Sabine Wren giving a blowjob originally appeared on MyConfinedSpace NSFW on August 2, 2015.
Shared posts
Nace el primer niño español llamado oficialmente “Goku”
Un padre confirma que ha llamado "Goku" de forma oficial a su recién nacido
Lee la entrada completa en: Nace el primer niño español llamado oficialmente “Goku”
Así se filma un bukkake

Torbe, el productor español que me invitó a presenciar la filmación de un bukkake, grita "¡Acción!". Rocían a Bianca, la víctima, con aceite de bebé y todos empiezan a meterle mano, por detrás y por delante, le tocan las tetas, Bianca se anima y va cambiando de miembro, con las dos manos masturba a algunos mientras tiene la boca ocupada con otros al mismo tiempo.
Este 2015 se cumplen diez años desde que Ignacio Allende Fernández, mejor conocido como Torbe, iniciara los famosos bukkakes a través de su página porno putalocura.com. En este género pornográfico, inventado por los japoneses, una cantidad indeterminada de hombres se alternan para expulsar su semen sobre el rostro de un hombre o una mujer, y si aún queda esperma, lo posan en una copa para que luego sea bebido por la "víctima", como se le conoce a la persona a la que le vacían el semen. Todo viene desde el Japón imperial del siglo VII a.C. donde se castigaba a las mujeres infieles con esta práctica humillante que limpiaba la hombría del afectado.
En Japón hay una censura férrea hacia cierto tipo de porno: no se permite mostrar penetraciones vaginales o anales reales, sino que estas imágenes aparecen pixeladas o bien sólo pueden verse en animaciones. Por lo tanto se inventaron formas, como el bukakke, donde lo pueden mostrar todo.
Desde que creó el portal Putalocura, Torbe asegura que los bukkakes son lo que más se descarga de su página. Hasta el día de hoy ha hecho 131, y han participado innumerables hombres y 70 chicas.

En España, Torbe es conocido como "El rey del porno freak" y aunque tiene unos cuarenta y tantos años de edad, su apariencia es más de un niño juguetón. Es un antitodo. Lo políticamente correcto le saca de quicio. Lo conocí hace tiempo. Me recibió en su casa, que bautizó como "Villacerda" porque, sin duda, ahí pasa de todo. En la sala del primer piso, en un ambiente total de oficina, cuatro chicos controlaban delante de sendos ordenadores todo el mercado que generaba su imperio porno español.
En aquel momento, los interesados pagaban veinte euros por participar, hoy es gratis. A cada uno de los implicados se le pide un examen de enfermedades venéreas y de VIH, una fotocopia de su documento nacional de identidad y el número de teléfono. La cosa, al menos en ese aspecto, es "limpia". Torbe me dice: "Mira, los bukkakes de Putalocura son todo ventajas: venir a que te la chupen es completamente gratis, pero es muy importante no pajearte en unos días para echar una buena leche y que la protagonista disfrute. Son actrices porno al alcance de los mortales, ¿qué más puedes pedir?"
Me presenta a Bianca, una rubia que había grabado con él un capítulo para uno de sus especiales llamado "pilladas", donde supuestamente conoce a las chicas en la calle y las invita a tener sexo a cambio de unos euros.
Para Bianca, ese día iba a ser su segundo bukkake. Su apodo es La Jevi, debido a su gusto por el heavy metal. Sus bandas favoritas son Obús y Barón Rojo. Me dijo que era de Tenerife y estaba ahí porque "quería ganar dinero". También porque le "encanta chupar pollas, porque puedo hacerlo", y ser follada por varios al mismo tiempo también le gustaba, "porque también podía hacerlo" me dijo con mucha seguridad.

Antes de empezar estuve con ella un rato a solas en una habitación de la enorme casa. Mientras se maquillaba, bebía tinto de verano de una botella de plástico "para pillar un pedo rápido y disfrutar los sabores del semen de todos". Le hice unas cuantas fotos y Torbe avisó de que la sala ya estaba lista para recibir a los participantes y a la víctima.
En una sala de la parte de arriba de la casa había nueve hombres con máscaras de monstruos y de carnaval y solo tres de ellos tenían la cara descubierta. Torbe me dice: "Los enmascarados quieren ser anónimos totales, porque son casados o tienen novias, aunque si ellas son listas a lo mejor los reconocen por la polla o las manos".
Ponen una pequeña toalla sobre el suelo de parquet y Torbe le pide a Bianca que se arrodille sobre ella. Da las indicaciones de cómo deben correrse en su boca, "Para que no se pierda en cámara nada del latigazo del orgasmo, por favor apuntad bien, ¿vale?", les dice como el buen maestro. La visión de los enmascarados asintiendo resulta algo tétrica.

Torbe filma todo con una pequeña cámara. No pasa mucho tiempo antes de que se corra el primero, y al rato todos en cadena empiezan a correrse en la boca de la lasciva Bianca, que ríe y parece disfrutar de toda esa mezcla de proteínas en su cara.
Todo ha durado unos 15 minutos.
Los hombres han cumplido su fantasía, han emulado esos juegos juveniles de pajilleros y se retiran silenciosos, quizá pensando que los orgasmos que les esperan serán en la soledad de sus habitaciones.
Bianca se ducha y casi inmediatamente Torbe le pregunta si quiere hacer una escena porno con uno de los participantes enmascarados que todavía tiene energía y quiere cumplir otra fantasía. Ella acepta encantada porque serán unos cuantos euros más que ganará. Puedo acceder a la toma y es lo clásico: sexo oral, penetración y corrida. Después de la sordidez del bukkake, eso parece un juego de niños.
Don't worry, you probably won't be secretly murdered if you watch this.
Que Ferrol mole puede tener premio
FERROL360 | Sábado 1 agosto 2015 | 20:08
No, no se trata de imponer criterios ferrolanísticos, sino de fotografiarse delante de los monigotes de Armando que ya han logrado convertirse en un símbolo más de Ferrol, denunciando el estado de deterioro de muchos rincones de la ciudad y, a la vez, recordándonos que la ciudad naval, a veces, puede molar mucho.
La Asociación de Hostelería Arteriola -que conforman el Manchita Cosa, Cazadores, El Clavel, Tasca da Vella, el Maltés y Guarisnais-, ha puesto en marcha una yincana muy ferrolana, uniendo un paseo fotográfico por la ciudad con la visita a sus locales, cuyos ganadores podrán disfrutar de una noche en una casa ecorural de la comarca y además llevarse merchandising del famoso monigote.
Participar es muy sencillo. Basta con formar un grupo de un máximo de cinco personas y recoger una hoja de inscripción en cualquiera de los locales participantes. Cuando tengamos nuestra hoja de ruta, marcaremos en ella la localización de los Ferrol Mola en el plano y pasaremos por cada uno de ellos a hacernos un selfie.
De paso, debemos ir cuñando el documento en cada uno de los establecimientos, mientras disfrutamos de nuestra consumición y, cuando consideremos que hemos cazado a todos los monigotes, entregaremos nuestra hoja a la organización y colgaremos las fotos en el Facebook de Arteriola o en el de los bares asociados.
El plazo concluye este domingo 2 de agosto y a partir del martes día 4, la organización contactará con los grupos premiados. El primer clasificado disfrutará de una noche de turismo rural en la comarca, mientras los siguientes se llevarán chapas, pegatinas y camisetas de Ferrol Mola.
Como dicen desde la organización: «¡Disfrutade do paseo por Ferrol! Porque…¡Ferrol Mola!». Pues eso. Suerte y ¡al monigote!
#1894 // The Death of Superman Lives: What Happened? (Jon Schnepp - 2015)

Documental que recoge el proceso de producción de “Superman Lives”, la película de Superman que iba a dirigir Tim Burton tras el éxito de su díptico de Batman, y que iba a protagonizar Nicolas Cage. El film fue cancelado antes de comenzar a rodarse, y en el film se explican las razones.
——————–
Ronda Rousey Had A Badass Response To Her Body Shamers
“I’m not a do nothing bitch.”
UFC Women's Bantamweight Champion had a kick ass response to critics who feel the need to comment on her body.

Anthony Kwan / Getty Images
In a recent vlog series UFC 190 Embedded, Rousey defended her physique against those who say she's too "muscly", "masculine," and "huge."

Harry How / Getty Images
Listen, just because my body was developed for a purpose other than fucking millionaires doesn't mean it's masculine.
I think it's femininely badass because there's not a single muscle on my body that isn't for a purpose, because I'm not a do nothing bitch.
It's not very eloquently said, but it's to the point and maybe that's just what I am.
DAMN!

Associated Press
Here’s What You Should Do For A First Date Based On Your Myers-Briggs Personality Type
ISFP – Go to a flea market or bazaar.

You’re all about discovering the new and unusual – and markets are the perfect place to do just that. You can hunt for undiscovered treasures with your date – you’ll learn quickly whether you love or hate their taste and you can share your own unique flare with them. Plus the strange objects you inevitably come across make for great conversation starters.
ESTP – Go Geocaching.

You have an adventurous spirit and it’s important to you that any potential partner can keep up. Geocaching offers a fun challenge that plays up your outdoorsy nature and gives your natural strengths the chance to shine through. It’s a fun challenge that will set you apart from all the people they’ve been ‘grabbing a coffee’ with.
ENFP – Go To An Improv Comedy Show.

Having fun with your date is important to you – and nothing’s more attractive than someone with a sharp mind. Visiting an improv comedy show will lighten both of you up and get you laughing – you’ll be able to see whether your senses of humor line up and who knows – maybe they’ll need a volunteer to go up on stage! You can impress your date with your own quick wit or better yet, give them a chance to showcase theirs.
INFJ – Visit A Used Bookstore Together.

You’re looking for an intellectual partner and as far as you’re concerned, there’s no better judge of character than what someone likes to read. You can peruse the shelves together and swap literary suggestions – you’ll walk away with a new appreciation of your date and a list of new things to read. It’s simply win-win.
ESFP – Go To A Karaoke Bar.

They call you ‘The Performer’ for a reason – you aren’t shy about getting up on stage and showing the audience what you’ve got! Karaoke gives you the chance to get silly with your date and lets both of you show off a little. If they’re too inhibited to try it, chances are they aren’t the partner for you – you need someone who knows how to have fun and who can keep up with your free-spirited nature.
ISFJ – Go Wine Tasting Together.

Quality is more important than quantity to you – this applies to both drinking and dating. Going wine tasting together gives you an opportunity to bond over a new experience – and it’s classy as hell. You can scope out your date’s etiquette and impress them with your pre-existing knowledge. Plus the drinks will help you both loosen up.
INTP – Go Star Gazing Together.

If there’s anything you hate, it’s small talk. You’re most confident when you’re discussing a topic you’re highly knowledgeable about and with a little bit of research, the galaxy above us can be exactly that. Take your date out for a laid-back date where you check out the stars and ‘wow’ them with the science behind the sights. If the season is right, catch a meteor shower while you’re at it!
ESFJ – Visit A Local Farmer’s Market And Cook A Meal Together.

You’re deeply connected to your community and the ideal date for you starts at home – by checking out what’s happening locally and welcoming your date into your world. You can chat in a natural setting as you prepare food together and then try it out – your culinary skills and your people skills will shine through with ease as you create and experiment together.
ISTJ – Visit A Museum Together.

You’re an information sponge and once you learn something new you never forget it. Take your date to a local museum and impress them with your intricate knowledge of all that lies inside. They’ll be impressed by your diligence and the artifacts will provide plenty of go-to conversation pieces.
ENTJ – Take A Class Together.

You’re all about progressing and learning new skills – and you want a partner who shares those values. Try a cooking class, an improv class or even a language class – you can bond with your date over your developing skill and learn something new while you’re at it! Best case scenario you find love – worst case scenario you’ve picked up one more skill that puts you ahead of the game. You can’t lose!
ISTP – Try A New Sport Together.

Take your date kayaking, mountain biking or rock climbing to bring out their athletic side – you love new physical pursuits and you want a partner who feels the same way. There’s nothing sexier to you than an adventurous date and what better a way to gage someone’s spirit of adventure than by trying a new physical challenge together?
ESTJ – Attend Trivia Night At A Local Bar.

You’re a natural when it comes to remembering facts – which is why Trivia night is your time to shine. You get to have fun with your date in a way that engages your competitive spirit and allows you to show off a little. The two of you can bond over your desire to win – and celebrate once you inevitably do.
INFP – Attend A Poetry Open Mic Night.

Your creativity is your most attractive trait – and what better a way to highlight that than at an event specifically geared toward artistic expression? You and your date can discuss your favorite readings, brainstorm new ideas and maybe even present your own work if one (or both) of you is feeling bold. It’s a great way to get to know each other beyond the surface level – which is extremely important for INFPs.
ENFJ – Volunteer Together.

Your friendly, giving nature defines who you are – and what better a way to connect with a date than by giving back to the community that you care about together? You’ll quickly see if your date shares your philanthropic nature and if they do, they’ll only become that much more attractive in your eyes.
INTJ – Attend A Lecture Or TED Talk Together.

If this sounds boring to your date, they’re probably not the date for you. You’re all about learning new perspectives, which is why intellectual environments inspire you. You can fuel your minds and then discuss the topic after the fact. You’ll learn more than the usual niceties about one another and even if the date goes badly, you’ll have learned something from the evening – which means it wasn’t a waste at all.
ENTP – Visit An Escape Room.

You’re all about solving puzzles and your date shouldn’t be the only thing you’re picking apart for clues. By visiting a local escape room, you can showcase your ability to think under pressure and solve the seemingly unsolvable. You’ll be energized by the challenge and can bond with your date over solving it. After all, there’s nothing more attractive to you than a partner who can keep up with your fast-paced mind. 
Read John Hughes's original story that sparked the Vacation movies!
The classic Vacation movie series began as a 1979 short story about the Griswold family's disastrous trip to Disneyland that John Hughes published in National Lampoon magazine. At the time, Hughes was a copywriter at ad agency Leo Burnett Worldwide in Chicago. Read the rest
Vem desfrutar do fantástico terraço do Pichel
Farta de praias ateigadas, cremes solares peganhentas e molestas areias? Vem desfrutar das tardes de verao ao maravilhoso terraço do Pichel!
Bebidas fresquinhas, preços anticrise, boa companhia, recanto chill out,… Contamos com umha grelha para organizar as tuas comelhadas e dous cenadores e toldos tipo vela XXl para proteger-te do molesto sol de agosto. Nom o duvides! Nom conheces o atardecer de Compostela se nom o viche desde o terraço do Pichel. Va-lo perder??

Lo que TVE nunca enseñó de ‘Los Mundos de Yupi’ (VÍDEO)
Este viernes, TVE ha clausurado para siempre los míticos Estudios Buñuel. La cadena pública pierde su plató más grande y la ciudad de Madrid un complejo audiovisual como los que ya no se construyen. Y es que la televisión siempre se ha considerado un invento menor: sus platós no están al mismo nivel de preservación que una estación de trenes o una iglesia. En este caso, son simplemente unos ambiciosos estudios cinematográficos de principios del siglo XX, que en plena resaca de la movida madrileña de los ochenta y tras años abandonados, Pilar Miró reconvirtió en una sede crucial para la producción de Televisión Española.
El primer programa que se rodó en Buñuel fue un espacio infantil, Los Mundos de Yupi. TVE decidía crear su propio Espinete al margen de la franquicia de Barrio Sésamo. Así, llegaban Yupi y Astraco (que para algunos inspiró al personaje de Buzz Lightyear de Pixar), unos particulares extraterrestres que aterrizaban en la Tierra para intentar arreglar su estropeada nave espacial. Una Tierra de cartón-piedra instalada en el interior de estos Estudios Buñuel.
Los Mundos de Yupi fue un éxito. Aunque el programa sufrió siempre el síndrome de ir a rebufo de Espinete. Las dos producciones se parecían demasiado e incluso el actor que encarnaba a Astraco era el mismo de Don Pimpón (Alfonso Vallejo). Sin embargo, a pesar de las odiosas comparaciones, Yupi supuso un paso adelante en la producción propia de espacios infantiles, que se cuidaban al detalle.
De hecho, pocos saben que el pueblo en el que aterrizaban estos extraterrestres se había creado en una minuciosa maqueta, que reproducía hasta mínimos detalles que ni se veían en cámara:
Era una televisión artesanal que no escatimaba en talento, aunque el pueblo sólo se avistara en unos segundos en la cabecera del programa. Este es el resultado en emisión de la maqueta:
No había grandes alardes de efectos digitales. Sólo la magia de la tele, sin realidades virtuales paralelas: Los Mundos de Yupi era un pueblo fabricado en maqueta con una réplica de su propia plaza en tamaño real en los Estudios Buñuel, donde los protagonistas vivían sus aventuras y realizaban inolvidables actuaciones musicales con coreografías que marcaron a los últimos representantes de la generación EGB.
Y ADEMÁS…
> Estudios Buñuel: repasamos su historia
> ‘Barrio Sésamo’, ‘Dabadabadá’, ‘El Kiosco’… los programas infantiles de los ochenta a análisis
> 30 años del estreno de ‘La Bola de Cristal’, el programa que rompió esquemas
> La preocupante desaparición de los programas infantiles
I’m Not Mysterious; I Just Have IBS
All my life, others have deemed me a mysterious, sultry, woman who comes and goes as she pleases. Little do they know, I’m usually rushing to the bathroom to unleash an uncontrollable deluge of crap due to my irritable bowel syndrome (IBS). Nobody wants to hear about poop, which is why I don’t explain myself when I sneak away to the porcelain throne. I’m not hiding anything, except the fact that I shit about a dozen times a day and have literally no control over when it happens. I can’t help that people are attracted to that!
I’m not fleeting; I’m shitting!
In high school, I was NEVER one of those girls who brought a pack of gal pals to go to the bathroom. I thought I was a loser going all by myself to shit my brains out for the fourth time that period. Little did I know that to the rest of the school, I was HANNAH FREAKIN’ MONTANA. When I’d venture to the depths of public bathrooms all by myself, I was unwittingly enchanting them with my “confidence,” “self-assurance,” and my “mysterious inner life.” When I’d have to take a shit during lunch period, I’d get up from my lunch table, and the entire cafeteria would go silent. I’d feel what I’d later learn were looks of admiration and jealousy as I silently released hot farts with each step I took.
High school was a nightmare. Everyone thought I was cool, but I wasn’t! I was shitting!
People seem to love that they think I’m not on any social media, which they view as the true mark of a free spirit who comes and goes as she pleases. Wrong again! I’m actually on nearly every social media platform (follow me @IBSbitch!) but I don’t use my real name or have a profile picture because I spend too much time shitting to figure out how to upload one. People from 12 different countries follow me for my thoughts on loose, spontaneous bowel movements. I’m actually writing a book. This doesn’t make me mysterious; it makes me embarrassed!
You may think IBS would make it hard to be in a relationship, but men LOVE ME! I always leave immediately after I orgasm without any explanation at all, which guys love. Forget about their blue balls; the urgency with which I get the fuck out of there (to find the farthest bathroom to mudslide in) is more than enough to leave them wanting more! My low-maintenance reputation makes guys fall in love with me. I’ve gotten proposed to twice, but all I want is a cure for IBS!
My boss keeps giving me a raise because she thinks my cold sweats, flushed face, and groans of pain are from working super hard on the projects she assigns me. Joke’s on her! I’m just trying to shoot a doody, girl! Also, I intimidate the hell out of my coworkers with my “assertive entrances” into rooms—but really it’s just the sweet release of Mount Vesuvius erupting out of my ass! I can’t help the confidence that comes from no one thinking you could create that kind of smell!
I’m not a strong, confident woman who has it all; I’m a strong, confident woman who has IBS!
I have no power over my mysterious persona. “Who is that girl?” they’ll say. How can they think I’m so suave with toilet paper constantly stuck to my foot? I stay humble by reciting my daily mantra: “Everyone poops.” Some just do more than others, but this girl does it a lot. Or maybe it’s just that je ne sais quoi?
Oh no, I’m shitting! Gotta go!
Everything You Need to Know About the Amnesty Sex Work Argument, Broken Down
The King George brothel in Berlin
You might have noticed a shit-storm of controversy around sex work in your newsfeed this week: Amnesty International was accused of siding with pimps, there were lots of open letters, and there were even more opinions. Lena Dunham got involved.
The beef is based on Amnesty's proposal that sex work should be fully decriminalized, as the charity believes this will make things safer for sex workers. Some people disagree; most conspicuously some of Hollywood's leading ladies, including Anne Hathaway, Carey Mulligan, Kate Winslet, and the aforementioned Lena Dunham. According to those in opposition, Amnesty has climbed into bed with a bunch of pimps, while the organization's supporters argue that decriminalization is the way forward for sex workers.
Managed to miss the whole thing? Here's a breakdown of what happened.
What Did Amnesty Actually Propose?
On July 7, Amnesty issued a draft policy proposal, suggesting that the criminalization of sex work harms those most in need of protection, i.e. sex workers themselves. The proposal follows a two-year consultation and is backed up by numerous studies from organizations like the Human Rights Council, United Nation Convention Against Transnational Organized Crime, the Commission on Human Rights, and UNAIDS. On a global scale, Amnesty argues that decriminalization offers sex workers better legal protections and makes them less vulnerable to exploitation from third parties.
Then Came the Letters...
On July 22, an open letter was released by The Coalition Against Trafficking in Women (CATW), calling on Amnesty to reconsider its proposal. "If you decriminalize the people who profit from the exploitation of others, you just give them more license to do so," Taina Bien Aime, executive director of CATW, told me.
Religious organizations are well represented on the signatories list, alongside anti-trafficking organizations, feminist groups, and aforementioned celebrities. There are a handful of academic references, but op-eds on the Huffington Post are also used to back up claims.
Then, in response to CATW's letter came two more open letters voicing support for Amnesty: one by the Global Network of Sex Work Projects (NSWP), the other by the International Committee on the Rights of Sex Workers (ICRSE). Both are signed by sex worker-led organizations from all over the world.
People Suggested That Prostitution Is a Form of Torture
The CATW letter suggests that sex work is violence against women and links to a list of BDSM services in a German brothel. "Amnesty fails to understand that prostitution is tantamount to torture," claims Prostitution Research, the organization founded by sex work abolitionist and researcher Melissa Farley, who signed the letter.
"You get a situation where the person in power can purchase the right to exercise their sexual fantasies," says Aime. "It could be anything: urinating on the person, raping the person, dehumanizing them. Our view is that prostitution is inherently discriminatory; a cause and consequence of gender-based violence."
Luca Stevenson, a UK-based sex worker and coordinator of the International Committee on the Rights of Sex Workers (ICRSE), isn't impressed.
"Amnesty is doing groundwork with actual victims of torture and many sex workers in criminalized environments are being violently abused all over the world," he told me. "To point at BDSM services in a German dungeon and conflate this with actual torture is completely wrong."
Related: Watch our documentary 'Sex Workers in Saarland'
Amnesty Was Accused of Protecting Pimps
The CATW letter claims Amnesty is siding with "buyers of sex, pimps and other exploiters" and a #NoAmnestyForPimps hashtag was created. The charity says its position is being misrepresented.
"Most laws that criminalize sex workers are operational laws; laws on prostituting, living off the proceeds or the promotion of sex work," Catherine Murphy, advisor for the Amnesty International Law and Policy Team, told me. "We can't just look at one law that's related specifically to the direct selling of sex. This isn't about the rights of pimps, or so-called pimps, or rights of buyers; it's about the rights of sex workers and how their lives are being affected by a range of laws that states around the world use to police and punish sex work."
Stevenson says that criminalizing any aspect of the job simply makes violence more invisible. "If sex workers could report to civil courts and to the police, exploitative third-parties, and abusive clients would have less power," he says.
But Amnesty Says It Isn't Calling for One Big Pimp Party
Amnesty isn't proposing a free-for-all when it comes to sex work. Even under full decriminalization, governments would play a role in regulating the industry and Amnesty suggests states should "ensure that sex workers are entitled to equal protection under the law and are not excluded from the application of labor, health, and safety and other laws."
Those Big German Brothels Were Cited
The celeb letter to Amnesty uses Germany as an example of policy gone wrong. However, Germany has legalized sex work, bringing it under state control, rather than decriminalizing, which leaves sex workers free to organize as they want, within the parameters of the law.
Numerous sex worker-led organizations, as well as UNAIDS, WHO, and The Lancet, are calling for a replication of the New Zealand model. According to the New Zealand government, since decriminalization in 2003, sex workers are more able to turn down clients and report abuse.
There Are Fears That Decriminalization Would Increase Trafficking
CATW are concerned that decriminalization will lead to more cases of human trafficking, although evidence from New Zealand does not suggest this is the case. Conversely, in Norway, where the buying of sex has been criminalized, human trafficking cases reached a record high last year.
Amnesty points out that the proposal should not be considered in isolation from its existing human rights policies, including those on trafficking.
Amnesty Was Accused of Promoting "Gender Apartheid"
According to the CATW letter: "Should Amnesty vote to support the decriminalization of pimping, brothel owning, and sex buying, it will in effect support a system of gender apartheid."
UK sex worker Molly Smith called the comparison "disgraceful" and told me: "It's noticeable that the signatories of the anti-Amnesty letter are predominately white: they have no business comparing anything to apartheid, let alone policies that are used to target and deport migrant women, especially black migrant women."
Not All Sex Workers Want Celebrities' Support
"I think for lots of non-sex working women, there's this real symbolic investment in the idea of 'the prostitute,' who is considered a metaphor for the oppression of 'all women,'" Molly says. "When sex workers start to talk back, we disrupt this easy fantasy whereby we can be used to ventriloquize the concerns of non-sex working women."
And Some Want Decriminalization
Lucy, a London sex worker in her early twenties, told me: "Decriminalization would mean when I'm on my way to see a client, I'd know that if something went wrong, I could go to the police. It would mean I could work with friends in a house together for safety. It would mean that friends of mine who work in saunas or parlors would be entitled to decent hours, sick pay, and other basic labor rights that other workers take for granted."
In the End Everyone Still Disagrees
"We understand people will be critical of us," Murphy told me. "But we know that human rights abuses against sex workers are occurring, and that there's evidence to suggest criminalization is linked to these abuses. As a human rights organization we have a responsibility to look at that."
"We welcome common ground but this can't be found on decriminalizing pimps and brothel owners," says Aime. "I hope Amnesty will see the light."
Follow Frankie Mullin on Twitter.
12 Kitchen Gadgets That Are As Unnecessary as They Are Awesome

I'm willing to bet that no one ever started to cook dinner only to think, 'I don't have any way to turn my food into mock-caviar though, so I guess I shouldn't even bother.' But whether or not you have need of the Imperial Spherificator, it hardly changes the fact that the product is pretty darn cool and desirable. Similarly, it's pretty easy to carve a watermelon and use it as a punch bowl, but somehow, tapping it like a keg just seems infinately cooler -hence the creation of this tapping kit.

The bottom line is that just because you don't need some kind of kitchen doodad doesn't mean you won't desperately want it. And over on Homes and Hues, we rounded up some of the most clever, cool and unnecessary kitchen tools out there: 12 Cool Kitchen Tools We Desperately Want But Absolutely Don't Need
A ritmo de Jess
VA – Music City Vocal Groups: Rock ‘N’ Roll It, Mambo, Stroll It (2014)
The second volume of forgotten 45s and unreleased material from the vaults of the Berkeley-based Music City Records focuses on a different sound than its predecessor. Where the first volume, Greasy Love Songs of Teenage Romance, Regret, Hope & Despair concentrated on dreamy doo wop, this is a jumping R&B and rock & roll from the late ’50s, frequently goosed by fuzzed-out guitars, hopping 88s, and a propulsive backbeat. Some of these sides are prized by doo wop collectors, primarily for their rarity but also because these records do swing, with an exuberant blend of street corner harmonies and roadhouse rhythms. Simply put, these are 45s that crackle with energy and the feel is as important as the song — which is good, because the songs are often no more than fine, either amiably…
320 kbps | 148 MB UL | HF | MC ** FLAC
…energetic genre excursions or attempts to hitch the wagon to other big hits (“Annie Pulled a Hum-Bug,” “Drive-In Movie”). The songs don’t matter so much but the recordings do, as they capture a specific sound and time, an era when recordmen like Ray Dobard would record everybody he could in the hopes of getting a hit, and the groups would play right along. Those hits never came and Dobard was clever enough to manipulate the collectors’ market in later years, so he fetched prices that were a little bit more than they were perhaps worth but that’s fine: he knew he had some good records in his possession and, happily, this disc shares them with the world at large. — AMG
And the most important person in the world is...
UNA MUJER LLAMADA MAGGIE CHASCARRILLO
A estas alturas, a poco que se sigan las novedades tebeíles por blogs y redes sociales, seguro que ya han recibido el mensaje: Chapuzas de Amor, la más reciente novela gráfica de Jaime Hernández editada por aquí (vía La Cúpula), es una lectura enorme, buenísima, de lo mejor en lo que llevamos de año. Puedo certificarlo. Jaime es un maestro indiscutible, su dibujo es primoroso y su forma de narrar única, ágil a la vez que compleja por su surtido de elipsis, saltos temporales o acciones paralelas que irrumpen en el tránsito de una viñeta a otra, y todo tan sutil, tan natural, que no admite comparación.
A ese don, tan innato como fruto de años de trabajo en libertad, se une el devenir de unos personajes que muchos lectores de cómics hemos hecho nuestros hasta sentir por ellos un aprecio que muy pocos entes de ficción alcanzan. Junto a su amiga Hopey, a Maggie Chascarrillo la hemos visto crecer durante tres décadas. ¡34 años desde que en 1981 los Hermanos Hernández publicaran el primer número de Love and Rockets! Aunque para el lector español el punto de partida se produce en 1986, en las páginas de El Víbora número 78 (ahí dejo el dato, que para algo me he tomado la molestia de escarbar en su búsqueda).
De aquella Maggie juvenil, de buen ver y aprendiz de mecánica, hemos pasado a la Maggie cuarentona y regordeta que protagoniza Chapuzas de amor, una novela gráfica que se erige no solo como una cumbre más de la saga Locas (y van…) sino también como gigantesca aproximación al género romántico desde un costumbrismo muy particular. En sus páginas discurre una emocionante historia de amor postergado y desencuentros surcada de flashbacks a un pasado familiar trágico; pero la sabiduría de Jaime Hernández extirpa toda esa blandura almibarada que hace odiosa la ficción amorosa. No, aquí hay vida, energía, intensidad, un maravilloso coro de personajes y, desde luego, emoción: al acabar es bastante probable que asome alguna lagrimilla. Así de poderosa es la cosa.
Avisado hace tiempo de que se trataba de un gran tebeo, decidí que la ocasión merecía alguna relectura previa. Un placer extra de los cómics es que es sencillo regresar a ellos. Lo descubrí hace mucho tiempo, como lector asiduo de franco-belga, cuya habitual cadencia anual de publicación casi obliga a releer al menos la entrega anterior. Pero en este caso, la decisión plantea una primera pregunta: ¿Es posible disfrutar de Chapuzas de amor sin haber leído todo lo anterior? Soy incapaz de responder a eso. Leo un comentario de alguien que había leído cosas sueltas que dice que sí, que se puede, e intuyo que es correcto; pero aún así, es mucho mejor si se conoce a los personajes.
Y ahí llega la segunda gran pregunta, que en realidad son varias: ¿Es necesario leer todo lo anterior? ¿Hay algún buen punto intermedio? ¿Y si quiero leerlo todo, cuál es el orden correcto? De entrada respondo que NO es necesario leer todo lo anterior y que con El fantasma de Hoppers, La educación de Hopey Glass y Chapuzas de amor, por este orden, el gozo está garantizado. Tanto que sin duda se querrá leer lo que falta y se planteará esa tercera pregunta:
¿Y si quiero leerlo todo, cuál es el orden correcto? Tampoco es tan complicado:
Fíjense en los asteriscos que he puesto a un par de títulos. Enseguida lo explico, pero antes hay una posible pregunta más: “Es que yo me compré algunas ediciones anteriores y esos materiales... ¿se repiten en los tres volúmenes de Locas?
Cierto. Si tienes...
...No es necesario que te hagas con Locas 1 y 2 (te faltará alguna historieta corta, pero nada grave) pero sí con Locas 3 porque en buena parte contiene material no publicado antes.

Respecto a los asteriscos que he puesto acompañando a Penny Century y El retorno de las T-Girls, bueno, están ahí porque uno se los puede saltar si solo interesa la parte digamos… costumbrista de Locas. Verán, cuando los Hermanos Hernandez irrumpieron en las páginas de El Víbora, enseguida me decanté por Beto. Palomar es mucho Palomar. Jaime me encantaba en la cuestión gráfica pero no acababa de encontrarle el punto a esa historia de regusto retro con chicas que ejercen de mecánicas en un planeta selvático y mujeres profesionales de la lucha libre.
Y es que Locas, en su primera etapa, la de Mechanix, es eso, un extraño híbrido de fantasía retro y culebrón ligero, alternando un contexto scifi-pop con otro muy centrado en la movida post-punk ochentera en Los Angeles cuyo punto de vista costumbrista será el que se acabe imponiendo mientras los personajes crecen, evolucionan, se hacen mayores.
Aún así, Jaime Hernández no rompe con lo explicado hasta entonces y de vez en cuando nos recuerda en segundo plano, que en el universo de Locas ese realismo urbano convive con un mundo de mujeres luchadoras que en ocasiones recupera el protagonismo, que es lo que pasa con Penny Century y con El retorno de las T-Girls. Sé que hay quien considera esos paréntesis como capítulos menores, y desde luego se apartan de la línea argumental de Maggie y Hopey, por lo que uno se los puede saltar si solo interesa esa vertiente de la continuidad de la serie; pero también es justo decir que pueden ser una lectura deliciosa.
Para acabar, he señalado que quien busque un punto intermedio por el que empezar puede acudir a la siguiente cronología, que es la que he acometido en mi relectura de estos días:
El fantasma de Hoppers supone un cambio con lo anterior. Maggie ya no es la punk alocada de antaño, ya no comparte piso con Hopey y tiene un trabajo como encargada de un edificio de apartamentos en los suburbios de Los Ángeles. La historia gira alrededor de Izzie, inicialmente la tercera de las Locas y ahora muy perjudicada mentalmente, pero surgen una serie de personajes que van a estar ahí, y en especial es importante por la irrupción de Ray, una antigua pareja.
La educación de Hopey Glass es enorme. Para mí supuso en su momento la certeza de que Jaime había superado con creces a su hermano Beto. Y aunque por el título parezca centrarse en la otra protagonista, Maggie acaba por imponerse, y no solo eso, su relación sentimental con Ray se convierte en el eje principal.
El regreso de las T-Girls se coloca cronológicamente aquí, pero como decía si lo que interesa es la trama de los desencuentros románticos de Maggie aquí nada hay de eso y su presencia es colateral, cediendo el protagonismo a su tía Penny Century y a un par de vecinas que por la noche ejercen de justicieras enmascaradas. Eso sí, como aventura de mujeres superpoderosas es un manjar fresco y luminoso.
Y llegamos a Chapuzas de amor. Otro goce infinito que en apariencia concluye, o lleva a un nuevo escalón, la complicada historia de amor entre Maggie y Ray, además de desvelar trágicos detalles de familia e infancia.
Y así, a estas alturas de la obra de Jaime Hernandez, resulta impepinable señalar que Maggie Chascarrillo es ya uno de los más grandes e importantes personajes de la historia del cómic. Un clásico contemporáneo. Una obra maestra.
Unha guía da gastronomía de Galicia e o Norte de Portugal dispoñible para descarga
Estes días grazas ao amigo Xabier Feijóo descubrín esta Guía da Gastronomía e Artesanía de Galicia e do Norte de Portugal. Trátase dunha compilación moi interesante, orientada sobre todo a produto, e que pode ser un material moi interesante para incursionarnos agora no verán no país veciño e ir directo aos produtos de cada unha das súas pequenas rexións.
Creo que é unha referencia máis que imprescindible para os amantes da gastronomía e do viño á hora de planificar, escribir e procurar informavción.
Máis que interesante!
Pódese descargar en PDF e epub neste enderezo. Ollo que pesa máis de cento trinta megas.
Sex workers tell Lena Dunham, other celebs to STFU about shit they don’t understand
Amnesty International must stand firm in their resolve to protect sex workers' rights. … More »
A (esquecida) historia das mulleres que escribían
En 1876, a literatura galega viviu o primeiro episodio do que posiblemente é o seu primeiro escándalo digno do Sálvame Deluxe. O xornal El Heraldo Gallego lanzou un concurso literario. Os participantes terían que escribir sobre o amor maternal e recibirían como premio unha puma de ouro, un luxoso regalo que pagaría o mecenas do xornal, un funcionario poderoso e rico asentado en Madrid. O xurado decretou, tras unha reunión a finais de setembro, que o texto gañador do certame fora un poema, titulado Amor de Nay e presentado pola señora Arminda Flora Serrano.
O ditame foi publicado no xornal e catro días máis tarde saíu o poema completo, sen que ninguén soubera moi ben que era esa Arminda Flora Serrano (pero, en fin, podería ser calquera desas señoritas que escriben…, pensarían os lectores) e sen que dende o xornal non se explicase nada sobre o que sabían sobre dona Arminda Flora. O poema, por certo, fíxose rapidamente viral e foi republicado en medios de Madrid e de alén mar (o de republicar contidos doutros medios era do máis habitual no século XIX). O segundo episodio deste culebrón literario non chegou ata moito tempo despois, algo máis de 20 anos, cando se cadra o responsable real deste poema (que non era dona Arminda Flora…) pensou que o de que levara unha pluma de ouro gracias ao poema quedara un tanto esquecido. O poema apareceu publicado na Revista Gallega e fíxoo co nome verdadeiro do escritor que o escribira. Era Valentín Lamas Carvajal… que tamén era o director de El Heraldo Gallego no momento do concurso.
O certo é que esta historia demostra que Lamas Carvajal era un pouco trapelleiro (e que non tiña moita moral no que a ética xornalística se refire…) pero tamén mostra unha tendencia non moi estraña no mundo decimonónico. Na época non era raro que os homes usaran identidades femininas para firmar certos textos e escribir así sobre temas que se consideraban ‘de mulleres’, como poderían ser as crónicas de moda e sociedade ou os poemas sobre a maternidade como o que produciu Lamas Carvajal para facerse coa pluma que daba o seu propio xornal. Os pseudónimos masculinos son, de feito, uns dos que aparecen no recente Escritoras na Galicia do século XIX, o volume que o CSIC e o Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento acaban de dedicar á presencia da muller na palabra escrita na Galicia do XIX.
O XIX é o momento no que se produce a explosión da presencia das mulleres na palabra escrita na cultura occidental. Todos podemos poñer os exemplos dos grandes nomes das autoras da literatura en inglés, como son Jane Austen ou as irmás Brontë, que se converteron en certo modo en paradigmas da muller-autora. O certo é que non son as únicas que entraron no mundo das letras entón. No mesmo mundo das letras en inglés, por exemplo, moitas foron as mulleres que empregaron as letras como modo de supervivencia económica ao longo do século, desde as autoras de comezos do século e de finais do anterior que publicaron obras sentimentais e populares na editorial Minerva Press ata as pioneiras do xornalismo de décadas posteriores.
Como apunta Maya Rodale en Dangerous books for girls, estas primeiras novelas tiñan, por unha parte, edicións de baixa calidade, xa que o primordial é que foran baratas e chegasen masivamente ao público, e, por outra parte, eran vistas dun xeito diferente porque eran asinadas por mulleres. Esta é, en parte, a razón pola que a novela romántica hoxe (herdeira destes tomos) non é moi ben vista, xa que arrastra eses prexuízos do pasado. Por outra banda, e como se apunta en Mujeres y libros, de Stefan Bollmann, as mulleres convertéronse en autoras porque tamén xurdiron como lectoras. No XVIII comezou o boom da lectura e quen lían moito (moito máis do que puideran ler no pasado) eran as mulleres.
Así chegamos ao XIX, onde as autoras empezan a ser máis habituais, no son nas letras en inglés senón nas letras en xeral en Europa. Na segunda metade do XIX, explican en Escritoras na Galicia do século XIX, o número de mulleres autoras e o volume da súa presencia como autoras editadas mostra un sobresaliente aumento. Os cambios políticos e sociais (que fan a que a sociedade sexa máis liberal), o maior acceso das mulleres á instrución e a maior presencia feminina como consumidoras e produtoras na cultura escrita son as razóns que explican, segundo comentan no libro, a presencia máis elevada das mulleres como escritoras. O clima xeral non fixo sen embargo que as mulleres escritoras o tiveran tan fácil como coser e cantar: se as mulleres debían ou non escribir (ou se as mulleres debían ou non acceder á cultura) era un tema de debate moi poderoso e moi recorrente. A idea de que as novelas eran nocivas para a mente feminina era, por exemplo, un tópico moi habitual e aquí están todos estes casos reais que demostraban nos medios da época que ler novelas era moi perigoso.
Que escribían as mulleres nos medios galegos da época? O libro permite facer un seguimento sobre quen eran e que facían as autoras galegas do XIX (o volume céntrase en mulleres que publicaban en Galicia, sen que importe a súa orixe xeográfica ou a lingua na que publican). Había por suposto moitas poetisas, porque os poemas (especialmente os que eran sobre cuestións ‘femininas’ como flores, sentimentos e ñoñerías, eran algo que se consideraba moi “accesible ás “inteligencias femeniles” e “facultades intelectuales de la mujer”), pero tamén unhas cantas novelistas e unhas cantas mulleres que ían máis alá do que a sociedade do momento esperaba delas. Todo o mundo coñece o caso de Concepción Arenal, Emilia Pardo Bazán ou a sempre ubicua Rosalía de Castro, pero o certo é que hai moitas máis mulleres que fixeron cousas na Galicia do XIX. Aí está Felicia, novelista que vivía en Cuba e que escribía novelas sobre temas como a escravitude; ou Fanny Garrido, que era considerada a muller máis fermosa do seu tempo, o que fai que se esqueza que era tamén unha moi formada e cunha grande capacidade intelectual nos recontos sobre o XIX (foi autora, tradutora ou ensaísta); ou Marcelina Soto Freire, libreira e editora no Lugo do XIX (e por certo, segundo un anuncio que apareceu no Blanco y Negro da época, tamén vendía chocolates).
As escritoras eran moitas veces simplemente autoras, aínda que non por iso vivían das letras (que era algo que entón e hoxe poucos podían facer), pero ás veces tamén tiñan outra profesión, que nos permite ademais descubrir como evolucionou a vida profesional das mulleres na época. Entre as escritoras galegas do XIX hai unha cantas relixiosas e unhas cantas xornalistas, pero sobre todo hau mestras e pedagogas.
Foto Unsplash
The post A (esquecida) historia das mulleres que escribían appeared first on disquecool.
5.000 solpores galegos en Instagram
A etiqueta #solpor, empregada unicamente en galego, suma 5.048 fotografías nesta rede social, na que se pode facer un percorrido polas máis fermosas postas de sol nesta nosa #galifornia.
El castillo de San Felipe lucha para no sucumbir ante la maleza y la basura
MARTA CORRAL | Ferrol | Jueves 30 julio 2015 | 8:50
Colillas, latas de refresco, plásticos y maleza, mucha maleza. Malas hierbas que crecen al abrigo de los muros centenarios alimentándose de la argamasa que los mantiene en pie poniendo en peligro su estructura. Así describía la concejala de Patrimonio, Rosa Méndez, el aspecto que presenta actualmente el castillo de San Felipe, uno de los símbolos de la ciudad naval que, según la edila, ofrece una «imaxe escandalosa» en estos momentos.
El Concello, tras «catro anos», dicen, de «desleixo», actuará «de urxencia» para paliar el deterioro de la fortaleza y limpiarla de broza y residuos, ahora que ya están en marcha las visitas teatralizadas y San Felipe se convierte en uno de los mayores atractivos de la ría de la época estival.
«Facía tempo que non ía por alí e leveime unha sorpresa non moi grata», decía Méndez este miércoles en rueda de prensa, asegurando que «os ferroláns non merecen esta imaxe do seu patrimonio», porque «somos o que nos rodea» y, por lo tanto, el deterioro de nuestro entorno «repercute na identidade» de los ciudadanos.
Para la concejala, el mantenimiento del patrimonio «non debe ser gravoso para a cidadanía», sino un elemento dinamizador y al que se le puede sacar rentabilidad económica si somos capaces de conservarlo en buen estado, algo que requiere más que una «limpeza a ras de chan», como asegura se ha limitado a cumplir el anterior gobierno.
Informe y actuaciones
El primer paso que dará el Concello será elaborar un «informe global» de la situación del castillo, para después comenzar a barajar presupuestos y limpiarlo cuanto antes, de basura primero y de maleza después. Para llevar a cabo el desbroce hay varios métodos, pero elegirán el que más se adapte a la partida económica con la que contarán.
Una vez llevadas a cabo esas actuaciones «urxentes», se requerirá un informe técnico de la relación de elementos del castillo que sería necesario reparar y se acometerán las obras con un presupuesto que podría venir de las concejalías de Urbanismo, Obras o quizás Cultura, puesto que, tal y como reconoció la edila, «ao ser unha concellería nova, Patrimonio non conta aínda con partidas presupuestarias propias este ano e os fondos do Concello son ínfimos».
Apostando por un plan de usos
Para Méndez lo más necesario, antes de poner en marcha ningún «plan de intervención directa» sería definir los usos que el Concello quiere darle a San Felipe y adecuar su rehabilitación a las necesidades surgidas del proyecto.
La concejala apuesta por destinar el inmueble a un espacio de interpretación, «como hai tantos exemplos en España», aunque reconoce que puede haber otras opciones como, por ejemplo, ir consolidando espacios poco a poco porque, aunque no descarta pedir subvenciones, «a rehabilitación completa do castelo de aquí a catro anos é imposible».
Visita asegurada
San Felipe juega un papel decisivo en la marca Ferrol. ¿Dónde vamos de turisteo cuando viene alguien de fuera?, ¿qué es lo primero que recomendamos de la ciudad a los que no la conocen? Pues eso, esta fortaleza militar del siglo XVI es uno de nuestros emblemas, que ilustra las páginas de las guías turísticas y es el protagonista de la oferta monumental para los visitantes de la ciudad. Una imagen que no se corresponde, en este momento, con la realidad del inmueble.
El Concello de Ferrol es el propietario de la fortaleza desde el año 2000, cuando pagó 165 millones de pesetas por él al Ministerio de Defensa. Desde entonces, no se ha puesto en marcha ningún plan estratégico ni de usos del inmueble, quedando a merced del interés -a veces mayor y a veces menor-, de los gobiernos de distintos colores políticos que fueron ocuparon la Alcaldía ferrolana.
El castillo es un Bien de Interés Cultural (BIC) por la Declaración genérica del Decreto de 22 de abril de 1949 y la Ley 16/1985 sobre el Patrimonio Histórico Español.
"like Piers Morgan in a lift"
How to Declutter Your One-Night Stand’s Apartment
Just like your mother always said: “Always be a good guest and leave the place cleaner than when you found it.” And a one-night stand is no exception! Just because you’ve done the dirty doesn’t mean you get to ditch the dusty. Here’s how to get his apartment looking as good as that drunk half-orgasm felt:
Clear the floor and install clutter-busting hooks.
The first mess to clean up is your own, and there’s no better place to start than the floor! Carefully crawl out of bed and grope around blindly for your underwear. Locate your bra, panties and last night’s dress next to that empty Kix cereal box. Next, take the packet of stick-on hooks out of your purse and quietly attach them to the wall. After you hold them in place for 20-30 seconds to ensure adhesiveness, hang up your belongings. He’ll thank you—if he remembers your name!
Set up a filing system.
Next up is his desk! Old papers can accumulate and take over surfaces, which is why they need to be sorted into designated filing places. Decide what your one-time random fling needs to keep, what he can stand to throw away, and what is pertinent information about himself that he might be hiding. Old pay stubs, tax statements, and bills—keepers! Love letters from old girlfriends, his failed attempts at cartooning, and any drafts of his weird sci-fi novel—those are dumpers! Phew! You’re never going to see this guy again.
Organize his medicine cabinet.
The medicine cabinet can be a real problem zone, so you’ll want to take your time here. What medications is he taking? Check the expiration dates. Does this total stranger you banged really need both Klonopin and Xanax? And he probably doesn’t need more than one tube of hemorrhoid ointment. Ha ha! Wait: There’s a bottle of red nail polish in there. Why is that there? Whose is it? These are all questions to text him later. For now, use the cleaner’s motto: “If it doesn’t bring you joy, throw it out!”
Do a thorough wardrobe cleanse.
His closet, dresser, and that pile of clothes spilling from his laundry bag are just begging to be sorted. Pare down by simply throwing out any clothes that have holes or pit stains, and don’t forget to toss his “FBI: Female Body inspector” and “Trust Me, I’m a Doctor” t-shirts. By now you will have consolidated his wardrobe and even opened up a drawer or two. ‘Cause who knows, right? Maybe he might want to give someone a drawer sometime in the future? Nobody knows the future, right? You’re not like moving in or anything, but…it’s always good to have more space!
Reorganize his pantry.
Be fearless with his fridge and take it on one shelf at a time. Assess the situation: What kind of food does he eat? Better yet, what kind of food should he eat? Say you were to spend an intimate night at home, just the two of you, cooking dinner and relaxing—would he need that 12-pack of Ramen? A freezer full of Ellio’s frozen pizzas? Does he know how much trans fat is in that? Does he even know that you have a gluten allergy?? Now he has plenty of room in the fridge for some fresh farmer’s market produce that you two could buy together. Just sayin’!
Now, that wasn’t so hard! All that’s left to do is fix your makeup, get back into bed, and pretend to sleep in a flattering position until he wakes up for that really important breakfast with his mom.
Así es ser transexual y prostituta en Madrid

Todas las fotos de Juan Serrano Corbella
Llamadme raro o si sois unos pedantes, psicodélico, pero nunca me ha supuesto un problema encajar la figura de una mujer con un par de buenas tetas de caucho a la que le cuelga una polla, digamos que, como la mía. También podría mencionar su voz, la nuez, el tamaño de las manos, pero cuando delante tienes un pecho de copa C, los detalles se minimizan. Lo que de verdad me ha generado morbosa curiosidad desde que disfruto, sufro y me acomplejo con el sexo, son las personas que pagan para que les folle una transexual –las que lo hacen por afecto me fascinan–. Cuando conocí a Shirley, por fin, pude preguntarle y saciar mis inquietudes al respecto de su público.
El encuentro tiene lugar en Leganés, al sur de Madrid. A pesar de que solo he visto su avatar en el WhatsApp no me resulta difícil identificarle. Me saluda con cariño y dos besos en las mejillas, en vez de con uno, como hacen en Colombia –país del que procede–. Según me cuenta Shirley (50 años de edad), con esa voz de travesti que detesta, ha pasado por tratamientos hormonales y se operó para ponerse unas próstesis mamarias. Vamos, que era un niño que se sentía niña y que le gustaban los niños. Pero el pene no se lo quitó y con el tiempo se ha convertido en su herramienta de trabajo. A Shirley le dicen: "Una transexual es diferente a una chica. Es sexy, tiene esa forma de ser, te conquistan de una manera y, además, no te puede engañar si se lo está pasando bien o mal, yo mismo veo si está cachando o no". Ahora no recuerdo a donde va parar el semen que sale del falo de mi entrevistada, pero seguro que no es al salpicadero del coche. Lo que no se me olvida es que me confesó que no se corre con todos los clientes, "si no te mueres", me dice.

Sigo escuchándola y pienso que ya podía haber manejado esa oratoria mi escocida profesora de latín cuando nos explicaba las declinaciones con aquella soez monotonía y desidia. En su ciudad natal, Pereira, fue peluquera, pero desde los 16 años trabajó en la calle. Su madre no podía mantener sola al resto de sus hermanos pequeños, así que tuvo que prostituirse –Shirley, no mi profesora de Latín– para ayudar en casa después de que asesinaran a su padre. Pasan los minutos en el bar en el que nos encontramos y continúo eyaculando preguntas de mi boca.
–¿Prostituta por necesidad?
–Es una forma de subsistir. Yo vivo de cobrar un servicio.
Folla, bebe y consume drogas (cocaína, hachís y pastillas), tantas veces como repite la expresión "Ay, mi amor". Las felaciones, los completos, el sexo con hombres que visten peluca, collar de perlas, tanga y medias se suceden entre cigarros y tragos de whiskey de una botella de plástico de medio litro que Shirley compra a un proveedor que también hace las veces de chófer –la lleva y la trae de su casa a su lugar de trabajo por siete euros la carrera–. El alcohol le ayuda a combatir el puto frío que tanto la amarga, pero al tiempo me dice que, cuando no para de subirse y bajarse de un coche, "¡qué me importa el frío si estoy trabajando!".
–¿La droga la paga el cliente?
–Claro, no le voy a invitar yo. Ni que fuera mi marido.
Entonces sonríe al recordar a un tipo que cada vez que le pintaba una raya le regalaba el turulo con el que esnifaba la cocaína –un billete de 20 euros–. Estaba encantada, no hacía más que preguntarle "¿No me vas a poner otra?". Hay clientes que la contratan por horas, incluso por uno y dos días. Y se va de fiesta con ellos, un servicio por el que llega a un acuerdo con el tipo y cierran un precio. Normal que me diga que la pasan divino; entre el popper, que a los clientes les pone muy cachondos con ese calambrazo que les recorre toda la espina dorsal cuando lo inhalan, y la viagra, que la toman los dos.

El popper del bolso de Shirley
Me reconoce que va a trabajar sobria y regresa borracha a casa. Estoy seguro de que muchos profesionales de otros gremios se están viendo reflejados, lo que ocurre es que a ellos les joden. Bueno, ahora que lo pienso, Shirley es como reversible; da igual que recibe y así me lo hace saber; "a mi cuando me follan me parece divino, pero cuando me toca follar lo hago también". Ahora entiendo eso de que su polla es el regalito que le piden un puñado de hombres los cuales se vuelven locos al verla bien erguida por y para ellos. Pero como aquí estamos hablando de tirar por pasta pues entonces el negocio ya no es lo que parece. Antes de la crisis se podía sacar entre 1.500 y 2.000 euros al mes, con días de 400 eurazos. Ahora, en una jornada realmente buena, se saca 160 euritos (en tres pases). A veces, como excretados del cielo o del infierno, le vienen sujetos que no dudan en pagar de 70 euros en adelante por besarle sus zapatos y pies. Los hay fetichistas y le piden su ropa interior. La misma sobre la que se han corrido, ambos.

Necesito saber si la familia de Shirley –con la que se vino a España hace 14 años– sabe lo que hace por las noches en la calle Rosaleda, a los pies del madrileño Parque del Oeste. Vive con su hermano, una cuñada y una sobrina. A su casa no sube con sus clientes.
–En mi casa nunca se ha ocultado lo que yo hago.
Y a continuación me cuenta su rutina: trabaja el día que quiere y a la hora que más le conviene. Suele empezar sobre las 23.00 h. y no sabe cuando regresa, depende del trabajo. Se levanta entre las doce y la una, hace la compra, saca al perro a pasear y se va a buscar a su sobrina. En ocasiones sale con las amigas a cenar. Descansa los domingos. No pierde la oportunidad para mostrarme en su móvil fotos del día en que su sobrina cumplió los 15 años. Desde luego que en aquel acto social no debió pasar desapercibida Shirley. Deja claro que invierte tiempo en arreglarse, a pesar de que a la calle no sale a ligar, sino a luchar.
Va siendo hora de moverse, Shirley tiene que comenzar su jornada y yo me he ofrecido a llevarla. Antes tiene que ir a su casa a cambiarse. Menos mal que ya está maquillada, me veía haciendo tiempo tres horas. Tampoco tiene que depilarse, me ha dicho que no tiene pelos ni en las piernas ni en el pecho. Ella es de vestidito, se lo quita, se baja la braga y listo. Es todo un homenaje al pragmatismo, una especie de movimiento de la Bauhaus del vestuario.

Aunque luce ropa oscura, discreta no puedo decir que vaya. Viste un vestido ajustado, corto y con un lenguaraz escote. Medias lisas y zapatos de tacón alto. Muy alto. Se cubre con un abrigo que no dejará de abrir cada vez que pase un posible cliente. De camino me cuenta que no usa prendas que sueltan fibras y que no se echa perfume porque si no las mujeres de sus clientes se dan cuenta de que han estado con otra. Minutos antes de llegar a nuestro destino pronuncia la misma oración tres veces. De su bolso saca la botella de medio litro y toma un trago de whiskey a pelo. Hay que entonarse, la noche tiene pinta de que va a ser complicada. No hay ni rastro de sus compañeras; esa a la que le gusta más la droga que la comida y aquella que no folla con negros –"puta escrupulosa" la llama Shirley–. Estos motes me hacen pensar de nuevo en mi profesora de Latín, la "Velociraptor". Tampoco se ven pasar muchos coches. Salimos del vehículo y aprovecho para observar. Mi presencia no cohíbe y un coche se detiene. El conductor pregunta precio, no le convence y se pira. Vuelve a pasar un coche por segunda vez y Shirley me explica que siempre hay unos que dan vueltas, miran, se tocan y se largan. También le ha pasado que la han tirado huevos y piedras desde un coche, que le han pegado... Aunque ella y sus compañeras también se defienden y les dan sus buenas hostias. Ha tenido más problemas en Colombia que aquí. En España la policía no molesta, "hay clientes de todo tipo, hasta policías. Que lleven uniforme no quiere decir que no sean hombres", deja caer sin pestañear.
Ante tal panorama decide regresar y la vuelvo a llevar a su casa.
–¿Piensas dejar esto?
–Ay, mi vida, yo no sé. No hay ahorros para dejarlo ahora.
Me despido de Shirley, que es el nombre con el que funciona, a pesar de que en su documentación aún ponga Luis Carlos Gómez.
Puedes seguir a Galo en Twitter.









































































