Shared posts

16 Mar 23:43

5 Artists Killed for Comics Beyond 'Charlie Hebdo'

By Maxwell Yezpitelok  Published: March 09th, 2015 
16 Mar 23:35

µTorrent's Shady Bitcoin-Mining Program Could Blow Up Your Computer

by Jason Koebler
µTorrent's Shady Bitcoin-Mining Program Could Blow Up Your Computer
15 Mar 00:23

Mi mejor amante

by María Llopis
Publicamos el diálogo sobre maternidad y sexualidad que mantuvieron Helen Torres y María Llopis para el libro 'Relatos marranos'. Entre otros temas, charlan sobre el placer y el erotismo durante el embarazo, el parto, la lactancia y la relación corporal con el bebé.
14 Mar 17:46

Ouvir

by cequelinhos

Un día, ao entrar a traballar pola tarde na redacción d’A Nosa Terra no local de Príncipe, 22, en Vigo, Fernando Carballa, que saía a fumar, paroume en seco. Para quen non o coñeza, Fernando Carballa, compañeiro meu durante máis dunha década, é unha das persoas máis cultas que coñezo amais de lucir elegante con sandalias e pantalón de liño frouxo. “Ouve, ouve”, dixo. “Esta fin de semana escoiteille a unha muller dicir ouvir”. Entusiasmábase. “Para que logo digan que é un invento”.

Eu vivín esa alegría por descubrir unha palabra viva que contaba como morta anos despois, na casa dos meus sogros, en Xinzo da Limia. Foi a tía Rosa a que dixo rindo: “Non me faledes nesta orella que xa non ouvo nada”. Ao primeiro pensei que falaba do verbo haber: “houbo nada” pero xa a seguir contestoulle o tío Antonio: “Ouves, ouves. Ouves aquilo que queres ouvir”. Así, en trinta segundos recibín unha sobredose dun verbo que xa contaba no cemiterio do noso patrimonio léxico.

O caso é que o verbo ouvir está vivo en Galicia. Na Baixa Limia e noutras zonas, moitas delas arraianas con Portugal, úsase acotío. Persoalmente, non a emprego porque na raia da que eu son (Cequeliños) empregar oír, pero ambos os verbos son válidos, correctos e galegos non só na teoría senón na práctica.

A forma estándar de conxugar o verbo ouvir, con todo, difire da que utilizan na Limia. A primeira persoa do presente é ouzo, ao igual que todas as persoas do presente de subxuntivo: ouza, ouzas, ouza, ouzamos, ouzades, ouzan. “Ouzo pezuños de cabalo; é hora de marchar”. “Cando ouzamos a chuvia fóra xa vai ser tarde para apañar a roupa do tendal”.

O caso que vos conto é só un dos moitos que existen con palabras que aparentemente desapareceron da fala viva. Unha das grandezas de Galicia é a súa variedade lingüística, a enorme riqueza léxica que pervive entre os falantes. Claro está que ese patrimonio está en grave perigo. Primeiro porque o abandono do galego está a coincidir co abandono do rural, campo semántico tan amplo e tan importante na configuración do noso idioma. E segundo porque o proceso de castelanización do noso vocabulario está a producirse ao xeito dunha guerra partisana: tal palabra galega substitúese pola castelá en tales comarcas pero permanece noutras, co que conseguir escoitar determinadas palabras daría até para un circuíto de turismo léxico. Deixo a idea para quen a queira: visite tal aldea para sentir, espontánea e xenuína a palabra poula. Mañá iremos a tal outro lugar para desmentir que no galego real haxa quen di leite gordo, terza feira, tomara (co significado de oxalá) ou estupor (na miña casa, estepor).

Déixovos este vídeo que algo fala diso.


13 Mar 21:14

CONCERTO DEBUXADO NA GENTALHA.

by Concilio Botafumeiro

Benqueridas/os afumadas e afumados, temos que anunciarvos unha gran nova. Un evento extraordinario está a piques de acontecer: o primeiro CONCERTO DEBUXADO de O Botafumeiro.

O vindeiro sábado 21 de Marzo ás 21:00 na Gentalha do Pichel en santiago de Compostela, os debuxantes da revista estaremos acompañando ás bandas Santos Morcegos!!! e Camarada Nimoy.

Música e debuxos para presentar a nosa revista dixital, durante o concerto proxectaran debuxos realizados polos tiraboleiros en directo e a entrada da dereito a entrar no sorteo destas viñetas.

E remataremos a festa coa sesión definitiva de DJ Gramola. Todo esto por 7 euros, que máis queredes? non podedes fallar, agardamos por vós. Deica!

10 Mar 21:26

Hannibal Burress getting well-deserved show on Comedy Central

by Kwame Opam

Hannibal Burress, the comedian who currently plays well-to-do dentist Lincoln Rice on the critically acclaimed Broad City, just got his own show on Comedy Central. According to The Wrap, the new weekly half-hour series, titled Why? With Hannibal Burress, just got picked up for an eight-episode run that will air this July. The show will involve Burress addressing topical issues through standup, filmed segments, and on-camera interviews.

Continue reading…

10 Mar 16:46

Tacografía, el mapa de referencia para comer tacos en todo México

by Mary Soco

Tacografía, el mapa de referencia para comer tacos en todo México

No me canso de decirlo: la gastronomía mexicana es tan rica en número como lo son la cantidad de familias que habitan en cada rincón de nuestro país. Y en cada uno de esos rincones, encontramos distintos platillos y mucha variedad de los platos más representativos de nuestro México, como son los tamales y los tacos.

Uno, cuando piensa en tacos, se le vienen a la memoria los que conoció desde pequeño, y uno que otro que nos ha dejado un buen sabor de boca en la vida adulta. Pero quienes gustan de viajar por nuestro territorio, saben que en cada lugar los tacos tienen un sabor único e inigualable, y que el ingrediente que lo conforma, varía dependiendo de la región en que nos encontremos.

Así por ejemplo, en Baja California Sur podemos deleitarnos con los tacos de marlin ahumado o con unos tacos de machaca de langosta, o los muy conocidos tacos de camarón rebozado; mientras que en Coahuila podemos disfrutar de los tacos de cabrito a la leña, en Tamaulipas los tacos de adobo de pescado, en Oaxaca los tacos de tasajo o cecina y los tacos de chapulines y ni que decir de los tacos de chinicuiles y de escamoles típicos de Hidalgo.

Una pequeña parte de todo este universo de tacos, lo podemos descubrir en un interesante mapa denominado Tacografía, el cual nombra los más representativos tacos de cada una de las entidades federativas que conforman este maravilloso paraíso gastronómico. Sin duda, una referencia a tener en cuenta cuando salimos de viaje. La ilustración, fue creada por la diseñadora Kitzia Sámano para La Tacopedia.

Tacografia 1

Imagen | Kitzia Sámano
Más información | La Tacopedia

-
La noticia Tacografía, el mapa de referencia para comer tacos en todo México fue publicada originalmente en Directo al Paladar México por Mary Soco .

10 Mar 16:44

Pre-Texto: Los tacos de pescado estilo Baja

by Xose Manoel Ramos
Los mexicanos modernos son eminentemente carnívoros. Me leereis hablar de la varidad de ingredientes de la cocina mexicana, pero lo cierto es que los mexicanos si pueden comen mucha carne. 

Pero no todos los mexicanos, en Baja California (y en Sonora por lo que se ve), la comida callejera es primordialmente de pescado. No lo digo yo, si no que digo lo que me comentaron los chicos que han montado su puestecito llamada Baja Fish Tacos en la esquina de la calle Manzanillo con la calle Campeche (en Roma Sur).


No, no son un caso más de hipsters haciendo street food, si no que son auténticos (ellos dos son de baja) y pretenden hacer buena sazón a buen precio (el taco de pescado a $15 y el de camarón a $25). Los tacos de pescado que comí son de angelito (un tipo de tiburón).

En cualquier caso, estos dos chicos han creado mucha expectación en el barrio. Yo me acerqué un poco despues de comer y ya casi habían terminado todo el pescado. Y el tiempo que estuve allí esperando por mi pescado, no cesaron de pasar personas preguntando si aún tenían. De hecho uno, tantas ganas tenía de un taco de camarón, que fue a la pescadería a comprar unos camarones para que se los preparasen.

Bueno, el taco de pescado capeado (capeado es el equivalente en México al rebozado o empanado en España) me contaron los chicos es sólo una de las versiones que tienen de preparar el pescado en Baja California. Además de ello preparan otros pescados, e incluso cuando hay ocasión y está a buen precio, langostas.

En todo el tiempo que llevo en México no he hablado demasiado de tacos de pescado, por dos razones:

  • No soy muy apasionado de los fritos y empanados
  • Pensaba equivocadamente que los fish tacos de Baja California eran un invento gringo
Pues no, si que es un plato típicamente Mexicano, y como no es muy antiguo, hasta hay evidencias e inventores de este plato.

Bueno, unos cuantos enlaces interesantes sobre la historia de estos tacos:
La elaboración del taco de pescado es una tradición 100 por ciento ensenadense. Sus creadores, que en su mayoría viven, jamás se imaginaron que el original y nutritivo platillo se convertiría en una importante aportación a la cultura gastronómica internacional.

En los 60′s, nadie consumía pescado como se hace hoy. Sólo en los barcos. Don Zefe no recuerda exactamente cómo fue el primer taco. Lo que recuerda es que en 1963 él empezó a vender pescado entero en la playa, cerca del área del Riviera y lo que hoy es el Boulevard Costero. Primero entero con tortillas. La historia hizo lo suyo.


Y para terminar, un gringo que fue a Ensenada a ponerse hasta arriba de Tacos (son especialmente interesantes las fotos):

10 Mar 16:38

Cajun Spice Mix

by concierge@tastingtable.com (Tasting Table)
How to Make Cajun Spice Mix | Tasting Table Recipe

All month long, we're celebrating the people, places, dishes and traditions that make Southern food so special. Come take a seat at our table.

This spice mix gives a kick to hash browns, blackened fish or roasts. The peppery mixture can also be sprinkled onto shrimp, especially when they're paired with grits.


Get the list of ingredients and directions on TastingTable.com
 
 
10 Mar 16:29

Little Richard and Buster Poindexter (David Johansen) to present Grammy for the Best New Artist... (1988)

by noreply@blogger.com (Mihaleez)
10 Mar 16:24

Young, Black and Victorian: Wonderful photographs of Victorian women of color


 
Here are some photographs of Victorian women of color that date from 1860 to 1901. Unfortunately, a lot of these photographs have no names attached to the women posed in the photographs.

I’d love to know the stories behind each photo. What each woman’s life was like. Sadly, we’ll probably...

10 Mar 16:19

Eye-popping Bad Brains and Ramones’ cartoons that will rock your world


 
British animator Neil Williams (aka Stelos485) has created two of the coolest punk-related cartoons ever. The animation for the Bad Brains’ “Pay To Cum” is very much like the song and band itself: stripped-down, kinetic and as frenetic as a frog on a hotplate.

Williams’ animation for The Ramones’ “Chainsaw” is...

09 Mar 22:08

La liga de las mujeres normales que lograron cosas extraordinarias

Sally Heathcote fue consciente de su doble opresión: como mujer y como trabajadora

09 Mar 22:03

Dale al play y escucha las primeras canciones para gatos creadas por científicos

by Sergio Parra

El negocio alrededor de los artículos para nuestras mascotas está alcanzando niveles grotescos. Desde ropa hasta comida gourmet, pasando por canales de televisión específicos para perros y gatos, ahora saltamos en las primeras composiciones musicales concebidas específicamente para gatos (y creadas científicamente por un equipo de científicos de la Universidad de Wisconsin-Madison y la Universidad de Maryland).

En las canciones se no oye ni un solo miau. Son melodías para causar un efecto calmante o terapéutico en nuestros felinos. Este estudio sobre melodias para gatos ha sido recogido por la revista Applied Animal Behavioural Science.

Para conseguir que este tipo de música resultara interesante y relajante para los gatos, introdujeron un tempo con una base de ronroneo y otro con un ritmo de succión. Según Charles Snowdon, líder del estudio:

Nos fijamos en las vocalizaciones naturales de los gatos y se correspondían con nuestra música en la misma gama de frecuencias, que es alrededor de una octava más alta que las voces humanas (...) Los resultados sugieren maneras nuevas y más apropiadas para el uso de la música como el enriquecimiento auditivo de los animales no humanos.

Aquí tenéis las canciones, pero también podéis dadle al play en el vídeo que encabeza la entrada.

Vía | La Tercera

-
La noticia Dale al play y escucha las primeras canciones para gatos creadas por científicos fue publicada originalmente en Xataka Ciencia por Sergio Parra .




09 Mar 21:58

El antimonitor de Campamento Krypton: Entrevistamos a José Viruete

by sosimple

Por JD Romero / Redacción CIBASS

Hace algunas semanas entrevistábamos a Carlos Palencia y Cacaman de www.cinecutre.com. Una sencilla y divertidísima (por las respuestas) entrevista a dos de nuestras personas o personajes favoritos de la red patria. Con esa charla que tuvimos nos definimos en el blog mucho más que con casi cualquier otra cosa: además de las películas, libros, cómics o series que todos conocen y analizamos en Can it be all so simple reconocíamos nuestra afición por el serie de baja calidad, los productos infames y, en definitiva, nuestra inquietud más allá de los productos reconocidos por la masa.

Fruto de ese interés por ir un poco más allá nos hicimos lectores habituales de www.viruete.com hace ya más de diez años (mucho antes de que ni siquiera existiéramos como web) y desde entonces no hemos dejado de leer sus artículos sobre series olvidadas, sobre la WWF (ahora WWE) cuando nadie escribía sobre ello, sobre series de animación que creíamos que sólo nosotros recordábamos y sobre esos personajes puntuales que tienen su momento de fama y sobre los que nadie parece preocuparse.

Lo bueno de Viruete no es sólo su talento para rescatar películas, series o personajes olvidados, sino también su manera de escribir. Con un montón de referencias pop leerle se hace siempre divertido y nutritivo y es llamativo como desde este blog solemos devorar cada artículo nuevo suyo (o podcast) con un hambre voraz, afición que compartimos en común todos los redactores. No es de extrañar por ello que acabáramos sentándonos con él para charlar relajadamente sobre casi todo lo que nos ha llamado la atención en estos doce años de leerle cuidadosamente. Os dejamos con la entrevista que hicimos a José Viruete, icono pop de la red y una alternativa fresca y saludable a -casi- todo lo que encontramos navegando.

CIBASS jose-viruete-cibass

José Viruete degustando una obra de Jimmy Giménez-Arnau

-¿De quién fue la idea de realizar una web con todas las cosas que te llamaban la atención?

Pues mía, porque en aquel lejano 2002 había muy poca información sobre cultura pop en Español

-¿Pensaste alguna vez en el éxito que tendría teniendo en cuenta que es contenido alternativo?

No, nunca. Además hay que tener en cuenta que hace trece años nadie de internet había dado el salto a otros medios ni nada parecido.

-¿Cual es el artículo de www.viruete.com que te ha supuesto una mayor labor de investigación?

El dedicado a la serie Dragones y Mazmorras tuvo bastante labor. El de Take That o El moreno de Wham también me ocupó bastante tiempo, al escuchar varias discografías para redactarlos. Por supuesto es la mejor parte… todo lo que se aprende de un tema que te gusta.

-¿Y el más visitado?

Pues a ciencia cierta no lo sé, porque durante años he usado otros contadores. Ahora mismo parece que es el dedicado al grupo ‘La Fiesta’, los de ‘Toma Vitamina’, lo que es algo maravilloso. Pero creo que en su día quizá los de Heavy Hetero o el casting español de Dragon Ball Z también estarían ahí, ahí. La porno del plus también tiene tirón… por motivos evidentes.

-¿Elijes tu mismo la temática o te basas en lo que tus lectores te preguntan o piden?

Lo elijo yo exclusivamente. Alguna vez he preguntado a al gente qué quiere leer, y he tomado nota de ideas, pero luego ya veo sobre qué me apetece escribir.

CIBASS Dolph Lungren y Viruete

Dolph Lungren y José Viruete

-¿Cuales son tus películas favoritas de todos los tiempos?

Boogie Nights y Dawn of the Dead, la original de Romero.

-¿Cuales son tus cómics favoritos?

Hay muchísimos. Odio de Peter Bagge es maravilloso, y junto a los primeros álbums de Superlópez. es lo que más veces he releído. Luego cosas como La Tumba de Drácula, Los nuevos titanes, Slam Dunk, Los Pitufos, etapas de Los Vengadores, Quena y el Sacramús, The Walking Dead, Popeye, todo Shigeru Mizuki… Uf. No pararía nunca.

-¿Podrías decirnos tus discos favoritos?

Huy, cambian constantemente. Algunos que he escuchado millones de veces:

Candy – Whatever happened to fun.
The Rubinoos – Back to the drawing Board
Meat Loaf – Bat out of hell
La casa azul – El sonido efervescente de la casa azul
Survivor – Vital Signs
Ace of Base – Happy Nation
Judas Priest – Screaming for Vengeance
Mamá – Chicas de colegio
Los Fresones Rebeldes – … es que no hay manera!
T’Bell – Replay
Y algún recopilatorio de Modern Talking!

-Tienes una pequeña carrera como cantante en otros grupos… ¿Qué estás haciendo ahora a nivel musical?

Pues ahora he montado una banda de pop electrónico con Jonathan Hall. Tengo mucha ilusión, combina los chiptunes, el italodisco, eurodance, y el technopop de toda la vida. Creo que son canciones bonitas, en general. Tengo muchas ganas de que la gente lo oiga, ahora mismo estamos grabando varias canciones en un estudio. ¡A ver si en un par de meses podéis oírlas!

-¿Cuál es la rutina diaria de José Viruete?

Pues depende de en lo que esté trabajando. Normalmente me levanto, miro el correo y comienzo a a escribir algo para mi web, Cinemanía o alguno de los sitios donde colaboro. Después voy al gimnasio un rato que es cuando aprovecho para escuchar podcast.
Por la tarde procuro leer para preparar estos artículos, Campamento Krypton, Butaca Residual o lo que quiera que esté haciendo.
Una o dos veces a la semana quedo con John para componer canciones o simplemente hablar. Por la noche veo series o algún reality que me guste mientras ceno y chateo un poco con algún amigo. Durante mucho tiempo trabajaba por la noche, escribiendo, o trabajando en social media, así que era el momento de estar más centrado.
¡Antes de acostarme veo algo de NBA casi a diario!

CIBASS viruete-campamento-krypton-cibass

José Viruete

-¿Cuáles son las series que sigues en la actualidad?

La que más disfruto hoy por hoy es The Americans, que parece no despierta muchas pasiones en el fandom español.. Sigo viendo The Walking Dead, que me sigue entreteniendo, al igual que The Flash porque soy muy fans del personaje original. Nashville y Empire me hace gracia por ser un gran culebrón, son parecidas, y 13 monos me está gustando. Sigo también Juego de Tronos, Mad Men y The Strain. True Detective me gustó también, aunque tiene fans muy pesaos. Alguna vez me pongo alguna comedia… Silicon Valley, por ejemplo. Ah, y veo algunos animes de vez en cuando, el que más disfruto ahora es Kuroko no basket.

-¿Qué tal fue la maratón de dibujos clásicos de Hanna Barbera?

Pues me lo pasé muy bien. Es un universo muy grande y en el que mola perderse… hay tantísima producción que siempre descubres cosas. Disfruté muchísimo preparando ese podcast.

-Has mencionado que eres fan de la NBA , ¿Cuál es tu equipo y jugador favoríto tanto clásico como actual?

Mi jugador clasico es Charles Barkley. Tradicionalmente era de los Lakers de Magic, pero recuerdo seguir con pasión a los Suns. Dan Majerle, Jeff Hornaceck… que equipazo. En realidad iba con cualquiera menos con Jordan. Era el mejor, pero me daba rabia que le gustar tanto a gente que jamás veía un partido.
Actualmente… no sé Dirk Nowitzki, he disfrutado mucho viendo jugar a los Dallas y este año tiene un equipo que me mola mucho. Me gustó mucho verle ganar un anillo, es un tío que me cae muy bien. Me hacen mucha gracia los pivots anchos y brutos tipo Pekovic. Reconozco seguir siempre con interés lo que hacen los españoles en la liga. Y Stephen Curry es un fuera de serie.

-¿Cuáles son los proyectos de futuro de José Viruete?

Pues un momento un poco de impass… tengo cosas entre manos, pero hace falta que se concreten. Ahora mismo estoy grabando el disco, así que lo principal estos meses será eso: grabar y después moverlo un poquito, que creo que merecerá la pena. Y seguir con Virucom, ¡que se acerca a su 15º aniversario!

-Muchísimas gracias por tu tiempo Viruete y mil abrazos desde la redacción CIBASS

09 Mar 21:52

El mismo Netflix de todos los Otoños

by Jónatan Sark

Ya estamos otra vez a vueltas con Netflix. Parece que nunca se acaba la historia con ellos, lo que no deja de tener su gracia teniendo en cuenta que la fecha de otoño de 2015 -o cuarto trimestre, lo que prefiráis- lleva siendo citada desde julio del año pasado. Peo hagamos un Previously in  Netflix. 

La empresa se abre en 1997 como una suerte de videoclub mediante página on line que permitía conseguir películas en California. La diferencia está en que enviaban y recogían las películas por mensajería. En 1999 crean un sistema de suscripción que favorecía que la gente pagara una cuota física a cambio de ir alquilando las películas que quisieran siguiendo un algoritmo que favorecía que a los menos habituales les llegaran antes las novedades y a los más constantes aquellas películas menos solicitadas. El éxito es suficiente como para que en 2000 reduzca su negocio a solo suscriptores. En ese momento ocurre un claro ejemplo de ironía, se ofrecen a Blockbuster pero estos consideran que no es un negocio con futuro y pasan de adquirir Netflix. En vista de la negativa deciden expandir su negocio fiándose sobre todo en el algoritmo para recomendar películas que se basa en la información sobre lo que se ha visto, lo que se ha puntuado y lo que otros espectadores de perfil similar han visto y puntuado. Para 2003 han logrado entrar en beneficios, para 2006 ofrecen 1 millón al algoritmo de recomendación que venza al suyo y para 2007 deciden cambiar su negocio “un poco”.

Van a pasar a ofrecer también contenido mediante el sistema de VOD -o video on demand- que les permitirá ofertar en streaming el contenido evitando los problemas de los envíos y dando un servicio inmediato. De modo que mientras la caída de los DVDs como formato es constante desde 2006 ellos logran explorar un nuevo estilo de negocio que permitía controlar un sector hasta el punto de que los grandes estudios llegaron a un acuerdo para que se esperaran casi un mes antes de poner a disposición de alquiler -en físico o en VOD- los estrenos para darle más posibilidades a la venta. E incluso cuando parecía que dejarían de llevar discos físicos -en 2011- la reacción del público les animó a seguir ofreciendo esa opción.

Sus ganas de tocar otros campos les llevaron a abrir su propia distribuidora/ productora en 2006, Red Envelope Entertainment, que sirvió para, por ejemplo, dar visibilidad a las películas de los hermanos Duplass. En 2008 lo cerraron como gesto de buena voluntad hacia las otras productoras que podían verlo como competencia directa. Por supuesto la voluntad dura lo que dura así que en 2012 lo resucitaron con una intención diferente: Ya que estaban ofreciendo contenido podían lograr más suscriptores si ese contenido era exclusivo. Y la mejor forma de conseguir contenido exclusivo es crearlo uno mismo. De esa manera comenzaron primero con coproducciones, luego con continuaciónes, remakes e incluso contenido original. Con éxito irregular pero éxito al fin y al cabo. Los beneficios de la explotación de este contenido acabaron por lograr dar una imagen propia al canal.

El paso lógico para una empresa que funciona por internet era realizar una expansión internacional que comenzaría en 2010 por Canadá, pasaría al resto de América (excepto Cuba) en 2011 y acabaría llegando a Europa con UK e Irlanda a principios de 2012 y para otoño también a los países del norte de Europa: Dinamarca, Finlandia, Noruega y Suecia. La expansión sudamericana había sido un éxito relativo por los problemas tanto de acceso a internet como de velocidad de ancho de banda, sin la cual el sistema no se podía ofrecer con normalidad. De modo que en 2013 decidieron entrar solo en Holanda mientras continuaba la discusión con las empresas proveedoras y de derechos de autor del resto de Europa. Acabarían llegando el año siguiente cuando a finales de 2014 abrieran en Alemania, Austria, Bélgica, Francia, Luxemburgo y Suiza. Y así llegamos hasta España.

Ese mismo año, mientras los medios de uno y otro lado del Atlántico comentaban las posibilidades expansionistas de Netflix en Europa y lo que puede significar para su estructura global comenzaron las apuestas por dónde continuarían. En Variety tenían claro ya en marzo de 2014 que Francia y Alemania serían los objetivos prioritarios pero no acababan de tener seguro el resto de Europa. El anuncio en mayo de los planes para ese año les acabaría de dar la razón. Sin embargo ya en julio se publicaría en El Mundo que los planes de la compañía incluían un desembarco en nuestro país en el último trimestre de 2015. La compañía se negaría a dar una confirmación oficial, por supuesto, igual que haría cada vez que algún periodista volviera a sacarlo como noticiable. Algo que, por extraño que pueda resultar, ocurrió en octubre, luego en diciembre cuando se le escapó a una empresa socia -Panasonic- que tuvo que rectificar ante las negativas de Netflix, y ahora otra vez. En todos casos se volvía a dar esa fecha de otoño de 2015 y poco más añadían a lo que originalmente habían escrito en El Mundo. De modo que salvo que cambien la fecha o muevan alguna cosa más parece que hasta el anuncio oficial, posiblemente en esa época de upfronts que es mayo, seguiremos dando voz una y otra vez al mismo artículo, aunque sea con distintos padres.

Esta insistencia, este constante que viene el Netflix, no ha sido desoído. El aviso para navegantes ha favorecido que Telefónica -más allá de su pacto con Canal + para Yomvi- ponga en marcha con más insistencia Movistar Series, mientras otras alternativas españolas como Waki o Filmin siguen intentando llamar la atención al público posible y Amazon espera su momento.

Por supuesto esto no ha impedido toda una serie de historias y rumores. Como la queja por que Cuba haya tenido acceso antes que España sin darse cuenta de que era el único país de América que se había quedado fuera por culpa de las leyes de embargo. Una vez desaparecidas estas era lógico que completaran ese tablero. También las quejas por la piratería, algo que el artículo de Variety antes mencionado matizaba al comparar las descargas ilegales de House of Cards en el mundo.

hoc-graphic-fixed

[EDITO: Amablemente Efe ha decidido hacer su propia versión con una escala distinta, poniéndolo en relación con la población de cada país.

PorMillondeUsuarios

]

Efectivamente, nosotros somos la cuarta barra roja. Así que incluso sin tener en cuenta las negras -que nos dejaría en el puesto 14- esa afición por el pirateo parece que puede dejarse a un lado.

Lo que sí que puede ser divertido es ver cómo reaccionan los españoles a este modelo. Entiendo que habrá gente que desconozca los desbloqueadores regionales como el HOLA! Unblocked o magníficos artículos como este de Del sofá a la cocina que explican lo más cercano a una manera legal (*cof*) de contratar Netflix -y Hulu Plus, que parece que no le interesa a nadie, el pobre- pues de lo contrario podrían haber hecho la prueba y descubierto algunas cosas:

– No lo tienen TODO, al día siguiente y con subtítulos. Puede resultar un poco ridículo tener que explicar esto… pero es que es cierto. No lo tienen. Ni lo tendrán. Hay muchos intereses por uno y otro lado como para poder tenerlo.

– Algunas series (y películas) van y vienen en paquetes. Esto puede parecer menos obvio pero también lo es. Un día llega la última temporada de una serie concreta y nos permite verla. Otras veces el contenido se irá al expirar el plazo de derechos que ha pactado la plataforma. Pero si eres periodista puedes mirar el lado bueno, en USA siempre se sacan un par o cuatro artículos al mes con las recomendaciones, lo que llega y lo que tienes que ver porque van a dejar de tener.

– A veces no tienen su propio contenido. En serio, habrá quien piense que es demencial pero la experiencia con el resto de Europa nos enseña que House of Cards puede no estar accesible a la vez que en USA porque el acuerdo firmado con un canal de televisión para su emisión en nuestro país, o la simple decisión de intentar esa venta, impide que ese contenido esté a la vez en todo el mundo. Aunque estés pagando por Netflix. ¡Cosas del capitalismo!

Por supuesto el rango de precios suele ser accesible aunque no barato y la necesidad de un ancho de banda razonable -de ahí los esfuerzos de la empresa por favorecer la Net Neutrality- son importantes también. Yo me conformo con que cuando vengan a España no se metan en otra loca Guerra del Fútbol.

Mientras tanto el éxito del modelo ha servido no solo para ayudar a impulsar el sistema de VOD para estrenar series y películas dando una cierta profesionalización a la ficción internetera -al fin y al cabo lo suyo no dejan de ser webseries con mucha pasta detrás- y para dar ideas a otros como HBO que se ha animado pro fin a sacar su modelo HBO Now que por unos 15$ mensuales (Netflix está en cerca de 8) ofrece toda la programación del canal. Esto, que puede parecer una tontería, sirve para una serie de cosas, empezando por intentar capitalizar a los espectadores que solo están interesados en ver en internet capítulos de alguna de sus series *cof*juegodetronos*cof* y que no quieren pagar el gasto que supone la opción de HBO Go, una idea similar pero que viene como complemento a los suscriptores regulares de HBO. El problema es que HBO es un canal premium por el que hay que pagar al mes entre 15 y 20$ ADEMÁS de lo que se esté pagando por un proveedor de cable. De modo que este lanzamiento puede significar un pequeño ahorro en las facturas de los que estén interesados en la versión internetera pero no en la televisiva.

[EDITO2: Hay días que simplemente no se puede. Gracias a Mort me entero de que Apple acaba de confirmar que HBO Now será EN EXCLUSIVA para su servicio Apple TV. Lo que significa otro cambio de juego más. Ay.]

No son los únicos movimientos que hay y posiblemente tampoco los únicos que veremos, al fin y al cabo la emisión de contenido está cambiando así que aún nos quedan titulares por leer porque, ya sabéis, Netflix viene a España. Ya está más cerca. Quizá sea esa respiración que escuchas detrás.

09 Mar 21:46

El Gobierno afirma que la educación diferenciada por sexos no discrimina

by Europa Press
Miguel Cardenal ha señalado que tanto el Tribunal Supremo como la ONU la consideran «tan legítima» como la mixta
09 Mar 21:18

Why Many Eurogames Are Inherently Single-Player Games

by John Bailey
san juan 2 150  Keith Burgun has published an article on his personal blog, keithburgun.net: Thoughts on Game Design, in which he presents his perspective on Eurogames–namely,
09 Mar 21:15

“Criminally” Underrated Games, Part 1

by Derek Thompson

Recently, I joined a discussion on Facebook (oops) and mentioned how much I’d enjoyed being the first written review of Splendor on BGG, just loving the game at first sight, and seeing that love confirmed by many others. Someone rightly called me out that other’s opinions shouldn’t validate mine, but what I meant was more that sharing the joy of that game with others gave me the warm fuzzies. I certainly don’t mind being the lone voice in the wilderness, and I’ve been that guy plenty of times, but slamming a game just isn’t that fun or that exciting to write. So, instead, here’s a list of games I think are fantastic, and seem to be quite underrated on BGG, criminally so. If I’m going to stand alone, I’m going to talk about some really great games while I’m doing it.

Wait, criminally? I’m not going to call the cops on anyone, but let’s quantify that. In my experience, most games are just mediocre – maybe around 6 to 6.5 on BGG. It seems that the good games manage more than a 7.0, and the great ones manage a 7.5 or higher. These games all score below a 7 on average at BGG, but I’d rate them as 9s or 10s (and have reviewed them on the MeepleTown scale as 4s or 5s). Over 2 points difference? That’s criminal! Each entry in the series will try to explain why a couple of games are so great, and give some conjectures as to why the BGG masses disagree. Here we go!

 

augustusboxRise of Augustus

BGG rating: 6.91646

My rating: 9 (Our review)

Why It’s Awesome: “Remember the glory days, back when the Spiel des Jahres nominees were good?” What, you mean like, yesterday? Guys, they might not be ‘hardcore’ like they used to be, but they’re better than ever. In a different year, this might’ve won the award if not stuck against the innovative Hanabi. Yet Rise of Augustus is innovative in its own right, turning Bingo into an actual game – meaning instant accessibility, along with all the push-your-luck excitement present in Bingo (even more, in fact, since Bingo merely gives that illusion). Top it off with amazing artwork from Vincent Dutrait and super cool awesome card combos which is about my favorite thing ever, and this game is an instant classic. It’s a personal favorite; the only reason I rated it a 9 over a 10 is that I fear the Senator-rush is probably a dominant strategy. Where’s that expansion, people?

 

Why BGG Got It Wrong: I think this is entirely about perception. This is a (very) light family game, and could have been a big hit in chain stores with slightly simpler rules and a different theme (this one’s too… hobbyist). Instead, it’s got all the wrong marketing going against it. First, Paolo Mori’s last big game was the drab gamer’s game Vasco da Gama. Second, it’s got a gigantic box relative to the game; it’s a Ticket to Ride style box, yet the whole game fits in the cloth bag it comes with. Finally, despite only having a $40 MSRP, the tiny-contents-versus-box-size conundrum betrays the game and makes it feel like a bit of a ripoff, even though those 40 dollars are well-deserved after all the designing, playtesting, artistry and printing/distribution. A smaller box, fewer abilities/rules and more family-style theme, and this game would be selling like hotcakes. Instead, everyone’s missing out on one of the best games of 2013. I shed a tear every time I see this game on clearance.

 

relicrunnerscoverRelic Runners

BGG rating: 6.74576

My rating: 9 (Our review)

Why It’s Awesome: You can tell just by playing this game that Matthew Dunstan put a lot of thought into the mechanics of this game, just as he said in our interview. The general concept of an “emergent game” comes through – the game starts simple, but really escalates as the game progresses. 7 Wonders gives me a similar feeling with its structure, where you seem to be doing somewhat piddly things in Age I, but in Age III you’re building cards with these crazy costs. Here, instead of just picking crazy-looking cards, you’re pushing that feeling to the extreme by doing insane moves and combining a bunch of different special abilities in whatever way you can imagine. A rewarding byproduct of the escalating complexity of the game is that when big scoring turns happen (the “relic runs”), you feel extraordinarily clever for pulling them off, unable to avoid some humblebragging while you count up your points for the turn. Many games have you feeling like you’ve “lucked into” some big moves; even if that might occasionally be true in Relic Runners, every big score still feels like a well-earned accomplishment. While that’s my favorite aspect of the game, it’s got everything else you could want – a simple central mechanism surrounded by cool special powers (did I mention I like those?), reasonable playing time, gorgeous artwork and twenty holy-crap-amazing relic miniatures, and much more.

 

Why BGG Got It Wrong: It’s perception again. This is not a family game, despite Days of Wonder marketing it as such. It’s got too many rules, especially a few tiny, easily forgotten ones. But it’s not just that – this game is a brain-burner! Five Tribes, despite all its accolades, got some slack for just having too many dang options, although they dwindle as the game goes on. The options in Relic Runners grow instead of shrinking, but on any later turn, there are so many options across the tiles on the board, your abilities, your paths, your toolboxes… And the fact that your opponents’ options are somewhat possible to anticipate, just adds to the brain-burning, while Five Tribes is so overwhelming that you just play from your gut. The rules of the game also make it look like multiplayer solitaire, but it’s deeply interactive – if you’re not attentive to what others are doing, you’ll have your moves stolen right out from under you. Everyone who (wrongly) crapped on Kingdom Builder for its 1-terrain-card restriction and its lack of interaction should be playing this instead, but it’s like no one got the memo. Truly an amazing game – I might argue that this was Days of Wonder’s first gamer’s game, but, hey, what do I know?

 

What games do you find “criminally” underrated? Sound off in the comments or on Facebook!

09 Mar 18:20

CK#50: Alan Smithee: Films marginados y autores renegados.

by lynnot

CK50_cartela_v02

¿Quién es Alan Smithee? Ya iba siendo hora de que reivindicáramos la carrera de un autor, que no sólo ha dirigido todo tipo de películas denostadas por la crítica, sino que ha firmado hasta cómics. En los tiempos que corren se ha convertido en el hazmerreír de todo el mundo, pero la autoría (no sólo del bueno de Alan) es un concepto que sigue generando debate en la cultura pop y que ha dado lugar a grandes historias sobre artistas de todos los campos.  Impostores, renegados y desacreditados, este es vuestro podcast.

 Ir a descargar

La poderosa Hollywood y su sindicato de directores tuvo que poner cartas en el asunto ante esos conflictos entre productores, directores y actores caprichosos que debatían por la autoría de un film. Así nació la etiqueta “Alan Smithee” bajo la que se firmaron todo tipo de películas, desde secuelas de franquicias exitosas hasta incluso velados ajustes de cuentas de otrora guionistas de éxito. Ahí quedan para el  (infame) recuerdo, esa cuarta entrega de la saga Hellraiser o el indigesto dislate Arde Hollywood.

CK50_fotos_web02

Más ejemplos que exploramos traen consigo no menos estrambóticas intrahistorias. Desastrosos rodajes como el de la superproducción Supernova al final también precipitaron la salida de más de un director de prestigio e incluso el que iba a ser el vehículo de un secundario de la TV, al final acabó siendo una comedia sin ninguna gracia como Ghost Fever.

CK50_fotos_web01

Nuestro repaso a las polémicas autorales no se quedará en el mundo del cine sino que os daremos unas sorprendentes revelaciones sobre el productor Frank Farian, cómics o la serie que catapultó a la fama a Richard Dean Stanton, McGyver.

CK50_fotos_web03

 


09 Mar 15:16

Flaco Jimenez & Max Baca – Flaco & Max: Legends & Legacies (2014)

by exy

Flaco JimenezTheirs is a meeting across the generations, and a bold illustration of the way time, ultimately, surrenders to tradition — and of the utter agelessness of the rich musical folkway of conjunto.
Flaco Jimenez, master of the three-row button accordion, first met Baca — a bajo sexto guitarist nearly 3 decades his junior — when the youngster was just seven. Twenty years later, they began a collaborative relationship that has already produced signature moments together as part of the Texas Tornadoes, and a shared spot as sidemen on the Rolling Stones Voodoo Lounge sessions. Jimenez’s inimitable style also clearly inspired Baca’s band Los Texmaniacs, who earned a Grammy in 2009.
With Flaco and Max: Legends and Legacies, out via Smithsonian Folkways, they go deeper, however,…

320 kbps | 142 MB  UL | HF | MC ** FLAC

…pulling out a polka (“Each Time the Afternoon Wanes”) originally composed by Jimenez’s father — a seminal figure in the growth of conjunto music in the midpoint of the last century — and another track (“I’m Going Far Away”) taught to Baca by his dad, who was also an accomplished band leader. Combined here with heartfelt Jimenez originals like “Joyful Fiesta,” they again work as a tie between the past with the present. To complete the circle, Jimenez’s son David also contributed to Flaco and Max: Legends and Legacies.

Along the way, they also make the case for the deeper complexities of this music, from the dreamy waltz of “I’m Going Far Away,” the undulating cumbia of “The Clay Jug,” to the winking humor of “Beer Drinking Polka” and “See You Later, Alligator.” It all forms a rich, unforgettable tapestry of memory, passion, joy and familial connectiveness.

09 Mar 15:11

"Dr. Demento 20th Anniversary Collection" The Greatest Novelty Records of All Time

by noreply@blogger.com (RYP)
This is the most essential of the Dr. Demento collections. It features most of the best known novelty hits of the 20th Century, plus some cult favorites that are among the most requested songs on the Dr. Demento Show. Classic hits like "Hello Muddah, Hello Fadduh!", "Monster Mash", "Transfusion", "King Tut" and "They're Coming to Take Me Away, Ha-Haaa!". And then there are songs like "Dead Puppies" and "Fish Heads" that weren't hits, but became popular from repeated exposure on the Dr. Demento Show. Of course, 2 CDs can't contain everything, and that's why there are other Dr. Demento anniversary collections. Start with this one, then get the other ones. (Record Runner)Dr. Demento 20th Anniversary Collection: The Greatest Novelty Records of All Time gathers two discs' worth of highlights from the five-volume Dr. Demento Presents series, as well as some of the good doctor's other favorite novelty singles. Anyone familiar with Demento's show will instantly recognize the Firm's "Star Trekkin'," Barnes & Barnes' "Fish Heads," and Darrell Hammond's "Wappin'," while Bobby "Boris" Pickett's "Monster Mash" and Sheb Wooley's "Purple People Eater" are among the novelty classics that have become part of the mainstream pop culture canon. Weird Al Yankovic's "Eat It," Ray Stevens' "Gitarzan," Julie Brown's "The Homecoming Queen's Got a Gun," Steve Martin's "King Tut," and Allan Sherman's "Hello Mudduh, Hello Fadduh! (A Letter From Camp)" are some of the other highlights of this fun collection, which is arguably the only novelty rock album most people will ever need. (Allmusic)

trax disc 1:
1. Delicious - Jim Backus 2. The Scotsman - Bryan Bowers 3. Junk Food Junkie - Larry Groce 4. Eat It - Weird Al Yankovic 5. Does Your Chewing Gum Lose Its Flavour On the Bedpost Overnight - Lonnie Donegan & His Skiffle Group 6. Wet Dream - Kip Addotta 7. Hello Muddah, Hello Faddah! - Allan Sherman 8. Wappin' - Christopher Snell & Darrell Hammond 9. The Purple People Eater - Sheb Wooley 10. Monster Mash - Bobby "Boris" Pickett & the Crypt-Kickers 11. Cocktails for Two - Spike Jones & His City Slickers 12. Transfusion - Nervous Norvus 13. Beep Beep - The Playmates 14. St. George and the Dragonet - Stan Freberg 15. Witch Doctor - David Seville 16. Gitarzan - Ray Stevens 17. Earache My Eye - Cheech & Chong Featuring Alice Bowie 18. Dead Puppies - Ogden Edsl
trax disc 2:
1. Dancin' Fool Frank Zappa 2. Star Trekkin' - The Firm 3. The Time Warp - Rocky Horror Picture Show Cast 4. Masochism Tango - Tom Lehrer 5. The Homecoming Queen's Got a Gun - Julie Brown 6. The Ballad of Irving - Frank Gallop 7. The Battle of Kookamonga - Homer & Jethro 8. King Tut - Steve Martin & The Toot Uncommons 9. Der Fuehrer's Face - Spike Jones & His City Slickers 10. Fish Heads - Barnes & Barnes 11. Poisoning Pigeons in the Park - Tom Lehrer 12. Sarah Cynthia Sylvia Stout Would Not Take the Garbage Out - Shel Silverstein 13. The Cockroach That Ate Cincinnati - Rose & The Arrangement 14. Surfin' Bird - The Trashmen 15. Pencil Neck Geek - Fred Blassie 16. Ti Kwan Leep / Boot to the Head - The Frantics 17. Existential Blues - Tom "T-Bone" Stankus 18. They're Coming to Take Me Away, Ha-Haaa! - Napoleon XIV
...served by Gyro1966...
09 Mar 15:00

Visión & La Bruja Escarlata

by Keanu alikante
big_thumb_5e1ef460b1f89281566679e5cf431c5f

Para festejar que superamos los 11000 seguidores en Facebook, Keanu nos trae este mega post.

En El Blog se encuentra Ultimate Vision y Avengers Origins.

La Vision (Vision) Visión es un superhéroe de los cómics Marvel, miembro destacado del supergrupo de los Vengadores. Visión fue creado en los años 60 por Roy Thomas. En un principio, Thomas pensaba volver a traer al Universo Marvel al antiguo Visión de la denominada Edad de Oro de los Cómics o Golden Age, un alienígena con un aspecto similar a Visión de los Vengadores, con el poder de teleportarse de un lugar a otro (como lo haría posteriormente el Rondador Nocturno). Sin embargo, la idea no gustó y Roy Thomas decidió partir de cero creando un nuevo personaje con nuevos poderes.

El cuerpo de Visión fue, originalmente, el cuerpo de la Antorcha Humana Original (creada por el científico Phineas Horton y componente del antiguo superequipo de los Invasores durante la Segunda Guerra Mundial). El robot Ultrón 5, uno de los enemigos principales de los Vengadores, se apropió del cuerpo de la Antorcha Humana Original y lo modificó, para convertirlo en el de Visión. Además, implantó en el cerebro de Visión las pautas cerebrales del Hombre Maravilla.

Construido bajo las órdenes de Ultrón, Visión es un androide (sintezoide, según sus propias palabras) capaz de imitar virtualmente toda función orgánica de un ser humano, incluida la capacidad de pensar por sí mismo y la autoconciencia. Buscando vengarse de los Vengadores, Ultrón programó los procesadores neuronales de Visión con los patrones mentales del Hombre Maravilla (Simon Williams, en esa época oficialmente muerto), y le implantó células especialmente sintetizadas que le permitían cambiar su masa y densidad. Ultrón envió a Visión a atacar a los Vengadores. Debido a los apuros del equipo, Visión ignoró los parámetros de la misión y ayudó a los héroes a destruir a su creador…


La Bruja Escarlata (Scarlet Witch) La Bruja Escarlata (Wanda Maximoff) es una superheroína ficticia que aparece en loscómics publicados por Marvel Comics. El personaje apareció por primera vez en X-Men#4 (1964) y fue creada por Stan Lee y Jack Kirby. Ella es la hija de Magneto, la hermana gemela de Quicksilver, y la media-hermana paterna de Polaris.

Después de la trágica muerte de su hija, Anya, en un incendio provocado por una multitud anti-mutante, el mutante Magneto, utilizó sus poderes y exterminó a toda la multitud ante la mirada horrorizada de su esposa, Magda. Magda huyó de su marido hacia la pequeña Nación de Transia en los Montes Balcanes, estando ya embarazada de mellizos. Magda dio a luz en la Montaña Wundagore, "La ciudadela del Alto Evolucionador", a los gemelos Wanda y Pietro.

Ese día el dios Antiguo caído conocido como Chton le infundió a la recién nacida Wanda, un gran potencial mágico. Magda murió luego del parto. Por ese entonces también se presentaron en Wundagore, Robert y Madeline Frank, viejos super héroes conocidos como Whizzer y Miss América. Su hijo nació muerto, y Madeline murió con él. Bova, la mujer-vaca, asistente del Alto Evolucionador, decidió arreglar las cosas dándole los mellizos a Robert como si fueran sus hijos, pero al saber de la muerte de su esposa escapó. Entonces, el Alto Evolucionador se presentó como un dios ante el gitano Django Maximoff y le entregó a los niños.

Una vez que Pietro (Quicksilver) y Wanda (Scarlet Witch) alcanzan la adolescencia, descubren que son de hecho mutantes. Pietro posee velocidad súper humana, mientras que Wanda descubre que puede controlar la probabilidad. Cuando la pareja muestra sus poderes en publico, son atacados por una multitud superticiosa, pero son salvados por su padre, el ahora súper-villano Magneto, aunque ni Magneto o sus hijos estaban consientes de su conexión. Magneto eventualmente recluta al par en su primera encarnación de La hermandad de mutantes diabólicos.

La hermandad lucha contra los X-Men en muchas ocasiones, y los gemelos como reluctantes miembros de la hermandad se unen y permanecen en la misma por su obligación con Magneto. Cuando su padre y su lacayó Sapo son secuestrados por la entidad cósmica El extraño, la hermandad se disuelve y los gemelos declaran que su deuda con Magneto ha sido pagada. Wanda y Pietro fueron invitados por Iron Man para unirse a los Vengadores…

Idioma: Español.
Editorial: Marvel   
Guion: Varios 
Dibujo: Varios 
Tradumaquetadores: cnavalon, UltronXII, Melkart, Daredevil (CRG)
Archivos: 25 (31 Numeros)
Formato: CBR   
Tamaño: 306 Mb

VISION Y LA BRUJA ESCARLATA VOL1 (1982-1983)
P00009 - Visión y La Bruja Escarla

VISION Y LA BRUJA ESCARLATA VOL2 (1985-1986)
P00001 - La Visión & La Bruja EscaP00002 - La Visión & La Bruja EscaP00003 - La Visión & La Bruja EscaP00004 - La Visión & La Bruja EscaP00005 - La Visión & La Bruja EscaP00006 - La Visión & La Bruja EscaP00007 - La Visión & La Bruja EscaP00008 - La Visión & La Bruja EscaP00009 - La Visión & La Bruja EscaP00010 - La Visión & La Bruja EscaP00011 - La Visión & La Bruja EscaP00012 - La Visión & La Bruja EscaP00013 - La Visión & La Bruja EscaP00014 - La Visión & La Bruja Esca

MARVEL FANFARE – LA VISION Y LA BRUJA ESCARLATA
portadamfvisinbruja

LA BRUJA ESCARLATA (1994)
P00001 - La Bruja Escarlata #1P00002 - La Bruja Escarlata #2P00003 - La Bruja Escarlata #3P00004 - La Bruja Escarlata #4

LA VISION VOL1 (1994)
P00005 - La Vision v1 #1P00006 - La Vision v1 #2P00007 - La Vision v1 #3P00008 - La Vision v1 #4

LA VISION VOL2 (2002)
2ep2ads

Descarga:

    09 Mar 14:57

    Fallece Yoshihiro Tatsumi

    by Gerardo Vilches

    Tatsumi

    Hoy hemos sabido, a través de la web de Paul Gravett, que el maestro japonés Yoshihiro Tatsumi ha muerto a la edad de 79 años.
    Tatsumi fue pionero del cómic adulto en los 50, y principal impulsor del género gekiga, que buscaba distanciarse del manga infantil y juvenil para tratar nuevas temáticas, con mayor profundidad psicológica y desde una mayor libertad autoral.
    Fue uno de los primeros mangakas en ver su obra publicada en España, a través de la revista El Víbora. Historias como Black Blizzard, Saca las joyas, Mono querido o Good-bye contribuyeron a expandir el horizonte del cómic japonés y lo convirtieron en uno de sus autores más influyentes. Una de sus últimas obras, Una vida errante, es una impresionante autobiografía que recuerda sus inicios en la profesión y el surgimiento del gekiga.

    A continuación os ofrecemos a modo de modesto homenaje una serie de enlaces de material publicado en esta web sobre la figura de Tatsumi:

    Dos entrevistas traducidas del inglés

    Apuntes de su participación en una mesa redonda durante el Viñetas desde O Atlántico 2007

    08 Mar 00:08

    Regarding Norm Macdonald and the moth joke

    by MrJM
    "The infamous moth joke is an example of how particular and particularly misunderstood Macdonald's sensibility can be. I do not believe Macdonald is a meta- or anti-comic. Like his delivery, the structure of the moth joke violates several deeply held principles of performed comedy, but it does so in pursuit of a genuine laugh."

    "Macdonald may be avant-garde in his stage presence, but from a content perspective he is a classicist. His blunt punchlines and stilted delivery are the mark of a comedian who recognizes humor where we do not—not someone trying to create it where none exists. Like all formally daring artists, he has a keen sense of the old rules."
    07 Mar 14:04

    Alexxa: "Las camgirls no contamos como infidelidad"

    En cuatro horas me visitan unas 60 personas, están una media de 5 minutos.

    07 Mar 13:48

    El marchante que inventó el impresionismo

    by Bárbara Celis. Londres

    Basta darse una vuelta por alguna de las muchas ferias de arte del planeta para entender que hoy son muchos los galeristas poderosos, los coleccionistas de peso, los marchantes influyentes. Pero a finales del siglo XIX todo era muy diferente. Dominado por el mundo académico y por sus pequeñas mafias, instaladas en centros como la Royal Academy de Londres o de París, el mercado del arte tal y como hoy lo conocemos no existía y era casi imposible ser un artista que se saliera de la norma y ser reconocido sin la aprobación de ‘la academia’. Hoy hablamos de los impresionistas con fervor y se pagan millones por sus cuadros pero ¿qué hubiera sido de Monet, Pissarro, Degas, Renoir, Manet de no haber existido Paul Durand-Ruel? La exposición Inventando el Impresionismo que acaba de inaugurarse en la National Gallery de Londres y podrá verse hasta el 31 de mayo, tiene su origen en esa pregunta.

    Las 85 espléndidas obras que aquí se muestran pasaron en algún momento por las manos de este marchante francés que durante casi dos décadas fue el único que supo ver la genialidad que encerraban los cuadros de los impresionistas. Durand-Ruel fue un galerista avezado que arriesgó su propia fortuna para apoyar a un grupo de artistas que antes de conocerle rozaron la pobreza extrema y hasta trataron de suicidarse, como en el caso de Claude Monet, que se tiró al Sena en 1868 arruinado y desesperado ante el desprecio que el mundo del arte de entonces sentía por sus trabajos.

    Dos años después, en cambio, su suerte dio un giro radical tras un encuentro casi fortuito con Durand-Ruel en Londres, donde ambos se exiliaron durante la guerra franco-prusiana y donde el artista pintó el ya clásico El Támesis frente a Westminster una de las obras que ilustran la exposición. Una tarde Monet se acercó a la galería temporal que el marchante había abierto en el centro de la ciudad acompañado por el paisajista Charles Francois Daubigny, de quién también era marchante y quien le presentó diciendo: “Este artista nos superará a todos”.

    Durand-Ruel se había criado entre pinturas desde niño ya que su padre montó una galería tras tener una tienda de materiales artísticos en los que a menudo sus clientes le pagaban con cuadros. Sus ojos por tanto tenían la sabiduría de quien ha visto mucho y no sólo se limita a mirar sino que sabe ver más allá de la superficie. Le compró a Monet en el acto un cuadro y le pidió que le mostrara más. Días después su amigo Pissarro también le vendía una obra en Londres, dando inicio así a una relación que se extendería durante décadas, hasta la muerte del marchante en 1922, que transformaría la vida de aquellos artistas e inauguraría la historia del arte moderno.

    Monet, 'The Water-Lily Pond', 1899

    “Paul Durand-Ruel era un hombre que en su vida privada era muy conservador en el mejor sentido de la palabra, un hombre de familia, dedicado a ella por entero pero que tenía cualidades innatas, yo diría que casi instintivas para promover a los artistas a los que amaba. Y creo que en la base de su trabajo está precisamente ese amor por el arte en el que creía. Su descubrimiento de Monet y Pisarro en Londres en 1870 fue como el de San Pablo en el camino de Damasco, una conversión instantánea” cuenta a El Confidencial el comisario Christopher Riopelle.

    Por aquel entonces Monet, Pissarro, Renoir, Sisley o Manet compartían además de amistad el haber sido repudiados de los salones oficiales de París, donde sus trabajos, cargados de luz pero de perfiles difusos e imperfectos, llegaron a provocar carcajadas entre los entendidos de la época, que les calificaron de degenerados.

    Tras su epifanía londinense, en cambio, Durand-Ruel se convirtió en el benefactor de todo este grupo al que comenzó a dedicarse en cuerpo y alma al regresar a París en 1871, año en que también perdió a su mujer. Nunca volvió a contraer matrimonio pero en cierto modo, se casó con los impresionistas y les cuidó como cuidó a sus seis hijos. No sólo les pagaba el alquiler, el sastre, el médico o los materiales, adquiría sus obras utilizando préstamos que le permitían hinchar sus precios, convirtiéndose de facto en el primer gran especulador de la historia del arte.

    Además compraba muchas a la vez, - en su primer encuentro con Manet, considerado oficialmente ‘invendible’, le compró 23 lienzos de golpe- algo que entonces aún tampoco se hacía y que con el tiempo le convertiría en un hombre muy rico aunque en los primeros años de mecenazgo casi le lleva a la ruina tres veces.

    Degas, 'Beach Scene', about 1869-70

    La exposición, que se desarrolla en orden cronológico, tiene su prólogo en la primera sala: una pequeña reconstrucción del salón de su casa parisina, donde se colgaron y ahora se muestran algunos de los lienzos de Renoir más célebres como Mujer con gato (1880) o dos lienzos de la serie Baile, Baile en el campo y Baile en la ciudad ambos fechados en 1883. 

    También están las puertas de un armario que Monet decoró con motivos florales, más una gran foto que permite ver ese mismo armario, y los cuadros en el salón original. Además se exponen los retratos que Renoir le hizo tanto a Durand- Roel como a sus hijos. El galerista tenía ya ochenta años cuando posó para el que llegó a ser uno de sus amigos íntimos, que nos invita a conocerle como un hombre de rostro genuinamente amable pero de ojos tristes, recostado en un sillón ensimismado en sus pensamientos.

    El mercado del arte entonces era muy diferente al actual, en el que cuando un marchante poderoso escoge a un artista, lo convierte en oro de inmediato, como ocurrió por ejemplo con Damian Hirst y Charles Saatchi, o con James Koons y Larry Gagosian.

    A finales del siglo XIX que un respetado galerista como Durand-Ruel comenzara a adquirir obra de los impresionistas, rechazados en masa por todo el ‘establishment’ artístico, fue un escándalo. Y mucho más que decidiera organizarles exposiciones individuales –otra de las novedades que introdujo en el mercado-, o que contratara a escritores como Zolá o Mallarmé para que escribieran sobre ellos – primera incursión en el marketing de un marchante de arte-, o incluso que abriera su casa al público para mostrar su colección privada, por no hablar de la acumulación de obra: llegó a tener 1500 renoirs, 1000 monets, 400 Degas y unos 800 pissarros, entre los más de 12000 cuadros que adquirió a lo largo de su vida.

    Las nuevas herramientas que utilizó para dar a conocer a sus artistas son en realidad la base de nuestra forma actual de consumir y entender el arte. Pero aquello no ocurrió de la noche a la mañana: la de Durand-Ruel fue una carrera de fondo. “Atacados por los defensores del academicismo y las viejas doctrinas, por los críticos más reputados, por la prensa y por la mayoría de mis colegas, mis artistas se convirtieron en el material humorístico de los salones y del público y yo, culpable de haberme atrevido a mostrar sus trabajos y apoyarles, comencé a ser tratado como un loco. Poco a poco la confianza que había conseguido crear se esfumó y mis mejores clientes comenzaron a cuestionarme” escribió Durand-Ruel en sus memorias.

    Los malos tiempos a los que se refiere coinciden con el primer y el segundo salón del impresionismo en 1874 y 1876, fechas que a su vez coincidieron con una fuerte crisis económica en Francia, que volvió a repetirse en 1884. Para mantenerse a flote se vio obligado a vender toda su colección previa a los impresionistas –Corot, Delacroix, Courbet, cuadros que también se exhiben en esta muestra- y ni siquiera pudo hacerlo personalmente si no a través de un broker porque nadie quería tener ya relación con él, asociado de por vida a los impresionistas. Los bancos no le querían prestar dinero avalado por los cuadros de Monet o Renoir, sólo le adelantaban el valor del precio de los marcos así que su situación llegó a ser tan desesperada que incluso sus queridos pintores le ofrecieron devolverle la ayuda. En 1884 Renoir le escribió en una carta: “Si me necesitas considérame a tu entera disposición, ocurra lo que ocurra. Siempre te seré leal. Si necesitas sacrificar cuadros, no te arrepientas, pintaré otros aún mejores para ti”.

    Pese a las dificultades, no se rindió. “Mi gran crimen, el que ensombrece todos los demás es haber comprado y alabado el trabajo de algunos de los pintores más originales y diestros, de entre los cuales algunos son genios, y mi intención es conseguir que los amantes del arte los acepten” escribía en 1885. Para entonces ya había organizado, entre otras, dos exposiciones individuales de Monet, cuyos lienzos están por toda la muestra pero a quien aquí también se le dedica una sala entera donde pueden verse reunidos por primera vez cinco extraordinarios cuadros procedentes de varias colecciones de la serie que le dedico a los álamos en 1891. Para entonces tanto él como sus compañeros de generación se habían hecho famosos tras décadas de penurias.

    El reconocimiento les llegó del otro lado del Atlántico en 1886 a través de una invitación de la American Art Association que invitaba a Durand- Ruel a exponer allí a los impresionistas. La exposición tuvo que prorrogarse, le llovieron críticas sublimes y vendió casi la totalidad de las 300 obras que expuso. Fue la entrada en la historia de aquellos pintores por los que este amante del arte y excelente hombre de negocios tanto había luchado. “Los americanos no se ríen, compran. No creáis que son unos salvajes. Al contrario, son menos ignorantes y de mente más abierta que los coleccionistas franceses” le dijo a sus artistas, incrédulos ante su propio éxito. Poco después abría una galería en Nueva York, que se convertiría en el epicentro de sus negocios.

    París tomó nota y en 1894 Durand-Ruel ya había podido pagar todas sus deudas mientras sus artistas se cotizaban cada vez más alto también entre franceses. En 1905 organizaba en Londres la que sigue siendo la mayor exposición de arte impresionista de la historia: 315 obras en las lujosas galerías Graffton entre las que había 196 cuadros de su propia colección. Aquella muestra fue también un ejemplo de comisariado moderno, ya que Durand-Ruel trazó una línea cronológica por la historia del movimiento que hasta entonces no se había practicado. La exposición de la National Gallery cierra precisamente con una selección de los cuadros que se mostraron allí, obras como Dos hermanas (1881), de Renoir, que el marchante le compró a su autor por 1500 francos en 1881 y que en 1925 se vendió a un coleccionista de Chicago por 100.000 dólares.  

    Monet, uno de los pocos que sobrevivió a su benefactor, le recordaba así: “Sin Durand habríamos muerto de hambre, todos los impresionistas. Se lo debemos todo”. 

    06 Mar 18:34

    O mercado da madeira dá pasos para unha maior transparencia

    by Gonzalo1977

    Cando un propietario forestal quere vender un lote de árbores ten basicamente dúas opcións. Vender ‘a bulto’, escollendo de entre as ofertas que lle chegan pero sen saber a cantidade e calidade da madeira que pon no mercado, ou vender cun sistema que garanta un pago axustado ás características do lote que ten no monte. A venda ‘a bulto’ é unha práctica moi arraigada en Galicia, pero asociacións forestais e unha parte das empresas transformadoras, caso de Ence, esfórzanse nos últimos anos por avanzar cara a unha maior transparencia do mercado.

    “En Galicia hai unha cultura de que quen determina a cantidade de madeira que hai no monte e o que vale é o comprador, non o vendedor. Haberá compradores fiables e menos fiables, pero desde un punto de vista técnico, sempre aconsellamos que o vendedor non actúe a cegas. Debe ter unha idea do valor da madeira ou vender negociando un prezo por tonelada segundo calidades”, recomenda Xosé Covelo, responsable de comercialización de madeira de Selga, unha empresa ligada á Asociación Forestal de Galicia.

    “Aquí hai unha cultura de que quen determina o prezo da madeira é o vendedor, non o comprador” (Xosé Covelo, Selga)

    Venda por tonelada
    Co sistema de venda por tonelada, o pago realízase en función da pesada dos camións que entran nas empresas receptoras da madeira. “É o sistema máis sinxelo e beneficioso para o propietario” -valora o secretario xeral da Asociación Sectorial Forestal Galega (Asefoga), Jacobo Feijoo-. “A comercialización por peso esixe que o propietario controle o número de camións que saen do monte, a fin de evitar posibles enganos. Con esa precaución, é máis complicado que haxa problemas, xa que pode facerse un cálculo das toneladas e buscar xeitos de contrastar os datos. A venda por tonelada é o sistema que máis se emprega no resto de España. A venda ‘a bulto’ xeralizada só a temos en Galicia”, destaca Feijoo.

    “A venda ‘a bulto’ xeralizada só a temos en Galicia. No resto de España véndese por tonelada” (Jacobo Feijoo, Asefoga)

    A clasificación da madeira por calidades en cargadoiro, antes do seu transporte, é outra das recomendacións dos colectivos de propietarios no caso de optar pola venda por tonelada, con prezos diferenciados en función da especie, da calidade e do destino industrial da madeira.

    Valoración previa
    Outra alternativa que tamén aporta maior seguridade para o propietario que a venda ‘a bulto’ é a comercialización da madeira cunha valoración previa dun técnico, un sistema que lle pode compensar ó propietario a partir de volumes medios de madeira, xa que a valoración, na que se miden diámetros e alturas das árbores a vender, xera un custo engadido.

    “A un propietario fixéronlle unha oferta de 3.000 euros por un lote de piñeiros. Logo da nosa valoración, sacou 5.000″ (Xosé Covelo)

    “Se o propietario ten coñecemento do que está a vender, pode negociar mellor a súa venda”, explica Xosé Covelo, da Asociación Forestal de Galicia. “Tivemos recentemente o caso dun socio ó que lle fixeron unha oferta de 3.000 euros por un lote de piñeiro. Logo da nosa valoración, vendeu ese lote por 5.000 euros. É certo que a valoración supúxolle un custo duns 500 ou 600 euros, pero aínda así, sacou un beneficio engadido duns 1.400-1.500 euros en relación á oferta inicial”, calcula Covelo.

    Pagos e contrato

    Óptese por un sistema de venda ou por outro, o sector advirte tamén da necesidade de prestar atención á concreción doutras cuestións fundamentais, como son o tipo de prezo negociado, os pagos e o contrato de compra-venda. “Hai que ter claro se a oferta recibida é para madeira con casca ou sen casca, sobre todo no eucalipto, se se presupón que o monte conta con certificación forestal ou non, e mesmo se ese prezo ten impostos engadidos ou non”, recomenda Xosé Covelo.

    Antes de proceder á corta, a Asociación Forestal de Galicia é partidaria da sinatura dun contrato de compra-venda que recolla non só o prezo da madeira e forma de pago senón tamén posibles compromisos que asuma o comprador, coma o tratamento dos restos de corta ou o depósito de fianzas por danos. “Recomendamos o contrato por escrito, aínda que é certo que polo de agora, fóra do entorno das asociacións forestais, non se utiliza”, recoñece Covelo.

    A atención ós pagos é outro dos puntos clave a ter en conta. “Débense comparar prezos e ter a seguridade de que a empresa teña solvencia. Hai empresas moi serias pero tamén tivemos casos no monte de impagos” -advirten desde a Asociación Forestal de Galicia- “No caso das vendas por lotes, é aconsellable que se faga o pago antes de entregarlle o permiso de corta ó comprador e, polo tanto, antes de que se entre no monte a cortar”.

    Ence, o caso da compra-venda do eucalipto

    O mercado do piñeiro, con diversidade de calidades e destinos da madeira, é o que dá pé a maiores problemas de falta de transparencia, segundo a valoración do sector. No caso do eucalipto, as vendas por peso convertéronse en maioritarias nos últimos anos. Ence, a principal compradora de eucalipto en Galicia para as súas plantas de pasta de papel, asegura apostar pola compra por peso fronte a compra ‘a bulto’, se ben recoñece falta de transparencia no mercado.

    “Un mercado máis transparente configura un sector máis forte e beneficia a todos os axentes” (Ence)

    “O mercado da madeira, e tamén o da madeira de eucalipto, adoece de falta de transparencia. A asimetría na información prexudica aos que dispoñen de menos datos e favorece a posición negociadora daqueles que dispoñen de máis información. Neste caso, os grandes prexudicados son os propietarios forestais” –recoñecen desde Ence-. “Pero para empresas como a nosa tamén resulta prexudicial o escurantismo, xa que a falta de transparencia xera inseguridade xurídica e dúbidas. Por iso Ence está moi interesada en que os prezos resulten transparentes e en que os produtores de madeira saiban cales son os prezos de mercado e poidan tomar as súas decisións de venda con todo o coñecemento necesario”, explica a xerencia de Comunicación da compañía.

    A papelera foi a primeira empresa do sector en publicar as tarifas de compra da madeira na súa web e tamén habilitou unha liña telefónica directa e gratuita para atender tanto peticións de información dos propietarios como solicitudes de valoración das súas plantacións. “Confiamos en que o resto dos compradores de madeira de Galicia poñan en marcha iniciativas similares, xa que un mercado máis transparente configura un sector máis forte, beneficiando a todos os seus axentes”, declara a compañía.

    Desintermediación
    Nos últimos anos, Ence desenvolveu ademais unha política de incremento de compra directa da madeira a propietarios, fronte a outras fontes de subministración como a compra a través de intermediarios. Arredor dun 40 % da madeira cómpraselle directamente ós propietarios, segundo estimacións da papelera. “A empresa leva tres anos facendo esforzos importantes para avanzar na desintermediación da madeira: o compoñente de intermediación no prezo da madeira é negativo para os produtores, que asumen unha parte dese custo, e para compradores finais como Ence, que asumen a outra parte. Neste sentido, o asociacionismo, por exemplo, resulta importante: na medida na que as propias asociacións actúan como intermediarias, poden comercializar directamente a súa madeira, co cal se eliminan custos de intermediación”, valora a compañía.

    “A intermediación na venda da madeira é negativa para os propietarios e tamén para Ence, que asume un sobrecusto”

    O modelo de compras directas de Ence é valorado como positivo polo sector. Outra cousa son os periódicos tirapuxas polo prezo da madeira: “A dinámica da desintermediación está a facer que os fragueiros ou intermediarios na compra da madeira se estean vendo forzados a evolucionar cara empresas de servizos forestais. Máis que sacar cartos de mercarlle barato aos propietarios e venderlle cara a madeira á industria, teñen que xerar un valor afinando custos, sendo competitivos e gañando os cartos nos traballos de corta, saca e transporte da madeira do monte á fábrica”, considera Jacobo Feijoo, de Asefoga, unha organización ligada a Unións Agrarias. “No monte non sobra ninguén, todos imos no mesmo barco, pero temos que ter claro que os modelos opacos de compra-venda da madeira desincentivan ó propietario, redundan nun menor coidado do monte e pertencen xa ao pasado”.

    “Os modelos opacos de compra-venda desincentivan ó propietario e redundan nun menor coidado do monte” (Jacobo Feijoo)


    Promagal

    Promagal, un colectivo de propietarios de eucaliptos que agrupa a asociacións locais de toda a Mariña lucense e Ferrolterra, sitúa como un dos seus grandes éxitos o ter rematado na súa área de influencia coa venda de madeira ‘a bulto’. “Desde que nacemos, no 2006, logramos unha mellora dos prezos para os propietarios en relación ó que se viña pagando e conseguimos que todas as vendas fosen por tonelada”, explica o presidente de Promagal, Ramón Reimunde.

    “O noso gran éxito foi conseguir que todas as vendas fosen por tonelada, non ‘a bulto’ como antes” (Ramón Reimunde, Promagal)

    Desde Promagal teñen asinados convenios de venda con Ence, se ben cuestionan o papel de monopolio na práctica que está a adquirir a compañía nalgunhas zonas na compra de eucalipto. “A saída das pasteiras portuguesas da Mariña deixa a Ence como o comprador de referencia, o que supón un problema para nós, xa que se reduce a competencia”, valora Reimunde. “Débense valorar alternativas a medio prazo, como a de habilitar o porto de San Cibrao para a exportación de eucalipto. O porto de San Cibrao permite o atraque de mercantes con capacidade para 40.000 toneladas, en tanto no resto de portos da Mariña trabállase con calados de menos de 10.000 toneladas”, apunta o presidente de Promagal.

    Para a elaboración desta reportaxe, solicitouse tamén a valoración de Confemadera, a patronal das industrias de madeira de Galicia, que declinou aportar o seu parecer.

    A entrada O mercado da madeira dá pasos para unha maior transparencia apareceu primeiro en Campo Galego.

    06 Mar 13:49

    Phantasm anal hand job

    by tiki god

    Phantasm anal hand job 700x626 Phantasm anal hand job

    Phantasm anal hand job originally appeared on MyConfinedSpace NSFW on March 6, 2015.

    06 Mar 13:39

    Daphne Oram - The Oram Tapes Volume One (2012)

    by Pausts

    Perhaps the only bright side to the passing of one of the most ambitious but relatively unsung figures in early electronic music, is that the archives of hundreds of reels of unreleased recordings of sound experiments, tape compositions, field recordings, cinematic sound effects and Musique Concrete are just starting to be released to a wider audience. Young Americans did a stellar job with the first Daphne Oram vinyl overview, Oramics, which was a retrospective of her long and varied career from her time as a wartime radio technician to becoming an electronic instrument pioneer and founder of the BBC Radiophonic Workshop. Now that her invention, The "Oramics" machine (the first electronic musical instrument designed and built by a woman), has gone on display at the Science Museum in London, Daphne Oram's legacy is finally moving into its rightful place. This deluxe compilation is the first in a planned series of releases that dig deep into Oram's vast recording archive. Painstakingly compiled and restored from over 400 tapes and mastered at Dubplates & Mastering, The Oram Tapes Volume One features 37 previously unheard recordings (a bit less than what was on the vinyl version). While most of the pieces are short, they show a darker and more layered compositional style than what one may be used to from the bigger names of The Radiophonic Workshop. While the typical Workshop compositional bloops and bleeps were often steeped in a science fiction futurity, Oram was more often concerned with the mystery and science of sound composition, and the place where the sounds of machines and nature overlapped. That is probably why her effects reel for the film 2001 sounds more like haunted insects and cathedral-like atmospherics rather than say, robotic whirrs and laser-like phasing. There is a thoughtful and cerebral consideration in her compositions that allows us to imagine and nearly inhabit the world she is building in sound. Quite stunning! (aquariusrecords)