




















Photo courtesy of Eron Gjoni
When you talk to Eron Gjoni, the guy whose tell-all blog entry about his ex-girlfriend sparked the recent flare-up of the notorious Quinnspiracy debacle, it's hard not to sympathize. He doesn't want to be seen as part of "the sexist crusade to destroy game developer Zoe Quinn." While interviewing him, I liked him as a person. Still, the fallout from his mistake has been like the outbreak of a drama virus, and the symptoms are intense misogyny and general internet discontent.
In the past couple weeks, if you don’t follow games, you probably didn’t pay much attention to the final release in the second run of Walking Dead games, or the well-reviewed latest release of Diablo III on PS4. Still you might have noticed the embarrassing anti-feminist drama from the gaming world spilling over into non-gaming news sites and onto your twitter or Facebook feed. That’s because this has been an incredibly bad month for gamers.
You know the very end of The Lord of the Flies? When that British Navy guy is standing there, looking at the boys screaming and chasing each other, and he scolds them for their bad behavior, and they all look at each other like, Jesus, we killed someone, and the book is just over? That’s the world of video games right now.
How bad is it? Leigh Alexander of Gamasutra says it’s pretty much over:
“Gamer” isn’t just a dated demographic label that most people increasingly prefer not to use. Gamers are over. That’s why they’re so mad. These obtuse shitslingers, these wailing hyper-consumers, these childish internet-arguers—they are not my audience. They don’t have to be yours. There is no “side” to be on, there is no “debate’” to be had. There is what’s past and there is what’s now. There is the role you choose to play in what’s ahead.
Why so apocalyptic? Game discourse has become a fucking mess. An all-out, screaming shitfit that never stops.
On Wednesday, gamer punching bag Anita Sarkeesian got harassed and threatened for the umpteenth time by gamers who were angry about being called out for their misogyny. This time, she was driven out of her house by death threats. Her ongoing YouTube series isn’t always perfect, but it has never once done anything to merit a two-year campaign of anonymous threats.
Then last night, while that was in the news, I edited and published a short article by Allegra Ringo about Vivian James, a new mascot created by 4chan to thwart proponents of social justice in gaming. When I woke up the following afternoon, gamers were harassing her en masse on Twitter.
The Gamer internet has been on the war path lately, weeding out what it perceives to be corruption in games. Just after venting their "anger at feminists and SJWs trying to dictate what's in games and screeching when things don't meet a 'diversity' quota," gamers voice their rage at journalists who "get a lot of freebies from game companies to do their job." And how gaming news sites are "gossip magazines at best." To approach gaming as someone who writes for the internet means getting tarred with that brush, and to be a woman intensifies it.
One relatively meek voice in the chorus of screams, however, had a more specific, and less shrill goal: Don't vilify Eron Gjoni. Gjoni was instrumental in the Vivian James story in ways I won't rehash here, but suffice it to say while he had wanted to warn the internet about a woman, his ex-girlfriend, Zoe Quinn, he says he in no way wanted to attack women in general, and if forced to pick a side (and it seems like he'd rather not), he allies himself with the social justice side of things ("I very much align with SJ," he later clarified over email). In Allegra's piece, he was a nastier character than he wanted to be considered.
I got in touch with Gjoni, and he seemed very decent for a 24-year-old who had just sparked an anti-feminist shitstorm with a blog post about his ex-girlfriend. I told him how I viewed what he had done: "Your ex is a prominent figure in the video game world, and you put the details of your breakup online. Is that fair?" He said no, but his version didn't contradict mine:
“My ex is a prominent figure who presents herself as one of the only strong voices for equality in the video game world. She presents herself this way so that no one believes her to be capable of doing the selfish and harmful things she does to professional and interpersonal relations in order to advance through the ranks while twenty thousand people look up to her as a paragon of virtue. I wrote a blog to warn those who will be romantically or professionally involved with her (usually both) that they should exercise caution around her, and to let her fans know that they should find a new voice to act as the spokesperson for equality in games.”
While we chatted I very much wanted Gjoni to tell me that the way he was being turned into a martyr for men's rights activists and 4chan users disturbed him, but he never really did. He resisted aligning himself against either side. He seemed to want to be a calm voice, but one that was setting the record straight once and for all. He wanted the world to know that Zoe Quinn was not to be trusted or harassed, and that Vivian James, the female gamer mascot was imperfect, but that he liked her. This was one of the more fascinating parts of the conversation (This is edited, but here's an unedited transcript of our Skype conversation. Parts that I agreed would be off the record have been removed):
VICE: What do you think of Vivian James? Do you like the character?
Eron Gjoni: I think she's like a politically correct version of 4chan. And yeah, I kinda like her. But I may be biased, because she probably wouldn't exist were it not for the blog.
Is she basically a mascot for female gamers born out of spite for a female gamer?
Well, The Fine Young Capitalists [are] making a t-shirt with a tagline along the lines of "I don't care if you're queer fat ugly or gay, if you play video games, you're alright with me,” which, is at face value kind of a collection of words 4chan might be inclined to use as pejoratives. But upon further inspection [it] is a message of acceptance, and denounces things like body negativity or homophobia.
They would say "land whale" and "unfuckable" and "a faggot.”
Right, but, they don't limit themselves when it comes to slurs.

Vivian James. Image via the Fine Young Capitalists' Twitter account
They sure don't. Does Vivian James—in your mind—use slurs?
In my mind, she uses terms which might be offensive in some contexts, in naively non-offensive ways, but she'd probably say something like "that's gay" to say "that's undesirable" without meaning any offense to gay people.
Would she say the n-word?
I don't think she'd say that, no. But she is a fictional character, and [The Fine Young Capitalists] is very progressive; so basically, absolutely not. She wouldn't say anything which is unequivocally offensive, or else TFYC wouldn't allow it. I imagine they'd allow some character quirks though. Things which are socially speaking, not okay, but they can, like, make other characters that correct her or shun her for the naive offenses. […] She strikes me as the type of person who means no offense, but has the contextual caution of a high schooler or something.
So she might use the odd slur, but she's just young, and doesn't know better?
Yeah, basically. […] Not sure as to the point of this line of questioning though. I don't have any creative control over her character design.
Not to get psychoanalytical, but I can't help feeling like Vivian James' tendency toward hate speech that comes from a place of naïveté is being projected onto her by someone with a guilty conscience.
Gjoni wanted to steer the conversation away from misogyny and toward the aforementioned nepotism and corruption in gaming and games journalism. At the heart of the issue for those who insist that Quinn is the villain is the idea that she traded sex for positive press, or maybe just screwed her way into positions of influence. "There are people who are legitimately concerned about games journalism, who don't fall into either camp, and they also get brushed away," he said.
I alluded to the severity of the constant harassment and his reply circled around on itself. "Yes, that's happening, but it's not the only thing happening, and it should be the thing most discouraged in terms of coverage. One side will point to the publication and say, 'Look, these MRAs are attacking us,' and form into groups and make it worse," he said.
It seemed like he wasn't seeing the forest for the trees, so I gave him my unsolicited opinion: "While there are these issues, corruption with journalism, and all that, there's this huge mountain of misogyny," I told him. "So, when we non-gamers look at gaming culture, we have a tendency to point at the huge mountain."
"There is yeah. I'm just personally of the opinion that continuing to frame it as just that, is going to make it more about just that," he said, "but you likely have more experience with these things, so I should probably defer to your judgment."
I didn't tell him the rest of my opinion: I think some of this belief in corruption and nepotism is misogyny. Gaming is a business, and in any business, people don't all get to the top, win influence, or get their project greenlit because their work is the best. They get there by hook or by crook. Men can commodify representations of female sexuality to sell inferior games, and that's making an honest buck, but if some women get to the top by commodifying their own sexuality, that's corruption? Fuck that.
Follow Mike Pearl on Twitter
(At Gjoni's request, a parenthetical was added to paragraph 10, in order to clarify his stance on social justice.)

Earlier this week Vox dropped an internet pop culture bomb with what they claimed was a straight-from-the-horse’s-mouth definitive answer to the old question, “Did Tony Soprano die at the end?” Brian Abrams and I went over this earlier in the year. We’re kind of authorities on all things HBO. We were still debating long after we had been told to shut the fuck up about it… Yeah, well, we’re still talking about it. And if you don’t like it…
Martha Nochimson wrote a great article about “The Sopranos” creator David Chase’s storytelling process, his works, his notorious refusal to answer questions about the show, and what could be described as his life philosophy. She also wrote that Chase said unequivocally that Tony Soprano didn’t die in the controversial cut-to-black ending. Then the internet blew up. Then Chase’s publicist issued a statement saying that answer had been taken out of context. Then the internet blew up again.
Here’s the thing. Nochimson didn’t take Chase’s comments out of context. In fact, immediately after writing that Chase said Tony wasn’t dead, she wrote this:
Fine. Tony’s not dead. But what do we do with this bald fact? And isn’t Chase’s flat response exactly the point? The mere answer doesn’t really go anywhere unless we consider it as a part of the larger context of The Sopranos, and as a part of the much bigger story of Chase’s art.
She goes on to get all kinds of deep on the issue of the ending. They cover Benjamin Franklin’s autobiography, Carlos Castaneda, and Edgar Allen Poe. Then they got to the kicker. Nochimson wrote:
Toward the end of the series, in “The Blue Comet,” Tony verbalizes a kind of hunger caused by the way momentary enlightenment slips through his fingers, “You know you have these thoughts and you almost grab it and then, pfft.”
“I’m not a religious person at all,” Chase says, “but I’m very convinced that this is not it. That there’s something else. What it is, I don’t know. Other universes. Other alternate realities.”
When I asked Chase about the cut to black, he said that it is about Poe’s poem “Dream Within a Dream.” “What more can I say?” he asks when I prod him to speak more, and I admire his silence. I am his audience too and he wants me to reach for his meaning. And here’s what I conclude. Though you wouldn’t know it from watching Hollywood movies, endings are by nature mysterious. There is the instability of loss in an ending as well as the satisfying sense of completion. American television before Chase… built a craft that dispenses with the destabilizing aspects of an ending. The true art of closure will not tolerate such a boring decision. Moreover, the art of closure forbids merely telling the audience in words that there is loss, since words can create the illusion of safety and control. Chase’s art seeks a silent level of knowing more profound than words. He believes we already know if we open up to that deeper part of us.
“The Sopranos” dealt with a lot of highbrow issues, but who knew Chase was on to some whole other alternate reality, metaphysical, flat circle shit? It’s easy to say that this is a flimsy explanation from an artist who didn’t clearly articulate his vision to his audience, but that would ignore all of the new age creepy stuff that Chase included in the series. If you were watching closely, as David Chase has said multiple times, it was all there. Nochimson cites Tony’s vision early in the series about living as a baby in Italy with a loving mother.
What she doesn’t mention is Tony’s dream in season four of being an Italian laborer approaching a creepy house or tripping balls in the desert just outside of Las Vegas in late season six and having an otherworldly revelation about being shepherded into existence by his mother.
The big one is Tony’s near-death experience in the first few episodes of season six, in which he seems to be living an alternate life as a salesman on a business trip to Costa Mesa, California. This storyline is really the clincher of what is mentioned in the Vox article.
It dwells on death, the afterlife, and a sense of detached personal identity. Tony is shot by Junior in the season six premiere and spends the next two episodes in a dream-like coma state while near death in a Newark hospital. In it, he is living a different life as a different Tony Soprano, one with another family back in New Jersey. His accent isn’t as pronounced and his temperament is completely different. He’s not a criminal. He is then stranded in California because he accidentally came into possession of another man’s briefcase and wallet, and then launches into a search for his enigmatic doppelganger Kevin Finnerty. He’s also diagnosed with Alzheimer’s and begins to wonder if he isn’t involved in a weird case of mistaken identity, and is actually Kevin Finnerty. The episode even includes Steve Buscemi; not as Tony’s murdered cousin, Tony Blundetto, but as a doorman to the afterlife, named in the credits simply as “The Man.” The whole thing operates, as many illnesses and near death experiences do on the show, as a metaphor for Tony facing his misdeeds, letting go of his life, and accepting his final judgement. But it also operates as a concrete introduction of Chase’s mirror universe concept.
Go back and watch them and just let that shit sink in for a minute. So Tony Soprano the New Jersey crime boss may have died in the last shot of the series but that doesn’t mean that he then didn’t shift into another reality, one in which he could be living out a completely different story. So there you go. Tony Soprano is dead but he’s also alive. And while we’ve spent seven years trying to figure out what happened to him, he’s spent seven seasons on another astral plane, on some other show. Or something like that… David Chase won’t tell you.
“Sometimes I go about in pity for myself, and all the while, a great wind carries me across the sky.”
Mientras sobrevivo al asfixiante calor veraniego, las emanaciones tóxicas de la calle y el ruido constante, voy ultimando varios artículos largos que tengo preparados para dar cuerpo a esta humilde sección de Virucom. Hoy de momento os brindo un post ligerito de los que también subiremos de vez en cuando.

En un principio, Diógenes Pop arranca recuperando piezas que andan perdidas por casa y que teóricamente siguen inéditas de cara a su presencia en Internet, que ahí está la gracia. Hoy mismo, buscando unas cintas vhs enterradas en el salón, he dado con un diminuto depósito de material que no veía desde hacía más de una década. Me he topado, nada más y nada menos, con dos números de Copito dedicados a Los Picapiedra y Maguila Gorila, con el primer volumen de El maravilloso mundo de los Gnomos (que creo han reeditado hace no mucho y que es una preciosidad), unas cintas de casete finstras a más no poder (tendré que ripear alguna, eso seguro) y un diminuto libro sobre gatitos, de cuando los gatitos no dominaban el mundo.
Porque sí, en el 88, siendo yo un infante, apareció por casa este libro sobre unos gatos muy monos antes de que youtube y facebook convirtieran a medio mundo en zombis esclavos de los felinos. Vamos, como estará el personal que hasta la futura Skynet está más absorbida por esas bolas de pelo.
Personalmente, por forma de ser y circunstancias vitales que no vienen al caso, siempre he sido mucho más de perros que de gatos. Y aún así, y ya que he encontrado este libro (anónimo, por cierto) lo voy a compartir con los lectores de Virucom, que seguro que muchos sí sois amantes de estas criaturas tan curiosas. Quizá ha sido la diosa Baast la que ha puesto este libro en mis manos. Y está la cosa como para vacilar a los dioses.
De la edición se bastante poco, dado que por la red tampoco parece haber muchos datos. Y que tampoco es que yo tenga especial interés por indagar, que es agosto. La editorial es Grafalco, el año de edición 1988 y la colección a la que pertenecer se llama “Ternura”.
Colección Ternura. No os lo perdáis.
No encontramos ningún tipo de créditos, y tampoco se ve la firma del autor o autora por ninguna parte. Todo un misterio entre manos para el que, me temo, no podéis tirar de Wikipedia para resolver. Y aunque alguno de los animalitos tienen unos ojos un poco de estar flipando (a lo Little Bub, casi) pero eso no les quita de seguir siendo bastante monos. De hecho, los de verdad te miran de una manera tan penetrante que te dejan tieso.
Tan sólo añadir que este artículo está dedicado, como no, a uno de los miembros en la sombra del programa Campamento Krypton, Buddy el Virugato (que espero que comparta este artículo en su facebook personal), y a Kokoro, una gatita con antepasados japoneses.
¡Ah! No dejéis de haced “Me gusta” a la página en Facebook de Diógenes Pop que hasta que se suban los artículos principales, siempre se irán subiendo cosillas para todos los amigos del merchandising chungo, la comida basura, la música fina filipina y las chucherías multicolor. Seremos poquitos pero estaremos muy bien avenidos, ya veréis.
Y ya sin más, os dejo con el libro de “Los Gatos”. ¡Que lo disfrutéis!

Aunque al autor de estos artículos se le vaya la pinza de vez en cuando siempre habrá un gatete que se la encuentre.

Gatos y fútbol. El puto colmo del mainstream superventas.

¿Vosotros os las apañáis para lavar bien a vuestro gato? A mi perro la ducha le daba bajona, como a algún videoblogger de los que me molan, y no se yo cómo se lo tomarán vuestros gatos, que aunque son tan aseados tienen que llevarse un remojillo de vez en cuando.

Con un buen libro nunca te sientes desamparado.

Un clásico de la maldita gatoexploitation: poner a los gatos frente a un espejo y ver qué pasa.

Este gato va para tertuliano de Qué tiempo tan feliz o Cazamariposas Fresh, como poco.

Encantado de la vida. Ojalá los niños españoles se alegraran igual cuando les ponen fruta de postre.

Más de diez años después de ver el libro por última vez todavía me acordaba de esta rima. Palabra.

Hay videobloggers que son tan especiales tan especiales que me pasa como al gato: no se si me dan ternura o si me los quiero comer a dentelladas.

Aquí tenemos a un gato que daba lástima con esas gafas en el 88 y que ahora sería criticado por hypster. Ciclos de la moda gatuna.

El colmo de la cutexploitation: un gatito y un pollito compartiendo un tazón de leche. Cristina Pedroche ve esto y le da un parraque.

Doce gatitos como doce campanadas para cerrar este post más suave que el corderito de Norit. Sed buenos y enseñad a los más pequeños el respeto sagrado por los animales, ya sean salvajes o domésticos. Seguro que acabáis mejor que Grafalco, que terminó haciendo recortables apócrifos de las Spice Girls.

Después de muchos años comiendo tomates que no saben a nada, eso sí, perfectos de forma, color y tamaño, se agradece que se recuperen variedades autóctonas olvidadas como es el caso del tomate que os presento hoy, el Tomate Negro de Santiago, que llega de nuevo para llenar nuestras mesas de sabor.
Esta antigua variedad de tomate autóctono que había desaparecido prácticamente como cultivo, ha sido objeto de una intenso trabajo de recuperación por parte del CIAM, Centro de Investigaciones Agrarias de Mabegondo, en la provincia de A Coruña, consiguiendo que se extienda por las diferentes huertas gallegas con gran aceptación.
Así, desde el año 2012 es cultivado y comercializado por la Cooperativa O Val en Narón, también en A Coruña, haciendo un verdadero sobreesfuerzo por devolver esta variedad de tomate al mercado.

El tomate negro de Santiago es una variedad estacional, cuyos frutos podemos degustar exclusivamente en verano, desde el mes de julio las plantas de tomate comienzan a producir piezas de aproximadamente unos 130 gramos, de tamaño medio y color entre rojo oscuro y verdoso.
Su característica coloración, su forma irregular y caprichosa, parecidos aunque de menor tamaño a los “corazón de buey”, hacen de ellos unos tomates que aunque aparentemente sean “feos” encierren un secreto en el interior, su sabor espectacular a tomate como los de antes. De sabor muy intenso y pulpa carnosa, el tomate negro de Santiago es más dulce, contiene gran cantidad de azúcar, más ácido y más jugoso que el resto de las variedades que se producen en Galicia, y que simplemente acompañado por unas escamas de sal resulta delicioso.

Es un tomate más blando que las variedades a las que solemos estar acostumbrados, lo que se traduce en que dura poco, tres o cuatro días y da la impresión de que está pasado su punto de maduración, por lo que no está destinado en principio a su producción masiva para grandes áreas comerciales, sino a las tiendas pequeñas y de confianza donde la gente pueda saber el origen de lo que está comprando.
Tal es la buena acogida de esta variedad de Tomate Negro de Santiago que su productora, la Cooperativa o Val de Narón que comenzó a trabajar en su recuperación en el año 2012, ya ha multiplicado por tres la superficie de cultivos para esta variedad y el número de socios de la cooperativa interesados en su producción ha crecido espectacularmente.
Poco a poco también van creciendo los establecimiento gallegos que distribuyen el tomate negro de Santiago, aunque por su escaso rendimiento productivo siempre será un producto especial que hay que tratar con mimo, a cambio, el tomate negro de Santiago nos dará grandes satisfacciones, recuperar ese recuerdo a tomate de antaño que ya creíamos se había perdido, así que si vais a Galicia no dejéis de probar este tomate lleno de sabor, os sorprenderá sin duda.
En Directo al Paladar | Los tomates mutantes o por qué los tomates no saben a nada En Directo al Paladar | Los fabulosos tomates rosas de la Sierra de Aracena
-
La noticia Descubre el Tomate Negro de Santiago. Puro sabor a tomate como el de antes fue publicada originalmente en Directo al Paladar por Esther Clemente.
Este verano, por aquello de no encender el horno bajo ningún pretexto, me he aficionado a preparar Panna Cotta en diversas variantes. El otro día probé a hacer una Panna Cotta de Nutella y el éxito fue tal que me he animado a experimentar preparando esta receta de Panna Cotta de Mojito, perfecta para estos calurosos días de verano.
Y es que la Panna Cotta requiere muy poco tiempo de preparación, y apenas se mancha nada. La parte negativa es que hace falta esperar unas horas a que se enfríe y cuaje para poder disfrutarla.
Empezamos poniendo la gelatina a hidratarse en un plato hondo con agua fría. Mientras tanto, ponemos la nata a cocer (Panna Cotta, significa, literalmente, nata cocida) junto con el azúcar y las hojas de hierbabuena. Cuando rompa a hervir, retiramos la nata del fuego, quitamos la hierbabuena, añadimos la gelatina y el zumo de lima y removemos para integrar.
Repartimos la mezcla en cuatro moldes ligeramente engrasados y dejamos atemperar unos minutos antes de introducir en la nevera para que cuaje la Panna Cotta. Dos o tres horas de nevera serán suficientes para que la panna cotta adquiera consistencia.
La receta Panna Cotta de mojito añade el toque ácido de la lima y el punto refrescante de la hierbabuena al ya de por sí delicioso sabor y textura delicada de la Panna Cotta. Es como comerse un mojito a cucharadas, pero sin resaca. La cantidad de gelatina y azúcar la podemos ajustar para que se adapte a nuestros gustos de firmeza y dulzor.
En Directo al Paladar | Pannacotta de yogur y grosellas. Receta
En Directo al Paladar | Panna Cotta de limón. Receta
-
La noticia
Panna cotta de mojito, receta del postre italiano más fácil y rápido
fue publicada originalmente en
Directo al Paladar
por
minue
.

Pola calada, en agosto, o goberno español aprobou o canon polo que as bibliotecas públicas deberán pagar a unhas escuras entidades dereitos de autor por cada libro consumido e por cada socio das bibliotecas. Se ben é certo que é unha directiva europea que debe ser aplicada no ámbito español, non o é menos que por vir de Europa sexa tan inxusta como se vén doutra banda. Bruxelas, por desgraza, é nestes momentos un territorio de lobbies absolutamente institucionalizados, cun florecente negocio de intermediarios que fan presións na Comisión Europea para a aprobación de directivas que favorezan a intereses privados. Se Bruxelas se queixa da desafección cidadá cara Europa, se cadra primeiro debera converterse en valedora dos seus cidadáns e non ceder, como manteca fundida, ante as navallas destas bandas corsarias.
Pero que o decreto non é trigo limpo tamén o demostra a súa aprobación á zorrateira en agosto. As bibliotecas e a cultura son neste país un asunto bastante funcionarial, e deste xeito minimízase o impacto para unha medida que ataca, directamente, á propia noción de cultura e do que é un Estado en relación á cultura. Aínda que os prezos que terán que pagar as bibliotecas públicas son relativamente baixos -que non o son, un concello como Oleiros deberá pagar case 5.000 euros anuais-, a filosofía implícita detrás deste concepto de retribución de dereitos de autor é tan arbitraria como mentireira. A biblioteca adquire o exemplar, e el cédese a calquera. Eu, como lector, adquiro o meu exemplar nunha libraría, e tamén podo cedelo a quen queira. A biblioteca, igual ca min, non ten ánimo de lucro, tampouco. E a biblioteca pública é parte do Estado: unha entidade constituída para defender aos cidadáns destas tropelías e garantir o acceso igualitario ao coñecemento e o saber.
A medida é absolutamente inxusta, e o escuro proceso privatizador que subxace detrás aínda máis, ao non ser o Estado o perceptor do pagamento da xungla de dereitos de autor que se está a preparar. Todos os que nos formamos nas bibliotecas fumos grandes mercadores de libros, pero as bibliotecas ampliaban o noso espectro de lectura moito máis alá do que economicamente nos podiamos permitir. A precariedade actual destes centros, vitais para a cultura dunha comunidade local, vai levar a que o pagamento do imposto se cargará contra o orzamento, xa limitado. Estas bibliotecas van perder capacidade e atractivo cada vez máis: xa nestes momentos lles custa seguir o ritmo das novidades. O libro non vive un bo momento, desde logo, pero aínda o queren matar a coiteladas.
Xa que logo eu, como autor, renuncio á percepción dos meus pretendidos e supostos dereitos que poida ter como escritor de libros que estean nas bibliotecas públicas. Pareceríame diñeiro suxo, diñeiro corrupto, e négome a iso. Pero tamén me nego a que os meus ingresos fiquen nun limbo dunha entidade de xestión, que especulará con eles o que lle sae das narices. Négome á remuneración, e négome a que o meu beneficio persoal sexa percibido por outras entidades. E proporía como solución a devolución dese diñeiro ás bibliotecas que o perciben, se non fose aceptar un sistema que é unha auténtica trampa e que lle vai meter un gadoupazo mortal a un sector coma o do libro, xa en precario. Nos vindeiros meses veremos como vai suceder todo.

Good news for people who love tiger news: This 25-day-old black tiger exists. The unnamed, cute-as-hell cub resides in Hangzhou, eastern China, where it uses a dog as a wet nurse and "owns the color of black due to pseudo-melanism," according to ChinaFotoPress.
Travel the world, through your lunch tray.

Cheeseburger and fries.
Flickr: dongkwan / Via Creative Commons

Pumpkin soup, apricot chicken, peas and mashed potato.
Flickr: sally-aidan / Via Creative Commons

A breakfast of bread, pickle and sausage.

Sweet and sour pork, bok choi and a side of honeydew melon.
Flickr: andreelau / Via Creative Commons

Does your life suck and you want to know why or do you think your life is great when deep down on the inside, you know that there’s a part of it that you aren’t happy with? A common struggle that many people face is being unhappy with their lives or feeling like their life isn’t as good as they want it to be. Well, if you have that feeling then you’re probably right, your life isn’t as good as it should be and I’m going to tell you exactly why.
This may sound a little bit weird at first but this phrase actually makes a lot of sense. If you believe that your life sucks then it does. If you don’t believe that your life sucks then it doesn’t. Whether your life sucks or not is up to you and what you believe. Either way, you’re always going to be right. If your life sucks then determine why it sucks and do what you can to change it, therefore, you will make your mind believe that your life sucks less. Regardless of whether you agree with this or not, you are in FULL control over your life. Nobody else can tell you what to do or force you into a situation that you do not like. Take charge of your life and change it, don’t accept a life that you do not want. If you choose to do nothing to change your current life then it will continue to suck. Even the smallest changes every day can make a big difference over time as to whether your life will still suck a year from now or not.
If you believe that your life sucks and you don’t have a hobby or passion that you spend time on each day then that is probably the reason why. Without a hobby or passion, you are just living a boring life like everyone else. You have no talents or anything that makes you unique or stand out from the crowd. Developing a hobby or passion that keeps your mind focused away from the negatives can help you overcome the feeling that your life sucks. You will be so busy pursuing your passion that these negative thoughts won’t even cross your mind.
One reason why your life may suck is because you don’t accept responsibility for your life and take control over it. You let other people dictate your life and tell you how to live. Well, it’s time for you to cut the chains and take charge of your own life and live how you want. You won’t ever be happy in life until you are living under your own circumstances and are in full control over your life. Make life decisions based on what you think the best choice is, not what other people tell you. When you start making good decisions on your own, your life will gradually begin to suck less.
You always tend to let others take advantage of you and you’re always the last one in line. You were never really in the spotlight and nobody ever seems to notice you unless they want something from you. You’re the first one to give but the last one to receive. If this sounds like you then yeah, your life definitely sucks. You have to stop letting other people take advantage of you and you have to learn how to be more assertive. It’s okay to say “No” every once in a while and it’s also okay to demand things from other people. If you can’t learn these two simple things then your life will continue to suck.
The last reason why your life sucks is probably because you’re lazy. You sit around all day playing video games, reading tweets, or watching Netflix. You’re the general definition of laziness. And the sad thing is, you may not even be aware of your laziness. You may think that what you’re doing each day is normal behavior, well it’s not. It’s the behavior of a lazy person. You can’t be happy in life if you’re lazy and not doing anything productive or worthwhile. If you ever want to be happy in life then you are going to have to change your habits and stop being lazy each and every day. 

Update: Well, this story just got a whole lot weirder. According to the Google translation of a Portuguese BBC article (which is the best we can do, so if anyone knows the language and would like to help out, please get in touch!), the idea that Noiva do Cordeiro is seeking single men appears to have been completely fabricated.
While the town’s origins are authentic—Maria Senhorinha de Lima really did get excommunicated and helped to found the town, and the men of the town do leave during the week to work in local factories—several British news outlets such as The Mirror have misrepresented the facts. The town’s population is closer to 300, for example, and the gender breakdown is reportedly much more equal. Rosalee Fernandes also says that she did not give an interview to anyone about the town, although one of the Internal reporters who broke the story still insists that he spoke with villagers in person.
Onlookers seem to believe that the false reports’ origins are rooted in an earlier rumor that the town was home to a large brothel. The Noiva do Cordeiro 360 Facebook page notes:
This small village, located in Belo Vale, state of Minas Gerais, is led by strong women whom have lived a story of prejudice – they were consistenly [sic] harassed by a rumor about the place being a brothel – which is false. These news published by the Daily Mail and other international media have a sexist character, and do not point the real intent of these women – women strength and overcoming prejudice, which is spread through the community. Families live there, and they have very strong moral values. Humanity, respect and understanding are the biggest characteristics of that community.
For our part, we apologize for the spread of misinformation and hope that those who proliferated the story also take accountability. If your Portuguese is stronger than ours, you can find out more about the history of the town here.
Original story follows:
Hey fellas! How would you like to live somewhere that’s been run entirely by women since 1891? Because Noiva do Cordeiro, a rural town in the scenic hills outside Belo Horizante, Brazil, is looking for volunteers. Just follow every single one of their rules, and don’t make any stupid jokes about “Death by Snu Snu.” They probably won’t like that very much.
Noiva do Cordeiro was founded by Maria Senhorinha de Lima, who was excommunicated from the Catholic church (along with the next five generations of her family) as an adulteress for leaving a man she’d been forced to marry. She was soon joined by other single women and female-led families and formed an unofficial little woman-centric society for themselves—right up until Anisio Pereira, an evangelical pastor, married a 16-year-old girl from the town and founded a strict puritanical church there in the 1940s. Under his careful watch women were not allowed to use contraception, listen to music, or even cut their hair. After he died in 1995, the town dismantled his church and vowed that they would no longer allow men to exercise control over them in the way he had.
“We have God in our hearts,” 49 year old Rosalee Fernandes told The Mirror. “But we don’t think we need to go to church, get married in front of a priest or baptise our children. These are rules made up by men.”
Now the happy town holds over 600 women mostly between the ages of 20 to 35, and according to Fernandes, “Our town is prettier, more organised, and far more harmonious than if men were in charge[...] We share everything, even the land we work on. Nobody competes with anyone here. It’s all for one, and one for all.” While some residents are married with families, their husbands must work away from home and are only permitted back on the weekends, and sons are forced out when they turn 18. The residents who aren’t married, though, are feeling left out.
“Here, the only men we single girls meet are either married or related to us, everyone is a cousin. I haven’t kissed a man for a long time,” Nelma Fernandes, 23, said. “We all dream of falling in love and getting married. But we like living here and don’t want to have to leave the town to find a husband.”
So the solution that Noiva do Cordeiro has proposed? Invite single men in to meet some of the town’s eligible young bachelorettes, on the condition that they are able to abide by all the rules that the leaders have put forward regarding life there. Considering that the town’s website went down because of all the traffic, a lot of men don’t seem to have a problem with the idea. Just, you know, watch out, dudes. It might be a trap to sacrifice all of you to an angry Bee god for another successful honey harvest. I’ve heard that can happen.
(via Yahoo! News)
Are you following The Mary Sue on Twitter, Facebook, Tumblr, Pinterest, & Google +?
At some point in your dating life, you will be approached by an older man. You might be at an upscale bar when a handsome, well-suited gentleman with salt and pepper hair saddles up to you and orders you a martini; you might receive an intriguing message from a sophisticated-looking fellow a generation older on a dating site; wherever and however it happens, you should consider his offer. An older man can teach you about life and love, giving a vision into your own not-so-far-off future.
The real older man experience isn’t just a couple years older, but at least a decade in advance of your years. This man offers you a completely different perspective and experience from your typical dating pool of young whippersnappers.
There are of course many pros and cons to dating a man old enough to be your father, or at least your uncle. You’ll find this man to be much more open and available; after all, by a certain age hair loss and the realization of impending death are inevitable, and a man realizes he can no longer keep playing the field. Time is of the essence and he must settle down unless he wishes to spend his nights alone, shouting cantankerously at the television during Wheel of Fortune reruns.
PRO: Stability
An older man has had more time to rise in the ranks of his career. He hopefully is no longer paying back student debt, which means that he doesn’t have to share a hovel with four roommates and split the bill for Chipotle. He might own a car, a home, or at the very least a sofa not from Ikea.
CON: Controlling
A man who pays the bills also feels they are owed something. He is entrenched in his life and you will be conforming to his way of living. If he’s used to storing cereal in those airtight Tupperware containers or sleeping naked, don’t expect him to stop just because you’ve arrived on the scene.
PRO: Wise
There is no substitution for experience, and your old geezer has had many more years to accumulate and learn from them. He has probably already made all the mistakes you can make and can see problems coming from a mile away. He can help advise and guide you through whatever you might be traversing.
CON: Condescending
Some men may not have actually gained wisdom over their years, only a sense that they know it all. This leads to condescension and a fatherly patronization that is distinctly unsexy. A wise man is the man who knows he knows nothing.
PRO: Mature
By the time a man is in his 40s, he’s probably had a few serious relationships, which means that he knows how to navigate emotions and is not foolish or idealistic about love. He knows that commitment is work. He also isn’t apt to play games, meaning that he won’t wait an arbitrarily prescribed about of time before returning your call.
CON: Less exciting
A man who is mature is, almost by nature, less exciting. He knows there’s more joy in a quiet evening with a great vintage Cabernet Franc than going out to the club (hopefully). If you crave that youthful exuberance, he probably won’t be the one to give it to you.
PRO: Sexually experienced
The notches on his bedpost have whittled it down to a toothpick. The more partners or sex he’s had, the more opportunities he’s had to perfect his throw down. He knows what he wants in bed, isn’t afraid to ask for it, and also should damn well know by now how to please his partner.
CON: Wrinkles
Time and gravity are unfortunate bedfellows. Unless he’s got a good dermatologist on call, likely he’s already started to wilt by the time you got to him. While a few wrinkles definitely add character and gravitas a man, there are other places on the body that sag which can’t be helped.
PRO: Ready to settle down
Older men know their next date might be one with the grim reaper. They have dated for decades, had more flings than a sling shot, and are looking for commitment in the form of a meaningful relationship. If they believe you’re the right one, they’ll tell you so and mobilize to win you over.
CON: Ready to settle down
Sometimes you get into a relationship with an older man, but you know in the back of your head there is an expiration date because you can’t escape the math that represents the ravine between you. Everything feels more serious and you might find yourself dealing with emotions and situations that you’re not prepared to handle. 
Celebrate Labor Day with nature’s original food on a stick.



Store-bought barbecue sauce is totally fine here, so get a bottle of your favorite and get cooking! Recipe here.
Marcus Nilsson / bonappetit.com

Recipe here.
1. We like pubic hair, and don’t care as much about bodies or how thick or thin or hairy they are than we are often accused of.
There seems to be this whole debate about how men are the culprits of inspiring this whole “go bare down there” trend but every single man I have ever talked to has agreed, it’s sexy when you look like an adult. We like curves, too. We like people. I’ve had countless female friends say that when they didn’t shave for a bit the response was overwhelmingly, “I like what you have going on down there.” I’ve read so many articles where people were rushing to get waxed when their partner ended up finding a little hair down there unbelievably hot and primitively attractive. We don’t care. Stop blaming us for your grooming habits. Nobody is forcing you to do anything, and if there are any men out there who won’t sleep with you because you aren’t absolutely bare or thin or whatever, well, good riddens to them.
2. We aren’t expecting you to look or behave like a porn star.
… And if porn was our first exposure to sex, let’s hope for all of our sakes we’ve learned since then. I do not know anybody who compares their sex experiences to porn and if they do, they’re teenage boys who have a lot of growing up to do. Stop putting your anxieties on what you wrongfully assume we expect.
3. We can be feminists, and we are.
Most people with common sense are all for gender equality. It gets sticky when some people go overboard and start getting ridiculous about it, but such is the case for most movements and social rights things. We support women. We love women. (And men.) We want equality too. Just because we were born with dicks does not mean we are brainless. Speaking of…
4. We desire monogamy; we aren’t all cheating, lying pigs. You don’t need to write off some people’s mistakes as “boys will be boys!”
We may, generally, have higher sex drives, but that doesn’t mean we don’t have self control. It’s so unfair to write off the mistakes of a few gross guys as being just “what our gender does.”
5. We aren’t disgusted by gay men, and we’re not all afraid of our femininity. Most of us do want to dress and behave at least kind of well.
It’s such an offensive stereotype, that straight men cannot be friends with gay or bisexual men. It’s not true at all. And what’s more is that we aren’t afraid to dress well or be attuned to our emotions, it’s society that portrays it in a negative light. We’re not heartless monsters.
6. We want to be loved too.
We want to be cared about and to take care of you in return. We want to treat you right and find everlasting fairy tale love but it’s just not cool for us to express that, so many guys don’t. But we get our hearts broken too. We love as much and as often as you do. It’s a matter of finding the right person, not that we’re completely devoid of emotion. We cry, we care, and we’re all pretty much tired of being written off as “assholes” because of one or two bad experiences. We aren’t helping the world go around any smoother by judging each other based on the actions of others. And what’s more is that we want to see effort like we are expected to put in. You don’t have to bring us flowers and pay for dinner, if we offer to take you out we are going to take you out, but at least showing you care and aren’t trying to mooch off another free meal means a lot, more than you’d think. 
“Catch ‘em all” takes on a whole new meaning.

OLM, Inc / Via sofunnygifs.tumblr.com

OLM, Inc / Via pokemondragon1.tumblr.com

OLM, Inc / Via legit-reponse-gifs.tumblr.com

OLM, Inc / Via thebigboredomtheory.wordpress.com
Time to give men the objectification special.

Milo Manara / Marvel / Via vox.com

Cindy Martin, Arthur Nichols, Tom Smith / Marvel / Via comicbookresources.com

Lou Harrison / Marvel / Via comicbookresources.com
Think your studded leather jacket is cool? A look into the beginnings of punk culture and style.

London, 1983.
REX USA/Nils Jorgensen

London, 1979.
LNA/Evening Standard / Getty Images

Vandalizing a jukebox, 1979.
REX USA/David Bagnall / Rex

England, 1980.
John Minihan / Getty Images
Irvine Welsh (Leith, Edimburgo, 1958) es un escritor escocés de clase obrera, autor de siete novelas y de cuatro colecciones de cuentos, todas traducidas al español y publicadas por Anagrama. La novela que le lanzó a la fama es, claro está, Trainspotting (1993) que a su vez generó el popularísimo film de Danny Boyle. Welsh es un autor peculiar: abandonó los estudios a los dieciséis, se metió en la heroína, emergió de la heroína, se desplazó a Londres en 1978 y formó parte de dos bandas punk menores, le arrestaron por diversos crímenes, se reformó (en cierto modo) y empezó a trabajar de especulador inmobiliario, regresó a Edimburgo, se hizo funcionario y luego se apuntó a un MBA universitario. Mientras estudiaba para dicho máster, Welsh escribió la famosa novela «que empieza con T» y que lo convertiría en narrador a tiempo completo. Welsh es fan del acid house y de la música disco, escribe a menudo en dialecto escocés (transcrito fonéticamente) y la mayoría de sus obras están centradas en el mundo de las casas baratas de su Edimburgo natal. También suele hablar de drogas, hooligans, drogas, peleas, policías corruptos, pornógrafos accidentales, clubs, drogas, criminales, camellos, funcionarios alcohólicos y, más recientemente, sobre la vida sexual de los hermanos siameses. Con o sin drogas.
Welsh vive en la actualidad en Miami, junto a su esposa, y goza de una existencia de «gentilhombre ocioso» (en sus palabras). Mi encuentro con él tiene lugar en la terraza del Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB), un sábado de mayo del 2014, con ocasión de su participación en el festival Primera Persona. Irvine Welsh es un conversador distendido, vivaz y audaz, siempre generoso y apasionado y rebosante de anecdotario vital. Lo que sigue ahora es una hora de charla sobre batallas, bagajes, éxtasis, familia, baile y certezas de juventud. Y también algo de literatura, no crean.
Para comenzar, me gustaría hacer una especie de viaje al pasado. He leído muchas de las entrevistas que te han hecho y prácticamente nunca te preguntan acerca de tus años de formación. Lo que quiero saber es cómo eras realmente de niño, cómo fue crecer en Leith en una familia de clase obrera. ¿Qué recuerdas de esa etapa?
Mi familia era bastante extensa y, evidentemente, yo vivía en casa de mis padres, pero en el fondo también crecí en muchas otras casas, con mis tías, mis tíos, mis abuelos y otros familiares que vivían en el mismo barrio. Mi padre y sus hermanos también se criaron con dos de mis tías. Todos vivíamos en la misma zona, había un sentimiento como de centralización, de colectividad…
Cercano a las ideas comunistas…
Sí, de alguna manera era así, también por razones políticas. En Leith se dice: «Nunca cagues en la puerta de otro, y comparte siempre los regalos de Navidad». Pasé bastante tiempo en casa de mi tía Joyce y todos los sábados comía en casa de mi tía Betty antes de ir al fútbol con mis primos. En ese contexto me sentía muy acompañado, pues siempre tenía cerca amigos y vecinos. Sin embargo, los niños ya no tienen esa sensación de seguridad en sus comunidades. Especialmente en el Reino Unido y Estados Unidos a los niños se les enseña a percibir amenazas por todas partes. Sus padres los sobreprotegen y los controlan casi de una manera policial. Cuando yo era niño, corríamos como locos por las calles, sin miedo, porque sabíamos que nos protegeríamos los unos a los otros. No concebíamos que un pedófilo pudiera pillarnos en la calle, porque nuestro gran grupo de amigos podría acabar con él al momento.
Tendría que ser una operación montada a gran escala: un pedófilo secuestrando a veinte niños de golpe.
Tantos chavales merodeando por las calles… Éramos casi como la policía, lo teníamos todo bajo control. El único punto negativo de todo esto es que era muy fácil terminar convirtiéndose en una banda. Recuerdo perfectamente el momento crucial en el que pasamos de ser niños que jugaban en la calle a formar una pandilla. Fue en la Noche de Guy Fawkes (1). Lo recuerdo como algo colosal. Todas las bandas de niños íbamos a la playa arrastrando toda la leña que podíamos. Lo normal es que otras bandas intentasen robárnosla, así que la cosa solía acabar con grandes batallas de palos. Si éramos menos que los otros, lo dejábamos todo y nos íbamos corriendo. Si éramos más, intentábamos defendernos de la mejor manera posible hasta que llegaba el grito inevitable «¡Ladrones, ladrones!». En ese momento, cogías todo lo que podías del resto de grupos para añadirlo al tuyo. Recuerdo un día de verano en el que íbamos cargados de palos y nos topamos con los chicos de otra banda justo enfrente, al otro lado de la calle. Siempre nos zurrábamos con ellos, pero aquel día pasó algo rarísimo: cruzaron y nos dijeron «tenemos nuestros palos, vamos juntos a Pennywell Road a acabar con los Pilkintons». Fue un momento grandioso, no sé si todo el mundo lo sintió, pero allí mismo pensé: «acabamos de convertirnos en una puta banda».
¿Cuántos años tenías entonces?
Aquí ya teníamos unos doce años. Antes, a los nueve más o menos nos metíamos en pequeñas peleas de niños. A los doce años, en secundaria, la cosa se convirtió en algo más serio. De repente, habíamos pasado de ser niños un poco traviesos a ser unos malditos psicópatas que sembraban el pánico. El gradiente es realmente insignificante. Todos llegábamos a casa completamente excitados, aunque las reacciones de nuestros padres podían ser muy diversas: «Has vuelto a pelearte, ¡entra en casa ahora mismo!», y entonces sabías que nunca más pisarías la calle. Con suerte, hasta podrías convertirte en un chaval aplicado y todo eso. En otros casos, los padres decían: «Bien hecho, hijo. Acaba con esos bastardos, y la próxima vez no olvides coger una puta navaja» [ríe]. Los míos eran más en plan: «No ha estado mal, pero, ¿qué has sacado en claro de todo esto?» [ríe].
Esto último anula lo que te iba a preguntar: ¿Eras un niño responsable o más bien problemático?
Era un niño bastante extraño.
¿Te gustaba más estar en casa o en la calle?
Ahí está precisamente el motivo por el que era raro. Y eso nos lleva al motivo por el que he escrito The sex lives of siamese twins. Era como si tuviese un hermano siamés, y a uno le gustase el deporte y al otro el arte. Yo estaba dentro de los dos mundos. Me encantaba estar con mis compañeros de fútbol, ir a los billares y a clubes de boxeo, pero a la vez amaba la música y la literatura, escribía y pintaba. Me sentía a gusto entre la gente creativa, entre artistas. Me gustaba hablar con ellos y compartir de algún modo su angustia interior. Amaba ambos mundos por igual. Sin embargo, tras esto me topé con algo que odio. En el mundo del deporte parece que solo puedes ser el típico ceporro sin demasiadas inquietudes intelectuales, lleno de certezas y estrecho de miras. Y del otro lado, la imagen que se tiene de los artistas es de personas débiles y ñoñas, con muchos problemas imaginados en la cabeza. Así que no conseguía completarme en ninguno de los dos mundos, no encontraba un hogar feliz en ninguno de los dos. Detesto el modo en que la sociedad intenta imponernos estos estereotipos, cómo intenta especializarnos en vez de favorecer personas completas desde todos los ángulos.
¿En algún momento alguno de los dos lados de tu personalidad devoró al otro? En mi adolescencia, por ejemplo, alternaba mi afición por la literatura con el hecho de pertenecer a un grupo de mods y skinheads. Al final, el grupo acabo monopolizando mi vida y visión, y pasé cinco años sin leer. ¿Viviste algo parecido?
No, de hecho siempre estuve militantemente convencido de que ambos mundos podían ser compatibles. Y lo sigo estando. La mayoría de los amigos con los que crecí son matones ex-hooligans, y casi todos trabajan en la construcción; son unos monstruos enormes. Me ven como uno de ellos, pero la verdad es que yo siempre he sido el rarito. Ahora eso les encanta, de acuerdo, con el tiempo han acabado por apreciarlo. Podríamos decir que han vivido tanto tiempo con ello que han acabado por aceptar y celebrar mi lado excéntrico. Por otro lado, mis amigos del mundo del arte y la literatura me ven como un pirado violento y peligroso, con un pasado complicado pero valiente y aceptado en el mundo artístico. Es curioso cómo paso de ser un intelectual flácido a un tío duro que no teme decir lo que piensa, sin dejar de ser yo mismo [ríe]. A veces, durante el Festival de Edimburgo, mezclo a mis amigos de toda la vida con mis amigos de los círculos artísticos de Londres y nos vamos a beber. Nunca hay problemas, porque la gente se ha vuelto más generosa con los años, pero es casi como si alguien de Marte y alguien de Venus intentasen hablar.
De hecho, hace veinte años, probablemente esos amigos arty de Londres habrían sido vapuleados por los otros, también amigos tuyos.
Sí. Eso me hace reír mucho, pero acabo teniendo dos personalidades, en el pub. Un instante estoy diciendo: «Oh, Under the skin, que filme más fantástico, Jonathan Glazer lo hace de maravilla», y entonces tengo que volverme y decir: «Malditos cabrones del Aberdeen, si nos cruzamos hoy con ellos te juro que van a pillar…» [carcajada].
¿Recuerdas tu adolescencia como un periodo excitante? ¿Miras hacia atrás con melancolía?
Como a todos los adolescentes, lo que más me interesaba era tirarme a todas las chicas que pudiera…
Follar y rocanrolear.
Sí, y las dos acciones son parte de la misma cosa. Esa era mi motivación.
¿Perteneciste a alguna subcultura?
Primero fui punk, todo el mundo era punk, era algo que daba mucha energía. Y también fui skinhead. De hecho aún lo soy [se toca el cráneo y se carcajea]. Claro que lo de ahora no es una decisión. Pero a pesar de todo lo del punk siempre he amado la música disco y bailar, venía del rollo northern soul y para mí aquello fue algo muy grande. Me encantan Nile Rodgers, Chic, Donna Summer y los Bee Gees. Una de las mejores cosas del mundo es la primera escena de Fiebre del sábado noche, cuando John Travolta baja por la calle con un bote de pintura en la mano mientras suena «Staying Alive». Es una fusión imbatible de cine y música.
Y cultura obrera.
Y cultura obrera. En cierto modo viene de la cultura mod, del hecho de vestirte de forma elegante y de salir el viernes por la noche. Encontré mujeres fantásticas en la escena punk, pero la manera en que vestían… No me gustaba nada. Para los chicos estaba bien, pero no lo encontraba atractivo en ellas. Yo me ponía mis calcetines disco para ir a bailar, pero cagado por si alguno de mis colegas punks me pillaba. Ahí sí que se habría acabado la partida [risas]. Pero me encantaba ir a clubs como el Cavendish y bailar como un loco toda la noche.

Puede que para la gente como nosotros, que salíamos con tíos más duros y no podíamos mostrar ninguna rendija de debilidad o duda, bailar fuera la única manera de expresar ese otro lado del que hablabas antes. Teníamos que parecer tan masculinos siempre, que de alguna forma bailando…
Efectivamente. En el punk, te metes en pogos, saltas, escupes, tiras cosas… Y todo eso es muy divertido, sin duda. Hay mucha energía en el rock’n’roll. En las gradas del fútbol era algo parecido: golpes, empujones, berridos. Sin embargo la música disco era diferente, bailabas cerca de las chicas y todo eso, les mostrabas tu corazón. Ya sabes, northern soul, disco, más tarde llegó el acid house, y todo a su alrededor era la bomba. Siempre me ha gustado la música que me imprime ganas de bailar. Cuando eres joven, la vida es como un supermercado de experiencias, y yo gravitaba alrededor de tipos que pensaban parecido a mí. Tenía mis amigos deportistas y mis amigos artistas y mis amigos matones, pero gravitaba hacia los chavales raros e inconformistas que no pertenecían completamente a una única categoría. A quienes les gustan los libros y los discos, pero que también se apuntan a cualquier chifladura.
Cuando yo salía con skinheads pensaba que algún día iba a tener que contar yo mismo esas historias que corrían el riesgo de desaparecer, porque no son la materia que suele interesar a los literatos. ¿En algún momento sentiste que merecía la pena conservar o escribir todas esas experiencias acumuladas?
Siempre me han considerado alguien complicado respecto a la amistad y el amor. La mayoría de parejas que he tenido ha encontrado enormes dificultades en aceptar una dicotomía: que puedo ser alguien agradable y tener amigos y decirles que son los mejores y les quiero, pero llega un día en el que necesito desaparecer durante largos periodos de tiempo. Y me desvanezco, sin despedirme de nadie. Creo que lo que llevaba haciendo toda la vida en ese tipo de situaciones era prepararme para ser escritor. Antes no me daba cuenta, no era intencionado. No me sentaba con un boli y un papel y empezaba a relatar mis experiencias, sino que solo pensaba, horas y horas. Lo que hacía entonces, y me doy cuenta ahora, era básicamente escribir sin bolígrafo ni papel, tratar de memorizar todas esas historias y personajes que iba conociendo. Pero esa actitud conlleva un precio que tienes que pagar. Durante la adolescencia tenía entrenamiento de fútbol varios días a la semana. Era genial, pasaba tiempo con mis amigos, me divertía, pero de repente dejó de interesarme y empecé a darme cuenta de que quería pasar más tiempo conmigo mismo. Solo. Pensando. Dejé de ir a entrenar o jugar para estar sentado solo en mi habitación, durante semanas. Pasado un tiempo mis padres me dijeron: «¿Qué haces ahí todo el día? Ya está bien, sal de tu cuarto». Y pensé que tenían razón, así que salí como si nada. Cuando volví a entrenar, había perdido mi sitio. «Desapareciste de repente, por lo que te hemos reemplazado. Estás fuera del equipo». Me sentó fatal. Me parecía incomprensible. ¿Por qué no puedo volver a como estaba antes, como si no hubiese pasado nada? A veces, cuando estamos en modo individualista y solo pensamos en nosotros mismos, no nos damos cuenta del efecto que puede tener esta actitud sobre la gente que nos rodea. Me recuerda a mi época con las drogas, cuando me metía heroína. Allí sí que la cagué a lo grande.
¿Qué edad tenías?
No mucho más de veinte años. En lugar de pensar en lo que hacía, cuando alguien me decía que iba a preocupar a mi madre yo respondía: «Lo único que hago es divertirme. Esto no le debería importar a nadie más que a mí. Me lo estoy pasando de miedo».
¿A quién le importa si me desangro, malditos entrometidos?
Eso [ríe]. «No puedo ni cruzar la calle, y estoy lleno de costras. Me lo estoy pasando en grande. ¿Por qué todo el mundo intenta meterse en mi vida?». En el fondo, es una parte de ser joven, el no mirar a tu alrededor. Tu narcisismo egoísta te impide ver cómo estás haciendo sufrir a la gente que te rodea. En cierto modo creo que por eso seguiré creando personajes jóvenes hasta que me muera. Adoro esa sensación de inmortalidad, de «A la mierda, haré lo que me dé la gana».
Porque la pasión se pierde un poco con los años, ¿no?
Bueno, al envejecer te das cuenta de que tus recursos físicos y mentales no son infinitos. Empiezas a pensar en la necesidad de cuidarte, de divertirte pero con cierta medida. A veces sales y te diviertes, pero no continuamente, como un centrocampista que entra y sale del área multitud de veces en un partido. He conseguido mantener esa joie de vivre que tenía y meterla en mi escritura. Ahora disfruto más de lo que hago y confío más en ello. Desde que fui a los Estados Unidos y empecé a trabajar en películas rodeado de gente, recuperé la sensación de equipo que tenía cuando jugaba al fútbol, aunque sigo necesitando mis momentos de soledad. A veces me digo: «a la mierda, voy a escribir una novela yo solo y que les zurzan». Por añadidura, al hacerte mayor debes tener en cuenta que el efecto de las drogas y la bebida es diferente. El subidón es distinto. Te das cuenta de que estás hasta las narices de ciertas cosas.
Con los años, se descubre su lado patético.
Te dices: «No puedo seguir haciendo esta basura». Y las resacas son mucho más extremas. Sencillamente, deja de valer la pena. Ya no cumple su antigua función. Te provocan otros efectos.
De jóvenes, a los diecisiete años o así, los hombres somos bastante burros, pero ¿acaso no echas de menos aquellas certezas, las formas de experimentar con lo extremo, la idea de confiar ciegamente en algo, sin ninguna duda?
Lo que amo de ser joven es precisamente la forma en que podías odiar algo ciegamente. «Eso es una puta mierda», y punto.
Yo ya no consigo odiar así.
No, claro. Ahora admiras esa pasión y certezas que uno tiene sobre el mundo cuando es adolescente. Pero has de haber poseído aquel tipo de pasión descontrolada para luego apreciar la ambigüedad de las cosas como adulto y decirte que aquella visión de las cosas ya no funciona. Cuando ves a un chaval borracho por la calle, puede que pienses en los viejos tiempos, que los eches de menos, y te digas: «Vaya farra se ha metido el amigo». Sin embargo, si a quien ves es a un tío de mi edad piensas que es lamentable: «Joder con el anciano alcohólico, qué puta pena» [ríe]. Y exactamente lo mismo sucede con las opiniones apasionadas. Si las suelta un chaval joven, te dices: «Joder, qué claro lo tiene el renacuajo». Pero si el que refunfuña es un tipo de mi edad, lo que pensarás es: «Maldito carcamal amargado» [carcajada]. La juventud y ser joven y tener ese bagaje son cosas maravillosas. Es un gran legado. Ahora mismo, siento bastante lástima por los jóvenes. Siguen pasándoselo en grande, pero siento que les han robado la cultura. Nada es específicamente suyo. Estoy seguro que aquí en Barcelona aún encontraríamos grupos de chavales que se reúnen en torno a algo, que desarrollan inquietudes comunes…
Un secreto compartido.
Claro. Lo malo es que en Edimburgo, Berlín o Boston todos hacen exactamente lo mismo, tienen una cultura globalizada. Hace años ese tipo de culturas eran una cosa más intrínsecamente local, desarrollaban más particularidades únicas. Hace algunos años, después de escribir mi antepenúltimo libro, me preguntaron mi opinión sobre cómo veía a los jóvenes autores. Respondí que en el nuevo milenio solo he estado interesado por dos libros. El primero es The Old Neighborhood, de Bill Hillmann. En él habla de crecer en Chicago en una familia multirracial entre finales de los ochenta y principios de los noventa, y todos los problemas que rodean a los protagonistas, metidos en pandillas. El segundo se titula The Brief History of the Seven Killings. En él, el autor jamaicano Marlon James escribe sobre Kingston y el intento de asesinato a Bob Marley en que estuvo implicada la CIA. Lo interesante de estos dos jóvenes autores treintañeros (bueno, al menos son jóvenes para mí) es que podríamos decir que ambos escriben novelas históricas, de un lado las luchas interraciales en Chicago a mediados de los ochenta, y del otro un intento de asesinato real en los años setenta en el que se da voz a agentes de la CIA, a Bob Marley e incluso a la Miss Mundo Cindy Breakspeare (2). En las dos novelas, fantásticas ambas, autores jóvenes escriben hechos históricos donde todo es local, sitios únicos, y no se mencionan tecnologías actuales como internet o los teléfonos móviles. Es muy importante que la gente escriba sobre este tipo de situaciones o atmósferas tan propias, tan locales. Pero también es triste que esta generación tenga que saquear el pasado buscando algo que contar, porque el pasado es más vibrante y excitante que lo que tenemos hoy. Ahora mismo las novelas están plagadas de héroes genéricos. Da igual que la acción se desarrolle en Barcelona o Chicago o Londres, porque podría ser el mismo lugar. Tengo la sensación de que la gente se ha cansado de esta homogeneización online. De hecho se vuelven a comprar libros, el vinilo ha regresado y las salas de conciertos se llenan. En Edimburgo aparecen grupos de música muy interesantes por todas partes y la gente abarrota sus bolos. También en Liverpool, donde estuve la semana pasada. Nadie se queda en casa mirando una pantalla de ordenador.
Porque es totalmente deprimente.
Sí. Todo el día viendo listas de esto o aquello. Escuchas música, pero no entiendes de dónde surge. Y supongo que aquí es igual. Al descargar música evidentemente puedes escucharla, pero nunca comprenderás su contexto. El consumismo acabará por vencer a ITunes. Puede estar muy bien poder hacer listas de reproducción en internet, para un personaje por ejemplo, pero la gente necesita poseer cosas, quieren lo físico, el objeto. Y quieres salir y experimentar algo, estar en un concierto, no en tu habitación. Peter Hooton, de The Farm, me decía el otro día que hacía mucho tiempo que no veía a tantas buenas bandas en Liverpool.
Ahora que has mencionado estas dos novelas recientes de otros autores, me gustaría preguntarte si en algún momento sentiste cierto vértigo o miedo al escribir Trainspotting. Perdón por mencionar Trainspotting.
[Carcajada] ¡La palabra que empieza con T!
Sí, me siento como si tuviese que pedir disculpas. Pero has dicho en varias ocasiones que para escribir la novela tomaste a gente aleatoria de Leith y de tu juventud en general. Después, usaste otro tipo de voces ajenas a ti: el policía de Escoria, por ejemplo. Pero cuando volvías a tu juventud para revivirla escribiéndola por primera vez, ¿experimentaste cierto vértigo?
Sí. Y no quiero parecer despreciativo o peyorativo, pero después de la novela sentí que me estaba convirtiendo en un escritor profesional. Pasé a pensar primero en la calidad de los personajes y la historia más que en mí mismo o en mi propia cultura. Es algo que sucede casi de forma subconsciente, pero al mismo tiempo tiene lugar una paradoja. Cuando escribí este nuevo libro sobre dos jóvenes americanas, se lo pasé a mi mujer porque es americana y treintañera, y pensé que podría ayudarme. Al preguntarle qué le había parecido, me dijo que me había encontrado más en esos dos personajes que en cualquier otra cosa que hubiera escrito. Creo que cuando escribes sobre algo que has vivido, sobre tu vida, haces esfuerzos por ocultarte. Sin embargo, al escribir sobre algo que no tiene nada que ver contigo, de alguna manera te expones mucho más sin necesidad de escribirlo.
Lo entiendo: tienes menos miedo de exponer tus sentimientos o tus miedos más profundos porque nadie pensará que escribes sobre ti mismo.
Bueno, ahora sí lo pensarán, gracias a ti. Porque acabas de hacérmelo confesar [carcajadas].
Lo siento. ¿Alguna vez has sentido la necesidad de crear un alter ego?
Creo que al fin y al cabo es lo que siempre he hecho. Me hace pensar en las radios antiguas, en las que había muchísimas cadenas, pero al final siempre elegimos las doce que realmente nos gustan. Es lo mismo que las personas, todos estamos compuestos de un número infinito de personajes.
De diferentes versiones de nosotros mismos.
Eso es. Salimos a la calle y actuamos según nuestros comportamientos habituales. Al escribir, miramos a otra gente, pero en realidad lo que estamos mirando son aspectos de nosotros mismos que puede que nunca hayamos utilizado, o hayamos utilizado en contadas ocasiones. Todos los personajes parten de esos rasgos, todos sienten lo mismo que tú y que el resto del mundo, pues al final todas las personas son más o menos lo mismo. Todos tenemos el mismo ancho de banda.
¿Estás de acuerdo con Kurt Vonnegut cuando dijo que el primer mandamiento del escritor es escribir sobre las cosas que conoce?
En parte sí. Pero además siempre hay que luchar por conseguir más información, hablar con otra gente y aprender de los demás. Normalmente no hago grandes investigaciones sino que simplemente lo que hago es salir por ahí y conocer a gente. Durante el proceso de escritura del libro del que hablábamos, The sex lives of siamese twins, quedé con una amiga lesbiana en Miami. Hablamos sobre el libro, y luego fuimos juntos a un club de lesbianas en el que los hombres solo pueden entrar si van acompañados por una mujer que sea miembro del local. Y allí estaba yo; un cincuentón calvo rodeado de lesbianas treintañeras, completamente fuera de lugar y dando la nota. Ellas me tranquilizaron y se mostraron tal y como son. Las vi relacionarse, hablar de sus sentimientos. No eran un montón de tipas grandes con la cabeza rapada y mirándose desde sus sofás, en plan cruising, algo completamente agresivo y obvio. Nunca habría imaginado que fueran tan directas, se escogían, se miraban, sonreían y listo. No existía ni siquiera la pantomima de simular una conversación de ascensor, del estilo «Hola, ¿vienes por aquí a menudo?». Simplemente se miraban y se iban cogidas de la mano. Cuando me hube acostumbrado a este hecho, bastante intimidante para un hombre mayor como yo (no era el único, pero tampoco había muchos más hombres), lo que me sorprendió de veras fue la atmósfera, bastante acogedora dentro del contexto, bastante cálida, mucho más de lo que habría imaginado. Pensaba que me mirarían mal, o que me increparían con algo como «Eh, tío, ¿qué coño haces aquí?». En lugar de eso recibí un «Hola, ¿qué tal?», abrazos, y vasos que se levantaban para brindar. El ambiente era fantástico. Podría pasar el resto de mi vida allí.
Te entiendo. Siento envidia al entrar en locales de veinteañeros y no percibir la atmósfera violenta que había en los ochenta. Antes, en los bares a menudo había alguien preparado para darte en la nuca con un taburete, lo que no propiciaba un ambiente muy acogedor. En ese sentido no miro al pasado con nostalgia. ¿Sientes algo parecido? ¿Era el ambiente que tú viviste muy hostil?
Creo que prácticamente todo el mundo se ha metido en peleas en su adolescencia. Todo el mundo se metía en peleas cuando yo era joven, pero nunca me gustó especialmente.
¿Eras bueno peleando?
No, definitivamente era y soy terrible. Sigo yendo al club de boxeo, y desde que era adolescente conozco bien la técnica. Sé cómo pelear y sé cómo se colocan un buen gancho y un buen directo. También he hecho kickboxing. Y sin embargo, soy el típico tío a quien le entra el pánico en caso de pelea callejera. He pasado mucho tiempo aprendiendo a pelear en clubs de boxeo thai, y a pesar de ello en las peleas de verdad siempre termino en medio de los dos bandos, de un lado para otro y con cara de gilipollas. Creo que tiene que ver con mi incapacidad de mantener la compostura y no parecer sobreexcitado, que es lo que tienen los buenos luchadores.
También hay un momento en que piensas, «¿Qué coño estoy haciendo aquí metido? Esto es ridículo».
Eso es. «Por Dios, acabo de terminar una película, ¿qué hago aquí en mitad de la calle?». Además, solo la gente realmente comprometida y con disciplina son normalmente buenos luchadores. Yo hago boxeo y artes marciales, y controlo el medio, pero en la calle soy incapaz de aplicar todo eso, creo que nunca podría, y posiblemente tampoco sería capaz de escoger bandos [ríe]. Habiendo crecido en la calle, creo que el miedo a la violencia ha sido mayor que la violencia en sí; cuando la cosa estallaba de veras, los resultados eran generalmente cómicos. Las peleas eran habituales y generalmente no demasiado peligrosas, de vez en cuando alguien terminaba apuñalado gravemente, pero lo habitual era no pasar de narices o bocas hinchadas, y de llegar a casa con un zapato de menos, y lloriqueando. La violencia era de tebeo, a menudo. Pero el miedo a que sucediese algo era a la vez horrible y excitante.

Se ha hablado mucho de cómo el éxtasis y el acid house cambiaron a los chavales, especialmente a los hinchas de fútbol.
La violencia desapareció por completo. De repente la gente se daba abrazos con extraños, y yo mismo lo llevo haciendo desde entonces. El éxtasis me cambió, y para bien. Muchos de mis colegas entraron también en ese mundo. Eran gente que trabajaba en construcción, casuals de futbol, tipos bebedores. Salíamos con nuestras novias o mujeres y nos separábamos por sexos en mesas diferentes. Aunque yo las llevaba viendo desde muchos años atrás, no conocía realmente a ninguna de ellas. No hablábamos. De repente empezamos a tomar éxtasis como locos, y entonces me sentaba con ellas y manteníamos las mejores conversaciones que había tenido nunca. Mis amigos venían a hablar conmigo y yo les decía «¡Lárgate de aquí, colega! Estas mujeres son mucho más interesantes que vosotros! ¿Cómo es que no había visto nunca a tu mujer, con la que llevas casado diez años, y es preciosa, maravillosa y fascinante, y llevo hablando contigo sobre fútbol, sobre jodido fútbol, diez años?». Aquello fue una gran revelación. Esa droga me ayudó a romper todas las barreras, de repente estábamos todos mezclados, éramos una pandilla mezclada. Antes del acid house vivíamos en apartheid sexual. Después, me encantaba ir con chicas a raves y fiestas en casas. Pensaba: «Joder, ojalá estas chicas fuesen mis mejores amigos». Recuerdo que cuando ya vivía en Londres iba con chicas a todas partes, nunca llamaba a mis colegas. Quería pasar tiempo con ellas y que me mimasen, y mantener buenas conversaciones.
Tengo diez años menos que tú, y crecí en una época en que ya nadie veía la parte romántica de la heroína, sino solo los hombres en chándal y sin dientes que morían en la calle. Ninguno de mis amigos se fascinó por el caballo, porque los ejemplos eran terribles. Sin embargo la gente de una generación mayor veía a Lou Reed y a Bowie, y la heroína tenía para ellos una aureola romántica, intelectual. ¿Lo recuerdas así?
Puede ser. Eso le sucedió a gente que tenía cinco años menos que yo. Creo que en ese aspecto tuve mucha, mucha suerte. De una forma extraña, pero la tuve. Para empezar era una época pre-sida, y además el material era muy bueno.
¿Te refieres a la calidad?
Sí. Eran drogas puras, no cortadas, así que no eran tan tóxicas. Era una subcultura realmente pequeña y todo el mundo sabía más o menos lo que estaba haciendo. Sin embargo reconozco que entré por una cuestión de oposición y por pura ignorancia. No solo ignorancia personal, sino de toda la sociedad. Recuerdo perfectamente a mis padres y a mis profesores cuando me decían: «No fumes marihuana, eso te matará». Tú entonces vas y fumas un poco y te sientes de perlas. Vale, me han mentido. Luego te dicen: «No tomes ácido, acabarás lanzándote de un edificio». Sin embargo, cuando lo tomas piensas: «Coño, esto es la hostia, todos estos colores… Creo que no voy a tirarme de un edificio; de hecho soy bastante feliz, ahora mismo». Después de eso viene lo de: «No tomes speed, te dará un ataque al corazón». Vas, lo tomas y pasas una noche entera bailando como un loco. Y entonces llega el: «Ni se te ocurra tomar heroína, te engancharás y te acabará matando». Y, de repente, tenían razón. Se habían equivocado tantas veces antes que esperabas que esta fuese una más. Sin embargo, en ese punto ya nadie podía ayudarte. No existía verdadera formación o educación sobre el mundo de las drogas en mi época. Al menos los métodos existentes no funcionaron conmigo ni con mucha otra gente. Estuve en ese mundo alrededor de dos años. El primero de ellos disfruté de veras y, si quieres que te diga la verdad, aunque ya estaba cayendo no era consciente de ello. Solo lo fui durante el segundo año. Entonces me di cuenta de lo alejado que había estado de la realidad. De mi entorno, mi salud, mis finanzas… Todo se iba a la mierda. También descubrí que detrás de los adictos a largo plazo había siempre algo que los hacía seguir metidos en drogas. Habían sufrido abusos de niños, sufrían ansiedad o depresión, siempre había algo más. Era como si se estuviesen automedicando para curar un dolor interior. La gente como yo, por otro lado, entraba por estupidez, y por tanto no había ninguna razón oculta para mantenerse metido en ellas el resto de una vida. Y aunque es difícil escapar de la heroína, porque físicamente es muy adictiva, es perfectamente posible. El síndrome de abstinencia es espantoso, pero puedes hacerlo. Lo que es peor es continuar, de hecho. Porque al cabo de poco lo único que te aporta aquello es tristeza y mal rollo. El principal motivo por el que la gente está enganchada a la heroína es la gestión del dolor, principalmente el dolor psicológico. La ausencia de perspectivas laborales o educativas, el acabar encontrando un trabajo de mierda, estar endeudado con los bancos el resto de tu vida, acaba alienándote del todo. Nada tiene sentido. La heroína, sin embargo, te proporciona una narrativa y una obligación: tienes que levantarte por la mañana para ir a buscar drogas. Y tu día consiste en intrigar con diferentes personas del submundo hasta acabar consiguiéndolas. Eso es una raison d’etre ideal para tirar adelante. Algo que hacer, por lo menos. Cuando no existe nada más, la heroína gana por defecto.
Después de casi una hora de entrevista, acabo de darme cuenta de que hemos hablado de temas que nunca tengo oportunidad de tratar con otros escritores. Eso me lleva a preguntarme cómo te ves con relación a otros escritores británicos, gente con quien no tienes nada en común. Me pregunto si estando con gente como Salman Rushdie o Will Self te has sentido alguna vez fuera de lugar…
En la escena literaria londinense lo más importante es la clase a la que perteneces. Los escritores son de clase media-alta, criados en despachos llenos de libros, y su identidad es la del gentilhombre escritor. Esa es una perspectiva mayoritaria en la escena literaria: lectores de periódicos sesudos, Booker Prize, Channel 4, buenas universidades… Es esa mentalidad. De vez en cuando se filtran otras voces. Mi ventaja es que soy escocés, y allí ya había una tradición establecida de escritores de clase obrera como Robert Burns o James Kelman. En Inglaterra, por el contrario, autores como Kevin Sampson o John King están marginados, pues hablan de mundos que no encajan con el Booker Prize. Por el contrario, todos los escritores escoceses que publicaban cuando yo llegué, Gordon Legge, Janice Galloway, James Kelman, Alan Warner o Alasdair Gray, tenían orígenes humildes. La ascendencia de clase obrera era mayoritaria allí. Y eso no ha cambiado en la actualidad con gente como Alan Bissett, Louise Welsh o Ian Morrissey. Solo este último podría pertenecer a la clase media.
Dentro de la etiqueta de clase obrera hay una gran diversidad que no debe confundirse con ignorancia. La población en mi país se apoya en la tradición de la Ilustración escocesa del siglo XVII, cuando tras la revolución de John Knox todo el mundo en el país iba al colegio, y podía leer y escribir, mientras que en Inglaterra la mayoría de la gente eran campesinos iletrados. Esta tradición democrática y cultural, junto con la herencia de la transmisión oral, se mantienen vigentes hoy en día. Por tanto, es más aceptado ser un escritor de clase obrera en Escocia que en Inglaterra. Mis orígenes fueron una ventaja, en este sentido. Los escritores irlandeses, escoceses o galeses somos vistos casi como escritores de cualquier otro país de la Commonwealth, de la misma manera en que se leen y publican voces caribeñas o australianas. No dejamos de ser algo exótico dentro del establishment inglés, donde la mayoría de las novelas lo único que muestran es a gente de clase media enamorándose y desenamorándose.
En Notting Hill. Con Hugh Grant en el filme adaptado de la novela.
Sí. El truco es meter voces diversas, del Caribe o de India o australianas, pero al modo imperialista. Las voces escocesas o irlandesas se utilizan así, solo para darle toque exótico a las novelas de clase media, para aportar algo de salsa, nada más. Reconozco que tuve mucha suerte, pues las películas de Trainspotting y ahora también Filth tuvieron muchísimo éxito. Gracias a ese impacto pude contactar con una audiencia de clase obrera. De hecho hay mucha gente que no está interesada en la literatura en general, y sin embargo lee mis libros. Es como si hubiera conseguido trascender ese mundillo literario de alguna manera. Es cierto que siempre estás comprometido con él, pero dentro hay muchos grados. Al final tu dependencia con el patrón puede afectar enormemente a tu escritura.
Que alguien te diga «No leo demasiado, pero me encantan tus libros» es uno de los grandes triunfos de un escritor.
Es genial, es todo lo que quieres. Creo que la gente leería más si tuvieran acceso a cosas más relevantes culturalmente para sus vidas. Me dicen esto continuamente, de hecho. Y ese es mi gran subidón.
¿Cómo viviste el hecho de tener éxito comercialmente? ¿Te creó conflictos internos? Porque los escritores de clase obrera criados en música pop siempre anhelamos llegar al Top Ten.
Siempre es duro lidiar con el éxito comercial pues siempre será importante ganar dinero para poder seguir escribiendo, y tener el tiempo para ello sin preocuparte de alquileres y facturas, o de buscar otro trabajo que te dé estabilidad. Pero me he dado cuenta de algo: cuando vendí las primeras diez mil copias de Trainspotting, era un héroe en Edimburgo: «Nos has puesto en el mapa, enhorabuena». A las cien mil la gente ya empezaba a gruñir. Recuerda: era el mismo libro. Y al millón de copias me reprochaban directamente que les había robado su cultura. Y en parte es cierto. El libro sigue siendo el mismo, pero siento que como consecuencia de su viaje, de la película de Danny Boyle, el poster con Ewan McGregor, y el anuncio de trenes de Richard Branson (3), el libro ya ni siquiera me pertenece. Es un fenómeno global. Evidentemente siempre quedará algo mío en él, pero la idea del autor como alguien que controla todo el proceso es falsa. Es la propia naturaleza del capitalismo. En cuanto algo está dentro de una bolsa y entra en el mercado, ya no hay nada que hacer, es un tren que ya ha salido.
Una última pregunta: ¿Cuál fue tu gran momento de epifanía cultural en la adolescencia, aunque entonces no te dieras cuenta? En mi caso fue escuchando «In the city», de The Jam.
El mío probablemente fue viendo a David Bowie cantar «Starman» en Top Of The Pops junto a Mick Ronson.
Morrissey dice lo mismo.
Recuerdo la reacción de mi padre mientras veía la actuación. Lo odió, y por consiguiente yo lo adoré. Fue tan simple como eso. Y le agradezco haber tenido esa reacción, porque de lo contrario no habría vuelto a escuchar a Bowie en la vida, ni me habría convertido en lo que soy.
Fotografía: Alberto Gamazo
__________________________________________________________________________
(1) También llamada Noche de las Hogueras. Fiesta equivalente a San Juan en España. Se celebra en Reino Unido el 5 de noviembre para conmemorar el intento fallido de Guy Fawkes ese mismo día en 1605 de volar el Palacio de Westminster. También se conoce como la conspiración de la pólvora.
(2) Miss Mundo de origen jamaicano que tuvo un hijo fruto de su relación con Bob Marley.
(3) El fundador de Virgin utilizó Trainspotting para un célebre anuncio de la TV británica.
Goran Bregovic: «La primera vez que escuché flamenco en directo fue como sexo salvaje»
Manuel Vilas: «Elvis cambió el mundo tanto como lo pudo cambiar Freud con el psicoanálisis»
Gram Parsons, la serie cósmica (y II)
Pino Solanas: «La deuda es el mayor hecho de corrupción de la historia contemporánea de Argentina»
Juguemos a Guillermo Tell (I)
Juguemos a Guillermo Tell (y II)
ADEGA advirte da presenza de exemplares de oso pardo no Courel fóra da área prevista pola Xunta, que segue sen aprobar a revisión do plan de conservación desta especie. "Sen medidas concretas e orzamentos precisos para desactivar posíbeis conflitos, pouco futuro vai ter o oso entre nós", advirte a asociación ecoloxista.