Shared posts
Stereotypical map of the Ireland's counties
UK counties:
Antrim
Armagh
Derry
Down
Fermanagh
Tyrone
Ireland's counties:
Carlow -
Cavan - Miles away
Clare - Rocks
Cork - People's republic
Donegal - Daniel O'Donnell
Dublin - Ikea
Galway - Arty festivals
Kerry - Killarney
Kildare - Silver Jewellery
Kilkenny - Hurlers
Laois - M7
Leitrim - Edge of the world
Limerick - Thomond Park
Longford - Trees?
Louth - Go home
Mayo - Footballers
Meath - New Grange
Monaghan -
Offaly - Obama
Roscommon - Countryside
Sligo - Far away
Tipperary - M8
Waterford - Seaside
Westmeath - Bogland
Wexford - Ferry
Wicklow - Lakes, and mountains
Related post:
- Irish counties by their literal meaning
What Separates ‘Ugly-Cute’ From Just Ugly
So many of the things I love, if I’m being honest with myself, are kind of funny-looking: that glittery bag that blinds my husband when I pull it out of the closet. My inexplicable attraction to Benedict Cumberbatch. My ancient pug, Tang Tang. It’s not just that I love them...More »
“¿Por qué ha crecido el independentismo en Cataluña?”, por Steven Forti
En las últimas semanas, desde que Cataluña se ha convertido en portada de los mayores diarios internacionales, una pregunta es recurrente tanto en España como en otras latitudes: ¿cómo podemos explicar el crecimiento del independentismo en Cataluña? Efectivamente, hace una década tan solo el 17% de los catalanes se definía independentista. A partir de finales de 2012, según distintos sondeos de opinión, los que abogan por un Estado propio superan el 40%, y en algunos momentos se acercan al 50%. Confirmarían estos datos, aunque con matices, también los resultados del “proceso participativo” del 9N de 2014, de las elecciones “plebiscitarias” del 27S de 2015 y del referéndum unilateral de autodeterminación del pasado 1 de octubre. ¿Cuáles han sido las razones de este rápido aumento?
Antes de todo, es menester tener en cuenta que durante todo el siglo XX el independentismo fue una corriente absolutamente minoritaria y marginal en Cataluña. El catalanismo, movimiento cultural y político que vio la luz a finales del siglo XIX y que se asentó en la primera década del siglo XX, nunca defendió la separación de Cataluña del resto de España. Al contrario, el proyecto era el de reformar y modernizar España, de hacerla grande otra vez a partir del dinamismo de la sociedad catalana.
Para ampliar: El imperialismo catalán. Cambó, Prat de la Riba, D’Ors y la conquista moral de España, Enric Ucelay-Da Cal, 2003
Con los inevitables matices, podemos interpretar con este prisma también las otras etapas de la España democrática del siglo pasado, tanto la republicana como la autonómica. Es sintomático, por ejemplo, volver a leer las aportaciones de los diputados catalanes en la Asamblea Constituyente en 1977 y 1978, cuando nadie defendió la independencia de Cataluña. La etapa autonómica que se abre en 1980, marcada por la hegemonía de Convergència i Unió (CiU), federación liderada por Jordi Pujol, se apoya en la lógica del peix al cove —‘pájaro en mano’—, una política que permite, cuando es necesario, la estabilidad de los Gobiernos en Madrid —con un apoyo externo puntual o durante toda la legislatura, pero sin asumir responsabilidades de gobierno— a cambio de conseguir mayores cuotas de autonomía para Cataluña.
Para ampliar: La cuestión catalana. Cataluña en la transición española, Carme Molinero y Pere Ysàs, 2014
La reforma del Estatuto de Autonomía
Este esquema entra parcialmente en crisis a principios del nuevo milenio. En primer lugar, el Partido Popular (PP), que gobierna con mayoría absoluta a partir del año 2000, da un giro en sus políticas respecto a la legislatura anterior, en la que había gobernado con los votos de CiU tras el pacto del Majestic, promoviendo un nacionalismo español desacomplejado y una interpretación más centralista del Estado de las autonomías. En segundo lugar, CiU, tras 23 años ininterrumpidos de gobierno en Cataluña, pierde las elecciones en 2003 y vive con desdén la travesía en el desierto de la oposición. El Tripartito de centroizquierda, liderado por Pasqual Maragall, empieza un proceso de reforma del Estatuto de Autonomía —que algunos interpretan como un intento de reforma en un sentido federal de España— que concluirá con la aprobación en referéndum del texto —rebajado por las Cortes de Madrid— en junio de 2006.
La campaña contra el Estatuto catalán de un PP en la oposición —en el momento de máximo esplendor de Zapatero— lleva a la sentencia del Tribunal Constitucional (TC) de junio de 2010, en la que se anulan 14 artículos del texto aprobado y la referencia, contenida en el preámbulo, de que Cataluña es una nación. Sería este el momento que marcaría un antes y un después; lo probaría la manifestación del siguiente 10 de julio, organizada por Òmnium Cultural bajo el lema “Som una nació. Nosaltrem decidim” —‘Somos una nación. Nosotros decidimos’—, que congregó en Barcelona alrededor de un millón de personas.
Sin embargo, la sentencia del TC no lo explica todo. Dos ejemplos son sintomáticos: en la Diada —Día de Cataluña— del siguiente 11 de septiembre, la manifestación independentista, que históricamente había sido siempre anecdótica, sigue reuniendo tan solo unas diez mil personas —lo mismo pasa en la de 2011— y en noviembre de 2010 CiU vuelve a ganar las elecciones autonómicas con un programa en el que lo máximo a que se aspira es un pacto fiscal. La sentencia del TC fue percibida como una frustración por una parte no despreciable de la sociedad catalana —no se equivocó el entonces presidente de la Generalitat, José Montilla, que por esas fechas advirtió del riesgo de una “desafección” de Cataluña hacia España—, pero esto no aumentó los apoyos a la independencia, como muestran las encuestas realizadas en ese periodo.

La gestión de la crisis económica
Para entender cómo hemos llegado aquí hay que añadir otro elemento: en mayo de 2010, apenas un mes antes de la sentencia del TC, el Gobierno de Zapatero aplica las primeras medidas de austeridad. La crisis, luego reconvertida en gran recesión, llegaba de golpe también en una España que había vivido, al menos hasta 2007, con unas tasas de crecimiento económico jamás vistas. Lo siguiente es harto conocido: tasas de paro por encima del 25%, cierre de empresas, emigración de los jóvenes con estudios, decenas de miles de desahucios y un largo etcétera en un contexto de crisis mundial y, de modo especial, de la eurozona.
Es en este bienio —2010-2012— en el que debemos hurgar para entender cómo cambia la sociedad catalana y cómo cambian sobre todo sectores importantes de las élites políticas catalanas. Efectivamente, el Gobierno de Artur Mas a finales de 2010 se presenta con un marcado programa business friendly y con la voluntad de aplicar a rajatabla las medidas de austeridad que llegan desde Bruselas y Berlín. Cosa que efectivamente hará al recortar el Estado del bienestar como ningún otro Gobierno europeo se atrevió a hacer en las mismas fechas. Aún en marzo de 2012, Mas, que estaba gobernando en Cataluña gracias a los votos del PP, reprochaba a Rajoy no ser lo suficientemente merkeliano.
Hay un día que, visto a posteriori, resulta clave: el 15 de junio de 2011, cuando el movimiento del 15M, que tuvo un arraigo notable en Barcelona, rodeó la cámara autonómica para bloquear la aprobación de un paquete especialmente consistente de recortes, lo que obligó a Mas y otros consejeros del Gobierno catalán a llegar al Parlamento en helicóptero. Ahí el pinyol de CiU empieza a reflexionar sobre cómo salir del atolladero de una protesta social que habría podido llevarse por delante al Gobierno. A esto se suma la victoria por mayoría absoluta del PP en las elecciones generales de noviembre de 2011, que implica que los votos de CiU ya no son necesarios en Madrid. Tampoco se pueden olvidar otros dos elementos: por un lado, en verano de 2012 la Generalitat pidió adherirse al Fondo de Liquidez Autonómico por la desastrosa situación de sus cuentas; por otro lado, CiU estaba en el centro del huracán debido a distintos casos de presunta corrupción —Palau, Pretoria, ITV…—.
El inicio del procés
El 11 de septiembre de 2012 tiene lugar la gran manifestación de la Diada, organizada por la recién fundada Assemblea Nacional Catalana (ANC) bajo el lema “Catalunya, nou Estat d’Europa” —‘Cataluña, nuevo Estado de Europa’—. Se sigue debatiendo si la manifestación fue organizada solo por la sociedad civil o si fue heterodirecta. Posiblemente, la verdad está en el medio: la protesta social espontánea —que mezcló al pos-15M con un activo movimiento independentista que tuvo un cierto protagonismo con las consultas sobre la independencia de Cataluña organizadas en los municipios catalanes entre 2009 y 2011— se juntó a una atenta labor del Gobierno catalán de canalización. La semana siguiente Mas se reunió en Madrid con Rajoy y, tras la negativa de este a aceptar un pacto fiscal para Cataluña —España acababa de obtener un préstamo de 100.000 millones de euros de la extroika—, regresó a Barcelona y convocó nuevas elecciones con el objetivo de capitalizar la situación y obtener la mayoría absoluta en la cámara catalana.

Con razón se considera la Diada de 2012 como el pistoletazo de salida del que se ha llamado “proceso soberanista” —un proceso “gubernamental”, según Guillem Martínez—. De ahí en adelante, de hecho, la protesta no sería más contra el Gobierno catalán, sino en apoyo de este a favor de un proyecto aparentemente compartido: la independencia de Cataluña. Fue en esa coyuntura —otoño de 2012— cuando se dio el giro soberanista de CiU, partido que siempre había defendido un nacionalismo autonomista, con la explícita inclusión en el programa electoral para los comicios de noviembre de 2012 de la referencia a unas “estructuras de Estado” para Cataluña y los “agravios” que en el lenguaje común se traducen con el sintagma de “expolio fiscal”. Fue también en esas mismas semanas cuando los apoyos a la independencia llegaron al 40%.
Para ampliar: La gran ilusión. Mito y realidad del proceso indepe, Guillem Martínez, 2016
Cabe matizar dos cosas más. Por un lado, a Mas el tiro le salió por la culata: perdió doce escaños y tuvo que gobernar en minoría con los votos de ERC. La competición entre CiU y ERC, dos partidos tradicionales que luchan por la centralidad política en Cataluña, marcará toda la etapa siguiente. Por otro lado, el PP aprovechó la aplicación de las medidas de austeridad para implementar su programa recentralizador. De aquellos polvos, estos lodos.
Una “utopía disponible” para tiempos de crisis
Lo demás es de sobra conocido: aceleración del proceso independentista y falta de diálogo con el Gobierno del PP, “proceso participativo” del 9N de 2014, miedo a los comunes tras la victoria de Barcelona en Comú en mayo de 2015 y creación de la lista de país llamada Junts pel Sí (JxSí), ruptura de CiU y refundación de Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) en el Partit Demòcrata Europeu Catalá (PDeCAT) —formación explícitamente independentista—, elecciones “plebiscitarias” del 27S de 2015 —con una victoria de los independentistas en escaños, pero no en votos—, “paso al lado” de Mas y apoyo al Gobierno de Carles Puigdemont por parte de la Candidatura d’Unitat Popular (CUP), convocatoria del referéndum unilateral de autodeterminación —celebrado el pasado 1 de octubre—, “choque de trenes” con el Estado central…
Contestar a la pregunta que se formulaba al principio de este texto es más complejo de lo que muchos quieren admitir, ya que hay múltiples factores que se yuxtaponen. La sentencia del TC sobre el Estatuto de Autonomía y las consecuencias de la crisis económica juegan un papel clave; sobre todo, llevan a una profunda crisis del sistema político español nacido en la Transición, una crisis que es económica y social, pero que en tan solo un par de años se convierte en política, institucional y territorial. El fin del bipartidismo con el ingreso de Podemos y Ciudadanos en el Parlamento y la abdicación de Juan Carlos I son una muestra de esta crisis, de la cual el independentismo catalán representa la faceta territorial.
Pero esto no es suficiente para entender por qué alrededor del 40% de la sociedad catalana apuesta por la independencia. Debemos añadir un último elemento. En el contexto de crisis multinivel existente, en Cataluña la independencia se ha convertido en una “utopía disponible” que ha permitido conformar un movimiento transversal —de la derecha neoliberal a la izquierda anticapitalista— que ha podido ser controlado por las élites políticas locales en el Gobierno. Solo si tenemos en cuenta todos estos elementos podemos empezar a resolver el rompecabezas catalán.
El Orden Mundial en el Siglo XXI no se hace responsable de las opiniones vertidas por los autores de la Tribuna. Para cualquier asunto relacionado con esta sección se puede escribir a tribuna@elordenmundial.com
Evaluating the urban-rural wealth gap in Spain
Average Spain municipalities by gross income
Via eldiario.es
El Sótano - DJ Marciano Pizarro; punk desde el torreón - 20/10/17
Nuestro pinchadicos invitado viene del torreón de Melodías Pizarras, pero no trae discos a 78rpm sino singles originales de las catacumbas del punk periodo 1977-1979. Sesión de tirazos a cargo del maestro Marciano Pizarro. Sin desperdicio.
Playlist;
THE MEKONS “Where were you”
THE LURKERS “Shadow”
THE CORTINAS “Fascist dictator”
THE RINGS “I Wanna be free”
THE NAILS “The cops are punks”
VICE CREEMS “01- 02- 212”
DISCO ZOMBIES “Top of the Pops”
NOSEBLEEDS “Fascist pigs”
THE PRATS “Disco Pope”
THE ZEROS “Don’t push me around”
THE OUTSIDERS “Consequences”
XS ENERGY “Jenny's alright”
THE REZILLOS “I can't stand my baby”
FATAL MICROBES “Beatiful pictures”
THE RAINCOATS “Fairytale in the supermarket”
THE UNDERTONES “Smarter than you”
JOHNNY AND THE SELF ABUSERS “Saints and sinners”
THE VALVES “For Adolf's' only”
PATRIK FITZGERALD “Safety-pin stuck in my heart”
(20/10/17)
Trans Soul Legend Jackie Shane’s Songs Are More Powerful Than Ever
Music history is, in large part, the study of deeply influential people that few have ever heard of. For every Eric Clapton, there's a Junior Barnard; for every Jimi Hendrix, a Jimmy Nolen. The same holds true for queer history, especially since large chunks have been censored or causally overwritten by society at large. In the overlap between both spaces is a soul pioneer whose lamentable obscurity hopefully comes to an end today, with the release of her first box set, Any Other Way, out today from Numero Group—her only authorized release in nearly fifty years. Her name is Jackie Shane, she's a black transgender woman, and she's returned just when the trans community needs her voice the most.
Growing up in Nashville during the 1940s, Shane was reared on a soundtrack of gospel and blues, which proved to be her driving passion—and her escape from a perilous homeland. Having known she was "a woman in a man's body" (as she put it in a recent New York Times profile) since she was thirteen, Shane was well aware of the danger she faced in the Jim Crow-era South. After witnessing a string of racist street violence in 1958, as Shane recounted in ethnomusicologist Rob Bowman's liner notes for Any Other Way, "I sat there and I'm thinking, 'I've got to get out before something really ugly happens.'"
Shane's singing career would take her all the way to Montreal and Toronto, where she became a soul sensation in the late 50s and 60s. Her single "Any Other Way," written by William Bell, soared to #2 on local charts, and she enjoyed long runs as a featured performer in Toronto clubs, parlaying her popularity into riotously popular TV appearances and embarking on a number of successful tours in the US and Canada. (Not one to sell out for fame, Shane turned down offers to perform on the segregated American Bandstand and on The Ed Sullivan Show, which would have required her to remove her makeup.)
Her popularity came with good reason, too: As Bowman observes, Shane possessed extraordinary vocal talents, rocketing through high-octane arrangements with finesse and power. Thanks to her practical training since childhood, she had mastery over her entire vocal range and used that prowess to convey deep, fertile veins of emotion to her audiences.
"One of soul music's great gifts is its power to express suffering and yet somehow simultaneously alleviate it, both for the singer and the listener. I think of that a lot when I hear Jackie Shane sing," Cait Brennan, a transgender singer and songwriter, wrote in an email. "Jackie Shane is a musical force to be reckoned with," fellow trans singer/songwriter Mel Stone agreed. "If she were cisgender, she'd be considered one of the greats."
But just as abruptly as she arrived, Shane vanished. Her final live performance was in 1971, after which she retreated to Los Angeles to care for her widowed mother. She remained in seclusion for decades, her continued survival confirmed only twice by a handful of industry insiders and documentarians, all of whom promptly lost touch once again.
Now, as the transgender community occupies greater visibility than ever before, Shane has returned. Her new set contains twenty-five tracks no soul and R&B aficionado can afford to live without, including a half-hour live set showcasing Shane at her most passionate and energetic. But listening to Any Other Way as a trans woman is to experience its deeper meaning: the set paints a portrait of a strong, confident trans woman of color living life on her own terms nearly two decades before the Stonewall riots, an idea as radical and indispensable today as it was when the songs were recorded.
Consider "Cruel Cruel World," one of two tunes written by Shane herself. (At the time, singer/songwriters were still rare in soul and R&B, and record companies like Motown employed songwriters for their artists; most of Shane's songs were covers or compositions by others which Shane and her bands arranged for their own performances.) Stone calls the song "an anthem that cuts right through you." Though a lonely-hearts ballad on its surface, Shane taps into a well of longing that surpasses simple romantic dissatisfaction. "When she sings 'I want to know if I'll ever be free,' it's filled with such a rich and consuming sadness," says Stone. "I don't know a single trans woman that hasn't felt that crushing loneliness and desperation, crying out for liberation and contentment."
Watch a VICE report on how activists are combating discrimination in China's trans community:
That resonance is also keenly felt on "Money (That's What I Want)," an early bit of "fuck you, pay me" blues rock that seems tailor-made for a community that's struggled with disproportionate poverty for decades. The National Center for Transgender Equality estimates that close to a third of transgender people in America live under the poverty line, more than double the national rate—and when Shane howls "Your love gives me such a thrill/But your love don't pay my bills," her performance seems tailor-made for a population living hand-to-mouth. \
The live version of the song further bears this out, featuring one of Shane's signature monologues in which she confides in the audience: "[Y]ou won't believe this, but you know some of them funny people have the nerve to point the finger at me and grin and smile and whisper. But you know that don't worry Jackie, because I know I look good, and every Monday morning I laugh and grin on the way to the bank because I got mine.)
Then there's Shane's singing itself, commanding and raw and utterly unapologetic. "Her voice kind of makes me cry a little bit," Brennan tells me. "Those of us who are trans women vocalists… we're supposed to cultivate some kind of acceptable femininity, something folky and demure and harmless, all sweetness and light, so that when someone hears it, separated from our visual or personal 'presentation,' we won't 'fail gender' somehow." Combined with her silk-shirted, borderline futch onstage persona, Shane's voice shatters these demands, silencing those who would police her; Brennan compares Shane to the legendary James Brown and Irma Thomas, owning her stage with "a fearlessness that few people attempt even now."
In this way, Shane and her music represent a historical anchor point for trans women, a beacon signifying the endurance of our identities and the strength of our lineage. That's vital when you consider the extent to which cis- and heteronormative culture has erased our history. As America sees a resurgence in public displays of Nazism, trans people look back nervously at the 1933 burning of the Institut für Sexualwissenschaft, which irretrievably destroyed centuries of transgender history.
And not all erasure is so obviously violent; Hollywood's monetization of queer history, as seen in films like Roland Emmerich's much-decried Stonewall and Tom Hooper's film adaptation of The Danish Girl, often comes at the expense of trans women—particularly trans women of color, misrepresenting and erasing the most vulnerable members of our community. Just this month, documentarian David France's The Death and Life of Marsha P. Johnson has come under fire for allegedly poaching trans activist Reina Gossett's work, raising questions about how the efforts of white, cisgender filmmakers are prioritized and lent credence over those of trans women of color. Though much about the France/Gossett controversy remains unsubstantiated, it's nevertheless upsetting that cis men are continually enriched by telling trans stories, while trans women still struggle to make our voices heard over a din of bigotry.
It's in this landscape—one where trans people must hold our history close, the better for it to fuel our march forward—that Jackie Shane has burst forth once more, her work a totem of empowerment and confidence during troubled times. "I'm grateful Jackie Shane is finally getting some of the recognition she deserves," says Brennan, and Stone concurs: "That her music can break through now is a testament to her skill and the indomitable strength trans women have to survive and shine." One hopes that with the release of Any Other Way, the music industry will never again forget Jackie Shane. Her sisters, filled with her spirit and will to thrive, certainly won't.
Follow Sam Riedel on Twitter.
RÍAS SARDINAS Y CATALANES
¿Quieres disfrutar más la comida? Usa cubiertos pesados
A los españoles nos va la gresca, pero cuidado, el barullo puede influir negativamente en nuestra percepción de los sabores. Por eso, en los aviones consumimos tantos zumos de tomate y Bloody Mary: el zumbido ensordecedor del aparato hace que nuestra capacidad para degustar los sabores disminuya, salvo en el caso del umami que contiene el tomate, por eso nos resulta mucho más atractivo este cóctel que un gin-tonic desaborido a causa del mismo estrépito.
Novas investigacións en Galicia: Como os suevos se foron facendo co poder na antiga Gallaecia

A desfeita do Imperio Romano en Occidente durante o século V d.C. deu lugar a un período caracterizado pola fragmentación e a rexionalización. Xurdiron...
Por Redacción
Cinco tiros contra a escritora que ía publicar un libro de poemas

Foi durante unha mañá de comezos de marzo de 1908. José Morales, segundo tenente de Isabel A Católica e antigo tenente coronel infantil dun rexemento coruñés para nenos, sentou á mesa, onde estaba esperando o seu almorzo. Non chegou a tomar nada, para inquietude e sorpresa da súa avoa. Leu algo no xornal e decidiu marchar a toda présa. Díxolle á súa avoa que esquecera que ese día estaba de garda e que por tanto tiña que marchar. Non é que vos vaiamos facer un spoiler: non estaba de garda e non iría de camiño ao cuartel.
En realidade, percorreu a Coruña con outro obxectivo en mente (e segundo algunhas das crónicas do momento pasou antes polo seu club, leu outro xornal e deu unhas estrañas ordes a alguén sobre o seu equipo de tenis, antes de deixar o seu sable e coller un revolver). O obxectivo final era a casa de baños La Primitiva, unha das casas de baños que tiña a cidade entón e a que pertencía á familia da que entón era a súa moza. Juana Teresa Juega era, de feito, a quen el buscaba e o que marcaría o punto final do seu percorrido pola cidade. Cando a atopou, sacou o seu revolver e disparou cinco tiros sobre a rapaza. Logo, coa única bala que lle quedaba na recámara, disparou sobre si mesmo. O tiro non o matou no momento, pero fíxoo pouco despois, a pesar de que intentaron salvarlle a vida na casa de baños veciña.

O certo é que esta historia podería ser unha máis da crónica de sucesos da época. A violencia machista é, desgraciadamente, unha praga cunha longa historia. Morales actuaba ademais nun momento no que se podería dicir que había unha lexislación que lles era ata bastante favorable aos culpables de violencia machista (e por suposto unha opinión pública que vía as cousas dun modo distinto: unha das crónicas sobre o feito leva o titular ‘Crime por amor’).
Entre as leis que seguían operativas a principios do século XX estaba, por exemplo, unha bastante polémica (nos anos 20 foi material para moitas protestas lideradas por mulleres) que entrara no código penal grazas a unha reforma de 1870. O artigo 438 (e que seguiría funcionando ata que a II República acabou con el) daba un atenuante para a violencia doméstica: se unha muller cometía adulterio, o marido podía ‘reaccionar‘ ante iso. Se mataba á muller e á persoa coa que cometía adulterio, era castigado dun modo benevolente. (E non, se a muller era a que mataba ao marido adúltero non era castigada do mesmo xeito).
Pero o que fai que esta historia sexa diferente ás demais historias de sucesos desa época que se podían atopar nos xornais é quen era a muller protagonista e que foi o que José Morales leu nos xornais aquela mañá: Juana Teresa Juega era escritora e a noticia que Morales lera o anuncio da próxima publicación dun libro de poemas de Juega. A traxedia pode reconstruírse lendo a cobertura mediática da época. Os xornais coruñeses (e galegos en xeral) recolleron con detalle a traxedia. O Diario de Pontevedra, por exemplo, fixo unha crónica con declaracións e diálogos moi ao estilo dese novo xornalismo que sempre nos din que foi inventado nos 60 pero que os xornalistas de principios de século xa empregaban. Que os dous protagonistas formaran parte da ‘sociedade ben’ da cidade posiblemente espertou aínda maior interese. Seguirlle agora o rastro á historia é doado: só hai que facer un par de clics e abrir a Galiciana.
Juana Teresa Juega López era unha das fillas da familia que xestionaba La Primitiva. La Primitiva era unha das casas de baños que existían entón nas cidades galegas con mar. A Coruña tiña varias, pero tamén Vigo, Ferrol ou Pontevedra contaban coas súas. Nunha das de Vigo, por exemplo, ofrecían baños fríos e quentes, con auga doce e salgada e con instalacións para cada sexo.
Nun anuncio en El Norte de Galicia en 1901, La Primitiva anuncia que é “a mellor da Coruña e o máis antiga” e que conta con “todos os adiantos modernos”. Os clientes podían facer baños de auga doce ou de mar, tratamentos con algas ou minerais, duchas de vapor ou duchas específicas. Ademais contaban con salas de ximnasio, de tiro ao branco ou de esgrima. As posibilidades de ocio completábanse con salas de recreo, de lectura e de música e cuns xardíns.
As casas de baños eran como unha sorte de mestura entre os balnearios/spa de hoxe e as primeiras maneiras de gozar da praia. En La Primitiva contaban con bañistas (ou polo menos iso é o que podemos extraer dunha das crónicas sobre o suceso). Os bañistas eran os que axudaban a quen querían entrar na auga do mar a se bañar. La Primitiva tiña unha historia que se remontaba ao último terzo do século XIX, pero a familia de Juana Teresa só entrou en contacto con ela a principios do século XX, cando o seu pai – un médico que fixera carreira e asumimos fortuna en América – a merca. A familia seguirá sendo a propietaria ata os anos 40.
O nome de Juana Teresa aparece nos medios deses anos. É a destinataria dunha ñoña poesía que é publicada no Diario de Pontevedra e na que se exalta a súa natureza de cantora. Tamén é mencionada nalgunha nota de sociedade. E, igualmente, aparece asinando algún texto tras a traxedia en cuestión (o que demostra que, a pesar de todo, seguiu escribindo). Juana Teresa Juega podería ser, por tanto, unha de tantas señoritas burguesas do momento, unha que ademais tiña inclinacións literarias.
En marzo de 1908, estaba a piques de publicar o poemario Alma que llora, un libro que ía levar un prólogo de Leopoldo Pedreira e “dúas palabras” do “Sr. Figuera Montero”. O texto era a primeira obra literaria da autora, como ela mesma sinalaba na advertencia que acompañaba o texto e que foi publicada nos medios que anunciaban a súa saída do prelo. Os beneficios que sacara o libro ían ir íntegros “para o socorro da infancia desvalida, dos nenos desamparados e moi particularmente dos pobres orfiños”. Foi xusto esa a nova que leu José Morales aquel día de marzo cando ía tomar o seu almorzo. Morales non estaba conforme con que Juana Teresa Juega publicara un libro e que este levara unha introdución asinada por un home. Segundo El Diario de Pontevedra, antes da traxedia, Morales increpou á escritora dicíndolle: “Decidiches publicar o libro co prólogo de Pedreira só para me molestar”.

E así é como volvemos ao momento co que comezabamos esta historia. Juana Teresa Juega está no xardín de La Primitiva, cun José Morales moi violento que está increpando á autora. Juana Teresa pedirá auxilio, pero ao tenente lle dará tempo antes a baleirar o cargador do seu revolver. A derradeira bala, como sabemos, será a súa.
Juana Teresa Juega sobreviviu á traxedia (Morales non). Seguindo os xornais dos días seguintes podemos continuar a traxectoria do seu tratamento médico. No primeiro momento lograron extraer unha das dúas balas que impactaran contra ela, pero faltaba unha que estaba ilocalizable e ante a que estaban agardando a que lle baixara a inflamación para ver onde estaba. Unhas semanas despois, os xornais din que xa está restablecida. Por suposto, e como era de esperar ante unha noticia ‘sensación’ deste calibre, o día do ataque a casa de Juana Teresa encheuse de visitas sociais.
Que aconteceu despois? Juega continuou escribindo. Polo menos, é posible atopar algunhas mostras de prosa e poesía (ñoña e relixiosa) nos medios da época. En 1910, casa cun xornalista de El Eco de Galicia e nunha das notas de sociedade que recollen a voda falan de que casan “dous poetas”.
Sen embargo, non é difícil imaxinar como, despois de todo este drama, Juana Teresa Juega acabaría por se converter na rapaza á que dispararon por escribir un libro de poemas. Non é difícil imaxinar, de feito, que un poema que publica en agosto de 1908 na prensa é, ao final, un elemento autobiográfico. “Tal vez teñades razón: así é a miña vida, o meu destino así é, escoitar sempre censuras, que alabanzas lonxe están de min!”, podemos ler. “Sabédeo ben”, di, “nada me importa”.
The post Cinco tiros contra a escritora que ía publicar un libro de poemas appeared first on disquecool.
Médicos del CHUS denuncian presiones a la coordinadora de urgencias para que dimita
«Pacharita» también mola: el grafiti más ferrolano comparte pared con el popular personaje
M. CORRAL | Ferrol | Sábado 21 octubre 2017 | 11:58
Pacharita -recordemos, para los más jóvenes, que Pachara era su padre-, ya cuenta con un homenaje por partida doble en las calles de Ferrol. El creador del popular macaco que nos recuerda que Ferrol mola desde algunas de las paredes más degradadas de la ciudad con su amarillo chillón, ha querido convertirlo en grafiti para la posteridad.
En la calle del Carmen, próxima a la esquina que ocupó el primer establecimiento que Telepizza tuvo en Ferrol -ahora Taberna do Cantón-, encontramos una de las pinturas. La ubicación no es casual. Era habitual ver al mítico personaje sentado en el banco de al lado y alertando a los conductores -normalmente con formas no muy correctas-, de que no se podía aparcar en esa zona del Cantón.
El otro grafiti de Pacharita y el macaco lo encontramos en lo que queda del Rena, en la calle del Sol. La antigua sala de cine, salón de baile y teatro del Renacimiento que, como otras de nuestras joyas arquitectónicas, hemos ido dejando que se degrade hasta que de su esplendor solamente queda una sombra en forma de azulejos modernistas.
Aunque el responsable de Ferrol mola, con el que ha contactado este periódico, prefiere permanecer en un segundo plano porque «el macaco es muy tímido», bromea, podemos seguirle la pista a sus creaciones, que están dando la vuelta al mundo gracias a los ferrolanos en la diáspora, a través de esta página de Facebook o este perfil de Instagram.
José Manuel Sayar, más conocido como Pacharita, fallecía el 5 de diciembre de 2015 en el hospital de Lugo, donde vivió sus últimos meses en una residencia. Fue el lunes 7 de diciembre cuando recibió sepultura en el cementerio de Catabois. Este grafiti, dice su creador, pretende ser un homenaje a «un icono ferrolano», situado «en la esquina donde dio tanto la vara con el ya mítico: “Señor, señor, aquí no se puede aparcar”».
ENTREVISTA CON MARCIANO PIZARRO, DE MELODÍAS PIZARRAS
♦ Cristian Aguado Crespo ♦Entrevista con Marciano Pizarro, el afamado director y presentador del popular programa Melodías Pizarras de Radio 3. Un repaso por la historia de la música moderna registrada en un formato olvidado por el público, el disco de pizarra de 78 rpm, y una oportunidad para escuchar y conocer a un arqueólogo de los géneros que conquistaron el mundo durante la primera mitad del s.XX. Un lujo poder disfrutar de su programa con la que cae, y todo un honor tenerlo en las entrevistas de Chopper Monster.
¡Larga vida a Melodías Pizarras!
♦ Cristian Aguado Crespo ♦
La entrada ENTREVISTA CON MARCIANO PIZARRO, DE MELODÍAS PIZARRAS se publicó primero en choppermonster.
El gallego que deslumbró a todos y pudo reinar
Manuel Bujados fue comparado con Beardsley, ilustrador de Oscar Wilde y Poe. Sus ilustraciones modernistas lo convierten en uno de los más grandes artistas españoles de lo surreal y maravilloso
«Manuel Bujados es un apasionado de las lánguidas decadencias y de los sutiles refinamientos. Diríase un hermano de Aubrey Beardsley que hubiera aprendido de Edmundo Dulac los fondos para sus mujeres enjoyadas, sus bizantinismos a lo Moreau, sus monos frívolos que se sientan sobre lacas reflejadoras...». No era una comparación gratuita: Aubrey Beardsley, además de a Oscar Wilde, había ilustrado magistralmente la obra de Edgar Allan Poe. Estas fueron las primeras palabras que La Esfera, la gran revista modernista española, le brindó en diciembre de 1914. Precisamente, 1914, el año de la Gran Guerra, fue un punto y aparte para él. Había expuesto sus obras en el Salón de Humoristas, pero entonces todo cambió. Su técnica se hizo más rica y precisa. Desde entonces, lo maravilloso explotó en su obra.
«No era una comparación gratuita: Aubrey Beardsley, además de a Oscar Wilde, había ilustrado magistralmente la obra de Edgar Allan Poe»
Bujados representó como ninguno lo mejor y más espectacular del modernismo inspirado en lo oculto y maravilloso, en lo surreal antes del surrealismo, en el mundo fantástico y simbolista tan presente en la España finisecular. Como ha sucedido con otros tantos escritores e ilustradores españoles, auténticas joyas en bruto de un arte brillante y rompedor, el nombre de Manuel Bujados (1889, Viveiro – 1954, Belle Vive, Argentina), se ha paseado en la penumbra de las letras y las artes españolas. Cuando comenzaron a aparecer sus impresionantes ilustraciones en algunas de las mejores revistas de la época, como La Esfera, que junto a la información política, social y cultural, solía darle una gran importancia al aspecto visual, recogiendo la obra de escritores e ilustradores españoles, el arte de Bujados ya tenía una luz propia. Había estado en el lugar y momento adecuados, viajando por las principales capitales culturales europeas, como París o Berlín, que vibraban con movimientos de vanguardia. Allí conoció de primera mano lo que estaba sucediendo. En Madrid frecuentó los círculos modernistas o a grandes escritores como Emilio Carrere. Estuvo en todo y con todos, pero no mereció gloria alguna a los ojos de España.
Navageba entre el exceso: «Es una fragancia de poesía, sutil como un vago perfume, el que envuelve como en un halo de ensueño toda la obra de Bujados. El ama las floras fabulosamente extrañas. Las noches cernidas de estrellas como de polvo estelar, los cortejos suntuosos de mujeres como ninfas desnudas, las vestes flotantes de las deidades mitológicas, las armaduras rutilantes de los paladines de balada, las aves de plumajes donde todas las gamas del iris están aprisionados, las gemas extraordinarias de las reinas de cuento oriental» (La Esfera, 16 de julio de 1927).
Durante décadas cayó en un olvido ominoso, algo que parece comenzar a cambiar. Bujados pudo reinar.
Qué piensa la Generación Z sobre cómo salen de fiesta los millennials
No, las nuevas generaciones no "están peor cada día". Ese es solo el argumento de mierda de los que no pertenecen a ellas y envidian el olor a sangre joven, fresca y lozana. Hay muchas razones para creerlo, pero una de ellas es la reducción del consumo de alcohol y drogas entre los jóvenes y adolescentes. Según el estudio Child Development de la Universidad de San Diego, los teenagers tardan cada vez más en hacer "cosas de adultos". Y entre esas cosas de adultos está consumir estupefacientes.
Dentro de nuestras fronteras, la Fundación Alcohol y Sociedad señala que los más jóvenes beben en la actualidad un 30% menos que hace dos décadas. ¿Se está volviendo la cantera más sana? ¿Es la Generación Z la más concienciada respecto a las drogas de la Historia? ¿Saben salir sin beber, un concepto reivindicado desde hace tiempo pero que no se había convertido del todo en realidad? Y si es así, ¿qué piensan de los millennials, la generación inmediatamente anterior a la suya, y sus usos y costumbres de fiesta? ¿Creen que existen diferencias respecto a ellos? Le preguntamos a unos cuantos para arrojar luz sobre el asunto.

Paola, 19 años
"No conozco a muchos millennials, así que no sé si puedo juzgarlos lo suficiente. Quizá sí que veo que no han nacido en una época de crisis como nosotros, los miembros de la Generación Z, que tenemos que tirar siempre a lo más barato.
Me da la sensación de que ellos hacen más planes como irse a beber unas cervezas a las 8 de la tarde y después a una discoteca y pedirse copas, cosa que nosotros no podemos hacer porque cuesta un riñón. La generación Z lo que hace es comprarse unas botellas a pachas entre varios e ir a las discotecas ya pedo para no tener que consumir nada allí.
Por otro lado, pienso que tenemos un poco más de información acerca de las drogas y sus efectos de la que tuvieron los millennial, por lo tanto tenemos más respeto hacia ellas y cuando las tomamos es para experimentar, pero siempre con la idea de que no hay que pasarse. En mi entorno más cercano lo que más se consume es marihuana y derivados, LSD y MDMA, pero tampoco más.
"La Generación Z es más tolerante con las personas que no beben o no consumen ningún tipo de droga, y quizá los millennials tienen más presión social en ese aspecto"
También creo que los zillennials somos más tolerantes con las personas que no beben o no consumen ningún tipo de droga, y quizá los millennials tienen más presión social en ese aspecto. De igual manera mi generación también está acabando un poco con los cichés respecto a la gente que se droga, también se les juzga mucho menos a ellos, así que supongo que al final es una cuestión de prejuicios.
Otra cosa que noto un poco es que se arreglan más para salir de fiesta. Nosotros nos esforzamos menos y tiramos más por lo simple, aunque no sé a qué responde. Quizá a que lo urbano se ha convertido en tendencia en todos los aspectos: música, arte, fotografía... y también moda. Ya no buscamos una imagen de exclusividad y elegancia, sino que se ha puesto en valor la calle, la clase obrera, lo que antes parecía 'de pobre' y tenía connotaciones negativas".

María, 18 años
"No creo que, a la hora de irse de fiesta, la Generación Z sea más light que la millennial, como algunos dicen. Sí pienso que los millennials consumen más drogas, pero también que nosotros empezamos antes. Creo que últimamente se ha mitificado un poco todo lo relacionado al consumo de drogas a través de películas, series y música, y por eso mi generación cada vez es más prematura.
También internet, y en concreto las redes sociales, han ayudado a que la edad de consumo se rebaje. Si el niño de El Diario de Patricia hubiera tenido acceso a Instagram se habría dado cuenta de que no estaba solo, y se grabaría fumando porros y escuchando trap. Sin embargo, él era millennial. Y muy transparente, además: fumaba pa' hacerse el chulo.
"Ahora la Generación Z se ha vuelto más reticente a pasar frío, así que los de Callejeros se han quedado sin frases que pasen a la historia"
En cuanto al consumo de alcohol, creo que está bastante igualado entre zillennials y millennials, aunque los primeros también empiecen antes. Sin embargo, hay una costumbre que tienen o tenían como sagrada los millennials, y que con el tiempo se ha ido perdiendo: el botellón en invierno. Ahora la Generación Z se ha vuelto más reticente a pasar frío, así que los de Callejeros se han quedado sin frases que pasen a la historia".
Víctor, 19 años
"Lo que más me sorprende de los milennials es que se gastan muchísimo dinero cuando salen, aunque creo que es algo que también va con su edad. Salen a cenar, después van a sitios en los que cobran entrada y unos precios abusivos por las copas, se drogan... pero porque pueden hacerlo, su economía se lo permite. Tienen un sueldo y nosotros no. Aunque quizá también influye que, como nacimos en plena crisis, somos más ahorradores que ellos y menos consumistas en todos los aspectos, no solo en el de la fiesta.
No he visto a muchos millennials saliendo por la noche en su hábitat natural precisamente porque no puedo pagar los precios de las discotecas a las que van, pero también veo que, cuando salen, no se relacionan con la gente más allá de sus colegas.
"Cuando salen de fiesta solo se relacionan con sus amigos. En la Generación Z somos más abiertos, conocemos a gente saliendo sin que eso signifique siempre ligar"
Es decir, en la Generación Z somos más abiertos, si salimos de fiesta hablamos con la gente con intenciones que no son únicamente ligar, y no veo que los millennials hagan eso. Su forma de ligar también es distinta: cuando se lían con alguien, se lo llevan a casa, duermen juntos... mientras que nosotros no solemos. Porque no tenemos casa, claro, pero también porque tenemos menos tendencia al compromiso, creo.
Otra cosa que veo es que tienen las drogas más normalizadas que nosotros, y no sé si es por la edad y seremos igual en unos años o porque hemos recibido una educación diferente. Nosotros nos asustamos más, les tenemos más respeto".

Alfredo, 18 años
"Personalmente, al estar en el límite entre el principio de una generación y el final de otra, no considero que mi forma de salir sea muy distinta a la de un millennial. Aunque sí que hay una serie de factores que determinan la forma en la que viven la fiesta unos y otros.
La generación millennial no nació en plena era de la tecnología, mientras que la Z sí, y quizá por eso el consumo no tanto de alcohol pero sí de drogas esté más extendido. Se empieza antes a consumir que en tiempos de los millennials.
"Más allá de la edad, creo que un factor determinante a la hora de salir de fiesta es la situación geográfica, si vives en un pueblo o en una ciudad"
Pero más allá de la edad, creo que un factor determinante es la situación geográfica: yo vengo de un pueblo, y ahora que vivo en una ciudad, he comprobado que la manera de salir es completamente distinta, desde la hora en la que llegas a casa hasta la manera en la que se consume alcohol. En los pueblos siempre es más barato, y tienes la posibilidad de estar fuera de casa hasta más tarde, al no existir la atadura del transporte público.
No creo que el pertenecer a una generación, realmente, sea lo que nos determine. Como decía mi abuela, 'hay de todo en todos lados'".
Celia, 18 años
"No creo que haya una única Generación Millennial, igual que no creo que haya una única Generación Z. Al final son cálculos que se hacen para hacer estudios de marketing. Pero sí que es verdad que, cuando veo a gente más mayor de fiesta, me da mucha envidia todo el dinero que tienen para gastar. Supongo que es cuestión más de edad de a qué generación pertenezcas, porque ellos hace años fueron nosotros y tuvieron que compartir vodka de Mercadona porque no les daba para nada más.
También creo, aunque quizá es una suposición, que se drogan más que nosotros, porque no tuvieron tanta información ni crecieron con internet. Drogarse más allá de los porros y el alcohol, me refiero... porque de esos mi generación también abusa, y empieza a consumirlos muy pronto. Pero bueno, al final lo que creo es que tu actitud y tu comportamiento a la hora de salir de fiesta tiene más que ver con tu ambiente y tu educación que con la generación a la que pertenezcas".
Mescalina valenciana: la mejor droga que ha salido de España
Cualquiera que haya tenido alguna vez curiosidad por saber más cosas de la famosa "Ruta Destroy" o "Ruta del Bacalao" que reinó en Valencia entre 1982 y 1996, no habrá tardado mucho en encontrarse con la añoranza nostálgica de la mescalina (conocida habitualmente como "meska"). Una droga mitificada y recordada con pasión debido en parte a sus efectos, en parte a los misterios que la envuelven y sobre todo por su súbita desaparición en torno a la Navidad de 1988.
Pero comencemos por el principio. En 1983 aparece en la zona de Valencia una sustancia vendida en cápsulas verdes (a veces rojas) cuyos efectos acompañarán perfectamente al espíritu de libertad y de vanguardia que se estaba formando en aquél momento en torno a un par de discotecas situadas a unos 30 kilómetros al sur de Valencia en medio de campos de naranjos: Barraca y Chocolate. En este artículo no me voy a extender mucho en lo que aquel movimiento cultural, que posteriormente se llamaría la Ruta del bacalao, representó en España sobre todo porque ya hemos hablado de él en otra ocasión, sino que me centraré en el combustible químico que impulsó aquellas largas noches de principios de los 80.
En internet se pueden encontrar muchos testimonios de antiguos usuarios de las meskas, pero hay uno, extraído del largamente inactivo blog Vergiftet, que resume bastante bien lo que los fiesteros de la época sintieron la primera vez que se toparon con las célebres cápsulas verdes.
Sensación de euforia, de amor total hacia la humanidad y buen rollo máximo con potentes toques alucinógenos que te hacían sentir la música como nunca antes:
"Aquella primera vez para mí fue como si hubiese descubierto la mejor droga del mundo. Estando de pie bajo el chorro del megatrón , envuelto en esa densa neblina blanco nuclear, potenciada por el estroboscopio a piñón fijo, se me aparecieron fractales increíbles, como el panal de una abeja, geométricos, orgánicos y en constante movimiento espiroidal. La frase 'flipar en colores' caló muy hondo ese día".
El nombre que se eligió para estas cápsulas, mescalina, ha producido discusiones interminables sobre su composición cuyos ecos llegan hasta nuestros días.
Algunos, cada vez menos, defienden que se trataba de mescalina original extraída del peyote. Esto, según los expertos, es una creencia bastante absurda, ya que los efectos de la mescalina extraída del peyote, aunque se asemejan en parte, necesitan una dosis mucho más elevada que la que cabía en una de aquellas cápsulas verdes, produce en muchos casos náuseas y vómitos y tiene un proceso de extracción que difícilmente podría atender a una demanda masiva como la que se produjo en aquella época.
Algunos, cada vez menos, defienden que se trataba de mescalina original extraída del peyote
También hay gente que defiende que se trataba de una mezcla de LSD con una anfetamina como dexedrina o centramina, pero según análisis serios realizados en laboratorios, en realidad se trataba de MDA con cafeína.
A la MDA, un compuesto muy raro de encontrar en nuestro país actualmente, se le conoce como "droga del amor" y se trata de un derivado anfetamínico de la familia del MDMA, pero que a diferencia de este, tiene un marcado efecto alucinógeno parecido al LSD, de ahí las confusiones. Al añadirle la cafeína, se conseguía una combinación explosiva, perfecta como decía antes para las largas noches de baile, para aguantar y para desinhibirse.
Hasta el grupo de rock&roll valenciano Los Rebeldes le dedicaron una canción a la mescalina: "Mescalina soy feliz / Cuando estás dentro de mí / Siempre que me besas / En la boca o en la nariz / Haces que me vuelva loco / No puedo parar de reír".
La fama de las cápsulas verdes se extendió por toda Europa y es célebre el famoso viaje de Ibiza a Valencia de Bez, el bailarín de los Happy Mondays, que fue a la tienda de discos Radical Records de la capital del Turia para preguntar dónde podía pillar mescalinas para llevárselas de vuelta a la isla mágica tal y como aparece recogido en el libro ¡Bacalao! de Lluis Costa.
Hay gente que defiende que se trataba de una mezcla de LSD con una anfetamina como dexedrina o centramina, pero según análisis serios realizados en laboratorios, en realidad se trataba de MDA con cafeína
Pero finalmente llegamos a la otra clave que ha hecho que la meska sea un mito entre los sibaritas psiconautas, los makineros y los fiesteros en general. Tras unos años de abundancia, la mescalina poco a poco fue escaseando, subiendo de precio y finalmente desapareciendo más o menos en torno a 1988. A partir de ahí, la pregunta es inevitable, ¿qué pasó? ¿Por qué se acabó? ¿De dónde venía?
Hay bastante unanimidad en que se trataba de un producto genuinamente español, por lo que se dice que la mescalina valenciana es sin duda, la mejor droga que ha salido de España. Existen diversas teorías sobre sus creadores. Algunos apuntan a empresarios de la noche o a oscuros chamanes valencianos, aunque de entre todas, la teoría más extendida es que las meskas las producía en Barcelona un químico catalán. De repente algo pasó, la producción paró y poco a poco se esfumó, fin de la historia. Un relato breve pero lo suficientemente enigmático y atractivo como para inspirar una versión catalana de Breaking Bad.
LEE: La Ruta del Bakalao y la Movida Valenciana que no pudo ser
Aparte de la mítica historia del químico, un factor que también pudo influir en el fin de las meskas fue la llegada de otras drogas como la cocaína, el speed o el mismo MDMA, que a su vez se convirtieron en sustancias más acordes con el ritmo más acelerado y loco que la fiesta iba desarrollando.
Cada música tiene su droga y los ritmos más rápidos del EBM y la mákina que poco a poco iban ganando importancia en la ruta necesitaban más revoluciones por minuto de la que podía traer la cafeína de la mescalina.
Trasteando por foros en los que los antiguos ruteros rememoran los viejos tiempos, en uno de los infinitos debates y colecciones de anécdotas sobre la meska, un usuario que se hacía llamar DDAA, dejó un mensaje allá por 2013 en el que aportaba un dato muy interesante que no se cita en ninguno de los libros sobre la ruta que últimamente se han editado (el ya citado ¡Bacalao! de Luis Costa) o reeditado (En éxtasis de Joan M. Oleaque) y que han vuelto a poner de actualidad, aunque sea solo desde un punto de vista nostálgico, toda este movimiento cultural 100% valenciano.
Un factor que también pudo influir en el fin de las meskas fue la llegada de otras drogas como la cocaína, el speed o el mismo MDMA, que a su vez se convirtieron en sustancias más acordes con el ritmo más acelerado y loco que la fiesta iba desarrollando
Como dice el forero, "la respuesta no estaba en el aire sino en el BOE" y es que resulta que hasta la Orden del 12 de julio de 1985 por la que se incluyen en la lista I anexa al Convenio sobre sustancias psicotrópicas, la MDA (y por extensión la mescalina valenciana) fue una sustancia completamente legal en España. Aunque la MDA había sido declarada "regulada" (o sea, prohibida) en el Convenio sobre Sustancias Psicotrópicas firmado en Viena en 1971, estas conclusiones nunca habían sido incorporadas a la legislación española, con lo que, siempre según este usuario, "Unos espabilados se dieron cuenta de eso (...) Empezaron a sintetizarla a finales de esa década, la mezclaron con cafeína, tanto para darle un toque personal al producto como para llenar hasta arriba los capsulones donde venía, estuvieron unos cuantos años vendiéndola sin miedo a ir a al cárcel y, en cuanto fue prohibida, liquidaron sus stocks, cerraron el chiringuito y a disfrutar de los beneficios", explica el usuario DDAA.
¿Cuál es realmente la historia de la mescalina valenciana? Ojalá este revival de la Ruta anime a hablar a quien realmente sepa la verdad. Si alguna vez se decide, le estaremos esperando. Si no, no pasa nada. Los años de la Ruta destroy fueron algo tan único y tan apasionante visto desde la distancia que dudo que a la mayoría de nosotros nos importe demasiado qué pasó realmente con la mescalina. Que la imaginación de cada uno vuele y se invente la historia que quiera que al final la ruta y todo lo que vino con ella fue para pasarlo bien. Y lo demás, como los días entre semana, da igual.
De Romay a Feijóo pasando polo bipartito: 35 anos á procura da etérea "trama incendiaria"
Dirixentes dos Gobernos galego e español de todo signo apuntaron a unha suposta organización de "terroristas incendiarios" como explicación ao lume no monte, pero nunca foron quen de demostrala. Feijóo e o PP mofáronse en 2006 da tese que agora defenden como única posible
Pocket Sales: October 20th, 2017
It's time once again for Asmodee Digital's big autumn sale and prices are slashed on their digital board games on both the Apple and Google Play stores. Prices are good until Sunday, so get in there and pick up some games if you don't have them!
Jaipur (iOS Universal and Android): $1.99/$.99
Two-player gem Jaipur is a great digital recreation of a fun card game where you square off against an opponent to become the preeminent merchant of Jaipur. Released earlier this year, Jaipur is well worth picking up for $2 on iOS and $1 on Android if only to play the solo mode.
Pandemic: The Board Game (iOS Universal and Android): $1.99
One of the world's best cooperative games, Pandemic, is also steal at two bucks. You have to be quick and good to stop a global pandemic from wiping out humanity.
Twilight Struggle (iPad and Android): $1.99/$2.99
Speaking of wiping out humanity, and two-player gems, any best-of list of digital board games must include Twilight Struggle. It is compelling, entertaining, challenging, and has a great Cold War theme. Even better: The game features solid asynchronous multiplayer. Twilight Struggle is bargain priced right now at $3 on iOS (70% off) and $2 on Android (60% off). Get it if you have not already!

You can also pick up these other Asmodee games at a big discount. Reviews have been linked where we have them:
- Potion Explosion (iOS Universal and Android): $.99
- Small World 2 (iPad and Android): $1.99
- Splendor (iOS Universal and Android): $1.99
- Ticket to Ride (iOS Universal and Android): $1.99 (no Android sale)
- Mysterium (iOS Universal and Android): $1.99/$.99
- Colt Express (iOS Universal and Android): $1.99 (no iOS sale)
That's all for this week's sales round-up. Let us know if you spot anything else or pick up any of the above!
La adaptación al cine de 'El lobo solitario y su cachorro' encuentra director y guionista
'Street Fighter IV Champion Edition' Gets 3 New Characters, a Solution to Rage Quitters, and Price Drop to $1.99
When Capcom launched Street Fighter IV Champion Edition [$1.99] this past July, they had already laid out plans for at least two content updates for the game that would add in 6 additional players to the roster. The first of those updates landed the very next month, adding Evil Ryu, Guy, and Gouken to the mix as well as some welcome play balancing and performance optimizations. Now today, about two months removed from the previous update, Street Fighter IV Champion Edition has received the second of those promised content updates.
As previously announced, Rose, Juri, and Elena have been added to the roster, but perhaps even more exciting than 3 new characters is that Capcom has also attempted to address the rage quitting problem in the online multiplayer portions of the game. Now should an opponent drop from the match the computer AI will take over allowing you to finish out the match and (hopefully) earn your win. This seems like it will be a simple but effective solution to people who feel the need to quit out of a match when they're about to lose.
Street Fighter IV CE is a bit of an odd duck. It's technically not much more than a refreshed version of the original Street Fighter IV mobile game that launched way back in 2010, and it certainly pales in comparison to newer games in terms of visuals and presentation. On the other hand, that 2010 game was incredibly fun, and is even more so in this 2017 version with its expanded roster and numerous improvements. As a huge fan of all the mobile Street Fighters I really enjoyed Champion Edition in our review, but it's certainly been a polarizing release.
At any rate, to celebrate the new update today, Street Fighter IV CE is again on sale for just $1.99 down from its regular price of $4.99, so it's worth taking a punt on it for a couple of bucks if you enjoy fighting games and want a highly playable one with online multiplayer that fits in your pocket.
Hemos pedido a 30 extranjeros que dibujen el mapa de España de memoria y bueno, lo importante es participar
El sótano - Juan de Pablos; 50 años de pasión por la radio - 11/10/17
“El pop es el sustrato del que me alimento”. Emotivo comunicador, fan de la música, leyenda de las ondas que respira pop por cada poro de su piel. Maestro y compañero. La radio es su vida y su vida son canciones. Un placer recibir en El Sótano al único e irrepetible Juan de Pablos.
Playlist;
SANTIAGO DELGADO AND THE RUNAWAY LOVERS “Juan de Pablos”
MARCELS “Heartaches”
AIRBAG “Tus rechazos golpean dos veces”
STONEGROUND “Passion flower”
BRUNO LOMAS “Mi chica soñada”
JONATHAN RICHMAN AND THE MODERN LOVERS “Important in your life”
LAS KASETTES “La ola”
ADRIANO CELENTANO “Azzurro”
"We'll call it, 'The Bloody Awful'"
"We bought a small bottle of Jamesons Irish Whiskey and a tub of single cream and hurried back. It was a lovely May morning. 1973. Underdogs Sunderland had just won the FA Cup. We mixed the two ingredients in our kitchen, tasted the result and it was certainly intriguing, but in reality bloody awful. Undaunted, we threw in some sugar and it got better, but it still missed something."In 1973, I invented a 'girly drink' called Baileys (David Gluckman for The Irish Times)
"When will you bring back socialism?"
Los juguetes sexuales de 'Broad City' por fin están aquí y los he probado todos
¿No odias cuando estás viendo la tele y de repente te sorprendes pensando, "Esto se podría convertir estupendamente en una línea de juguetes sexuales", pero sabes que nunca pasará? Bueno, pues la sociedad por fin ha progresado hasta un lugar donde este sueño universal que sin duda todos hemos compartido puede hacerse realidad. El pasado 9 de agosto, Broad City, de Comedy Central, se convirtió en la primera serie en toda la historia de la televisión en lanzar una línea de juguetes sexuales, asociándose con el vendedor minorista de este tipo de productos Lovehoney. Esta alianza, aunque resulta inusual, tiene todo el sentido del mundo: la serie, creada por Abbi Jacobson e Ilana Glazer, no deja de ofrecer representaciones particularmente progresistas y matizadas de la sexualidad femenina en la televisión, dejando espacio para el placer, el humor y la incomodidad (ahora se les ha unido Insecure y yo estoy esperando con ansia que lancen también una línea de juguetes sexuales).
La nueva gama de juguetes de brillante colorido incluye una amplia oferta de vibradores tanto discretos como visiblemente similares a pollas en varias formas y tamaños. Algunos de los estilos de esta gama incluyen: barra de labios, huevo vibrador, conejito, estimulador del punto G y mini varita mágica. También hay un anillo vibrador para el pene, bolas chinas, tapones anales y más huevos masturbadores de los que podrías haber soñado o con los que podrías haber tenido pesadillas. La colaboración también dio lugar al kit para pegging Pegasus ―llamado "Peg Like a Queen" (o, "practica el pegging como una reina")―, que hace referencia a la escena de pegging entre Jacobson y su macizorro aunque finalmente bastante penoso vecino Jeremy.
Como me preocupo mucho de todas vosotras, así como del libre flujo de la información científica, invertí la mayor parte de las pruebas realizadas la semana pasada en probar todos y cada uno de los juguetes de la línea, cancelando planes y olvidando de comer mis cinco raciones de fruta y verdura al día.
He aquí mis conclusiones.
"In the Mood" (vibrador con forma de lápiz de labios, 17 €)
Aparte de las palabras "~~~ In the Mood ~~~" ("de humor") y "Broad City" escritas en letras de color amarillo brillante en el tapón, este elegante "lápiz de labios" negro es casi imposible de identificar como vibrador. Así que si lo que deseas es pasarlo bien en un lugar donde masturbarse no está bien visto ―por ejemplo, la mesa de la esquina en el McDonalds o el baño de algún ligue que no esté por la labor de darte placer―, esta es mejor opción que alguno de los grandes e intimidantes vibradores con forma de pene. Sin embargo, el zumbido es bastante ruidoso, así que si lo que deseas es discreción, mejor elige usarlo en el baño de una discoteca. Nadie te molestará allí.
Nota: Cuando digo que el zumbido es bastante ruidoso quiero decir que me despertó a mitad de la siesta (se encendió solo cuando estaba metido en una caja al otro lado de mi habitación) y pensé que unos obreros de la construcción estaban haciendo obras en el apartamento de arriba.
Puntuación: Notable alto

"Nature's Pocket" (bolas chinas, 25 €)
Nunca he usado bolas chinas con anterioridad porque, a pesar de todas las formas en que la sociedad ha perpetuado y se ha aprovechado de mis inseguridades (acabo de gastarme 85 € en productos de maquillaje con la esperanza de poder construirme una cara completamente nueva), nunca me he sentido insegura con respecto a que mi vagina no estuviera suficientemente tonificada.
Así es como funciona Nature's Pocket: introduces las dos bolas bien lubricadas, que van unidas por un cordón de silicona, dentro de ti. Entonces las llevas puestas durante 15 minutos o así mientras haces cosas y eso te tonifica (y en teoría te pone cachonda). Después te las sacas cuando quieras tirando del cordón.
Por supuesto, contienen un giro típico de Broad City, que consiste en que puedes rellenar las bolas con maría, snacks o cualquier otra cosa que te sientas impulsada a ocultar en tu vagina. Aunque las bolas me proporcionaron una sensación agradable, no sé si me las volveré a meter. Sigo tratando de incorporar sentadillas a mi estilo de vida y no tengo tiempo ni energía para nada más. Pero voy a dar a estas bolas una nota alta por su ingenioso sistema para ocultar drogas.
Puntuación: Sobresaliente bajo
"Tuesday 7am" (vibrador clásico, 14 €)
Cuando era adolescente jamás pensé que me vería representada en un vibrador, es decir, un dispositivo diseñado expresamente para el onanismo mañanero. Este súper sencillo estimulador del clítoris cuenta con un "fácil mecanismo de base giratoria para los juegos medio despierta o en solitario" y una "punta cónica que respeta tu clítoris y tiene en cuenta tu vagina", así que está hecho a prueba de idiotas. El Tuesday 7am es perfecto para quienes se inician en el mundo de los vibradores y se sienten intimidadas por productos con funciones altamente tecnológicas. Las vibraciones tampoco son súper fuertes, así que tratan bien al clítoris (aunque podrían no ser suficiente para las personas que prefieren una vibración más potente).
Puntuación: Notable alto
"Ass of an Angel" (tapón anal de silicona, 34 €)
La textura es súper suave y me encanta su minimalista diseño a rayas. " Me lo pondría de camiseta", pensé, antes de recordar que tenía que metérmelo por el culo como parte de mi trabajo. Como quizá recordaréis, una vez intenté probar el sexo anal y el tapón vibrador que usé solo me proporcionó una sensación placentera en general, así que sospechaba que uno sin vibración se parecería menos a un masaje tolerable y más a tener un producto chic metido en el culo. Al final, mis sospechas resultaron ciertas. Sin embargo, si a ti te gusta meterte productos chic por el culo, este tapón suave como la seda, de 13 cm de circunferencia y 13 cm de longitud, se ajustará perfectamente a tus necesidades.
Puntuación: sobresaliente bajo
"Respect Your Dick" (anillo vibrador para el pene, 23 €)
Este elástico anillo vibrador de silicona está diseñado para ajustarse cómodamente alrededor del pene y las pelotas, ayudando a endurecer y prolongar la erección. Unido a la parte superior del anillo hay un pequeño vibrador ideado para entrar en contacto con el clítoris de la pareja. Para mí, este producto es un poco demasiado historiado. Según mi experiencia, los juguetes diseñados para mejorar el sexo con una pareja deberían ser súper simples, para no acabar distraído y decepcionado.
Puntuación: Notable
"Yas Kween" (bala vibradora con 10 funciones, 18,50 €)
Se trata de un excelente aunque sencillo vibrador para aquellas que se corren rápidamente con la estimulación del clítoris y piensan que no se verán distraídas por el "YAS KWEEN" que está escrito en él.
Puntuación: sobresaliente bajo
"Ride the Rocket" (vibrador de cohete, 23 €)
Con cuatro "cabezales intercambiables para dar con el punto justo", este diminuto vibrador para el clítoris tiene tres velocidades, cuatro patrones de vibración y cuatro cabezales diferentes (liso, con puntas, con bultitos suaves y con pequeñas espinas) con los que darte placer. Me encantan los vibradores fiables, discretos y pequeños que puedes llevar en el maletín cuando vas de camino a cerrar un trato, así que definitivamente este sí lo voy a usar, aunque me gustaría que los cabezales intercambiables estuvieran hechos de un material más suave y agradable y no del plástico con el que se fabrican los tapones de los frascos de champú. Pero hace bien su trabajo.
Puntuación: notable alto
"Precious Package" (huevo vibrador, 21 €)
Este producto es muy mono porque tu pareja puede controlar la vibración del huevo desde un mini control remoto. Por desgracia, el cable que une el mando al huevo impide que tu pareja pueda darte caña desde otra habitación o desde la sección de congelados del súper, que es mi fantasía sexual particular. Sin embargo, si te sientes intrigada por esta movida del control remoto pero no quieres gastarte cientos de euros en uno inalámbrico, el Precious Package es una buena opción.
Puntuación: notable alto
"Dr. Wiz" (mini varita mágica vibradora, 38 €)
SSSSSÍ SSSSSEÑOOORRR. Este es mi juguete favorito de toda la línea. Me encanta la forma de la varita, te ofrece el máximo control sobre dónde te toca la parte vibradora súper potente y proporciona una sensación absolutamente maravillosa (este juguete es además bastante más silencioso que muchos de los otros).
Puntuación: sobresaliente alto
"Boss Bitch" (vibrador para el punto G, 60 €)
Esperaré a Hannibal Burress toda la vida, pero hasta que me encuentre, mantengo mi posición de que las pollas y la gente que las lleva son reemplazables y su labor es externalizable. La forma de este juguete es... francamente buena. El vibrador cuenta con un motor en el cabezal curvado del aparato y otro en la parte superior, lo que ofrece también un poco de estimulación del clítoris.
Puntuación: sobresaliente
"Man on a Mission" (huevo masturbador)
A pesar de ser una gran fan tanto de los huevos como de la masturbación, nunca había usado un huevo masturbador anteriormente, escribió ella, antes de observar más detenidamente el envase y darse cuenta de que están ideados para las pollas. Aunque soy anatómicamente incapaz de probar este juguete, se lo daré a la siguiente persona con la que tenga una cita y le pediré que me pase un informe después.
Puntuación: N/A
"Mind My Vagina" (lubricante, 11 €)
Este suave lubricante con base de agua tiene una duración muy prolongada. Yo necesito lubricantes que duren mucho porque a veces tardo mucho. Todos los juguetes de la gama se benefician si les echas un buen chorrito de esto.
Puntuación: sobresaliente bajo

"Pegasus" (kit para pegging , 76 €)
No me odiéis, pero esto no lo voy a probar porque no quiero practicar el pegging. Sin embargo, os daré todos los detalles jugosos: el kit contiene una braguita, un dildo de silicona de 18 cm y una bala vibradora. En el culo de las braguitas pone "peg like a queen" (es decir, "practica el pegging como una reina"). Si estás interesada en hacer pegging con tu pareja, este parece un punto de partida tan bueno como cualquier otro. Por si os sirve de algo, todas las reseñas de usuarias en el sitio web de Lovehoney conceden cinco estrellas al kit. Un comentario: "Ha resultado ser un dildo genial y las braguitas son (en mi opinión) una alternativa mucho mejor al arnés tradicional. La principal desventaja es la falta de acceso a los genitales de la persona que lo lleva, ¡pero no es imposible si le echas un poco de imaginación!".
Puntuación: N/A
King Khan – Murderburgers (2017)
Who needs a band when you have friends? King Khan has worked with plenty of musicians over the years, including the garage-punk band the Spaceshits, minimalist blues stomper BBQ, and his own show band the Shrines, but though Khan announced that 2017’s Murderburgers would be his first solo album, that doesn’t mean he was working entirely on his own. For Murderburgers, Khan brought along producer Greg Ashley, who in turn brought in his own band, the Gris Gris, to back Khan on these sessions. And it turns out everyone in this scenario made fine choices; Murderburgers is one of the most tuneful, eclectic, and satisfying albums King Khan has delivered to date, and the Gris Gris have the chops and the imagination to keep up with Khan at every turn.
From the ramblin’ folk rock of “It’s Just Begun,” the slinky R&B of “Too Hard and Fast,” and the garage rock swagger of “It’s a Lie” to the proto-punk rave-ups “Born in 77” and “Teeth Are Shite,” and the mournful blues-rock exercises “Desert Mile” and “Winter Weather,” Khan covers most if not all of the bases of his musical influences, and the Gris Gris turn out to be a near-perfect backing band for him, sounding solid throughout and showing personality and high spirits no matter where Khan’s muse takes them. As a vocalist, Khan steps up his game, sounding as passionate as ever but also hitting the notes and generating a mood with more than just his energy, and this set of melodies is as good as anything he’s released to date.
Murderburgers shows that King Khan is growing as a songwriter and a vocalist, and he’s a great collaborator, as he and the Gris Gris bring out the best in one another in the studio; hopefully the next bunch of friends he works with will work as hard and as well for him.
En imágenes: cuando el Día de la Hispanidad coincidió con 'lo de Catalunya'
Este año el desfile del 12 de octubre, popularmente conocido como Día de la Hispanidad, ha estado marcado por el desafío secesionista en Catalunya. Habiéndose producido el martes, tan solo dos días antes, el amago de DUI, abriendo muchísimos interrogantes sobre cuales serán los próximos pasos del Gobierno central.
Aunque actualmente vivo en Barcelona, aproveché mi estancia en Madrid para pasar por el desfile del ejército en el día de la Hispanidad, y comprobar así de primera mano el estado de la situación en estos tiempos convulsos.

El día se desarrolló de forma tranquila y sin altercados, exceptuando el que tuve con unos exlegionarios que dudaban de mis intenciones a la hora de hacerles retratos. De manera espontánea, dos hombres empiezan a recordar sus días en la Legión enseñándose fotografías del móvil de aquellos días "cuando todavía tenía pelo" y contando anécdotas típicas de cuartelillo.
Cuando les pregunto si puedo hacerles un retrato, uno de ellos comienza a gritarme "¡no me toques los cojones!" y "a saber que haces luego con las fotos". Después de que la gente de alrededor le calme y me pida que me vaya, decido mantenerme en mi sitio y transcribir las anécdotas que relatan.

"El chamizo era un tío con dos cojones… el teniente Pistolo era aquel que llegaba con el Dodotis y se cagaba encima viendo a gente que llevaba ahí treinta años… mi capitán me guardaba el dinero que yo ganaba, así de poco confiaba en mí... mi mujer y mi hija no quieren venir conmigo, dicen que estoy loco, no entienden este sentimiento… para llevar esa camisa abierta hay que tener cojones… a mi me mordió el mono que teníamos cuando me quise hacer una foto".
A pesar de lo que se podría esperar, aquello del "problema catalán" no era el tema central de pancartas y gritos en este caso, así que decidí preguntar a varias personas sobre lo que pensaban sobre el Referéndum del 1 de octubre y la situación actual con el Govern de la Generalitat.

Laura y Matías, estudiantes
VICE: ¿Qué os ha motivado para venir al desfile?
Laura y Matías: Nuestra madre y España…
¿Qué opinión tenéis sobre el Referéndum?
Pues que es una chorrada, no tiene sentido.
¿Cómo creéis que se desarrollarán los acontecimientos en un futuro?
Creemos que finalmente se acabarán independizando dentro de mucho tiempo, unos veinte o treinta años. Aunque preferiríamos que no fuese así.

Gonzalo, militar
VICE: ¿Qué opinión tiene sobre el Referéndum catalán?
Gonzalo: Yo defiendo la Constitución. He jurado derramar hasta la última gota de mi sangre por la unidad de España, y si alguien me lo demanda lo cumpliré.
¿Qué piensa que ocurrirá en un futuro?
Con este gobierno es imposible saberlo.
¿Qué cree que representa este desfile en el día de hoy?
Representa el que la gente por lo menos se desahoga y exprese sus sentimientos de forma libre y sin ningún tipo de problema porque muchas veces no te atreves, como en el País Vasco. Yo he vivido allí y expresarse libremente conllevaba un problema real.

Anna y Patrick, estudiantes de Erasmus
VICE: ¿Qué pensais sobre este día?
Anna y Patrick: Es bastante divertido y curioso, venimos de Alemania y no sabíamos que esto sería así. Es muy bonito estar en este día de celebración y poder ver todo esto. Una amiga nos contó que teníamos que venir y ver todo esto.
¿Qué pensáis sobre el Referéndum en Cataluña?
Creo que todo se basa en un problema de incomunicación y que las dos partes son demasiado orgullosas como para ponerse de acuerdo. Han llegado demasiado lejos y ahora es muy difícil solucionar las cosas de una manera suave.
¿Qué pensais sobre España?
Nos encanta, la gente es muy abierta y simpática. Nos encanta Madrid sobre todo, hay muchísimas cosas que hacer siempre.

Claudia y Miguel
VICE: ¿Por que habéis venido al desfile?
Claudia y Miguel: Porque estamos orgullosos de nuestro país y ¡viva España! y además que con todo lo que esa pasado esta días hay que apoyar.
¿Que pensáis sobre el independentismo y la actuación del Govern?
Que hay que detenerlos a todos. Me da mucha pena que una persona que es española no se sienta como tal.
¿De dónde crees que proviene este sentimiento?
Porque les han comido la cabeza desde niños en el colegio y no pueden pensar de otra manera.
¿Cómo creéis que será el futuro?
Creemos que cada vez habrá más independentistas si no cambia el sistema educativo en el colegio. Cada vez habrá más en las nuevas generaciones. Nunca van a conseguir el independentismo pero cada vez habrá más problemas.
Sigue hacia abajo para ver más fotografías del desfile de 12 de octubre en Madrid:


















Qué me puede pasar si me pillan drogado o con drogas por la calle
Nadie te puede multar por ir drogado por la calle. Ya vayas hasta arriba de azúcar, cafeína, alcohol, tabaco o de cualquier droga ilegal, por el mero hecho de estar drogado por la calle no te pueden hacer nada según nuestras leyes. Bien distinto es si te pillan drogándote, o lo que hagas estando drogado, como por ejemplo, coger el coche bajo sus efectos.
Lo que sí se castiga es llevar droga por la calle. Aquí lo fundamental es distinguir dos situaciones distintas: si la tenencia es considerada para consumo propio o si la tenencia es considerada para traficar con ella. La diferencia no es tontería: en el primer supuesto estaríamos ante una mera sanción administrativa (multa), pero en el segundo estaríamos ante un delito de tráfico de droga, que supondría tu detención y posterior proceso penal.
Te pueden pillar 20 pastillas yendo a un fiestón con amigos y que finalmente se considere una tenencia para consumo, aunque sea consumo compartido, y que acabe con una multa; y te pueden pillar 50 euros de hachís, cortado y plastificado en posturas de 10 euros y que finalmente se considere una tenencia con finalidad de traficar
Tráfico es cualquier eslabón de la cadena que va desde el productor de droga hasta el consumidor final, excluyendo a este último. Hay que tener en cuenta que el delito de tráfico de droga no requiere que ganes pasta con ello, por lo que cualquier eslabón incluye, por ejemplo, regalar porros.
Pero ¿quién y en base a qué criterios se determina si la droga que llevo es para mi consumo o para traficar? En teoría los criterios para determinar la finalidad de esa tenencia son múltiples: la cuantía de la droga (es el mas importante, pero no el único), la forma de su preparación, la posesión de instrumentos característicos del tráfico, la concurrencia de adicción, la existencia de actos concretos de tráfico, la capacidad económica para adquirir la droga, etc.
Te pueden pillar 20 pastillas yendo a un fiestón con amigos y que finalmente se considere una tenencia para consumo, aunque sea consumo compartido, y que acabe con una multa; y te pueden pillar 50 euros de hachís, cortado y plastificado en posturas de 10 euros y que finalmente se considere una tenencia con finalidad de traficar, con el consiguiente proceso penal y juicio. Un marronazo, vamos.
MIRA: El alquimista de cannabis
La decisión, a priori, la adopta el policía que que te pille. En su mano está, en ese primer momento, realizar una denuncia para que se te sancione o detenerte por considerar que hay indicios de tráfico.
Para no dejar esta decisión a una interpretación personal del policía, el Tribunal Supremo adoptó una tabla elaborada por el Instituto Nacional de Toxicología en 2001, en la que se determinaba la dosis media de consumo diario para cada sustancia, manteniendo que un consumidor habitual suele adquirir para sí mismo la cantidad necesaria para 5 días.
Por lo tanto, el llevar encima más de las siguientes cantidades será considerado, por si solo, un indicio de que la posesión es con la finalidad de traficar con ella:
— Marihuana: 100 gramos
— Hachís: 25 gramos
— Cocaína: 7,5 gramos
— Heroína: 3 gramos
— Metadona: 1,2 gramos
— MDM, MDMA, MDEA: 1440 miligramos
— Anfetamina: 900 miligramos
— LSD: 3 miligramos
Es decir, en esos casos lo habitual que es más probable que ocurra es que se proceda a tu detención por tráfico de droga y ya te estas buscando un abogado que te acompañe al juzgado. Ello no impide que, posteriormente, demuestres que la droga era para consumo, aunque supere las anteriores cantidades, pero eso se lo tendrás que contar (y convencerle) al juez. Eso si, la noche en el calabozo no te la quita nadie.
LEE: ¿Puedes negarle a darle tu DNI a la policía?
Entonces, ¿qué me puede ocurrir?
Una vez aclarada la diferencia entre tenencia para consumo y para tráfico, es importante conocer las consecuencias legales dependiendo de que estemos en un supuesto o en otro:
En caso de que la tenencia de la droga sea para traficar, estaríamos ante la comisión de un delito denominado, técnicamente, contra la salud pública. El Código Penal sanciona el tráfico con la pena de 1 a 3 años de prisión y multa si hablamos de sustancias de las consideradas que no causan grave daño a la salud (hachís, cannabis, etc); y con la pena de 3 a 6 años de prisión y multa si hablamos de sustancias que causan grave daño a la salud (cocaína, heroína, etc).
Como todo en esta vida, las cosas aun se puede complicar más: las penas subirán notablemente si la cuantía que llevamos es "notoria" (p.ej. 10 Kg para cannabis, 2,5 Kg para hachís, 750 gr para cocaína, etc), o si se considera que el tráfico se realiza dentro de una organización criminal…
En el caso de que se considere que la tenencia de droga es para el consumo nos enfrentaríamos a una multa de la denominada Ley Mordaza de entre 601 a 10.400 euros, si es la primera vez
Cabe recordar que si no tenemos antecedentes penales y somos condenados a menos de dos años de prisión, la condena puede ser suspendida, lo que implica que no se llegaría a cumplir, siempre que durante el tiempo de la suspensión no se vuelva a cometer ningún delito.
En el caso de que se considere que la tenencia de droga es para el consumo (o el consumir en la calle) nos enfrentaríamos a una multa de la denominada Ley Mordaza de entre 601 a 10.400 euros, si es la primera vez. En caso de que te sancionen por segunda vez o más en menos de dos años la multa podría ir de 10.401 a 20.200 euros. Y en caso de que los hechos "revistan especial gravedad" podrían sancionarte 20.201 a 30.000 euros. En cualquier caso es una multa administrativa que no genera antecedentes penales y que es recurrible tanto ante la propia administración como ante un Juez.
En resumen, estar drogado en la calle no es ilegal, pero drogarse en la calle o llevar droga sí lo es. El que suponga una simple multa o una condena por delito va a depender de que finalmente se pruebe si esa tenencia es para consumo o para tráfico, pero a priori, un funcionario de policía va a detenerte por delito si superas las cantidades que estableció el Instituto Nacional de Toxicología.
England’s Dreaming – Jon Savage
Una historia del punk

El punk es Alan Erasmus arrancando el poster del Dark Side of The Moon de Pink Floyd de la habitación de Tony Wilson. También el de Bowie, aunque esto lo pasaremos por alto. Es la reacción al rock progresivo y sinfónico, la era glacial de la música, pero también es, y aquí es donde Jon Savage estampa su sello, la reacción a la etapa más nefasta de la historia del pop. ABBA, Brotherhood of Man y Elton John con Kiki Dee, así lo atestiguan. Y el inglés lo documenta.
Jon Savage pasó por la última edición del festival Primera Persona en Barcelona y Madrid, y tras el desfile por los medios que esta clase de citas acarrean, nos empapamos de la consecuente tromba de entrevistas sacadas del mismo molde, de las que nos quedamos con los tres singles que para el autor ejemplifican la decadencia. ‘Fernando’, ‘Save Your Kisses For Me’ (ganadora de Eurovisión, nos recuerda) y ‘Don’t Go Breaking My Heart’.
¿Qué hicimos mal? ¿Qué llevó al pop al declive casi inmediato desde aquel Big Bang de 1966? La aparición de los hippies tan solo un año después, presagiaba que todo solo podía ir a peor, como así fue. Savage lo puede documentar y argumentar con una fiabilidad y una credibilidad sin paliativos. Él mismo dedicó 1966. The Year The Decade Explode (2016), no editado en español, al año del Swinging London, de las grandes protestas contra Vietnam en la Berkeley del Free Speech Movement, el año en el que Stokely Carmichel funda los Panteras Negras y acaba con el buenismo de Martin Luther King y el de los disturbios en Sunset Strip.
La reedición de England’s Dreaming de Revervoir Books coincide con el cuarenta aniversario del paseo de los Sex Pistols por el Támesis al borde el Queen Elizabeth (corría un 7 de junio) con el que celebraron el Jubileo de plata de la Reina Isabel II perpetrando el ‘God Save The Queen’. Performance que acabó con cameo policial y Savage, uno más del guateque, esquivando con maestría el calabozo. Pero la efeméride no es la única motivación que nos mueve.
El mismo personaje podría ser una de ellas. Savage es casi un académico de las culturas y del fenómeno adolescente desde incluso antes de su irrupción. En Teenage. The creation of youth (1875-1945) explora los movimientos previos al estallido del rock and roll y de la propia adolescencia como estatus social… y target comercial. Él mismo participó en la adaptación cinematográfica de Matt Wolf, con exquisita banda sonora de Bradford Cox.
Aquí disecciona el punk como algo más que un movimiento musical único, sin precedentes ni continuaciones, y con un impacto imperecedero, que salpica las corrientes actuales, como pudimos ver en la exposición “Punk. Sus rastros en el arte contemporáneo”, que giró el pasado verano por el estado, con punto de partida en el Macba barcelonés. Profundiza en los antecedentes, el mayo el 68, los New York Dolls o las tendencias que marcaba King’s Road, y hay que esperar doscientas páginas para que John Lydon asome la cabeza, aunque los Pistols no dejan de ser el eje.
Publicado originalmente en 1991, England’s Dreaming perdura como una obra vigente porque los ideales el punk se mantuvieron vivos, sin resolver. La actual edición incluye la introducción sobre los treinta años del fenómeno y el añadido sobre la primera reunión de los Sex Pistols en 1996, que ya podían encontrarse en la redición de 2005, así como una discografía actualizada.
El punk, dice Savage, reunió a estilistas suburbanos, víctimas de Bowie, adolescentes escapados de casa, curtidos radicales de los 60, homosexuales, artistas, muñequitas disco, criminales, adictos a las drogas, prostitutas de toda clase, hooligans, intelectuales, obsesos del big beat e inadaptados de todo tipo. Su England’s Dreaming documenta –para muchos como ninguna otra obra– un período que también puede entenderse a través la relectura de la historia de Greil Marcus en Lipstick Traces (Rastros de Carmín), Rotten: No Irish, No Blacks, No Dogs, la autobiografía que el mismo John Lydon revisó recientemente en La Ira Es Energía, el malcomlarenista documental The Filth And The Fury de Julien Temple o Punk. Historia de 30 años de subversión (T&B Editores, 2007) de Mariano Muniesa, por la interesante visión de las reminiscencias las cloacas del extrarradio barcelonés y del rock radical vasco.

QUEIMÓN (GAL) WITH THE MEDIEVAL SPANISH CHEF'S HEAVENLY RECIPE FOR GALLEGAN CHEESECAKE
![]() |
| The Batter Photo by: Lord-Williams |
In Villena’s day it could be a meat or sweet pastry or just cheese. It was made during specific periods of the year. In Leon it was a cheese made in Lacinan but today is a hot ewe’s cream cheese or a mixture of animal meat.
Today it can made as filling for Mexican tortillas and served as a snack. During Passover, the Jews make it with mazto dough. See almojabanas, levanduras, mantecados, quesada, and tarta de queso.
![]() |






















