Shared posts

31 May 14:55

‘V de Vite’ o novo traballo de Javi Camino e Lúa Gándara

by Redacción

“Tenemos gatos, tenemos paz, tenemos canchas para encestar. Es Vite, donde el café aún vale un euro”, di a canción ‘V de Vite‘ sobre este barrio compostelano nunha versión do ‘Beat it’ de Michael Jackson. O videclip, obra de Javi Camino e Lúa Gándara, acadou máis de 4.000 visitas nas suas primeiras 24 horas.

O artigo ‘V de Vite’ o novo traballo de Javi Camino e Lúa Gándara publicouse primeiro en Nós Televisión.

31 May 14:51

¿Por qué México y Uruguay votaron en contra del ingreso de España en la ONU en 1950?

by El Orden Mundial

Luis Valer nos ha enviado esta cuestión a través de nuestro formulario de EOM explica, que mezcla temas políticos con históricos, así que vamos a poner algo de contexto.

Tras el final de la Segunda Guerra Mundial, España y la dictadura franquista quedaron aislados internacionalmente, ya que se consideraba que este régimen había sido impuesto gracias a la ayuda de las potencias del Eje —Alemania e Italia, principalmente— durante la Guerra Civil y España, a su vez, había devuelto el favor durante la contienda europea prestando apoyo a Berlín y Roma a pesar de su neutralidad oficial.

Por ello, en diciembre de 1946, la Asamblea General de Naciones Unidas votó a favor de la adopción de la Resolución 39, por la que se recomendaba el veto al acceso de España al sistema de Naciones Unidas y que los países retirasen sus embajadores de suelo español. Comenzaba así un aislamiento político que buscaba ejercer presión sobre el régimen de Franco para forzar un aperturismo de este. Sin embargo, tal cosa nunca ocurrió, y a principios de 1950 la Administración estadounidense de Truman reconoció que esta aproximación había sido inútil. Además, la situación geopolítica mundial había cambiado con la irrupción de la Guerra Fría y la guerra de Corea. Washington necesitaba ahora, más que rematar los rescoldos de la Segunda Guerra Mundial, aliados para la lucha contra el comunismo, y en ese aspecto España era un activo importante.

Por ello, apenas cuatro años después, en 1950, la Asamblea votaba favorablemente la Resolución 386, que desdecía lo adoptado en la número 39 y recomendaba reanudar las relaciones diplomáticas con España, así como abrir la puerta al ingreso del país en Naciones Unidas. Eso posibilitó que en 1951 España ya comenzase a ingresar en determinadas organizaciones internacionales como la FAO o la OMS, la Unesco en 1953 o Unicef en 1954. Finalmente, en 1955, España culminaría el ingreso definitivo en la Organización de Naciones Unidas, quedando así plenamente integrada en el panorama internacional.

La Resolución 386 de Naciones Unidas se saldó con 38 votos a favor, 10 en contra y 12 abstenciones. Fuente: El Orden Mundial

Sin embargo, en la Resolución 386 hubo diez votos negativos frente a los 38 favorables del desbloqueo a España, y es precisamente de lo que versa la pregunta de este EOM explica. Entre la decena de estados que rechazó levantar las sanciones sobre Franco, además de la URSS y países de órbita soviética, se encontraban Israel, Guatemala, México y Uruguay. Que esta resolución prosperase se debe en buena medida al apoyo que los países latinoamericanos le brindaron, ya que además de las tres negativas mencionadas solo hubo una abstención, la de Cuba. El resto de países de la región dieron su apoyo a la apertura con Franco.

El voto negativo de México —durante el Gobierno de Miguel Alemán— hay que entenderlo en tanto que fue uno de los países que más apoyo dio al Gobierno republicano español, ya fuese durante la Guerra Civil como en el exilio posterior. Tal fue la posición de México que nunca llegó a reconocer la legitimidad del Gobierno de Franco en España, y las relaciones solo se normalizaron con la transición española a la democracia. Uruguay y el Gobierno de Luis Batlle Berres, en cambio, aplicaron una perspectiva más legalista: si los motivos que motivaron la Resolución 39 —por la que se condenaba a España— no se habían resuelto y el régimen del país seguía siendo contrario a los valores de la Carta de Naciones Unidas, la república uruguaya no tenía motivos para levantar tales sanciones, y así lo pidió al resto de miembros. Lo llamativo, además, de su postura, es que Uruguay fue el único país sudamericano en rechazar esta resolución a pesar de estar geopolíticamente alineado con los intereses estratégicos de Estados Unidos en aquel momento.

Por su parte, la Guatemala de Juan José Arévalo planteó una posición similar a la de Uruguay: argumentó que la situación de España no había cambiado y que el hecho de que las recomendaciones planteadas en la Resolución 39 —como la retirada de embajadores— hubiesen sido desoídas por casi una treintena de países no era motivo para retirar tal recomendación, ya que suponía un precedente complicado para Naciones Unidas.

¿Por qué México y Uruguay votaron en contra del ingreso de España en la ONU en 1950? fue publicado en El Orden Mundial - EOM.

31 May 09:34

As mulleres que emigraron a Suíza no franquismo e se arrepentiron de voltar

by Redacción

“Varias (das mulleres entrevistadas) arrepíntense de ter voltado”, sostén Carmen Valiña, doutora en Historia Contemporánea e directora da escola Periféricas que acaba de sacar o libro ‘Elas, as emigrantes. Mulheres da Terrra de Soneira na Suíça’. Valiña, protagonista do segundo programa de ‘Retrincos’, racha tabús e fala da historia das mulleres que emigraron a Suíza no franquismo e o mito do retorno. “Eran moi consecuentes das diferenzas” dos dereitos das mulleres en Suíza e Galiza, sostén Valiña que tamén nos fala sobre islamofobia e a distorsión que ofrecen os medios de comunicación sobre as migracións.

O artigo As mulleres que emigraron a Suíza no franquismo e se arrepentiron de voltar publicouse primeiro en Nós Televisión.

31 May 00:30

O xiro de Novedades Carminha

"Facer música de baile en tempo de revolta social é menos macarra. Eu creo que nos suavizamos, pero tamén penso que seguimos tirando pedras en todas as direccións", conta Xavi Pereiro, batería de Novedades Carminha, que actúan o sábado a partir das 21:00 horas na praza da Quintana como aposta forte das festas da Ascensión.

La entrada O xiro de Novedades Carminha se publicó primero en Inorantes.

31 May 00:13

RIP: Leon Redbone

by Jason Weisberger

While famed singer and songwriter Leon Redbone has passed away at the age of 69, the official announcement of his death claims he was 127.

Variety:

Singer-songwriter Leon Redbone, who specialized in old-school vaudeville and Tin Pan Alley-style music, died earlier today, his family confirmed. He was 69 — although, in characteristically whimsical fashion, the official statement announcing his death gave his age as 127.

Redbone had officially retired in 2015, with a representative then citing unspecified health concerns as the reason for his being unable to continue performing or recording.

A post on Redbone’s website confirming his death contained enough deadpan humor and whimsical fiction that it was almost certainly prepared in advance by the singer himself. “It is with heavy hearts we announce that early this morning, May 30th, 2019, Leon Redbone crossed the delta for that beautiful shore at the age of 127,” it read. “He departed our world with his guitar, his trusty companion Rover, and a simple tip of his hat. He’s interested to see what Blind Blake, Emmett, and Jelly Roll have been up to in his absence, and has plans for a rousing sing along number with Sári Barabás. An eternity of pouring through texts in the Library of Ashurbanipal will be a welcome repose, perhaps followed by a shot or two of whiskey with Lee Morse, and some long overdue discussions with his favorite Uncle, Suppiluliuma I of the Hittites. To his fans, friends, and loving family who have already been missing him so in this realm he says, ‘Oh behave yourselves. Thank you…. and good evening everybody.'”

30 May 12:17

Your Drug Habit Is Destroying the Planet

by Mike Power

Cannabis legalization is gathering pace worldwide. Unprecedented amounts of cocaine, MDMA, and heroin are being produced in Colombia, Holland, and Afghanistan, while labs in China are pumping out an alphabet soup of synthetic drugs. The global demand for drugs—there are 275 million drug users worldwide, according to the World Health Organization—continues unabated, as production capacity is ramped up year on year.

We know about the human costs of the illegal drug trade, such as crime, addiction, and death. But while traditional media narratives about drugs have centered on violence, they've often ignored another pitfall of the illegal drug trade: the environmental impact of a massive, underground, unregulated industry operating around the world. Here are the ways that our use of cannabis, cocaine, MDMA, and heroin—and the war against them—is damaging the planet.

1558542029343-BD1JT7
A cannabis farm in northeast England. Photo: Stuart Boulton / Alamy Stock Photo

CANNABIS

The world's most popular illegal drug, cannabis can grow almost anywhere. Certain varieties of the plant are actually used to clean up polluted ground: industrial hemp (not a plant worth smoking, but part of the cannabis family nonetheless) was planted around the stricken Chernobyl nuclear reactor in the former Soviet Union in the 1990s to help leach up radioactive pollutants. In 2017, farmers in southeast Italy used hemp to decontaminate their soil from pollutants emitted by nearby steelworks.

Cannabis production, however, has a large carbon footprint. This is partly due to the fact the plant is commonly cultivated indoors because most of the world’s growers need to evade arrest.

According to Dan Sutton of Tantalus Labs, a Canadian firm that produces natural cannabis in greenhouses, the energy required to grow 1 kilogram of cannabis indoors creates 4,660 kilograms of CO₂—the same amount as if you were to drive a car across the U.S. 11 times. He said that, despite increasing legalization, an estimated 90 percent of all U.S. cannabis is still grown indoors. Research has shown that indoor U.S. cannabis cultivation accounts for 1 percent of America’s total electricity use, the equivalent of a year’s energy in 1.7 million homes. According to researchers at Swansea University, this generates 15 million tons of greenhouse gas emissions annually.

Geoff*, one of many people around the world who grows cannabis secretly in their own home, has a nine-plant illegal grow in London, England—a country where nearly 10,000 cannabis farms were busted in 2016.

"I grow in a basement under 1,000 watts of light," Geoff said. "The lights are on 24 hours a day for 60 percent of the year, making it hot. So I have to cool the room with air conditioning. But that dries the air out too much, so I have to humidify it. And then dehumidify it sometimes. I have to filter the air so it doesn’t stink the house out, and then I have to extract that air, and also pull fresh air in. I only grow 16 kilos a year. But if I could grow more plants, legally, in a poly tunnel in my garden, I reckon I could do twice that for zero energy."

In the U.S. and Canada, legal grows that use over 1 million watts are now common. Greenhouse and open-field cannabis cultivation not only eliminates the wasteful carbon emissions of indoor grows, but the plants act as a net carbon draw, fixing atmospheric CO₂ into plant matter.

Moving cannabis grows outdoors would clearly reduce the carbon footprint created by global cannabis use, said Sutton. "If U.S. indoor grows switched to greenhouses, the energy saved would power all of the residences of Seattle, Portland, and San Francisco—combined—for a year," he said. "If you were to swap all the cannabis grows in California to outdoor grows, you could save double the energy that is produced by every solar panel in the state—twice over."

But even that process has to be regulated properly to minimize harms to wildlife and water. Some of the most renowned weed in the U.S. is grown in California’s Emerald Triangle, which encompasses Humboldt, Mendocino, and Trinity counties. Unlicensed outdoor cannabis farmers drench the fields with banned herbicides and pesticides, killing animals and polluting local water supplies. They also steal those public water supplies: Rainfall in California during the May-September outdoor growing season is minimal, meaning water must be diverted from streams and rivers. Cannabis is also a thirsty crop: In 2018, researchers at Swansea University reported that cannabis plants need double the daily amount of water used by wine grapes, and noted that the 2017 Californian wildfires were exacerbated by drought. And in 2015, researchers in California at the Public Library of Science attributed recent droughts to an uptick in unlicensed grows.

The same Public Library of Science study found that unlicensed grows in the state caused "fragmentation of sensitive habitats via illegal land-clearing and logging [to plant cannabis]; burying of streams; delivery of sediment, nutrients, petroleum products and pesticides into streams; surface-water diversions for irrigation resulting in reduced flows and completely dewatered streams, and mortality of terrestrial wildlife by rodenticide ingestion."

Sutton argues that regulation is the answer, saying that "a formal, legal market like we have in Canada creates jobs, reduces crime, and can even enhance the environment," because photosynthesizing plants use the energy in sunlight to convert CO₂ and water to sugar and oxygen. "As a firm, we keep going back to nature—we’re currently use co-planting, and worms and nematodes and permaculture and recycling. The best cannabis, for you and for the environment, is natural cannabis," he said.

1558541941720-C12F27
A Colombian coca farmer. Photo: William Meyer / Alamy Stock Photo

COCAINE

Colombia is the world's cocaine factory, producing a UN-estimated 1,379 metric tons of the drug in 2017, up by nearly a third from 2016. The country has traditionally acted as a clearing house for both processing of the leaf from into paste and into powder, as well as exportation—thanks in part to its long history of civil war, which left huge swathes of the country under guerrilla and paramilitary control, with weakened state institutions and widespread corruption.

Once coca leaves are harvested (often by children, whose quick fingers earn them about $1.50 USD a day), cocaine paste is made in jungle labs, where workers soak tons of leaves in huge pits filled with toxic chemicals, including lime, sulphuric acid, and later additions of kerosene and ammonia. Acetone, ether, and hydrochloric acid are used to turn this paste into powder cocaine. All these are dumped indiscriminately, killing flora and fauna.

Very little hard data exists on this, as fieldwork is too dangerous in these remote, outlaw zones. In 2017, the UNODC made its best guess at the quantities of chemicals involved, in a study titled: Disposal of Chemicals Used in the Illicit Manufacture of Drugs. "Although scientific evidence as to the exact impact of this process on the environment is lacking, each year it is probable that millions of tons of hazardous waste resulting from cocaine production is released into the environment," the report asserts.

According to a 40-month EU-funded project that ran until 2016, when harvests were smaller, annual cocaine production in Colombia required 200 million gallons of kerosene, 8 million gallons of solvents, 2 million gallons of sulphuric acid, 1 million gallons of hydrochloric acid, and 25,000 gallons of ammonia. All are dumped illegally, whether in forests, drains, sea, or rivers, killing flora and fauna and contaminating soil.

In a different world, coca meant for cocaine could easily be grown as a fair-trade crop with proper environmental standards, similar to how coffee is grown. Profits could be mandated to farmers and governments to develop these regions with schools and healthcare that are lacking today. Cocaine could even be synthesized in a laboratory from scratch.

One of the most significant environmental impacts of coca farming is caused by farmers fleeing eradication teams and planting crops in isolated areas of great biodiversity, said Professor Lilliana Davalos, Professor of Ecology and Evolution at New York’s Stony Brook University. Colombia is one of the world’s most biologically diverse countries, being home to 10 percent of the world's species. But enforcement agencies force farmers into secluded or inaccessible areas, damaging biodiversity in ways that have yet to be measured. "If cocaleros [coca leaf growers] could plant coca without trying to hide it, they might not be forced into fragile areas of great biodiversity," said Davalos.

Yet some of the impacts of the cocaine trade on the planet have been overcooked. In 2008, Francisco Santos Calderón, then vice-president of Colombia, told Britain’s Association of Chief Police Officers that every gram of cocaine snorted by U.K. users contributed to four square meters of forest loss. That claim made headlines for years and was never questioned, but it seems like a bit of an exaggeration. (According to the UN, each hectare of coca can potentially produce 5.6 tons (5,600 kilograms) of coca leaf, which can be processed into 8.4 kilograms of pure cocaine. That's about four times less land-per-gram than Calderón suggested, but doesn't include land cleared to support the cocaine trade.)

In any case, forests are cleared for cocaine production, but focusing solely on cocaine is literally missing the forest for the trees. Illegal cocaine industry has only contributed to only a fraction of the total deforestation in Colombia. In 2017, according to the UN, coca was grown on 171,000 hectares of land in Colombia, a 25 percent increase from 2016—but that accounts for only 0.15 percent of the country’s land area. In 2016, Davalos concluded that "coca cultivation generates negligible direct or indirect forest loss."

Think about it this way: What does the average person consume more of, cocaine or beef? As is the case in rainforests around the world, present deforestation is primarily caused by cattle ranching, human migration, armed conflict, farming, and mining. "The goal of Calderon’s argument was to associate two bad things: deforestation and coca, as if coca was the only cause of deforestation," said Davalos, adding that the vast majority of Colombia's deforestation was caused by the development of now-abandoned road-building projects in the 1960s.

"That’s not to say to a cocaine user, 'Don’t worry, your habit is doing no harm,'" said Davalos. "But this very specific demonization of coca as being in some way uniquely evil, and more damaging than other crops—it’s a fallacy. The land used to grow coca is tiny in comparison to pastures, whether productive or not."

The most indiscriminate assaults on Colombia’s natural spaces were carried out by U.S. operatives, who ran aerial spraying missions that dumped pesticides on coca fields from airplanes between 1999 and 2015, under the anti-drug offensive, Plan Colombia. The U.S. initiative aimed to combat cocaine cartels by funding the Colombian military alongside increased U.S. military presence in the country.

The coca crops, which are nearly always grown alongside traditional food crops, were drenched in a super-strength version of Roundup, a herbicide created by Monsanto, which contains a chemical called glyphosate. This is used on millions of normal farms worldwide, but in Colombia ingredients were added to it before it was then dumped out from crop-duster planes, instead of being carefully sprayed or poured gently onto the crops.

Sanho Tree, Director of Drug Policy at Institute for Policy Studies, a U.S. think tank, said, "U.S. forces used a super-potent version of Roundup in Colombia, combined with a surfactant, to make it cling to vegetation better. I saw planes flying over the rainforest in the 2000s, and they released storm clouds of the stuff. They had to fly extra high to avoid sniper fire from guerrillas below, meaning coverage was enormous. Everything was soaked in it."

Glyphosate is used on farms worldwide, in conjunction with genetically modified seeds that are resistant to it. But in Colombia, these indiscriminate spraying flights wiped out poor farmers' crops—food, coca, everything. Most of them then had no economic choice but to go and plant more coca. In May of this year, a U.S. court ruled that glyphosate was known to have caused cancer in U.S. citizens. Monsanto, now owned by the German pharma giant Bayer, is facing more than 9,000 similar lawsuits across the United States.

Coca eradication efforts by the U.S. and Colombian governments over the last few decades have failed to destroy the crop. The spraying campaign began in 1999, but was halted in 2015 over health fears. Smaller, supposedly safe drone-spraying missions began in 2018.

But in March, U.S. president Donald Trump said Colombia was failing in its responsibilities to end coca cultivation, bizarrely claiming that its hardline right-wing president, Ivan Duque, had "done nothing for us." Trump’s rhetoric looks likely to provoke the resumption of crop-spraying there, said Jeffrey Villaveces, Colombia country director for IMMAP, a humanitarian data exchange network.

"President Ivan Duque says it’s now a matter of national pride for Colombia to reinstate mass aerial fumigation using planes—not drones," Villaveces said. "Given the lack of protests at a recent constitutional court hearing to permit the flights again, it looks likely they will resume soon as the peace process falters and crops hit record levels."

So should cocaine users, like meat eaters, shoulder all the blame for the green damage caused by their habit? Steve Rolles, Senior Policy Analyst for British drug law reform NGO, the Transform Drug Policy Foundation, said, "illegal cocaine consumption is not ethically possible. But it is wrong to place the blame on users. All of these problems could be mitigated, if not eliminated, in a properly controlled legal market."

1558542140678-EWTEKX
A Dutch MDMA lab. Photo: Contraband Collection / Alamy Stock Photo

MDMA

The U.N. says the majority of the world's MDMA is produced by crime groups in the Netherlands, who typically use chemicals shipped from China into the Belgian port of Antwerp. The epicenter of production is in Tilburg, in the southern region of Brabant.

According to the Dutch police, drug production in Brabant has risen sharply over the last 10 years, thanks to the discovery by chemists of a new way to make MDMA, using a chemical precursor called PMK-Glycidate. Until March of this year, it was legal to buy, sell, and import PMK-Glycidate, which was sold at around £40 to £60 a kilo. Each of these kilos can make 500 grams of MDMA, sold at around £1 per gram wholesale—netting the criminals a potential 20-fold profit.

Most MDMA users presume their drug use is harmless for the planet. But drug gangs in Brabant regularly dump the toxic byproducts from labs in parks, streets, and forests, or along the side of the road. To avoid dumping these poisonous byproducts by hand, gangs rope together barrels and jerry cans containing the toxic waste in the back of their vans and then tie one end of the rope to a tree. With the back doors open, they speed off and the containers shoot out the back, leaving thousands of liters of hydrochloric and sulphuric acid and acetone to seep into the earth, contaminating the soil, killing vegetation, and harming animals that contact it.

One senior Dutch police source who manages teams tackling the drugs gangs and who asked to remain anonymous for the purposes of this article told VICE that, in 2018, his teams had to clean up one toxic MDMA (or, to a lesser degree, amphetamine) dump site almost every day across the Netherlands. "We had 292 dump sites last year—and those are just the ones we know about. Some of these gangs just pour it into the drains or the forest floor, and don’t leave the cans behind." The soil is left contaminated as a result, and it costs €50,000 to clean up each site.

Gangs have even started to dump chemicals in streets next to police headquarters, our source told us. “In April, a gang left 1,600 liters of chemicals along a road parallel to the police headquarters near Eindhoven. They first tried to dump the barrels, but for some reason stopped. They then moved on and just poured it along two miles of roads. The smell was overwhelming. One colleague said his skin blistered just from putting up the police tape around the incident."

In December 2018, a huge MDMA lab estimated to be producing drugs with a street value of €3.5 million per week was found and dismantled 200 meters away from the office of Jan Boelhouwer, the mayor of nearby Gilze and Rijen. "I was pretty surprised myself," he told VICE.

"The production of synthetic drugs in this part of Holland is completely out of control," Boelhouwer added. "The politicians in Amsterdam are in denial about the scale of the problem here."

The gangs use a variety of methods to get rid of their waste, which damages flora and fauna through soil contamination. "The dumping in forests that we do see is just a part of it. Gangs approach farmers and make them an offer: 'take €5,000 from us per month and allow us to dump our chemicals in with your pig slurry, and then you can spread it on the land.' If farmers refuse, their children are threatened," Boelhouwer said. Additionally, converted trucks have been found with holes in the floor and chassis to surreptitiously drip chemicals on streets and roads as the vans drive around.

Guy Jones, a chemist at Reagent-Tests U.K., said this is a consequence of drug laws forcing manufacturers to work cheaply and in secret. “Having a regulated production process would improve matters. Pharmaceutical companies don't dump waste in forests—because they don't need to," he said. "They pay a company to take it away and dispose of it legally."

In March, the United Nations banned PMK-Glycidate. As a result, Chinese suppliers are having a fire sale with prices down 80 percent to as low as $25 USD per kilo. Even as this precursor has been banned internationally, new legal options are widely available at a similar or lower price.

Dumping in this way in Dutch woodland is a criminal act, and one that must be seen in proper historical and legal context. The trend towards the use of PMK-Glycidate was triggered by a clampdown on safrole production in Cambodia in 2008, when U.N. drug forces seized and burned 33 metric tons of safrole-rich oil—which offers one of the easiest routes to MDMA.

The oil had been illegally distilled from the roots of a tree known in Khmer as the mreah prew phnom, aka Cinnamomum parthenoxylon, which grows in the western Cardamom Mountains in Cambodia. These ancient forests are home to more than 50 of the world's most threatened species, including the Asian elephant, Indochinese tiger, the Siamese crocodile, sun bears, gibbons, and pangolins. The trees were felled and their roots stripped and then steam-distilled over huge cauldrons, heated by firewood also chopped down from the forest. Four mreah prew phnom trees are needed to produce one 180-gallon barrel of safrole oil. Six non-safrole-containing trees are chopped and burned in the processing of one safrole tree.

This trade peaked in 2008-2009, but as recently as 2015, 3,200 liters of oil were seized in the area, local media reported. Conservation International staff confirmed at the time that “there’s still [safrole] oil coming through Phnom Penh.”

Toby Eastoe, then-project coordinator at Conservation International, told the Phnom Penh Post, “After the seizures, it shifted—so they’d log the trees and take [them] out [of] the forest like any other wood. The [safrole-producing] factories could be located anywhere in the country.”

The circular logic of the drugs war is perfectly illustrated by this process, according to Guy Jones. “Drug laws always drive innovation in negative directions. Chemists were driven towards PMK-Glycidate as a result of the earlier clampdown on PMK and safrole," he said. "They had to go from a one-step chemical process to a multi-step one, meaning more waste, more raw materials and more energy consumed."

1558542193298-BND5PB
Heroin paraphernalia. Photo: Conrad Elias / Alamy Stock Photo

HEROIN

Opium poppy grows wild in poor-quality soil with little care needed, but Afghan farmers looking to maximize crops and income have planted it in desert areas, where it demands intensive farming practices and water diversion, resulting in salinated land where few crops can grow.

David Mansfield, an international drug policy consultant, has studied 20 opium harvests in Afghanistan. He says poppy farmers there have "greened" the desert—which sounds positive, at first. But the real story isn’t so simple.

"In Afghanistan, we see ground water being tapped by citizens for the purpose of agriculture. This is at its most acute in the former desert areas of the southwest, where opium poppy is concentrated,” he told VICE. “In this area, more than 300,000 hectares of desert land has been settled and brought under agricultural production over a 15-year period. This is increasingly being irrigated by solar-powered deep wells, which are increasing the rate at which groundwater is falling. With solar, farmers consider the water 'free' and are further exploiting it, running solar in the day and diesel at night to increase flow and bring more land under cultivation."

As newly productive land, Mansfield said there are now vast new areas where the land has been salinated after a portion of the pumped and released water evaporates from flood-irrigated farms, leaving behind bleached, salted earth. Powerful herbicides are commonly used to keep crops weed-free, generally by untrained and unprotected men and children who work the fields. He added that farmers use little to no protective clothing and increasing levels of poisonous nitrates are showing up in the groundwater.

WHAT NOW?

If you're determined to have as clear a conscience as possible while getting high, you can become self-sufficient—by growing your own magic mushrooms, outdoor cannabis, and psychoactive cacti if you’re incredibly patient. Fair trade and sustainable DMT root bark traders exist, but you’ll still need to extract it yourself by using toxic chemicals and risking several years in jail. It's illegal, but it is possible, and the internet is awash with guides and supplies.

Stimulants pose more of a problem. The greenest choice would be to use Chinese-made drugs such as ethylphenidate and phenmetrazine and their analogues, as these are often produced as a sideline by legitimate pharmaceutical firms with better (albeit still-minimal) standards of waste management. All these drugs are illegal in the U.K. and much of the world, and less is known about their side effects than longer-established choices like amphetamine and cocaine.

How you choose to get high, eat, or travel is a complex question of personal ethical standards. But until the flawed moral judgments and bad science that underpins our drug laws are acknowledged—and then dismantled and replaced with formal markets run by elected experts instead of criminals—there will always be avoidable, harmful impacts and projections of blame onto the users.

The environmental damage of drug production is undeniable and of course regrettable. But as experts have said, the swiftest way to remedy this is to rescind our outdated drug laws and formally regulate, monitor and control these lucrative markets.

*Names have been changed to protect the identity of the source.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow Micheal Power on Twitter.

30 May 12:10

La historia detrás del vídeo de Pornhub con el que más se masturban los españoles

by Pol Rodellar

Hay un vídeo porno en internet que es el más visto de todos los vídeos porno de internet, esto es innegable. Siempre habrá uno que tendrá más visionados que los demás, es una cuestión de datos. Será porque salen más tetas o más pollas que en los demás vídeos o porque es especialmente excitante en su sutileza o será porque sale una persona muy famosa como el rey de un país europeo occidental. Hay muchas opciones pero solo un vídeo puede ser el más visto.

Pues bien, en España, vía Pornhub, ha resultado que este vídeo es el más visto por la peña y seguramente el vídeo que ha generado más pajas del país. Se titula “Mom & son share a bed” y está traducido como “Chico caliente se folla a su madrastra”. La pieza es obra de la productora y actriz Mandy Flores, una empresa cuyo motto es “Order your own custom personal fantasy video”, en fin, que realizan vídeos porno a la carta según demanda.

Como soy humano y tengo un cerebro y estoy capacitado para entender que ahora mismo todos vosotros tenéis una curiosidad mastodóntica para descubrir cuál es este vídeo porno tan visto en España pero como también tengo un cerebro humano para darme cuenta de que muy probablemente estaréis leyendo esto desde el curro o el metro y mi intención no es que os vean en estos espacios visualizando contenido NSFW, os voy a describir el vídeo rápidamente.


MIRA:


Una madre se va de vacaciones con su hijo (que no hijastro). Ambos están muy emocionados con el viaje pero el primer día se encuentran con que el hotel que tenían reservado no dispone de una habitación con dos camas, solo de una cama doble. Ya sabéis por dónde van los tiros, ¿no? Se ven obligados a dormir juntos pese a que el hijo no lo ve muy claro. Lo madre le dice que no pasa nada y ambos se tumban en la cama.

Resulta que en un momento la madre nota que su hijo tiene los pies tremendamente fríos. Esta, para ayudarle a entrar en calor, le ofrece que los ponga entre sus piernas para calentarlos. Hasta aquí todo bien. Pero entonces, al poco rato, la madre vuelve a notar algo, pero esta vez es la polla del hijo que se ha puesto tremendamente dura. Con el contacto físico, el chaval se ha excitado. Está todo muy justificado, en serio, una narración muy bien construida. La madre se indigna y le dice que baje ya la empalmada, cosa que el hijo es incapaz de hacer, que solo la puede reducir si se corre. Es entonces cuando la madre se embarca en una apasionante aventura para rebajar la dureza de la polla de su hijo.

"Para la segunda parte, 'Madre e hijo II: erección accidental, el incidente de la Viagra', hicimos un poco más de improvisación. Creo que esto añade más realismo a la película"

Es curioso descubrir que, en la ficción, el hijo es en todo momento su hijo biológico, pero en la traducción castellana, la madre se convierte en la madrastra. Supongo que el imaginario erótico español y el americano distan en ciertos puntos.

Como habéis visto, el vídeo hace gala de una introducción extremadamente larga, fuera de lo que normalmente encontramos en un vídeo porno. Me pareció un dato muy curioso que el vídeo porno más visto de España tuviera un planteamiento tan holgado en el tiempo y tanto diálogo para ponernos en situación, algo muy alejado de la clásica y explícita estructura tripartita de comidadepolla-follar-corrida con la que estamos acostumbrados, así que contacté con Mandy Flores para que me resolviera algunas dudas que tenía sobre la peli porno más vista en este país.

Mandy Flores
Fotografía cortesía de Mandy Flores

VICE: Hola Mandy, ¿fue este vídeo un pedido concreto de un cliente?
Mandy Flores: Sí, lo fue. De hecho, más tarde descubrí que este vídeo es una nueva versión de otro vídeo que hice y que salió hace años. Hicimos un poco de improvisación pero la idea general y la puesta en escena resultaron ser las mismas.

Ahora que lo dices, de hecho, a nivel actoral, hay mucha interpretación y diálogo. Casi hay más momentos de conversaciones que de follada. ¿Había un guion fijo o hubo mucha improvisación?
Hay exactamente las mismas partes de improvisación que de guion. De hecho, para la segunda parte, "Madre e hijo II: erección accidental, el incidente de la Viagra", hicimos un poco más de improvisación. Creo que esto añade más realismo a la película porque realmente estamos respondiéndonos genuinamente, como si la situación fuera real.

¿Cómo fue el rodaje? ¿Dirigiste tú la cinta? ¿Cuántas personas estaban trabajando ahí?
Las películas las hacemos mi marido y yo. Normalmente la tarea de dirección la asume el que esté más entusiasmado con el trabajo. En este vídeo, por ejemplo, ambos tuvimos decisiones sobre los ángulos y los cambios de cámara. Lo filmamos todo en un dormitorio, en nuestra casa, sin nadie más alrededor.

"Creo que es importante que los vídeos sean sutiles. La verdadera fuerza del vídeo es la construcción de la escena"

¿En cuántas horas se rodó el vídeo más famosos de Pornhub en España?
Si no recuerdo mal, tardamos una hora y media. En un momento dado consideramos cancelar el proyecto porque nos costaba hacer algo que fuera creíble, pero al final decidimos seguir con la idea y salió bastante bien.

El vídeo tiene una introducción muy larga, tarda un buen rato en pasar a la acción. De sus 16:35 minutos de duración, la polla sale por primera vez en el minuto 04:31. Esto es mucho tiempo de introducción para una película —y sobre todo para un vídeo tan visto en Pornhub, que uno imaginaría que iría más al grano—. ¿Crees que a la gente le gustan estas introducciones tan largas?
Creo que es importante que los vídeos sean sutiles. La verdadera fuerza del vídeo es la construcción de la escena. Los vídeos de este tipo son más una estimulación mental que física. Es una de las cosas que creo que muchos productores de la industria no entienden.

De la misma forma, el momento posclimático (después de la corrida de él) se alarga mucho. ¿De qué sirve alargar tanto una película después de ese momento? Son como momentos muertos que muy pocas personas miran.
Porque no están "muertos" para las personas que disfrutan de la historia. La mayoría de la gente deja de ver el vídeo después de la corrida, pero para todos aquellos que están mentalmente interesados en la historia, hay algo de realismo que consolida la historia y la hace crecer más que cuando solamente se hace eso de corrida y fundido a negro.

Precisamente estos momentos previos y posteriores dotan la película de una humanidad y veracidad inusual, que incluso los alejan del cine porno. Parece una escena que podría encontrarse dentro de una película no erótica. Podría salir perfectamente en una película de Larry Clark. ¿Te gusta trabajar de esta forma, alejándote de los cánones e imágenes típicas del cine porno?
¡Has respondido a la anterior pregunta mejor que yo! (risas). Sí, me gusta trabajar de esta manera, me gusta aportar algo de humor y algún tipo de contenido adicional que no sea pornográfico. Así se humanizar un poco más la cinta.

Mandy Flores
Fotografía cortesía de Mandy Flores

La madre comenta que “no debería haber tomado esa copa de más en la cena”. ¿Sin esa bebida extra habría pasado exactamente lo mismo? ¿Habrían follado igualmente? ¿Por qué se culpa ella misma cuando el problema lo ha generado el hijo, al tener esa erección?
Creo que ella está un poco confundida con las decisiones que ha tomado y sabe que probablemente ha tomado algunas malas decisiones. Obviamente el hijo tiene parte de la culpa pero su madre es mucho más responsable al ser la adulta. ¡Un hombre joven con hormonas furiosas necesita a veces tener un poco de orientación! (risas).

En el vídeo le preguntas a “tu hijo” muchas veces si “deberías seguir” con esto de estar follando, si le parece bien seguir. ¿Debe aclararse constantemente el consentimiento durante un acto sexual?
Bueno, el consentimiento es muy importante en cualquier encuentro sexual, pero en realidad el hijo no está en el estado mental adecuado para dar el consentimiento para algo como esto. ¿Alguna vez después de correrte has pensado "¡Dios mío, qué he hecho?"? Pues bien, seguramente es lo que él debe estar pensando después de haber follado con su madre. De nuevo, por su posición y edad, ella es más responsable que él.

"El consentimiento es muy importante en cualquier encuentro sexual, pero en realidad el hijo no está en el estado mental adecuado para dar el consentimiento para algo como esto"

Me ha llamado mucho la atención que, pese a ser un vídeo POV, el director se permite la licencia de salirse de este formato e incluir algunos planos detalle o contraplanos que rompen con la lógica del POV. ¿Se habló en el plató de esta posibilidad?
Fue mi marido quien sugirió estos planos, como el acercamiento de mi mano hacia atrás para sentir su erección o cuando luego hay un primer plano de mi cara reaccionando a eso. Creo que estos planos añaden intensidad a la escena.

¿Qué opinas de que en muchas películas porno todo gire alrededor de la corrida del tío? Una vez él se corre, todo termina. En esta película parece tener sentido, porque de alguna forma el problema es la erección y hay que rebajarla, pero, ¿por qué crees que en las otras películas se ignora el orgasmo femenino?
No creo que muchas pelis ignoren intencionalmente el orgasmo de la mujer, pero esta obsesión en estas películas por el orgasmo masculino se debe a que los hombres son muy visuales. Cuando ven una corrida, su mente relaciona esta sensación y aumenta la intensidad del impulso de correrse.

Sigue a Pol en @rodellaroficial.

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

30 May 12:05

Comunicado do Colectivo de Presos Independentistas Galegos

by galizalivre.com

Recebemos no correio da nossa redacçom cumunicado do CPIG depois do recente traslado a Galiza dos seus presos. Reproduzimos na íntegra polo seu interesse na semana de celebraçom da tradicional Marcha às cadeias, a celebrar em Teixeiro este ano.

Como é habitual por volta do 17 de Abril, Jornada Internacional de apoios aos e às presas políticas, ainda que este ano com certa demora, o Colectivo de Presas Independentistas Galegas comparecemos publicamente para explicar a nossa valoraçom do actual contexto político e carcerário.

Precisamente, o nosso comunicado do mês passado afirmava que enfrentavámos um período de resistência militante prolongado perante a férrea posiçom do governo do PP mantendo umha política carcerária caracterizada pola excepcionalidade e a chantagem política. Poucas semanas depois umha inesperada moçom de censura no Congresso espanhol, motivada pola corrupçom do partido governante, desalojava o PP da Moncloa.

As declaraçons públicas dalguns membros do novo Executivo espanhol manifestando a sua disposiçom a flexibilizar as condiçons de encarceramento que nos vinham sendo aplicadas sistematicamente junto à reiterada oposiçom política penitenciária vigente da maioria dos grupos parlamentários abriam um novo cenário político. Analisamos que havia possibilidades certas de obter modificaçons substanciais na nossa situaçom carcerária que deviam ser exploradas.

Como é sabido, a dia de hoje, estamos em prisons em território galego os presos independentistas que assi o vimos demandando, o qual prova o sucesso do generoso trabalho desenvolto com planificaçom, constáncia e ambiçom polas voluntárias da Plataforma Cidadá Que Voltem para a casa !, que nestes meses dinamizárom contactos, reunions e encontros, prinncipalmente no ámbito político-institucional determinantes para que hoje podamos estar mais próximos a tod@s vós, aos noss@s familiares, achegad @s e amig@s que durante anos sofrérom o cruel castigo do alonjamento geográfico. Queremos que este parágrafe seja expressom pública de agradecimento e reconhecimento do seu esforço.

Salientamos também a activa colaboraçom de activistas e entidades destacadas na defesa dos direitos humanos, dalguns juristas galegos, assi como a sensibilidade demonstrada por grupos parlamentares e deputadas soberanistas em Madrid e Bruxelas : Alexandra Fernández e Lídia Senra, que acudíroma visitar-nos para conhecer de primeira mao a nossa situaçom nas cadeias e contribuírom decisivamente a rachar com a dispersom.

Hoje devemos lembrar o compromisso militante d@s noss@ irmaos ex-pres@s que durante 14 anos mantivérom a firme oposiçom à dispersom penitenciária nas fileiras do CPIG. Centos de jejúns, recursos judiciais, resistência frente a chantagem e as ofertas individuais forjárom a dignidade independentistas que nas cadeias representa o CPIG.

A solidariedade independentista despregada demonstra-se eficaz e imprescindível na hora de enfrentar a repressom política espanhola. Dúzias de mobilizaçons, campanhas propagandísticas, palestras, Marchas às Cadeias, um ingente esforço económico na assistência anti-repressiva… protagonizados por Ceivar e Que Voltem à Casa !, acompanhárom-nos nestes anos. Insistimos na necessidade de fortalecer estes agentes referenciais na defesa dos nossos direitos.

Efectivamente a cadeia seja em Teixeiros seja em Castela segue sendo cadeia e seguiremo-la enfrentando com a mesma força militante e vontade resistente para as batalhas que sabemos nos tem reservadas. Nom aceitamos nengumha condena penal espanhola, polo tanto reclamamos a nossa liberdade.

Animamos a intensificar a demanda de liberdade para os presos independentistas. Cara este objectivo cumpre manter a interlocuçom político-institucional, as concentraçons mensais e incrementar a visibilidade nas ruas desta reivindicaçom, recuperando com vigor umha práctica militante que sempre se amosou saudável para a luita galega ; também consideramos inexcusável a convocatória pública dos recebimentos aos presos rescém excarcerados.

Por outro lado, sabemos que existem poderosos interesses de Estado ligados à direita espanhola que ambicionam aplicar o máximo rigor punitivo e carcerário para anular a dissidência política na sua aposta totalitária neo-liberal. Frente a essa ameaça só dispomos da conhecida receita da organizaçom e da luita, ninguém nos vai agasalhar os direitos e as liberdades.

Permitimo-nos partilhar mui brevemente umha reflexom comum nas cadeias. Nos últimos anos vimos detectando um preocupante enfraquecimento do compromisso militante e, em consequência, das ferramentas organizativas independentistas que dificultam seriamente estar à altura das circunstâncias políticas e históricas. Paradoxalmente, em um contexto de ofensiva espanholista, reacionária e neo-liberal que gera umha mais ampla adesom às teses independentistas, assistimos a um replegamento cara a esfera pessoal. Sabemos que o diagnóstico é multifactorial, que vai desde a incidência das mutaçons operadas na sociedade até eivas próprias do independentismo, e sobre-passa a finalidade desta mensagem, mas queremos fazer ouvir a nossa voz ao respeito.

Podemos e devemos debater estrategias e formulaçons políticas, mas temos claro que a luita independentista exige firmeça no compromisso político, disciplina militante e capacidade para combater a repressom política ; o contrário equivale a desistir na luita real para reduzir o independentismo a umha caricatura cibernética inofensiva-contemplativa e marginal. Frente a este perigo nós reivindicamos o melhor da tradiçom independentista e revolucionária para a as novas estapas da luita galega. Haverá tempos e formatos mais adequados para aprofundar nesta reflexom, mas cremos que é útil deixá-la apontada.

Queremos enviar umha aperta a tod@ @s independentistas galeg@s perseguidos pola repressom espanhola, qualquer umha que for a sua modalidade e intensidade. Contra o seu objectivo dissuasório multipliquemos os nossos projectos de insubmisom a Espanha e lealdade a Galiza.

Reiteramos a nossa enorme gratitude às solidári@s e particularmente às nossas famílias e pessoas achegadas que percorrem com nós este duro caminho, polo seu apoio e assistência incondicional. Seguimos, a luita é o único caminho !

A nossa solidariedade é imparável !

Viva Galiza ceive !

Denantes mortos que escravos !

30 May 00:39

AOC Might Be a Great Bartender, But Her Views on Spritzes Are Troubling

by Jelisa Castrodale

I was in Japan last week, and after dinner on my first night, a marketing exec from one of the country’s biggest beer producers shortened his steps to walk beside me. We’d been talking about politics at the table—mostly about America’s nonstop shitshow—and he had a few additional questions that didn’t start with “So how did that happen?”

“You have a bartender in Congress now?” he asked, and in my jetlagged highball haze, it took me a second to realize who he meant. He showed me a Google-imaged picture of Alexandria Ocasio-Cortez on his phone and asked what everyone thought of her.

Although the 29-year-old Ocasio-Cortez is proud of her service industry-past—as she should be—calling her a ‘bartender’ is still a reductionist way of describing her. (My new Japanese acquaintance, a former bartender himself, spoke the b-word appreciatively.) Her critics like to tell her to “Go back to bartending,” which is offensive on a number of levels, especially since they weren’t shouting at a novice presidential candidate to “Go back to mail-order steaks.”

ANYWAY, everyone who’s told her to get back behind the bar is about to get their wish, if only for one night, for a good cause. “I’ll be bartending in NY-14 this week to promote a national living wage,” she tweeted. “So there you have it, ya bunch of milk drinkers. Let’s see if my margarita+mocktail game is still on point.”

“What is your favorite Campari cocktail, AOC?” writer Luke O'Neil asked. “A Garibaldi/Garibaldi spritz is an underrated brunch cocktail,” she responded. “For those reading: it’s a Campari & OJ. Pull back on the Campari so it’s not too ‘woof.’ For the spritz, add prosecco or sparkling water, depending on how forward you want it.”

That’s a bold choice, especially since the New York Times recently and controversially cancelled its semi-related Campari label-mate, the Aperol Spritz, and also because the correct answer is a Negroni. The Garibaldi is the signature drink at Dante in New York’s Greenwich Village, and according to the bar’s beverage director, what would actually make it ‘too woof’ is sub-par orange juice.

Naren Young told the World’s Best Bars that Dante “perfected” the Garibaldi, in part because it uses fresh-squeezed Navel OJ which is then put through a Breville juicer to give it a “fluffiness” in the glass. (On top of high-quality juice, I’ll assume that AOC makes her Garibaldi Spritz with better-than-average Prosecco, to avoid some of the criticism that just garnished the glasses filled with that other Spritz).

“At the event I will also unveil my newest platform policy: Abolish Sour Mix 2020,” Ocasio-Cortez later tweeted, adding “Use real citrus juice for your sours, people! You deserve so much better than what you’re settling for.” That’s something we can get behind: I’d honestly rather have a margarita made with vape juice before I’d drink store-bought sour mix.

That also makes up for that whole Garibaldi-over-Negroni thing. We have a hunch that AOC’s fans will forgive her.

30 May 00:35

Un insólito caso de malaria en Galicia

by Oriol Güell

Las pruebas de laboratorio depararon una sorpresa mayúscula para los médicos y fueron un mazazo para el paciente. Con 64 años, tras una larga lucha contra el mieloma, dos autotrasplantes de médula ósea y sin apenas haber salido de casa en el invierno de 2016, lo último que podía imaginar este vecino de O Porriño (Pontevedra) era que el origen de sus males —fiebre alta, intensos dolores...— fuera el parásito de la malaria. Esta enfermedad, endémica de países tropicales, es transmitida por la picadura de un mosquito.

Seguir leyendo.

30 May 00:35

Fun With Physics

by Turtle_blu

29 May 10:19

Fefa Noia deixará a dirección do CDG en outubro

by erregueté

Acordouse a convocatoria inmediata dun proceso selectivo para a cobertura da praza de coordinación do Departamento de Produción Teatral, que conleva a dirección artística da compañía pública e a xestión do Salón Teatro.   A directora do Centro Dramático Galego (CDG), Fefa Noia, comunicoulle hoxe oficialmente ao Consello Reitor da Axencia Galega das Industrias Culturais […]

The post Fefa Noia deixará a dirección do CDG en outubro appeared first on Erregueté.

29 May 09:05

The Price of Sex around the World (2019)

by Alex

The global prostitution industry makes US$186 billion per year, according to Havocscope. But how does this billion dollar industry trickle down to the workers who make it possible?

To find out, we analyzed thousands of profiles of female sex workers on 200 websites, covering 55 countries, from escort directories to agencies and some of the most recognized international sites.

These prices aren’t “the standard”, rather the aproximate average of prices published in 2019 by the many escorts on the web. This map is not good for deciding what to charge for your services.

Now, it’s worth mentioning that we are not talking about prostitution in general, but about independent escorts or legally authorized agencies. These are not prices that you can find in the streets late at night, or in the famous red light districts, so they are much higher than one would think.

To make the task easier, all costs are converted to US dollars, and reflect only the costs for 1 hour of service, without including transportation costs, or extra services.

How much do escorts charge around the world

How much do escorts charge around the world

How much do escorts charge in North and Central America

How much do escorts charge in North and Central America

How much do escorts charge in South America

How much do escorts charge in South America

How much do escorts charge in Europe

How much do escorts charge in Europe

How much do escorts charge in Africa, Asia and Oceania

How much do escorts charge in Africa, Asia and Oceania

Source: pasionprepagos.com

The post The Price of Sex around the World (2019) appeared first on Vivid Maps.

29 May 08:58

Los proyectos de Bugallo: del teleférico al nuevo complejo deportivo

by r.m.

Además de fijar el foco en el Xacobeo, apuesta por reformas urbanas en la transición del casco viejo al Ensanche, en el entorno de la intermodal y por un moderno pabellón en el sur

28 May 13:28

Candidaturas veciñais rematan con 40 anos de dominio do PP en Agolada, O Páramo e Outes

Os conservadores gobernaran estes concellos dende o ano 1979, pero os resultados deste domingo provocaron un cambio que xa foi cualificado de "histórico" nestas localidades. O Partido Anticorrupción y Justicia, a Agrupación de Electores Todo polo Páramo e Compromiso Outes resultaron gañadores

28 May 13:28

Emilio Bernárdez y Natalia Mosquera: «Imaginarme a alguien leyendo un cómic de La Cúpula en una tablet me parece una aberración»

by Álvaro Corazón Rural
Fotografía: David Airob Lo mismo que unos se vanaglorian de haber introducido a la generación de los sesenta de escritores latinoamericanos, La Cúpula fue la editorial que más autores de cómic independiente ha traído a España. Ejemplos como Bagge, König o Tatsumi, que nos llegaron a través de las páginas de El Víbora, son clásicos de la literatura universal en […]
28 May 13:26

«Indecentes y frívolas»: Aquellos antifascistas tan puritanos y censores

by Lady X

Cerraron cabarets o prohibieron las actuaciones «sicalípticas» de las cupleteras más valientes, llamadas «náufragas» por la escasa ropa que mostraban. El valenciano Comité Ejecutivo de Espectáculos Públicos, durante la Guerra Civil, se convirtió en el mayor enemigo del cuplé y la libertad

En ciudades como Barcelona se combatía la prostitución cerrando los prostíbulos. Pero también se decidió perseguir a las artistas «sicalípticas», las representantes del género llamado «frívolo», como el cuplé, que se enorgullecía por contar con heroínas de una libertad que, sin embargo, era rechazada por los supuestos adalides de esta. En el fondo se impuso una moralidad que, en ciertos casos, cayó en la homofobia y el sexismo. La revista Crónica, en su edición del 13 de diciembre de 1936, ilustraba aquella cruzada contra la sicalipsis, los cabarets y music halls de la manera más gráfica posible: uno de los cartelones que se exhibían a las puertas de los teatros y locales nocturno por orden de las autoridades republicanas y antifascistas, y que prohibía los espectáculos sicalípticos. El órgano central del control sobre el teatro fue el Comité Ejecutivo de Espectáculos Públicos (UGT y CNT), con sede en Valencia, adonde se había trasladado el gobierno republicano en el mes de noviembre de 1936 mientras Madrid se batía con el fascismo a sus mismas puertas.

En Barcelona se creó Comitè Econòmic del Músic Hall. Todos los cines y teatros estaban en sus manos e imitaba a otro organismo un poco anterior, el Comité de Espectáculos Públicos de Madrid. El ambiente de «relajación» de cabarets y tabernas era visto como contrario y ofensivo al momento histórico que se vivía. Se les acusó de diversiones «burguesas» e incluso se hicieron concentraciones y boicots por grupos juveniles izquierdistas y anarquistas a las puertas de muchos de estos, cuando no amanecieron con pintadas o directamente irrumpían grupos de agitación que destrozaban el mobiliario y presionaban para su cierre. Uno de los lemas del Comité censor en Valencia era el de «Seamos alegres, sanos de alma y cuerpo y así seremos fuertes para la lucha y para el triunfo».

A la izquierda, en lo alto, cartel prohibiendo el género sicalíptico (Crónica, 13 de diciembre de 1936)

A la izquierda, en lo alto, cartel prohibiendo el género sicalíptico (Crónica, 13 de diciembre de 1936)

El periódico revolucionario Fragua Social, en febrero de 1937, criticaba la existencia de «demasiados espectáculos públicos. Basta ya con tantos cines y teatros como absorben la atención de nuestras principales poblaciones de la retaguardia. Con menos, habría bastantes. La propaganda publicitaria que para los espectáculos se hace, nubla a la otra propaganda de la guerra. Ella hace que se preste más atención a un cantante cualquiera que al peligro que a diario nos acecha por el mar o por el aire. Y eso, francamente, no puede ser, no debe ser». Muchos espectáculos nocturnos se desarrollaban en medio de los bombardeos. Los sacos de arena se hallaban a las puertas de los locales, donde en ocasiones, en el descanso de alguna obra, se subían varios militantes al escenario y pronunciaban algún discurso político. En realidad, el público apoyaba la sicalipsis. Incluso los soldados que regresaban del frente, que buscaban distracción y descanso. Se trataba de arte popular desenfadado que contaba con una gran trayectoria y cuyas protagonistas solían ser mujeres valientes y libres, pero no militantes.

Pasquín con el programa del Salón Novedades. Espectáculo en Cooperativa, controlado por el Comité Ejecutivo de Espectáculos Públicos, U.G.T.-C.N.T. Universidad de Navarra

Pasquín con el programa del Salón Novedades. Espectáculo en Cooperativa, controlado por el Comité Ejecutivo de Espectáculos Públicos, U.G.T.-C.N.T. Universidad de Navarra

Igualmente, la actitud de los anarquistas en relación con el jazz o el cuplé no dejó de ser ambigua. Lo relacionaban con la explotación sexual (solamente algunos music halls eran tapaderas de prostíbulos o relacionaban la sicalípsis con las llamadas «taxi girls», chicas de compañía sexual) y el atraso cultural. El periódico Solidaridad Obrera, por ejemplo, el 2 de agosto de 1936, lanzó un «un ruego a la radio», en el que indicaba que los «discos que oímos […] responden a la música negroide o a la decadente Argentina./ En esto nos parecemos […] a Radio Tenerife o a Radio Sevilla», citando los lugares ya bajo dominio fascista.

 Este es el artículo, escrito por el periodista J. Fernández «Caireles» (seudónimo de un abogado y crítico taurino llamado José Fernandez Serrano), publicado el 13 de diciembre de 1936 en Crónica que califica a la sicalipsis como algo «maloliente»:

«Poco a poco, en ciertos géneros teatrales, se había ido pasando de lo alegre a lo atrevido, de lo atrevido, a lo chabacano, y de lo chabacano, a lo indecoroso. Y ya en los términos de lo malsonante —a veces basta casi maloliente—, surgieron algunos empresarios que se encargaron de seleccionar elementos apropiados para el caso —la pobre muchacha explotable, alucinada por oírse llamar “artista”; el cómico que le sirviese de complemento; el autor que si no estaba dispuesto a todo en materia de escribir en “verde audaz”, no estrenaba—, se iba moldeando un público especial, rijoso y decadente, que parecía despreocupado de todo problema que no fuese el sexual, como exponente de un pueblo venido a menos. Así, lo mismo que una central de mal gusto, fue creciendo sobre el arte escénico esa modalidad sucia que se llamaba pomposamente “teatro sicalíptico” (y se le llamaba así como si por un insospechado resto de pudor se hubiese querido escamotearle su más adecuado calificativo, el que había de recordar la ausencia de lo decente).

Los integrantes del Comité Ejecutivo de Espectáculos Públicos de Valencia junto a Jacinto Benavente (Crónica, febrero de 1937)

Los integrantes del Comité Ejecutivo de Espectáculos Públicos de Valencia junto a Jacinto Benavente (Crónica, febrero de 1937)

«Gracias a las nuevas normas, desaparece de los escenarios el tipo lamentable de la “náufraga”. (Así, con ese humorístico calificativo, eran conocidas las muchachas que en escena comparecían en «paños menores), como si acabasen de ser salvadas de un naufragio»

Claro está que las gentes ingenuas pensaban que si bajo el mando —y a veces la protección— de aquellos señores con autoridad revestida de ínfulas “de orden” languidecía el teatro, abrumado, entre otras pesadumbres, por la de la sicalipsis con “derecho preferente”, ¿qué ocurriría el día que las orientaciones políticas y sociales estuviesen en poder del pueblo? Y ha sucedido todo lo contrario de lo que aquellas gentes ingenuas sospechaban. Precisamente una de las múltiples facetas de depuración en que se vienen manifestando los poderes del pueblo en esta retaguardia valenciana ha hecho referencia al arte teatral. Se creó el Comité Ejecutivo de Espectáculos Públicos, y este, entre otras tareas (como la de encauzar las primeras manifestaciones de teatro revolucionario), se impuso la de extirpar lo sicalíptico y lo indecoroso, que medraba en la escena como uno de los tóxicos que parecían creados para embrutecer al pueblo y apartarle de otras aspiraciones. De ese modo, el teatro ha iniciado una era de superación artística, y los artistas —aquellos artistas a los que las circunstancias llevaban a representar escenas de obscenidad— han surgido a su propia dignificación y respeto. Una muchacha de aquellas que por ser artista —y de concesión en concesión por conseguirlo— se hallaba ya hundida en el “teatro sicalíptico” y en la escena tenía que hacer dejación de su propia estimación como mujer, nos ha hablado de las nuevas normas en un alborozo que, la verdad, no esperábamos.

Aspecto de La Criolla, uno de los cabarets más conocidos del país. Fotografía: Josep Maria de Sagarra i Plana

Aspecto de La Criolla, uno de los cabarets más conocidos del país. Fotografía: Josep Maria de Sagarra i Plana

—¿De modo que a usted no le han molestado las órdenes del Comité?

—¡Al contrario! ¡Encantada! Y lo dice con expresión de gozosa espontaneidad.

—¿Y a sus compañeras —insistimos— tampoco les ha parecido mal?

—Tampoco, ¡qué va! —Y sus explicaciones, breves, rápidas, tienen indudable fuerza de expresión. —Sí. ¿Por qué las ha de molestar a ellas que se las haya investido otra vez de la condición de artistas? Por el contrario, ¡muy contentas! Porque la que sirva para cantar, o interpretar danzas, o recitar poesías, o representar comedias, encontrará, sin duda, ocasión para mostrar su arte. En cambio, antes, como los vodeviles y espectáculos casi pornográficos, o pornográficos del todo, iban acaparando teatros, se llevaban a remolque a muchas artistas, a menos que estas se decidiesen a cambiar de oficio, y la cosa no era tan sencilla.

—Bien, muchacha. Pero ¿y la titulada artista que no servía para otra cosa que para exhibirse en el teatro sicalíptico?

—Pues esa, en las circunstancias actuales, encontrará otro trabajo digno. ¡Y eso saldrá ganando!

En fin: que, gracias a las nuevas normas, desaparece de los escenarios el tipo lamentable de la «náufraga». (Así, con ese humorístico calificativo, eran conocidas las muchachas que en escena comparecían en «paños menores, como si acabasen de ser salvadas de un naufragio). Con ella habrá desaparecido también una de las maneras más deplorables de explotar a una mujer que por necesidad, por inconsciencia, por ilusión de pasar como artista —o por los tres motivos a la vez— se prestaba a abdicar en público de sus derechos a ser respetada por su propia condición de feminidad. Y habrá pasado también a la historia—como una anécdota de humorismo triste—aquella época invariable en la que la artista, cuando acudía a pedir trabajo ante ciertos empresarios, era interrogada por estos: “¿Pero tú tienes facultades para el teatro?”. Y ella se limitaba a decir que sí. Y para demostrarlo enseñaba las pantorrillas. Como si en vez de pedir un contrato para artista teatral se ofreciese para participar en un campeonato de carreras en bicicleta. En la Vuelta a Francia, por ejemplo».

28 May 09:33

Gabriel Zucman: the Piketty-trained "wealth detective" who catalogued the secret fortunes of the super-rich and figured out how to tax them

by Cory Doctorow

Bloomberg's Ben Steverman offers a long and exciting profile of Gabriel Zucman (previously), a protege of Thomas Piketty (Zucman was one of the researchers on Piketty's blockbuster Capital in the 21st Century) who has gone on to a career at UC Berkeley, where he's done incredibly innovative blockbuster work of his own, particularly on estimating the true scale of the wealth gap in the USA and worldwide.

Zucman's research on wealth inequality formed the evidentiary basis for Bernie Sanders's 2016 election campaign, and his later work on modeling responses to wealth taxes and crafting of wealth-tax legislation that blocks loopholes has been the basis of Elizabeth Warren's proposed wealth tax (Zucman also created an online wealth tax simulator that allows skeptics to check his reasoning about the likely returns from and responses to such a tax (I am a donor to the presidential campaigns of both Bernie Sanders and Elizabeth Warren).

Zucman connects inequality with the rise of far-right demogoguery: America's world-leading love-affair with "lower taxes on the wealthy, weaker labor protections, lax antitrust enforcement, runaway education and health-care costs, and a stagnant minimum wage" have "further enriched the rich" and "incentivized greed" (recall Gordon Gecko's summing up of the ideology as "Greed is good"). This leads to "political capture" and a chaotic scramble to survive in a game of musical chairs where there are fewer and fewer chairs and they cost a lot more to get hold of.

Zucman and his colleague Emmanuel Saez have co-authored a forthcoming book on the subject, The Triumph of Injustice: How the Rich Dodge Taxes and How to Make Them Pay, that sounds fantastic.

Zucman responds that most European wealth taxes are poorly designed and that the practical issues can be resolved. For starters, such taxes must be created without loopholes allowing money to be stashed in trusts or offshore accounts. Then, with the legal regime in place, data technology could help tax collectors such as the IRS track and value wealth. A worldwide financial registry—or, failing that, the collection agencies—could require the rich to report all their transactions, exposing their holdings to scrutiny while providing the data needed to valuate similar assets. “Too many people just start from the assumption that it’s impossible,” he says.

The scope of the possible started widening after the financial crisis, as the U.S. and then the European Union moved to crack down on offshore shelters. The Panama Papers, a leak of millions of documents from a Central American law firm, pushed policymakers further. “We’ve won the argument,” says Alex Cobham, CEO of Tax Justice Network, an independent international advocacy group. “More or less everyone thinks banking secrecy should be finished.”

In recent months, Zucman has devoted a great deal of energy to the question of how multinational corporations avoid taxes. He’s produced papers and policy briefs showing that U.S. multinationals shift almost half of their overseas profits to five havens—Ireland, the Netherlands, Singapore, Switzerland, and the Greater Caribbean, which includes Bermuda. “That is a huge problem for the sustainability of globalization,” he says. Countries and territories are engaged in a race to the bottom, Zucman argues, offering ever-lower corporate rates in the fear that companies will shift their profits elsewhere. He proposes to “annihilate” such competition by apportioning profits based on where sales were made.

The Wealth Detective Who Finds the Hidden Money of the Super Rich [Ben Steverman/Bloomberg]

(via Naked Capitalism)

(Image: Gabriel Zucman)

28 May 09:28

Cardassians one day, Federation the next... but justice is justice.

by kaibutsu
'How much merit do our heroes gain by peacefully seeking out new life and new civilizations if they are incapable of conflict in the first place? Is it really tolerance if the Federation only has to tolerate those who will adopt Federation ideology? Or is the Federation essentially the same as the Borg, the evil cyborgs whose catchphrase is: "We will add your biological and technological distinctiveness to our own. Your culture will adapt to service us. Resistance is futile." What happens when our enlightened Federation heroes encounter someone intolerable, like the Dominion?'
Star Trek: Deep Space Nine in 82.5 Hours. An episode guide, but mostly an essay about the show.
27 May 15:05

The Most Disastrous Cannes Walkouts of All Time, Ranked

by Drew Schwartz

This article originally appeared on VICE US.

When Abdellatif Kechiche screened his latest film, Mektoub, My Love: Intermezzo, at Cannes on Thursday, hordes of people stormed out of the theatre in disgust. Kechiche is known for making sexually explicit movies – he's the same director who gave us Blue Is the Warmest Colorbut he apparently outdid himself with this one.

According to one critic, "literally 60 percent of the movie is close-ups of butts", which, considering it's four hours long, sounds like way, way too many butts. Another wrote that the movie features a 13-minute long scene of some dude going down on a girl in a bathroom, a "protracted, graphic, and seemingly unsimulated" affair that basically amounted to, you know, just porn. It didn't help that Kechiche has been accused of sexual assault, nor that the stars of BITWC have spoken out about being mistreated on set – and, for all of the reasons above, the audience let Kechiche know just how much they hated Intermezzo by leaving the theatre en masse.

It's far from the first time crowds have walked out of a movie at Cannes in the festival's 72-year history, and—somehow—not even the most brutal reception a film has gotten there. In honor of Kechiche's reportedly terrible, certifiably pervy, protest-inducing disaster of a screening, here are eight other times Cannes audiences dipped on a movie—ranked from "good God, that was bad" to "people literally fainted and required medical attention."

8. Crash (1996)

David Cronenberg's 1996 drama is all about people who get horny for car crashes, and the whole thing is basically just an hour and 40 minutes of the main characters doing it: They bang inside of cars, on top of cars, while they're talking about cars, while they're going through car washes—you get the picture. According to a 1996 Newsweek story about the film's Cannes screening, it was met with "numerous walkouts and a chorus of boos and whistles at the end." We're putting it eighth here because firstly, as Cannes walkouts go, that's pretty mild—but more importantly, Crash actually kind of slaps! Sure, there's a lot of weird sex stuff, and yes, it's completely unhinged, but it poses some interesting questions about our collective fetishization of technology and the nature of sex. Screw you, outraged Cannes audience of 1996. You should've had the guts to stay put.

7. Southland Tales (2006)

So this movie is weird as fuck: Basically, it's about an alternate-timeline 2008 presidential election, set in an America that just got hit with a nuclear attack, starring Dwayne "The Rock" Johnson, Justin Timberlake, and Sarah Michelle Gellar, made by Richard Kelly, who did Donnie Darko. According to the New York Times, the film was "marred by walkouts and boos" at Cannes—which might not sound all that bad until you hear how hard Kelly took it.

"It was painful. I just thought, 'Please let it be over,'" he told the Times. "Part of me feels like I got away with murder. It's a film some people might consider an inaccessible B movie, and it's been slaughtered at the biggest film festival in the world."

Brutal!

6. Love (2015)

Gaspar Noé made a 3-D porno (???) and, unsurprisingly, everyone hated it! It's over two hours long, and features graphic scenes of masturbation and full-on penetration. At one point, a giant 3-D penis ejaculates into the audience. Naturally, according to the New York Times, critics walked out in droves. This one edges out Southland Tales only for gifting us the image of a bunch of people in tuxedos all jumping out of their seats in unison, fleeing a monstrous wave of jizz as it sails through the air in 3 goddamn D. Now that's a walkout!

5. The Great Ecstasy of Robert Carmichael (2005)

Near the end of Thomas Clay's deeply, deeply graphic movie about the Iraq War, two men break into a woman's home, tie her up, take turns raping her, and then murder her. It was at that moment, according to a 2005 article in Variety about the film's Cannes screening, that "a stampede of viewers" got up and fled the theater. It's one thing for people to walk out of your shitty, needlessly grotesque film; it's another to get them to literally trip over each other trying to get away from it all at once, as quickly as they can. Congratulations, Thomas Clay—you did that.

4. Brown Bunny (2003)

The only thing you really need to know about this one is that there's a super long scene in which the director and star, Vincent Gallo, gets an actual, honest-to-god blowjob from Chloë Sevigny onscreen. Roger Ebert called it "the worst movie in the history of the Cannes Film Festival," and—because it sucked so, so bad, and featured a lot of graphic sex stuff—a bunch of people got up and left during it. But it's how they trashed it during the screening that gets Brown Bunny a spot so high up on the list. From the New York Times, which called the movie's Cannes screening "remarkable for the unrestrained hostility of the audience":

They clapped sarcastically when, for example, Mr. Gallo descended from his van on the side of the highway, walked around to the back, took out a sweater, put it on, and climbed back into the driver's seat. They whistled when he took a shower in a motel. And then, every time his name appeared in the end credits (which was often), they whistled some more, and gave voice to that French form of abuse that sounds like a cross between the lowing of a cow and the hooting of an owl.

What? Do French people actually do that? If so, I must hear this sound immediately. Good walkout!

3. Antichrist (2009)

Now we're getting into the good stuff. A whole heap of folks walked out of this one from Lars von Trier, infamous for a scene in which Willem Dafoe has his genitals mutilated and then, uh, weirdly cums? According to Morning Call, Antichrist's Cannes screening drew "gasps, titters... and boos." Not so bad! But then a handful of folks in the audience legitimately fainted during the screening, which is, you know, clinically insane.

"I thought I had my head down a lavatory, frankly," a Daily Mail journalist said at the time. Roasted.

2. The House That Jack Built (2018)

Lars von Trier strikes again! This one is also extremely violent: At one point, Matt Dillon slices off a woman's breast, which gets depicted in gruesome detail; later, he shoots two children point blank in the head. The thing was so gruesome that more than 100 people walked out of the theater, slamming the movie as "vile," "disgusting," and, surprisingly the most savage burn of all, "not art."

A 100-person strong walkout is pretty wild, almost pushing The House That Jack Built

into the number one spot here—but the worst walkout Cannes has ever seen would have to be, hands down...

1. Irréversible (2002)

When Gaspar Noé screened his unbelievably disturbing movie about a woman's rape—depicted in a brutal, 10-minute long scene that ends with her in a coma—and two men's long, bloody quest to avenge it, the entirety of Cannes basically... broke? Around 250 people walked out of the theater, and a handful of them needed urgent medical attention, a scene captured in this batshit report from the BBC:

Fire wardens had to administer oxygen to 20 people who fainted during the film... Fire brigade spokesman Lieutenant Gerard Courtel said: "In 25 years in my job I've never seen this at the Cannes festival."

“The scenes in this film are unbearable, even for us professionals."

Congratulations, Gaspar Noé: Your screening was truly, fully a shitshow, an event so deeply traumatizing that you left people in literal shock, gasping for air, receiving treatment from a fire brigade. You have won the Cannes Walkout Battle Royale.

Follow Drew Schwartz on Twitter.

26 May 16:36

Descubertas escenas de sexo entre animais de hai 4.000 anos únicas en Galicia

by Redacción

O Gorgulliño. Ese é o nome do lugar de Vincios, en Gondomar, onde se atoparon un total de 38 petróglifos de entre 3.500 e...

O artigo Descubertas escenas de sexo entre animais de hai 4.000 anos únicas en Galicia publicouse primeiro en Historia de Galicia.

25 May 15:50

«¡Tienes tres!»: el vídeo de Rey Varela y Alejandro Nores que se ha hecho viral

by Marta Corral

M. CORRAL | Ferrol | Jueves 23 mayo 2019 | 14:09

Ferrol, miércoles 22 de mayo, 19:00 hora zulú. El candidato popular a la Alcaldía, José Manuel Rey Varela, queda en la terraza del Bla Bla con los periodistas de La Voz de Galicia para someterse a una entrevista de calle en la que los ciudadanos pueden ir interviniendo de forma espontánea mientras se transmite en directo por la página de Facebook del periódico. Entrevistas, hay que decirlo, que se han repetido en otros municipios de Galicia dejando momentazos para el recuerdo.

Enfilan la calle Real y comienzan las preguntas de Iago García, que se intercalan con las aportaciones de los ciudadanos en las redes sociales y con los saludos de los vecinos. El primero, a los pocos minutos, de Fernando Nores, el mayor de los tres conocidos hermanos que recorren a diario el centro de la ciudad naval pidiendo una ayuda y algún pitillo a cambio de sonrisas, cuando están de humor.

El saludo, de pasada, anticipaba sin querer la aparición en escena de ese surrealismo tan propio de Ferrol unos minutos más tarde. Pero antes, la arteria principal del barrio de A Magdalena fue para Rey Varela un baño de multitudes. Pocos ciudadanos se cortaban a la hora de parar al popular para asegurarle sus votos y desearle que vuelva a ostentar el bastón de mando. De hecho, incluso las señoras de la pecera del Casino salieron de su letargo para saludarlo.

Dos señoras paran a Rey Varela en el cruce con la calle Coruña y lo que pasa a continuación te sorprenderá (o no). La primera le lanza un órdago, asegurando que si soluciona un problema de aparcamiento caótico al lado de su casa convencerá a sus vecinos de que le voten. Al irse, la segunda comienza explicando que se está «arreglando la boca», con total naturalidad, cuando pasa esto:

Alejandro, el mediano de los Nores, se le acerca con entusiasmo para decirle: «¡Adiós, José Manuel!». Rey Varela contesta sonriente y el otro, alejándose, le recuerda: «Tienes tres, ya lo sabes», refiriéndose, suponemos, a los votos de los tres hermanos. Por si fuera poco, acto seguido, la señora que está en pleno proceso dental, dice por lo bajini: «Que no me vea, que me pide un cigarro siempre». Lógicamente, ni el candidato ni el periodista pudieron evitar la carcajada para ponerle el broche final a esta escena de ferrolanismo en vena que habían vivido.

La entrevista completa -que a la hora de publicación de este artículo superaba las 14.000 reproducciones- puede verse en este enlace y, si queremos ir al meollo del asunto, podemos adelantarla hasta el minuto 10, previa preparación de palomitas. El vídeo, como era de esperar, fue lo más comentado en las redes sociales este miércoles y durante todo este jueves está corriendo como la pólvora por  WhatsApp. Desde luego, por mucho que se hayan esforzado todas las candidaturas en su material de campaña, podemos decir, sin miedo a equivocarnos, que este es el mejor documento audiovisual hasta la fecha.

25 May 15:49

Deportistas, madrugadores e amantes de Rosalía (de Castro): así son os candidatos de Narón

by Marta Corral

candidatos naron

FERROL360 | Sábado 25 maio 2019 | 12:19

A redacción de Ferrol360 mandou cuestionarios por correo electrónico a todas as candidaturas que se presentan por Narón e foron estas cinco as que responderon ao noso chamamento. Estes días atrás publicamos ás súas entrevistas e este sábado, día de reflexión, achegámonos un pouco máis á humanidade dos políticos.

Marián Ferreiro, candidata de Terra Galega

Marián Ferreiro (cedida)

Marián Ferreiro (cedida)

Un libro: La paradoja, o último que me regalaron

Un filme: La vida es bella, de Roberto Benigni

Unha canción: Wicked game, de Chris Isaak

Unha comida: Pasta

Unha bebida: Zume de laranxa

Un persoeiro: Rosalía de Castro

Unha cita famosa: O tempo pon a cadaquén no seu sitio

Un deporte: Sendeirismo

Café ou cervexa? E un sitio para tomalo: Pois a verdade é que ningunha destas dúas bebidas

Praia ou montaña? Praia

Madruga ou trasnoita? Por decisión propia elixiría trasnoitar

Un recuncho de Narón: O paseo de Xuvia e o muíño de Pedroso

Apoia a Semana Santa? Respecto esta celebración

Que fixo o 8M? Folga

A quen lle escribiu o último WhatsApp? E, se pode contarse, qué lle dixo? A unha compañeira de candidatura: «OK»

Podes ler a entrevista a Marián Ferreiro nesta ligazón

Germán Castrillón, candidato do Partido Popular

Germán Castrillón [cedida]

Germán Castrillón [cedida]

Un libro: La construcción de la libertad, de Roberto L. Blanco Valdés

Un filme: Mar adentro, de Alejandro Amenábar

Unha canción: O tren de Andrés Do Barro

Unha comida: Troitas

Unha bebida: Auga

Un persoeiro: Rosalía de Castro

Unha cita famosa: «Lo consiguieron porque no sabían que era imposible», de Jean Cocteau

Un deporte: Automovilismo

Café ou cervexa? E un sitio para tomalo: Son de té e de cervexa. Con amigos, en calquera parte

Praia ou montaña? Os dous, segundo as circunstancias

Madruga ou trasnoita? Son máis de madrugar

Un recuncho de Narón: O mosteiro do Couto

Apoia a Semana Santa? Si, calquer evento que sexa beneficioso para o noso Concello ou comarca debémolo apoiar

Que fixo o 8M? Estiven na rúa, sumándome á manifestación

A quen lle escribiu o último WhatsApp? E, se pode contarse, qué lle dixo? A moitos veciños, a través da canle que abrimos para estar en contacto directo. A última, presentaba a Cidade do Motor

Podes ler a entrevista a Germán Castrillón nesta ligazón

José David Pita, candidato del PSOE

Pita es el candidato del PSOE de Narón (cedida)

Pita es el candidato del PSOE de Narón (cedida)

Un libro: Cualquier novela de Dan Brown me encanta, también tengo que decir que últimamente leo literatura infantil por mi hijo

Una película: Son muchas, me encanta el cine. Cualquier de la lista de las 100 mejor valoradas es buena.

Una canción: 20 de abril de Celtas Cortos o Ferrol de los limones

Una comida: Como de todo, cualquier comida hecha con cariño puede estar rica

Una bebida: Pepsi light sin cafeína

Un personaje: Pedro Sánchez, un ídolo

Una cita famosa: «I have a dream», de Martin Luther King

Un deporte: Fútbol, pádel, running… me encanta el deporte, me apunto a un bombardeo

¿Café o caña? Y un sitio para tomárselo: Depende de cuándo, dónde y con quién. En Narón, por supuesto

¿Playa o montaña? Playa

¿Madruga o trasnocha? Madrugo, mi hijo me lo pide

Un rincón de Ferrol y un rincón de Narón: De Ferrol, el puerto y, de Narón, O Couto

¿Apoya la Semana Santa? No soy asiduo a ella, pero creo que es un bien cultural de la comarca que hay que conservar

¿Qué hizo el 8M? Trabajar, aunque me considero feminista

¿A quién le há escrito su último WhatsApp? Y, si puede contarse, ¿qué le dice? Al grupo de amigos. Contándoles el cierre de campaña

Puedes leer la entrevista a José David Pita en este enlace

Olaia Ledo, candidata polo BNG

Olaia Ledo é a candidata nacionalista á Alcaldía de Narón (cedida)

Olaia Ledo é a candidata nacionalista á Alcaldía de Narón (cedida)

Un libro: Primavera con una esquina rota, de Mario Benedetti

Un filme: Sufragistas, de Sarah Gavron

Unha canción: Tempestades de Sal de Sés

Unha comida: caldo galego

Unha bebida: auga

Un persoeiro: Ana Pontón

Unha cita famosa: «Outro mundo é posible»

Un deporte: son moi futboleira para velo, pero de moza estaba federada en baloncesto… Gústanme en xeral os deportes de equipo e desfruto moito de ver os individuais

Café ou cervexa? E un sitio para tomalo: Depende… son moi de café (o mellor, o de pota) e a caña… gusta cando estás rodeada de colegas

Praia ou montaña? Montaña

Madruga ou trasnoita? Madrugo… e moito

Un recuncho de Ferrol e outro de Narón: En Ferrol, praza de Amboage; en Narón todo, desde a miña casa á praza da Gándara, pero Pena Molexa é máxica.

Apoia a Semana Santa? Respétoa

Que fixo o 8M? Folga e mobilizarme

A quen lle escribiu o último WhatsApp? E, se pode contarse, qué lle dixo? Ao meu pai : «Mañá podes botarnos unha man co cativo e a cativa á tarde? Así tamén vés comer». Respostou que, por suposto, si 🙂

Podes ler a entrevista a Olaia Ledo nesta ligazón

Alfonso Casal, candidato por ENE

Alfonso Casal [cedida]

Alfonso Casal [cedida]

Un libro: Un día en la vida de Ivan Denisovich, de Aleksandr Solzhenitsyn

Un filme: Pretty Woman

Unha canción: O himno á alegría, de Miguel Ríos

Unha comida: A fabada

Unha bebida: Café

Un persoeiro: José Alberto «Pepe» Mujica Cordano, expresidente de Urguay

Unha cita famosa: «Somos lo que hacemos cada día, de modo que la excelencia no es un acto, sino un hábito», de Aristóteles

Un deporte: Voleibol

Café ou cervexa? E un sitio para tomalo: Café, A grella dos Avós

Praia ou montaña? Montaña

Madruga ou trasnoita? Trasnoito o fin de semana, e madrugo por semana para ir ao traballo.

Un recuncho de Ferrol e outro de Narón: En Ferrol, o miradoiro da ermida de Chamorro e, en Narón, a área recreativa de Pedroso

Apoia a Semana Santa? No aspecto cultural e como tradición

Que fixo o 8M? Fun ao traballo e logo saín para asistir ao acto celebrado na praza da Gándara polo día da muller, pola tarde axudar nas labores da casa

A quen lle escribiu o último WhatsApp? E, se pode contarse, que lle dixo? Ao equipo de Eliximos, animándoos no peche de campaña

Podes ler a entrevista a Alfonso Casal nesta ligazón

25 May 15:47

Gústalles a praia, o existencialismo e o café: así son os candidatos de Ferrol

by Marta Corral

candidatos ferrol

FERROL360 | Sábado 25 maio 2019 | 12:20

A redacción de Ferrol360 mandou cuestionarios por correo electrónico a todas as candidaturas que se presentan por Ferrol e foron estas seis as que responderon ao noso chamamento. Estes días atrás publicamos ás súas entrevistas e este sábado, día de reflexión, achegámonos un pouco máis á humanidade dos políticos.

José Manuel Rey Varela, candidato del Partido Popular

José Manuel Rey Varela [cedida]

José Manuel Rey Varela [cedida]

Un libro: Ahora los cuentos que leo cada noche a mi hijo Adrián

Una película: La última que vi fue Lego, también con mi hijo

Una canción: El futuro está en Ferrol, nuestro himno para estas elecciones

Una comida: Tortilla española

Una bebida: Café

Un personaje: Concepción Arenal

Una cita famosa: «Ferrol, una ciudad lógica enclavada en una tierra mágica», de Torrente Ballester

Un deporte: Natación

¿Café o caña? Y un sitio para tomárselo: Café, en el puerto mirando al mar

¿Playa o montaña? Playa

¿Madruga o trasnocha? Madrugo

Un rincón de Ferrol y un rincón de Narón: San Felipe, en Ferrol, y en Narón, el área recreativa de Pedroso

¿Apoya la Semana Santa? Sí

¿Qué hizo el 8M? Reivindicar la igualdad

¿A quién le ha escrito su último WhatsApp? Y, si puede contarse, ¿qué le dice? A mi mujer: «Hoy puedo comer en casa con vosotros!»

Puedes leer la entrevista a José Manuel Rey Varela en este enlace

Jorge Suárez, candidato de Ferrol en Común

Jorge Suárez (cedida)

Jorge Suárez (cedida)

Un libro: Moitos, non concibo a vida sen libros. O último Ordesa, de Manuel Vilas

Un filme: El tercer hombre de Carol Reed

Unha canción: Viviendo con miedo, de Eladio y los seres queridos

Unha comida: Paella

Unha bebida: Cervexa

Un persoeiro: Ana (a miña compañeira)

Unha cita famosa: «En medio del invierno aprendí por fin que había en mí un verano invencible», de Albert Camus

Un deporte: Atletismo

Café ou cervexa? E un sitio para tomalo: Depende da hora. María 51, Ábaco, Carabel.

Praia ou montaña? Praia

Madruga ou trasnoita? Durmo moi pouco

Un recuncho de Ferrol e outro de Narón: en Ferrol, San Xurxo e, en Narón, A Faísca

Apoia a Semana Santa? Entendín a súa importancia para a cidade, aínda que sexa ateo, considero que soubemos xestionala na parte que nos toca

Que fixo o 8M? Manifestarme

A quen lle escribiu o último WhatsApp? E, se pode contarse, qué lle dixo? «Non durmín nada» e unha icona chorando. A Ana.

Podes ler a entrevista a Jorge Suárez nesta ligazón

Ángel Mato, candidato do PSOE

El candidato socialista de Ferrol (cedida)

El candidato socialista de Ferrol (cedida)

Un libro: Mountolive, do Cuarteto de Alejandría, de Durrell, que é o que estou lendo agora

Un filme: Novecento, de Bernardo Bertolucci

Unha canción: Dar e receber, de Martinho da Vila

Unha comida: Lentellas

Unha bebida: Café con leite oscuro

Un persoeiro: Non son moito de mitos, pero admiro ao doctor Cavadas polo traballo que realiza

Unha cita famosa: Unha de Víctor Hugo: «El futuro tiene muchos nombres. Para los débiles, es lo inalcanzable. Para los temerosos, lo desconocido. Para los valientes es la oportunidad»

Un deporte: baloncesto

Café ou cervexa? E un sitio para tomalo: Café, e en Lisboa

Praia ou montaña? Praia

Madruga ou trasnoita? As dúas cousas

Un recuncho de Ferrol e outro de Narón: Castelo de San Felipe, en Ferrol, e muíño de Pedroso, no río Xuvia

Apoia a Semana Santa? Si, apoio a Semana Santa, o Entroido, San Xiao, a cabalgata de Reis, as Pepitas, as Meninas e todos os eventos que atraían xente á cidade

Que fixo o 8M? O 8M manifesteime a prol da igualdade, como fago dende hai tempo e que defendo todo o ano. A igualdade é un comportamento vital que teño interiorizado

Podes ler a entrevista a Ángel Mato nesta ligazón

Iván Rivas, candidato do BNG

Iván Rivas [cedida]

Iván Rivas [cedida]

Un libro: En defensa das causas perdidas, de Zizek Slavoj

Un filme: El bailarín en el desierto, de Richard Raymond

Unha canción: Heroes da resistencia, de Nao. E esta frase da canción encántame: «Fomos valentes nun mundo de covardes»

Unha comida: carrilleiras, pizza, bacallau con pasas e mel…

Unha bebida: auga

Un persoeiro: Mohamed Alí

Unha cita famosa: «Se queres resultados diferentes non fagas sempre o mesmo», o lema da nosa campaña, de Einstein

Un deporte: Identifícome cunha morea deles, o deporte é a miña terapia: correr, baloncesto, surf.

Café ou cervexa? E un sitio para tomalo: Café na horta de Toni, calquera día con algo de boa temperatura para estar fóra, que sempre é un pracer. Pasamos moitas horas encerrados

Praia ou montaña? praia

Madruga ou trasnoita? Nin unha nin outra ou calquera das dúas ás veces

Un recuncho de Ferrol e outro de Narón: De Ferrol Lobadiz, de Narón que o digan os naroneses ou naronesas, é o seu!

Apoia a Semana Santa? Nesta liña o que penso é que non pode haber privilexios, nin neste tema nin noutro. Cada colectivo é moi libre de dinamizar e propor pero o Concello ten que ter moi claras as prioridades, que as axudas e investimentos sexan de concorrencia competitiva e xusta, baseadas en criterios de interese social, cidadá, etc. E onde todos e todas poidamos acceder ao diñeiro público nas mesmas condicións sen favoritismos.

Que fixo o 8M? Apoiar a causa, coma sempre, facer o xantar e desfrutar do día coas mulleres pequenas e grandes, maiores, pequenas e medianas da miña vida

A quen lle escribiu o último WhatsApp? E, se pode contarse, que lle dixo? Non teño WhatsApp, síntoo, pero paso o día intentando evitar que me escravicen as tecnoloxías

Podes ler a entrevista a Iván Rivas nesta ligazón

Alejandro Langtry, candidato de Ciudadanos

Alejandro Langtry (cedida)

Alejandro Langtry (cedida)

Libro: Los pilares de la tierra, de Dan Brown

Película: La vida es bella, de Roberto Benigni

Canción: Every Breath You Take, de The Police

Una comida: Raxo con patatas

Una bebida: Agua fresca

Un personaje: Batman

Una cita famosa: «Un pesimista ve la dificultad en cada oportunidad. Un optimista ve la oportunidad en cada dificultad», de Winston Churchill

Un deporte: Rugby

Café o caña y sitio: Depende de la hora y en cualquier sitio de Ferrol, tenemos muy buenos lugares para ambas cosas

Playa o montaña: Pues también ambas cosas, dependiendo del momento

Madruga o trasnocha: Madrugo

Un rincón de Ferrol y uno de Narón: De Ferrol, el Cantón o el Puerto y, de Narón, el entorno del molino de Pedroso

Apoya la Semana Santa: ¡A tope! Hay que hacerla crecer y engalanar la ciudad en Semana Santa

Qué hizo el 8M: Trabajar, como cualquier día laborable, aunque siempre defendiendo la igualdad

¿A quién le ha escrito su último WhatsApp? Y, si puede contarse, ¿qué le dice? A mi equipo: «¡Vamos Ferrol! ¡A ganar!»

Puedes leer la entrevista a Alejandro Langtry en este enlace

Carlos del Río, candidato de Xuntos Actúa

Carlos del Río [cedida]

Carlos del Río [cedida]

Un libro: O extranxeiro, de Albert Camus

Un filme: Amarcord, de Fellini

Unha canción: Imagine, de Jonh Lenon

Unha comida: Os callos

Unha bebida: Cervexa

Un persoeiro: Ernesto Che Guevara

Unha cita famosa: «Paren o mundo, que me baixo», de Groucho Marx

Un deporte: Fútbol

Café ou cervexa? E un sitio para tomalo: Cervexa no Cafetín de Recimil

Praia ou montaña?: Praia

Madruga ou trasnoita?: Madrugo

Un recuncho de Ferrol e outro de Narón: O muelle de Ferrol e a praza da Gándara en Narón

Apoia a Semana Santa?: Só como evento turístico

Que fixo o 8M?: Acudin á manifestacion a prol das mulleres de Ferrol

A quen lle escribiu o último WhatsApp? E, se pode contarse, qué lle dixo?: A Carlos Armada, contestando este cuestionario

Podes ler a entrevista a Carlos del Río nesta ligazón

25 May 15:37

El hombre que aupó el Don Juan coge ahora las riendas de El Corzo

by Por Patricia Calveiro

El local reabre sus puertas hoy, dirigido a un público adulto

25 May 12:30

Reproduction: al ritmo de un collage porno

by Fogardo
Reproduction: al ritmo de un collage porno

Alguien nos envía una maravilla en forma de montaje musical a base de escenas porno, uno de esos vídeos que no duran ni cinco minutos en Youtube y que acaban condenados...

25 May 12:28

Trump Warns China Not To Underestimate His Willingness To Sacrifice Every American’s Well-Being

by The Onion on Politics, shared by The Onion to The Onion

WASHINGTON—Stating that he would be sticking to his guns regardless of the consequences, President Trump warned China in a White House press briefing Thursday that its leaders should not underestimate his willingness to sacrifice the well-being of every single person in the United States. “If you think for one second…

Read more...

25 May 12:27

Los fetos que den patadas al vientre de alquiler perderán la fianza

by Xavi Puig

Se acabó la tolerancia con los inquilinos de los vientres de alquiler. La presión de las empresas arrendadoras de úteros ha obligado a cambiar la legislación y, a partir del mes que viene, los fetos que hayan propinado patadas durante su gestación y dejen el vientre en un estado deteriorado o peor de como lo encontraron, perderán la fianza.

“No existía regulación y muchos rompían aguas y lo dejaban todo allí, sin recoger”, explica Yurema Rochas, portavoz de Uteroo, la empresa rusa que permite alquilar úteros mediante una sencilla aplicación para dispositivos móviles. El siguiente paso es lograr que se autoricen ecografías sorpresa, aunque los arrendatarios y futuros padres no quieren que puedan provocarse situaciones de estrés en los fetos.

Rochas denuncia que los desperfectos en el vientre no son el único problema con el que hay que lidiar habitualmente. “Como no pueden pagar un útero para ellos solos, muchas veces descubrimos dos o incluso tres fetos compartiendo un espacio diseñado para uno”, explica. La indefensión de la empresa en estos casos es total: Uteroo solo logró desalojar a unos trillizos un mes antes del parto natural. “Hubo que empujar porque se resistían, no es fácil tratar con ellos en persona, por mucho que en una ecografía parezcan adorables”, dice.

No todas las quejas provienen de los arrendadores. Los padres de los futuros bebés critican que muchas compañías obligan al feto a pagar parte de los nutrientes que obtiene de la madre de alquiler, cuando se trata de una condición “imprescindible para la prestación del servicio” y que debería, según ellos, correr a cargo del que alquila el vientre en cuestión.

En cuanto a las propietarias del vientre arrendado, de momento no han trascendido quejas porque hablan otro idioma y necesitan el dinero.

25 May 12:22

O Banco Santander anuncia o peche de 135 oficinas

by Redacción

O Santander anunciou na primeira xuntanza de negociación do ERE a súa intención de pechar 135 oficinas das 401 existentes e de destruír 271 postos de traballo, denuncia denuncia nun comunicado o sindicato CIG. A central denuncia a porcentaxe da destrucción de emprego que cifra no 14%, “é superior á media estatal, estimada no 12%”. A próxima reunión está fixada para o día 28 de maio.

Na xuntanza a empresa fixo entrega da documentación xustificativa do proceso e a súa proposta de redución de persoal e oficinas, que afecta a toda a rede comercial, incluída Oficina Directa en Galicia. A data prevista de finalización do ERE é o 31 de marzo de 2020, aínda que a maior parte das medidas estarán aplicadas a 31 de decembro deste ano.

Segundo explica a sección sindical, a pesar d”o famoso Protocolo de fusión” asinado en novembro de 2018, que se presentou como garante do emprego e de medidas non traumáticas, e que a CIG non asinou por entender que “era unha mera declaración de intencións e non garantía nada”, o Banco “xa amosa de inicio as súas intencións, reservándose o dereito de aceptar ou non a adscrición voluntaria ao expediente en función das súas necesidades, ao tempo que establece criterios de adscrición non voluntaria, é dicir: despedimentos”.

O artigo O Banco Santander anuncia o peche de 135 oficinas publicouse primeiro en Nós Televisión.

24 May 11:22

Atopan o que poderían ser os restos humanos máis antigos de Galicia

by Redacción

Unha escavación realizada en Vilachá de Salvadur, no municipio da Pobra do Brollón (Lugo), na que arqueólogos buscan un primitivo mosteiro medieval e indágase...

O artigo Atopan o que poderían ser os restos humanos máis antigos de Galicia publicouse primeiro en Historia de Galicia.