Shared posts

07 Aug 23:41

Los obispos piden a la Virgen librar a Venezuela “de las garras del comunismo”

by Aciprensa

A través de su cuenta en Twitter, la Conferencia Episcopal Venezolana (CEV) pidió a la Virgen María, en su advocación de Nuestra Señora de Coromoto, que libre el país “de las garras del comunismo”.

“Virgen Santísima, Madre de Coromoto, celestial Patrona de Venezuela libra a nuestra Patria de las garras del comunismo y socialismo”, escribió la CEV este 30 de julio, con una imagen de la Santa María y una bandera venezolana.

El 30 de julio también se realiza en Venezuela la elección para los miembros de la Asamblea Constituyente, convocada por el Presidente, Nicolás Maduro, en un intento más de concentrar el poder y eliminar a la Asamblea Nacional, órgano legislativo venezolano que cuenta con mayoría opositora.

La convocatoria a la Asamblea Constituyente ha sido duramente criticada por los obispos venezolanos, que en un comunicado difundido el 27 de julio la calificaron de “inconstitucional”, así como de “innecesaria, inconveniente y dañina para el pueblo venezolano”.

(Artículo publicado originalmente en Aciprensa)

La entrada Los obispos piden a la Virgen librar a Venezuela “de las garras del comunismo” aparece primero en Infovaticana.

07 Aug 23:10

Ten Questions You Always Wanted to Ask a Naturist

by Melisa Can

This article originally appeared on VICE Netherlands.

Being naked might be the most natural thing in the world, but it's also one of the most awkward. For most humans, to be completely comfortable around other people without any clothes on—pasty, flabby, and all—takes an inner strength, a confidence, a devil-may-care attitude that will honestly get you anywhere in this world.

One group of people who have plenty of that kind of confidence are naturists, or nudists. Both terms (even though "nudism" refers more the act of being naked and "naturism" more to the lifestyle) come down to the same thing—hanging out bare-assed with a group of people whose asses are also bare.

Danny, 34, from Amsterdam has been going to naturist beaches and campsites for as long as he's been able to walk, and is therefore very familiar with feeling the sun and a breeze along the darker nooks and crannies of his body. He's also very chill about disrobing around others. I got in touch with him to understand what that's like.

VICE: Why are you a naturist?
Danny: I've been one for as long as I can remember. My parents took me to a naturist campsite for the first time, when I was about three years old. It was their first time as well. They loved it so much that they decided to spend every summer since on naturist campsites in the south of France. I don't really know any different—I'm completely comfortable being naked on the beach, in the sea, or at a campsite.

What's so great about walking around naked?
The moment you're naked, there are no restrictions, no rules. It's normal to wear clothes in everyday life, but that's actually a pretty random rule that we've all agreed to follow. It's not just me—every single person I've brought along to a naturist beach or campsite seemed to really enjoy the feeling of freedom that comes with breaking that rule. There's just this natural, primal pleasure you get from walking around naked, with other people who are naked, too.

When you're surrounded by other naked people, don't you ever just want to look away? Like with elderly people, for example?
No, not at all. I think naked people are beautiful. Especially older people—like, a lady in her 80s on the beach, to me, seems much more natural and beautiful when she's walking around naked than when she's trying to fit in a bikini.

How should I prepare mentally if I plan to go to a naturist beach for the first time?
Because I'm so used to it, I find it hard to tell people what to prepare for. The experience of seeing naked people all day long is something I can't really explain. If it's your first time, I think the best advice I can give is to take it slow. Maybe wear a towel the first time you go there.

What's the downside to being naked all day? Is there, like, a bigger risk of bugs crawling up your private holes?
No. I think the biggest risk when you're naked in the sun all day is that you'll burn your butt. You have to make sure that you apply enough sunscreen everywhere—particularly down there. Your ass has never seen that much sun, so it'll be very white on the first day and very red the next. You can pick out the newbies from their sunburned butts. Trust me, it's very painful.


Watch: Ten Questions You Always Wanted to Ask a Gynaecologist


Does being naked all day make you more DTF than when you're clothed?
Ironically, when everybody is naked, there's not much sexual tension left. I think there's less sexual energy at a naturist campsite than, for example, in a club on a Saturday night. That's not to say that you can't be attracted to someone you meet there, but that happens in clothed life, too. It's a little more difficult for men, because you can't really hide an erection. If you do happen to get one, you cover it up—walking around with an erection is frowned upon. Of course, a man can have an erection while he's fallen asleep on the beach; It's unfortunate, but there's not much anyone can do about it.

When you sit down on a chair somewhere on a naturist site, isn't it a bit nasty to realize that hundreds of bare butts and scrotums have rested on the same chair before you?
There's this great unwritten rule in naturism to always put your towel on your chair before you sit down. In a naturist restaurant or your friends' camping chairs, you bring your own towel, so your stuff never touches the chairs. It's really important, and people will judge you if you don't.

Are there any other unwritten rules?

Sure, lots of them. For example, it's not socially acceptable to take photos or videos on a naturist site. If you do, it's possible that someone you don't know appears in the background, naked. Another one is that you're allowed to wear clothes if you want—if it's cold or raining, it just makes sense to wear some clothing. Except at a naturist beach—you can't wear swimwear there.

Have you ever felt unsafe at a naturist site?
No. It's very safe—it's so safe you can send your kids out to play and not see them until dinner. Of course, there's a fence around naturist campsites, which helps.

Do you tell people that you're a naturist?
It's not necessarily the first thing I'll tell someone about myself. But if it comes up, I'm open about it. To be honest, it's a really good conversation starter. Most of the guys I tell that I'm a naturist, say: "I would look at chicks all the time."

I do know that my little sister used to find it very difficult to be open about how my family spent our summers. At school, she was worried that when she showered with her classmates after PE, they would notice that she didn't have tan lines and start asking questions. A friend of mine who's also been a naturist all of her life told me she used to worry about the same thing. She was afraid that her classmates would ask her why her butt and boobs were as tanned as the rest of her body.

07 Aug 22:52

The Rough 'n Tumble World of a Feminist Roller Derby Team, in Photos

by Lisa Ludwig

This article originally appeared on Broadly Germany.

Two players collide at full speed with a resounding bam. As one of them goes down, an audible gasp ripples through the audience. Fortunately, it's nothing serious. She gets up, the whistle blows, and the game continues. The players shove, block, and hip-check one another; because of the physicality of the sport, knee pads, elbow pads, wrist guards, helmets, and mouth guards are mandatory for all participants. In short, if you're worried about bruising, roller derby isn't for you.

The teams compete on a colorful, 27- by 12-meter circuit track. During the 30-minute game, referred to as "the bout," both teams have up to five players on the field for a two-minute jam. The five team members are comprised of one designated scoring player, known as the "jammer," and the remaining four team members are "blockers." While the jammers attempt to score, the blockers try to stop them by cutting them off or even body-checking them. At first glance, it sounds and looks complicated, but after the first few two-minute jams the rules of the game become second nature.

Roller derby was first played in Chicago in the 1930s and was created the sports journalist Leo A. Seltzer. The game's popularity increased in the 1970s, when it was advertised as a sort of wrestling on wheels, with elaborate costumes that included glitter and fishnet stockings, face paint, and bold stage names. In the 1990s, third-wave feminists claimed the sport as their own. Since then, there have been visual changes to the sport—less glitter and more high-quality matches. But the stage names—like Anne Headaway, Willie Vanilli, Hans-A-Blast, and Shrimpy Bling Bling, just to name a few) and the tight-knit, supportive female community are here to stay.

"Shrimpy Bling Bling" is Lisa Selbmann's roller derby name. Four years ago, the 23-year-old moved to Leipzig, Germany, to study medicine, and began playing for the Riot Rocketz. Her passion for the sport started with the movie Whip It, in which social outsider Bliss Cavendar, portrayed by Ellen Page, is sick and tired of her world of beauty pageants, and finally finds the companionship and support she'd always longed for after joining a roller derby team.

Women prepare for their game.

It took a year before Selbmann played in her first bout. During that time, she learned how to move on skates. Since then—just like her cinematic role model, Bliss—she's become stronger, faster, and more confident. Even her body image has changed: "When you're younger, you often have issues with the way you see your body. Now I see mine as less of an object that has to reflect the 'ideal,' but rather, I see and understand its capabilities," she says. "If my hips get wider, I actually feel great about it—it means I'm better able to body check people."

The sport isn't only about fitness and power, but also fun and acceptance. Women all shapes, sizes, and backgrounds come together to play. In roller derby, there's no room for discrimination.

"[We] welcome everyone here and don't tolerate any form of racism, xenophobia, homophobia, transphobia, sexism, anti-semitism, or any other ideology of inequality," the Riot Rocketz's website states. In 2016, the team joined Roter Stern Leipzig, a sports club based in Leipzig's Connewitz district, which is infamous for its riots, both left-wing and extremely right-wing. Everyone participates in the demonstrations, especially in events like "Girls Day" and "Christopher Street Day," Germany's equivalent to Pride. For the Riot Rocketz, this public activism is just as fundamental to the sport as practice itself.

Roller derby means much more than just blading around an oval track. It's a community of feminists; a safe space for women and individuals who identify outside of the binary gender norm. What binds these players together is the passionate belief that no one should be forced to bend to societal expectations; in keeping with idea, everyone approaches competition with a strong sense of solidarity and sportsmanship. If someone gets injured, both teams gather around that player to shield them from the audience's curious gaze. Moreover, if a woman is even slightly uncomfortable with the presence of a man on the field, he's no longer allowed to play.

While the sport is only beginning to take root in Germany, the roller derby community already has an established international network. Whenever Selbmann goes on vacation, she brings her blades with her. Recently, she played with an Israeli team in Tel Aviv. Last year, she spent a semester abroad in Barcelona, Spain, and couch-surfed in the homes of other derby players before she found her own place. "All I have to do is reach out to other teams, and I immediately have a built-in network of friends—some of the coolest women in the world."


06 Aug 10:32

Que fai unha sauna castrexa de 2.000 anos e 120 m2 perdida no medio da Fonsagrada?

by Xurxo Salgado

Castros con saunas?… Semella moi raro pensar nisto, acostumados como estamos a ler, ver e escoitar que as saunas, ou máis ben termas, eran...

Por Xurxo Salgado

04 Aug 17:35

Road Pissers

by tiki god

Road Pissers originally appeared on MyConfinedSpace NSFW on August 1, 2017.

04 Aug 12:45

La Santa Compaña fué la inspiración de 'La noche de los muertos vivientes'... y, por tanto, de todo el cine de 'zombies'

by RaimundodeFerrol
 La Casa Romero de Ferrol

"Hasta ahora, la referencia gallega en Hollywood más obvia era Martin Sheen, nacido Ramón Estévez, de madre irlandesa de Tipperary y padre gallego, de Salceda de Caselas (entre Vigo y Portugal).

 Los vecinos todavía recuerdan cuando el hijo de Francisco Estévez aparecía de vez en cuando con algún vástago por las fiestas de Parderrubias, la parroquia de su padre. Pero el foco que la muerte pone sobre celebridades desvela otra conexión: George A. Romero, fallecido el pasado 17 de julio, pudo rodar La noche de los muertos vivientes¸ el film seminal del género zombi que dirigió en 1968, gracias en gran parte a la financiación de su familia gallega.

George A. Romero (en origen Jorge Alejandro Romero) nació el mismo año que Sheen/Estévez (1940) y también era descendiente de un matrimonio intermigrante: padre cubano, Jorge Marino Romero y madre lituana, Ann Dvorski. La familia paterna, los Romero, procedían de Mourela do Medio, una aldea del ayuntamiento de Neda, en el fondo de la ría de Ferrol. 

El abuelo Antonio emigró a Cuba, y allí se casó con otra gallega, Josefa González, pero todos sus hijos venían a nacer a la tierra de origen. “Mi padre nació en Coruña, pero se lo llevaron a Cuba cuando tenía un año, y después se fue a Nueva York, creo que tengo todavía familia allí”, le comentaba el realizador norteamericano en La Opinión de A Coruña al periodista Santiago Romero ―ninguna relación de parentesco―, en 2008, con ocasión de una retrospectiva con la que lo homenajeó el Festival de Sitges.

 De hecho, el director del Centro Galego das Artes da Imaxe (CGAI, la filmoteca gallega), Guillermo Escrigas Romero ―éste sí semipariente: comparte tatarabuelos con el cineasta― asegura que existe en el archivo de la institución una foto de los Romero, padre e hijo, paseando por la ciudad gallega.

A los Romero, tanto a los que se fueron como a los que se quedaron, no les fue mal en el comercio. Los que no emigraron erigieron en Ferrol para sede de su negocio un edificio modernista ―la casa Romero― que todavía es de los más vistosos de la ciudad.

 Un descendiente, el almirante Javier Romero Caramelo, fue agregado militar en Washington, pero no tuvo ocasión de conocer personalmente a su “primo”. Las dos hermanas de Jorge Marino Romero poseían grandes almacenes en La Habana, y construyeron una enorme residencia con 60 habitaciones en Redes, un pequeño puerto pesquero a pocos kilómetros de Mourela. 

Como muchos indianos, repartían su tiempo entre las dos orillas del Atlántico y aportaron fondos para crear una escuela de Redes. No fue la única inversión en cultura. “En esa ciudad [A Coruña, en concreto en la Praza de Ourense] vivían dos tías mías, hermanas de mi padre, que podría decirse que fueron también productoras de mi primera película, porque me ayudaron a financiarla. La última, Pura Romero, se murió hace dos o tres años y está enterrada ahí”, contaba George A. Romero. 

No fue mal negocio. Además de inaugurar un género, Night of the Living Dead costó 114.000 dólares y recaudó 42 millones. La financiera no fue la única ayuda de su familia. La Santa Compaña y los cuentos tradicionales de muertos y apariciones del otro lado del océano que escuchaba en Miami Jorge Alejandro posiblemente influyeron en el aspirante a director. “Esas leyendas están en mi subconsciente, no puedo negarlo”, admitía el nieto de Antonio de Mourela."                (Xosé Manuel Pereiro , CTXT, 22/07/17)
02 Aug 16:42

The Strange, Contagious History of Bulimia

by Lee Daniel Kravetz

In 1972, a woman checked into London’s Royal Free Hospital to be treated for anorexia. “I found her symptoms to be unique,” Gerald Russell, the British psychologist who treated her, tells me. “They didn’t match the diagnostic criteria for anorexia at all.” Unlike his emaciated patients with sallow skin and...More »

02 Aug 16:40

The Mediterranean Diet Only Works If You're Rich, Study Says

by Alexandra Ossola

Sticking to the Mediterranean diet will keep your heart healthy but only if you're wealthy or highly educated, according to a new analysis from Italian researchers. Though some experts question the nuance of those findings.

For years, scientists have been evaluating the benefits of the Mediterranean diet, characterized by consuming lots of fruits, vegetables, legumes, whole grains, and some seafood or chicken, with moderate amounts of dairy and little red meat or sweets. (The exact quantities of these foods has been the subject of debate). Studies have suggested that people who adhere to a Mediterranean diet have a lower risk of cancer and neurodegenerative diseases such as Alzheimer's, and are more likely to live longer. So it looks like the Mediterranean diet is pretty healthy all around. But there's a lingering question: Does everyone benefit equally?

In the study, published Monday in the International Journal of Epidemiology, the researchers analyzed data compiled from more than 24,000 Italians over the age of 35. Through a series of questionnaires and self-reports, the researchers analyzed how strictly participants followed the Mediterranean diet and their socioeconomic class, correlating it with incidences of cardiovascular disease (heart attack, bypass surgeries, high blood pressure) collected from hospital records and death certificates. After weeding out participants with incomplete data or concurrent health conditions that might throw off the analysis, the researchers reviewed data from more than 13,000 people.

They found that the people who adhered most strictly to the Mediterranean diet had fewer incidences of heart disease—that part wasn't new. But for rich and poor people who were equally good at sticking to the diet, only the rich people reaped the benefits of it: people in the highest socioeconomic bracket and education level had a 57 percent lower risk of developing heart disease, while people with lower incomes and with lower education levels had the same risk as if they weren't following the diet at all.

This study, like many others, suggests that eating like you live along the Mediterranean can benefit your health. "Yet again we have confirmation that the Mediterranean diet is associated with better cardiovascular outcomes...that's important. It's the kind of concept that merits reinforcement," says Clyde Yancy, chief of medicine and cardiology at the Northwestern University Feinberg School of Medicine and a spokesperson for the American Heart Association.


Watch More from Tonic:


But beyond that top-level message, we have to look pretty carefully at what else the paper says. The data was collected in Italy, where the average person eats a bit differently than your average American, so the results might not be applicable to an American population, says Alice Lichtenstein, a Gershoff Professor of nutrition science and policy at Tufts University. People are also notoriously awful at remembering what they eat (seriously, what did you have for dinner on Friday?), which could have thrown off the results, though that's not the researchers' fault.

And there was something funny about the data, Lichtenstein notes. Education level is usually a stand-in for socioeconomic class—the two correlate pretty closely, she says, at least in the US. But in this study, people with more education ate a greater diversity of fruits and vegetables, while those with high income had less diversity than their lower-income counterparts. "You'd probably think people with a higher education level would be more likely to be aware of what healthier dietary patterns are and to adhere to them. But if you look at the data, when [the researchers] separate out education versus income, it's not clear that's actually happening," Lichtenstein says.

That's not a reason to disqualify the findings completely, but it's enough that you should probably be a bit skeptical. "We're starting with a small denominator of available subjects to study. When we divide them into different groups, we start to see signals that don't line up with logic," Yancy says.

The researchers explain the disparity in health outcomes by the fact that wealthier people have more options for what to eat. Lichtenstein thinks that probably plays a part, though having time to prepare food, less stress about putting food on the table, and living near places to buy good and nutritious food are likely factors as well.

To Yancy, it comes down to access. "Is it true that the Mediterranean diet doesn't work in those who are less advantaged? Or that it works across the board, but those with fewer resources can't access all the components in the diet?" he says.

The researchers' findings, in short, underline the health disparities between socioeconomic groups that researchers and public health officials already know about. There are some federal programs in place to educate low-income people in the US about nutrition and healthy food behavior, most notably with SNAP (Supplemental Nutrition Assistance Program, formerly known as food stamps), and they can be effective.

But in order to close the health disparity gap, low-income groups need access to better nutrition, which could help alleviate a number of the health problems that plague these communities, such as obesity, diabetes, and heart disease. And that means policy changes.

"One of the challenges we face is how to make healthier foods available to more people, irrespective of income," Yancy says, especially given the relationship between nutrition and disease. "These data allow us to double down on the importance of improving access to fresh fruits and vegetables across the board."

Read This Next: We're All Guinea Pigs in a Failed Decades-Long Diet Experiment

02 Aug 16:37

Hablamos con la gente que va a la peor playa de España

by Laura Muriel

Cuando uno sabe que va a ir a la que está considerada como la peor playa de España, se le activan todas las alarmas y se imagina una neblina espesa y oscura, un agua aceitosa y, por qué no, un neumático decorativo en medio de la arena o una enorme señal de advertencia con una calavera dibujada. Pero a medida que me acerco veo un cielo abierto, despejado. Una arena fina y clara, igual que el mar, cristalino. Una estampa de las tradicionalmente asociadas a las Rías Baixas.

Un pequeño muro con pasamanos separa la playa de la carretera. A un extremo de los adoquines, en la calle se suceden bares y restaurantes e incluso se anuncia una próxima promoción de viviendas "exclusivas".

Al otro, un parque infantil y el arenal, en el que unas pequeñas palmeras sirven de anuncio para dejar los prejuicios aparcados. Allí se quedan, con el coche y bajo llave. Estamos en Chapela, en Redondela (Pontevedra), en la playa de Arealonga, y al pasear por ella tenemos que esforzarnos en retroceder a la primera línea del texto y recordar que estamos en la que la Agencia Europea del Medio Ambiente (AEMA) ha considerado este año como la peor playa de España.

Sin embargo, los datos están ahí para a quienes les gusten y para a quienes no. Y la AEMA lo dice con rotundidad: Arealonga tiene los peores niveles de bacterias como E. coli y enterococo, superando la primera en 20 veces los niveles que debería tener el agua para ser considerada óptima para el baño.

La Agencia recomienda el cierre de un arenal si este obtiene la calificación de pobre durante cinco temporadas y Arealonga la lleva cosechando seis años consecutivos. Cualquiera lo diría escuchando a quienes, inconscientes o no, hacen uso de sus aguas.

"La gente no le hace mucho caso a los carteles porque un día dicen que sí se puede bañar, al siguiente que no, y acaban pasando de todo". Habla Lorena, usuaria habitual de la playa, que viene desde el barrio vecino de Teis, perteneciente ya a la ciudad de Vigo. El cartel al que hace mención pasa totalmente desapercibido.

Una pequeña placa del ayuntamiento en una de las paredes de la caseta de socorrismo reza lo siguiente: "Aguas de baño de calidad insuficiente", pero a diferencia de la AEMA, asegura que no hay riesgo sanitario por bañarse. Gloria y María, parcas en palabras, pasan las tardes de verano allí desde hace unos 5 años y aseguran que "ni siquiera hemos visto el aviso". Me lo creo porque tengo que buscarlo.

"Esta fama le viene de toda la vida pero siempre ha estado llena de gente. Ayer mismo [era el 25 de julio, Día de Galicia y festivo] esto estaba a rebosar", asegura Lorena. La acompaña Antonio, que afirma que "si la gente sigue viniendo con sus nietos o con sus hijos, ¿cómo se le puede explicar a alguien que la playa está contaminada? ¿Traería cualquier persona en sus cabales a sus familiares para que cogiesen una enfermedad que los obligase a pasarse el día yendo al dermatólogo?".

Razón no le falta a Antonio, aunque en los últimos años el arenal sí se ha ido cerrando puntualmente por picos de contaminación.

Tanto el E. coli como el enterococo pueden producir infecciones externas e internas, diarrea, patologías intestinales y enfermedades respiratorias, pero todas las personas a las que me acerco inciden en lo mismo: a nadie le ha pasado jamás nada por venir a Arealonga. "Yo tengo una enfermedad cutánea y sigo viniendo igual. Llego a casa, me doy una duchita, y como si nada", dice Susana. "Incluso uno de mis hijos tiene problemas de corazón y piel atópica, pero nunca ha presentado ningún problema. Al contrario. Me dice que desde que va a la playa la piel le ha dejado de picar".

Hay quienes se toman el tema con cierta despreocupación, algo tan arraigado en sus día a día que ha ocupado el mismo lugar que las conversaciones sobre el tiempo o sobre lo mal que está la política en España. Pero a otros les duele en el alma. "¡Ya venís a decir que esta playa está fatal!". No, no ha sido el alcalde de Redondela, sino un propio usuario de la playa quien me suelta la reprimenda en cuanto me acerco.

Se encuentra en un grupo de cinco personas, la mayoría ancianas, que casi seguro que ya han hablado del tema en más de una ocasión, aunque sea para reafirmar su postura.

"Llevo viniendo desde pequeña. Ahora tengo 50 años y aquí me ves, entera", replica la más joven. "Pero tú dirás que el agua está malísima", vuelve a decir el hombre al que, comprenderéis, me ha dado cierto reparo preguntarle por su nombre, para dejarme con la palabra en la boca e ir a darse un chapuzón a lo Fraga en Palomares.

Pero los hay quienes sacan a relucir sus vergüenzas. "Sí que es verdad que hay veces que el agua del río sale un poco roja", refiriéndose a un riachuelo que desemboca en la propia playa, separado de la arena por otro muro. "Y también hay días que huele mal, pero eso es normal porque tiene una depuradora al lado", añaden.

Se refieren a la depuradora de aguas de Teis, la némesis de Arealonga. Es, señalan, la gran culpable de los niveles de toxicidad de esta playa, aunque no la única. También se le achacan a su proximidad con la autopista (desde algunos puntos de la playa se puede ver el puente de Rande, una megaconstrucción de la AP-9 que une Galicia casi de Norte a Sur) por trastocar el transcurso de los ríos hasta el punto de que "arrastran mierda", dice Susana. Aunque, eso sí, la depuradora se lleva la palma de las culpas. Aseguran que, para sus dimensiones, la planta recibe más agua de la que puede procesar y que eso provoca que se confundan las fecales con las pluviales. Apetitosa, ¿verdad?

Pues eso tampoco parece ser un problema. De hecho, cuenta Lorena que "cuando la marea está baja y no hay vigilancia, vienen muchísimas personas a coger berberechos. Y no se conforman con un puñado, sino que las ves llenando sacos, sacos y más sacos porque se pasan aquí el día entero. Digo yo que si los cogen es porque los consumen, y si los consumen es porque están buenos, así que el agua no será tan mala". La conformidad con la cercanía de la depuradora no es un caso aislado de los vecinos de Chapela.

La industria conservera se extiende por todas las Rías Baixas, por lo que las depuradoras (las conserveras suelen contar con planta propia) son un elemento común de su paisaje y, la preocupación por ellas, prácticamente nula. "Es normal venir y que haya gente mariscando", me confirma Susana. "Es más, he llegado a pensar que nos dicen que el agua está contaminada para que nos vayamos a otras playas".

También hay que tener en cuenta la comodidad. A Susana, Arealonga le queda a cinco minutos de casa y "aunque no es que me dé igual la calidad del agua, no voy a cruzar toda Redondela o irme hasta Vigo, sobre todo con los niños, para pelearme en Samil –la playa principal de la urbe– porque salpican agua o tiran arenas" o para "olerle los pies a los de la toalla de al lado". Esta playa cuenta, además, con servicios como "un parque infantil, muchísimo espacio para aparcar y una playa de perros al lado", señala Lorena. Y tranquilidad, mucha tranquilidad, por algo "la gente que viene es la de siempre", asegura Antonio.

"Es súper tranquila. Estoy muy contenta porque todos nos conocemos, nos llamamos la atención los unos a los otros… ", dice Susana, que tiene a cuatro niños a su cargo, dos hijos suyos. Es una playa familiar, sin duda. Quizás fuese casualidad, pero me resulta imposible localizar turistas ese día.

Por lo momento Arealonga ni está cerrada ni se prevé que se le vaya a echar el candado, y sus usuarios vienen a decir algo así como que si el agua está tan mal, que lo hagan y punto. "No sé por qué dicen que está contaminada o si realmente existen esas analíticas, pero si son ciertas que las expongan públicamente y la cierren", dice Antonio. "Sí que es verdad que el Ayuntamiento expuso que el agua no es recomendada para el baño, pero si hasta con el aviso municipal se sigue llenando…". Y no termina la frase. Tampoco hace falta. Yo me quedo algo más tranquilos e incluso me atrevo a mojar los pies. Mi piel está libre de ronchas.

Mira más fotos de la peor playa de España aquí abajo:

02 Aug 16:27

No compres revistas de moda

by Debbie Munson

La Segunda Guerra Mundial hizo que muchas mujeres fueran a trabajar a las fábricas mientras sus maridos y padres luchaban en el frente. Cuando los hombres volvieron, muchas de ellas, entre el 60% y el 80%, querían mantener su independencia económica y, por tanto, seguir trabajando. Fue entonces cuando, según cuenta Naomi Wolf en The beauty myth, se produjo el gran cambio en las revistas femeninas. Aumentaron su presión sobre las mujeres para obligarlas a volver a la situación anterior a la guerra, para que cambiaran las fábricas por las tareas domésticas.

¿Pero por qué para las mujeres son tan importantes las revistas femeninas? Naomi Wolf afirma que esto se debe a que se sienten representadas por lo que las revistas cuentan, como si se estableciera entre la lectora y la prensa una relación de madre-hija en la que la revista hace de mentora aconsejando a la mujer lo que debe hacer y, a diferencia de su madre, éstas no envejecen. Las revistas de moda añaden además conocimientos más variados que una revista femenina estándar ya que también educan a la mujer en cuanto a vestimenta se refiere.

Fairchild Archive

El problema de las publicaciones de moda es que no son 100% sinceras. Pero, ¿por qué no es así?. Según la Oficina de Justificación de la Difusión, la revista de moda más vendida en España es Elle, seguida de cerca por Vogue y Harper’s Bazaar. Durante el 2015 esta revista vendió 116.298 ejemplares, en el 2016 ese dato bajo a 105.760 y se espera que en el 2017 vuelva a bajar. En resumen, la venta de revistas impresas de moda en España esta experimentando un importante descenso, por lo que cada vez resulta más difícil que una revista se financié a través de la venta de ejemplares. Por ello, en los últimos años han tenido que buscar otras vías para generar beneficios. La principal de ellas es la publicidad.

Siguiendo con Elle, el precio de la revista es de 3’95 euros y 1’90 en tamaño mini. Si según la OJD Elle vendió 105.760 números en el 2016, suponiendo que el 60% de esos números sean tamaño normal y el 40% tamaño mini, en el 2016 Elle ingresó por ventas alrededor de 331.028’8 euros. En su web tienen un apartado de Publicidad donde se puede descargar un PDF con las tarifas que cobra por anuncio impreso (http://www.hearst.es/publicidad/elle), según ese documento por una página cobran 18.900 euros y por doble página 37.800 euros. El número de Elle tiene aproximadamente 19 hojas de publicidad y 13 dobles, en total los beneficios por publicidad de un número rondan los 850.500 euros. Suponiendo que todos los números tengan la misma cantidad de publicidad al año, Elle gana 10.206.000 euros, sin contar los publirreportajes cuyo precio es mucho más elevado. En definitiva, los ingresos anuales por publicidad son casi tres veces más grandes que los ingresos por ventas, lo que deja claro que hoy en día la mayoría de los ingresos de una revista de moda vienen de la publicidad.

Pinterest de Elle España

Estos datos apoyan la teoría de Naomi Wolf de que debido a la publicidad no hay libertad de prensa por lo que los productos que aparecen en las revistas no son ni sinceros ni fiables, ya que solo responden a intereses económicos. Que una revista recomiende un pintalabios de una determinada marca frente a otro de un firma distinta, no significa que el primero sea mejor que el segundo si no que la marca del primero aporta más dinero.

Si decides comprar un determinado producto por el simple hecho de que lo recomienda una revista estas perpetuando este sistema que solo beneficia a las marcas con mucho dinero. Lo mismo que si compras alguna de estas revistas. Imagina que pasaría si todas las mujeres decidiéramos dejar de consumir estas pseudorevistas y los productos que en ellas se publicitan. Exacto, el sistema se hundiría y para sobrevivir deberían innovar. Tal vez dejarían de publicitar productos de adelgazamiento o desaparecerían los absurdos consejos para acabar con las celulitis. El cambio esta en tu mano.

The post No compres revistas de moda appeared first on Proyecto Kahlo.

02 Aug 16:26

Hay una razón por la que los tíos ocupan tanto espacio al sentarse

by Tonic Staff

Stu McGill se percató de que tenía un problema en cuanto me senté en su sofá. Había ido con el pretexto de entrevistarle para una revista, pero lo que realmente quería saber era por qué, después de décadas haciendo pesas, me había empezado a doler la espalda al hacer ejercicios básicos como sentadillas y peso muerto.

McGill me observó sentarme y adoptar la postura clásica, con las piernas abiertas, el tronco inclinado hacia delante y las puntas de los pies apuntando hacia fuera, una postura que, luego supe, venía determinada por la forma y la disposición de las articulaciones de la cadera.

McGill es profesor emérito de Biomecánica Vertebral en la Universidad de Waterloo, Canadá, y uno de los especialistas más reputados en lesiones de espalda. Suele tratar los casos más complicados y entre sus clientes se encuentran varios campeones de MMA, levantadores de pesas e incluso otros médicos especialistas de la espalda incapaces de aliviar sus propios dolores.


MIRA: Sugar Daddies


Mi caso no era nada complicado. A menos que la postura que adoptaba al hacer sentadillas coincidiera con la estructura de mis caderas (que no era el caso), era solo cuestión de tiempo que acabara lesionándome.

Desde entonces, me he ido fijando en las sutiles diferencias en la forma de sentarse de los hombres: el ángulo de apertura de las piernas, el grado de inclinación del tronco hacia delante o atrás o el ángulo que forman los pies y si estos están colocados simétricamente (en mi caso, pro ejemplo, abro el pie izquierdo más que el derecho, otra de las razones por las que el ejercicio convencional me acabaría causando problemas tarde o temprano). Todos esos detalles reflejan las cuasi infinitas variaciones de la estructura pélvica y los orígenes ancestrales del tipo en cuestión.

Lo más habitual será que encuentres artículos en los que se señale con toda profusión de argumentos que el espacio que ocupan hombres y mujeres es "tiene un carácter de género inherente"

Sin embargo, si ves la palabra manspread en algún artículo de opinión, puedes estar seguro de que no se estará usando para hablar de cómo para las mujeres es natural sentarse juntando las rodillas y cruzando los tobillos mientras que para algunos hombres como yo, esa misma postura resulta incómoda y dolorosa.

Lo más habitual será que encuentres artículos en los que se señale con toda profusión de argumentos que el espacio que ocupan hombres y mujeres es "tiene un carácter de género inherente".

Pero en lugar de atribuir estas diferencias de género a la anatomía o a un posible descuido por parte del hombre, que no se ha percatado de que está ocupando más espacio del razonable, las asocia a dinámicas de poder, llegando incluso a asegurar que quienes se despatarran "se arrogan derechos y son más proclives a robar, ser infieles o a cometer infracciones de tráfico". Exacto: si te despatarras en el metro, eres básicamente como Trump pero sin los campos de golf.

En lugar de atribuir estas diferencias de género a la anatomía o a un posible descuido por parte del hombre, que no se ha percatado de que está ocupando más espacio del razonable, las asocia a dinámicas de pode

McGill nunca había oído hablar del término manspreading antes de nuestra charla, pero enseguida lo relacionó con su trabajo con deportistas de élite.

Esta, por ejemplo, es una foto del legendario levantador de pesas ruso Vasily Alekseyev sentado junto a otra de él mismo levantando pesas.

manspreading sentadillas anatomía hombres Aleskseyev halterofilia

Observamos el mismo ángulo de piernas, ¿verdad? Lo mismo me ocurre a mí, aunque mi tamaño sea la mitad del de Alekseyev. Y lo sé porque McGill utilizó los dos test que aparecen en este vídeo para determinar cuál era mi postura ideal para hacer sentadillas (puedes hacer la segunda prueba en casa). "La mayoría de los hombres descubren que la postura menos tensa es con las rodillas separadas", señala.

Esto es lo que ocurre cuando alguien como yo se sienta con las rodillas juntas: el hueso redondeado en el extremo superior del fémur se traba con el borde exterior del acetábulo (el hueco de la cadera), generando tensión en el labrum que cubre el hueco.

Para ellas, sentarse con las rodillas juntas es una postura que no ejerce ningún tipo de presión

Para adoptar esa postura, debo activar los músculos aductores, en la parte interna de los muslos. Eso automáticamente genera resistencia por parte de los abductores, situados en la parte exterior de los muslos, provocando una tensión que puede irradiarse hasta la parte baja de la espalda.

En el instante en que abandono la contracción, los muslos se me separan dejando una abertura de casi 40 cm desde el centro de cada rótula, más de tres cuartos de la distancia de un despatarre masculino "oficial".

Las mujeres, sin embargo, tienen la pelvis más ancha y una inclinación de los huesos de los muslos más alineada con la línea media del cuerpo. Para ellas, sentarse con las rodillas juntas es una postura que no ejerce ningún tipo de presión. Esto cambia durante el embarazo, cuando el peso del vientre hace que tengan que abrir las rodillas.

02 Aug 16:13

Can Ginebreda: el bosque de las esculturas eróticas

Xicu Cabanyes lleva toda una vida dedicada al arte. Iba para carpintero, pero cambió la manufactura de muebles por la talla, y acabó descubriendo que lo suyo era la escultura.

Durante 40 años lleva esculpiendo una única obra: un bosque erótico. En un recodo de monte cercano a Banyoles (Girona), los pinos y las encinas se entremezclan con esculturas inmensas de genitales y otras de corte sexual. Diario VICE se acerca a Can Ginebreda para descubrir la obra de este peculiar artista. 

02 Aug 15:32

“Raj” – Lawrence James

by Carlos Jenal
El mundo es grande. Pero siempre y en todas partes se pueden hacer chistes sobre Rajoy y Pablemos
02 Aug 15:23

La precariedad en el porno español (I): el miedo a denunciar

by Amarna Miller

Cada vez que aparece una nueva polémica relacionada con la industria pornográfica, me encuentro con un dilema que llevo arrastrando desde hace años. Hay muchísimas cosas de este negocio que necesitan una reforma urgente pero si lanzo una queja al respecto aparece una horda de personas que se creen con derecho a darme lecciones sobre el mismo trabajo que llevo ejerciendo desde hace ocho años. Mi situación no es excepcional, y si no hay más trabajadoras sexuales atreviéndose a dar la cara es exactamente por este motivo: tenemos miedo.

Miedo a las respuestas de un consumidor o consumidora que carece de empatía, y de unas productoras que pagan en negro y que si las denuncias nadie te vuelve a llamar. ¿Cómo vamos a quejarnos ante las injusticias del negocio del porno si cada vez que levantamos la voz recibimos la misma respuesta? 'Es tu culpa. Tú te lo has buscado'.

La única manera de acabar con la precariedad laboral del porno es poniendo sobre la mesa las condiciones de trabajo deplorables que existen en la industria en España .Y como trabajadora sexual con presencia en los medios he de utilizar mi voz como un altavoz a través del cual mis compañeros y compañeras puedan ser escuchados.

Foto cedida por Silvia Rubi

Silvia Rubí tiene 30 años y lleva diez dedicándose a la pornografía. "Cuando empecé el porno todavía era medianamente rentable. Hoy en día es mucho más complicado", me comenta. "Dependiendo de la producción, del intérprete y del contenido ahora mismo en España cobras entre 200 y 800€ la escena. Ganas más en rodajes con alto nivel de requerimientos físicos: anales dobles, fistings, orgías… Yo ruedo unas 2 escenas al mes, aunque algunas son de contenido compartido. El mejor mes de toda mi carrera gané unos 2.500€, pero la media en mi caso es ganar 400€."

"Ni siquiera puedo decir que tengo estabilidad económica. Ganaba mucho más cuando trabajaba en el mundo de la moda" — Anneke Necro

"Necesitas tener otros trabajos para poder llegar a fin de mes, produzco y vendo vídeos a través de diferentes plataformas. Soy domina profesional, ofrezco shows por webcam, trabajo como modelo en sesiones de fotografía y realizo servicios de escort. Si solamente rodase porno estaría viviendo con mis padres, comiendo arroz todos los días o viajando constantemente al extranjero en busca de rodajes. La gente confunde el trabajo que desempeñamos los actores con lo que recaudan las productoras y distribuidoras. Me considero dentro de la clase media baja", sentencia Silvia.

Foto cedida por Lucía Fernández

Lucía Fernandez tiene 24 años y lleva 10 meses trabajando como actriz ."El porno no es suficiente para subsistir. Es absurdo exponer tu imagen tal y como se expone en este negocio para tener un sueldo mínimo. Desde luego vivo mejor que cuando era camarera, entonces cobraba 600€ y pagaba 300 de alquiler, ¡Comía de las propinas! Ya no tengo que estar pensando si este año podré o no pagar la matrícula de la universidad, si me van a cortar la factura del teléfono, o si puedo encender la calefacción. Ahora ruedo entre 2 y 6 escenas al mes. También hago webcam, y ofrezco servicios de escort. Hay meses que gano 2.000€ y meses que gano 600".

"En España cobras entre 200 y 800€ la escena. Ganas más en rodajes con alto nivel de requerimientos físicos: anales dobles, fistings, orgías…" — Silvia Rubí

Anneke Necro empezó autoproduciéndose sus escenas y regentó su propia productora durante un año y medio. Ahora tiene 30 y lleva cuatro dedicándose al porno feminista. "Sólo ruedo porno feminista porque es el único tipo de pornografía con la que me siento cómoda cómo trabajadora y cómo espectadora. Se cobra entre unos 300 y 800€ por rodaje, si es una productora más grande lógicamente he cobrado mejor. Ahora mismo estoy rodando bastante porque estoy tirando adelante un proyecto nuevo y puedo hacer unas 3 escenas mensuales. Pero sin contar lo que yo misma me produzco, diría que al año puedo rodar 6 o 7 escenas. Sé que es muy poco, pero apenas hay productoras de porno feminista…Si solo rodara con este tipo de compañías sin producir mi propio contenido me sería imposible sobrevivir".

Foto cedida por Anneke Necro

"Hay meses que puedo ganar unos 1.000 euros, y otros que tengo que espabilarme con 500 o 600. No me considero de clase baja porque pese a que mi situación económica es precaria, soy una persona con estudios y con ciertos privilegios pero ni de lejos soy millonaria. Ni siquiera puedo decir que tengo estabilidad económica. Ganaba mucho más cuando trabajaba en el mundo de la moda".

"Gano entre 250 y 1.500€ mensuales, máximo. Nadie se hace rico con esto" — Sylvian G

Sylvan G tiene 26 años y es actor porno desde hace dos. "Cuando eres hombre y empiezas en el porno cobras a 150€ la escena ¡Y eso cuando cobras! Muchas veces acabas rodando gratis. Definitivamente me considero de la clase baja, ruedo entre una y seis escenas al mes y dependiendo del momento puedo ganar entre 250 y 1.500€ mensuales, máximo. Nadie se hace rico con esto."

Foto cedida por Ratpenat y Nora

Ratpenat y Nora son pareja dentro y fuera del porno. Empezaron rodando contenido amateur y haciendo webcams y ya llevan seis años en la industria profesional del Cine X trabajando como performers y dirigiendo su propia compañía. "Cuando una actriz empieza cobra entre 250 o 300€ por escena", me dice Nora. "Pero a medida que su popularidad y experiencia van aumentando también lo hace su caché. El problema es que nunca sabes cuántas escenas vas rodar, hay meses que he rodado 15 escenas y otros 2".

"Yo he visto chicos cobrando 50€ por vídeo", lamenta Lucía. "Y también los hay grabando gratis. Supongo que es una cuestión de oferta y demanda". Silvia añade que "según se comenta es porque al ser un porno dedicado al género masculino, la protagonista es la mujer y por eso debe cobrar más y me parece una falta de respeto al performer masculino…se le trata como un objeto."

La única manera de acabar con la precariedad laboral del porno es poniendo sobre la mesa las condiciones de trabajo deplorables que existen en la industria en España

Robin Reid, actor porno desde hace 11 años y director desde hace siete, discrepa. "Veo está muy extendido el tópico de que en el porno las mujeres cobran más que los hombres, pero esto no es siempre así. Son innumerables los rodajes que he hecho donde los actores han cobrado lo mismo y más que las actrices. Yo he llegado a pagar por un actor hasta 900€ de caché. Dime tú cuantas actrices en Europa cobran eso por una escena vaginal. Tienen que meterse varias pollas por el culo para cobrar lo mismo. Además los buenos actores trabajan mas que las actrices y pueden alargar sus carreras muchos años."

"Generalmente se paga más a la chica que al chico", comenta Nico Bertrand, director, productor, fotógrafo y performer desde el año 2015 "y lo único que conseguimos es que se fomente la desigualdad".

Foto cedida por David El Moreno

"Vivimos en un mundo patriarcal con multitud de consecuencias, y una más de ellas es que hay muchos más hombres que mujeres dispuestos a estar delante de las cámaras", me dice David El Moreno, actor porno y director desde hace 10 años. "La ley de la oferta y la demanda hace el resto, sobre todo combinada con otra consecuencia del patriarcado: el consumidor de porno es masculino, y por tanto les da igual quién sea el actor ¡Nadie le va a mirar!"

La industria española

¿La industria del cine porno en España es precaria? "¿Industria?", se prregunta Pablo Ferrari, actor porno desde el año 2004 y director desde el 2011. "En España no hay industria. La palabra industria implica una organización, un conjunto de engranajes que tienen que estar perfectamente diseñados y organizados para que la maquinaria ande y funcione. Aquí no somos capaces de crear una industria."

"Hay negocio, no industria", añade David. "No se ofrece continuidad a los trabajadores ni mucho menos garantías laborales. Esto no ocurre en ninguna industria de verdad".

"La precariedad es aquella situación en la que un trabajador soporta condiciones laborales indignas", apunta Lucía. "Por ejemplo altas en seguridad social inexistentes o por debajo de la jornada, calificación incorrecta de la categoría profesional, sueldo insuficiente etc. En el porno, rara es la escena en la que te dan de alta, te pagan en relación a los ingresos que la venta del vídeo le reporta a la empresa y las jornadas son interminables. Además el trabajo sexual no está reconocido como tal, así que me parece a mí que nos llevamos la palma a la precariedad."

"Si se paga poco no entran chicas guapas al negocio" — Robin Reid

"Estos últimos años y a raíz de la llegada de mas producción por parte de empresas extranjeras la situación ha mejorado bastante", apunta Robin. "Antes aquí las actrices cobraban 200 o 250€ por escena e iban rotando de productora en productora porque era o eso…o nada. Ahora suben sus cachés rápidamente. Esto es positivo porque entran y se mantienen mas tiempo en el negocio chicas más guapas que antes. Hace siete años había una chica guapa por cada diez del montón tirando a feas. Era la pescadilla que se mordía la cola. Si se paga poco no entran chicas guapas al negocio. Los empresarios españoles no se daban cuenta que se estaban tirando piedras a su propio tejado: si publicas escenas donde la mayoría de chicas no vale un pimiento (Y además ¡Sin maquillarlas!) luego la escena no se vende. Obvio, ¿Quien va a pagar por esa mierda? Luego no eches la culpa a la crisis, a la piratería o al vecino del lado...Excusas perfectas."

"Para mi lo peor del porno es la objetificación constante", apunta una actriz que prefiere no hacer público su nombre. "Hay muchas cosas que tienen que cambiar, empezando por una regulación que nos proteja ¿Sabes que la gran mayoría de veces te pagan en negro? ¿Y tú qué vas a hacer? ¿Cómo vas a quejarte? Si ni siquiera tengo un salario mínimo, si no cobro por trabajar horas extras, si trabajo de noche, con condiciones climáticas extremas, sin comida, sin agua, sin baños. Con mi imagen expuesta para siempre en internet. Para siempre".

"El porno no es el problema. Follar delante de una cámara me encanta. El problema es que a la gente que está ahí arriba le importamos una mierda. Y a los usuarios ni te cuento, se piensan que o somos adictas sexuales, siempre dispuestas a recibir la foto de su polla, o somos víctimas sin capacidad de decisión. Yo lo que soy es una trabajadora, y quiero mis derechos. Pero claro, no te quejes en público o te quedarás sin trabajo. No sé ni por donde empezar para poder cambiar todo esto, es desesperante", lamenta.

02 Aug 15:22

Intenté usar Tinder como un tío

by Ana Iris Simón

"Tengo mi público", dice la descripción de un tío con el que mi amiga Sara está ligando por Tinder. Me cuenta que le dio un like solo por esa frase, un rayito de esperanza entre las biografías de decenas de "animal lovers", "viajeros empedernidos" o "web developers", y pienso en que eso es exactamente lo que nos han hecho creer las aplicaciones para ligar: que tenemos nuestro público. Que da igual si hemos nacido en Vallecas o en El Viso, o si tenemos una figura apolínea o las formas del trofeo de la Champions. Si nos esforzamos lo suficiente y ofrecemos lo que el mercado demanda, conseguiremos nuestro objetivo. La meritocracia aplicada al amor.

Las lógicas de consumo aplicadas a las relaciones humanas de las que hablaba Zygmunt Bauman han convertido nuestras vidas en mercancías y a nosotros en productos, y Tinder es el Aldi en el que nos exponemos para que nos echen al carrito. Para ello tenemos que escoger una estantería bien posicionada. Y eso es lo que hacen miles de tíos que usan la red social del fuegote para pillar cacho: venderse. Porque a nosotras, como nos ha recalcado siempre Disney, nos basta con ser princesas, pero ellos tienen que ser valientes, fuertes, listos, graciosos... Ellos también son víctimas de un sistema que les otorga privilegios. Y uno de los daños colaterales es que tengan que venderse con frases de "Deseando amar" en la bio o con selfies en el espejo del baño, según el público objetivo al que quieran llegar.

Durante una semana, observé los perfiles y las estrategias de marketing de algunos hombres en Tinder y me puse en su lugar. Creé una marca personal bien definida para acabar con un potencial consumidor entre sábanas. Esto fue lo que pasó.

El de las fotos de pollas

O en su defecto, el del emoji de la berenjena. Es el tipo de tío más básico que puedes encontrarte en Tinder. Su manía de enviar una combinación de emojis que sugiera acto sexual antes de saludar no es incompatible con que en su biografía aparezca una frase como "en realidad no se qué hago en Tinder". Esto fue lo que pasó cuando les di de su propia medicina.


Así de fácil, empleando únicamente el esperanto de nuestro tiempo: los emojis.


Indecente es, según la RAE, cualquier dicho o hecho vituperable o vergonzoso.


Que este pobre chico no comprendiera mis emojis me hizo recuperar un poco la fe en el ser humano.


Pero el entusiasmo de este otro me hizo perderla después.


Igual que cuando intenté ligar con tíos con sus fórmulas más violentas en un festival, compruebo que, en Tinder, los chicos se toman a broma en lugar de a pecho que una mujer tome la iniciativa con formas chabacanas.

El skater/surfero/escalador

Es ese tipo de hombre que ha interiorizado que, para encontrar su nicho en el mercado femenino, tiene que posicionarse como hombre valeroso, fuerte y ágil de manera muy poco sutil. Lo hace mediante su gran pasión, el deporte en alguna de sus formas, y si ese deporte implica un alto riesgo de romperse un brazo, mejor. Cree que eso le suma rollo y, al meterme en su piel y crearme un perfil de supuesta skater, descubrí que a la inversa también funcionan así: para ellos es un reclamo que una chica sepa mantenerse de pie sobre una tabla.

Cuando cambio mi foto de perfil a una en la que salgo con tablas de longboard contemplo como los matches suben. No sé si alegrarme porque los tíos vean como un plus que hagamos deportes que tradicionalmente no practicaban las mujeres u horrorizarme porque todavía sea una excepción que nos hace más atractivas.

¿Alguna chica dudaría que un tío que sale con un skate se lo ha puesto sólo para la foto?

Aquí me arriesgué con el combo de berenjena y skate, para no encasillarme.

El moderno intensito

Hay dos vertientes del intensito: el que no sólo se lee todos los libros de Blackie Books únicamente porque están editados por Blackie Books sino que tiene que demostrárselo constantemente al mundo y el que emplea como gancho frases que aparecen en Google cuando buscas "frases ingeniosas para ligar" y/o alusiones a películas de culto. Algunos de los primeros se pavonean de escuchar a los mismos cantautores que tu padre, y muchos de los segundos emplean la pizza con piña como gancho en sentencias como "si te gusta la pizza con piña no le des a like".

En la descripción de este chico ponía que se tomó la pastilla incorrecta y seguía en Matrix. Y me dio mucha pena responderle así, pero si no le habría tenido que confesar que sólo estaba poniéndole a prueba y que había caído en su cebo: había conseguido meterme en el bolsillo con la gracieta.

En la descripción de este otro individuo se leía: "Soy un vividor de mis sueños y un soñador de mi vida". Pero me tiré más el rollo yo con mi respuesta pensándole un filósofo contemporáneo que él. -1 para Ana Iris.

Con este no tuve piedad. Porque lo de la pizza con piña es más antiguo que el timo de las estampitas.

El del gimnasio

Si el intensito se ve en la obligación de demostrar en todo momento que tiene todos los libros de Ben Brooks en su estantería, el gastaespejos de gimnasio es una subespecie de hombre que tiene que demostrar en todo momento que amortiza los 60 euros que se deja en crossfit cada mes.

Hace cuatro años que no piso un gimnasio y eso está mal. Pero peor está que alguien arranque una conversación elogiando tus bíceps y sigas hablando con él. Y que digas que "dormir es como perder el tiempo" no tiene perdón.

El wanderlust

El wanderlust se aprendió la palabra wanderlust el año pasado, pero ya empleaba tiempo atrás su pasión por viajar como reclamo para ligar. En su versión más extrema, enumera en su biografía todos los destinos en los que le han sellado el pasaporte últimamente. Suele relacionar su amor por coger aviones con su espíritu aventurero o libre, pero lo pone en inglés, que siempre suena mejor.

Este wanderlust era el wanderlust definitivo: le gustaba viajar, pero no por España.

Y este otro demuestra que las cualidades del viajero (que no del turista, ojo), no son incompatibles con la intensidad. Se declaraba experto masajista en mentes.

Termino mi experimento comprobando que los tíos responden bastante bien a su propio juego y que estoy igual de incómoda ligando en analógico que en digital, sintiéndome fatal por haber sido tan imbécil y sabiendo que venderse como una caja de esas de experiencias funciona. Y, aunque partía de la premisa de que los hombres se ven abocados a ofrecerse como productos cuidadosamente diseñados para ser elegidos, pienso en que había un factor con el que no había contado: el ego y la necesidad de aprobación. Todos respondemos bien a nuestros propios juegos porque nos gustan. Y, sobre todo, porque nos sabemos las reglas.

02 Aug 15:18

Martini, cava y jerez... Así era el bar que las tropas franquistas montaron en un asilo

by Prado Campos

Jerez, anís, Martini, cava, orujo, cerveza y vino. La dieta líquida de las tropas franquistas durante la Batalla de Madrid fue de lo más selecta y variada. "Hemos encontrado una cantidad enorme de botellas de alcohol", explica el arqueólogo Alfredo González-Ruibal, que dirige una campaña de excavaciones en lo que fuera el asilo de Santa Cristina de la Ciudad Universitaria. La excavación, en la que participan 23 personas y que termina hoy, ha sacado a la luz restos tan refinados como benjamines de cava o Martini Rosso, además de botellas de licores.

La escasez, el hambre y las peores condiciones vienen a la mente cuando se piensa en una guerra, pero para las tropas franquistas, como demuestran los hallazgos de este equipo de arqueólogos, no fue ni mucho menos así. La abundancia era la norma. "Tiene que ver con el tipo de posición. En los frentes más activos, los soldados estaban mejor alimentados y tenían raciones extras de bebida. Hay que tener en cuenta que tenían al enemigo a pocos metros". Si esto era lo que bebían, los restos de comida que han encontrado también dejan claro que su alimentación era rica y variada: huesos de cordero, oveja, vacuno, cerdo, espinas de pescado y chirlas. "Demuestra el contraste entre la abundancia de las tropas franquistas y la miseria absoluta y el hambre que sufrían los madrileños a 30 metros de aquí", analiza González-Ruibal.

Aquí es la Ciudad Universitaria, donde este historiador y arqueólogo dirige su tercera campaña en la capital, tras las del año pasado y la de 2008, con el objetivo de estudiar cómo Madrid se transformó materialmente en un campo de batalla durante la Guerra Civil. "Fue la primera vez que una gran capital se convierte en frente de batalla. Es el inicio de la lucha urbana moderna. Después ocurriría en Berlín, Stalingrando o ahora en Alepo", asegura.

Excavación arqueológica en Ciudad Universitaria (P.C.)

Esta ladera totalmente artificial situada entre el Hospital Clínico y el campus universitario, a la espalda del Museo de América, pasa prácticamente desapercibida hoy en día. Un pequeño templete con la Virgen Blanca recuerda lo que antaño fue uno de los asilos más lujosos e importantes de la capital: el asilo de Santa Cristina, creado en 1865 a cargo de las Hermanas de la Caridad para atender a huérfanos, enfermos, mujeres abandonadas y pobres. Apenas queda visible hoy su cimentación. La Guerra Civil lo masacró y terminó siendo derribado. En los años cincuenta es cuando se construye esta ladera desigual plagada de desniveles y pinos. Los restos del asilo se usaron para reconstruir las viviendas de Madrid. "Es muy probable que buena parte de las casas de Argüelles se hicieran con estos materiales", dice.

La excavación saltó a los medios a mediados de julio cuando se encontraron, gracias al uso del georradar, diez bombas y granadas de la Guerra Civil sin explotar, que fueron desactivadas por los TEDAX, tal y como avanzó 'El Español'. Pero más allá de los hallazgos más espectaculares, a este suelo le queda mucho por revelar de cómo se vivió la Batalla de Madrid en uno de sus epicentros más cruentos. "Es el lugar más interesante desde el punto de vista histórico y más importante desde el punto de vista simbólico porque es la primera zona a la que llega la Batalla de Madrid", explica el arqueólogo.

Trabajos arqueológico en el antiguo asilo de Santa Cristina (P.C.)

El 17 de noviembre las tropas de Asensio ocupan el asilo, que inicialmente era refugio de las de Durruti, y se queda en sus manos ya los días 18 y 19 hasta el final de la guerra. De hecho, el 28 de marzo de 1939 en este asilo y sobre a las ruinas del Clínico el coronel republicano Adolfo Prada rinde Madrid ante el coronel Eduardo Losas de los sublevados. "Fue justo en esa esquina donde estaba la cantina", señala González-Ruibal.

Además de convertir un pabellón de unos 70 metros del antiguo asilo en cantina y bar, los trabajos también ha revelado otras curiosidades de la vida de los soldados sublevados en la zona. Hoy se ve la cimentación de lo que era el lavadero original que los soldados excavaron para hacer un abrigo antibombardeos. Allí han encontrado una placa de identificación reglamentaria de un soldado. "Es algo muy raro en la Guerra Civil. Se empezaron a utilizar a raíz del desastre de Annual en 1921 y solo la tenían determinadas unidades, sobre todo franquistas". Un crucifico, una insignia de la falange con el yugo y la flecha u otra de la legión han salido a la luz gracias al trabajo de este equipo formado por arqueólogos y estudiantes universitarios españoles y norteamericanos. En una arqueta de agua de 2,70 metros de profundidad, convertida en basurero de la contienda, hoy se han topado con cartuchos, balas y casquillos de Máuser y con una insignia con una esvástica. "Es casera", cuenta González-Ruibal. "Podía ser de un soldado afín que se la habría hecho o de las milicias vascas, porque usaban como símbolo el laburu".

Insignias encontradas en las excavaciones de Ciudad Universitaria

Entre el lavadero y la cantina, los soldados construyeron una suerte de chabola, hoy imperceptible, que utilizaban como refugio. También están apareciendo cartuchos, fragmentos de las ventanas destruidas por las bombas y restos de la vida en el asilo como trozos de una fina vajilla del siglo XIX con imágenes idílicas de niños o unas baldosas geométricas blancas y negras. "Era un edificio muy lujoso para la época por ese deseo de mostrar ostentación y lo bien que se cuidaba a la gente. Tenía electricidad y agua corriente a finales del siglo XIX. De hecho, hemos encontrado los interruptores de la luz", agrega el arqueólogo.

Un mes de excavación, ¿y después?

"Se podría seguir excavando. Hemos encontrado más de 3.000 fragmentos y sí merecería la pena seguir y, sobre todo, exponer la zona al público y que se convierta en un lugar de patrimonio y memoria, que en este momento es más bien de olvido, por el valor histórico que tiene", explica González-Rubial tras esta excavación que arrancó el pasado 4 de julio y finaliza hoy. El problema, como siempre, es el dinero.

Una de las botellas encontradas en la excavación de Ciudad Universitaria

Esta campaña se ha financiado en su totalidad con el dinero de los siete estudiantes norteamericanos que participan en ella. Es una práctica más dentro de su formación universitaria (cada uno ha pagado unos 4.500 dólares). Con ese importe se pagan estas prácticas, la manutención y estancia en la capital (que supone alrededor del 60% del gasto) y se financia la participación de los estudiantes españoles y del equipo investigador. Sorprendente y sonrojante, reconoce González-Ruibal, porque en España para investigar el pasado hace falta dinero privado. Y más si se está relacionado con la Guerra Civil y la memoria histórica. Ellos no han recibido ningún tipo de ayudas públicas ni del Ayuntamiento ni de la Comunidad de Madrid. La Universidad Complutense de Madrid tampoco ha aportado dinero a esta excavación aunque sí la ha permitido.

¿Por qué es necesario contar con esas ayudas económicas? "Para abrir pequeñas ventanas al pasado. Cuanto más grandes sean, más historia vamos a poder contar. Ahora estamos leyendo la historia a partir de fragmentos", responde. "Las historias que han salido de la tierra son apasionantes y estamos ampliando la visión de cómo se vivió la Guerra Civil en el campus, de cómo era la vida cotidiana y la posguerra... Un historiador es una persona que puede acotar la historia, pero nosotros nos encontramos con toda la Historia, la de antes, la de durante y la de después. Es fascinante y desconocido, y por eso se necesitan ayudas para poder entenderla y entendernos mucho mejor".

Porque en las laderas que caen tras el Clínico, con el Faro de Moncloa y el campus al lado, también han aparecido restos desde el Bronce Final hasta finales del siglo XX. Restos que hablan de historias de niños pobres que bebían en delicadas tazas de lujosa porcelana, de bombas que no explotaron, de soldados que se hacían sus insignias quizás mientras tomaban una copita de jerez antes de entrar en combate, de la rendición de una ciudad y el final de la guerra que aún marca a un país o de esas trincheras que siguieron existiendo y en las que vivían "en abrigos de tierra como trogloditas" personas sin hogar en los primeros años de la posguerra o que los universitarios utilizaban como polvorín en los últimos. "Es curioso descubrir que una zona como el campus tiene estos espacios marginales donde se desarrollaban vidas paralelas", resume el arqueólogo. Vidas enterradas bajo toneladas de tierra esperando (dinero para) salir a la luz para recordarnos quiénes somos.

02 Aug 15:13

'Rick and Morty' es el antídoto perfecto contra la nostalgia

by GQ
La serie de animación del momento no introduce ninguna referencia pop para engatusarnos, sino para incomodarnos.
01 Aug 09:32

Our fake history

by Pyrogenesis
"Have you ever heard that old story about how Napoleon shot the nose off the sphinx, or that Shakespeare was an illiterate fraud, or that Queen Elizabeth was actually a man? This show explores those tall-tales and tries to figure out what's fact, what's fiction, and what is such a good story it simply must be told." In this amazing and well-produced podcast, Sebastian Major sets the record straight. But wait! There are more historical myths that need debunking, so there's more inside

Could the Romans only read out aloud? Were Roman soldiers paid in salt? What actually is "salting the earth"? What about debunking the debunking? This and much more from Peter "Kiwi Hellenist" Gainsford.

In a related vein, the wonderfully acerbic Tim O'Neill mocks with historical precision all those New Atheist types whose knowledge is still stuck at the obsolete and discredited Conflict Thesis. His blog has a lot of great stuff, but the best part is his Great Myths series (to be read after you understand the basics - there was no such thing as the Dark Ages):
And finally, did the humble stirrup give rise to feudalism?
01 Aug 01:55

The brilliant idea behind these anti-Elvis buttons

by Rusty Blazenhoff

By the late 1950s, Elvis Presley merchandise was selling like hotcakes, but not everyone was buying. So, Presley's manager, Colonel Tom Parker, had an idea to free everyone of their money by selling buttons with anti-Presley statements. These round badges looked similar to the "I Like Elvis" ones that were already being sold but instead read, "I Hate Elvis," "Elvis is a Jerk," and "Elvis is a Joik*." Rather genius!

If you're interested in the Colonel and how he made Presley a big star, a biopic titled The Colonel is slated for 2018. It's based on Alanna Nash’s 2004 book, The Colonel: The Extraordinary Story of Colonel Tom Parker and Elvis Presley.

*I'm not 100% sure I know what a "joik" is, but I don't think it's good.

image via TalkBass.com

01 Aug 01:52

Daniel Handler: "Want Teenage Boys to Read? Give Them Books About Sex."

by David Pescovitz

Teenage girls read far more than teenage boys. Daniel Handler, author of the Lemony Snicket series and other fantastic tales, has a suggestion on how to increase teen boys' interest in books: more sex in the pages. From Daniel's essay in the New York Times:

It is a gross generalization, of course, to say that what young men want to read about is sex — or to imply that the rest of us aren’t as interested — but it’s also offensive to pretend, when we’re ostensibly wondering how to get more young men to read, that they’re not interested in the thing we all know they’re interested in. There’s hardly any real sex in young adult books, and when it happens, it’s largely couched in the utopian dreams or the finger-wagging object lessons of the world we hope for, rather than the messy, risky, delicious and heartbreaking one we live in.

My new novel portrays a young boy’s emotional, heteroflexible sex life — and I’d like young people to read it. But it’s being published for adults, partly because the guardians of young people’s literature get so easily riled up about sex, preferring to recommend, say, books about teenagers slaughtering one another in a post-apocalyptic landscape, rather than books about kids masturbating at home.

To which many would say, so what? Don’t we have more important things to worry about than giving sexually explicit literature to young people? Shouldn’t we be more concerned about, say, the rampant misogyny of everyday life, in a nation led by a self-admitted sexual predator?

Which to me is precisely the point. I believe in the power of literature to connect, to transform, particularly for young minds beginning to explore the world. I want books to be an unlimited resource for young people and their curiosity, not a sphere restricted by how uncomfortable some curiosities make adults feel.

"Want Teenage Boys to Read? Easy. Give Them Books About Sex."

30 Jul 22:03

¿Cómo ganar siempre al póker? Este software lo sabe

by Sergio Parra

Cepheus es un software capaz de ganr siempre al póker y ha sido desarrollado equipo de investigadores de la Universidad de Alberta (Canadá).

El software está basado en un nuevo algoritmo que aprende de las decisiones que han sido infructuosas e incluso de los datos que pueden ser falsos (como marcarse un farol). El hallazgo fue publicado por la revista Science.

Cepheus

Para su entrenamiento, Cepheus se batió contra sí mismo en 4.000 ordenadores durante dos meses, realizando 6.000 millones de manos cada segundo. Según explica a Michael Bowling, coautor del estudio:

Cepheus ha creado y desarrollado su propia estrategia desde cero, únicamente conociendo las normas del juego. El resultado son más de 260 terabytes de información, 1.000 veces más que lo que ocupa la versión en inglés de la Wikipedia.

En la primera mano parece un jugador humano muy experimentado podría derrotar a Cepheus (aunque lo más probable es que tuviera que jugar millones de veces hasta conseguirlo). Después de la primera mano, Cepheus ya es imbatible. Aunque esto no es nada: repasamos aquí el estado de los ordenadores dedicados a juegos, demostrando que estos ya ganan a campeones humanos en una amplia serie de juegos.
Imagen | Viri G2683932406_811a923af7_o.jpg

También te recomendamos

¿Por qué no es recomendable tomar apuntes con el ordenador?

¿La singularidad está más cerca de lo que creemos?

¿Por qué entrenar con la música a tope logra sacar tu mejor deportiva? Tu cerebro lo sabe

-
La noticia ¿Cómo ganar siempre al póker? Este software lo sabe fue publicada originalmente en Xataka Ciencia por Sergio Parra .

30 Jul 21:56

Onion powder emerges from the dusty shadows

by veggieboy
A food writer's cry to cook with onion powder — especially if it's small-batch, artisanal or ground yourself.

"At an emotional level, shunning onion powder feels like a meaningful rejection of the previous generation's cooking ethos. Onion powder hasn't been treated with quite the disdain of, say MSG or corn syrup, but it is part of the same emotional package. And while plenty of home cooks still use it, within the realm of chefs, food writers, and other tastemakers, it is generally regarded as old school—not in an exciting or authentic way, but in a snickering, 'Can you believe people used to cook with condensed mushroom soup?' way."
30 Jul 12:53

La Old, Dark House Lista

by Jónatan Sark

Hay algunas cosas que asumo que saben todos los que llevan un tiempo leyéndome. Una de ellas es mi gusto por el slasher, otra es que un locurón bien hecho siempre es de agradecer y, por supuesto, que el scoobydubismo es fuerte en mí. Ah, y que siempre que puedo me gusta hacer un poco de historia.

Toda esta cháchara sobre un tema tan apasionante pero irrelevante como son mis gustos viene a que en ocasiones creo que no se valora lo suficiente todos esos momentos previos a la llegada del slasher. Un camino que pasa por el giallodel que ya he hablado– , que antecede el krimi -del que ya hablaré- y que podríamos decir que tiene uno de sus orígenes y articulaciones en las películas de lo que se ha dado en llamar The Dark, Old House.

Seguro que os suenan: En una casa de aspecto tenebroso se reúnen un grupo de personas tirando a lo variado. Suelen tener un motivo común para estar allí que muchas veces está ligado a algo del pasado como la lectura de un testamento. Un asunto sombrío que les obliga a pasar tiempo juntos y que acaba causando que compartan estancia en la casa, incluso cuando comiencen a cometerse misteriosos crímenes que van reduciendo el número de habitantes de la misma. El culpable, muchas veces con un disfraz estrambótico para llevar el miedo a los corazones de sus víctimas, tiende a intentar una aproximación de ambigüedad sobrenatural. Hasta que es descubierto y atrapado, generalmente por la joven heredera y algún amigo, y se descubre quién era todo este tiempo

Como digo, un tipo tan clásico que cuando empezaron a aparecer estas películas se basaban muy claramente en precedentes literarios. Los mismos que por un lado irían llevando a la Edad de Oro de los Mysteries Ingleses -y a la creación del Detection Club y todas esas cosas- y que en las películas irían modificándose y transformándose hasta llegar al slasher. (Curiosamente en casi todas sus vertientes tardaron poco en crearse versiones sobrenaturales, pero ese es otro tema)

¿Qué es lo que propongo entonces con esta selección? Pues un pequeño recorrido por lo que considero más interesantes o significativo -y muchas veces ‘mejor’- dentro de esas historias de Old, Dark House. Desde su creación en el cine mudo a su evolución europea y su rápida y efectiva hibridación con la comedia. No pretendo ser, ni mucho menos, exhaustivo -y nada me gustaría que descubrir algún otro título, sentiros libres de poner recomendaciones en los comentarios- pero sí procura poner algunos criterios que trataré saltarme lo menos posible: La Casa Misteriosa, el grupo de personajes variados y el descubrimiento de un asesino no sobrenatural. La desviaciones serán comentadas, pero eso será lo que encontraréis sobre todo.

De modo que aunque podríamos haber intentando abrir más la lista y su definición para incluir “One Exciting Night” (1922) “The Last Warning” (1929), “One Body Too Many” (1944), “Der Hund von Blackwood Castle” (1968), “La bambola di Satana” (1969), “Blood and Lace” (1971) “The Beast Must Die” (1974), “Have a Nice Weekend” (1975), “Murder by Death” (1976), “Curtains” (1983), “Clue” (1986), “Return to Horror High” (1987) o “Radionald Murders” (1994), al final las elegidas, por riguroso (Je) orden cronológico-alfabético han sido:

01) “The Ghost Breakers” (1914, 1922, 1940, 1953)

No nos vamos a poner nunca de acuerdo con las tres primeras, sobre todo porque son los tres pilares hechos tantas veces que es difícil saber quizá no cuál fue la primera pero sí cuál fue la que popularizó el género. En cualquier caso esta The Ghost Breakers es la que tiene la primera versión registrada, en 1914 y de mano de Oscar Apfel y Cecil B. DeMille. como adaptación de la obra original de Paul Dickey y Charles W. Goddard. Por eso es la que he puesto primera, aunque el cartel -y mi recomendación- es la versión de 1940 con Hope y Goddard repitiendo la pareja que el año anterior habían hecho en El gato y el canario. En el ’53 los encargados serían Dean Martin y Jerry Lewis. El esqueleto de la obra incluye una casa española y toques de fantástico, al fin y al cabo aún estaban definiéndolo.

02) “The Bat” (1926,1930,1959)

La segunda pata del banco. Mary Roberts Rinehart tenía una novela de misterio, decidió convertirla en una obra de teatro con la ayuda de Avery Hopwood. El principal cambio -además de poder vender los derechos de la obra como algo completamente nuevo- fue hacer que el malvado tuviera un peculiar disfraz. El resultado fue un éxito apabullante, tanto que comenzó a ser imitada con rapidez en los escenarios y lo mismo cuando llegó a los cines. No os digo ya en la mente de jóvenes impresionables como Bob Kane. La versión de silencio funcionó bien, aunque no tanto como la obra de teatro. Pero a ella le seguiría una versión llamada The Bat Whispers  en 1930 y, finalmente, una protagonizada por Vincent Price en 1959 aprovechando que Price estaba para estas cosas.

03) “The Cat and the Canary” (1927, 1930, 1939, 1961, 1979)

Creo que lo he dicho en varias ocasiones pero nunca está de más repetirlo: The Cat and The Canary es mi película muda favorita.  Aquí sí que tenemos ya todos los elementos y nada de sobrenatural. Los herederos reunidos, la joven que se encuentra con que el testamento le deja todo si pasa la noche en la mansión sin dar muestras de locura, el resto de herederos y el personal de servicio -todos ellos más que particulares-, un loco escapado, una serie de policías ambiguos, una mano saliendo de un pasaje secreto en la biblioteca -¡los pasajes secretos siempre dan clase a una casa!- y todas esas muertes, persecuciones y revelaciones. La versión muda -adaptación de otra obra de teatro, esta vez de 1922 y obra de John Willard– fue un exitazo para una Universal que muy pronto iría dándose cuenta del éxito de los monstruos. De ahí que en 1930 lanzaran una versión hablada dentro de su manera de hacer películas doble, The Cat Creeps era la inglesa y La Voluntad del Muerto la española. – Ambas se suponen perdidas pero yo no dejo de esperar que vuelvan-. Cuando llegó la de 1939, de carácter mucho más cómico y protagonizado por Hope y Goddard, fue un éxito incluso mayor. De ahí que se siguieran haciendo versiones, bien para televisión como al sueca de 1961 o para el cine como la inglesa de 1979, seria y con la gran Honor Blackman de protagonista.

04) “London After Midnight” (1927)

Tras tanto éxito en tablas y pantallas era inevitable que comenzaran las versiones, como esta famosa película perdida (bueno, se perdió en 1967 y como había guiones y cosas hay una reconstrucción a partir de material existente de 2002, pero nos entendemos todos) en la que lo más interesante era el giro de los acontecimientos: El extraño en esta ocasión será la excusa para que El Hipnotizador (el título del relato original de Browning, por cierto) realice su trabajo y descubra este crimen ocurrido en el pasado.

05) “The Old Dark House” (1932, 1963)

Tanta moda tenía que acabar dando, claro, una obra que usara el nombre del tropo. Una comedia que, además, cuenta con James Whale de director y Boris Karloff. ( Y con la presentación de Charles Laughton) Una familia chiflada, un trío de inesperados visitantes, una serie de muertes locas… Todo lo necesario para aprovechar el material original – una novela de J. B. Priestley – en una obra malevolente. Que décadas después sería reutilizada por el no menos divertido William Castle en una versión digamos amablemente que no tan buena como esta.

06) “The House of Mystery” (1934)

Versiones y más versiones, nada deja de ser más útil y divertido que demostrar estas evoluciones con la inclusión de un mono. Bueno, de un gorila. Bueno, de DOS gorilas, porque hay uno de verdad y también un disfraz de gorila -que vemos desde un primer momento porque aquí hemos venido a jugar-  y es que esta quizá no sea una de las más brillantes versiones de la historia pero queda claro que es bien singular.

07) “One Frightened Night” (1935)

Aquí tenes un ejemplo de la versión seria de la historia, una creación aprovechando esos pilares para apurarlos al máximo dentro de su época y radio de influencia. Quizá no sea especialmente brillante pero sí es un más que decente ejemplo de lo que fue. Además de un juego de herederos e impuestos, claro.

08) “The House of Fear” (1945)

Sabes que la fórmula es un éxito cuando te usan para personajes establecidos. Aquí tenemos a Sherlock Holmes en aquella época en la que él y Watson eran Rathbone y Bruce, y en la que uno de los principales motivos de muerte eran las tontinas. Bastante humor inglés y un mecanismo muy bien engrasado ya a esta alturas.

09) “Who Killed ‘Doc’ Robbin?” (1948)

Y lo mismo se puede decir de adaptar los personajes a la fórmula. De ahí que podamos tener a un grupo de chavales -que no son Nuestra pandilla porque la bronca con sus derechos da para una entrada igual de larga o más que esta, así que en otro momento- en lo que podemos considerar la versión juvenil y con monos de todo este género.

10) “House on Haunted Hill” (1959, 1999)

Volvamos a Price, volvamos a Castle y volvamos a la mezcla de humor y terror. Una obra juguetona como pocas -incluso sin mencionar el Emergo y los demás trucos- que quizá ahora parezca inocente pero que merece todo nuestro respeto. (Por ejemplo, dejando que la versión más sobrenatural de 1999 no reciba otra.)

11) “Das indische Tuch” (1963)

¡Hemos llegado al krimi! Y es que con Alfred Vohrer dirigiendo y las obras de Edgar Wallace para adaptar (este sí que se ha escrito un krimi) el resto era solo cuestión de esperar. Así que aquí tenemos por fin una historia de herederos reunidos siendo eliminados con un pañuelo como arma. Una obra que quizá dure un poco más de lo debido pero a la que le sienta estupendamente las apariciones cómicas de Eddi Arent como mayordomo al que parece darle bastante igual el destino de la familia. (Y sí, esta es una de esas en las que Klaus Kinski participó)

12) “Dementia 13” (1963)

Podríamos hablar de esta película producida por Roger Corman y dirigida por Francis Ford Coppola como una de las primeras herencias del krimi o un antecedente del slasher o mil cosas más. Probablemente lo más sencillo sería decir que era un intento de exploit del éxito de Psicosis. Pero teniendo en cuenta que hay una mansión/castillo, una herencia y un buen número de muertes violentas me parece que tampoco queda muy lejos de esto. Incluso aunque se tan importante el lago como la propia casa.

13) “La grande frousse” (1964)

Vamos con una licencia, porque en esta película francesa no tenemos una casa… ¡tenemos un pueblo entero! Un pueblo siniestro, multitud de personas extrañas y un criminal suelto que va cometiendo asesinatos en mitad de una trama más que intrincada. No es exactamente lo que las demás pero está claro que ha salido del mismo tronco. Incluso en los toques cómicos.

14) “The Curse of the Living Corpse” (1964)

Otra herencia macabra que va buscando cada vez más la parte macabra del asunto. De hecho, aquí el testamento detalla más las muertes grotescas, y si bien mucho de lo que ocurre sigue la estructura de la Old, Dark House también hay mucho de su terror contemporáneo y de películas de venganza. Así que podemos decir que la fórmula se adapta a los tiempos.

15) “Castle of evil” (1966)

Doctores locos, desfiguraciones, cámaras de esqueletos, el uso de la reunión de herederos en una casa… castillo en este caso… siniestra y propensa a ser ser escenario de asesinatos junto con estas nuevas premisas de las películas baratas con estrellas estadounidenses venidas -un poco- a menos  de esta época parece otro de esos grandes matrimonios.

16) “Im Banne des Unheimlichen” (1968)

Como uno no puede elegir solo un krimi y, además, un tipo con una máscara de esqueleto matando a gente con un anillo con forma de escorpión no puede ser más festivo -y eso incluso antes de que veáis la película, con ese habitante de las islas- y la historia comienza con un funeral por todo lo alto para continuar con con una serie de herederos siendo apiolados podemos perdonar que más que una mansión al uso estemos ante una suerte de mansión campestre. Una pequeña transgresión aceptable.

17) “Omicidio per vocazione” (1968)

De nuevo un muerto, unos herederos ansiosos por un dinero que en esta ocasión parece extraño que el muerto pudiera poseer, y con cada persona de la lista que desaparece menos posibilidades, de nuevo la casa es menos importante de lo que solía pero estamos ya en tiempos de giallo así que no vamos a ponernos muy pesados con ello. Ahm. No demasiado.

18) “Concerto per pistola solista” (1970)

Más tradicional pero igual de giallo, aquí sí que tenemos todos los ingredientes -aunque la casa es tirando a soleada- al que se añade un humor negro británico muy poco esperable en una obra italiana, o quizá esperable por lo que tiene de intento de imitación. Asesinatos, culpables, culpables que no parecen culpables de esos asesinatos, o quizá asesinos que no son culpables de esos en concreto, o… Como decía, humor inglés y un embrollo colosal.

19) “Home for the Holidays” (1972)

Si malo suele ser el plan cuando de lo que va el tema es de la lectura de un testamento imaginad el asunto cuando se trata de ir a ver a tu padre moribundo. Y cuando este te pide que te deshagas de su actual mujer porque sospecha que quiere matarle. Por supuesto eso podría ser un melodrama si no fuera por la persona con el traje asesinando gente. Aquí tenemos una clara influencia de los giallo, un seguimiento de las películas de asesinatos que estaban acercándose al punto crítico de la creación del slasher y, sobre todo, una de esas obras en las que puedes ver cómo se está pasando de un formato a otro. Ayuda también un reparto titánico: Eleanor Parker, Walter Brennan, Julie Harris, Sally Field, Jessica Walter y Jill Haworth forman esta peculiar familia. No está mal para un telefilme producido por Aaron Spelling, ¿verdad?

20) “Un bianco vestito per Marialé” (1972)

Los tiempos y las costumbres demuestran en este giallo que no todo iban a ser lecturas de testamento, también se podía reunir a un montón de gente de tu pasado con aquello de montar una fiesta salvaje, (¿Orgía? ¿Qué orgía? No sé a qué se refiere, agente. Ah, el título español. Pues acertada traducción, como siempre) y es que aunque buena parte del mismo sea más luminoso o más gótico italiano que sus variantes anglosajonas está claro que el esqueleto de la obra es el de una Old, Dark House a la que luego han puesto filtro. Muchos filtros. Y mucha diversión.

21) “The House on Skull Mountain” (1974)

¡Otra excepción! Aquí tenemos un poco de vudú, que está unido a los crímenes aunque no sea lo principal. Pero esa presencia sobrenatural es parte imprescindible -como ese fantástico cartel- de una historia que intenta reformular el tropo en los tiempos de la blaxploitation. Un intento arriesgado -y algo fallido, para qué negarlo- pero con muy buenas ideas e intenciones.

22) “La noche de los asesinos” (1974)

No, esta no es otra adaptación de El Gato y el Canario. Entre otras cosas porque carga el mochuelo del asunto en Edgar Allan Poe que ya veis vosotros lo que pintaba en todo esto habida cuenta de que no tiene ninguna obra que se llame así y que ni la más parecida El gato negro tiene nada que ver con esto. Pero, claro, es que tampoco tiene que ver con la obra de Willard. Porque detrás de todo este asunto estaba el genio creativo de Jesús Franco que reunió los tropos de las Old, Dark House y decidió reiventarlas a su manera. Así que aquí tenemos a un aristócrata asesinado, un grupo de herederos que van cayendo como muñecos de pim-pam-pum pero luego ya investigaciones sobre el turbio pasado de la familia y otros elementos divergentes propios del director. El tipo de cosas que le hacía grande.

23) “The Private Eyes” (1980)

Recuperar este tipo de historias a partir de los ochenta llega más por el lado cómico. Como esta versión claramente humorística que Knotts y Conway que serviría sobre todo para intentar recordar el potencial humorístico del asunto usando a dos cómicos de gran éxito televisivo.

24) “House of the Long Shadows” (1983)
Aquí la aproximación a la comedia llega usando no a cómicos sino a una grandísima reunión de talento macabro, algunos de los más importantes nombres del género: Vincent Price, Christopher Lee, Peter Cushing y John Carradine, reunidos en un caserón para hacerle la vida difícil a Desi Arnaz Jr. tomando para la trama -casi como excusa- una novela de Earl Derr Biggers. Se nota que es más una fiesta autocelebratoria que otra cosa, pero precisamente este es el tipo de fiesta que merece la pena disfrutar.

25) “April Fool’s Day” (1986)

¡Última excepción! Me encanta esta película, es uno de mis slashers favoritos, y en parte lo es porque es coger la Old, Dark House e invertirlo. Sí, hay una mansión en la que se reúne a un grupo de gente del pasado de uno de los personajes principales, vemos muchas muertes y hay incluso ese toque de humor que el género desarrolló pronto. Pero en lugar de hacerlo todo en un ambiente sombrío y oscuro es una película notablemente luminosa, que juega con la casa pero también con sus alrededores y que parece divertirse buscando elementos comunes para subvertirlos. ¡Menos mal que no permitieron el estrambote con el que querían rematar originalmente y pudieron mantener el tono! Porque el motivo tras todos estos asesinatos acaba siendo otro homenaje al género de quitarse el sombrero.

26) “Haunted Honeymoon” (1986)

Si en los ochenta se hizo un homenaje al género fue sin duda este. Wilder y Radner a tope, multitud de actores pasándoselo bien, un guión tirando a confuso y muchos chistes. Incluso los juegos con la ambigüedad sobrenatural del asunto parecen otro guiño a esos villanos increíbles de sus primeros tiempos. Lamentablemente su trabajo no salió bien en taquilla -sí, eufemismo- y entre este fracaso comercial, que no artístico, y el de Radionald Murders estuvimos una buena temporada sin mansiones a la vista…

27) “Dark and Stormy Night” (2009)

Pero no puedo cerrar el repaso sin la última aproximación, que es más afectuosa que parodia aunque tenga un poco de ambas, incluyendo el blanco y negro. Podría haber estado más pulida, sin duda, pero el afecto rebosa por todas partes.

Por cierto, si a alguien le apetece ver las más antiguas que sepa que en Archive.Org tienen un repositorio de las Old, Dark House clásicas que se pueden encontrar ya en dominio público.

Así que ya veis: misterio, asesinatos, influencias múltiples y múltiples influenciados… ¡Como para no apreciar la posibilidad de pasar un buen rato en una de estas Old, Dark House!

30 Jul 09:28

O Fuciño do Porco: a vindeira Praia das Catedrais

by magago

O Fuciño do Porco, unha prominente punta cara o norte atlántico ubicada no concello de Vicedo é un destinos paisaxísticos máis impresionantes do norte do país. Parte do seu dramatismo escénico vén dado pola pasarela que permite moverse con seguridade por unha alucinante paisaxe de vertixe: cantís que caen ao mar, moitas veces embravecido, e van abrindo paisaxes que son un auténtico espectáculo xeolóxico. Só xeolóxico? Logo falarei diso.

Fumos o sábado pasado e Sole contou 180 persoas en hora e media de visita. 180 persoas. Son moitos, moitos visitantes. Quixen escribir este post para falarvos deste lugar por se es dos poucos galegos que non o coñece. Paga a pena ir á Mariña por moitísimas cousas, pero sen dúbida esta é un dos grandes motivos polos que tes que visitar o noso norte. O percorrido é un auténtico espectáculo visual e tamén dos outros sentidos, pero é moitas máis cousas. Antes, aquí tes un vídeo que fixen co drone para que poidas apreciar a maxestuosidade do lugar:

O Fuciño do Porco revélanos a capacidade que ten nestes momentos o boca a boca viral para a promoción dun destino turístico. O Fuciño do Porco, coñecido e valorado polos locais da zona, saltou á rede cando se melloraron as condicións de accesibilidade a partir dunha fotogalería da Voz de Galicia. Escasamente sinalizado e aínda sen campañas institucionais, revela a capacidade da rede para pasar un destino de cero a cen. Pero sería iluso, e esta é a segunda parte, pensar que funciona sempre así: a ecuación é máis diversa e diferente. Hai destinos máis viralizables que outros, que deben ser construídos doutro xeito. Outros destinos precisan unha construción máis complexa, un relato. O caso máis paradigmático é que nas proximidades do Fuciño do Porco hai dous sitios alucinantes máis que non visita ninguén. E estamos falando de desprazamentos de cinco minutos ou menos en coche.

Quería falar do Fuciño do Porco por estas dúas cousas: porque aventuro que aí teremos unha “segunda praia das Catedrais” en breve, a nivel de visitas masivas do lugar. Veremos en que queda, e veremos que acontece de aquí a cinco anos, porque eu cada vez teño máis o convencemento de que estas inmediatas postas en valor que xeneran as redes sociais poden vir seguidas de abandonos tamén súbitos, ou non. Os datos nolo dirán no futuro.

O segundo detalle que vos quería comentar ten que ver coa propia natureza do lugar. Os visitantes que acuden alí fican impresionados pola beleza natural, por como os elementos xeneraron unha paisaxe incrible, chea de cantís, ondas embravecidas, coidos…pois iso é o sorprendente. Aínda que os axentes naturais foron, obviamente, importantes, cando visitas o Fuciño do Porco estás a visitar un lugar que, especialmente, está transformado e modificado polo home.

En primeiro lugar, está a propia toponimia. Aínda que o nome que se está a estender é o Fuciño do Porco, o espazo en realidade era coñecido como punta de Socastro. E aí está o primeiro dato. O Fuciño do Porco en realidade é un espectacular castro, con varios foxos e murallas. Nesta imaxe podes apreciar un gran foxo e parapeto, interaccionado de maneira marabillosa coa propia topografía da zona.

O segundo é máis sorprendente. Aínda que iso debera ser investigado, hai varias zonas da montaña que están desmontadas pola existencia dunha mina de ferro, xa que a punta de Socastro era particularmente rica neste mineral. Ide vós saber se o castro xa estaba aí por iso, ademáis de polas condicións defensivas. Esta mina estaba posta en explotación a finais do século XVIII, sendo a primeira mina de toda a zona. Foi no contexto da Ilustración: da fábrica de Sargadelos e as súas necesidades de ferro.

A mina chegou a ser tan relevante que figura na documentación da House of Commons (a Cámara dos Comúns) do Parlamento británico. En 1905, nun contexto de informes sobre os recursos minerais da zona, fálanos da Punta de Socastro nestes termos:

About a century ago mineral was shipped in lighters for the Real Fabrica de Sargadelos, some 20 kilometres from Vivero, from the mine “Maria Antonia/’ situated in Punta de Socastro. Years ago, when the Vivero Iron Ore Company, Limited, commenced working, and has already exported some 400,000 tons, the greater part to Germany and the rest to Great Britain.The mines named ” Maria Antonia,” of 6 hectares (the hectare = 10,000 square metres), ” Nueva Union,” of 13 hectares, ” La Benigna,” and others, form the first group of mines, which commence from the sea coast at Punta de Socastro, a distance of about 2 kilometres from the harbour of Vivero. Their mineral could be shipped direct from the mines into barges or ships of small draft, not because there is not sufficient depth, but owing to their exposed position to the open sea.

Miguel Vizoso facilitoume chegar ao interesante traballo “Hierros sedimentarios ordocívicos y patrimonio minero de Vieiro (Lugo), publicado por Juan Carlos Gutiérrez-Marco e Isabel Rábano no número 23 (2014) da revista de investigación De Re Metallica (pdf), pode observarse este mapa mineiro do Fuciño de Porco no que se pode apreciar as zonas ricas en ferro, que coinciden en parte coas zonas nas que a península se estreita. Esta gráfica pertence a este artigo:

Unha auténtica pasada. Un detalle impresionante é onde se indica a “falla” máis ao sur. Mira outra vez o modelo dixital de terreo que puxen un pouco máis arriba para marcar o foxo do castro. Coincide case con exactitude! O tempo transforma todo e convirte en aparentemente natural o esforzo dos homes que traballaban neste lugar, a ceo aberto, collendo o mineral directamente das pedras que sobresaían.

Así que moita da impresionante forza natural do lugar sexa, en realidade, o resultado dunha actividade industrial que principiou na Ilustración ou, se cadra, xa na Idade do Ferro. Todo iso non desmerece o lugar, senón que multiplica a súa densidade. Se vedes, no vídeo de arriba puxen eses dous conceptos e xa o fixen curtiño para que se viralice e tentar conseguir que a xente, cando menos, saiba que ao visitar o desafiante e prodixioso espectáculo do Fuciño, en realidade o que ve é como a natureza fusionouse cos soños, as angueiras e os desexos de xeracións de mariñaos.

Nos vindeiros días iredes vendo outras marabillas próximas.

Aquí tes a localización en Google Maps do Fuciño do Porco.

30 Jul 09:21

Yilliqiya ou Galisiya, o Reino de Galiza nas fontes árabes

by Cilia Torna
Yilliqiya ou Galisiya. Así aludían ao Reino de Galiza as fontes árabes, que achegan unha información que impugna o relato da historiografía españolista e que pon sobre a mesa a súa importancia. Ibn...
30 Jul 09:21

How the Hass Avocado Conquered the World

by Miss Cellania

Avocados were eaten by animals as far back as the Cenozoic era, and cultivated by humans by 500 B.C.E. Growers developed quite a few fleshier and more delicious varieties, but most of the avocados supplying the current craze are Hass avocados, all descended from one tree that lived from 1926 to 2002.

In 1926, according to legend and the University of California at Riverside, California postman Rudolph Hass brought some avocado seedlings home to grow on his La Habra Heights property. One defied repeated attempts to receive grafts from an existing avocado variety, bore no fruit and sorely tempted Hass to cut it down. But instead, he simply let the tree grow unattended.

It was the Hass children, according to the story, who discovered that the tree had produced a fruit that they liked far better than the others: one with a rich, nutty, slightly oily taste. Hass Sr. apparently concurred. “As I've heard the story, the kids brought the fruit in to him and he said, 'wow this isn't bad,'” Arpaia relates.

At the time, the reigning avocado variety was the Fuerte ("strong" in Spanish), which featured smooth, thin skin and an appealing green hue. By contrast, Hass’ experiment had a relatively unappetizing appearance, with thick, pebbly black skin. But Hass decided that it was what inside that counted—a decision that would change the course of avocado history.

But there was one big hurdle the Hass avocado had to jump through before the public would buy it. The fruit had a black skin, which people have always viewed as a sign that a fruit had gone bad. Read why growers took to the Hass avocado and how they got the public to eat a black fruit at Smithsonian.

(Image credit: Kjokkenutstyr.net via Wikimedia Commons)

29 Jul 18:14

California's Pot Growers Are Worried the State Has Too Much Weed

by Drew Schwartz

As California scrambles to regulate its recreational weed industry after voting to legalize it last year, growers have been ramping up production to cash in on the burgeoning market. But on Wednesday, the head of the state's growers' association warned that the surge has spiraled out of control, leaving the state with eight times as much pot as it's capable of consuming, the Los Angeles Times reports.

Hezekiah Allen, executive director of the California Growers' Association, shared this estimate at a panel this week that included a few officials tasked with regulating California's new recreational weed market, but it might be a little lofty. Conservative guesses peg that number at about three times the state's consumption capability, according to the New York Times. It's tough to tell just how much pot is being grown in the state as an increasing number of industrial-sized farms take root.

Still, with new state regulations coming down the pipeline, growers won't have a legal way to get rid of all that excess bud. As part of the new regulations, California will officially ban exporting the drug as of January 1, 2018—the first day residents can legally purchase recreational weed. According to Allen that'll force producers to cut down the size of their crops dramatically.

"We are producing too much," Allen said, according to the LA Times. "[Growers] are going to have to scale back. We are on a painful downsizing curve."

Under federal law, it's already illegal for California growers to export weed (even to places that really need it, like Nevada), but the new regulations set the restriction in stone on a state level. Still, black-market growers have been illegally exporting their product for years—and Allen worries the current surplus will drive more folks underground. Additionally, with a glut of product in California's market, prices for pot will likely take a dive.

"For right now, our goal is to get folks into the regulated market, as many as possible," Lori Ajax, who heads the state's Bureau of Medical Cannabis Regulation, told the LA Times. "[But] there are some people who will never come into the regulated market."

The state's suppliers will have to get creative to figure out what to do with all that extra bud. As International Business Times points out, weed and its byproducts are good for everything from making jewelry to feeding birds—and, if worse comes to worst, growers could always just give it away in exchange for a city cleanup.

Follow Drew Schwartz on Twitter.

29 Jul 17:09

Si eres policía, mejoras tu puntería y se enteran, multa y sanción

Agentes de Policía Nacional y Guardia Civil se quejan de que las prácticas de tiro que imparte la policía son escasas e insuficientes, pero que les expedientan si les sorprenden haciendo formación privada pagada de su propio bolsillo. Las multas oscilan entre los 600 y los 3.000 euros

29 Jul 13:43

Stop Pretending You're Not Rich

by knownassociate
The American myth of meritocracy (slnyt) allows them to attribute their position to their brilliance and diligence, rather than to luck or a rigged system. At least posh people in England have the decency to feel guilty.

The rhetoric of "We are the 99 percent" has in fact been dangerously self-serving, allowing people with healthy six-figure incomes to convince themselves that they are somehow in the same economic boat as ordinary Americans, and that it is just the so-called super rich who are to blame for inequality.
29 Jul 08:53

Pulpería Fuentes: o un socio o el cierre

by x. r.
El popular establecimiento de Conxo quiere un apoyo para seguir con la actividad <p> <img border="0" src="https://www.lavozdegalicia.es/sc/960x/default/2017/07/28/00121501270021775559720/Foto/SL29C2F1_1.jpg" /></p>