Shared posts
John Mulaney Breaks Down Why Robert Durst Deserves an Emmy on ‘The Meltdown’
Cocktail Hour
We discover the cocktail's historical origins, its etymological connection to a horse's butt, and its rocky history, post-Prohibition. Read the restPeople fainting on live television: a very strange supercut video.
I guess people faint on live television rather a lot. (more…)
We've evolved to disbelieve evolution

Experimental psychologists find that humans prefer explanations for events that have certainty and a sense of purpose over undirected randomness.
Read the rest
Pope "plans to chew coca leaves during Bolivia visit"
The United Nations declared coca leaves an illegal substance in 1961, but Pope Francis told the government of Bolvia to break out the leaves when he arrives for a visit later this month - he plans to chew them.
Read the restGuacamole con chícharos, o de cómo arruinar una receta tradicional
Bien saben ustedes, que aquí en Directo al Paladar México nos gusta deleitarnos con la comida y experimentar con los ingredientes, tanto como nos gusta la gastronomía mexicana de la que tanto nos enorgullecemos. Es precisamente el guacamole, uno de los platillos mexicanos más conocidos en todo el mundo, el que se ha convertido el día de hoy en tema de conversación no sólo de esta entrada, si no también de otros medios y redes sociales, gracias a una controvertida receta de guacamole con chícharos publicada por el equipo editorial de The New York Times.
Sí, leyeron bien ¡con chícharos!, y entiéndanse los signos de admiración no como una muestra de alegría, sino de indignación y descontento. Motivos hay muchos, y paso a enumerarlos, no sin antes recordar un poco la tradición detrás de un buen guacamole.
Un poco de historia
Si repasamos un poco la etimología de la palabra "guacamole" aprenderemos que ésta proviene del náhuatl Ahuacatlmolli, compuesto de ahuacatl que significa aguacate y molli, que hace referencia a mole o salsa; y si nos gusta la mitología, sabremos que fue el dios Quetzalcoatl el que ofreció la receta del guacamole a los toltecas, quienes la extendieron a toda Mesoamérica.
Ahora bien, en cada casa mexicana se prepara el guacamole de distinta manera, que varía principalmente en las proporciones de sus ingredientes. Los más básicos son aguacate, chile verde y jugo de limón, y dependiendo del gusto se le agrega cebolla, cilantro, ajo y jitomate. Desde luego, su toque de sal y podemos prescindir de la pimienta sin ningún inconveniente.
Para prepararlo, no necesitamos siquiera estar en la cocina, y necesitaremos como utensilios únicamente un tazón, un cuchillo y algo para machacar el aguacate, para lo que podemos optar simplemente por un tenedor, o si nos sentimos muy tradicionalistas, un molcajete. Aparte de los utensilios utilizados, no tendremos ningún otro traste sucio. Exagerando el tiempo, nos tomará máximo 10 minutos el poder sentarnos a disfrutarlo.
Desde luego, tenemos cada quien un truco para evitar que se ponga negro: colocar la semilla de un aguacate en el centro, el jugo de limón que tanto ayuda, o el cubrir con papel film para evitar que el oxígeno entre en contacto con el guacamole. Pero siendo sinceros, una vez que lo servimos ¡no dura nada en la mesa!
La controvertida receta de guacamole con chícharos
Add green peas to your guacamole. Trust us. http://t.co/7imMY9c2ph pic.twitter.com/oeOMt2qgmh
— The New York Times (@nytimes) julio 1, 2015
Melissa Clark, la autora de esta receta lista sus ingredientes: 225 gramos de chícharos sin vaina, 2 chiles jalapeños, 2 cucharadas de hojas de cilantro, sal, 3 aguacates, 2 cebollines, ralladura y jugo de un limón, semillas de girasol y sal de mar. Las instrucciones para preparar esta receta son: poner a hervir agua con sal y preparar un tazón con agua y hielos. Meter los chícharos en el agua hirviendo y cocinarlos hasta que estén al dente, para después escurrirlos y transferirlos al agua helada y volverlos a escurrir. Asar un chile jalapeño, colocarlo en una bolsa de plástico y dejarlo reposar para después pelarlo, desvenarlo, quitarle las semillas y cortarlo. Esto último también habrá que hacerlo con el chile crudo.
Pero si pensaban que después de eso ya solo hace falta mezclar los ingredientes, debo decepcionarlos, pues aún hay que usar el procesador de alimentos para moler los chícharos junto con los chiles jalapeños, el cilantro y la sal, hasta obtener un puré suave pero que aún tenga algunos trozos de chícharo. Y ahora sí, en otro tazón hay que combinar los aguacates machacados, los cebollines, la ralladura de limón, su jugo, el puré de chícharos y sazonar con sal. Agregar más jugo de limón y decorar con más chícharos, semillas de girasol y ¡oh sí! ¡la sal de mar!
Guacamole con chícharos: No, gracias.
Para difundir la receta, el New York Times ha publicado en Twitter "Add green peas to your guacamole. Trust us", que traducido es algo como "Agrega chícharos a tu guacamole. Confía en nosotros". Mi respuesta es sencilla y educada: No, gracias.
No, porque nuestro representativo guacamole no necesita más adornos, más sabor dulce, ni tampoco ser más saludable de lo que ya es. Por que señores, nuestro guacamole es saludable, delicioso y fresco, como ningún otro.
No, porque no necesitamos intensificar el color verde de un sencillo guacamole, y porque en mi casa, al igual que en las casas de todos los mexicanos, el guacamole se acaba en un santiamén, por lo que tampoco necesito mantenerlo en el refrigerador por muchos días.
No, porque la receta tradicional de guacamole me da más de lo que uno puede desear de un platillo: sabor, textura, identidad, poco tiempo de preparación, pocos utensilios, sin necesidad de encender la estufa o usar un eletrodoméstico. Pero también, más tiempo para disfrutarlo con mi familia.
No, porque hablando de guacamole, no necesitamos reinventar la rueda.
Imágenes | NYTimes, Pixabay En Directo al Paladar México | Guacamole, receta básica.
También te recomendamos
Quesadillas de pollo y tocino. Receta
Wrap de pollo y aguacate. Receta
-
La noticia Guacamole con chícharos, o de cómo arruinar una receta tradicional fue publicada originalmente en Directo al Paladar México por Mary Soco .
Spanish Sipper
|
| Everything you need to know about sherry Over the past few years, sherry's gone from off-the-radar to menu mainstay. So what do you need to know about this Spanish fortified wine? We've got answers. |
| Keep reading on TastingTable.com |
Buy a Cheap Bottle of Booze and Infuse Your Own Flavored Vodka Immediately
Associate web editor Rochelle Bilow may work on the internet, but when it comes to cooking, she prefers to keep it old-school. From making her own butter (seriously) to grinding her coffee beans by hand, Bilow’s all about doing things the slow way. This week, she’s infusing cheap booze for DIY flavored vodka. Fun!
I love a good drink, but until now my rule has been: Beer and wine at home, cocktails at the bar. Why invest in a dozen bottles of liquor that will get used twice a month? Besides, cocktails are labor-intensive: All that measuring, shaking, and sitting! But here is what I have recently discovered: Cocktails at home in your pajamas are amazing.
There’s something so smugly satisfying about drinking a martini on Sunday night without having to put on pants. Plus, the bottle will pay for itself after just a handful of drinks at home. This is even true for the really good stuff. But there’s one alcohol I refuse to pay top-dollar for, and that’s vodka. I just can’t taste the difference between high-brow and low-brow vodka. It all pretty much tastes like rubbing alcohol to me. (Rubbing alcohol that happens to combine very nicely with grapefruit juice and a salted rim.)
This is why I’ve been buying cheap bottles of vodka and adding my own flavors to them. Not only do I save money, I wind up with an end result that is about 1,000 times tastier than what I started with. Here’s how to flavor your own vodka at home.

Blackberry and Ginger Cocktail. Photo: Roland Bello
1. Buy a Cheap Bottle
Seriously, go for the least-expensive bottle available. You’re only wasting money if you shell out for the top-shelf stuff. Remember that you’re going to layer in your own flavor, so you don’t want strong notes of floral, citrus, or whatever else the heck people claim straight vodka tastes like. The only thing to be mindful of is what the vodka is distilled from. It can be made with ingredients as varied as grains, potatoes, and even grapes. If you’re gluten-free, be sure that your vodka was not distilled from grains like wheat or barley.
2. Secure Your Vessel
I always seem to have an abundance of quart and half-gallon wide mouth mason jars on hand. In addition to looking nice, they’re ideal for infusing alcohol. They won’t impart “off” flavors to the booze the way plastic would, and the wide mouth is big enough to accommodate whatever you’re going to infuse with. (An apple does not fit very neatly through the neck of a vodka bottle.)

The Day Tripper Cocktail. Photo: Christopher Testani
3. Prep Your Ingredients
As for what to infuse with, the sky’s the limit. Citrus and vodka are great friends (see: My love of the Salty Dog). Vanilla bean adds a warm and cozy flavor that’s nice when combined with simple syrup or maple. Chile peppers are awesome, if you can handle the heat. Herbs and spices are always welcome in my book, but use whole spices. Ground spices will turn the vodka murky and gritty. Right now, I’m infusing two bottles: One with cinnamon sticks, and another with beets.
Just keep yourself in check by asking: Would I actually want to drink this? Be sure to slice the citrus, split the vanilla bean, cut the chiles, bruise the herbs, and toast the spices first. This will help them release their flavor and fragrance into the alcohol. My general rule of thumb for proportions is a handful of “flavoring agents” for each quart of vodka. That translates to a split vanilla bean, 4-5 cinnamon sticks, the zest of 1-2 lemons or limes, and so-on. The good news is that if it’s not strong enough after the initial infusion period, you can always add more. I prefer not to sweeten the vodka, and just sweeten individual cocktails as I mix them. Here are some combinations to try:
1 cup cucumber slices + handful of dill
1-2 tablespoons star anise points + 1 vanilla bean
Small handful of crushed cardamom pods + ¼ cup fresh ginger
⅓ cup muddled blueberries + skin of 1 lime + zest of 1 lemon
⅓ cup cherries + ⅓ cup strawberries + mint
Infuse It
Add the infusion ingredients to your jar, fill with vodka, and cover tightly. Store on the countertop for anywhere from 3-7 days. The alcohol will preserve any fruits or veggies that should typically be stored in the fridge. Taste it periodically to assess whether it’s flavored enough for your liking. Shake the jar once or twice a day—be sure the lid is closed tightly—to help things get going. Fresh ingredients infuse more quickly than dried.
Strain It and Store It
Once the vodka is perfectly flavored, strain out the solid ingredients and discard them. If the vodka is still a little cloudy, strain it again before pouring it into a clean jar (you can just wash and reuse the infusing jar), and capping. Keep in mind that some ingredients, like beets, will color the liquid. That’s okay!
Vodka made with perishable items, like fresh fruit or herbs, should be stored in the fridge. If you used shelf-stable items like dried spices or dried fruit, the vodka can be stored at room temperature.
The post Buy a Cheap Bottle of Booze and Infuse Your Own Flavored Vodka Immediately appeared first on Bon Appétit.
El Vaticano no desmiente que el Papa vaya a masticar hojas de coca en Bolivia
El portavoz del Vaticano, padre Federico Lombardi, aseguró que el papa Francisco “es libre” de mascar hojas de coca para combatir la altura durante su viaje en Bolivia, tal como anunciado por el ministro de Cultura del país andino. “El Papa actuará como crea oportuno. Me resulta que se trata de una costumbre popular para la altura. No me ha […]
The post El Vaticano no desmiente que el Papa vaya a masticar hojas de coca en Bolivia appeared first on Infovaticana | Religión y persona.
The Terrible Tattoos Drunk British Tourists Get in Magaluf
This article originally appeared on VICE UK
Tattoos—they're a great idea when you're sober, and an even better idea when you're drunk. If you've ever got one, you'll know that the apprehension is almost more painful than the flickering needle being scraped slowly and repeatedly through your skin. The handy thing about alcohol is that it's extraordinarily good at magicking away any of those feelings—which is also why people climb scaffolding when they're drunk, or "like" three-month-old Instagram photos with no fear of being singled out as a massive creep.
Where better to capture some of this exact thing in action than Magaluf, long-considered a rite of passage for young Brits who've just learned how to pronounce "Jägerbomb" properly and want to apply that knowledge while sunburnt and dehydrated?
This wasn't my first time visiting Magaluf at the beginning of the party season. Judging from prior experience, I assumed taking photos of people who'd just been tattooed—and asking them why they'd got that tattoo—would be an easy enough job; people are generally very willing to chat on the strip. However, in light of all the stories to emerge from here over the last year—stories that have been emerging for a decade, but have only recently provoked a fuss—it's clear that the place is changing.
The majority of local workers were pretty hostile towards me when they saw my camera, as were local non-uniformed police, who were quick to interrogate me about what I was shooting and for which magazine.
However, in between those bouts of questioning, I was able to ask a number of tourists why exactly they got their holiday tattoo.
This guy was part of a large group, all of them shirtless, all of them holding large lurid drinks, all of them freshly tattooed with "It's irrelevant tho!!!"
I guessed the phrase stemmed from something one of them had said at some point in their life, but every time I asked for more context I got, "It's irrelevant, though!" in response. So, I mean, that's that, I suppose.
This guy was the most lucid of everyone I spoke to. He got "Max" tattooed on his forearm because it's the name of his godson, who's the child of his best friend, who was there partying with him that night.
This man just grunted when I asked him for an explanation, but I'm going to go ahead and assume he does OK with the ladies, so he wanted something discreet and classy to signify that.
I stopped this shirtless guy in the middle of Punta Ballena street, which is the main strip, the part where British tourists aren't allowed to drink between 10 PM and 8 AM any more because they kept getting shit-faced and simultaneously giving blowjobs to 24 men at a time.
I asked him why he'd got a griffin tattoo, worried that he'd say something about the sorting hat, but he answered: "It's Chelsea's lion!" He wandered off before I could get him to elaborate, but I'm presuming he's a QPR fan.
This guy didn't seem sure of why he'd got his tattoo. Our conversation after he left the shop was as follows:
Me: Is that a new tattoo?
Him:
Of course!
What's it of?
I don't know.
Why did you get it?
Why not!
And then he ran away.
Want to party some more? Watch our doc 'The Party Island of Ibiza':

This guy works in a perfumery. I have to say, I wasn't expecting to meet anyone who works in a perfumery outside Tokio Joe's or Crystals Bar—I always figured those kind of people went on riad holidays in Tangier and wore kaftans on nights out and didn't get nautical leg tattoos. Turns out I couldn't have been more wrong.
This perfumery worker has three weeks of holiday a year, and spent all of them this year partying in Ibiza and Magaluf. The anchor, he said, symbolizes the trip and the days he "wants to remember forever." If I wanted to define three weeks in Magaluf and Ibiza in one single image, I probably would have gone for a portrait of a guy called Dean in a neon green "Keep Calm and Get Mortal" vest fist-pumping to Avicii with one hand and holding a doner in the other. But to each his own.
These guys are from Scotland. The guy on the right's tattoo says, "Quiero a mi hermana," which means "I love my sister" and sounds amazing in a Glaswegian accent.
See more of Patricio's work on his website.
Erotic Vintage Photographs from Serbia

This article was originally published on VICE Serbia.
I've been scouring Belgrade's Kalenić and Bajloni farmers' markets for vintage photographs since 2009. The fact that I'm able to unearth these gems among boxes of tomatoes, carrots, and celery has always been a point of pleasure for me, but recently I came across something that ramped all of that up another notch.
A few months ago I came across some vintage erotica photos posted to Tumblr by a collector. I figured there'd be no harm in asking my usual vendors if they had anything similar in stock, and, as it turned out, some did—though they weren't all quick to show me, and the question, "Do you have any nudes?" made a number of them blush before they were able to dig out what I was looking for.
For a while, my main vendor for this stuff was an elderly woman named Biljana at the Kalenić market. She had a metal box filled with about 100 photos that she kept out of sight below her stall. I make a regular routine of visiting her and picking the ones I liked, or the ones I could afford at the time, until one day she told me she was out of stock. Apparently a priest had come and bought it all up.
As a collector, I'm extremely interested in the history behind each one of my photographs. I've done some research into the erotic pictures, mostly online, but it hasn't always been easy, as many of them don't have a date or any other kind of inscription written on the back—the first place you check when buying old photos.
Still, I've managed to find out who shot some of them, and who some of the models are in others (most are Soviet pinup girls from the interwar period). The easiest photos to research have been those in which the models were dressed or partially naked, as it allows me to approximate a date based on details in the photos, like the fashion or the furniture.
So far, I've managed to gather about 90 photographs, but it's been a while since I last counted. I'd like to turn them all into a book, but I have no idea who would buy it in Serbia. Any potential buyers out there, HMU.
Words: Biljana Marinkovic, as told to Magda Janjic.
5 Birth Control Reminders That Won’t Disturb Your Boyfriend
The ability to have lots of sex and no babies is an important mark of your value as a woman. But it’s also important not to wake him up in the morning because he really needs his sleep. Your man doesn’t want to be reminded that his favorite activity can result in you gestating a life. Gross! What’s a girl to do when she has to remember a pill every day and doesn’t want to creep out her boyfriend with words like “ovulation” and “hormones” and “pill”? We’ve got you covered with these tips to keep that biological truth discreet.
A phone alarm that says, “Give Derek a blowjob.”
A phone reminder is an effective way to take your pill on time every day, but the beep of an alarm might start to annoy Derek, or prompt him to ask pesky questions, like if you’re “on the rag” or having “girl shit.” He certainly won’t be complaining if you disguise your reminder. Of course, you will have to give Derek a blowjob, but that should provide a time when he’ll be too distracted to notice you popping that lil’ pill.
Enlist a woodland creature to remind you.
You shop at Etsy, so training a wee bluebird to chirp at you the same time every day shouldn’t be too hard. Your Cinderella-like charm will draw woodland animals to you as effectively as you ensnared your maturity-impaired boyfriend.
Convert to Islam.
The Muslim religion is all about that regularly scheduled prayer, so why not incorporate your birth control into your Salah? Your call to prayer will be the perfect excuse to swallow your birth control while he plays Call of Duty. Don’t worry about doing it four more times—he never takes interest in what’s important to you, so you’re in the clear!
Pay a guy to “attack” you at the same time, every day.
You can find your own Cato for a reasonable rate on Craigslist; you just have to emphasize that timeliness and ineptitude is key. Take advantage of the ensuing low-impact frenzy by taking your birth control. Your boyfriend will be too busy saving you and congratulating himself to wonder why someone’s trying to kill you every day!!
Just use your memory.
It’s never failed you before (in that you probably aren’t currently pregnant), so why risk the shame of a reminder? You’ll remember. You’ll just have to. You seriously cannot have this guy’s baby.
These tips will keep you in the sack and out of the maternity ward, and he’ll have no idea how you managed it, you clever sex goddess. If you’re wondering, “Why not just take it in the bathroom?” uhhhh, yeah right! Like he’s ever gonna find out you pee!
5 Birth Control Reminders That Won’t Disturb Your Boyfriend is a post from: Reductress
Get Him to Ask You Out by Fucking Him
You’ve been waiting around for weeks for your coworker Matt to finally ask you out. You know he likes you—he sends you emails everyday with SMILEYS at the end! Today he even touched your arm while you were talking by the water cooler. YES! What a magical prince! But seriously how many Mad Men dresses do you have to wear to get this guy to buy you some freaking spaghetti? You’ve got to step up your game if you ever want Matt to realize that you have dinner potential written all over you. For the love of your future date with Matt, you’ve got to fuck Matt NOW! Here’s what you gotta do:
Step 1: Fuck Matt now!
Broom closet? Bathroom? Just get it over with as soon as possible. Once he’s hooked on your puss, you’re halfway there to getting that free flank steak and making things super awkward for the duration of your temp job.
Step 2: Keep fucking Matt.
Every day for at least a week. Whether it’s in your car or the parking lot pavement, just do it any way he wants. You deserve to be asked out by a guy you can really see a complicated dysfunctional future with!
Step 3: (See Step 2.)
Remain in an undefined secret sexual office relationship with Matt until he seems comfortable enough to take it to the next level—being seen in public eating food with your body opposite of his. Everyone will think you’re a real couple and maybe even assume the public eating started happening before the fucking.
Step 4: Stop fucking Matt for a week.
He will feel so incredibly awkward around you thinking that he did something wrong that the only thing he will say is something like, “Hey, haven’t seen you in a while. Want to grab a drink after this or something?” YES! You did it! Let the confusing emotional boyfriend-feelings period begin!
Now that you’ve got Matt in your masterful clutches, you’re gonna keep this pain train a-rollin’ for as long as possible, until he realizes you have actual human emotions for him and takes off running. But remember: You are a strong woman who knows how to get what she wants, and Matt is the restaurant-eating boyfriend of your dreams! Go get him, girl!
Get Him to Ask You Out by Fucking Him is a post from: Reductress
We fuck up. All of us.
Of course, call-out culture does not exist in a vacuum. While it's usually discussed in the context of social media as a leftist or progressive space, not everyone in social media is on the side of the angels. People who speak openly about the experience of marginalized identities are often targeted for serious harassment, which takes a serious toll on their time and energy. This is especially important because social media is an important tool for offline activism. After all, the internet is a part of real life: what we say to each other online matters.
Previously, previously.
After Capitalism, Humanism
Wenger hints that in an information economy, wealth is knowledge, but in a recent book Why Information Grows: The Evolution of Order from Atoms to Economies, Cesar Hidalgo makes the connection explicit:
Information, when understood in its broad meaning as physical order, is what our economy produces. It is the only thing we produce, whether we are biological cells or manufacturing plants... So it is the accumulation of information and of our ability to process information that defines the arrow of growth encompassing the physical, the biological, the social, and the economic, and which extends from the origin of the universe to our modern economy. It is the growth of information that unifies the emergence of life with the growth of economies, and the emergence of complexity with the origins of wealth.Or as Ramez Naam puts it in The Infinite Resource: "Wealth is pulling away from physical constraints. More and more, we're getting richer not by using more resources, but by using resources more intelligently."
Yet the growth of information is uneven, not just in the universe but on our planet. It takes place in pockets with the capacity to beget and store information. Cities, firms, and teams are the embodiment of the pockets where our species accumulates the capacity to produce information. Of course, the capacity of these cities, firms, and teams to beget information is highly uneven. Some are able to produce packets of information that embody concepts begotten by science fiction. Others are not quite there.
So by asking what information is and why it grows, we will be exploring not only the evolution of physical order but that of economic order as well. We will be connecting basic physical principles with information theory, and also with theories of social capital, economic sociology, theories of knowledge, and the empirics of industrial diversification and economic development. By asking why information grows, we will be asking about the evolution of prosperity, about rich and poor nations, about productive and unproductive teams, about the role of institutions in our capacity to to accumulate knowledge, and about the mechanisms that limit people's capacity to produce packets of physically embodied information.
While that could be distilled into a trite 'work smarter, not harder' statement, it can also be expanded into the concept of a 'personbyte' as Hidalgo does: "the amount of knowledge that one person can reasonably know." Which gets to the idea of 'human capital' and its development. If seen as a resource to be exploited, this would obviously be dehumanizing, but what if labor was reclassified as an asset on the balance sheet rather than a liability? If value flows from people, then as a society -- both public and private -- we'd want to do everything we can to invest in our citizens for the nation to reach its full potential.
So tying it all together, a Georgist interpretation of 'natural resources' that is expanded to include human knowledge (incl. public memory) should net one a citizen's dividend from a share of national equity as a particular form of basic income.
Women in Magic
A few weeks back, Meghan Wolff of casual Magic podcast Magic: The Amateuring wrote a mini-manifesto, complete with links to a number of female players' social media accounts and podcasts. Jim Davis wrote a tone-deaf response that seemed to be well meaning but demonstrated a profound misunderstanding of a lot of the concepts of equality in male-dominated fields. The article was quickly pulled and apologised for, but not before the community erupted in debate and a number of thoughtful response pieces were published. Wolff and her co-host Maria Bartholdi could only sigh on the followup episode of their podcast.
Today it came to light that as a means to make sure all players feel safe playing the game, they have given player Zach Jesse a lifetime ban from organized play. Jesse has recently been putting up strong tournament results, and it came to light that he had a 10 year old sexual battery conviction. While Jesse took to Reddit to explain the efforts he's taken to get his life back on track, many weren't comfortable with the idea of a convicted rapist achieving success in a community that is generally trying to become a safer space for all players. Jesse commented on the ban on Facebook (reproduced here on Reddit), and while no one would condone his past crimes, a debate is currently raging regarding whether a player's criminal history or reputation should affect their ability to compete.
Reddit going dark.
El PP indulta más, y encima más rápido cuando los delitos son más graves
El verdadero riesgo de fumarse un porro
Muchos consumidores de cannabis darían lo que fuera por poder pegarse sus caladas allá donde estén. Conseguir un vendedor en el país que se visita, o directamente transportar un poco de hachís o marihuana en el trayecto, a menudo no son actos considerados de gran riesgo personal si el beneficio es poder fumar un canuto tranquilamente, por muy lejos que esté uno de casa.
No quiere eso decir que a la acción la consideren igual de inocua las leyes de todos esos países a visitar. El desarrollo de las normas respecto al consumo y posesión de ‘drogas blandas’ se ha dirigido en sentidos opuestos en las distintas soberanías del planeta. Así, en los últimos años se ha dibujado un mapamundi de permisividad y prohibición en el que, mientras algunos países están optando por la despenalización o incluso la legalización, como es el caso de Uruguay o algunos estados de Estados Unidos, otros están marchando en sentido contrario.
En España, por ejemplo, el ejecutivo de Mariano Rajoy presentó a finales de 2013 un proyecto de ley para endurecer considerablemente las sanciones a los poseedores y consumidores de cannabis en la vía pública. Su propuesta suprime la opción de sustituir multas por tratamientos de desintoxicación y aumenta dichas sanciones hasta los 30.000 euros por plantaciones «no constitutivas de delito». Esta situación lleva al país «40 años atrás» en legislación antidrogas, según aseveró públicamente Araceli Manjón-Cabeza, directora general del Plan Nacional sobre Drogas, y «lo pone al nivel de lugares como Rusia», donde se considera al consumidor un delincuente. La sociedad civil española, sin embargo, parece estar en claro desafío a las trabas del ejecutivo a juzgar por el número de clubes de fumadores que han proliferado en los últimos años en muchas ciudades del país.
Para que nadie se atragante con el humo cuando salga por ahí de viaje, aquí van una serie de advertencias sobre dónde sí (seguro, seguro) y dónde no (de todas, todas) debería uno jugársela por una bocanada de humo denso.
Países porro friendly, (lía sin miedo)
Uruguay se convirtió el año pasado en el primer país que legalizaba la venta, la producción y el consumo de marihuana. A pesar de existir ciertas restricciones, los nacionales pueden obtener una licencia del Instituto de Regulación y Control de Cannabis para hacerlo. El expresidente uruguayo José Mujica afirmó que adoptaba la medida, entre otros motivos, para frenar a través de la legalidad la mafia sumergida del narcotráfico.
Corea del Norte no considera el cannabis ni el opio como drogas. Su consumo, venta y cultivo no está penalizado en el territorio.
Holanda es famoso por sus Coffe Shops, que desde 1979 tienen permitido vender hasta cinco gramos de marihuana a mayores de 18 años. La misma cantidad que uno puede transportar en el bolsillo. Es un error, sin embargo, pensar que allí la provisión y posesión está despenalizada. Eso sí, existe una figura legal respecto al cannabis que lo considera «gedogen» (legalmente tolerado).
Colorado y Washington (Estados Unidos). En 2012 estos dos estados realizaron un referéndum para permitir una distribución regulada de marihuana. En Colorado ya estaba justificada para personas que acreditasen una enfermedad. En 2014, se dio en la praxis luz verde al consumo de manera recreativa. La posesión o abastecimiento fuera de los límites definidos continúa siendo delito.
Canadá fue el país pionero en poner en marcha un sistema para regular el uso de marihuana medicinal. Los reconocidos como enfermos obtienen un permiso del gobierno para poder acceder a ella legalmente. Sigue penada su producción comercial y su venta.
Colombia, a través de su Corte Suprema, puso en 2012 un límite de cinco gramos de cannabis permitidos para uso personal. No existe una ley desarrollada al respecto.
Portugal se convirtió en 2001 en el primer país europeo que despenalizaba el consumo de marihuana, cocaína, heroína y metanfetamina. Un modelo que después imitaron otros países del continente con el fin de dejar de perseguir a los consumidores para poner la vista en las mafias que movían el producto. Las restricciones en la materia siguen siendo muchas, entre ellas, la de consumir en lugares públicos.
Suiza estableció en octubre de 2013 que todo mayor de edad puede poseer diez gramos de marihuana sin necesidad de ser llevado ante una corte judicial.
Italia, Suiza, Alemania, Bélgica, Ciudad de México o España han seguido hasta ahora una línea parecida a la que iniciaron Portugal y Suiza, en el sentido de que dejó de estar perseguido el consumidor. Otros países como Chile y Argentina también han prescindido de los castigos carcelarios para los usuarios de cannabis, aunque los han sustituido en ciertos casos por la obligatoriedad de someterse a terapias de desintoxicación.
Países en los que un porro vale demasiado caro (momento de cuidarse los pulmones)
Singapur es un lugar donde fumarse un porro puede crear más estrés que otra cosa. Mejor que se abstenga uno del vicio. Más que nada, porque allí la tenencia y el consumo de cannabis se castigan con pena de muerte por ahorcamiento, y esa multa es mucho. Además se contempla el empleo de castigos físicos como el azotamiento con vara para el sorprendido en tal actividad. A uno se le quitan las ganas.
Indonesia tampoco se perfila idóneo como destino turístico del fumeta: de cuatro a veinte años de cárcel, cadena perpetua o pena de muerte por posesión. Unas opciones no muy esperanzadoras para uno de los cinco países del mundo que más sentencias capitales hace efectivas según Amnistía Internacional.
Omán ofrece 20 años entre rejas y 50 latigazos al que sea cazado en la actividad de fumarse un canuto. En caso de ser extranjero, cárcel y posterior deportación. Peor sale de precio convertirse allí en traficante: la vida, literalmente.
Emiratos Árabes: la pena mínima por el manejo de sustancias psicoactivas es de cuatro años. La máxima, de muerte por decapitación. Un dato a tener en cuenta es que la pena puede ser extensiva a aquellos acusados de inductores, encubridores o cómplices. Así, mejor mirar para otro lado.
China, el país que más sentencias de muerte firma en el mundo, y un territorio de paso natural de heroína, cocaína y metanfetamina, también contempla la muerte del porrero. Mínimo, dura pena de cárcel al que tenga más de 50 gramos de cannabis consigo.
Arabia Saudí, al estilo europeo, prefiere reservar la dureza para el traficante y no para consumidor. Aunque en su caso al camello se le impone la pena de muerte por decapitación. El consumo de drogas, incluido el cannabis, apenas supone una pena de cárcel, la flagelación pública o la deportación.
Taiwán exige como mínimo siete años a la sombra por fumarse un canuto. La pena de muerte solo se estila para los que le dan fines comerciales a la planta.
Filipinas es un caso extraño. A pesar de que Naciones Unidas llegó a señalar hace un lustro a este país como el de mayor población consumidora del sudeste asiático (6% de la población, mayormente anfetaminas), paradójicamente es uno donde la normativa antidroga es más estricta en la zona, con penas por tenencia o tráfico que contemplan la cadena perpetua y la ejecución.
Irán, gama de posibilidades: de multas administrativas o confiscación de bienes financieros a privación de libertad, ingreso en centro de rehabilitación, flagelación pública o pena de muerte. Solo es posible librarse de la pena si el sorprendido posee menos de un gramo de sustancia. Se trata de uno de los países con mayor tasa de drogadicción en el mundo.
Cuba contra el imperio y contra la hierbabuena. Pueden llegar a ser de seis meses a dos años la posesión. Además de una importante multa. El cultivo puede elevar la sanción de los cuatro a diez años sin ver la luz, y dicha sanción se incrementa de ocho a veinte años si los implicados son funcionarios. A menudo las penas también son altas para los casos de colaboración o complicidad.
*Con información de: Amnistía Internacional, Wikipedia, Energy Control, BBC.com, revista Cáñamo y web del Plan Nacional Sobre Drogas (España).
Este post El verdadero riesgo de fumarse un porro, escrito por Jaled Abdelrahim, se publicó originalmente en Yorokobu.
Solo hay algo peor que la cocaína y heroína: que estén prohibidas

Lo contrario a la adicción no es la sobriedad: es la conexión
¿Es la reina de España una bruja satánica por leer un libro de Alan Moore?
Imagen vía Casa Real
Titulares como "El interés de Letizia por el ocultismo", o "La Reina Letizia, fan del oscurantismo literario", han llenado las páginas de webs y diarios desde que se supo que adquirió el libro Ángeles Fósiles de Alan Moore en la Feria del Libro de Madrid. Considerar que la esposa de nuestro monarca es una especie de anarquista-ocultista-demoníaca por las lecturas que elige es como pensar que nuestras abuelas son bestias despiadadas por tragarse cada tarde telenovelas de traiciones y personajes ambiciosos con ropas de época.
Sin embargo, medios como Infovaticana, un portal de información sobre la Iglesia Católica que pretende llenar un vacío en el análisis riguroso de lo que ocurre en la Iglesia -tanto en España como en la Santa Sede-, aprovechan esta anécdota para hablar de paganismo, magia y artes oscuras en la Casa Real. Señalan, además, que el libro de la Reina Letizia recibe influencias personajes como Aleister Crowley, padre del satanismo, obsesionado con el sexo y el diablo, creador de su propia secta para aniquilar al cristianismo y "uno de los seres más pervertidos y perversos del momento".
Señalan que el libro de la Reina Letizia recibe influencias de Crowley, obsesionado con el sexo y el diablo, creador de una secta para aniquilar al cristianismo y "uno de los seres más pervertidos y perversos del momento".
VICE: ¿Cómo os enterasteis de que la reina de España había comprado vuestro libro?
La Felguera: Una espía de la editorial nos pasó la información. Una amiga suya, de incógnito, había seguido los pasos de la reina en su visita a la Feria del Libro. Nos lo dijo casi a tiempo real. No existía testimonio gráfico, pero al preguntar por la caseta en que había comprado el libro nos remitieron a Atom Cómics, una estupenda librería de cómic y novela gráfica. Fueron ellos quienes nos lo confirmaron: "¿Como os habéis enterado? Acaba de suceder hace unos minutos", preguntaron asombrados. Lo que ellos desconocían es que tenemos decenas de agentes secretos en todo el país, incluida la Feria del Libro en Madrid.
¿Y qué clase de información os proporcionan esos agentes?
Son ellos y ellas quienes nos advierten de todo tipo de fenómenos extraños y absolutamente insólitos que suceden en el país: un banquero honrado o un antidistubrios amable, por ejemplo. Ese tipo de cosas. Pondríamos la mano en el fuego de que el Sr. Moore, en el instante mismo que Letizia compró su libro, sintió un pequeño desmayo, una interferencia en la energía cósmica.
Supongo que vosotros también sentisteis un pequeño desmayo, ¿no?
Es evidente y comprensible nuestra sorpresa. Supongo que, al igual que todos nosotros, ella también tiene preguntas sin resolver. Hemos escrito al propio Alan Moore a través de su agente. Lo que le dijimos al autor es lo que realmente pensamos. Os copiamos el email: "Terrible, lo que temíamos se ha terminado cumpliendo. La reina de España es seguidora de Alan Moore. En la última Feria del Libro se hizo con un ejemplar de nuestra edición española de 'Ángeles Fósiles'. Terror por lo que esté pasando en estos momentos en Palacio. Al igual que Rodolfo II, el que fuese Archiduque de Austria, rey de Hungría y de Bohemia y Emperador del Sacro Imperio Romano Germánico, y fan del ocultismo, la magia y la alquimia, los mismos gustos parece que azotan la monarquía española. No nos extraña".
No sabemos si el libro es obra de Belcebú, pero la portada de Mario Rivière es realmente preciosa.
¿Tanto revuelo porque la reina se haya comprado un libro?
No sé, a nosotros nos sorprendió, pero no porque le interesen este tipo de temas sino porque haya elegido un libro publicado por nosotros. Objetivamente, entre los miles de libros publicados el año pasado, la probabilidad es mínima. Es lógico que algunas webs muestren cierto escándalo, o que en programas del corazón se hable de que este tipo de lecturas incitan a devorar niños pequeños. Llevan toda la vida confundiendo las cosas, generando alarmas absurdas o inventándose chismes. Son ellos los verdaderos nigromantes. Ellos sí que creen en muertos que resucitan y en milagros por sanación mediante la imposición de las manos. La Biblia está llena de ejemplos. Leed el Pentateuco: es terriblemente cruel. Moore es una bomba de mano. Es ahí donde termina nuestra sorpresa.
Es lógico que algunas webs muestren cierto escándalo, o que en programas del corazón se hable de que este tipo de lecturas incitan a devorar niños pequeños.
¿Cómo creéis que recibiría Moore la noticia?
Imaginamos que se quedaría atónito. Existe una fascinación histórica de reyes y emperadores por el ocultismo. Creemos que se debe a una lógica de hechizo y contrahechizo. Letizia quiere deshacer el hechizo que la ha llevado hasta allí. Sueña con estar en otro lugar, pero el poder del Oscuro es mucho más poderoso en los salones reales. Luchar es inútil. Le recomendamos una filosofía más zen.
Estamos hablando de Alan Moore, según Infovaticana "un escritor anarquista que define su obra como una llamada a las armas".
La reina lo tenía claro. Ella sabe dónde está el peligro. Y Moore es peligroso, sin duda. Yo mismo escribí el prólogo de la obra. Se titula 'El hermoso hechizo de los magos anarquistas', lo que me recuerda a otra frase, esta vez de Malcolm McLaren: "Sólo los anarquistas son hermosos". Los reyes y las reinas, por el contrario, no lo son. Sueñan con ello, pero no.
Esto es claramente un tratado de magia y artes oscuras. ¿Sois sospechosos, como Letizia, de flirtear con el paganismo y el ocultismo?
Todo el sentido del arte tiene ese objetivo: reencantar el mundo y la vida misma. Lamentablemente, la magia por sí sola no cambia el mundo. Hay que poner mucho más de uno mismo en esa tarea. Sembrar la duda es ya una victoria. Lo que Moore propone en 'Ángeles Fósiles' es que cada uno debe hacerlo por sí mismo y que en lo cotidiano está la clave de todo. Que cada cual lo aplique a su mundo particular, tal y como lo hacemos nosotros, o lo intentamos. Letizia ya sabrá cómo hacerlo ella, pero ¡cuidado! la magia existe y debe ser tomada en serio.
Cuidado vosotros con las influencias de Aleister Crowley, uno de los padres del satanismo. Un tipo que, tras una sesión de espiritismo con su primera mujer, decidió denominarse a sí mismo 'La Gran Bestia'.
Crowley, aunque a mucha gente se lo pueda parecer, no era satánico. Él creó su propia filosofía, pero no adoró a Satán, sino que se interesó por muchas otras deidades, tanto masculinas como femeninas. La Aurora Dorada, la organización mágica en la que participó durante años, tampoco lo era. No debemos confundir paganismo, ocultismo o gnosis con satanismo. Para el catolicismo todos los cultos que lo han impugnado o que han propuesto otras deidades o filosofías espirituales han sido considerados como satánicos o demoníacos, desde los rosacruces en el siglo XVII, hasta la psicodelia en los sesenta o la wicca. Satán es solo una parte de una cosmovisión mucho más amplia. Lo que no se conoce, se teme.
Entonces ¿eso de que fundó la satánica Orden-Abadía Thelema para aniquilar al cristianismo y bautizó a una rana y la crió para crucificarla y quemarla pensando que así destruiría al Hijo de Dios?
Todo debe ser matizado. Cuando se fundó la abadía de Thelema Crowley buscaba crear su propia filosofía, casi su propia religión, pero no un culto a Satán. Sus raíces están en Rabelais, escritor, médico y humanista francés, pero él tampoco era satánico. La filosofía oculta tiene su base en el sistema de deidades egipcias, con lo que Satán aquí no entra en juego. La inmensa mayoría de ocultistas, Crowley incluido, eran seguidores de este tipo de filosofía oculta. Los cristianos durante siglos quemaron a miles de personas en hogueras, pero no respondían a un culto demoníaco sino supuestamente todo lo contrario. Lutero denominó al Papa 'El Anticristo'. La cábala, base de las ideas de Crowley, no tiene absolutamente nada que ver con el demonio. Estos son dos ejemplos de que todo es más complicado. Con respecto a Crowley se puede pensar que, como muchos han defendido, su filosofía era un 'fascismo místico', pero eso no supone adorar a Satán. Lo más sencillo es reducir las creencias a un juego de contrarios, pero afortunadamente todo es mucho más complejo.
Santiago de Compostela, décima ciudad más rica de España

Que sabes do Porto?
Chega a sexta edição dos aPorto, cursos de língua realizados na cidade, com uma semana de duração. Agal e Praza Pública oferecem um aPorto, totalmente gratuito, que será sorteado entre as pessoas com mais acertos no seguinte quizz.
Universidade Popular de Verao!
Do 13 ao 19 de Julho o Pichel encherá-se de cursos inde todas aprenderemos sobre ecologia, género, línguas, gastronomia, tecnologia, música…..
Lembrade reservar praça até um dia antes de cada curso em gentalha@gentalha.org
Preço por curso: 2’5€ (3€ nom sócia)
Abono todos os cursos: 10€ (12€ nom sócias)
INSCRIÇOM OBRIGATÓRIA em gentalha@gentalha.org até um dia antes do curso.
Especializa-te nos Graus de:
ECOLOGIA
- Limpando tóxicos do lar. Vero Torrijos. 2ªFeria 13, de 19h30 a 21h.
- Tirar arte das caixas de fruta. Lucia Jurjo. 5ªFeira 16 de 19h30 a 21h
- Cozinhar com o sol é possível? Aprende a construir o teu próprio forno solar a partir de caixas de cartom. María Lafuente. 6ªFeira 17 de 11h a 14h.
- Introduçom à cosmética natural. Elaboraçom de sabom e bálsamo artesanal. 2ªFeira 13, de 16h15 a 17h45. Charo e Carla de Druantia.
GÉNERO
- 1, 2, 3… Conetando! Lara Barros. 2ªFeira 13 de 18h45 a 19h45.
- “Esses dias”.. tenhem nome! Andrea Rico. 2ªFeira 13 de 20h a 21h30.
- Empoderamento com as palavras. Atrever-nos a falar em público. Llerena Perozo. 3ªFeira 14, de 19h a 21h.
- Pôr a lupa sobre o micromachismo. Grupo de Micromachinhos de Compostela. 4ªFeira 15 de 19h a 20h30.
- O tratamento da mulher nos meios de informaçom. Ana Cabaleiro. 4ªFeira 15, de 20h30 a 21h30.
- O amor nom é como no-lo contárom. Chaves para identificar e desaprender o amor romântico. Maria Rosendo. 4ªFeira 15, de 19h a 20h30.
ARTES E TECNOLOGIAS
- Fazer fotos na noite! Alberte Peiteável 2ªFeira 13 às 22h.
- Como fazer um cartaz da Gentalha? Paulo Painceiras. 3ªFeira 14, de 19h a 21h.
- Usos básicos para ediçom de fotografia. Alberte Peiteável 3ªFeira 14, de 21h a 22h30.
- Fai a tua funda de pandeireta com croché. Fuen Nieto. 4ªFeira 15, de 10h30 a 12h30.
- Novas tecnologias nas comunicaçons por voz. 6ªFeira 17, de 16h30 a 19h30.
- Costura de Reciclagem. Maria Silva. 6ªFeira 17, de 19h30 a 21h.
LÍNGUAS
- Galego com sotaque. Beatriz Bieites. 5ªFeira 16, de 19h30 a 20h30.
- Viajar a um país francófono e sobreviver! Raquel Paz. 5ªFeira 16, de 18h30 a 19h30.
- Viajar aos Países Cataláns e sobreviver. Helena Capera. 5ªFeira 16, de 20h30 a 21h30.
- Viajar a um pais anglófono e sobreviver. Afonso Barata. 6ªFeira 17 às 19h-20h30.
EM MOVIMENTO
- Pilates com implementos. Leonardo Veres. 3ªFeira 14, de 11h a 12h.
- Nas ribeiras do Sarela (roteiro ornitólogico). Joao Aveledo. 3ªFeira 14, às 20h na carvalheira de S. Lourenço.
- Introduçom à dança africana. Tania e Alenya de Galinké. 4ªFeira 15, de 17h a 18h30.
- Iniciaçom às foliadas. Chus Caramés. 4ªFeira 15, de 20h30 a 21h30.
- Estratigrafia urbana no Bairro das Marias. André Seoane. 4ªFeira 15 às 20h30.
- Da montanha ao vale: iniciaçom ao baile da comarca dos Ancares. Rebeca Tallón. 5ªFeira 16, de 18h30 a 19h30.
- Descobrindo o céu estrelado. Irene Baspino. 5ªFeira 16, às 21h30.
EM MOVIMENTO RODADO
- Com as maos na graxa. Lupe Bao. 3ªFeira 14, de 16h a 17h30.
RAMA LABORAL
- Direitos laborais no dia a dia. Rita Giraldez. 3ªFeira 14, de 21h a 22h30.
- Acçom sindical para dummies. Martim Paradelo. 2ªFeira 13, de 21h30 a 23h.
MÚSICA
- Toques de Pandeireta da zona de Tordoia. Carme Iglesias. 3ªFeira 14, de 17h30 a 19h.
- Obradoiro de Pandero de Peñaparda (Salamanca). Aitana Cuetara. 3ªFeira 14, de 19h a 21h.
- Noçons básicas de bombo para acompanhar música tradicional. Ana G. Lenza. 5ªFeira de 19h30 a 21h.
- Introduçom aos pedais de efeitos de guitarra. Marcos Amarelo. Sábado 18 de 11h30 a 12h30.
GASTRONOMIA
- Repostaria tradicional galega. Tareixa Cereixa. 2ª Feira 13, 18h a 19h30
- Cozinha com cultura finesa. Tomás Ahola. 4ªFeira 15, de 18h30 a 20h
- Cozinha com cultura croata. Natalia Veiga. 4ªFeira 15, de 20h30 a 22h.
CALENDÁRIO
Semana do13 ao19 de Julho
2ªFEIRA, 13 DE JULHO:
- Introduçom à cosmética natural. Elaboraçom de sabom e bálsamo artesanal. Charo e Carla de Druantia. De 16h15 a 17h45.
Breve achegamento às propriedades de algumas plantas medicinais, informaçom dos tóxicos mais frequentes da indústria cosmética convencional e elaboraçom prática de sabons vegetais e bálsamo. Os produtos elaborados repartirám-se entre as pessoas participantes.
- Repostaria tradicional galega. Tareixa Cereixa. De 18h a 19h30.
Faremos canhas tradicionais e o recheio de creme.
- 1, 2, 3… Conectando! Lara Barros. De 18h45 a 19h45.
Um tempo de ligaçom com o nosso corpo, com a nossa respiraçom, para sentirmo-nos e escuitarmo-nos e ir construindo espaços próprios desde o nosso interior
- Limpando tóxicos do fogar. Vero Torrijos. De 19h30 a 21h.
Aprenderás a fazer o teu próprio detergente e lava-louças. Traz o óleo essencial de que mais gostes para que a tua casa cheire a ele.
- “Esses dias”… tenhem nome! Andréa Rico. De 20h a 21h30.
O tabú cultural sobre o corpo e sexualidade das mulheres fai que o desconhecimento sobre o próprio ciclo menstrual seja muito. Achegaremo-nos às súas diferentes fases porque só nomeando a realidade poderemos visibilizá-la.
- Acçom sindical para dummies. Martim Paradelo. De 21h30 a 23h.
Estratégias na defesa das trabalhadoras e trabalhadores. Vantagens da representaçom e da auto-organizaçom. Que fazer no teu posto de trabalho em ausência de conflitos, exemplos e vitórias sindicais.
- Fazer fotos na noite! Alberte Peiteável. Às 22h.
Aprende a tirar-lhe mais partido à tua cámara sem luz natural.
3ª FEIRA, 14 DE JULHO:
- Pilates com implementos. Leonardo Veres. De 11h a 12h.
Nom precisas de ginásio para fazer pilates com acessórios! Aprenderemos táboas de pilates para fazer quotidianamente com umha cadeira, garrafas de auga com areia…
- Com as maos na graxa. Lupe Bao. De 16h a 17h30.
Abriremos o capó do carro e comprovaremos se o misticismo com que nos falam nas oficinas é tal. Veremos as funçons dos elementos à vista e a relaçom que há entre eles, os motivos do seu uso e a sua posiçom.
- Toques de Pandeireta da zona de Tordoia. Carme Iglesias. De 17h30 a 19h.
Tordoia, pola sua situaçom geográfica, é a “isoghlosa” da música tradicional. Carme, nativa de lá, chegará-nos à riqueza musical do seu Concelho diretamente aprendida das mais sabedoras da sua zona.
- Empoderamento com as palavras. Atrever-nos a falar em público. Llerena Perozo. De 19h a 21h.
Introduçom à comunicaçom oral (falar em público) para as mulheres. Atrever-nos a falar, passar bem quando o fazemos e nom sofrer. Empoderar-nos com as palavras. Liderar. Atingir a legitimidade e ocupar as palestras: tomar a praça pública.
- Como fazer um cartaz da Gentalha? Paulo Painceiras. De 19h a 21h
Soma imagem, letra e formas para construir um cartaz.
Necessário levar portátil com programa de composiçom (corel, inskape, ilustrator,…) instalado.
- Obradoiro de Pandero de Peñaparda (Salamanca). Aitana Cuetara. De 19h a 21h.
Aprenderemos a técnica de pandeiro quadrado com porra e os ritmos tradicionais dessa zona. Material necessário: pandeiro quadrado, preferívelmente com fita para agarrar, e porra (baqueta, pau, etc). Nom é preciso ter conhecimentos prévios.
- Nas ribeiras do Sarela (roteiro ornitólogico). Joao Aveledo. Às 20h na carvalheira de S. Lourenço.
Passeio polo Sarela observando que pássaros há na ribeira dos nossos rios no verao. Quem tiver, pode levar binóculos e guia de aves.
- Uso básico de ediçom de fotografía. Alberte Peiteável. De 21h a 22h30
Aprende o fundamental para editar às tuas fotografías. (Recomendável trazer portátil)
- Direitos laborais no dia a dia. Rita Giraldez. De 21h a 22h30.
Conhecer os nossos direitos para podermos saber onde estabelecer o limite perante vulneraçons leves. Casos práticos mais habituais
4ªFEIRA 15 DE JULHO:
- Fai a tua funda de pandeireta em croché. Fuen Nieto. De 10h30 a 12h30.
Ainda que non saibas fazer croché, vem aprender um ponto básico e criar a tua própria funda para a pandeireta. Podes trazer as tuas agulhas e o teu “fio de trapo” ou pagar à parte os materias (6€)
- Introduçom à dança africana. Tania e Alenya (Galinké). De 17h a 18h30.
Galinké é umha associaçom cultural que tenta espalhar a cultura musical africana, em concreto música e dança malinke ou mandinga. Neste curo Tania introduzirá-nos na dança enquanto Alenya marcará o ritmo com as percussons.
- Cozinha com cultura finesa. Tomás Ahola. De 18h30 a 20h.
Receitas de cozinha da Finlándia com pitadinhas dessa cultura.
- Pôr a lupa sobre o micromachismo. Grupo de Micromachinhos de Compostela. De 19h a 20h30.
Chaves para construir novas e respeitosas masculinidades.
- O amor nom é como no-lo contárom. Chaves para identificar e desaprender o amor romántico. Maria Rosendo. De 19h a 2oh30
Através deste obradoiro tomaremos consciência de como, desde os roles de gênero, adoitamos situar-nos numha possiçom de subordinaçom nas relaçons de parelha. Analiçaremos como é que acontecem algumhas dessas subordinaçons (autopostergaçons, altruísmos, servilismos, cessons, renuncias…) e buscaremos ferramentas que nos ajudem a situar o centro da nossa vida e do nosso amor em nós próprias.
- O tratamento da mulher nos medios de informaçom. Ana Cabaleiro. De 20h30 a 21h30.
Abordaremos o tratamento da mulher/género dum ponto de vista o mais amplo possível: a linguagem escrita, visual (fotos) e o focagem/perspectiva dos temas segundo tratem temática classificada como de interesse feminino/masculino (ex:sociedade/desportos)
- Estratigrafia urbana no Bairro das Marias. André Seoane. Às 20h30.
Vamos dar um passeio polo bairro tentando ler na rua o passo do tempo. Pedras, fachadas, placas… o quotidiano pode contar-nos a sua história.
- Iniciaçom às foliadas. Chus Caramés. De 20h30 a 21h30.
Aprende a decifrar e mover-te ao compasso dessa gente que baila quando soam as gaitas e as pandeiretas.
- Cozinha com cultura croata. Natalia Veiga. De 20h30 a 22h.
Receitas de cozinha croata com pitadinhas de cultura.
5ª FEIRA, 16 DE JULHO:
- Da montanha ao vale: iniciaçom ao baile da comarca dos Ancares. Rebeca Tallón. De 18h30 a 19h30
Se já sabes bailar, aprenderás os passos básicos de jota e moinheira que baila a gente desta zona, assi como a estrutura que davam ao baile. Também veremos algumha diferença entre o baile nas zonas de alta montanha mais isoladas e os vales que limitan com outras comarcas.
- Viajar a um país francófono e sobreviver! Raquel Paz. De 18h30 a 19h30.
Vás de férias a um país de fala francesa e preocupa-te perder-te? Neste curso aprenderás noçons básicas de cultura e língua francesa para ir de férias.
- Noçons básicas de bombo para acompanhar música tradicional. Ana G. Lenza. De 19h30 a 21h.
Todo o que precisas saber para pegar no bombo e safar dignamente numha foliada.
- Galego com sotaque. Beatriz Bieites. De 19h30 a 20h30.
Dicas de fonética para evitar que che falem espanhol em Portugal cada vez que abras a boca.
- Tirar arte das caixas de fruta. Lucia Jurjo. De 19h30 a 21h.
Construir móveis a partir da reciclagem e costumizaçom de caixas de frutas.
- Viajar aos Países Cataláns e sobreviver. Helena Capera. De 20h30 a 21h30
Vás de férias a zona de fala catalá e queres comunicar-te na sua língua própria? Neste curso aprenderás noçons básicas de cultura e lingua catalá para ir de férias.
- Descobrindo o céu estrelado. Irene Baspino. Às 21h30
Introduçom à astronomia através dumha saida de observaçom em que aprenderemos a mover-nos polo céu e a reconhecer as estrelas e constelaçons mais destacadas, sem necessidade de mais aparelhos que os nossos olhos.
6ª FEIRA 17 DE JULHO:
- Cozinhar com o sol é possível? María Lafuente. De 11h a 14h.
Aprende a contruir o teu próprio forno solar a partir de caixas de cartom e se fai sol até cozinharemos algo! Necesário trazer caixa de cartom de aprox 55x55x 30 cm e papel de alumínio.
- Novas tecnologias nas comunicaçons por voz. Nome. De 16h30 a 19h30
Introduçom às redes tradicionais, novos meios de transporte de voz, protocolo VoIP (SIP), instalaçom e alta de usuári@s em Asterisk. Análise de traças. Cada pessoa deve trazer um computador portátil e um smartphone.
- Viajar a um país anglófono e sobreviver. Afonso Barata. De 19h a 20h30.
Vás de férias a um país de fala inglesa e preocupa-te perder-te? Neste curso aprenderás noçons básicas de cultura e língua inglesa para ir de férias.
- Costura de Reciclagem. Maria Silva. De 19h30 a 21h.
Toda a roupa pode arranjar-se e reciclar-se! Traz aquela camisola de que gostavas tantomas rompeu, aquele botom que caiu, aquele pedaço de pano de cor que tanto gostas e…. cria umha peça de roupa nova feita por ti e para ti!
SÁBADO 18 DE JULHO:
- Introduçom aos pedais de efeitos de guitarra. Marcos Amarelo. De 11h30 a 12h30.
Efeitos básicos, usos mais comuns, combinaçons e ordem na sua colocaçom.
Cómo publicar en EEUU con el inglés de leer y ver la tele
Fortalezas.es: da arquitectura militar á arquitectura da información
Philips Wouwerman (1619-1668), “El asalto a Coevorden”
Onte presentouse aos medios o web La construcción de una Frontera, que consiste no seguinte:
(…) Tiene dos objetivos, por un lado, divulgar entre el gran público el proyecto “Paisajes Fortificados de Época Moderna”, por otro, convertirse en el gestor documental y la plataforma geográfica de la tesis Arquitectura y Paisaje. Fortificaciones de frontera en el sur de Galicia y norte de Portugal (Rebeca Blanco-Rotea 2015). La información que se gestiona en la web se refiere a las entidades físicas identificadas durante la investigación desarrollada en torno al paisaje fortificado de la frontera entre Galicia y Portugal, concretamente en el último tramo del río Miño.
O web, financiado polo CSIC, presenta unha inxente cantidade de información ao redor das trazas físicas (arqueolóxicas e monumentais) dunha guerra moi pouco coñecida da nosa Historia: a guerra hispanoportuguesa (1640-1668), que sucedeu especialmente durante o validato de Olivares. Unha guerra fratricida, na que as tropas mandadas reclutar polo Rei en Galicia foron enviadas á fronteira do Miño a matarse contra os veciños da raia. O resultado foi unha impresionante (e en gran medida descoñecida) campaña militar, moi dura, que provocou que os dous bandos chegasen a internarse e a establecer fortalezas en cadanseu lado estranxeiro do Miño. Hoxe podemos percibir moita desa arquitectura militar do XVII en Valença, A Guarda, Vilanova de Cerveira…todo ao longo do Miño, pero o inxente traballo documental e arqueolóxico de Rebeca Blanco-Rotea identifica as trazas bélicas máis alá dos monumentos, e están por todo o territorio: fortes e torres agachadas baixo a frouma, trincheiras, sistemas complexos de defensa…
Tiven o pracer de botar unha man neste proxecto en dous ámbitos: no deseño web e na arquitectura da información, conceptualizando e convertindo o inxente caudal de datos obtidos por Rebeca nun sistema de información que puidese medrar exponencialmente, con garantías, e en certo xeito estruturase todo o almacenamento e tratamento da información arqueolóxica. Así que ademáis do que vedes por fóra en fortalezas.es, o sistema ten unha importante arquitectura información que soporta o esquema de datos, os elementos de información xeográfica e o corpus documental subxacente, facilitando a ampliación do corpus en múltiples direccións. A empresa SIXTEMA desenvolveu posteriormente o prototipo xa a nivel código.
El sector lácteo gallego convoca una «gran tractorada» para el 17 de julio en Santiago
Gossip (Rumores que matan)
En el año 2000 todavía coleaba la moda del cine juvenil de suspense terror ultrasofisticado. Lejos quedaban las comedias inolvidables de John Hughes y similares. La década de los noventa había quedado marcada por Scream y esos adolescentes que jugaban a ser adultos y que protagonizaban historias de suspense y terror. Gossip (Rumores que matan en España) era una película que seguía la línea marcada por Crueles intenciones, otro clasicazo de la època. Recordemos esta maravillosa peli.
El asunto sucede en una universidad superpija en la que los alumnos estudian algo así como una mezcla entre comunicación y arte moderno. Los tres protas son Cathy, una chica lista y medio fea, Travis, un bohemio que cumple todos los clichés de los indies de los noventa, y Derrick, un guaperas forrado de pasta bastante cabrón. Los tres viven en un megaloft superguay ultramegacool genialmente decorado y equipado que yo creo que sirvió de inspiración a los que diseñaron la academia de Operación Triunfo. Si no me creéis echad un vistazo a la peli.
Hipsters de los 90
El caso es que los tres son superamigos y se creen los mas guays de la universidad. Les encanta salir de fiesta e inventarse historias rocambolescas para conseguir copas gratis y ligar. Como tienen que entregar un trabajo en clase para una asignatura que no se especifica muy bien, los jóvenes deciden que su proyecto será inventarse un rumor, difundirlo por la Universidad y comprobar como va creciendo y deformándose a medida que va rulando por ahí. Enseguida ponen sus garras sobre Naomi, una pánfila que es más pija y forrada de pasta que los tres juntos y que tiene fama de ser bastante estrecha.
¿Sabes Kate? Yo por lo menos tengo futuro en la televisón
En el transcurso de una fiesta en una discoteca enorme que tiene un dormitorio en el piso de arriba, Derrick va a acompañar a su rollo de turno para sujetarle el pelo mientras vomita y alli se encuentra por casualidad con que Naomi esta borracha y enrollándose con Beau, su novio. Pero la tia sabe controlar su estrechez a pesar de su estado de embriaguez, asi que no se baja las bragas y pide a Beau que pare.
Derrick ya tiene lo que quería, y con la ayuda de sus amigos expanden el rumor de que Naomi y Beau han echado un polvo salvaje en la discoteca. El proyecto va tomando forma, todos los estudiantes estan encantados de cotillear sobre el asunto y comienzan a añadir jugosos detalles a la historia, como prácticas sadomasoquistas o sexo en grupo. Travis, que es el más artista, crea un mural gigante en las paredes del loft donde va poniendo fotos gigantes de Naomi, creando un collage que representa los rumores que se hablan sobre ella.
Imagen que NO sale en la película
Pero el asunto se pone un poco feo, ya que el rumor toma una nueva dirección y se empieza a comentar que Beau violó a Naomi aprovechándose de que estaba borracha. Tanta fuerza cobra esta nueva teoría que Naomi denuncia a Beau por violación. Entonces es cuando Cathy se arrepiente de lo que ha hecho y trama un diabólico y enrevesadísimo plan maléfico para deshacer el entuerto. ¡Tendréis que ver la película para saber cómo se resuelve todo!
No es una película que vaya a pasar a la historia del cine, pero estéticamente es muy muy chula, salen unos jovencísimos James Mardsen y Joshua Jackson, y el mundo que se describe es tan enreversado y fuera de la lógica y del sentido común que pasaréis un buen rato viendo este despropósito. ¿No es ya hora de hacer un remake que refleje la era de Facebook y Twitter?
The post Gossip (Rumores que matan) appeared first on Teenage Thunder.
¿Se puede jugar a rol y follar?

Imagen vía
Hubo un tiempo —ese umbral que existe entre las llanuras de lo que una vez fuimos y los escarpados caminos rocosos de lo que íbamos a ser— en el que lo único que estaba claro era que nada estaba realmente claro. Os estoy hablando de la adolescencia, es época en la que alguien podía llegar a pensar que llevar unos pantalones de pana MUY gruesa podía ser algo "molón". Recuerdo ese momento, recuerdo como la mayoría de mis compañeros y compañeras de clase empezaban a cruzar —cogidos literalmente de la mano— el puente hacia la edad adulta, hacia esa normalidad existencial que tanto nos esforzamos en evitar durante los primeros años de nuestras largas y a la vez cortas vidas. Esos tipos empezaron a preocuparse por su forma de vestir, a aficionarse fervorosamente por distracciones pésimas y bastamente comerciales como los deportes, a plantearse seriamente esto de estudiar algo para encontrar un buen trabajo y cobrar bien y, sobre todo, no podían sacarse de la cabeza la idea de enrollarse con gente y follar. ¿Dónde estaban esos niños que se desplegaban sobriamente a lo largo de las dunas de la imaginación y el libre pensamiento —desancorado de cualquier vergüenza o prejuicio—? Estaban todos estos tipos y luego estábamos nosotros, los rezagados, los que nos negábamos a extirpar los últimos vestigios de fantasía e inocencia de nuestros cuerpos. Nosotros éramos los que nunca crecíamos —joder, me gustaría decir que solamente a nivel figurativo pero esto no es realmente cierto—, vivíamos rodeados de cómics Marvel (y DC, Vértigo, Dark Horse, EC, Image...) y, por supuesto, de juegos de ROL. Sí, los chicos del rol, nosotros éramos esos. A ojos de los demás éramos unos tipos que estaban perdiendo el tiempo durante la mejor época de sus vidas, cosa que era exactamente lo mismo que pensábamos de todos vosotros, viendo como perseguías a individuos del sexo opuesto sin ni tan siquiera saber por qué lo estabais haciendo. Nosotros éramos, a nuestros ojos, los tíos más guays del planeta Tierra.
El tópico está ahí, baila con nosotros desde hace años. También es cierto que últimamente las cosas están cambiando pero yo crecí en una época en la que muy poca gente compartía esta obsesión por las fantasías narrativas y el coleccionismo, de hecho se veía de forma extraña, era casi como una enfermedad. Actualmente todo esto del rol, los cómics y el fenómeno cultural de los fans es algo mucho más popular y aceptado. Joder, antes era impensable ver películas de superhéroes en el cine y mucho menos ver a personajes hablar sobre cómics (la primera vez fue en Mallrats y fue como encontrar la paz conmigo mismo, al fin y al cabo no estaba haciendo tan mal las cosas, era algo incluso NORMAL). Ahora hay muchas más tiendas de cómics y de juegos de rol, muchos más eventos anuales sobre el tema y, gracias a Dios, muchos más seguidores. Podemos decir que la colmena es tan grande que los problemas a los que nos enfrentábamos antaño —soledad, extrañeza, rechazo, elitismo no correspondido, asexualización— ya no existen. Pero volvamos al tópico al que me estaba refiriendo al inicio del párrafo (¡menudo párrafo!) y que acabo de tocar sutilmente. Me refiero a todo esto que se dice de la incompatibilidad entre el despertar sexual y los amantes de la fantasía. Si bien el tópico era cierto —ahora ya no, recordemos—, tiene varios matices.

Imagen vía
El sexo y el rol. (Esto es de lo que trata este presente texto pero antes tenía que hacer esta necesaria introducción de dos párrafos, para meteros un poco en "el asunto". Espero que me disculpéis, al fin y al cabo me estoy haciendo —de alguna forma— dueño de vuestro tiempo a medida que aprieto teclas y desarrollo ideas dentro de mi cerebro. Gracias. En serio. Sigamos.) El sexo y el rol: No era una incompatibilidad forzada, era una incompatibilidad DECIDIDA. No nos atraían todas esas tías —y tíos— que lo único que tenían que ofrecer de sí mismas era el desarrollo hormonal que estaba sufriendo su cuerpo, es decir, sus nuevas tetas, su nuevo culo y sus bellos rostros adolescentes puntualmente manchados por un entrañable acné. Creo que en ese momento —y lo creo firmemente sin temor a equivocarme y poniendo también este pensamiento dentro de las cabezas de mis remotos compañeros— no nos interesaba para nada el sexo, lo corpóreo. En todo caso nos atraían otro tipo de sensaciones, de sentimientos. Por aquel entonces —y creo que aún me sucede— no entendía la lógica que había detrás de todo esto de girarse a mirar culos y no era en absoluto consciente de cómo eran los cuerpos de mis compañeras de clase. Ni que me esforzase mucho, ahora no podría recordar cuál era la tipa de las tetas más grandes de la clase. No puedo recordarlo porque en su debido momento no me fijé. No percibía a esas muchachas como cuerpos sino como personas. Os juro que lo que nos importaba era lo que estaba dentro de sus cerebros. (Bueno, la cara era el único factor de atracción, lo más importante a nivel físico. Era eso en lo que pensábamos cuando llorábamos acurrucados en nuestras camas. Necesitábamos una referencia visual y esa referencia eran sus rostros). Nos la ponía dura que mostraran cierto interés por nuestras aficiones y actividades, que nos acompañaran a tiendas de cómics y de rol, que alguna vez vinieran a jugar con nosotros y que, sorprendentemente, un día decidieran comprarse una baraja de Magic: The Gathering y les tocara un jodido Time Walk (es broma, no conozco a nadie que le haya salido un jodido Time Walk en un sobre).
Viéndolo desde la sabiduría que me proporciona la edad (y de hecho confirmado por ellas mismas años después), todas estas chicas estaban flirteando con nosotros y nosotros no pillábamos una mierda. Nunca sucedió nada pese a la evidencia y lo único que hacíamos era sufrir por dentro y enamorarnos todos de las mismas chicas, en silencio. Esa era la belleza de todo. No es que el rol y toda esta mierda te imposibilitara follar o flirtear, era más bien ese sentimiento de no aceptar los cambios vitales que se estaban sucediendo en nuestras cabezas y cuerpos. Esta manía de no querer soltarle la mano a la infancia, a la inocencia y aceptar, de una vez por todas, la realidad: que las pollas se ponen duras y quieren escupir leche (perdonad por la grotesca imagen) y que no hay nada que importe más que esto. No es que el sexo nos rechazase, era una lucha mayor. Era la negación a cruzar el umbral que nos transportaría a la edad adulta, a esa idea de vida gris, trabajo gris, familia gris y muerte gris. Evidentemente esto era un prejuicio enorme que teníamos —un adulto puede no tener una vida de mierda, ¿verdad?— pero era algo que nos aterraba y haríamos lo que fuera —incluso no follar— para evitar este hado.

Imagen vía
Muchos pueden afirmar que no vivimos o que nos perdimos grandes momentos esenciales en nuestro desarrollo vital pero joder, mentalmente llegamos a conquistar poblados enteros y derrocar reyes e imperios en la Tierra Media; peleamos junto a semidioses contra hordas de seres cambiantes; una vez vimos a Cthulhu —desde la distancia— devorar las ciudades donde nacimos o despertamos a vampiros antediluvianos anticipando la llegada de la Gehena. Joder, esto suena como el discurso final de Roy Batty en Blade Runner, con la única diferencia de que todo lo que decíamos haber vivido solamente lo habíamos imaginado, pero eso sí, con extrema intensidad y cercanía. Con todo esto, ¿realmente creéis que nos moríamos por tocarle la entrepierna a Andrea o poder besar los pubescentes labios de Bárbara? (Ahí dejo la pregunta).
Con el tiempo todo se pervierte. Empezamos a acompañar las sesiones de Vampiro: La Mascarada con alcohol y este acompañamiento fue poco a poco exigiendo su debido lugar en la fiesta. Al final ya ni jugábamos a rol y simplemente bebíamos. Empezamos a hablar de tías, a intentar salir con ellas y beber jarras enormes de cerveza con ellas. El flirteo fue difícil —más que terminar con la vida de un demonio de tercer nivel— pero finalmente lo logramos. Todos y cada uno de nosotros —esos rezagados, los que no querían sucumbir a la carne ni a la edad adulta— cruzamos el portal y nos convertimos en lo que más odiábamos. Cambiamos el rol por el hardcore, las sesiones de wargames por los conciertos y las discotecas, hicimos grupos de música y nos emborrachábamos como si no hubiera un mañana. Ya nadie se acordaba de la fantasía ni de esos mundos que una vez habitaron dentro de nuestras cabezas. Ahora solamente existíamos, junto a todos los demás.
Identifica los errores de tu pensamiento y trabajarás mucho mejor
Decía George Bernard Shaw que los trabajos son conspiraciones para legos. Quizá exageraba, pero no andaba muy desencaminado. Todas las personas, desde las más expertas hasta las menos, incurrimos en toda clase de sesgos cognitivos mientras trabajamos, lo que deja en evidencia que en realidad no somos tan expertos. Son errores en el pensamiento que se producen por la propia forma en que nuestro cerebro procesa la información y hasta cierto punto son imposibles de erradicar.
Parece que ser conscientes de estos sesgos debilita sus efectos. Para arrinconarlos lo máximo posible, vamos a enumerar los que surgen con más frecuencia en el entorno laboral. Nunca podremos eliminarlos del todo, pero quizá no nos regodearemos en ellos con tanta fruición. Y le quitaremos un poco más la razón a George Bernard Shaw.
Sesgo endogrupal
Este sesgo nos inclina inconscientemente a estar de acuerdo con las personas que forman parte de nuestro grupo más cercano, como nuestro departamento, o nuestro círculo de amigos, o incluso los que votan al mismo partido político que nosotros o vitorean al mismo equipo de fútbol.
Esta tendencia es tan poderosa que uno de sus efectos secundarios más palmarios es que toda una nación se sienta orgullosa de los logros de un solo individuo, como un actor de cine cuando obtiene el Oscar. Aunque resulta muy difícil, debemos intentar escuchar todas las voces, y no solo las que forman parte de nuestro círculo más íntimo o afín, porque de lo contrario nos estaremos perdiendo muchas críticas constructivas.
Sesgo jerárquico
A menudo se considera que si alguien está jerárquicamente por encima del otro es que sabe más o posee más conocimientos. Pero esto no es así en todos los casos. Puede que haya ocasiones en las que un trabajador superior a otro en la jerarquía de la empresa cometa un error, o que un trabajador inferior en la jerarquía disponga de más conocimientos o destrezas en un tema en particular.
Apostar por las jerarquías flexibles no es una idea flower power ni debe confundirse con el mantra falaz. Todas las ideas son igualmente respetables. Basta con echar un vistazo a Wikipedia, donde las jerarquías no solo pueden ser impugnadas, sino que son temporales. Incluso el propio fundador de Wikipedia puede dejar de estar en la cúspide si existe un número suficiente de editores que lo consideran necesario.
Por ejemplo, en el entorno hospitalario, muchas infecciones no se controlaban antaño porque los cirujanos no se lavaban suficientemente las manos y empleaban su autoridad para silenciar cualquier voz de protesta. Cuando se autorizó a las enfermeras a detener una operación si comprobaban que el cirujano no se había lavado correctamente las manos, la tasa de mortalidad por infección en quirófano se redujo drásticamente.
Otro ejemplo de la ineficacia de la jerarquía inflexible lo aporta Robert Trivers en su libro La insensatez de los necios en el ámbito de la navegación aérea:
Hay descripciones del piloto en las que se dice que tenía exceso de confianza en sí mismo y no prestaba adecuada atención a los detalles de seguridad. El presunto rédito de semejante actitud en la vida cotidiana es la apariencia de mayor confianza en sí mismo y el éxito que a veces se logra de ese modo, sobre todo en las interacciones con otras personas. Interesa destacar que la disposición del piloto y el copiloto en el vuelo 90 (copiloto al mando) es en realidad la más segura. Si bien, en promedio, el piloto está al mando la mitad del tiempo aproximadamente, más del 80% de los accidentes ocurren precisamente con el piloto al mando (estadísticas de los Estados Unidos entre 1978 y 1990). Asimismo, hay muchos más accidentes cuando el piloto y el copiloto vuelan por primera vez juntos (45% de los accidentes). (…) La idea es que es menos probable que el copiloto cuestione los errores del piloto que a la inversa, especialmente cuando no hay confianza entre los dos.
La organización de jerarquías flexibles tampoco implica que todas las voces tengan la misma autoridad o que deba escucharse cualquier tipo de voz, sino estaríamos incurriendo en otro tipo de sesgo, el llamado efecto Dunning-Kruger, es decir, la incapacidad de un sujeto a reconocer su propia ineptitud.
Efecto bandwagon
También conocido como el efecto de arrastre, efecto de la moda, o efecto de subirse al carro. Este sesgo es el responsable del éxito del Argumentum ad populum y consiste en que de forma inconsciente tendemos a estar de acuerdo con la masa, con las opiniones mayoritarias, aunque la evidencia nos informe de lo contrario. Las discrepancias siempre son molestas, así que preferimos adoptar el sentir mayoritario.
Solomon Asch puso en evidencia este sego en un célebre experimento consistente en mostrar tres líneas de distinta longitud a un grupo de voluntarios. En realidad, la mayoría de las personas trabajaban para Asch y debían afirmar que las líneas tenían la misma longitud. Frente a esta presión grupal, los voluntarios auténticos manifestaron que así era en un 70% de los casos, aunque era evidente que las líneas eran diferentes
Una buena forma de contrarrestar este sesgo consiste en propiciar la discrepancia. Por ejemplo, las lluvias de ideas más fértiles son las que permiten las ideas más locas, más estúpidas, más extrañas, sin dejar que se produzcan críticas o burlas sobre ellas. Las reuniones laborales también deben ser foros en los que se permita ofrecer un punto de vista divergente sin que ello sea penalizado de ningún modo, por ejemplo, invitando a una ronda exclusiva de ideas contrarias o críticas.
Sesgo sexista
A pesar de que hemos avanzado mucho en el terreno de la igualdad por razón de género, los sesgos sexistas son difícil de erradicar, hasta el punto de que operan con un nivel de sutileza que los tornan casi invisibles al escrutinio. Así, muchas mujeres son consideradas más incompetentes para determinadas tareas, e incluso las propias mujeres se boicotean a sí mismas porque creen que son más incompetentes.
Por ejemplo, una simple prueba de matemáticas deja en evidencia hasta qué punto el sesgo influye en la puntuación de las mujeres, según un estudio de Mara Cadinu, de la Universidad de Padua, que entregó a hombres y mujeres un test de matemáticas similar al examen de graduación. A un grupo se le dijo que había una clara diferencia en competencias matemáticas según el género. Antes de llevar a cabo el test, se les entregó una hoja en blanco para que escribieran todo lo que se les pasara por la cabeza. Tal y como escribe Cordelia Fine en su libro Cuestión de sexos:
Las mujeres del grupo de amenaza de estereotipo escribieron más del doble de pensamientos negativos acerca del ejercicio de matemáticas (por ejemplo, frases como «este ejercicio es demasiado difícil para mí»). A medida que esa negatividad se intensifica, incrementa su interferencia en el rendimiento. Aunque en la primera mitad del test ambos grupos obtuvieron una puntuación media del 70%, en la segunda parte del ejercicio el rendimiento del grupo de control mejoró (hasta un 81%), mientras que el del grupo de amenaza de estereotipo descendió hasta un 56%.
Sesgo modal
Cuando empezamos a pensar que los demás no tienen ni idea de lo que dicen y que nosotros cometemos menos errores o somos más hábiles en general, entonces es probable que estemos siendo víctimas del sesgo modal. Un sketch de los Monty Python lo ridiculizaba así: «¡Todos estamos por encima de la media!». Esta tendencia tiene lugar con más frecuencia en las actividades que se consideran relativamente fáciles (como la conducción) y no relativamente complejas (como hacer malabarismos con diversos objetos a la vez).
Este sesgo se minimiza agudizando la empatía. Y la empatía se incrementa cuando ampliamos nuestros círculos de amistad. No hay forma más eficaz de ponernos en la piel de los demás que relacionarnos a menudo con esas personas, escuchar sus problemas, tratar de comprender sus puntos de vista, compartir objetivos y tareas.
Sesgo de la tiranía de la actualidad
A todos nos cuesta imaginar el futuro, sobre todo en lo que respecta a cómo nos sentiremos con las cosas que obtendremos. Todos soñamos con vivir en una playa del Caribe, pero nadie advierte que a los pocos meses probablemente estaríamos hartos de estar allí. Tampoco sabemos cómo nos sentará a largo plazo un mayor sueldo o la compra de un coche nuevo. Y, por extensión, se nos da muy mal demorar recompensas y obtener beneficios a largo plazo. Por eso las empresas no suelen apostar por proyectos que no resultan claramente rentables a corto o medio plazo.
Una forma de combatir este sesgo podría pasar por fijarnos en casos de éxito en la demora de beneficios, como el ejemplo de Google, que ha adquirido plataformas como YouTube a pesar de que aún no ha logrado que sean rentables. Jeff Jarvis ha escrito un documentado libro acerca de esta forma de proyectar una empresa titulado Y Google, ¿cómo lo haría?
Sesgo de negatividad
Tendemos a prestar más atención a las malas noticias antes que a las buenas, incluso otorgamos más credibilidad a las noticias agoreras que a las optimistas. Gracias a esta manera de interpretar el mundo hemos sobrevivido en épocas pretéritas: al más mínimo indicio de peligro, huíamos, salvándonos de las garras de depredadores. Pero actualmente esta percepción está mal calibrada porque vivimos en entornos mucho más seguros.
Por ejemplo, cualquier cambio en una empresa genera incertidumbre, y la incertidumbre siempre será interpretada negativamente por el sesgo de negatividad. Por ello, una forma eficaz de minimizarlo consiste en ofrecer mucha información acerca del cambio y de los resultados que proporcionará, porque de este modo se reducirá la incertidumbre.
Sesgo del status quo
El miedo a la incertidumbre también propicia este sesgo, que es la tendencia a rechazar lo nuevo y los cambios en general sobre lo ya establecido, lo que propicia entornos laborales fosilizados.
En definitiva, todo nuestro pensamiento está cruzado de inextricables telarañas de sesgos que emborronan nuestro pensamiento, lo tornan menos lúcido y fluido. Detectar algunos de estas tendencias naturales al error no nos convertirá en máquinas de pensamiento perfecto, pero al menos podemos minimizar sus daños colaterales. Siendo conscientes, sobre todo, de que somos máquinas falibles, y que los que saben no saben tanto como saben. Ah, y no procrastines.
Imágenes | Pixabay
Este post Identifica los errores de tu pensamiento y trabajarás mucho mejor, escrito por Sergio Parra, se publicó originalmente en Yorokobu.







