldeas da ría de Arousa sobre o varamento de baleas. Se lembrades, unha das baleas que falabamos era a de Peralto (Escarabote). Dicía o seguinte:
Outra balea que xenerou un auténtico acontecemento foi a que embarrancou en Peralto (Escarabote), e aínda debía estar viva. Queda a memoria dela en señores e señoras moi maiores que era nenos cando o viron, e as coplas que se inventaron valeron para preservar esta memoria. O poema chegou moi mutilado a nós, pero chegou. A señora María Treus, dos Casais de Graso, lémbraa porque xa que ela era da aldea da Madanela, cando tiña que baixar á Vila (a Pobra do Caramiñal) a vender os produtos da horta íaa cantando, coas outras nenas, polo camiño. A copla completouse cos recordos de Tareixa Abuín, axudada polo seu home Bieito López.
Pois ben, meu pai Manuel Gago Pérez, que está a facer un traballo inxente e memorable de recuperación da memoria mariñeira da ría de Arousa, conseguiu un auténtico tesouro. O poema completo que narra o episodio do varamento da balea de Peralto, aló a principios do século XX. Estaba mecanografada, e tíñaa gardada Manuel González Davila (Manolo das Taras). Podes baixar o orixinal en pdf aquí. Os recordos da poboación contan que ao final non se deron desfeito da balea e acabárona botando ao mar en cachos porque xa apestaba Escarabote. Iso xenerou un incómodo dano colateral: como en Escarabote eran moi dados ao uso do bou de vara, un aparello de arrastre, este non facía máis que enganchar nos cachos da balea, na súa osamenta, etc, e andaban ás voltas ata que lles rompía o aparello. Lembrábanse ben da condenada balea cada vez!
O poema é unha pequena xoia da tradición oral arousá. Está construído en coplas e preparada para ser vendida en feiras da comarca. A súa estrutura formal permítenos ver como se construían os esterotipos que definían as diferentes comunidades da comarca; o humor como característica fundamental dunha sociedade viva e dinámica, a da Galicia de principios do século XX. Pero ao lela por primeira vez despois de tantas décadas, non podo menos que pensar, en certo xeito, neste retrato colorista dunha fartura ocasional que o mar trouxo a comunidades que non podían acceder doadamente á comida de carne, ou con tan elevada cantidade de proteínas. O retrato que vemos aquí ten ese metatexto: a dunha sociedade case vexetariana (por forza) que está a vivir un festín do azar. Cantas veces se repetiría isto, cantas veces se contaría esta historia en versos, na historia das nosas rías? Estou convencido de que hai máis de dous mil anos, nunha vella lingua hoxe perdida, as comunidades da Idade do Ferro, e antes delas as do Bronce, e antes delas as Neolíticas, celebraban festivamente este agasallo da natureza con métricas, con estereotipos locais e con humor. E, seguro que como en aquela época, o noso poema ata ten un heroe, José Ramón. Que faria exactamente José Ramón? Iso se nos escapa.
Aló imos a ver o poema, que volve a ser público despois de durmir décadas nun caixón. Clicka no interior do post para podelo ler.
PRIMEIRA PARTE
Aquí vimos a cantar
Escoitade una gran cousa
Un peixe de vinte metros
Entrou na Ría da Arousa
Dixemos os mariñeiros
Ahí vén un barco de guerra
E cando varou na Praia
Vimos que era una balea
Cando se encontrou varada
Non vin cousa coma ela
Cos zapatazos que daba
Anegaba a Madanela
O día sete de maio
O que houbo de suceder
En Boiro en Escarabote
Desgracias houbo de haber
Eran as catro da tarde
Oeuse una ghritaría
Que lle foran acudir
Que a balea os comía
Acudiron de Rianxo
De Cespón en Taragoña
Para matar a balea
Todos traían lagoña
Mátalo, mátalo, mátalo,
No lo puedo matar
Qué dientes, qué ojos
Tiene el animal
Viñeron de Sanisidro
De Gonderande e Lesón
Para matar a fiera
Todos traían arpón
E dixo un home de mando
Que de patrón ten a fama
Collede remos e picas
E embarcarse nas chalanas
Cando chegaron as gamelas
Quixeron manobrar
Non se acercaban o peixe
Nin de terra nin do mar
E dixo un mozo solteiro
Que é un home de traballo
Larguémoslle un ahorcaperros
Faise firme a este carballo
Fixeron a manobra
O lazo foi ben votado
Levou malletas e homes
Hasta arrincou o carballo
Dixeron os da Madanela
E tiñan moita razón
Para matar a balea
Ten que vir un avión
E contestou outro home
Non fai falta o aparato
Vou buscar outro invento
De matar con zapato
Non valeron as chalanas
Nin valeron os arpóns
Que quen matou a fiera
Foi tal José Ramón
Cando estaba na agonía
Moito traballou co rabo
Que chalana que collía
Botaba o campanario
De que morreu a balea
Todos fomos a ghritar
Que viva José Ramón
Matou o peixe do mar.
SEGUNDA PARTE
E dixo un mozo da Lomba
Casado en Escarabote:
Non lle toquedes o peixe
Que é meu o ballenote
Contestoulle moito un mozo
Coa palabra lixeira:
Quen me paga o meu traballo
De darlle coa pandulleira?
Dixo o dono da balea:
Tamén entendo de mar
Por lle dares co pandullo
Non tes nada que cobrar
Contestoulle un compañeiro:
Eu pesco peixes sen bica
E mereso parte e media
Por ir a clavar coa pica
E dixeron os dos bistés
Na casa do taberneiro:
Que non destraghen o peixe
Que sabe coma carneiro
E o dono da balea
Colleu rumbo a Ribeira
E foi vender o peixe
A una fábrica de Palmeira
Contestóulle o fabricante:
Comprareicho meu amigo
Pero antes de comprarcho
Teño que falar con Vigo
O que se chamou ao peixe
Non se levou mal calote
Chamou homes o xornal
Para abrir o ballenote
Foron abrir a balea
Con machados e serróns
Dentro da barriga tiña
Un tren con vinte vagóns
Dixemos mosos e vellos
Polo sí, polo non
Este tren lle pertenece
A provincia de Lesón
E chegou o fabricante
Co vendedor a falar:
Pode disponer do peixe
Que non cho podo comprar
E falou por conferencia
A plaza de San Martiño
Véndense cachos de atún
A peseta medio quilo
E veu una muller gorda
Que vive alá en San Paio
Eu quero cincuenta quilos
Se mos dades polo rabo
E para o levar nun feixe
Xa foi pedir un cabestro
E tanto quixo cargar
Que hasta lle rompeu o cesto
Comeron peixe sen conto
Ela e mailo seu señor
Alá pola media noite
Chamaban por un doutor
Ainda que sexa da boliña
Tamén temos que falar
Que de tanto que comeron
Tuvéronse que purgar
O peixe coma era grande
No poideron acabar
Tuveron que vir os barcos
Para pódelo sacar
TERCEIRA PARTE
Desmarraron os mercantes
Do río de Pumadiño
E foron cargar o peixe
Para Ouxo e Vilariño
E caeuse un temporal
Que se picou moito o mar
E fórono descargar
a capital de Baltar
E cargaron as chalanas
De Escarabote e Ribeira
Para ir a descargar
A fábrica da Plagueira
Tendes que esperar un pouco,
Contestóulles o encargado
Non podo meter o peixe
Sen me vir razón do amo
E dixo moito un patrón
Que gobernaba una gamela:
Vamos a rogar co peixe
A cidade da Aldea Vella
Contestóulle un labrador:
Non esteas disgustado
Aquí non se vende nada
Hasta xoves que é mercado
Saleu o tren de Lesón
E veu pola carretera
Alí envisteu cun burro
Que saleu da Aldea Vella
E díxolle moito o burro:
Ahí quedas escarrilado
Que eu sigo para Palmeira
Coa miña ama cargado
Aquí se acaba a historia
De este peixe desgraciado
Porque xa nacera co signo
Que había de ser varado
Las peores excusas para no tener sexo
Guide to Masturbating
For a much more in-depth description of how to twiddle your bits, I refer you to the Nuts and Bolts of Masturbation by the incomparable Dr. Emily Nagoski. For even more information, head on over to Betty Dodson’s First Time Orgasm
“Hmm,” I see you pondering while you stroke your chin. “Dr. Emily Nagoski. Why does that name ring a bell…?”
You are probably recalling the time she and the indefatigable cartoonist R. Stevens joined forces to bring you the informative and entertaining guest comic, The Brain Science of Desire, last year!
Thank you so, so much to everyone who came to the book release party on the weekend! It was an incredible night.
Universo (Albert Monteys)
Universo (Alberto Monteys). The Panel Syndicate, 2014. Cómic digital. 38 págs. Color. Precio a determinar por el comprador.
De un tiempo a esta parte el cómic digital parece que empieza a entrar en una fase de profesionalización y remuneración. Hablo de España, claro, donde parecía una quimera, esto. Tal vez influye el hecho de que están empezando a aparecer proyectos de webcómic hecho por profesionales, por autores con una trayectoria previa. Ya no es solamente una plataforma para darse a conocer o un sustituto del fanzine tradicional como fase de fogueo. Obviamente llegados a este punto todos estamos pensando en Orgullo y satisfacción, y resulta significativo que el autor del tebeo del que hoy escribo, Albert Monteys, sea también uno de los principales impulsores de dicha revista digital.
Sin embargo Universo, su nuevo proyecto, se aloja en The Panel Syndicate, la página que fue creada hace algo más de un año para albergar The Private Eye, la serie de Brian K. Vaughan, Marcos Martín y Muntsa Vicente, y su modelo de venta es el mismo: descarga por el precio que creas justo, incluso por el de cero euros. Es una apuesta por parte del autor pero también un desafío al público: demostremos entre todos que eso de «yo estoy dispuesto a pagar, pero un precio justo» es cierto. Y de momento parece que lo está haciendo, siempre y cuando se nos ofrezca algo que sintamos que merece la pena.
Y Universo la merece. Se nota que Monteys se ha volcado y que llevaba mucho tiempo con ganas de hacer algo como esto, atado como estaba hasta que abandonó El Jueves, al humor político o social. En ese campo su papel admite poca discusión, creo yo: es uno de los más brillantes que hay y junto con Manel Fontdevila pienso que puede considerárselo el gran renovador de El Jueves y por extensión del cómic de humor. Dibuja como quiere, tiene chispa, agilidad a la hora de escribir, emplea los recursos de la historieta con soltura y sin prejuicios… Y tiene gracia, que es como el flow, más o menos. Pero siempre le ha tirado la ciencia ficción; ahí está Calavera Lunar y alguna cosa que se ha podido ver por su Tumblr.
El problema con la ciencia ficción en el cómic es que está tan sobadísima que resulta complicado innovar y hacer algo fresco si se parte de la tradición del género en este medio. Una excepción a esto es, por ejemplo, el Prophet de Brandon Graham. En la vertiente más reflexiva y crítica de la ci-fi seguramente lo más interesante que he leído en los últimos tiempos es Aama de Frederic Peeters, que no obstante arrastra ciertas deudas con la BD de los ochenta. Y en el lado más lúdico, desde luego lo más rompedor que se está haciendo ahora mismo es el … No Option! de Pep Pérez, un locurón gráfico que destila multitud de referencias para parir algo completamente nuevo.
Universo se sitúa en algún punto intermedio entre Aama y … No Option! El despliegue gráfico es impresionante y Monteys se desata, por ejemplo en la página 5. Aprovecha el color y el formato, alterna viñetas grandes con otras más pequeñas, dibuja con un estilo más cerrado, más físico que lo que acostumbra, porque sabe que mientras que el humor se beneficia de cierta soltura y ligereza en el trazo, que subrayan los conceptos y hacen ágil la lectura, la ciencia ficción necesita carne para ser creíble, volumen, que se mezcla con colores potentes y pop. El resultado es simplemente alucinante, a ese nivel. Monteys no se priva de dibujar nada: dinosaurios, robots, cavernícolas, insectos antropomorfos… Como en … No Option! la sensación de disfrute por parte del dibujante es constante, y eso es muy importante para que disfrutemos también nosotros.
Pero, además, la trama está muy bien armada. Es un relato distópico mezclado con viajes en el tiempo que combina, como las grandes historias de ciencia ficción, lo personal con lo universal —y «universal» en este caso es literal—. El género tiene que pensar a lo grande y al mismo tiempo no perder la atadura con lo individual para que nos alcance con todo su poder. Si se queda corto por uno de los dos extremos, el relato se queda en tierra de nadie, en lo anodino. Pero todo eso lo sabe Monteys, y no le falta la ambición para llevar Universo a ese nivel. La idea de una corporación que acaba poseyendo el mundo entero y cuya voracidad le lleva a querer haberlo poseído siempre no es tan descabellada si tenemos en cuenta que los recursos naturales ya están en buena medida en manos privadas, que se patentan semillas y que la genética de diseño está ahí, a la vuelta de la esquina.
El viaje alucinante como gran tema de la ci-fi está presente en Universo en todo momento, pero, al mismo tiempo, es la historia de un hombre corriente enfrentado a la máquina, a la megacorporación para la que trabaja porque no tiene opción, y enfrentado también a su propia soledad. Es un hombre cualquiera que, al final, sólo quiere volver a casa con su pareja. Y por eso aunque hay humor, porque Monteys con su dibujo ya filtra eso en todo lo que hace, también hay una profunda melancolía al final de la historia.
Las previsiones de Monteys —que no se resiste a incluir tres páginas finales donde aparece él mismo explicando el proyecto— pasan por publicar un número cada dos meses, aunque no será una serie de continuará. Habrá que seguirla, porque Universo tiene pinta de ir a más aún conforme su autor se vaya soltando y acostumbrando al formato.
París sigue en guerra contra los candados del amor
Esto es lo que sabemos de la gente que fue enterrada como vampiros en la Polonia medieval
Entre los siglos XVII y XVIII, en el noroeste de Polonia, hubo una serie de ritos funerarios distintos a los habituales a fin de evitar el riesgo de que los cadáveres se convertirtieran en vampiros. Son los llamados ritus funerarios apotropaicos, una práctica tradicional dirigida a evitar el mal o los malos espíritus. En la ficción de las historias de vampiros, así como en la vida real en las culturas que incluyen la creencia en los vampiros, los objetos apotropaicos también podrían ser crucifijos, dientes de ajo, etc.
Las excavaciones en un cementerio de Drawsko, Polonia, han descubierto seis tumbas inusuales, con hoces a lo ancho de los cuerpos o rocas bajo las barbillas, que probablemente se acojan a esta clase de ritos (podéis ver un ejemplo en la fotografía de arriba). Lo llamativo, sin embargo, es lo que han descubierto Lesley Gregoricka y sus colegas de la Universidad del Sur de Alabama, según publican en un estuido para PLoS ONE: no se trataba de inmigrantes, sino de locales.
Para llegar a esta conclusión, se usaron los dientes. En concreto, se midieron las proporciones de isótopos de estroncio radiogénicos del esmalte dental de seis cadáveres. Se compararon entonces estas proporciones con las de los animales locales, lo que reflejó que los cadáveres pertenecían a una población predominantemente local, cuya identidad social o forma de morir probablemente les marcaron con la sospecha de que habían sido invadidos o dominados por el mal.
¿Cólera?
En tales culturas, todas las muertes "naturales" se tratan como homicidios, así que siempre había que determinar a un culpable de tal muerte. Cuando alguien moría, pues, no era tanto que estaba débil como que algo le debilitaba.
Así que lo ideal es que se identifique, como responsable de la muerte, a una persona hipotética que llevó a cabo una magia desde un lugar muy lejano e incierto, o al menos, eso es lo que se he observado y así es como la gente parecía considerar el proceso. De esta manera cada uno puede alejarse de la muerte sin tener que iniciar una pelea con un vecino conocido, lo cual incluso tiene un refuerzo biológico dentro de la psicología evolutiva.
Por ello, además de considerarse vampiros, otra explicación alternativa para esta clase de entierros podría derivarse de cómo impactó el cólera en la región, que asoló Europa del Este durante el siglo XVII. Según Gregoricka, "La gente de la época post-medieval no entendía cómo se extendía, y las muertes por las epidemias se explicaban desde lo sobrenatural (en este caso, los vampiros)". Con todo, la muerte por cólera es sólo una hipótesis alternativa, no necesariamente la verdad.
-
La noticia Esto es lo que sabemos de la gente que fue enterrada como vampiros en la Polonia medieval fue publicada originalmente en Xataka Ciencia por Sergio Parra .
Jesús Fernández González fue ordenado nuevo obispo auxiliar de Compostela
Vuela, vuela, con tu imaginación.
Hola, cuando daba por hecho que todos los tíos del mundo mundial y parte de la Galaxia se medían la polla y luego quedaban para hacerse pajas ahí todos juntos y que eso era exclusivo de nacer con rabo, va una y descubre que hay tías que se enseñan el coño con las amigas y a lo largo del tiempo, lo que leéis.
Soy consciente que esto suena a lo típico de “yo tengo una amiga que…” pero os juro que no soy yo ni ninguna de mis amigas, que nosotras a lo máximer que hemos llegau es a sacarnos el támpax, bueno y poner otro por aquello de no dejar a tu amiga sangrando, cuando vamos tupis. El mundo del támpax es ma-ra-vi-llo-so y un fiel indicativo de que TODO tiene la importancia que tú le das. Me explico, cuando te vas a poner un támpax por primera vez, con 12-13 años, es todo un acontecimiento de suma importancia aka introducirte algo en el coño. Pones una pierna encima del water, doblas la rodilla y muy despacio como a cámara lenta, te metes un cartón duro que luego sacas alucinando porque hay algo dentro de tu coño, mientras te cuelga un hilo que cambias metódicamente cual reloj, cada cuatro horas, no vayas a coger la SST esa (todas nos leemos el prospecto, TODAS). Con el tiempo y cuando pocas cosas de todos los tamaños, colores y formas (upps) te quedan por meterte, eres capaz de colocarte el tampax, e incluso dos si se te olvida quitartelo (a veces pasa) mientras esperas que se te sequen las uñas de una mano y tienes una birra en la otra y lo cambias cuando el hilo se te mancha de caca, básicamente, así somos las princesas!!
Bueno a lo que iba, que el otro día me enteré que hay tías que quedan con sus amigas y se enseñan los chochers, me quedé tan maravillosamente en shock que tardé en procesarlo y se me olvidó preguntar el motivo, cosa que a día de hoy un pocomucho agradezco porque así desarrollo la imaginación:
- Connotación sexual con pinceladas lésbicas (Ojalá)
- Pura observación. (Qué aburrido por favor)
Hagan sus apuestas!!
Moraleja: Titis, a ver si dejamos de definir algo que es una elección de personas adultas y que están de acuerdo, como raro y juzgarlo/criticarlo solo porque no lo hagamos nosotros, por fa. La homogeneidad mató la personalidad. Sabedlo. ^^

¿Por qué el humor nos hace más inteligentes?
El sentido del humor carece de fronteras físicas, pero no en todo el mundo se cultiva del mismo modo, tal y como señaló el humorista canadiense Stephen Leacock el 26 de febrero de 1939 en el New York Times Magazine: «Permitidme oír los chistes de un país y os diré cómo es su gente, cómo les va y qué les ocurrirá».
Se dice que en el humor hay líneas rojas, fronteras geográficas y también emocionales que no podemos cruzar, cosas de las que no podemos hacer mofa por miedo a que nos consideren unos insensibles. Afirmar tal cosa viene a significar no afirmar nada: si no hay un consenso universal sobre dónde está esa frontera, entonces cualquiera puede sentirse ofendido frente a una broma arguyendo sencillamente que se ha cruzado dicha frontera.
Y entonces, amigos, estaríamos poniendo en peligro una de las armas más poderosas del ser humano: su sentido del humor. Censuraríamos la capacidad de reírnos de todo y hasta de nuestra propia sombra porque un grupo de personas dice que no le hace gracia o se siente ofendida. Un tributo excesivamente oneroso, como veréis a continuación.
Si eres tonto, mejor no te insulto
Pensaréis: de acuerdo, pero sí que existen insultos directos a personas o colectivos que podemos considerar universalmente ultrajantes. De hecho, la mera existencia de la risa pudiera ser una forma de demostrar nuestra superioridad frente al que se la dedicamos, como teorizaba Platón en el 400 a.C. en su célebre texto La República. Platón, por ese motivo, defenestraba la risa y desaconsejaba que la gente asistiera a comedias.
Las injurias y difamaciones ya entran en el proceloso ámbito de las regulaciones jurídicas. Pero incluso en un insulto directo la cosa no queda clara: es muy sencillo escamotear las consecuencias, por ejemplo empleando la ironía. Si tildamos de Einstein a un tipo cualquiera podemos estar alabándole o insultándole, dependiendo del contexto. Y las sutilezas de determinados insultos pueden alcanzar niveles en los que el insultado no puede responder para no quedar en evidencia.
Si la cuestión se reduce a prohibir palabrotas, por ejemplo, existen mil caminos para seguir insultando, porque el insulto depende únicamente de las intenciones, no de las palabras (¿quién no ha insultado amistosamente a un allegado?).
Por si fuera poco, que un chascarrillo resulte ofensivo para alguien no significa que sea ofensivo para todos, y mucho menos significa que no tenga gracia: lo único que pone de manifiesto es el termómetro moral o la finura de la piel del que protesta. Es decir, el humor es una estupenda herramienta bidireccional para conocer a los demás y también para mostrar cómo somos al resto del mundo. Casi una carta de presentación de nuestra forma de ver las cosas y de lo afilada que está nuestra inteligencia.
De hecho, el bufón de la corte no solo fue el encargado de ridiculizar lo intocable como forma de criticarlo: el humor ha permitido el avance social porque ha convertido lo inadmisible, lo inmoral o lo injusto no tanto en algo pecaminoso como en algo ridículo. Como los duelos o la guerra patriotera. Tal y como escribe Ken Goffman en su libro La contracultura a través de los tiempos:
Bromistas, bufones, cómicos, fabricantes de cuentos y acertijos, burlones que desafían todo lo pomposo pueblan muchas de nuestras historias. La capacidad de juego de las contraculturas representa el rechazo no autorizado a tomarse a uno mismo, a una ideología o a un código de pureza moral demasiado en serio.
Sin Voltaire, Swift, Twain, Wilde, Bertrand Russell o George Carlin, muchos no se habrían sentido ofendidos, pero muchos más no habrían logrado advertir lo ridículo de creencias e ideas, tanto propias como ajenas, facilitando el cambio de paradigma mental. Echemos un vistazo a Groucho Marx interpretando a Rufus T. Firefly en Sopa de ganso: la sátira consiguió que el público más avispado se diera cuenta, así, de repente, de que la guerra no era gloriosa y digna, sino estúpida y ridícula. Más tarde, legiones de humoristas lograron perfilar la idea de que el racismo o el sexismo era propio de gañanes.
Cuando el chascarrillo del humorista resulta excesivamente ofensivo (o bruto) quizá pierde su efecto constructivo (o destructivo, según el punto de vista), pero en tal caso se pone en evidencia la escasa habilidad del humorista, no una cualidad negativa intrínseca del humor, como bien describió Mary Wortley Montagu en el siglo XVIII: «La sátira debería, como una afilada y pulida cuchilla, herir con un toque que apenas se note o se vea».
Quizás también influya si el que profiere el la sátira es, a su vez, capaz de reírse de sí mismo. Por ejemplo, nos puede resultar abominable que en la era victoriana fuese habitual reírse de los enfermos mentales en las instituciones psiquiátricas. Pero Ricky Gervais también lo hace y muchos lloramos de la risa con él, porque también se ha mofado abiertamente de su exceso de peso, por ejemplo.
Y si finalmente el que escucha el chiste responde eso tan manido de «no me hace gracia» para denotar su rechazo emocional al chiste, entonces podéis recordarle el momento en el que un humorista trataba de explicarle el sentido del humor al androide Data en el episodio The Outrageous Okona de Star Trek: La nueva generación.
Muerte y destrucción
No solo se han producido innumerables estudios que correlacionan el sentido del humor con la inteligencia, sino que reírse de la vida en general parece que reduce la ansiedad y fortalece el sistema inmunitario, como sugieren otros tantos estudios, como el realizado por Michael Miller y sus colegas de la Universidad de Maryland tras mostrar escenas de Salvar al Soldado Ryan y Cuando Harry encontró a Sally a un grupo de participantes.
James Rotton también demostró que los pacientes que se recuperaban de una cirugía ortopédica necesitaban de un 60 % menos de calmantes si veían películas como Los productores, Agárralo como puedas o Bananas.
Así pues, un cómico no es un nihilista, aunque lo parezca, sino alguien que no se preocupa en exceso por hacer el ridículo. Y eso te hace vivir una vida mejor.
El poder del humor es tan ácido, disuelve tan fácilmente todas las construcciones artificiales en una masa homogénea, que los dueños de tales construcciones pueden ponerse muy nerviosos.
El ejemplo paradigmático son los disturbios mortales originados por las tiras cómicas del periódico danés Jyllands-Posten a expensas de Mahoma. South Park, serie experta en pisar callos, no sabemos si por temor ante las amenazas de bomba o por emplear las mil caras de la sátira para presentar el respeto como una crítica aún más mordaz, empezó a disfrazar a Mahoma con un traje o sencillamente a pixelarlo para no contravenir la ley de dibujarlo.
Pero, como bien sabían los monjes de la abadía de El nombre de la rosa, el humor tiene más poder en tanto en cuanto lo que se aspira proteger de la burla es más delicado y está sostenido en un castillo de naipes más alto e intocado. Uno de esos castillos que, tras el soplo de una carcajada, se vienen completamente abajo arrancando tras de sí profundas raíces milenarias.
Algo que ha podido comprobar experimentalmente el psicólogo Vassilis Saroglou, de la Université de Lovaina, en Bélgica, al estudiar la relación entre la risa y el fundamentalismo religioso. Tal y como desmenuza los resultados del estudio Richard Wiseman en su libro Rarología, los que practican el fundamentalismo no toleran con facilidad todas las expresiones del sentido del humor porque estas son las antítesis de los valores que ensalzan los fundamentalistas:
tienden a valorar las actividades serias por encima de la diversión, la certeza sobre la incertidumbre, el sentido sobre la sinrazón, el autodominio sobre los impulsos, la autoridad sobre el caos y la rigidez mental sobre la flexibilidad.
Como se ha dicho antes, mofarnos de un discapacitado que se cae por una escalera puede resultar más o menos abominable en función del tipo que lo hace. Pero lo que verdaderamente produce risa no es eso, sino ver en la misma tesitura a alguien intocable: un sacerdote, un dirigente político, un guardia de tráfico… es decir, cualquiera que detente mayor poder y respeto que nosotros. Porque es la forma de nivelar a la gente que parece superior a nosotros a nuestro mismo nivel, o sencillamente a ras de suelo, que es donde nos corresponder estar a todos.
Por eso son precisamente quienes detentan el poder quienes más rechazan el reírse de todo y de todos. El humor constituye una amenaza para su autoridad. Hasta el punto de que Adolf Hitler estableció el «Third Reich Joke Courts» que castigaba a quienes, por ejemplo, se les ocurriera llamar «Adolf» a su perro. ¡Ja-Ja-Ja!
——–
Imágenes | Pixabay
The post ¿Por qué el humor nos hace más inteligentes? appeared first on Yorokobu.
La RAE “poda” 'El Quijote' para hacerlo “ameno”, “sencillo” y “eficaz”
La Real Academia Española (RAE) ha “limpiado” El Quijote, para “adaptarla al uso escolar”. ¿Por qué? “El Quijote no debería leerse nunca con 15 años”, ha sentenciado el responsable de la “poda”, Arturo Pérez-Reverte, en la presentación de la versión entretenida del texto de Miguel de Cervantes. “Cuando se trata de trabajar en colegios con el texto íntegro, las digresiones y relatos insertos en él perturban a veces la aproximación amena, eficaz, que una herramienta educativa o una lectura sencilla pueden reclamar”, escribe el novelista en el prólogo de la edición producida, distribuida y comercializada, a 10,95 euros, en España y Latinoamérica, por Santillana (Prisa). Así, cree haber conseguido una lectura "sin interrupciones de la trama principal". "Se han retirado del texto original algunos obstáculos que pueden dificultar aquell", aunque dice que la "poda" ha sido "prudente y calculada". También ha tratado de mantener "fidelidad extrema al texto original".
Aparece con una tirada inicial de 30.000 ejemplares y su objetivo son los colegios: “Puede llegar a convertirse en la edición de referencia de las escuelas, porque es mucho más potente de las otras adaptaciones para escolares que hay. Esta es una edición avalada por la RAE y por Arturo Pérez-Reverte, que la hacen mejor que el resto de ediciones”, dijo Rosa Junquera, portavoz de la editorial, para aclarar que este libro no puede tener competencia. Confía en que se convierta en un long-seller. Así, con el paso del tiempo, se convertirá en una referencia única.
Este aspecto también lo promociona Pérez-Reverte en el prólogo: “Hay numerosos Quijotes escolares que consisten en adaptaciones, antologías y reescrituras del texto cervantino. Algunos son muy recomendables, pero en su mayor parte no permiten una lectura rigurosa, limpia y sin obstáculos, de la trama básica que narra la peripecia del ingenioso hidalgo y su escudero”. De hecho, matizó -a su manera- en rueda de prensa, que no hay ninguna autoridad por encima de la Academia.
Una edición “sin complicaciones”
Sin embargo, a pesar de subrayar el talante escolar de la edición, en el libro ha sido eliminada cualquier referencia a la edad a la que va destinada, que debería ser entre 14 y 17 años. De hecho, ha sido eliminada cualquier referencia: ni siquiera aparece un listado con los capítulos expurgados. Los Académicos reconocen que lo pensaron, pero que finalmente dejaron fuera ese listado, porque “había que evitar la complejidad”. “Queríamos una edición sencilla que no complicara la vida al lector con referencias eruditas, como las notas”, dijo Pérez-Reverte.
Darío Villanueva, secretario de la RAE y máximo aspirante a convertirse en el nuevo director de la Academia este jueves, añadió al término “escolar” el de “popular”, para señalar el hecho de que las aspiraciones comerciales van más allá del ámbito educativo: “Es para un público muy amplio, en la que no falte nada de lo fundamental”. “No hay edad para este Quijote, es una primera lectura que se puede hacer a los cincuenta años”, añadió el autor de Alatriste.
“Santillana es muy buena conocedora del ámbito educativo español y latinoamericano”, dijo Villanueva, por eso un tercio de la tirada será repartida en España, el resto en Latinoamérica. Junquera añadió que la tirada irá creciendo haciéndolo coincidir con el arranque del calendario lectivo en una y otra parte del mundo, produciendo todo el año.
Los beneficios y la prostitución
El secretario de la RAE también explicó que se pensó en Pérez-Reverte porque era esencial un novelista para adaptar la “poda”. El objetivo era “evitar meandros retóricos y doctrinales que existen en El Quijote”. El resultado ha sido muy satisfactorio, pero indica que “no es una operación comercial, aunque sí se va a vender”. Los beneficios percibidos de los derechos de autor serán repartidos entre la Academia y Santillana, pero el adaptador y reescritor no recibirá nada.
Precisamente, Pérez-Reverte, que indicó que su mirada ha sido esencial para coser el conjunto, subió la temperatura de la reivindicación económica en este sentido: “El Gobierno nos tiene completamente abandonados. La RAE es un asunto de Estado, pero el Gobierno ha abandonado a la Academia y es peligroso. Porque la Academia no puede prostituirse con obras baratas y hay momentos económicos muy difíciles como éste. La Academia mantiene el vínculo diplomático con América, cuando la política le da la espalda. La creación de un Diccionario es un ejercicio de diplomacia extraordinaria y complejidad de relaciones entre academias que no se pueden imaginar. La RAE es un asunto de todos, pero el Presidente del Gobierno no ha visitado la Academia en todos estos años”.
En esta actualización Villanueva ha buscado la legitimación en una directriz gubernamental de 1912, que encargaba a la Academia la realización de un Quijote “de carácter popular y escolar y otra crítica y erudita”. 102 años después han cumplido con el encargo, pero también han confirmado las críticas furibundas que José Ortega y Gasset lanzó contra la directriz, tildándola de “desatino”, y medida “pragmática”. Una visión muy actual y con sabor contra los planes de estudios de Bolonia: “No es lo más urgente educar para la vida ya hecha, sino para la vida creadora”, escribía el filósofo, enemigo de la formación “útil para la vida práctica de los alumnos”.
También se ha querido modernizar El Quijote en el apartado visual. ¿Cómo? Recuperando las ilustraciones originales del siglo XVIII, inéditas hasta el momento. Entre ellas, el descarte de un joven Goya, que iluminó la graciosa escena del rebuzno. Villanueva exhibe a gala la decisión y la reparación del rechazo… aunque la purga de Pérez-Reverte ha dejado fuera de la selección el tema que ilustró el pintor.
When men remarry, they go way younger. Women pick someone older.
When people first marry, they tend to pick someone pretty close to their age. When they try marriage again, however, the gap tends to get way wider, according to data from the Pew Research Center. And that gap is different depending on which gender you're looking at: when people remarry (in different-sex couples, that is), the wives get younger and the husbands get older.
The data, which doesn't include same-sex couples, shows that men and women alike tend to stray further outside their own age bracket for remarriages than for first marriages. However, men are way more likely to go for younger women the second (or third, or fourth) time around.
Source: Pew Research Center
15 percent of men marry someone six or more years younger than them for their first marriages, but that's only true of 3 percent of women. For second marriages, men are much more likely to go younger: 38 percent of men choose a significantly younger woman, compared to 11 percent of women.
Women, meanwhile, get far more likely to seek out someone older when they decide to remarry. 27 percent of women go much older the second (or third) time around, compared to 6 percent of men.
This isn't a small population we're looking at here, either; according to Pew, in 40 percent of marriages today, one or both partners had been married before. But the desire to remarry is also unequal across genders. When Pew asked divorced and widowed people if they would like to remarry, only 30 percent of men said no, compared to 54 percent of women.
[h/t Wonkblog]
"I don't understand the attitude of not playing your hit, or whatever"
Cthulhumas Wreath Creature

Maika Keuben, who made the awesome Cthulhu Christmas trees in years past, Just finished a festive Cthulhumas Wreath Creature for the holidays! It’s one of several Cthulhu holiday projects she’s working on -I can’t wait to see what else she comes up with. The details are in this imgur album. Don’t miss the captions- they are delicious!
You can see more of Keuben’s Cthulhumas projects in this Flickr set.
(Image credit: Flickr user (OvO))
McDonald's is dying in the United States. Thank Chipotle.
- McDonald's reported Monday that November sales declined 2.2 percent around the world for stores that were open in both 2013 and 2014.
- The decline was led by a 4.6 percent decline in the US market.
- Throughout 2014, McDonald's' sales in US stores have fallen 2.3 percent compared to the previous year.
- The company's official release on the matter blamed the decline on "strong competitive activity."
McDonald's is in big trouble
The huge problem for McDonald's right now is that they're flagging in all three of their major geographical segments. In Europe, sales are falling because of the terrible euro zone economy. In the Asia-Pacific region, sales are falling because of scandals that revealed appalling and unsanitary conditions at the plants supplying stores in China and Japan. And in the United States, sales are falling because of increased competition.
If you look outside the United States, and then ignore Europe's awful economy, and then ignore the China/Japan scandals you can see the company's underlying strength. Sales are growing in Australia. They are also growing in the "other countries & corporate" division that oversees Latin America and Canada. Australia is just really small compared to China, and McDonald's does more business in the USA than in the rest of the Western Hemisphere combined.
Chipotle is killing McDonald's
Even though the Europe/China/Japan news is bad for the company's bottom line, those setbacks are all survivable. Europe's economy will, probably, recover some day. (And if it doesn't, that's equally problematic for all global retail brands, not just McDonald's.) The supply-chain issues in Asia are fixable. But the US situation should be terrifying for the company. Competition is hard to fix. And that competition is led right now by Chipotle, Wall Street's hottest fast food company.
Through the end of September, Chipotle opened 132 new restaurants. At the same time, sales in their old restaurants grew 17 percent. There is no sign that America's appetite for giant burritos is anywhere near sated.
And behind Chipotle stand a broad array of other so-called "fast casual" restaurants offering a similar value proposition — fast food service with better-tasting food. Five Guys, In-and-Out Burger, and Shake Shack are all privately held so we don't know their financial details, but they seem to be growing rapidly. And why shouldn't they be? For all of Americans' economic struggles, as a society we are both wealthier and busier than we were a generation ago. Under the circumstances, paying more for tastier food in the quick-service format is a compelling idea and not one that it's clear McDonald's can match.
The global future
McDonald's says it will revive its US operation by "diligently working to enhance its marketing, simplify the menu, and implement a more locally-driven organizational structure to increase relevance with consumers."
Maybe that will work. But it seems unlikely. It's difficult for a company to change what it is, at root. McDonald's has one of the strongest brand identities on earth. People all around the world know exactly what those golden arches stand for. This has been, traditionally, an enormous source of strength for the company. But it becomes a weakness at a time of tougher competition. From the McDLT to the Arch Deluxe to the Big N' Tasty, McDonald's has always struggled to sell a "premium" burger to the public. It's always been their weak spot, it's just never been a problem before.
The good news for the company is that the problems in Europe (which is poorer than the USA) and Asia (which is much poorer) really will pass, and the Latin American market opportunity will probably continue to grow. The basic McDonald's value proposition that's increasingly unappealing at home continues to be relevant abroad. Upscaling in the United States will be difficult, but continuing to lean in to globalization is perfectly workable. It just means that the long-term future of what is in many ways the iconic American brand doesn't have much to do with the United States.
Girl twerks boobs to ‘Jingle Bells’ [SFW-ish]
![Girl twerks boobs to ‘Jingle Bells’ [SFW-ish] Girl twerks boobs to ‘Jingle Bells’ [SFW-ish]](http://www.deathandtaxesmag.com/wp-content/uploads/2014/12/sara-x-jingle-boobs-jingle-bells-twerk.png)
Sara X, the YouTube star whose “twerking” cans have garnered more views than all your Eric Garner thinkpieces combined, released a holiday edition on her channel.
Naturally, Sara X has re-dubbed the Christmas classic “Jingle Boobs.”
And, yes, those gyrating boob moves are legit — a skill Sara claimed to develop after (came with?) her breast augmentation. I think the laziest takeaway here is that we all have a special talent. So, if you have 1:02 to spare, maybe use that time to appreciate hers. Here:
[h/t Daily Dot]



























