Shared posts

08 Oct 10:19

Yes, Grief Can Make You Horny

by Hannah Smothers

Death is, in general, a bummer, and there’s nothing really “sexy” about it. Yet some percentage of people find themselves improbably motivated to fuck as they mourn the loss of a loved one. It turns out that grief, the emotion that should be the least horny, is actually...quite horny.

This is kind of an uncomfortable premise, which could perhaps explain the (very disappointing!!!) lack of substantial, peer-reviewed research on this topic. (One of the only studies in the horny grief vein focuses on “sexual bereavement,” and basically just establishes that people who lose their long-term sexual partners will miss the feeling of sex, and not just the person they shared it with.) Therapists and sex researchers, though, say it’s a normal and fine thing to feel inexplicably horned up after someone close dies. “It’s really about filling the void — literally and figuratively,” Patti Britton, a clinical sexologist and sexuality educator, told Mel Magazine in 2018. “The grief trajectory is about a loss of closeness — a loss of intimacy. That’s why our libido kicks in: To fill that void.”

This makes sense. Living through the death of a loved one can put people in a very YOLO state of mind; faced with the fleetingness of life, you may as well bone while you can. It’s like humping away as the world burns around you (which is...kinda what we are already doing right now). Life will end, and so perhaps the way to feel most alive (at least for some people) is to smoosh your parts against another warm-blooded person.

But beyond filling a void, grief sex is also a pretty solid distraction from the pain and/or numbness that death brings. “The body becomes quite broken [after a death], and having sex— decent sex—drives the dopamine system,” Helen Fisher, a biological anthropologist and senior research fellow at the Kinsey Institute, told VICE. “Any stimulation of the genitals drives the dopamine system in the brain, which gives feelings of optimism, energy, focus, and motivation.” The flood of dopamine can, at least for a little while, calm you down, Fisher explained.

Writer Anjali Pinto echoes this theory in an April 2018 essay she wrote in the Washington Post. Writing about the string of sexual encounters she started five months after the sudden death of her husband, Pinto describes a “rush of feel-good chemicals [that] created an overwhelming sense of happiness, even amid my loneliness.”

But more than the biological thrill of the dopamine hit that comes from good, consensual sex, Pinto wrote that seeking out casual flings with strangers gave her a sense of control in an otherwise bleak time. “Having sex with strangers healed me in ways that therapy, friendship, travel, writing and photography could not,” she writes. “These encounters made me feel empowered, desirable and more in tune with my body. They gave me agency when my life felt out of my control.”

Of course some people in “””polite society””” are going to poo-poo the banging of strangers (or banging anyone, TBH) in the aftermath of a major traumatic event, Pinto noted. Sex, especially when a woman is doing it, is still just taboo enough to feel like a manic response to a bad thing. But, I don’t know, man... losing a spouse is like a top-five bad thing that can happen to a person. Losing any loved one is. Barring legitimately destructive or dangerous behavior, it sort of seems like someone going through that hell of an experience should be able to do whatever it takes to feel better. As the saying goes, ‘Everyone grieves differently.” And experts say that some people grieve by boinking. That seems, in the grand scheme of things, very fine.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow Hannah Smothers on Twitter.

07 Oct 22:08

The Strange Ways Many African Countries Got Their Names

by Franzified

The concept of nation states in Africa only arose after the Berlin Conference in 1884 and the following scramble for Africa by European superpowers of the time, which makes the concept a little over a century old. It therefore should not be a surprise that the names of most African countries are remnants of a colonial legacy.

Nearly every country on earth is named after after one of four things—a directional description of the country, a feature of the land, a tribe name or an important person, most likely a man. For the most part, Africa mirrors this trend with a few exceptions. The stories of how African countries got their names ranges from the more mundane, to the fantastical and sometimes even the mind-boggling.

Take Kenya for example.

… when the British came upon an imposing snow-capped mountain that the Kikuyu people called Kirinyaga (Where God dwells.) As they struggled to pronounce, Kirinyaga, they called it Mt. Kenya – the country would be named after this mountain.

Check out the others over at Quartz.

(Image Credit: Martin23230/ Wikimedia Commons)

07 Oct 12:47

The Day Shall Come…When Content Companies Address the Streaming Farce

by Andy
Image result for chris morris
Credit: Petr Novák

British writer, director, and satirical genius Chris Morris has been body-slamming the media and establishment with biting dark, satirical comedy for decades in the UK.

With his groundbreaking The Day Today series and the polarizing but brilliant Brass Eye, Morris has established himself as a force to be reckoned with.

For those out of the loop, this is a man who managed to convince Conservative MP David Amess – who was later appointed chair of the Psychoactive Substances Bill Committee – to bring up the horrors of a new street drug in a Parliamentary debate. The drug was a giant dinner plate-sized yellow pill called ‘Cake’ and it didn’t even exist.

Adding to his notoriety, Morris also flashed a message containing one of the world’s most offensive words during the eventual TV airing of a show canceled by the UK’s Channel 4, declaring the channel’s then-chief executive to be that four-letter uttering. Morris is scared of no one, and that’s why people love him.

So, after waiting nine long years for Morris to follow up on his daring and unflinching 2010 terrorism-farce movie masterpiece Four Lions, you might understand why the build-up to his new movie The Day Shall Come has been excruciating for his fans, especially those who want to financially support him.

“Based on 100 true stories, the explosive new film from Chris Morris (Four Lions, Brass Eye) is an emotionally gripping, laugh out loud thriller that exposes the dark farce at the heart of the homeland security project: It is harder to catch a real terrorist than it is to manufacture your own,” the movie’s homepage reads.

Sadly, I – one of Morris’s most enduring and fervent fans – will have to take his word for it. I shall indeed be in the UK when the movie goes on general theatrical release on October 11 but as I write this on Tuesday, Oct 1, frustration has set in like never before. And that really shouldn’t have happened.

On my regular news-tour of torrent sites I could see that the movie had already appeared online. It’s a so-called WEBRip release, meaning that it was ripped from a legitimate streaming service. Considering that Morris has built his celluloid history and fanbase, not to mention infamy in the UK, that means it must have been ripped from a UK source and available to buy, right?

Industry anti-piracy initiatives such as the UK’s GetitRight (from a Genuine Site) are 100% targeted at people who have the ability to pirate but might be persuaded to part with their money instead, so this was a great opportunity to test the system with something I actually care about.

So, with cash in hand, seeking out a source for a legitimate purchase, I headed off to the portal. It couldn’t help me directly and I was subsequently directed to FindAnyFilm.com, where the movie is indeed listed.

With options to ‘Buy to Own’ turning up nothing for Blu-ray, DVD, or Digital, the ‘Watch Now’ option (streaming) seemed the final but perfect option. Unfortunately, both ‘buy’ and ‘rent’ turned up absolutely nothing. No options whatsoever, with no idea provided when they might become available.

It’s not FindAnyFilm’s fault, it’s not GetitRight’s fault, but that doesn’t make it any less frustrating. I was already two websites into this mission and it was not going well.

A direct search on Amazon.co.uk did reveal a DVD listing for £10.00 but that was accompanied by a message stating that “This title has not yet been released. You may pre-order it now and we will deliver it to you when it arrives.” Even if I wanted a DVD, which I do not, no release date was provided. Which is absolutely useless. Three websites in.

After various inquiries it soon became clear that Amazon.com was the only straightforwardly obvious place where Morris’s new film might be streamed in the UK. So I tried to log in and surprise – Amazon.com didn’t like it one bit.

The company sent me a one-time validation code, to prove I am indeed me, which I used after receiving it via email. Once logged-in I tried to ‘rent’ the movie but of course, it was unavailable for purchase because I wasn’t in the United States and my payment method was apparently “invalid”. It wasn’t, I’d used it minutes earlier. Four websites in, and an email. No movie.

In my opinion, the steps taken above go way beyond reasonable. Exactly how many hoops do these companies, that combine to present these content distribution machines to the public, expect people to jump through to willingly part themselves from their money in order to support the industry?

For those who know Morris and appreciate his work, this is the kind of ridiculous situation he himself might dismantle with glee, particularly considering The Day Shall Come was in part funded by the UK National Lottery/BFI Film Fund. The citizens of that country, who helped to fund it, cannot see it online at the same time as their US counterparts.

There will be pirates out there laughing to themselves wondering why I didn’t click on the magnet link I saw earlier and simply download the movie, there and then, and save all the headaches. After all, that would’ve been one site visited, one movie watched. For free.

But for someone who actually wants to support Chris Morris and in industry-speak, “make sure he can make more movies in the future”, why shouldn’t I be able to pay if I want to?

The answer is simple: ‘they’ – whoever they are – won’t let me. The Day Shall Come when this nonsense gets sorted out but people’s patience may have run out by then, if they can be bothered to expend any at all. The content is available legally so for the sake of sanity, let us – the fans – buy it.

Our Shatner’s Bassoons – even without Cake – can’t take any more.

Source: TF, for the latest info on copyright, file-sharing, torrent sites and more. We also have VPN reviews, discounts, offers and coupons.

06 Oct 12:17

El hundimiento de dos gigantes agita el fantasma de otra crisis del naval gallego

by Pablo López. Vigo

Un gigante del sector naval gallego se hunde y el otro presenta una importante vía de agua. El fantasma de la crisis del sector, que causó estragos en la década de los ochenta, vuelve a sobrevolar la fabricación naval de Galicia, que se las prometía felices hace un par de años con su importante cartera de pedidos. Factorías Vulcano afronta su proceso de liquidación en el año de su centenario, con una deuda de 209 millones de euros. El administrador judicial presentó el plan de liquidación al juez este lunes, solo cuatro días antes de que solicitara preconcurso de acreedores el no menos histórico Hijos de J. Barreras, en situación crítica. De acompañar a Vulcano en su caída, las consecuencias para el sector serían desastrosas.

Las posibilidades de rescatar a Vulcano son prácticamente nulas. Sus trabajadores emprendieron este martes una "peregrinación" desde la fábrica viguesa a Santiago para solicitar la mediación del Gobierno gallego, pero la Xunta parece decidida a dejar caer a un astillero que ha consumido cuantiosos recursos públicos. Arrastrado por una mala gestión que le ha enfrentado a dos concursos de acreedores en los últimos 20 años, ahora Vulcano está inmerso en una tercera crisis de la que no es capaz de salir, lo que conduce de forma inexorable a la liquidación definitiva. Tampoco se vislumbra la aparición de ningún inversor que apueste por recuperar una factoría que llegó a alcanzar el millar de trabajadores, pero que en la actualidad mantiene a apenas 70. Su cierre tendrá efectos muy negativos en el sector, al perder la industria auxiliar uno de sus principales clientes.

Adiós a un astillero histórico: Factorías Vulcano encara su liquidación tras cien años

Pablo López. Vigo
La compañía viguesa del sector naval vive sus últimos días ante la falta de liquidez y pedidos y tras perder la confianza de la Xunta

El otro gran cliente de las auxiliares está a cuatro meses de la suspensión de pagos. Es Barreras, el mayor astillero privado de España, y ha vivido una semana convulsa, que se inició con el despido de su presidente, José García Costas, y se cerró con el preconcurso. Pemex, accionista mayoritario, ha tomado el control, y una de sus primeras decisiones ha sido solicitar el preconcurso para poner orden en el caos de la gestión de Costas antes de febrero. Es un paso previo a su desinversión, porque la compra del 51% en 2013 de Barreras ha sido criticada por el propio presidente mexicano, Andrés Manuel López Obrador. De hecho, los tres directivos de la petrolera que negociaron la compra del 51% de las acciones con Costas y con el presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, están siendo investigados por corrupción.

Pero la gota que ha colmado el vaso es el desastre del buque que el astillero gallego construye para The Ritz-Carlton. El barco tenía un presupuesto de 240 millones, pero ha consumido mucho más, hasta 100 millones por encima de lo previsto, según diversas fuentes, y acumula un retraso que ha obligado a posponer el viaje inaugural. Ante las dudas que le generaba la obra, The Ritz-Carlton activó una auditoría y sorprendió a una veintena de trabajadores portugueses del turno de noche durmiendo o ejerciendo actividades ajenas a sus obligaciones, como pescar o ver películas en el teléfono móvil.

Los informes del cliente y los encargados por Pemex descubrieron situaciones peores, como el desvío de 50 millones de euros procedentes de otros pedidos a la construcción del crucero de lujo. En concreto, 30 millones adelantados por la naviera Armas para la construcción de un ferri y otros 20 millones abonados por Havila Kystruten para dos cruceros que finalmente no se construirán en Barreras. Fue la solución que encontró la directiva de García Costas para no detener la obra, una huida hacia adelante tras consumir los primeros 126 millones adelantados por The Ritz-Carlton.

La corrupción trunca la historia que fraguó Feijóo: Pemex se va del astillero Barreras

Pablo López. Vigo
El cambio de Gobierno en México deja sin socios ni avales al principal astillero de Galicia en medio de las sospechas de "compras maliciosas" en el seno de la compañía petrolera

La construcción del crucero se inició en enero del 2018, con una fecha de entrega prevista para noviembre de este año. El viaje inaugural se aplazó al 13 de junio de 2020, pero tampoco se cumplirá ese plazo, porque la obra está prácticamente parada. La nueva directiva de Barreras, ahora presidida por Víctor Manuel Navarro Cervantes, hombre de la confianza del director general de Pemex, Octavio Romero Oropeza, ya ha informado de que se enfrenta a "problemas relacionados con la entrega y el coste del proyecto", por lo que el retraso será importante y esos plazos se descartan.

Aunque la centenaria factoría naval viguesa tiene una importante cartera de pedidos, se encuentra sin tesorería y sin posibilidad de realizar cobros relevantes a corto plazo, debido a los errores de diseño que paralizaron en julio la construcción y los pagos de dos grandes buques para Havila. El panorama que se dibuja es tan negro como el que en 2011 le hizo pasar un concurso voluntario de acreedores con una deuda de 78 millones de euros. Es una suma inferior a la que ahora debe afrontar Barreras, que además de los 100 millones de desviación presupuestaria, acumula una deuda con sus proveedores de otros 20 millones de euros. Algunos de ellos han empezado a quebrar, todo un síntoma de lo que se avecina para la industria auxiliar si el astillero no logra superar esta crisis.

Pemex llega a Vigo para deshacer el sospechoso contrato que fraguó Feijóo

Pablo López. Vigo
López Obrador envía a Galicia a sus ejecutivos para romper el vínculo con el astillero Barreras, un contrato salpicado por indicios de corrupción

La solución que se maneja pasa por una inversión de Oaktree, fondo accionista de la naviera The Ritz-Carlton Yatch Collection, división de cruceros del gigante de los hoteles, que ya negocia con Pemex la compra del 100% del astillero. Sería la segunda vez en seis años que un cliente se queda con el astillero vigués para salvarlo del desastre, como ocurrió en 2013 con la petrolera mexicana, que estaría encantada de abandonar una inversión que el actual Gobierno federal considera desastroso para sus intereses.

La Xunta se ha visto con The Ritz-Carlton, la nueva dirección de Barreras y con la asociación de pequeños y medianos astillero (Pymar), que agrupa la mayoría de las factorías navales de España, para abordar la amenaza real de insolvencia y estudiar la solución que ahora parece más posible. De abordar la inversión, Oaktree estaría de paso, ya que contempla la adquisición del astillero como una simple solución para concluir su buque. Y tendría que ser a un precio simbólico: una operación similar a la que permitió a Pemex hacerse con la mayoría accionarial de Barreras por 5,1 millones de euros. El resto del capital se lo reparten actualmente a partes iguales el grupo de José García Costas y la naviera Albacora. El escollo es Pemex, que no está dispuesto a desprenderse de su participación a cualquier precio.

06 Oct 07:42

On Google Reader

by Jorge Arango

Yesterday, I tweeted about missing Google Reader:

The tweet touched a nerve; lots of folks have chimed in, mostly agreeing with the sentiment or recommending substitutes.

To be clear, I still read RSS feeds every day. (I use Reeder on the Mac and iOS and synch my feeds using Feedly.) Although I’m open to exploring alternatives, I’m not unsatisfied with my current arrangement. (Ringing endorsement!) So I’m mostly not lamenting the loss of Google Reader’s functionality. Instead, I miss what Google Reader represented: a major technology company supporting a truly decentralized publishing platform.

Google’s brand imparted some degree of credibility to an emergent ecosystem. I suspect a nontrivial number of people must’ve tried RSS feeds because Google provided a tool to read them. It’s great that tools like Feedly, Reeder, Feedbin, NetNewsWire, etc. exist, but none of them have the broad appeal or brand power that Google does.

I said I’m “mostly” not lamenting the loss of Google Reader’s functionality. This is because while current RSS readers offer the basics, Reader was a natural, cohesive component of my personal information ecosystem. Unsurprisingly, it looked and felt like (and integrated with) other Google tools like Gmail and Google Calendar, which I was using extensively at the time. As befit a Google product, Reader also offered excellent search capabilities. None of the RSS readers I’ve tried since offer the same level of coherence and integration that I experienced with Google Reader.

I sense Google Reader was a casualty of Google’s primary business model: selling its users’ attention to the highest bidder. I doubt RSS provided the scale or control required to run a mass advertising business. IMO it’s no coincidence that Google pulled the plug on Reader at a time when centralized social networks (Facebook, Twitter) were gaining traction in the mainstream. (Google+, which the company had launched a couple of years earlier, failed to take off. I wonder if they saw Reader as competition for G+?)

Six years after Google Reader’s disappearance, we’re wiser to the limits of centralized control over news aggregation. Subjectively, I sense many people are rediscovering the joys of blogging. (And, like me, using the social networks mostly as a way to publicize our blog posts.) Podcasts — which are based on syndicated feeds — seem to be more popular every year. While I miss Google Reader, I believe decentralized syndication is an essential part of the web’s future — not just its past. Is the time right for Google (or any of the other major tech platform companies) to embrace the platform again?

05 Oct 19:18

1967, o ano no que Ferrol quixo que Franco quedara para a posteridade na cidade

by Íñigo Mouzo Riobó

Historia de Galicia
1967, o ano no que Ferrol quixo que Franco quedara para a posteridade na cidade

Tempo de lectura: 2 min. Medio século e dous anos. Ese é o tempo que pasou dende aquel ano 1967 no que o Concello de Ferrol se esforzaba en...

1967, o ano no que Ferrol quixo que Franco quedara para a posteridade na cidade
Íñigo Mouzo Riobó

05 Oct 06:57

¿Quién ha puesto ahí esa barandilla?

by Marga Mosteiro

En la Praza da Quintana y otros lugares se instalaron pasamanos para mejorar la accesibilidad

05 Oct 06:47

Carlos Martín: «Si se extiende la práctica del sexo oral hay que avisar del riesgo que supone»

by Javier g. sobrado

Es uno de los organizadores del 70.º Congreso de la SEORL-CCC, que reúne en Santiago a más de 1.500 especialistas

05 Oct 06:38

Con Aretha hemos topado: el documental perdido que Franklin quiso ocultar

by Marta Medina. San Sebastián

Todo lo que pudo salir mal salió mal. 1972. Iglesia Bautista The New Temple Missionary de Los ángeles. Aretha Franklin tenía sólo 30 años, pero ya era una figura indiscutible del 'starsystem' de la música —ya podía permitirse aquellos abrigos de pieles excesivos que tanto la caracterizaban— e icono de la comunidad afroamericana, que vio cómo una de sus vecinas, la hija de un pastor bautista, se había hecho rica, famosa y respetada en el terreno de los blancos privilegiados, vetados hasta entonces a gente como ella. Después de veinte discos, once sencillos número uno y cinco grammies, Franklin había decidido volver a sus orígenes, a la comunidad, y grabar un disco de versiones de gospel en dos sesiones, acompañada del reverendo James Cleveland, el primer músico de gospel con estrella en el Paseo de la Fama de Hollywood.

Warner Bros. ideó una campaña de marketing para lanzar el disco más importante de la historia del gospel y contrató a Sydney Pollack, que ese año estuvo nominado a la Palma de Oro con 'Las aventuras de Jeremiah Johnson', para filmar las dos sesiones en las que Franklin interpretó, junto a Cleveland y el coro de la iglesia, una quincena de himnos religiosos adaptados. Al principio iba a salir como una sesión doble junto a ‘Super Fly’ —la película ‘blaxploitation de 1972—, para la comunidad afroamericana. En mente tenían, por ejemplo, el 'Yellow Submarine' de los Beatles, como un producto de apoyo al lanzamiento del disco. Warner no escatimó en medios y Pollack contó con cinco cámaras para registrar el talento de Aretha, de Cleveland, pero también las reacciones de un público mayoritariamente afroamericano —aunque en la segunda noche se deja caer, entre otros, Mick Jagger— y al borde, en algunos momentos, del éxtasis.

Tráiler de 'Amazing Grace'

Pero hay películas que nacen con mal fario, y la que iba a ser el puente de Franklin hacia una posible carrera cinematográfica acabó en un viacrucis de casi 50 años hasta que el director Alan Elliott ha conseguido sacar a la luz las imágenes del documental 'Amazing Grace', que se estrena este viernes en España. Porque el primer impedimento que relegó el metraje a la oscuridad de un cajón fue que Pollack se olvidó de dar las claquetas para sincronizar la imagen con el sonido. Y sincronizar a ojímetro 20 horas de brutos era tarea imposible... hasta que llegó el montaje digital. "Sydney nunca me dijo que había problemas con la sincronización", se ríe Alan Elliot, productor musical y el encargado de rescatar del olvido el metraje de 'Amazing Grace'. Elliot lo cuenta desde la terraza del hotel María Cristina de San Sebastián, donde ha presentado su documental, que participó en la Sección de Perlas.

Aretha Franklin en 'Amazing Grace'. (Caramel)Aretha Franklin en 'Amazing Grace'. (Caramel)Aretha Franklin en 'Amazing Grace'. (Caramel)

Elliott llegó al departamento de Artistas y Repertorios (A&R) de Atlantic Records en 1990. Allí conoció a Jerry Wexler, uno de los productores de la vieja escuela de la discográfica que había trabajado con Aretha Franklin y que le contó la historia de los brutos perdidos. En 2007, cuando Elliott empezó a trabajar para DreamWorks, decidió recuperar la película y comprar los derechos, que pertenecían a Warner Bros. "Wexler me dijo que hablase con Sydney Pollack y tuvimos varios encuentros y conversaciones", recuerda Elliott sobre los comienzos del proyecto. Enseguida Elliott consigue las bendiciones del director. Todo bien.

No, todo mal. Los dos directores no se ponen de acuerdo en el formato que debe tener el documental final. "Sydney quería entrevistar a gente como Quincy Jones hablando a cámara. Yo le dije que no. Y aunque no lo dijo, sabía que estaba pensando: 'Pero, ¿no sabes quién soy yo?'", admite Elliott. Él quería alejarse del formato de reportaje televisivo y seguir el estilo de documentalistas musicales como D. A. Pennebaker.

Alan Elliott en San Sebastián. (Efe)Alan Elliott en San Sebastián. (Efe)Alan Elliott en San Sebastián. (Efe)

Tercer escollo: "Pronto me enteré que a Sydney le habían diagnosticado un cáncer de páncreas y que estaba muy enfermo", lamenta Elliott. "Tuvimos una de las últimas conversaciones cuando él ya sabía que se iba a morir. Le dije: 'Sydney, siento mucho que estés enfermo'. Y él me contestó: 'No estoy enfermo. Me estoy muriendo, joder'". Pollack murió en 2008, pero antes dejó vía libre para que Elliott terminase su obra 'maldita'. "Fuimos a Warner y él les dijo que yo conocía mejor que él la película y que me dejaran acabarla. Su generosidad ha permitido que hoy exista la película. Creo que si no hubiese conocido a Sydney no me hubiesen dejado hacerla", reconoce.

Tras la muerte de Pollack, Elliott se quedó como principal responsable del montaje, y consiguió poco a poco unir sonido e imágenes. Parecía que el proyecto seguía adelante, pero, de nuevo, todo mal. El director se puso en contacto con Franklin para proponerle reunirse con los miembros de la banda y del coro que siguieran vivos para volver a interpretar las canciones del disco. Y Franklin dijo que sí. Pero con un cheque de un millón de dólares por un día de rodaje de por medio. Así que la colaboración se desestimó.

Otro momento de 'Amazing Grace'Otro momento de 'Amazing Grace'Otro momento de 'Amazing Grace'

En 2011, Elliott se había quedado con un montaje de unos 90 minutos y convocó una proyección limitada para que sus familiares y amigos le diesen su opinión. Franklin se enteró y lo denunció. Franklin, además, subió el montante a cinco millones de dólares si Elliott quería que ella colaborase con el proyecto. Elliott se negó y el proyecto volvió a estancarse. "He descubierto que todo lo que es bonito es complicado, no es fácil", se resigna Elliott. "Yo pensaba en dos cosas. La primera era hacer la película. Yo vengo de la industria musical, de producir discos. Tú puedes tener un grupo de música cuyo batería resulta que está loco. Pero necesitas el ritmo. Es la historia de todas las interacciones. En la grabación del primer disco que grabó Aretha Franklin con Atlantic Records, se suponía que tenían que acortar dos canciones. Pero en la segunda el marido de Aretha y el trompetista se enzarzan en una pelea y Atlantic records no la encuentra durante tres semanas", cuenta el director como una muestra del carácter de Franklin.

Dos años después, llegó a manos de Elliott el documento que volvía a insuflar vida a su proyecto: el contrato firmado por Franklin en 1968 por el que cedía los derechos del metraje de 'Amazing Grace' a Warner y Atlantic Records. Elliott decidió enviar el documental al Festival de Cine de Telluride, en Colorado. Pero, otra vez más, todo mal: apenas unas horas antes de la presentación, el abogado de la cantante envió un burofax y paralizó el estreno del documental. En Telluride y en Toronto y en Chicago. Y la Justicia dio la razón a la artista. En una entrevista de 2015 para el 'Detroit Free Press', Franklin admitió: "No es que no me guste la película, porque en sí me encanta. El problema es que, legalmente —aunque no debería hablar de ello— hay problemas".

En ningún momento pensé en darme por vencido

En agosto de 2018 Franklin murió a causa de un cáncer de páncreas, al igial que Pollack. Elliot organizó una proyección para 50 miembros de la familia de la cantante y Sabrina Owens, una de las nietas y testaferro de la herencia, decidió negociar para, por fin, permitir el estreno del documental Eso sí, con la mente puesta en un posible Oscar. Por fin la película era libre de estrenarse, como lo hizo, en la Berlinale en febrero y en San Sebastián en septiembre, entro otros festivales. "En ningún momento pensé en darme por vencido. Tuve fe. Creí. Creí en Dios. En principio el proceso parecía sencillo. Era la grabación uno de los discos más famosos y exitosos de los años setenta rodado por un director como Sydney Pollack", intenta convencerse. "Parecía relativamente sencillo. Pero luego lo que pasó puso a prueba mi fe en el proyecto. Nunca me crucé durante el proceso con un problema que no pudiese superar. Pero sí aparecieron muchos problemas que me hicieron gastar demasiada energía. Yo sólo quería que la película saliese adelante".

Cartel de 'Amazing Grace'Cartel de 'Amazing Grace'Cartel de 'Amazing Grace'

"Yo no sé si hoy en día se podría dar un fenómeno como ella. Ni siquiera con ella misma, con la edad que tenía entonces, hoy", prosigue. "La sociedad ha cambiado. Primero, en ese momento, era raro tener un productor turco, otro productor judío y ella misma siendo una mujer negra... la banda tocaba junta todos los días, el coro cantaba junto todos los días… Creo que ella fue un accidente. Pero también creo que esta película es más un milagro que un accidente".

05 Oct 06:35

Fandogamia Editorial consulta a los lectores

by Stan

Fandogamia Editorial ha abierto un formulario para saber la opinión de sus lectores respecto a varias obras que están publicando. Además, también se les puede sugerir varias obras que podrían licenciar en un futuro.

La editorial quiere saber cuál ha sido la obra que han publicado que más ha gustado, ya sea un tomo único, una serie en curso o una ya finalizada. También ofrece la posibilidad de que se le recomiende una obra manga, y otra sobre cómic americano y europeo.

Además, consulta cuál es la serie que más gusta de las que se pueden leer a través de Fanternet. Todos los lectores que participen en la encuesta también entrarán en el sorteo de una Loot Box, que incluirá varios productos relacionados con las obras del catálogo de la editorial.

Fuente: Fandogamia Editorial

 

04 Oct 12:39

Baby Shakes - Cause A Scene

by noreply@blogger.com (Lord Rutledge)
It's certainly very rare for a band to make its best album 15 years into its existence. But Baby Shakes have gone and done just that! Cause A Scene is the New York foursome's third LP since 2015 and fourth overall. It's crazy to think that I first reviewed this band was way back in 2005. At the time, I'm not sure I could have even foreseen that Baby Shakes would still be around in 2019. I mean, how many bands actually last 15 years? How many last even 10? And not only are Baby Shakes still around in 2019, they are also at the very top of their game. If I could recommend just one Baby Shakes album that best represents what this band is all about, Cause A Scene would be the one without a doubt. It's pretty close to a perfect record from one of the defining punk/power pop bands of its time.

Released on the band's own label Lil' Chewy Records, Cause A Scene is immediately recognizable as a Baby Shakes record. The upbeat rocker "Nowhere Fast" kicks off the album with a perfect shot of the band's signature punky rock and roll. It'll have you tapping your toes and bobbing your head in no time. The smash hit title track (my god, that hook!) and "Cruisin'" follow in a similar vein. With its hand-claps, red-hot lead guitar, and bubbly harmonies, the latter is the quintessential Baby Shakes song. If this band ever stopped doing songs like this, that would be a total bummer. But what I love about this record is that it stretches well beyond the group's core sound. The gorgeous, Beatles-inspired "Wasurenai Wa" and wistful Angels cover "Am I Ever Gonna See Your Face Again" ought to have power pop fans standing to applaud. "Down" and "Love Song In Reverse" find the band rocking harder than it ever has before. "Modern Girl Renegade" is beachy and '60s-inspired in a way that brings to mind early Go-Go's. And in closing track "Let's Go, JetGlo", Baby Shakes have launched a glam rock anthem into outer space! 

After not recording for several years, Baby Shakes have been absolutely on fire since their 2015 comeback. And with every new release, they just seem to get better. If you've ever pigeonholed Baby Shakes as a "singles band", Cause a Scene just might lead you to change your mind. I'm struggling to find a track on this thing that isn't totally spectacular. And whether you favor the power pop, punk, or glam side of Baby Shakes, this record has got you covered. Vinyl available here

Cause A Scene by Baby ShakesCause A Scene by Baby Shakes

 -L.R.

https://babyshakesny.bandcamp.com/album/cause-a-scene 
http://baby-shakes.squarespace.com/shop/new-cause-a-scene-album 
http://surfinkirecords.bigcartel.com/product/baby-shakes-cause-a-scene-lp 
https://www.facebook.com/babyshakesny/ 
04 Oct 12:39

El fiasco del sueño mexicano del naval gallego

by Sonia Vizoso

En 2012, con la crisis económica arrasando empresas y las elecciones autonómicas a punto de celebrarse, la Xunta anunció la resurrección del naval. Tras meses de comparecencias públicas a ambos lados del Atlántico con gobernantes mexicanos y ejecutivos de la petrolera Pemex, el presidente popular Alberto Núñez Feijóo apadrinó un "acuerdo estratégico" para que el gigante azteca construyera barcos en el astillero público Navantia y en el privado Barreras, entonces en concurso de acreedores. Eran, según el Gobierno gallego, las primeras gotas de una lluvia salvadora de contratos que empaparía todo el sector. “El éxito de Barreras es el de Galicia, la Xunta y el presidente”, proclamó el entonces número dos de la compañía con sede en Vigo, José García Costas. Este jueves Barreras ha solicitado el preconcurso de acreedores.

Seguir leyendo.

03 Oct 20:58

Tinder Date Abruptly Ends After Woman Spots Crosley Turntable in Man’s Apartment

by Kyle Sekaquaptewa
turntable, crosley, tinder

BROOKLYN, N.Y.— Local audiophile Shelby Hastings reportedly ended a promising Tinder date prematurely last night after accepting an invite up to Daniel Estrada’s apartment and spotting a Crosley turntable on his shelf.

“Everything went great at dinner,” said Hastings, a local waitress with an extensive record collection. “He’d gone the whole night without even mentioning IPAs or Jordan Peterson, so things were already better than my usual dates. But when we got up to his apartment, everything changed. I’m sorry… it’s still hard to talk about.”

During an informal tour of the apartment, Hastings’ eyes locked on a Crosley four-in-one turntable with built-in speakers, which sent her into panic almost immediately.

“I was just like, ‘Oh, God… he doesn’t actually listen to music on this thing, does he?” said Hastings, still visibly shaken hours after the incident. “I mean, why would you pay extra for vinyl if you’re just gonna listen to it through two cans on a string? A setup like that just tells me he’s okay with doing four things poorly instead of doing one thing right. I don’t even want to imagine what he’s like in bed.”

After the brief encounter with Estrada’s horrific vinyl setup, Hastings quickly made up an excuse to leave and abruptly exited the apartment — leaving Estrada to wonder just what he’d done wrong.

“I thought I was ready to seal the deal… and then she turned white as a ghost and told me both of her parents just exploded and her dog had diarrhea,” said Estrada, dropping the needle on a “Nice Price” copy of Bob Dylan’s “Blonde on Blonde.” “I’m pretty sure only one of those things could possibly be true. But she still sprinted out the door without saying goodbye. Somehow I always end up dating the crazy girls.”

While Estrada remains unsure why his date with Hastings ended so suddenly, he does have another date with a local bookstore employee lined up for tonight. Sadly, his bookshelf full of Chuck Palahniuk novels could spell another disaster for his chances of getting laid.

The post Tinder Date Abruptly Ends After Woman Spots Crosley Turntable in Man’s Apartment appeared first on The Hard Times.

03 Oct 20:56

A Brief History of Gwyneth Paltrow Not Remembering Things She's Done

by Bettina Makalintal

Goop, Gwyneth Paltrow's much-maligned wellness company, has a lot of products for one's wellbeing, from "dopamine bean" powder to elevate mood, to rhodiola to soothe stress, and L-theanine chews to increase one's focus. Amid all of Goop's resources for mood and "mindfulness" and all of its clothes, books, cosmetics, and $500 vibrators intended to make you feel better and boost brain function, the company doesn't quite touch the topic of memory—which is something its owner, Gwyneth Paltrow, seems to need a little help with.

Over the past few months, Paltrow's recall of some of her bigger projects has proven to be shaky at best. Here are a few of the most notable examples. Just aloof, or forgetful: you decide.

Spiderman?

In June, Netflix released the Jon Favreau-directed series The Chef Show, which centered on cameos from Favreau's celebrity friends, including his Marvel movie co-stars Tom Holland, Robert Downey Jr., and Gwyneth Paltrow. In the show's first episode, Favreau and chef Roy Choi cook a pepper pot soup with Paltrow, who starred as Pepper Potts in every Iron Man and Avengers installment, as well as in Spider-Man: Homecoming. Paltrow, however, quickly made it clear that she doesn't really recall her role in the franchise.

"Spider-Man? We weren't in Spider-Man," Paltrow said, after Favreau shared a reference to the film set. "No, I was in Avengers." It takes a little explaining about the specific Homecoming scene from Favreau before Paltrow remembers that, yes, she was in the movie. In her defense on this one, there are a lot of Marvel movies to keep up with, and getting Avengers and Homecoming mixed up could really happen to anyone who doesn't totally stan the MCU. Let's move along.

"That Guy"?

In an interview with PopSugar later that month, Tom Holland, who plays Spider-Man, acknowledged that the actress doesn't exactly remember him either, despite his titular role in, you know, the movie she was in. "I mean, I've only worked with Gwyneth one time, on Spider-Man: Homecoming—which she doesn't remember. Still to this day breaks my heart," Holland said.

Then, Holland clarified, Paltrow might actually remember him... as "that guy." He referenced an Instagram shot of himself, Robert Downey Jr., and Paltrow from the set of Avengers: Endgame, which Paltrow posted with the caption, "HAPPY BIRTHDAY, dear heart. Love me and that other guy in the photo." A cheeky joke, maybe—but it isn't looking great for Gwyneth's Marvel movie memory.

Sebastian Stan Who?

A few weeks later, Sebastian Stan, who played Bucky Barnes in several Marvel movies including Captain America, acknowledged that Paltrow doesn't really remember him either. A picture Stan posted to Instagram in July of him posing with Paltrow and fashion icons like Valentino Garavani and Giancarlo Giammetti included the line, "Also glad I got to reintroduce myself to @gwynethpaltrow for the third time. We are in the same film...🤷🏻‍♂️."

Hmm, but before we write that one off as just another joke, let's briefly revisit the fact that at the Avengers: Infinity War world premiere in April 2018, Paltrow was pointedly caught on video asking "who's that?" after seeing Sebastian Stan. A person, identified as Chris Pratt, then explains to her, "Sebastian Stan plays Bucky. Bucky is the Winter Soldier."


OK, but that's just Marvel...

It's a fair argument, sure, that Paltrow doesn't really care that much for the MCU and its many movies and sequels, which explains her exit from the role of Potts after Avengers: Endgame and perhaps also her vague disregard for its storylines and characters. She wants to spend her time and ashwaganda-powered mental stamina on Goop, one might say. And to that, we have yet another example.

"GP's" Goop Picks?

In a segment last night on Jimmy Kimmel Live!, the eponymous host presented Paltrow with a selection of Goop products. Despite seeming familiarity with the first product, an "emotional detox bath soak," Paltrow seems more hazy on the rest of Kimmel's Goop selections.

In response to a fancy glass water bottle with an amethyst at its core, Paltrow isn't quite sure how to explain its purpose. "They say that amethyst, it's supposed to be heart opening or something like that," she said, with a confused look on her face. "I don't know [who says that], but it's so pretty!"

Kimmel then shows Paltrow two bottles of camel milk, which he says have been included on Goop's gift guides in the past. "Apparently it's really from camels. Are you gonna... try some?" Paltrow said in a skeptical tone, before acknowledging that she hadn't actually tried it before. "I think they purport to have some more vitamins?" Ultimately, the verdict is that the camel milk is good.

Still, one might expect Paltrow to have tried it before, given that Goop's products all come with the implicit endorsement of "GP" herself. "GP created goop to organize her unbiased travel recommendations, health-centric recipes, and shopping discoveries for friends, and also as a place to get her own questions," reads the site's About page.

We get it: Life is busy, especially when you star in an endless film franchise and run a business, and we can't all be tasked with remembering everything (especially when there are assistants for that, right?). But maybe, soon enough, there will be a tincture, chew, or powder for that—and when that time comes, we'll expect to see it right there, for sale on Goop.

03 Oct 12:16

'Peaky Blinders' Has Done the Impossible: Changed British Men

by James Greig

Peaky Blinders has had a strange and rare effect on British popular culture.

You don't see too many memes, reaction GIFS or viral tweet-threads dissecting the show, and it's yet to become fodder for Hinge bio cliches or the kind of poster you'd buy at a fresher's fair.

What you do see, though, is adult men, going about their lives, dressed like Tommy Shelby: out with the G-Star hoodie, in with the woollen suits, penny collar shirts and, of course, those little fucking caps – so much so that, earlier this year, the Office for National Statistics listed flat caps as one of the items which now define Britain's spending habits.

peaky blinders festival 2019

This represents cosplay on an unparalleled scale, albeit largely enacted by people who probably don't know what cosplay is (prior to the launch of his clothing line Garrison Tailors, Peaky Blinders creator Stephen Knight insisted, "Our intention is to make clothes for 2016, not for fancy dress parties... these are not costumes").

It's hard to think of a TV programme exerting a greater influence on the way British people dress. Game of Thrones might have had a higher viewership, but you don't often see groups of men heading to the pub dressed like Jon Snow unless they're on their way out of a LARPing convention. As well as the menswear boom, Peaky Blinders has become a popular wedding aesthetic, the inspiration for a grime video and the theme of a number of pubs across the UK.

Peaky Blinders is an entertaining crime drama and I can understand why people like it, even if it does feature too many slow-motion montages of the lads swaggering down alleyways, set to terrible pub rock songs. But its popularity as an aesthetic has caught me off-guard – I simply don't understand it. So I decided to attend the first official Peaky Blinders Festival, in Birmingham, in an effort to figure out why dressing like a 1920s gangster has captured the imagination of Britain's blokes – and what, if anything, this says about the moment we're living in.

peaky blinders festival 2019

On a Saturday far too hot to be wearing a tweed suit, I arrived in Digbeth, an area described to me as "Birmingham's answer to Shoreditch". Given how awful Shoreditch is, Birmingham's answer really should have been "no", but Digbeth – a formerly industrial area of canals, viaducts and red-brick factories – turned out to be far prettier than the comparison suggested.

peaky blinders festival 2019

When we arrived, I found that almost everyone had made the effort to dress up – the men in the classic Blinders get-up, the women wearing black cocktail dresses with pearl necklaces.

peaky blinders festival 2019

There was an admirable level of detail in the festival's efforts to evoke a specific period: throughout the day there were random bursts of immersive theatre; couples having vicious screaming matches, street brawls being broken up by policemen and (worryingly for me) rat-like journalists getting told to piss off. As everyone got more drunk, it became harder to tell where the immersive theatre ended and reality began.

peaky blinders festival 2019

First on my agenda was the Garrison Tailor's fashion show. Not to brag – and please don't envy me, it's unattractive – but I had seats in the front row.

I found the show pretty underwhelming, to be honest. The clothes all seemed high quality, but it's hard to get excited by fashion that, by its own raison d'etre, is so backwards-looking. The inclusion of a range of casual clothes was baffling – surely the only point of buying clothes from a Peaky Blinders brand is if you want to look like a character from the show? The jeans-and-sheaux casual looks on offer just looked like the kind of thing a bank manager would wear to a barbecue in Chipping Norton. Tommy Shelby would never.

peaky blinders festival 2019

Based on both the fashion show and the festival at large, it seems fair to say that the Peaky Blinders aesthetic can be defined, above all, by its adherence to conventional masculinity. Whether conscious or not, it reads like a reaction against a move towards androgyny in high-end fashion.

I don't imagine many of the people who dress like this are deliberately kicking back against designers like Palomo Spain or Nicolas Ghesquière, but the aesthetic does feel like a reassertion of traditional gender identity. "I like dressing like this 'cause it shows what a real gentleman should look like," said Daniel, who was attending the festival with his girlfriend. "I suppose Peaky Blinders has had a bit of influence, but I've always thought that men should dress like this. A man should be a man and a woman should be a woman."

peaky blinders festival 2019

As well as relating to masculinity, the Peaky Blinders aesthetic embodies a form of British nostalgia that's far more swaggering (and infinitely less twee) than the kind that was popular in the first half of the 2010s – an era defined by Mumford and Sons, Cath Kidston, and "Keep Calm and Carry On". It's a way of dressing better suited to doing coke in a Yates Wine Lodge and then head-butting someone than it is attending the Chap Olympiad, or riding a unicycle, or having a stupid twiddly moustache, meaning – whatever else you can say about it – it's marginally cooler as a result.

"I think, since the early-60s, men in the West have dressed like American adolescent boys," Stephen Knight tells me over email. "In a way, men have been encouraged by popular culture not to grow up. The Peaky look is very grown up. It takes care and time to get the look together, and I think it suggests a certain dignity. I doubt it would have become popular if women didn't like it."

This latter point I can believe all too easily: I'm ashamed to say I felt a pang of desire for a great deal of the flat-capped gentleman I encountered at the festival. Forgive me, father, for I have thirsted.

peaky blinders festival 2019

It seems to me that part of the appeal of Peaky Blinders lies in its fetishisation of violence (and the camaraderie that comes with it), in its harking back to a less restrained form of masculinity. But Knight disagrees: "I think the violence in Peaky is justified because it always has consequences: people get hurt and stay hurt, and the consequence may play out two episodes or two series later. Also in Peaky, violence is always depicted as ugly and even repulsive."

As the festival drew to an end, it was ultimately hard to see it as anything too nefarious. In fact, I'd be tempted to describe it as "good, clean fun". But it was also, despite being surprisingly international, one of the whitest and most heterosexual large-scale events I've ever attended. With its carnivalesque atmosphere and rigidly defined gender codes, it felt like a Straight Pride parade (or a wedding – but same difference, am I right!), albeit the most benign version imaginable. Charitably, I believe that straight people deserve to have a good time, too.

Given the overwhelming extent to which the period drama genre focuses on the tedious social mores of the upper classes, there's also value in a TV show, and attendant subculture, which portrays and celebrates working class British history, however inaccurately. For all its faults, I'd take Peaky Blinders over Downton Abbey a million times over – can you imagine the sheer, insipid horror of a festival dedicated to the latter?

@fudwedding / @orlandogili

See more of Orlando Gili's photos below:

peaky blinders pub birmingham
peaky blinders clothes charity shop
peaky blinders dress up
peaky blinders costume
peaky blinders costume
peaky blinders caps
peaky blinders costume
peaky blinders
peaky blinders fancy dress
03 Oct 10:26

People Are Typing on Their Smartphones Almost as Fast as on Keyboards Now

by Matthew Gault

A new study from researchers at the University of Cambridge has revealed that people are now typing on their smartphones almost as fast as they can on a keyboard.

A good typist can type around 100 words per minute (WPM) on a desktop keyboard, but most of us only type around 35-65 WPM. According to the research, people using two thumbs can achieve typings speeds averaging 38 WPM on smartphones.

“[That’s] only about 25% slower than the typing speeds we observed in a similar large-scale study of physical keyboards," Anna Feit, a researcher at ETH Zürich and co-author of the study said in a statement. Feit said the number of people who can achieve speeds of 100 WPM on a keyboard is decreasing.

In a study published on Wednesday in “Proceedings of 21st International Conference on Human-Computer Interaction with Mobile Devices and Services,” the researchers describe how they deployed the test online and gathered a sample size of more than 37,000 people. Anyone can see how they stack up by taking the test here. I put out 96 WPM on a desktop and 46 WPM on my phone, while my colleague Jordan Pearson achieved a terrifying 110 WPM on laptop keyboard and 88 WPM on his phone.

Jordan didn’t achieve that high score without errors (he typed incorrectly nearly 5 percent of the time) and he didn’t do it without help. Like many smartphone users, Jordan used both autocorrect and predictive text. According to the study, autocorrect tends to speed people up and drive down the error rate while word prediction and gesture typing negatively impact speed.

"Techniques like word completion help people, but what we found out is that the time spent thinking about the word suggestions often outweighs the time it would take you to type the letters, making you slower overall,” study co-author Sunjun Kim, a researcher at Aalto University, said in a statement.

Age and digit placement were the two best predictors of typing speed on a phone. According to the study, more than 74 percent of people use two thumbs and could easily achieve speeds of 50 WPM. Using a single index finger or single thumb drove those averages down to around 35 WPM. Age was the stand out metric, however. People between the ages of 10 and 19, on average, typed about 10 words faster per minute on their phones than people in their 40s.

“We are seeing a young generation that has always used touchscreen devices, and the difference to older generations that may have used devices longer, but different types, is staggering,” study co-author and Aalto University professor Antti Oulasvirta said.

The study is one of the largest of its kind, but the researchers pointed out there are still limitations and holes in the data. For one, participants had to be the kind of person willing to take an online typing test. “This is not representative of the general population and might bias the data towards representing a western, young, more technology-affine group of people,” the study said.

As always, there’s more research to be done. “To this end, we are releasing the code and the dataset to assist further efforts in modeling, machine learning and improvements of text entry methods,” researchers said in the study.

03 Oct 10:22

Things Chefs Do That You Should Not Do

by Miss Cellania

Professional chefs are proud of their recipes and techniques, as they should be. But they are professionals, while the rest of us cook during our personal time. JJ Goode co-authors cookbooks, meaning he translates a chef's work into instructions we can follow. He often tries to convince the chef to bridge the gap between the professional and the reader by pulling back on the difficulty of those recipes, with varying results. He tells us some ways we can save time and trouble without making much of a difference in the resulting culinary creations.   

Having already told on myself for having an inferior palate, I will now deliver a broadside against chicken stock recipes. You know the drill: There are the chicken bones, the onions and carrots, the sprigs of thyme and parsley, the 12 peppercorns, and the bay leaf. And there’s the oh-so-gentle simmering and the straining, not to mention the occasional, criminally rude blanching of bones. I suppose some of you might be bothered by a little cloudiness in a stock and can detect the absence of that bay leaf. I’m not, and I can’t. My one-ingredient stock recipe—put rotisserie-chicken carcass in pot, cover with plenty of water, and boil until episode of Succession is over—has enabled countless dinner successes, because it’s twice as tasty and infinitely freer than the boxed stuff, and because its utter thoughtlessness precludes excuses not to make it.

Goode has other tips on how to simplify star-studded celebrity chef recipes at Taste.  -via Digg

(Image credit: Sarah Becan)

03 Oct 09:28

Sánchez Bugallo agradece á Policía Nacional o seu "magnífico labor" para garantir que Santiago "sexa territorio seguro"

O alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo, asistiu no Auditorio de Galicia ao acto institucional de imposición de condecoracións con motivo do Día do Corpo Nacional de Policía, que este 2 de outubro celebra o seu patrón, os Santos Anxos Custodios.
03 Oct 09:24

Por qué tantos millennials hablamos en redes como si fuésemos adolescentes

by Ana Iris Simón

"Fav si estás así pero con el móvil", decía un tuit que se hizo relativamente viral hace unas semanas. El texto acompañaba a un cuadro de una señora que tenía pinta de decimonónica y que sostenía un libro entre las manos tumbada en un diván. Era domingo y los likes aumentaban por segundo, con el mío incluido. Porque sí, estaba así pero con el móvil.

Llegó a mi timeline porque alguien a quien sigo lo había retuiteado. Alguien con una edad muy parecida a la mía, más cerca de los 30 que de los 20, y alguien con una situación laboral y económica muy similar a la mía: asalariado que comparte piso en el centro de una ciudad.

"Si tu crush te hace ghosting nivel legendario, A) Orgullo: entonces tú más. B) Nostalgia: DM a las 00. C) Venganza: mandas un sicario" y "Cuando el que te gusta te deja en leído y vas combinando apps para abrirle y no perder del todo la dignidad" podrían ser dedicatorias en la agenda de la ESO de cualquier chaval de 15 años, pero son tuits de Rosalía, que tiene 26. El primero tiene 3500 likes, el segundo 40 600.

Hace unos meses escribía que me da envidia la vida que tenían mis padres con mi edad. Que cuando lo digo siempre hay alguien que me pone cara de "no tienes ni puta idea" y responde cosas como que a mi edad mis padres habían viajado la mitad que yo o como que a ellos no les da envidia porque tienen que hacer muchas cosas antes de "asentarse", entendiendo por muchas cosas tener más de 30 y cobrar 1000 euros, compartir piso, irse a Tailandia 10 días con la miseria que ha ahorrado durante el año, ponerse ciego en festivales en los que no conoce a medio cartel y creer que las series que elige ver y los libros de Blackie que elige leer forman parte de su identidad como individuo.

Escribía entonces que sí, que nuestros padres seguramente se casaron y tuvieron hijos por inercia, casi por imperativo, pero que nosotros también tenemos otro imperativo y es material. Que nuestros padres con nuestra edad tuvieran hijos, trabajos fijos, hipotecas y la Thermomix comprada a plazos y nosotros el pasaporte lleno de sellos, cuenta en Netflix, Fimin y HBO y la eterna duda de si el curro nos durará más de un año es culpa de la precariedad o de los contratos basura, escribía, eludiendo cualquier ápice de culpa por nuestra parte, la de una generación condenada sin remedio, pensaba, a la eterna adolescencia.

"Twitter está lleno y se está llenando cada vez más de frases que parecen sacadas de diario adolescente escritas, faveadas y retuiteadas por adultos como"

Pero Twitter está lleno y se está llenando cada vez más de frases que parecen sacadas de diarios adolescentes escritas, faveadas y retuiteadas por adultos como yo e Instagram está petado de fotos de adultos, de gente de más de/casi 30 que, como yo, que emula no solo la estética sino también la actitud y el estilo de vida de los protagonistas de Élite o Euphoria.

Y es cierto que a los nacidos del 80 y mucho en adelante la precariedad nos ha calado hasta los huesos y es cierto que nos independizamos, de media, a los 29 años y el paro, la inestabilidad laboral y los sueldos de miseria tienen mucho que ver. Pero cada vez que abro una red social tengo la sensación de que en lugar de rebelarnos contra el imperativo impuesto por las circunstancias socioeconómicas de alargar la adolescencia hasta límites insospechados hemos abrazado la idea y hemos convertido los 20 y casi los 30 en un segundo de bachillerato permanente.

"La falta de madurez psicológica es un problema que afecta a nuestra sociedad", comenta la psicóloga y psicoterapeuta Inés Bárcenas cuando le pido que analice la cuestión desde su especialidad.

"Nos vemos bombardeados por estéticas y conductas adolescentes e inmaduras en la publicidad y las redes sociales, y este fenómeno también se ve comúnmente en las personas que acuden a consulta. Los psicólogos estimamos que la edad de finalización de la adolescencia se ha extendido en los últimos años de los 21 a los 25: retrasamos el comienzo de la vida adulta, de la autonomía y la responsabilidad, y esto tiene un impacto en nuestros valores como sociedad. Cada vez nos emancipamos más tarde, nos comprometemos sentimentalmente más tarde y tenemos hijos más tarde. Y por supuesto la coyuntura económica tiene una fuerte implicación en esto, pero también la ilusión de una libertad de elección infinita, de que no nos tenemos que 'conformar', de que podemos dibujar nuestro destino a nuestro antojo, a la carta", termina.

En El mundo del ayer. Memorias de un europeo, Stefan Zweig habla del Viena de su época y cuando retrata a los jóvenes se refiere a una costumbre casi impensable a día de hoy: se ponían gafas aunque no las necesitaran o andaban encorvados sin estar tullidos para ser más y mejor considerados socialmente. Se "adultizaban" para ganar valor.

"Las fotos de nuestros padres y abuelos están llenas de gestos serios, rotundos, contundentes. De una solemnidad que ahora casi solo se ve de manera irónica en las nuestras, llenas de sonrisas —forzadas o no—, de morritos pre o posirónicos y de muecas. Hay incluso posturas de moda para hacerse fotos"

A esta anécdota se refiere el economista Juan M. Blanco en su charla TEDx "La imparable infantilización de Occidente", donde analiza el fenómeno desde distintas perspectivas: la conversión de la juventud en objeto de culto, el cambio de paradigma en los valores asociados a la madurez por otros relacionados con etapas vitales más tempranas (impulsividad vs. reflexión, derechos vs. deberes, simplificación vs. análisis complejo...) o las consecuencias que, a su juicio, ha acarreado esta infantilización occidental, como el auge de las ideologías del Apocalipsis, del narcisismo o de la cultura terapéutica entendida como la creencia de que vivencias que nuestros antepasados gestionaban y llevaban a cabo con más o menos normalidad suponen un trauma para nosotros. Un trauma que debe ser tratado por un especialista.

Blanco pone, además, un ejemplo muy gráfico de esta infantilización, que tiene que ver con las redes: las fotos. Las fotos de nuestros padres y abuelos están llenas de gestos serios, rotundos, contundentes. De una solemnidad que ahora casi solo se ve de manera irónica en las nuestras, llenas de sonrisas —forzadas o no—, de morritos pre o posirónicos y de muecas. Hay incluso posturas de moda para hacerse fotos y artículos que hablan de las tendencias en posturas para hacerse fotos, algo que seguramente tendrá que ver con evolución de la tecnología y la normalización del hecho fotográfico, pero no solo con eso. El señor Burns disfrazado de Jimbo daba risa y vergüenza hace no tanto, pero ahora es un ideal casi inevitable.

"Hace años que los sociólogos y los antropólogos vieron el pampaneo y decidieron darle un nombre. Es la infantilización de Occidente, dijeron. Es la era del culto a la juventud, la veneración de la inmadurez, la exaltación de lo aniñado. Son los valores que disparan como metralla las industrias del entretenimiento, los medios de comunicación, las campañas de marketing y publicidad. Y han convencido a la población en masa hasta convertirla en una sociedad adolescente de adultos que juegan a las maquinitas, ríen los memes y leen los artículos de tetas y culos que inundan internet", escribe Mar Abad en un texto de Yorokobu dedicado al tema.

Sergio D'Antonio Maceiras, sociólogo e investigador social especializado en cultura digital y movimientos sociales apunta algo al respecto: que el fenómeno se reduce a las sociedades desarrolladas y, dentro de ellas, a un grupo muy concreto.

"Por no esperar no esperamos ni a que el crush nos conteste y lo ponemos antes en Twitter"

"No sé si hablaría de infantilización tanto como de la eternización de la juventud, pero en todo caso es un fenómeno que, aunque se da, que es patente en sociedades desarrolladas. Su aparición se reduce al norte global, al primer mundo, y dentro de ese primer mundo se inscribe en toda esa amalgama gris que es la clase media: gente objetivamente pobre pero que se quiere presentar, se autoconcibe y se autentifica como clase media. No es un fenómeno global", dice, "sino de Pijolandia".

Inés Bárcenas relaciona esta infantilización en general y la manera en la que se muestra, demuestra y exalta en redes sociales con otro valor en auge: el narcisismo. "Los sujetos narcisistas se adaptan perfectamente a las demandas de la cosmovisión actual, que residen más en el ego (la imagen del yo, la fachada social) que en el yo (la identidad real). En su libro Narcisismo en el mundo moderno, la experta en psicología Pat McDonald sugiere que las cualidades narcisistas —un patrón general de grandiosidad, necesidad de admiración y falta de empatía— están en alza".

"En este sentido", añade la psicoterapeuta, "el narcisismo individual corre en paralelo al cultural: el individuo moldea la cultura según su propia imagen y la cultura moldea, a su vez, al individuo. Vivimos en la cultura del individualismo, de la libre elección, del hombre hecho a sí mismo. Una cultura que exalta la imagen, lo brillante, lo nuevo e inmediato, dejando poco lugar para la espera, un esfuerzo que actualmente se considera mundano, pero que sin embargo es central en el desarrollo psicológico".

Porque no solo las redes sociales fomentan y alimentan nuestro deseo de ser adolescentes pasados los 20 e incluso los 30 o quizá nuestra imposibilidad de no serlo. Hay otras aplicaciones en nuestros móviles que, de un modo u otro, también contribuyen, y todas ellas tienen un factor común: su fin último es acabar con el tiempo de espera en alguna de sus formas. Ya no hay que esperar para comprar porque tenemos Ebay, Amazon o Glovo.

"Por no esperar no esperamos ni a que el "crush" nos conteste: lo ponemos antes en Twitter"

Ya no hay que esperar para contarle nada a nadie porque tenemos WhatsApp, Telegram o Facebook Messenger. No tenemos que esperar ni para follar: atrás quedaron los tiempos en los que uno tenía que ir a una discoteca y fingir que se divertía: Sillicon Valley nos ha dado Tinder. Y eso también influye, en una u otra medida, en el hecho de que seamos o queramos ser eternos efebos.

"La impulsividad es un rasgo característico de la inmadurez. A través de la espera, ya desde la infancia, comienza a desarrollarse nuestra capacidad de pensamiento simbólico, lo que Freud llamaba 'la renuncia al instinto', que sienta las bases para la aceptación de los límites de nuestra propia existencia. Tal como plantea Andrea Kholler en su brillante ensayo sobre la espera, "El tiempo regalado", esperar es propio de toda evolución, ya sea la gestación, la pubertad o la vacilación y la vulnerabilidad durante el acto creativo", comenta Inés Bárcenas. Por no esperar no esperamos ni a que el "crush" nos conteste —y sí, lo llamamos "crush" pasados los 18—: lo ponemos antes en Twitter, como la señora decimonónica a la que le endiñaron un texto que decía "fav si estás así pero con el móvil", que fue faveada por cientos, por miles de señores Burns disfrazados de Jimbo que estaban así pero con el móvil.

Sigue a Ana Iris en @anairissimon.

Suscríbete a nuestra newsletter para recibir nuestro contenido más destacado.

03 Oct 09:22

David Wallace-Wells: "Miles de personas morirán en España por el calor en 2050"

by Paula Corroto

El periodista David Wallace-Wells (Nueva York, 1982) no se anda con cajas destempladas. Su libro 'El planeta inhóspito' (Debate), publicado ahora en español, revela que las consecuencias del cambio climático van a ser mucho peores de lo que cualquiera hubiéramos pensado. No desaparecerá la Tierra, pero probablemente desapareceremos muchos de nosotros en varias partes del planeta. El aumento de las temperaturas traerá modificaciones en la agricultura y la economía con bajadas bruscas de los PIBs de los países.

Wallace-Wells no se tiene por alarmista. Recoge los indicadores de los expertos en emergencia climática y desmonta las teorías de los que opinan que ni existe tal ni las consecuencias serán tan graves, señalando además el giro autoritario, nacionalista y xenófobo que trae consigo el negacionismo. Y, por supuesto, defiende a Greta Thunberg, a la que califica de “heroína”. Eso sí, tampoco cree que exista demasiada polarización en la población con respecto a este tema. La polarización, para él, es de los políticos, pero no de la opinión pública.

PREGUNTA. Su libro asusta, ¿es realmente para tanto? ¿Vale la pena alarmar así?

'El planeta inhóspito' (Debate)'El planeta inhóspito' (Debate)'El planeta inhóspito' (Debate)

RESPUESTA. Sí, creo que es lo más grande que ha pasado en toda la historia de la humanidad. Si no actuamos inmediatamente esto va a afectar a todos los aspectos de la vida humana. La civilización no va a terminar, ni se va extinguir la humanidad, pero todo lo que damos por garantizado de la vida moderna puede ponerse en solfa o remover por culpa del cambio climático. A menos que hagamos algo ahora mismo. Hablamos de muchas ciudades del sur de Asia y Oriente Medio, que van a tener tanto calor que la gente no va a poder salir a la calle sin el peligro de que les dé un ataque al corazón. Estamos hablando de daños provocados por la subida del nivel del mar, tormentas, cientos de millones de refugiados del clima. La ONU dice que se puede hablar de cien millones. No hemos visto nada igual en toda la historia de la humanidad y ocurrirá en un plazo de tan solo 50 años.

La última vez con tanto CO2 en el ecuador no podía sobrevivir ni un mamífero. Hoy hay el mismo y las cosas se van a poner mucho peor

P. Hay científicos que señalan que el cambio climático existe desde siempre. El planeta siempre está cambiando su clima. ¿No es alarmista hablar en estos términos?

R. Sí, es verdad, el clima cambia y lleva cambiando desde el principio de la historia del planeta Tierra. Pero en este momento ya hace más calor que nunca en toda la historia de la humanidad. La ventana de temperaturas en las que se incluyen todas las temperaturas anteriores se ha sobrepasado. La evolución de los animales, las tecnologías, se han desarrollado gracias las situaciones climatológicas en las que nos hallábamos: es como si hubiéramos aterrizado en un planeta nuevo con unas condiciones climatológicas completamente nuevas. Y ahora tenemos que pensar cuáles van a ser en el futuro y si vamos a sobrevivir o no. La última vez que registramos tanto dióxido de carbono en la atmósfera había mucho más hielo, pero en el ecuador hacía tanto calor que ahí no podía sobrevivir ni un solo mamífero. Es la misma concentración de carbono que tenemos hoy y las cosas se van a poner mucho peor.

David Wallace-Wells. (Beowulf Sheehan)David Wallace-Wells. (Beowulf Sheehan)David Wallace-Wells. (Beowulf Sheehan)

P. Pero hay quien dice que una glaciación sería mucho peor para sectores como el agrícola, empeorando de forma radical economía. Tal vez un aumento de la temperatura tampoco es tan malo.

R. Hay muchos científicos que dirían que hay puntos del planeta que se beneficiarían de esta subida de las temperaturas y podrían tener beneficios económicos y cognitivos. Pero el número de países que se van a ver afectados negativamente en las próximas décadas va a sobrepasar a los que van a resultar beneficiados, sobre todo si hacemos una correlación a cien años. Incluso los países del norte que saldrían beneficiados, en el futuro a largo plazo quedarían también perjudicados. Desde el punto de vista global, se estima que si no cambiamos este rumbo, el PIB mundial podría ser un 20-30% más bajo que si no hubiera cambio climático a final de este siglo. Por supuesto, hay países que su PIB va a bajar un 20-30% por el cambio climático, y dentro de un siglo esos países van a estar incluso peor. Los economistas esperan que los países del ecuador tengan una temperatura muchísimo más alta, y no van a poder aspirar a ningún tipo de crecimiento económico. Naciones como Rusia o Finlandia todavía podrán tener algún tipo de crecimiento económico, pero inferior al que se podría esperar hoy. El impacto va a ser distinto en unos países y en otros, pero la mayoría de los científicos están de acuerdo en que en los próximos 30 y 40 años los impactos van a ser catastróficos.

Toda la cuenca mediterránea va a convertirse en un desierto en las próximas décadas

P. ¿Qué consecuencias podría sufrir España?

R. Toda la cuenca mediterránea va a convertirse prácticamente en un desierto en las próximas décadas. Los científicos dicen que no va a ser un desierto como el Sáhara pero el impacto va a ser bastante intenso. Las olas de calor van a ser habituales en España. No van a ser tan malas como el sureste de Asia o en Oriente Medio, pero las olas de calor que hemos visto este verano se van a repetir e incluso van a ser peores, y miles de personas van a morir a consecuencia del calor. Estamos hablando del año 2050. La mayor parte de estas personas van a ser los más vulnerables. No es que personas de 30 años sanas vayan a morir, pero en cuanto al número global de muertes va a haber un aumento. Y en la agricultura el cambio va a ser sorprendente. Se estima que por cada grado de calentamiento, los granos se van a reducir en un 10-15%. Es decir, la agricultura va a ser un 20-30% menos productiva.

P. Se están achacando estas consecuencias a unas responsabilidades individuales, pero ¿eso no es una idea muy religiosa? Es decir, el ser humano como el pecador, el culpable. Parece casi una idea medieval.

R. Por un lado, creo que tiene sentido pensarlo desde un punto de vista religioso porque estamos hablando del destino y del futuro de la humanidad que está en las manos de una única generación. Y ese es el tipo de drama al que estamos acostumbrados a reconocer solo en la mitología y en la religión. Yo no digo que se vaya a acabar la humanidad, pero la cantidad de impacto que podemos tener y la forma de vivir en el futuro en último término es un reto existencial muy básico que tenemos que gestionar. Por otro lado, no es una cuestión de fe creer que estos impactos se avecinan. Lo estamos viendo todos los días en la televisión. Este año en Europa hemos visto un record en olas de calor. En junio se rompió el record, en julio se volvió a romper y se acercó mucho en agosto. Records que llevaban décadas, incluso siglos. Y se han roto. De la misma forma, en EEUU, en Houston hace poco sufrió la quinta tormenta más fuerte en los últimos años. Se supone que esta tormenta tenía que pasar cada muchos, muchos años. Es un clima insólito, y eso lo hemos podido leer y la gente lo nota en su día a día. Cada vez hace más calor en verano y más frío en invierno. Pero más allá de esto, la ciencia es muy clara. No nos está pidiendo un acto de fe. Estamos hablando de proyecciones en las próximas décadas que están en línea con cómo se ha ido calentando el planeta. En términos globales el mundo ha ido evolucionando tal y cómo se predecía hace 50 años por los científicos si hablamos de la cantidad de carbono.

Trum recibe a Bolsonaro en la Casa Blanca. (Reuters)Trum recibe a Bolsonaro en la Casa Blanca. (Reuters)Trum recibe a Bolsonaro en la Casa Blanca. (Reuters)

P. Pero algunos señalan que se puede establecer una especie de ecoautoritarismo, que influya en los regímenes democráticos liberales. Es decir, que se implementen políticas autoritarias por esta alarma del cambio climático.

R. Una cosa: si nos imaginamos qué tipo de políticas saldrían a resultas del cambio climático podríamos hablar en un sentido de escasez, de producir una visión cero de la competitividad mundial y muchas naciones del mundo se retirarían de la cuestión internacional y abrazarían un sentimiento nacionalista y más xenófobo. De hecho, ya estamos viendo esa realidad. Quizá podríamos decir que Trump y Bolsonaro son el resultado del cambio climático, pero no nos debería sorprender que en las próximas décadas surjan líderes como ellos en este paisaje y eso debería preocuparnos. De hecho, eso forma parte del reto que más me preocupa. Cuando se trata de la geopolítica, esto es una amenaza global, y quizá con la excepción de EEUU y China, ninguna nación es responsable individualmente de las emisiones por lo que por tanto van a decir, “por qué voy a participar yo de todo esto”. Esto es especialmente importante para la cooperación global. Hay que intentar resolver este problema global. El hecho de que ahora tengamos una geopolítica que está atomizada y que se está desmembrando significa que no solo es peligroso y dé miedo desde el punto de vista político, sino también que nos va a costar cada vez más lidiar con este problema. Y quizá va a acelerar también un movimiento hacia el autoritarismo. Una cosa más. Muchos de los ejemplos de la historia política en los que ha habido un aumento de la extrema derecha siempre han venido acompañados por pequeñas crisis climáticas. Nunca hemos lidiado con una crisis como la de ahora, pero una hambruna, una sequía han generado sus consecuencias políticas. Así que da miedo pensar cómo puede ser esto a nivel global.

Muchos de los ejemplos de la historia en los que aumentó la extrema derecha siempre vinieron acompañados de crisis climáticas

P. En este sentido, excepto voces bienintencionadas que hablan del aprovechamiento que puede haber de la adolescente Greta Thunberg y que proceden más desde el lado progresista; desde posiciones conservadoras y desde la extrema derecha se la ha criticado duramente. Incluso se ha dicho que hay todo un lobby detrás de ella y que está dirigida. ¿Qué le parece la figura de Thunberg?

R. Yo diría que es una heroína. No estoy muy seguro de si hay algún antecedente como ella en toda la historia política. Hace solo año tenía 15 años, no tenía ni un solo amigo y estaba sentada sola en el exterior del parlamento sueco y un año más tarde lidera un movimiento que aúna a diez millones de personas en todo el mundo. Creo que es sorprendente y algo insólito. Ahora bien, ha recibido ayuda en este proyecto. Está trabajando con asesores, con su familia, pero eso es lo que requiere la política. Donald Trump tiene su equipo, Obama tiene su equipo, por qué Greta Thunberg no va a tener su equipo. Creo que Greta ha llegado a la política de forma sincera, honesta, lo siente como lo dice, y conoce a fondo la ciencia de lo que habla, mucho más que muchos que se las dan de expertos, y seguro que mucho más que sus padres y sus asesores. Yo estoy sin palabras por lo que ha conseguido.

P. Precisamente, hay múltiples asociaciones ecologistas, científicos que llevan alertando del cambio climático desde hace décadas y no se les ha hecho un caso tan mediático como a Greta Thunberg. ¿Por qué?

R. Creo que hemos estado viviendo un cambio de mareas en lo que respecta al clima. Greta es uno de los motores de este cambio de mareas. Pero hay otros factores. La ONU en octubre publicó el informe del IPCC (Grupo Intergubernamental de Expertos en el Cambio Climático) en el que decía que la temperatura aumentará 1,5 grados para 2040 y esto ha sido un cambio retórico respecto a todo lo publicado hasta ahora. Ha sido más alarmante y más urgente que cualquier otro informe de la ONU. Ha habido científicos que nos han alertado de esta crisis desde hace décadas, pero utilizaban un lenguaje muy cuidado, muy mimado, y nos invitaban a entender su preocupación. Se decía que era políticamente irresponsable asustar a la gente. Pero en ese informe de octubre se marcó un punto de inflexión en esa retórica. Es el primer informe de su naturaleza que es verdaderamente sincero acerca de la crisis a la que nos enfrentamos. Cuando salió, yo no había oído hablar de Greta Thunberg, y ella acababa de hacer su huelga y nadie en Suecia había oído hablar de ella tampoco. En Reino Unido Extinction Rebellion acababa de formarse, en EEUU yo no había oído hablar del Sunrise que forma parte del New Green Deal de Alexandria Ocasio-Cortez etc. Está siendo increíble para la movilización medioambiental y creo que todo esto lo desencadenó todo ese informe. Y creo que también ha ayudado el hecho de que las condiciones extremas han estado ahí. Hasta hace muy poco tiempo hablábamos del cambio climático en el futuro pero ahora es algo que está pasando ahora y la gente ve que está pasando: ve esos incendios increíbles en California, los huracanes, tifones. Eso no lo puedes pasar por alto. Está empezando a permear en las conciencias de las personas que esta es la fuerza definitiva que va a guiar nuestras vidas y que tenemos que hacer algo al respecto. El trabajo de Greta se ha desarrollado en este contexto y ha atraído mucho poder y toda la conversación está cambiando. Creo que también es muy poderoso que sea una adolescente. Eso ilustra que hay una injusticia generacional profunda. Esto lo sienten los adolescentes y también los adultos que se siente culpables sobre lo que han hecho en el mundo.

Greta Thunberg, contra los dragones de la Santa Alianza

Daniel Arjona
Los cuentos de hadas muestran que la imaginación y el sentimiento que la activista ha puesto en marcha son mucho más dignos que el cinismo triste de sus detractores

P. Ha citado a Ocasio-Cortez y hay otros partidos que están incorporando este tema en su agenda. Pero aún sabemos muy poco de las medidas que van a tomar. ¿Es política real o meramente electoralista?

R. Sí, creo que en general la política ha cambiado pero las políticas todavía no. Necesitamos entender qué podemos hacer y luego hacer al máximo todo lo que esté en nuestras manos. Hasta ahora, cuando la gente se comprometía para abordar el cambio climático, al final no cumplía esas promesas. Se firmaron los acuerdos de París hace tres años y no hay ningún país industrializado del mundo que esté cumpliendo con sus compromisos. En parte porque aún no se ha demostrado que hay una serie de políticas concretas que nos pueden llevar a esos objetivos. El Green New Deal de EEUU todavía está en pleno desarrollo y todavía no se entiende por completo. Sus autores han redactado una legislación, pero desde distintas perspectivas sobre cómo podemos abordar el tema del clima. Puede ser que se desarrollen a lo largo del tiempo, algunas cosas funcionarán y otras no, pero no dudo en absoluto del compromiso de las personas que están trabajando en esa legislación porque creo que es remarcable que por primera vez se estén definiendo unos objetivos políticos en estos términos, que los políticos digan que esto es necesario. Puede ser que no lleguemos hasta el final, pero al menos vamos a construir nuestro enfoque político en esa necesidad científica. Me parece que es un enfoque valioso y valiente. Desde luego tenemos que hacer más de lo que nos permite la política, pero la cuestión es cómo renovamos nuestras políticas.

P. Para terminar, ¿por qué cree que este tema, que nos afecta a todos, está polarizando tanto a los ciudadanos?

R. Creo que hay menos polarización de la que nos parece. La mayor parte de la gente cree en el cambio climático y les preocupa. Esto también pasa en EEUU. Hay un partido político que está muy comprometido con las acciones sobre el clima, pero también al 75-80% de los votantes republicanos les preocupa el cambio climático. Y en la Unión Europea las cifras son incluso mayores. Decenas de millones de europeos están preocupados con esta cuestión. Es verdad que la política está dividida, pero la opinión pública no. Esto se debe en parte a que la opinión pública avanza muy rápido y hasta hace no muchos años se hablaba de un coste en el hecho de ser autocomplaciente. La política refleja muchos intereses, no solo los intereses medioambientales. Los políticos son reacios a hacer cambios radicales. La razón de que sean tan inactivos acerca del clima es que durante mucho tiempo los economistas han creído que el cambio climático no era gran cosa. Creían que podía tener algún coste pero que las cifras económicas no iban a reflejar los perjuicios y que no valía la pena tomar medidas porque estas medidas podían ser costosas. Eso ha imperado en nuestra vida política durante mucho tiempo, pero creo que en los últimos años esta convención ha cambiado notablemente y ahora casi todos los economistas te van a decir que estaríamos mejor económicamente, incluso a corto plazo, si tomáramos medidas inmediatas y no a largo plazo. Esa es una de las razones por las que estamos empezando a ver compromisos políticos nuevos. Quizá gracias a eso vamos a ver los políticos se van a alinear más con la opinión pública y vamos a ver un camino en la misma dirección.

03 Oct 09:05

How to Have Feminist Sex

by Daisy Jones

Shagging and feminism can be contentious subjects when you squish them together. While it shouldn't be that hard for people to wrap their heads around – just do what you want, as long as everyone is respectful and consenting – there are great divides when it comes to what constitutes "feminist sex".

Is it feminist to choke a woman in bed, for instance, if she wants you to? Why are some self-professed feminists opposed to decriminalising sex work, even though sex workers have long said criminalisation makes their work more dangerous? And how can mainstream porn become more ethical both on and off screen?

Flo Perry, an illustrator and writer (who you might know from running the much-loved London queer club night Aphrodyke), is on the cusp of releasing her new book, How to Have Feminist Sex: A Fairly Graphic Guide. Out on the 3rd of October, it's a collection of illustrations and words about a range of subjects, from body image and consensual non-monogamy, to porn, sending nudes and the politics of desire. Funny and concise in its delivery, How to Have Feminist Sex is the sort of thing teenagers should probably be made to read at school alongside their Blood Brothers set text.

In terms of the content, a lot of what Flo believes boils down to "what's fine in the bedroom might not be acceptable in the boardroom", with a constant focus on enthusiastic consent. She also points out how people are different in a multitude of ways, from our sex drives to what makes us come – and, as such, being with someone sexually is about navigating and communicating those similarities and differences, while also prioritising pleasure. Which sounds very simple written down, but can clearly be a mindfuck for some in practice.

VICE: Hi Flo. How would you define feminist sex?
Flo Perry: For me, feminist sex is all about having the sex you want to be having, rather than the sex you think you should be having. It’s about having sex that’s free of expectations that you might have learned from the porn industry, your parents, sex education at school or just general media and yoghurt adverts that we're blasted with. It’s about maximising pleasure for you in your sex life.

It personally took me a number of years to undo the myths I was implicitly taught about sex growing up. Do you feel the same way? What were some of the untruths you had to unlearn?
Yeah, definitely. I don’t feel like my work is done in that respect. It’s really complicated to analyse your beliefs and think: 'What am I doing because I want to do it? And what am I doing because the patriarchy tells me to?' And that’s an ongoing, complicated thing. I think it’s all about experimenting and realising that the world won’t end if you don’t shave your legs, for example – and if you want to shave them again, you can.

I feel like sex and feminism have historically been quite contentious themes when put together. For example, are certain sex acts anti-feminist? Some people think so. How did you approach that side of things when putting the guide together?
Yeah, feminism isn’t very sexy. Most people don’t have feminist sexual fantasies because it’s boring. Instead, you might fantasise about being a secretary who’s fucked by her boss, because it’s hot. I think that, basically, you need to be conscious of what’s a sexual fantasy. If it’s a sexual fantasy, it’s an adult version of play. There’s no point trying to change what you find hot – it’s really hard. If you get turned on by being in a submissive role in a sexist scenario, that might not change, and a lot of people are turned on by that. It’s feminist to indulge yourself in that, and know that’s not really your self worth. You can be the CEO, even if – when you’re fucked – you’re the secretary.

What are some other important things to remember when it comes to kink and feminism?
I think, generally, experienced kinky people are very good at being feminist, because if you want to do something that isn’t standard, then you’ve really had to self examine and think about that – or at least you should have done. If you fantasise sexually about hitting women – which obviously isn’t something that’s encouraged – there’s a feminist way to do it if you ask and respect the women you want to smack around the arse. And if they’re into it and they enjoy it – some women do enjoy it. These days, it’s easier than ever to find someone who's compatible with you in that way.

There's a section on porn in the book. What do you think mainstream porn should look like?
There’s a very narrow view of what sex should look like in mainstream porn. There’s every type of porn out there, but a lot of people just look at the front page of PornHub and think that’s it. Amateur porn has been great for showing a wider range of bodies, for instance. A lot more people are probably watching that these days – seeing something filmed on an iPhone has a unique sexy quality.

Any kind of porn can be feminist if everyone involved is having a good time, even if they don’t look like they’re having a good time. The problem is that a 13-year-old boy might watch that and not understand the levels of consent that might have gone into that. So it would be great if porn started with an interview or something, like: "Hi, I’m Sandra from Ohio! I’m going to get anally fucked and spanked today, and I can’t wait!" You have to watch them give their enthusiastic consent and at the end be like, "Yeah, I really enjoyed that!" [Laughs] That would be part of my ideal feminist utopia.

You’ve also got a section on virginity. I feel like in the past few years people have started to think of virginity as an archaic concept; something that’s not necessarily even real – at least in the traditional sense.
I agree. You have lots of virginities in your life: The first time you do anything sexual, the first time you maybe have penetrative sex, the first time you have sex in a Ford Fiesta in your parents’ driveway. We have many virginities, and they all have different amounts of meaning for each of us.

We also put too much emphasis, in society, on virginity having to mean something, and having to be "morally good", having to be with someone who you definitely like. But the vast majority of us don’t stay with the person we lose our virginity to, and a few years later you realise that it’s not the most important fuck you’re going to have in your life. There needs to be less emphasis on whether it’s something you’ll end up regretting, and more emphasis on the fact it’s meant to be something that is physically pleasurable.

Peep an extract from 'How to Feminist Sex', out the 3rd of October 2019, below.

Flo Perry Feminist Sex One Night Stand Illustrations Book Extract
Flo Perry Feminist Sex One Night Stand Illustrations Book Extract
Flo Perry Feminist Sex One Night Stand Illustrations Book Extract

@daisythejones

02 Oct 16:34

Bernie Sanders Cancels Campaign Events After Heart Procedure

by David Uberti

Sen. Bernie Sanders has canceled upcoming campaign events after undergoing a heart procedure Tuesday evening.

Jeff Weaver, senior adviser to the Sanders presidential campaign, said in a statement to reporters on Wednesday that the 78-year-old Vermont Senator was taken to a hospital for testing after experiencing chest pain during during a campaign event on Tuesday evening. Physicians found a blocked artery and inserted two stents to relieve the obstruction.

“Sen. Sanders is conversing and in good spirits,” Weaver said. “He will be resting up over the next few days. We are canceling his events and appearances until further notice and we will continue to provide appropriate updates.”

Cover: Democratic presidential candidate, Sen. Bernie Sanders (I-VT) speaks at a campaign event at Plymouth State University on September 29, 2019 in Plymouth, New Hampshire. (Photo by Scott Eisen/Getty Images)

02 Oct 15:40

"The Tragedy of the Commons": how ecofascism was smuggled into mainstream thought

by Cory Doctorow

Garrett Hardin's 1968 Science essay "The Tragedy of the Commons" is one of the most widely assigned readings in the past ten years' worth of university syllabi; notionally, it describes how property that is held in common is prone to overuse and exhaustion, while privatization creates an owner who has an incentive to serve as a wise steward over the resource.

Hardin was an ardent nativist and eugenicist, and the "The Tragedy of the Commons" was Hardin's jumping-off point for full-blown ecofascism: a strain of ecological thinking that treats humans as a kind of cancer on the Earth, doomed to grow out of control until they trigger a mass die-off, which ecofascists are committed to shaping such that the people who are exterminated in the collapse are brown and Black "foreigners" and "invaders," while "white people" of European descent are spared, to serve as wise stewards who oversee a new, sustainable era of human relations with the natural world (the Christchurch killer self-identified as an ecofascist and attributed his mass killings of Muslim people to a desire to rid the Earth of nonwhite people in order to avert the climate crisis).

After a generation of climate denial, the US and European right is in the midst of a fast pivot to ecofascism, simultaneously acknowledging the seriousness and imminence of the climate crisis, but planning to address it by exerminating non-white people. Hardin's writings -- both "Tragedy" and his more explicitly eugenic, fascist works -- are gaining a new prominence as central texts of the ecofascist movement.

One of Hardin's less-known but important works is Lifeboat Ethics, which deploys the timeworn authoritarian metaphor of the "lifeboat" as justification for exterminating racialized and poor people.

Hardin's work serves as a greased slide from environmental thought ("humans abuse their natural environment") to sociopathic capitalism ("helping poor people just encourages them to have more babies they can't afford") to full-on exterminist genocide ("there's only room for some of us on this planet, and the sooner we get rid of the surplus, the better).

We are reaching a "peak indifference" tipping point in the climate debate, where it's no longer possible to deny the reality of the climate crisis. I think that many of us assumed that when that happened, we'd see a surge of support for climate justice, the diversion of resources from wealth extraction for the super-rich to climate remediation and defense centered on the public good. But that expectation overestimated the extent to which climate denial was motivated by mere greed.

Eugenics has always been inequality's handmaiden: the only moral justification for waxing fat while others starve is a belief in your own innate superiority (see Trump and his talk of "good blood"). Climate denial has always been a function of greed, and where there is greed, genocide is always lurking in the shadows.

Hardin’s 1974 essay “Lifeboat Ethics” also remains influential on the far right. In an anthology assembled by Hardin and titled Managing the Commons, a footnote to the essay, published under the title “Living on a Lifeboat,” complains that the original title was simply “Lifeboat Ethics,” and that an editor at Psychology Today added the “inflammatory” subtitle “The Case Against Helping the Poor.” Hardin was consistent in his focus on the threat of the world’s wretched poor, however, and keepers of Hardin’s legacy have emphasized the importance of this thread. His metaphor—that the finite planet is a lifeboat with a limited carrying capacity which necessitates making hard choices about the poor souls out in the water—has found direct expression in the European migrant crisis, where flotillas of refugees continue to cross the Mediterranean seeking asylum, many drowning in the attempt.

In the midst of it, a white supremacist writer referenced the essay in an article for VDare, writing that “Hardin’s prescriptions for averting the Malthusian catastrophe—they included eugenics, an end to welfare and foreign aid, and allowing famines to take their course—were too strong for most people.” Another article invoking Hardin on stopping the “refugee invasion” by a Canadian nativist writer was reprinted on the neo-Nazi website The Daily Stormer which now features a demographic countdown clock on its sidebar. The Finnish ecofascist Pentti Linkola once put a finer point on Hardin’s metaphor, writing: “What to do, when a ship carrying a hundred passengers suddenly capsizes and there is only one lifeboat? When the lifeboat is full, those who hate life will try to load it with more people and sink the lot. Those who love and respect life will take the ship’s axe and sever the extra hands that cling to the sides.”

Where Hardin’s legacy is most embraced today, if not explicitly referenced, is at the border. In a 1997 letter to the ACLU denouncing the civil rights organization for defending the Fourteenth Amendment’s citizenship clause, Hardin wrote about being “daily confronted with hordes of highly pregnant Mexicans coming across the border at the last minute and having their babies in American hospitals—at American expense,” anticipating the rise to prominence of the nativist “anchor baby” talking point by nearly a decade, and the El Paso massacre by two.

First as Tragedy, Then as Fascism [Alex Amend/The Baffler]

(via Naked Capitalism)

02 Oct 15:35

Review: Songbirds

by Alex Singh

The small card game field is a crowded one. There’s something familiar about a group of people sitting around a table with a hand of cards, slinging them around while laughs and gentle digs are tossed around. So how does one get noticed when a simple deck of standard playing cards can you keep you entertained for hours? Put a bird on it!

How it Plays

Songbirds is set up by placing a 5 random berries vertically and horizontally creating a 5 x 5 grid play area. A single card from the deck is placed at the center of the grid, and players are dealt a hand of cards depending on the number of players. On your turn, you will simply place a card from you hand in the grid adjacent to any other card already placed. Once all spaces in the grid have been filled, the game is over and that’s really all there is to it.

While the turn-to-turn action is exceedingly simple, scoring has a bit more nuance. There are 4 suits of cards in the game depicted as different colors of songbirds. The number on the card represents the bird’s volume. When a row or column is completed, it is scored. The suit with the highest cumulative volume scores the berry token.

You will have a single card left in your hand at game’s end, which will indicate the suit of songbirds you’ve chosen as your score. You’ll add the volume of the remaining card in your hand to the berries collected by that suit of songbird, and that is your final score. The player with the highest score wins.

Cuuuuuute!

Birds are having something of a moment in the board game world. With Wingspan burning up the charts, it’s easy to forget we’ve also seen the release of a few other bird-related games, including Piepmatz, Pikoko, and Ice Cool. And it’s not hard to see why. Just look at those adorable little birdies! More than being inoffensive, these little birds are downright adorable. The twee illustrations and scarcity of rules makes Songbirds eminently approachable, but don’t mistake it for being frivolous. There’s a surprising amount of thoughtfulness beneath the cutesy exterior.

Like many card games, Songbirds asks you to make a decision from the moment you look upon your opening hand. If you’re strong in one suit, you’ll likely use it to your advantage and try to control the board with that color and ultimately score it. But that means you’ll have less control over the other suits, and you’ll have to use your high cards carefully. In the high likelihood that your opening hand is a jumble of suits, you can afford to be more nimble in your strategy given that you can’t dominate a single suit.

Examining one row or column at a time, scoring can seem like a trivial matter. Simply place the highest volume cards in the suit to claim the berry. But there’s more to consider. Each berry has a different value so you’ll want to consider which one you want to go after. Of course the high value berries are tempting, but squander all your good cards to claim them, and you might fall short as you see other suits snatch up a multitude of small value berries that ultimately trump your single massive berry. And you can’t simply jump to your desired row or column since you have a place adjacent to an already placed card making spatial planning a small but crucial consideration.

But you aren’t playing one dimension at a time. For every card you play, you are causing a change in the vertical and horizontal scoring play state. Every spot on the grid is an intersection of two potential scorings. Where two high value berries meet, a well placed card can sway the momentum of the game. It’s these layers of considerations that make Songbirds more than just an activity to pass the time. With a single card play your attention is pulled in multiple directions in a delightfully challenge of birdistry.

The game is played on a 5×5 grid. There is a missing berry above the 1 bird in the second column. Oops!

The most devious song in these birds’ repertoire comes at the end when everyone’s final cards and actual intentions are revealed. Holding that one card back keeps you nimble, keeps you guessing, keeps you on your toes. Things are never set in stone. If you see that things are not going your way, you can easily shift your goal by keeping a bird from each suit in your hand. Of course, that nimbleness gets choked out as you start playing that last few cards from your hand. Every suit that you shed from your hand is a self declaration that you aren’t going after it. It’s a point of no return. That decision isn’t always easy and can come right down to the last card you play.

And the mind games that ensue! There’s a fluidity of play that keeps you guessing at your opponent’s intentions. Are they going after the green birds? How can you capitalize on it? Maybe you’re keeping track of the cards and know that you have the highest card in the suit that they are after and you can pilfer the win. But they remain nimble as well, shifting their goals as swiftly as you do. Maybe they hold back their high card to do the same. But then you both risk not having high enough cards on the grid to capture enough berries to make it worth the effort.

As berries are scored they are placed on the songbird’s card to keep track of how many points each suit is worth.

There are special rules for four-player games and an “Early Bird” variant that has you claiming your bird suit early for a bit of bonus points. But my preferred mode of play is one-on-one and keeping track of points with the included score tracking cards over a series of three to five games. The one-on-one nature of the game gives you a semblance of control that is diminished in the chaos of a three- or four-player game, and playing a series of matches is easily achieved since games fly by in a blink.

Conclusion

Even though I can highlight the different ways Songbirds leverages its simplicity for a bit of depth, I don’t want to sell it for something more that what it is. Songbirds is a light and breezy card game with just enough bite to keep your mind engaged. It hits that right middle ground between smart and casual. Songbirds is the smart casual of card games.

02 Oct 15:32

Coñece os petróglifos e o gran campo de mámoas da contorna de Santiago, un dos últimos territorios “salvaxes” do patrimonio galego

by Historia de Galicia

Petróglifos, grandes campos de mámoas e tradicións e lendas da Galicia máis Galicia. Esa é a oferta do proxecto Rutas de Historia, impulsado por Historia de Galicia, para a tarde-noite deste sábado. Será grazas ao Colectivo A Rula cunha camiñada pola nova Ruta dos Petróglifos de Teo (PR-G 238), recentemente homologada pola Federación Galega de Montaña.

Esta andaina percorrerá os Outeiros e Chans do Piquiño con petróglifos, mámoas, a mítica eira dos mouros e outros penedos con lendas e curiosas formas naturais. Tamén se admirarán as fantásticas vistas do val do Ulla aproveitando a luz do solpor. Ó regreso, xa no lusco e fusco, empregarase a luz artificial para facilitar a visualización dos petróglifos de Cornide e Regoufe. O percorrido total consta de 13 km, unhas 5 horas de duración (ruta e observación dos diferentes conxuntos arqueolóxicos), no que cómpre destacar os petróglifos de Río Angueira, Outeiro do Corno e Pedra Bicuda de Loureiro recoñecidos expresamente como Bens de Interese Cultural. Falamos con Pablo Sanmartín, do Colectivo a Rula.

Este sábado é o primeiro roteiro nocturno do proxecto de Rutas de Historia, precisamente, para observar petróglifos… Que dá a noite que non dea o día para ver a arte rupestre?

A visita nocturna realízase na procura das mellores condiciones para observar os gravados. A proxección da luz artificial sobre os paneis, xerando efectos de luces e sombras permite realzar os sucos da figuras e enxalzar toda a súa beleza. Deste xeito, os petróglifos cobran nova vida e podemos tentar aproximarnos ó conxunto tal e como se concibiu orixinalmente. Tentaremos de amosarvos paneis como as escenas de monta do Río Angueira 2 que dificilmente podemos observar coa luz natural debido ó seu deficiente estado de conservación.

E que elementos imos observar?

A ruta transcorre polo sendeiro homologado pola Federación Galega de Montaña (PR-G 238), que ten como protagonistas principais os petróglifos teenses. É a primeira ruta arqueolóxica sinalizada e homologada da comarca que pon en valor o patrimonio rupestre.

Petróglifo de Teo / A Rula

Petróglifo de Teo / A Rula

Cal é a súa importancia ou que destacarías deles?

Visitaremos ata 15 estacións de arte rupestre prehistórico cuxa datación abrangue dende do Neolítico á Idade do Ferro,  sendo a súa maioría da Idade de Bronce. Tamén existe algunha estación de época histórica relacionada co delimitación de antigos territorios. Cómpre salientar os tres petróglifos que contan co recoñecemento expreso como Ben de Interese Cultural, as estacións de Río Angueira (Calo), Outeiro do Corno (Luou) e a Pena Bicuda de Loureiro (Luou), que concentrarán gran parte da nosa atención. As características excepcionais destes petróglifos convértenos en tres dos conxuntos máis importantes do Grupo Galaico da Arte Rupestre e iconas do patrimonio teense.

Que outros monumentos, paisaxes e sitios arqueolóxicos visitaremos?

O Monte Piquiño entre as parroquias de Luou, Rarís e Lampai, escenario principal da segunda parte do percorrido, destaca pola interesante asociación entre os petróglifos e túmulos, gravados dispostos no contorno inmediato e bordeando esta necrópole megalítica que integran 33 mámoas. Dende esta área arqueolóxica tamén contemplaremos excepcionais panorámicas do val do Ulla e da parte SO do Concello de Teo que marca o linde natural entre a Comarca de Compostela e do Sar. Non obstante, ó longo de todo o percorrido contemplaremos tamén numerosos elementos patrimoniais de carácter relixioso e etnográfico, como capelas, cruceiros, muíños, pontellas, lavadoiros, etc.  A ribeira do río Angueira é outra das zonas destacables, pois conserva unha interesante vexetación de ribeira e unha pequena fraga que chega ata as veigas da aldea de Cornide.

Destaca o Monte Piquiño. Que oculta este sitio arqueolóxico tan descoñecido ao carón de Santiago?

O Monte Piquiño leva centrando a atención dos investigadores dende finais da década dos anos corenta cando Ramón Sobrino Lorenzo Ruza deu a coñecer os primeiros túmulos e petróglifos. Arestora é a área arqueolóxica con maior número de elementos catalogados da comarca (case medio cento) e é tamén escenario principal do rico patrimonio inmaterial teense asociado ós elementos patrimoniais e naturais da paisaxe que representan pequenos outeiros e chans con importantes mananciais e brañas.

A pesar de que nunca se fixeron estudos pormenorizados, sondaxes, prospeccións nin escavacións na zona estou convencido que dará moito que falar no futuro se logramos protexer un espazo natural e patrimonial privilexiado que segue a ser un dos últimos territorios “salvaxes” da comarca. Un espazo cultural que seguro vai cativarmos tanto coma min.

Tamén coñeceremos enclaves asociados ó patrimonio inmaterial teense como a lendaria “Eira dos Mouros de Loureiro”. E que hai detrás desta lenda?

As Eiras dos Mouros son elementos  do imaxinario popular galego presentes en moitas paraxes do noso país. Porén, as lendas pretenden explicar a orixe descoñecida dun feito ou dun lugar e,  ás veces, posúen trazos de realidade. Das Eiras dos Mouros da Lagoa e da Costa de Guindín en Loureiro non fican restos visibles mais si temos descricións destes “círculos de pedrafitas de seixos” en varios artigos de vellas revistas societarias dos anos trinta. Máis recentemente investigadores como X. M. Lema Suárez e Álvaro Parajó, veciños de Teo, publicaron artigos con interesantes achegas sobre estes antigos círculos de pedras do Monte Piquiño. Precisamente A. Parajó recolle o seguinte nun dos seus artigos sobre o Monte Piquiño “un veciño da parroquia deixou escrito que cando era neno, a comezos do pasado século, gardando o gando que pastaba no monte os rapaces daban fortes golpes no chan da eira e lembraba que o son era como se debaixo existira unha cova. Dise que nunca foi escavada”. Serán precisos futuros traballos arqueolóxicos para poder determinar si aínda fican algúns vestixios destes antigos “crómlechs” galegos.

O Colectivo A Rula levades anos investigando o patrimonio material e inmaterial, sobre todo, os petróglifos de toda a contorna de Santiago. Que destacarías destes intensos anos de traballo?

O colectivo A Rula naceu dunha necesidade e da paixón pola nosa arte rupestre. Da necesidade de facer fronte a una situación de abandono dos petróglifos da comarca e a certo desleixo institucional ante esta situación. Cando xorde o colectivo en 2013 na comarca había apenas 60 petróglifos catalogados, arestora hai máis de 130 e aínda fican máis de 30 pendentes da súa catalogación, estacións importantes nas que estamos a traballar e daremos conta en breve. Un feito que mudou de xeito significativo a imaxe que se tiña da Arte Rupestre nas terras xacobeas. Malia todo, estamos lonxe de pechar o catálogo da arte rupestre na comarca. Seguindo coa premisa de que non podemos conservar o que non se coñece é esencial actualizar o catálogo patrimonial e iniciar novos estudos e proxectos para garantir a súa conservación e posta en valor do xeito que merecen. Son propósitos do chamado “Parque Compostela Rupestre” que naceu por iniciativa da Rula e da que temos a honra de contribuír como membros do Consello Asesor.

Porén, o eixe central do traballo deste grupo heteroxéneo de persoas que forman O Colectivo A Rula, é o traballo de difusión e sensibilización en prol do coñecemento e conservación do patrimonio cultural da comarca dirixido ós diferentes sectores da sociedade. Neste sentido as visitas como a do vindeiro sábado xogan un papel esencial para achegar a veciñanza e o público en xeral o noso patrimonio dun xeito rigoroso e atractivo, polo menos iso tentamos, e asemade garantir a súa preservación ás futuras xeracións. Formar parte deste Colectivo é para min unha privilexio, abriume a porta para coñecer lugares incribles e persoas coas que aprender cada día cousas novas.

Visita nocturna ao petróglifos de Teo / A Rula

E como é a relación coas administracións porque seica houbo e hai tirapuxas…

Mantemos boa relación coas diferentes administracións, é esencial colaborar e respectar o traballo dos técnicos e profesionais nese eido. Saber o lugar que ocupamos e simplemente amosar sempre a nosa disposición en axudar no que poidamos cando así nolo soliciten tanto as administracións e entidades públicas como as de ámbito privado. É certo que nos gustaría ter avanzado máis nas diferentes fases que hoxe en día integran o Plan Compostela Rupestre pero como se acostuma a dicir as cousas de palacio van de vagar e cómpre ter paciencia. Penso que nestes cinco anos da Rula fornecéronse bos cimentos, oxalá no futuro academos os obxectivos marcados e tratar de frear o esmorecemento do rural e diversificar a oferta cultural e turística da bisbarra.

Este tipo de accións axuda a que a xente teña máis conciencia do que atesoura a nosa historia. Notaches algún cambio respecto a percepción social do noso patrimonio?

Si, este tipo de actividades realizadas na comarca, nomeadamente en Teo, contribuíron en algo esencial para nós, lograr implicar á propia veciñanza na valorización deste patrimonio. Sentímonos recompensados cando a propia veciñanza de Cornide ou Regoufe facilita información da ruta ás persoas que visitan a zona, ver a colaboración que prestan os negocios e empresas da contorna  ou simplemente ollar a ilusión que amosan os/as máis veteranos/as do lugar cando observan a rapazada atravesar a aldea de Cornide e mesmo vela interactuar durante as visitas escolares que realizamos cada primavera. Neste caso debemos agradecer ó Concello de Teo, en especial á Concellaría de Cultura, a súa colaboración e implicación nesta programación cultural anual cos centros escolares.

O sábado estaremos no corazón do  Val da Maía, un val moi rico patrimonialmente, pero non cres que é tamén un dos grandes descoñecidos estando ao carón, precisamente, da capital galega? Por que cres que é isto?

Penso que  a causa principal é o descoñecemento xeral deste patrimonio e do valor real que posúen estes bens culturais.  Por iso é esencial a implicación da sociedade civil, de institucións culturais e colectivos que agromaron nestes últimos anos por toda Galiza para tratar de colaborar na preservación dun patrimonio que configura a nosa identidade.

Algúns consellos para a tarde-noite deste sábado?

Levade roupa de abrigo e calzado axeitado, unha pequena lanterna para o camiño de regreso, auga e algo de comida, mais o principal é seguir as nosas indicacións para evitar calquera posible risco que poida alterar o estado destas alfaias e tamén para non perder detalle destes milenarios deseños.

O artigo Coñece os petróglifos e o gran campo de mámoas da contorna de Santiago, un dos últimos territorios “salvaxes” do patrimonio galego publicouse primeiro en Rutas de Historia.

02 Oct 08:21

Los niños ya no juegan casi en la calle y eso es malo para ellos

by Sergio Parra

Los niños ya no juegan casi en la calle y eso es malo para ellos

A pesar de que los niños cada vez realizan más actividades extraescolares, llevan a cabo menos juegos libres, tal y como los define el investigador del juego Peter Gray: "una actividad que es elegida y dirigida libremente por sus participantes, y llevada a cabo como fin en sí misma y no con el objetivo consciente de alcanzar otros fines distintos a la propia actividad".

El juego libre también es exterior, con otros niños, es físico, vigoroso, donde a veces se interpretan roles... y también es el juego que suelen preferir los niños. Es un juego a menudo más peligroso, no exento de riesgos, porque puede implicar trepar por muros o árboles, o patinar por las escaleras. Realizar menos juegos libres es más seguro, sin embargo se pierde otra cosa importante para el niño.

Dosis de miedo

Tal y como explican Jonathan Haidt y Greg Lukianoff en su reciente libro La transformación de la mente moderna, a propósito de las virtudes del juego libre:

Los niños que practican el juego libre parecen autoadministrarse unas dosis moderadas de miedo, como si estuviesen aprendiendo deliberadamente a afrontar los desafíos físicos y emocionales de las condiciones moderamente peligrosas que generan. (...) Si se induce demasiado poco miedo, la actividad es aburrida; si se induce demasiado, ya no es juego, sino terror. Nadie, salvo el niño o la niña, sabe cuál es la dosis correcta.

Sin embargo, esta clase de juego se practica cada vez menos, como demostró un estudio realizado en 1981 por un grupo de sociólogos de la Universidad de Michigan, y que fue repetido en 1997: en total, este tipo de juego se había reducido un 16 % en menores de trece años. Este tiempo se sustituía por juegos de orndeador y sin ningún otro niño. También ha aumentado el tiempo que se pasa en el colegio un 18 % desde 1981 y 1997, y que el tiempo a hacer deberes creció un 145 %.

Básicamente, los niños de hoy interactúan más con los padres y mucho más con las pantallas, pero menos con amigos. Al menos de forma directa (no online) y en el ámbito del juego libre. Es decir, que son niños que, en vez de disfrutar de una saludable cantidad de riesgo, son más propensos a evitarlo.

Pero ¿por qué es negativo evitar el riesgo a toda costa? ¿Por qué es importante enfrentarse a desafíos que produzca cierta dosis de miedo? Porque todo ello contribuye a la construcción de la fortaleza física y la resiliencia o la competencia social. Al verse privados del riesgo, son más adversos a él, lo que propicia que bajen el listón de lo que consideran desmoralizante o amenazante.

Considerarán que más tareas de la vida cotidiana superan su capacidad para manejarlas por su cuenta sin la ayuda de un adulto. No debería sorprendernos que las tasas de ansiedad y depresión crecieran rápidamente en los campos en cuanto llegó la iGen.

Irónicamente, la principal razón por la que los niños pasan menos tiempo practicando el juego libre es el temor poco realista, intensificado por los medios de comunicación, a los secuestros, y en general a la proliferación de padres helicóptero, lo que ha convertido a los niños en la generación más sobreprotegida de la historia.

También te recomendamos

¿Una simple forma geométrica puede resultarnos amenazante? Sí, la V

Este test podría predecir el futuro de tu hijo: incluso si será criminal

El miedo ajeno puede contagiarse por la nariz, los ojos y el oído

-
La noticia Los niños ya no juegan casi en la calle y eso es malo para ellos fue publicada originalmente en Xataka Ciencia por Sergio Parra .

02 Oct 07:42

Viaje al país de la ternera: cómo Galicia ha logrado tener una de las mejores carnes del mundo

by Miguel Ayuso

Viaje al país de la ternera: cómo Galicia ha logrado tener una de las mejores carnes del mundo

Galicia tiene algo más de dos millones y medio de habitantes y casi un millón de vacas, que superan de largo a los humanos en muchas zonas de la comunidad, donde la ganadería ha sido siempre un pilar esencial de la economía.

Ramón Sánchez y su madre, María Carmen Sánchez, dirigen una de las 8.199 explotaciones ganaderas en las que se certifican animales con el sello de Indicación Geográfica Protegida (IGP) de Ternera Gallega.

A simple vista, la explotación de los Sánchez, situada en el municipio coruñés de Ordes, es exactamente como te imaginarías una granja tradicional en pleno campo gallego. Las 32 vacas permanecen estabuladas por la noche y salen a pastar al prado adyacente durante el día. Los terneros se alimentan de la leche de sus madres dos veces al día, casi hasta el final de su vida (como máximo de diez meses), una dieta que se completa con hierba seca y maíz, que también se cultiva en la zona.

Pero, detrás de esta imagen bucólica, se esconde un sistema ganadero perfeccionado durante décadas y un sistema de control más exigente que nunca, que ha permitido preservar el buen nombre de la ternera gallega y que poco tiene que ver con cuestiones folclóricas.

Ternera2 Ramón Sánchez y su madre, María Carmen Sánchez.

30 años sacudiendo el rural

Viajamos por Galicia de la mano de Antonio Xende y Luis Antonio Vázquez, directores técnico y de promoción del Consejo regulador de la IGP, que llevan en esto desde 1989.

El consejo nació con un equipo humano recién salido de la universidad, dispuesto a hacer las cosas bien desde el inicio

Han pasado 30 años desde que nació la denominación de calidad, (que en 1996 pasó a reconocerse a nivel europeo) primera piedra de un largo camino, lleno de alegrías, pero también de dificultades.

Como explica Xende, el consejo nació con un equipo humano recién salido de la universidad, que quiso hacer las cosas bien desde el primer momento. “Se dieron los palos que había que dar y no hubo una influencia política externa”, apunta.

Los inicios, reconoce Xende, no fueron sencillos: “En teoría es un proyecto que le interesa a todo el mundo, pero cuando empiezas a definir cosas, que no entran todos los animales, que hay edades, requisitos, cada uno tiene sus intereses. En Galicia todo es gallego, pero ahora solo es gallego lo que lleva una etiqueta, ¿qué ocurre cuando no tiene la etiqueta? Había animales que nacían aquí, salían a otras zonas y se sacrificaban aquí, pero, desde que creas la denominación, eso no puede llevar una referencia a Galicia”.

Ternera4 Luis Antonio Vázquez y Antonio Xende, dos enciclopedias andantes de la carne.

Una trazabilidad a prueba de balas

Estos requisitos, unidos a los programas de la Xunta para incorporar jóvenes al agro, están ayudando a detener la hemorragia de población que sufre el rural, pero además incrementan la confianza de los consumidores, que son al fin y al cabo los que mantienen el negocio.

El control de los animales, que se ha ido endureciendo con el tiempo, es hoy extremadamente minucioso. Para recibir la certificación, las terneras deben inscribirse en el registro del consejo en un plazo máximo de 90 días desde su nacimiento y, antes de su sacrificio, pasar el visto bueno de un técnico que las revisa una a una y se asegura de que la explotación cumple con todos los requisitos.

Ternera1 Uno de los técnicos de la IGP nos muestra la documentación de la explotación de los Sánchez.

La IGP controla desde el tiempo en que un animal debe estar lactando, hasta el tipo de alimentación que puede recibir, pasando por las condiciones de bienestar animal. Un control que va de la granja al punto de venta. Sorprende ver que en el matadero se recogen muestras de carne de todas las canales, que se guardan congeladas durante tres meses, por si hubiera que hacer comprobaciones de trazabilidad que precisen análisis de ADN.

Todo esto hace muy difícil hacer trampas y, aunque como las meigas “haberlas haylas”, se detectan enseguida.

“Incidencias encontramos todos los días, en campo y en matadero”, reconoce Xende. “Si no hubiera incidencias es que no estaríamos haciendo bien nuestro trabajo. Los consumidores tienen la idea de que cuando se detecta un problema es que todo está fatal, pero es al revés, si yo detecto un problema es porque lo estoy controlando. Quien controla encuentra problemas y quien no controla no los encuentra. Si un organismo no es capaz de encontrar el problema es que lo están haciendo mal”.

Ternera5 Un técnico certifica las canales tras el sacrificio.

Estrategias para hacer aún mejor la carne

La raza de vaca autóctona de Galicia, la rubia gallega, ha sido siempre valorada por la calidad de su carne, incluso allende nuestras fronteras –Galicia fue la única región de España que tuvo un importante comercio de ganado vacuno con Inglaterra–, pero su actual naturaleza ha sido fruto de un incesante trabajo de investigación, que está cambiando el proceder de los ganaderos.

El Centro de Investigaciones Agrarias de Mabegondo conserva uno de los más importantes rebaños de rubia gallega del mundo

Teresa Moreno es la especialista en calidad de la carne del Centro de Investigaciones Agrarias de Mabegondo, un organismo dependiente de la Xunta, heredero de la primera granja agrícola experimental de Galicia. Sus orígenes se remontan a 1888, donde se fijó la raza vacuna que hoy conocemos como rubia gallega, y con la que se lleva trabajando desde entonces.

El centro cuenta con una finca de 300 hectáreas, de las cuáles 65 se reservan para un rebaño de rubia gallega de 120 cabezas, uno de los más importantes que se conservan, pues al no depender de intereses comerciales, ha preservado mejor que ningún otro la pureza racial.

Este rebaño ha sido objeto de decenas de investigaciones científicas, que buscan mejorar las explotaciones ganaderas gallegas, tanto a nivel económico, como en cuanto a la calidad de la carne resultante (algo que suele ir de la mano).

Ternera3 Teresa Moreno, científica del Centro de Investigaciones Agrarias de Mabegondo, junto a su rebaño.

Como cuenta Moreno, en los últimos años el centro ha llegado a una serie de conclusiones, que están siendo fundamentales en el devenir de la cabaña bovina gallega, y que no se contemplaban en las explotaciones tradicionales.

El centro anima, por ejemplo, a concentrar el mayor número posible de partos en otoño, algo que, explica Moreno, influye notablemente en la alimentación de los terneros: “El amamantamiento durante muchos meses es importante y es necesario que la última parte de la vida del ternero coincida con la mayor producción de leche de la madre. Si se concentran los partos en el otoño la máxima disponibilidad de hierba en primavera coincide con la máxima producción de leche y la época final de su vida. Además se sacrifica el ternero en el mejor momento de venta de la carne, en verano”.

El hecho de que la ternera gallega suprema tenga por fuerza que ser alimentada con leche materna hasta, como poco, los siete meses de vida, tiene una influencia directa en la calidad de la carne: influye en su terneza, sabor y jugosidad.

Ternera8 Los Sánchez sacan a los animales a pastar a diario.

Un cambio de paradigma

Viendo cómo viven y trabajan los Sánchez daría la impresión de que el tiempo no ha pasado en Galicia. Pero la globalización también ha llegado a Ordes.

Aproximadmente, el 65 % de toda la ternera que se produce en Galicia está certificada

Como cuenta Xende mientras nos desplazamos a Lugo capital –la provincia que concentra el 73% de las explotaciones ganaderas adscritas a la IGP–, antes de que la rubia gallega fuera sinónimo de carne de calidad, las vacas eran animales de triple producción: leche, carne y trabajo.

El buey se dedicaba al trabajo, se castraba y se sacrificaba ya mayor. Las vacas se tenían principalmente para producir leche, pero una vez al año daban terneros, que se sacrificaban porque no se necesitaban en casa y daban un beneficio económico extra.

Hace mucho que este modelo es inviable. El mercado exige especialización. Los bueyes, que ya no útiles como mano de obra, no existen más que en explotaciones muy concretas –muchas adscritas a restaurantes–, que crían estos como un producto gourmet, que alcanza altísimos precios en el plato. Y, paulatinamente, la ternera ha sustituido en importancia a la vaca lechera, que hoy es muy difícil rentabilizar en explotaciones pequeñas como la que hoy visitamos, que son mayoría en Galicia.

Ternera9 Técnicos y ganaderos trabajan en sintonía.

Hasta hace diez años los Sánchez se dedicaban a la producción de leche, pero, como muchos otros colegas, se cambiaron a la ternera porque daba más dinero. Y es que, gracias a la IGP, el precio que alcanzan los animales en el mercado es mucho mayor que el que tendrían en otras zonas de España o estuvieran sin certificar.

No es de extrañar, por tanto, que la IGP haya tenido tanta aceptación: el Consejo Regulador estima que, aproximadamente, el 65 % de toda la ternera que se produce en Galicia está certificada.

Es un éxito que tiene raíces históricas, pero que no habría sido posible sin un esfuerzo por renovarse e innovar, tan necesario o más en el rural como en la más modernas de las startups.

También te recomendamos

La industria cárnica defiende el sector en un momento crítico: “Hay un 'lobby' anticarne contra el que es muy difícil luchar”

Se comió una tarántula, montó la primera tienda de insectos de Europa y ahora quiere que eches escorpiones a tu paella

Por qué España es el país en el que más cerveza sin alcohol se bebe (y cuál es el secreto para que nos guste)

-
La noticia Viaje al país de la ternera: cómo Galicia ha logrado tener una de las mejores carnes del mundo fue publicada originalmente en Directo al Paladar por Miguel Ayuso .

02 Oct 07:40

ANOVA e En Marea no 10N, Espanha nom paga a colonizados

by Ramon Grosfoguel

Os beiristas dam vergonha alheia. Porém, cumpre tirarmos liçons para o soberanismo. A sua subordinaçom colonialista à esquerda espanholista levou-nos ao beco sem saída em que se encontram. Anova é o cadáver político dessa subordinaçom. Mas o patético é ver como nom possuem auto-reflexividade, nom fam autocrítica nem apreendem a liçom. Pola contra, continuam, como cadelos arrastados sem dignidade, suplicando-lhe à esquerda espanholista que lhes dê um postinho ainda que for para lhe varrer o chao à casa do colonizador.

Esta falha de dignidade nom os vai levar mui longe, porque os colonizadores jamais respeitárom a quem se lhes ajoelhou e lhes implorou. De facto, agora que o ciclo do beirismo fechou e eles se desgastárom políticamente, enxerga-se mui claramente a ingratitude do colonizador. Depois de usar-te, explorar-te e tirar todos os benefícios dessa relaçom de subordinaçom colonial, agora que vas velho e nom lhe serves, bota-te da sua casa como se fosses um saco de lixo e deixa-te na rua à intempérie.

Lembremos que a esquerda espanholista tem presença em Galiza graças a ter-se fagocitado com o prestígio de Beiras e, no canto de agradecer-lho, agora humilha-o e deixa órfaos os seus. Porém, pola vez de os beiristas com Beiras denunciarem a esquerda espanholista e tomar um digno caminho soberanista, andam-lhe a esmolar ao colonizador. Que opróbio quando o complexo de inferioridade do colonizado provoca que perdam assim a dignidade e, em lugar de realizar umha ruptura radical com a esquerda espanholista, lhe andem a suplicar que os incluam nas suas listagens.

Por outra banda, velaí os beiristas sem Beiras, encabeçados por Villares, En Marea. Após serem aldrajados polos podemistas, acabam de rogar-lhe de joelhos ao partido espanholista de Errejón que lhes deixem entrar nas suas coaligaçons. Esta gente nom tira liçons destas experiências.

Somente o caminho soberanista te dignifica e para isso cumpre-che organizar-te com umha agenda autônoma galega centrada nos interesses de Galiza e nom nos de Madrid. Os soberanistas temos que aprender destas liçons e ver a ingratitude e o egoísmo do colonizador que te usa, que te fagocita e te abandona quando já nom lhe vales. Esta liçom temo-la que interiorizar para nom repeti-la. Seguir a dar o espectáculo de postrar-se depois de todo o que aconteceu realmente é a atitude do escravo que deseja seguir sendo escravo. Cumpre descolonizarmo-nos destas condutas e mentalidades colonialistas e indignas. O complexo de inferioridade do colonizado cega-os e nom vem que a sua libertaçom passa por rachar radicalmente com o colonizador de direita e com o colonizador de esquerda. Desgraçadamente, jamais o ham dar feito porque a sua mentalidade fai-lhes acreditar em que nom podem sobreviver sem a esquerda espanholista. Quer dizer, nunca se dérom descolonizado.

02 Oct 07:39

A Xunta abre a caza "sen límites" do xabarín en 33 concellos ante ao medre das protestas polos danos que causan

Medio Ambiente anuncia que tamén permitirán a propietarios de terreos afectados polo xabarín capturar estes animais con gaiolas e avanza unha nova reforma da lei de caza un ano despois da anterior, que tiña o mesmo obxectivo

02 Oct 07:38

“Feros corvos”: sabedoria e inteligência contra o tópico

by Jorge Paços

‘Feros corvos do Jalhas / que vagantes andás/ em selvagem companha / sem hoje nem manhá / quem puidera ser o vosso companheiro / pola gandra longal.’ (Eduardo Pondal)

O nosso escritor cantou, como nenhum outro poeta galego (que saibamos) esta ave negra, grande e estridente, possivelmente impactado pola imagem dos seus voos circulares sobre os montes de Bergatinhos. Nele viu a independência, o espírito indómito, a inspiraçom da natureza. Aliás a inteligência e a memória, as capacidades proféticas que os antigos viam nesta ave, e que tam bem acaem ao ‘fili’ gaélico, ao bardo. Aproveitamos esta vindicaçom pondaliana do corvo para continuar a nossa rota semanal de conhecimento da Terra, e de passagem para rebater os tópicos mais simplórios que condenam esta ave às margens.

O nome comum ‘corvo’ serve para denominar um género descrito por Linneo em 1758, e que engloba aves diversas. Em rigor, a palavra galega ‘corvo’, como a inglesa ‘raven’, denomina o ‘Corvus corax’ ou corvo carnaçal, mas por extensom aplica-se ao seu parente mais pequeno, o corvo viaraz, ou ‘Corvus corone’ que os espanhóis chamam ‘corneja’. Pegas e gralhas som parentes mui cercanos. A semelhança entre ambos ‘corvus’ é grande, e de facto podem hibridar-se. O primeiro é umha ave de grande tamanho, que beira os 70 centímetros, e cuja envergadura de ás abertas supera com folgura o metro. Habita fundamentalmente as zonas de monte e montanha e os terrenos esgrévios, ainda que a sua capacidade adaptativa é grande. Por esta razom topamo-lo em muitos arrabaldos das cidades. No céu, distinguimo-lo polo seu planejar e o seu gosto polo pairar em círculo. A longevidade que alcança (até 39 anos), a sua capacidade para imitar cantos de outros animais, e a sua habelência com ferramentas, chamárom a atençom dos devanceiros.

Ignorácia e medo

Inclui-se dentro do catálogo de espécies cinegéticas, a sua saúde como espécie é forte, e portanto nom é objecto de especial atençom. A sociedade cristá medieval tratou-no com receio, por associá-lo com a morte e os maus agoiros; o mundo campesino odiou-no polo mesmo motivo, e dedicou-lhe sentenças: ‘corvo agoireiro, vai-te ligeiro, que nesta porta nom há carne morta’, diz a tradiçom galega. Ao ser grande afeiçoado ao milho e aos cereais, e ao estragar muitas colheitas labregas, a rejeiçom aumentou. ‘Corvos em bandada, ou sombra ou preada’, confirma o nosso refraneiro, associando-o ainda com mais força ao mundo da escuridade.

A sociedade contemporánea, que nom o pode incluir no seu catálogo de ‘recursos naturais’ (alimentares, mercantis, turísticos) prefere ignorá-lo. E se bem os corvos estám muito presentes mesmo nas nossas cidades, nomeadamente naquelas ainda ligadas ao rural, apostamos que boa parte das crianças nem saberiam distingui-lo. A ignoráncia é umha forma particular de desprezo, e com esta achega tentaremos combatê-la.

Natureza, contradiçom e compreensom

Na visom unilateral das cousas das sociedades de consumo, a morte nom existe, lateja permanentemente oculta no terreno do tabu. Daí que o corvo, no conjunto do ranking de rechaços da contemporaneidade, ocupe os primeiros postos. Nom sempre foi assim, desde que a morte, com todo o que tem de traumático e terrível, foi percebida por muitas sociedades como parte da vida. E os animais considerados como mediadores entre o aquém e o além (o coiote e o corvo, como nos lembra Lévi-Strauss) mereciam veneraçom. Assim, por umha parte a nossa ave suscitava o terror. O paxaro que pairava sobre os campos de batalha ventando sangue e que, concluída a briga, baixava a começar o seu festim baleirando as concas oculares dos falecidos (o corvo sempre depreda primeiro as partes mais brandas). Por outra, exigia respeito. Atacar ou matar um corvo foi infracçom grave em muitas culturas. Umha viagem fugaz por algumha delas ilustra a sua relaçom com o mundo dos humanos.

Da Grécia à Escandinávia, passando pola Céltia

Apolo era o deus grego das profecias, e o corvo vinculava-se estreitamente com ele. É certo que a primeira descoberta do corvo foi a infidelidade de Coronis com o deus, que, enfurecido, transformou umha ave que era branca no preto intenso, azulado, que o caracteriza para sempre. Mas nesta história há ambivalência, como a há na Bíblia. O corvo foi, com a pomba, umha das duas aves que Noé enviou desde a arca para procurar terra firme. (A pomba voltou com o ramo de oliveira, mas aonde foi o corvo?) Na antiga Roma, por seu turno, os sacerdotes lérom no corvo mensagens de esperança, por interpretarem no seu canto a palavra ‘cras-cras-cras’ (‘manhá, manhá, manhá’ em língua latina). O filósofo romano em língua grega Eliano escreveu: ‘o corvo é, ao que parece, a ave de voz mais penetrante e também a que possuía um mais copioso registo de tons, porque, se se lhe aprende, pode reproduzir a voz humana. Quando está de talante festeiro emite umha determinada voz, quando está sério, outra. E se se pom a anunciar as respostas dos deuses, a sua voz assume um tom sagro e profético.’

A ambivalência continua no norte da Europa. Pois si suecos e alemaos viam em cada umha destas aves almas de assassinados que nom foram enterrados em campo santo, ou ánimas em pena pendentes de redençom, a mitologia nórdica pujo-os em primeira linha. Nem mais nem menos que nos ombros de Odim. O deus viquingo estava adoito acompanhado por Hugin e Munin. O primeiro representa o pensamento, o segundo a memória; ambos os dous, em conjunto, som os espias da divindade no mundo dos humanos. Os antigos entendiam que o corvo, sempre ao ajejo, observa e escuita as pessoas, para dar conta dos seus assuntos no mundo superior.

Odim, adoito representado com os corvos Huguin e Munin

No mundo celta o corvo acompanha a guerra. Algumhas teorias assinalam que, como o abutre noutras culturas, correspondia ao corvo, trás aproveitar-se das preas, levar a alma do combatente ao mundo do além. Em qualquer caso, a deusa da guerra, Morrigan (na Gallaecia, Badua ou Reve) colocou um corvo no ombro do guerreiro Cu Chulainn umha vez morto. Corvo chama-se, em língua céltica, ‘Bran’, e Bran o Abençoado é precisamente o nome dumha deidade galesa que, segundo se conta, protege as Ilhas das invasons do leste umha vez morta.

O medievo afiançou a visom de ave infernal, anunciadora do malfado. Mas, como sempre, devemos fazer importantes precisons. No mundo galego-português registam-se dimensons positivas dos córvidos. No escudo de Lisboa aparecem duas destas aves a custodiarem umha nau, em referência ao translado dos restos do mártir cristao Sam Vicente, por parte do Rei Afonso Henriques, à futura capital lusa. A lenda diz que durante este translado, o santo foi escoltado por córvidos. Na tradiçom popular além Minho (nom sabemos se também no norte) ainda se diz, em referência a dous namorados, que som ‘pego e pega’. A cultura tradicional via nas cores da pega o preto da morte e o branco da vida.

A ciência ratifica a excepçom

Quem considerar os mitos a expressom da pre-racionalidade infantil da humanidade, pode ir à ciência. E neste caso, o saber da experimentaçom e das cifras confirma o que observaram os antergos: a excepcionalidade desta ave, cuja inteligência equipara-se já à de alguns primates. Em 2012, um estudo do Departamento de Psicologia Experimental da Universidade de Cambridge comprovou como os corvos utilizavam pequenas pedras para extrazerem um verme mergulhado na água. A sua capacidade de raciocínio equivalia à dumha criança de poucos anos. A estudiosa Jennifer Akerman, na obra ‘O engenho dos paxaros’, confirma a sua tremenda capacidade memorística. Um corvo pode reter a cara de quem o enganhou até um mês depois de ser vítima dumha argalhada.

Pervivência na cultura

Na cultura popular contemporánea, o corvo em particular, e os córvidos em geral, semelham ser observados com a cárrega negativa que se alimentou no medievo, mas a ambiguidade persiste. Como no caso da Tripla Deusa Branca que vindicou Robert Graves, a seduçom e o espanto vam de braços dados. Para Edgar Allan Poe, no seu poema alucinatório ‘The Raven’, os olhos do corvo ‘asemelham-se a um demo que sonhasse’. E porém, a ave também é aquela que procede ‘dumha remota idade’, trazendo as capacidades de discernimento e observaçom que fascinaram os clássicos grego-latinos.

Ilustraçom do poema ‘The Raven’ de Edgar Allan Poe

E na Galiza? Pouco podemos dizer com vontade concluinte. Sabemos, isso si, que a nossa geografia está inçada de topónimos que tenhem presentes este vizinho milenário: Monte dos Corvos (em Arçua, perto do santuário do Viso), Outeiro dos Corvos (Ribeira e Dodro), Pena dos Corvos (Arteixo e Moeche). Os mais ousados associam a existência de muitas aras de adoraçom do deus Bran com a pegada toponímica do corvo: Brançá, Brandeso, Brandomês, Bram, Brántega, todos eles nomes de lugares, seriam as pegadas da divindade e o seu animal de referência.

Com do Corvo, em Ogrobe. Umha das muitas pegadas do animal na toponímia galega, ainda que há quem diga que neste caso se refere ao corvo marinho

Chegamos assim aos nossos tempos. Os córvidos som animais, entre esquecidos e desprezados, que sobrevivem as muitas crises ambientais desatadas polo capitalismo, e que habita os nossos montes e arrabaldos. Há sem embargo quem o lembre. Na passada década de 90, um activo grupo de independentistas e reintegracionistas ourensanos baptizavam o seu boletim como ‘Gralha’, em alusom ao cercano parente do Corvux corax. A entrada de novas geraçons militantes fazia-se baixo o sonoro nome e silueta desta ave na Galiza de finais do século XX. E já na década que andamos, em dezembro de 2011, o escritor e tradutor Alejandro Tovar fundava umha editorial dedicada ao livro em galego, Hugin e Munin. Baixo o nome dos corvos informantes do deus Odim vertiam-se ao nosso idioma clássicos da ficçom universal. Dum modo ou outro, a ave continua, milénio trás milénio, mostrando aos humanos potencial inspirador.

*Redigimos este artigo com a inestimável ajuda das e dos companheiros de durvate.wordpress.com