Shared posts

01 Apr 15:03

Photos of Life in 'Portugal's Toughest Neighbourhood'

by José Ferreira

This article originally appeared on VICE Portugal

Just a few kilometres from the centre of Lisbon – where millions of tourists a year are helping to fuel rapid gentrification – the city's 6 de Maio neighbourhood is slowly dying out.

For decades, 6 de Maio has been mythicised as a place so dangerous and ungovernable that even the police wouldn't dare set foot in it. In reality, the community was built mainly by Cape Verdeans who arrived in the late 1970s, after the nation gained independence from Portugal. Fast forward to 2016, which saw the local government actively breaking up the neighbourhood to make room for a new urban development project through a series of forced evictions and police raids.

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

After learning about the local government's attempts to dismantle the neighbourhood, documentary photographer José Ferreira spent a year in 6 de Maio, capturing the day-to-day lives of its residents, with the aim of creating something that will help outsiders better understand the marginalised community, culminating in the photo series Out of Law.

"Many people here were born to poor families that had next to nothing," Ferreira says. "They have nothing to lose."

The first thing the photographer wanted to do was gain the residents' trust, which wasn't easy. "It's a tight-knit community – they all have each others' backs," he explains. "Many of the locals are suspicious of people they don't know, and they have been relatively closed off from the outside world. But once we had a mutual understanding, they were wonderfully humble and friendly to me." Ferreira eventually became a welcomed presence in the community, and also started working with some of the local rappers, shooting their album covers.

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
Many of the young men in the neighbourhood own a gun.

6 de Maio won't exist in its current form for much longer. Due to the evictions and constant demolitions, much of the neighbourhood looks like a war zone. "All the police have ever been focused on is making sure crime doesn't spread to other neighbourhoods, rather than actually fixing the problems here," Ferreira explains. The demolition trucks are an almost constant presence now, as families are being rehoused across Lisbon, away from the community they grew up in.

Out of Law shows that 6 de Maio is about more than just crime and dilapidated buildings. Ferreira hopes that his photos will help preserve the community in some way, long after it's been torn down.

Scroll down to see more photos from Out of Law.

1553700954822-de-maio
Carlon, 35 (left) was born in Cape Verde and emigrated to Portugal with his parents when he was two. He has been working as a barber here for 18 years.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
A police car patrols the area.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
A group of men work out in a home that was demolished by the local government.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
Two guys fight next to a demolished house. They are both "snipers", whose job it is to warn everyone when either the police or a rival gang is on the way. The fight started when one of them didn't do his job properly.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
A man holds a machete, which used to belong to his father.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
A scar on a man's stomach, caused by a gun shot wound.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
At age 15, this man was sent to a juvenile correctional centre. At 18, he was sentenced to a prison term for car-jacking. At 25, he returned to prison for assault on a worker in a jewellery shop.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
A resident taking care of his cannabis plants.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
A man giving his six-month-old a bath.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
Wilson, 24, dreams of being a professional boxer. He has set up a gym in a demolished house.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
A nighttime poker game.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
A man looks on as a demolition truck tears down a house.
Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira

Lisboa Barrio 6 de Maio José Ferreira
Locals partying.
01 Apr 14:49

Pánico a los cómics

by Elizabeth Casillas

David Hajdu explora en La plaga de los cómics una de las épocas más sombrías de la cultura de masas norteamericana: aquellos meses en los que, en pos de la moral y las buenas costumbres, miles de cómics fueron quemados en hogueras públicas y el Congreso de Estados Unidos terminó por prohibirlos acabando con las carreras de cientos de dibujantes, guionistas y editores.

«Creo que, comparado con la industria del cómic, Hitler era un principiante», aseguraba el psiquiatra Fredric Wertham en Seduction of the Innocent (La seducción de los inocentes), un ensayo publicado en 1954. Quizás era demasiado pronto para hablar de la banalización del nazismo, pero lo que sí que constataba la declaración de Wertham era que las cosas estaban yendo demasiado lejos. «Ha llegado la hora de que prohibamos los comic books en los quioscos de prensa y en las tiendas de chucherías». Estas consignas animaron a una comisión de investigación del Congreso de los Estados Unidos contra la industria del cómic a la creación del Comics Code Authority –Autoridad del Código de Cómics, CCA por sus siglas en inglés o, popularmente conocido como, el Comics Code—. Pero, para entender cómo se llegó a esto, es mejor que retrocedamos un poco en el tiempo y comencemos esta historia por el principio.

«Los comic books no sólo inspiran el mal, sino que sugiere la forma que debe tomar dicho mal» —Fredric Wertham, psiquiatra—

Las tiras de prensa llevaban conviviendo con la sociedad estadounidense desde finales del siglo XIX, cuando el editor Joseph Pulitzer intentó atraer a las clases bajas y aumentar así las ventas de su periódico, con un dominical a color en el que se incluían historias ilustradas que inmigrantes y trabajadores fácilmente podían entender gracias a un lenguaje sencillo. «Los cómics le ofrecían a su público una mirada paródica sobre sí mismo, plasmada mediante el lenguaje de la caricatura y el disparate. En aquellas historietas, la mofa resultaba familiar; era íntima, cercana, afectuosa y despiadada», explica David Hajdu en La plaga de los cómics (Es Pop Ediciones, 2018). Así, comenzaron a popularizarse series como The Yellow Kid (El Chico Amarillo), Little Nemo o Krazy Kat. Tres décadas más tarde, personajes de tiras diarias que hoy consideramos historia pasarían a formar una parte esencial de muchos periódicos. Sólo en 1929 aparecieron por primera vez en la prensa personajes tan icónicos como Dick Tracy, de Chester Gould o Tarzan, de Harold Foster, y poco después Flash Gordon, de Alex Raymond.

La popularidad de las tiras de prensa a finales de los años treinta no dejaba de aumentar, los superhéroes acababan de llegar al mercado de los cómics y la necesidad de un formato que permitiese la independencia de las tiras diarias de los periódicos o las páginas para niños de los suplementos dominicales era cada vez mayor. La llegada del comic book, o grapa, era inminente. Su éxito, también. «A mediados de los años cuarenta, los comic books eran la forma de entretenimiento más popular en Estados Unidos. Vendían entre ochenta y cien millones de ejemplares semanales y lo habitual era que cada uno de esos ejemplares fuera pasando, en préstamo o intercambio, por las manos de entre seis y diez lectores», apunta Hajdu.

Primer round

Y la popularidad, si algo atrae, son las críticas. Es cierto que desde el nacimiento del cómic a finales del siglo XIX siempre había habido voces discrepantes con el medio, pero podemos considerar que la del periodista Sterling North fue una de las que se escuchó más alto. El 8 de mayo de 1940, el Daily News publicó una columna en la que North advertía de cómo, cada mes, «un millón de dólares era hurtado de los bolsillos de los niños de América» a cambio de «heroicidades como las de Superman, mujeres voluptuosas ligeras de ropa, ráfagas de metralletas, “justicieros” encapuchados y propaganda política barata». Algo que consideraba totalmente inadmisible. En menos de un año, Una desgracia nacional –que es el título que llevó aquella columna– había sido reproducida en cerca de cuarenta periódicos.

Mientras periodistas y bibliotecarios se rebelaron contra los cómics, la comunidad psiquiátrica y psicológica enviaba mensajes conciliadores. Lauretta Bender, una psiquiatra infantil, fue de las primeras en pronunciarse: los tebeos tenían muchos beneficios y pocos riesgos. Pero lo que hizo que el debate sobre la idoneidad o no de los tebeos cesara no fue la ciencia, sino el estallido de la Segunda Guerra Mundial. «Del mismo modo que la Primera Guerra había apagado las críticas incipientes contra las tiras de prensa, la Segunda acalló el debate sobre los comic books antes de que hubiera llegado a prender. De hecho, los superhéroes comenzaremos a ser vistos como un concepto profundamente patriótico: un símbolo propio, simple y democrático del poder y la firmeza de Estados Unidos», afirma Hadju. El primer asalto estaba superado.

La fiebre del oro de los tebeos

Las ciento cincuenta cabeceras de comic books que había en 1937, se habían convertido en casi setecientas en 1940, con el consecuente aumento de trabajadores. Se podía hablar ya, claramente, de la industria del cómic. Una industria que, sin unas directrices establecidas y una escasa obligación de rendir cuentas dentro del negocio, caminaba «enloquecida de especulación, experimentación, recompensas fáciles y cierta anarquía estética», según señala el escritor estadounidense. Al fin y al cabo, aquellos dibujantes y guionistas estaban inventando un medio, un lenguaje, que era consumido por millones de personas sobre la marcha.

En 1948, Detroit se convirtió en la primera ciudad en perseguir los tebeos, prohibiendo la venta de treinta y seis cabeceras

A la anarquía estética se añadían entonces otros factores sociales que permitían que los contenidos de algunos de aquellos tebeos se tornaran hacia historias de crímenes, vicios, lujuria y horror. Por un lado, «a diferencia del cine, la radio y la televisión, los cómics no estaban sometidos a ningún mecanismo efectivo de control y regulación», señala Hadju. Por otro, la sociedad estadounidense de los años cuarenta aún no había constituido la idea de una cultura juvenil tal como la conocemos ahora. Los tebeos, como algunos aún creen, estaban considerados como algo insustancial e inofensivo que cualquier niño podía comprar en un quiosco o tienda de chucherías. Claro, que hoy ya sabemos lo poco inocentes que son los caramelos.

Segundo round

La Iglesia Católica fue, según apunta Hadju en el libro, una de las primeras instituciones culturales en reconocer la eficacia del cómic para atraer a las masas de jóvenes y comenzaron a repartir ejemplares de tebeos educativos como Historias de la Biblia en imágenes en sus escuelas dominicales. Sin embargo, el romance entre Iglesia y cómic no duró mucho y en 1942, la Organización Nacional para una Literatura Decente –un nuevo nombre para algo viejo: autoridades católicas censurando libros– incluyó Sensation Comics, la colección que publicaba Wonder Woman, entre sus títulos prohibidos. «La polémica sobre los cómics fue saltando, sección por sección, desde la última página de los periódicos hasta la primera plana; de las reseñas de libros y las columnas de religión a la sección “para mujeres”, y de ahí a la de noticias propiamente dichas», explica Hadju.

A comienzos de 1948, el jefe de la policía de Detroit hizo un llamamiento para limpiar la ciudad de comics books. En abril, se convirtió en la primera ciudad en perseguir los tebeos, prohibiendo la venta de treinta y seis cabeceras. Cuatro días más tarde, lo harían en Mt. Prospect, Illinois, y a finales de año serían más de cincuenta municipios. La guerra contra los cómics había empezado, aunque dibujantes, guionistas y editores estaban demasiado ocupados trabajando como para preocuparse por ella.

El centenar de leyes promulgadas para prohibir la venta de tebeos y la llegada del comics code acabó con la carrera de más de 800 personas

Con semejante panorama, todo apuntaba a que era el momento idóneo para que el psiquiatra Frederic Wertham hiciera su aparición estelar. En medio de una psicosis generalizada por el miedo a la delincuencia juvenil agudizada por la posguerra y el nacimiento de un nuevo (y recatado) estilo de vida americano, Wertham declaraba en un artículo de la revista Time que «los comic books no sólo inspiran el mal, sino que sugieren la forma que debe tomar dicho mal». En ese mismo artículo, recoge Hajdu, se había expuesto que las historietas contenían un exceso de «imágenes de palizas, tiroteos, estrangulamientos, charcos de sangre y muertes por tortura». La relación entre delincuencia juvenil y cómics había quedado ya establecida y esta vez por una fuente de ciencia, a diferencia de los discursos religioso en contra de los cómics o los vilipendios de bibliotecarios o periodistas. Tan solo hicieron falta algunas noticias de sucesos más para que la opinión popular se pusiera en contra de los cómics. Unos argumentos que tristemente tienen un paralelismo inevitable con los que, a comienzos del siglo XXI, se arrojaron en contra de la industria del videojuego.

Fuera de combate

El centenar de leyes promulgadas para prohibir la venta de tebeos y la llegada del comics code acabó con la carrera de más de ochocientas personas, la mayoría dibujantes, guionistas y editores. E incluso, como apunta Hadju, las oficinas de EC, una de las editoriales más arriesgadas y provocadoras –hogar de clásicos como Tales from the Crypt o la revista MAD–, fueron registradas por la policía de la ciudad de Nueva York. El Código creado en 1954 incluía medidas como que los crímenes nunca serían representados de modo que creasen simpatía por el crimen; la prohibición de usar las palabras “horror” o “terror” en los títulos; no permitir escenas demasiado sangrientas, la depravación, la lujuria o el sadismo; los muertos vivientes o la desnudez en cualquier forma. A pesar de todo, para Fredric Wertham no fue más que una ineficiente medida a medias ¯\_(ツ)_/¯.

01 Apr 08:12

Entrevista a Ramón Grosfóguel (I Parte): “A identidade espanhola cria-se na ideia do império civilizador de inferiores”

by galizalivre.com

Galiza livre entrevistou esta semana o seu já habitual colaborador Ramón Grosfoguel, sociólogo e professor na Universidade de Berkeley, Califórnia. O teórico decolonial realizou-nos neste podcast umha cumprida exposiçom sobre a polémica que se desatou a partir da carta de López Obrador, o recente presidente de México, ao rei espanhol Filipe VI.
Num segundo podcast que havemos publicar aginha também abrangeu a sua visom do soberanismo galego e alertou do começo dum novo ciclo político na Galiza.

01 Apr 08:11

Uma olhada ecofeminista às esquecidas lobismulheres

by galizalivre.com

Por/ Nerea López Campaña

Nos relatos galegos decorre um facto diferencial salientável: em uma parte importante dos mitos relacionados com os lobisomens, os protagonistas não são homens-lobo, mas mulheres-lobo, isto é, lobismulheres. São mulheres transformadas por algum facto concreto, normalmente porque elas se revoltam contra um sistema patriarcal que as oprime. Do ponto de vista simbólico, pedem mais comida, mais carne, mais alimentos e não apenas por causa da fome, mas também para reivindicarem o seu espaço na sociedade galega. Na antologia Lobos, lobas e lobishomes compilada por Xosé Ramón Mariño Ferro, podemos encontrar o relato intitulado «O lobishome no sequeiro». Nele, o lobisomem é o arquetípico «lobo da gente» de Vicente Risco.

Este «ecomito» surge da perspetiva ecofeminista, pois pode ser entendido através das relações entre ecologia e feminismo com o intuito de se afastar da dominação patriarcal imposta sobre as mulheres e a natureza. Desde a década de 1970, as correntes feministas começam a reformular a valoração da mulher ligada à natureza e são atribuídos novos paradigmas sociais, tais como a oposição da agressividade masculina a respeito do seu meio natural face à ética feminina do cuidado que origina a esperança para a conservação da vida humana. Portanto, por meio do ecofeminismo, não somente é subvertido o controlo homem-mulher, mas também o humano-natureza.

A protagonista do relato anterior é uma «moza de pel branca, e de cabelo solto e longo deica a cintura, moi fermosa» (Mariño Ferro 2001: 60). Esta rapariga é vítima da fada que a sua mãe lhe impõe: «Vaite da casa, mala muller! ¡Mala filla! ¡Loba! Permita Deus que te volvas loba e que como os lobos andes arrastrada polo monte» (Mariño Ferro 2001: 61). Na passagem citada são refletidas duas questões muito importantes. Por um lado, observemos a conotação negativa da alcunha «loba», que desvenda um significado heteropatriarcal por referenciar uma mulher de atributos estéticos favoráveis e, aparentemente, de vida dissoluta. Por outro lado, cumpre considerar a revolta da moça contra a opressão do sistema dominante.

A lobismuller ficou órfã de pai quando miúda. A sua mãe casou-se novamente com um homem quem, enquanto a filha era ainda criança, ignorava-a, mas, ao ela crescer, segundo a própria moça-narradora diz, «acabou dándome a min máis agarimos que a mi madre» (Mariño Ferro 2001: 60). A tentativa de violação acabou por fracassar, pois a rapariga foi muito corajosa conseguindo escapulir-se do agressor após cortar-lhe uma mão com uma foice. A progenitora, mais do que uma mãe, actua como bruxa, infligindo a mencionada maldição de tornar a sua própria filha em loba. Dessa maneira, estabelece-se, assim, uma relação entre uma personagem dominante, ou uma opressora, a mãe, e uma personagem oprimida, a moça, que não sofre apenas uma violação dos seus direitos, mas, na realidade, duas: uma por parte de quem a violou, e outra por parte da sua mãe ao recusar o direito da filha à verdade.

Do ponto de vista ecofeminista, podem ser notadas as contraposições homem/mulher e humano/animal. Mas, como é típico das lobismulheres galegas, esta relação entre humana e animal não se compreende do enfoque da agressividade comum do lobisomem masculino, sendo que, esta «loba» é uma vítima amável e grata, manifestamente dorida pela fada que não queria nem escolheu ter. Cumpre esclarecer um dado que pode passar despercebido: a rejeição acontece contra a fada imposta pela mãe, mas não contra a sua condição de loba, que, de facto, é considerada com certo apreço, tal como a seguinte sentença revela: «¡Váleme, a miña pel querida! (Mariño Ferro 2001: 60). Se calhar, os choros da rapariga não só se justifiquem na sua condição híbrida; é claro que a dor emocional pode ser ainda mais forte do que a dor física ao sentir queimar-se a sua pelica.

Além disso, é sabido que são as caraterísticas físicas do lobo que costumam enquadrá-lo dentro do papel demoníaco. Porém, como foi demonstrado no parágrafo anterior, essa natureza demoníaca não aparece em nenhuma parte do relato. Adjetivos como «de pegadas grandísimas e invulnerable ós tiros […] pata descomunal, negra e arrepiante. […] un fuciño longo, de grandes dentes blancos, […] tan peludo» (Mariño Ferro 2001: 60-61) permitem atribuir —através da introdução do medo na sociedade— significados e simbolismos negativos ao lobo. As primeiras leituras antropocêntricas colocam o lobo como um animal esteticamente «arrepiante» e a humana como uma mulher «formosa», mas se tivermos em conta a visão ecofeminista, isto pode representar uma crítica muito direta à pressão que sofrem as mulheres e os animais pelo facto de possuírem—ou não— determinadas caraterísticas físicas consideradas como favoráveis ou desfavoráveis pelos códigos heteropatriarcais e antropológicos. Desta forma, as visões que apontam para o lobo como sendo um animal negativo são reforçadas pelo sentimento de medo e fobia social e por uma sensação de frustração como pano de fundo, devido à incapacidade dos seres humanos para exercerem um domínio completo sobre ele e sobre o género feminino.

As peeiras ou fadas dos lobos eram as mulheres que defendiam e acompanhavam os lobos. São a expressão de uma visão muito mais cordial do animal. Costumam transformar-se em lobas quer por uma maldição materna ou paterna, quer por terem nascido a sétima filha de um casal. Assim o demonstram as narrações «A pieira de Cotobade», «A maldita comedora de carne» ou «A Lobeira de Moraña», coligidas em Lobos, lobas e lobishomes,de Mariño Ferro. A obra é acrescentada com a conhecida bandoleira «Pepa a loba», que faz parte do imaginário compostelano. A rainha Lupa, Luca, Lopa, Loba ou Luparia foi a mulher que acolheu no seu castelo lupário, localizado em Teu, os restos do Apóstolo Santiago e, embora fosse parcialmente obrigada, segundo conta o Liber Sancti Jacobi, ajudou na construção do seu sepulcro. No libro de Mariño Ferro podem ser encontrados vários relatos como, por exemplo,«Lupa e o Apóstolo», «A Raíña Loba en Figueirós» ou «Lupa no Pico Sacro», que representam, algumas vezes, o protótipo de mulher vingativa e sanguinária e, outras vezes, o arquétipo de salvadoras dos pobres.

Definitivamente, a lobismulher pode ser percebida de muitos modos. Porém, a maioria não pode ser explicada de uma única maneira. Como comprovámos, costuma expressar várias metáforas e simbolismos que podem ser compreendidos como uma tentativa de ensinar ou reeducar a sociedade patriarcal, além de ter bem presente o espaço natural e tratá-lo de um ponto de vista ético e sustentável. Este tipo de relato manifesta a necessidade de quebrar com as velhas conceções patriarcais que, ainda atualmente e infelizmente, continuam a dominar. Mas nós não esquecemos a nossa natureza selvagem, tão só temos de deixar que a nossa lobismulher emirja do mais profundo do nosso ser.

01 Apr 08:08

Seoane, o supremo artesán

Escritor, editor, muralista, deseñador, debuxante, gravador, pintor... a socorrida expresión de "home do renacemento" ten en Luis Seoane un exemplo soberbio. Alguén dixo unha vez e, sen dúbida, dixo ben, que a súa arte é para el como o seu diario. Figura única e irrepetible á que en 2019 se lle dedicou o Día das Artes Galegas.

La entrada Seoane, o supremo artesán se publicó primero en Inorantes.

30 Mar 09:39

Supremacismo español

by Olalla Rodil
O presidente de México, López Obrador, reclamou ao monarca español e ao Papa que pidan perdón polos «abusos da conquista». ...
30 Mar 09:39

El Poder Judicial acuerda apartar a la juez con más casos contra la corrupción de Galicia

by Silvia R. Pontevedra, Pepe Seijo

La Comisión Disciplinaria del Consejo General del Poder Judicial (CGPJ) ha acordado imponer a la magistrada Pilar de Lara, titular del Juzgado de Instrucción número 1 de Lugo, una sanción de siete meses y un día de suspensión de funciones por una falta que califica de "muy grave", de "desatención en el ejercicio de las competencias judiciales". Al ser superior a los seis meses, la sanción implica la pérdida de destino. De Lara (Cartagena, 1969) lleva desde hace una década dirigiendo las principales investigaciones judiciales contra la corrupción de todo tipo en Galicia, con políticos imputados de muchos partidos, sobre todo del PP y del PSOE, funcionarios, policías y guardias civiles, grandes empresarios detenidos por blanqueo y cohecho y mafias de proxenetismo. Aunque el fiscal del expediente abierto contra la juez por dilaciones en la tramitación de las causas solicitaba solo tres meses de suspensión de empleo y sueldo (lo que no implicaba la pérdida de su plaza en Lugo), la cúpula del gobierno de los jueces ha escuchado la demanda del promotor de la acción disciplinaria en el CGPJ, Ricardo Conde, exdirector general de Relaciones con la Administración de Justicia con los ministros del PP Ruiz-Gallardón y Rafael Catalá entre 2012 y 2016.

Seguir leyendo.

30 Mar 03:08

We've Found the Greatest New Cookbook of the Year

by Food52

The inimitable Padma Lakshmi needs no introduction (but we'll give you one anyway): Food expert; bestselling author; executive producer and host of Top Chef; model; actress; public speaker and women's-health advocate—the list of impressive accomplishments goes on. So who better than Padma to deliver the final judgment of this year's Piglet Tournament of Cookbooks, making a decision between two heavy hitters, Season and Bottom of the Pot? It was such a tough call, Padma may still be "seriously upset with Amanda Hesser" about it.

We understand, Padma—and no hard feelings.

Read More >>

30 Mar 02:46

jornadas guerrilheiras. Resistência armada antifascista na galiza

by Gentalha

Imagens das passadas Jornadas guerrilheiras organizadas pola comissom de História.

Obrigadas pola assistência! Oiredes falar de novo destas jornadas em breve; novos e interessantes projectos estam por vir. A nossa memória e a nossa História nunca dormem!

53781340_2297192247217830_4348416007925137408_n 55738266_2297192643884457_6598238100839727104_n 55829089_2297192613884460_99194348465291264_n 55759893_2297192587217796_7818876383412617216_n 56439081_2297192520551136_5421559521505968128_n 55443392_2297192480551140_551742652874227712_n 56226034_2297192450551143_3562377391495970816_n 55554527_2297192407217814_6123800139124441088_n 55646644_2297192383884483_5463172798211948544_n 55483100_2297192340551154_8126150846418255872_n 56161348_2297192303884491_8815413369948340224_n 55726290_2297192217217833_5926933179171602432_n
28 Mar 23:47

Goretti Sanmartín reclama que el Concello emprenda la compra de la sala Yago para usos culturales

La alcaldable de la formación frentista sostiene que la operación debe efectuarse a través del Consorcio

28 Mar 23:31

O Concello e a Asociación Cultural O Galo reivindican a escultura de Francisco Asorey nun roteiro guiado por Compostela

O Concello de Santiago e a Asociación Cultural O Galo queren dar a coñecer e poñer en valor a pegada que o escultor Francisco Asorey deixou en Compostela. É por iso que ambas institucións colaboran no roteiro guiado que se vai desenvolver o próximo 5 de abril. A iniciativa foi presentada hoxe pola concelleira de Acción Cultural, Branca Novoneyra; a secretaria da Asociación O Galo, Mercedes Espiño, e a tesoureira, Esperanza Delgado.
28 Mar 23:17

U-los clásicos do cómic galego?

by @cequelinhos

Edu Maroño.

‘Gaspariño’, de Xaquín Marín.

Cando se fala das orixes do cómic como medio é habitual aludir a antecedentes da Antigüidade ou da Idade Media: textos funerarios exipcios, columnas romanas, tapices medievais, vidreiras, códices… Sen ir máis lonxe, Breixo Harguindey publicou en 2006, no Boletín Galego de Literatura, un artigo no que salientaba as tanxencias entre a linguaxe do cómic e unha obra tan relevante na historia da literatura galega coma As Cantigas de Santa María de Alfonso X. Non obstante, está asentada a opinión de que a aparición do cómic en sentido moderno deriva da invención da imprenta e da posterior proliferación de publicacións periódicas. O cómic tal e como o coñecemos hoxe xorde no século XIX nos xornais, en forma de viñetas ou tiras humorísticas e satíricas de contido político ou social, e a partir de aí vai gañando autonomía, dando lugar ás primeiras revistas e libros que teñen a narración en viñetas o seu contido fundamental.

Capa do libro de Xulio Carballo ‘Os pioneiros da banda deseñada galega’-

Se pensamos no caso galego, a escaseza de publicacións periódicas en lingua galega e as dificultades que tivo a edición na nosa lingua ao longo da historia explican que a aparición da banda deseñada seguise un camiño distinto ao que tivo lugar en ámbitos lingüísticos normalizados coma o anglosaxón, o francófono ou o castelán. Dende o século XIX, existiron tamén en Galicia, incluída a Galicia exterior, publicacións que incorporaron viñetas de contido humorístico ou costumista que se expresaban en lingua galega. Medios como El Pueblo Gallego, Vida Gallega, Céltiga ou Vida Céltica, por exemplo, acolleron viñetas de Maside, Ventura Requejo, Xaime Prada, Eduardo Padín ou Álvaro Cebreiro. Non só iso, parte da obra gráfica dunha figura tan relevante coma Castelao, que tamén achegou viñetas a publicacións periódicas coma Vida Gallega ou Galicia, sitúase nun territorio claramente limítrofe co da banda deseñada. Non obstante, o período da ditadura franquista e a súa política respecto da lingua galega imposibilitou a transición natural destes antecedentes cara aos caderniños de banda deseñada. Acéptase hoxe que o cómic galego en sentido propio xorde na década de 1970, cando conflúen os traballos de Reimundo Patiño e Xaquín Marín co labor desenvolvido polo denominado Grupo do Castro (Xosé Díaz, Rosendo Díaz, Chichi Campos e Luís Esperante), que se vería seguido nos anos seguintes por unha crecente acollida de tiras cómicas en galego na prensa e nos suplementos culturais e revistas da época. Obsérvese o atraso histórico a respecto doutros contextos: non hai cómic galego en sentido estrito até o derradeiro terzo do século XX.

Esta versión das orixes do cómic galego, que fora aparecendo con distintos graos de concreción en artigos dispersos, queda fixada tras a publicación en 2015 da tese de doutoramento Para unha historia da banda deseñada galega de Xulio Carballo, e a súa posterior transformación no libro de divulgación Os pioneiros da banda deseñada galega (1971-1979) (Xerais, 2019). O de Carballo é o estudo máis extenso e rigoroso desta etapa até a data e nel quedan establecidos os nomes dos autores que, de maneira consciente, abriron a cultura galega ao que daquela era un eido creativo novo, e fixérono ademais coa vocación de empregar un medio que percibían como popular para espallar unha mensaxe política. Carballo analiza ademais con detalle os títulos decisivos desta década: os primeiros libros de cómic, as primeiras revistas e fanzines, e tamén as series de tiras cómicas que comezaron a agromar na prensa galega. Cómpre, xa que logo, felicitar o autor polo que supón un avance claro na aproximación histórica a unha das manifestacións máis dinámicas da cultura galega actual, mais o seu traballo serve tamén para deixar en evidencia as eivas do noso sistema editorial no que atinxe aos clásicos da BD galega.

Cantos dos títulos recollidos por Carballo no seu traballo están hoxe dispoñibles en librarías? Cantos foron obxecto de reedición nos últimos anos? Poucos, moi poucos. Xaquín Marín é quen gozou de mellor fortuna, probablemente por terse mantido en activo e cunha forte presenza nos medios dende os anos 70 até hoxe. En 2006, a editorial Embora recuperaba Ratas, obra que publicou inicialmente en 1977, e facíao ademais en galego, idioma no que fora concibida malia ter visto a luz en castelán por ter sido editada polo propio Marín e por Patiño cando ambos vivían en Madrid. Tamén Cen + Cen Pés, unha antoloxía dos famosos “pés” de Marín que viu a luz en 2007. O ano seguinte, El Patito Editorial publicaba o volume titulado As dúas viaxes de Xaquín Marín, que recollía A longa viaxe de volta dende as estrelas, o relato co que o ferrolán participara en 2 Viaxes, considerado o primeiro libro de banda deseñada galega, xunto cunha segunda narración da mesma época que permanecía inédita até aquela data, Buscando otro mundo.

Non obstante, bótase en falta a recuperación dunha obra fundamental de Marín da década dos 70, as tiras de Gaspariño que apareceron en El Ideal Gallego a partir de 1974. Marín valeuse deste personaxe, un neno de aldea, para expoñer a súa visión dos problemas polos que atravesaba a Galicia daqueles anos: a explotación económica, a

Capa de ‘Cen-Cen Pés’

emigración, a falta de conciencia ecolóxica ou a discriminación da lingua galega e os seus falantes. A ollada inocente do Gaspariño, a súa sabedoría infantil e a difícil relación co mundo dos adultos vinculábano ao Balbino de Neira Vilas, como acertadamente sinala Carballo no seu ensaio. Sen desmerecer os demais autores que cultivaron este formato naqueles anos, é probable que as de Gaspariño sexan as tiras de prensa máis relevantes da década e o feito de teren sido xa recompiladas en dous volumes no ano 1978 dá idea da súa popularidade. Ademais, trátase dun dos traballos que mellor reflicte a evolución gráfica de Marín, permitíndonos contemplar como foron aparecendo e consolidándose algúns dos elementos característicos do seu debuxo. Estamos perante un material que demanda hoxe unha reedición completa, cronolóxica e debidamente restaurada. Ademais de con materiais adicionais que o autor podería achegar, o volume podería completarse con outras tiras do propio Marín, especialmente coas de Lixandre, outro personaxe infantil que debuxou para El Ideal Gallego entre 1977 e 1979.

Tampouco se comprende que a día de hoxe non exista unha reedición de 2 Viaxes, considerado o primeiro libro de banda deseñada galega e do que só existe a súa primeira edición de 1975. A necesidade da súa recuperación non só está xustificada polo seu carácter primordial, senón tamén porque os dous relatos que o compoñen, A longa viaxe de volta dende as estrelas de Marín e Saga de Torna no Tempo de Reimundo Patiño, recollen a visión que os autores tiñan sobre os problemas da sociedade galega naquela altura, ao tempo que ilustran os motivos polos que consideraban necesaria una BD galega, politicamente comprometida e dirixida ao gran público.

Aínda habería máis. Sería interesante unha recuperación tamén debidamente restaurada dos materiais que conformaron o primeiro número de A Cova das Choias, primeira revista de BD galega, acompañados dos materiais que ficaran excluídos daquela e dos destinados ao segundo número, que non chegou a ver a luz. Poderían complementarse cos restantes traballos dos membros do Grupo do Castro, dende as tiras de Luís Esperante (Historias dunha vella descoñecida) até os moitos materiais dispersos que Chichi Campos desenvolvería en anos posteriores.

Cando falamos da necesidade de reeditar estes clásicos da BDG non nos referimos só a darlle unha nova vida comercial a unha serie de títulos significativos, senón a restaurar un patrimonio cultural esencial, polo que cómpre preguntarnos se non sería esixible o apoio institucional a calquera iniciativa editorial que xurdira. Non entraría este labor dentro das obrigas dos poderes públicos de coidar o patrimonio histórico e artístico de Galicia e de promover e defender a cultura galega? Sería imaxinable que os títulos de Rosalía, Pondal, Cunqueiro e tantos outros fosen imposibles de atopar hoxe en librarías?

‘2 viaxes’, Brais Pinto.

Bibliografía

Carballo, Xulio (2019):  Os pioneiros da banda deseñada galega 1971-1979. Xerais. Vigo.

Crespo, Rosario (2017): “Precedentes del cómic gallego” en Revista Tebeosfera, tercera época, n.º 4. Sevilla.

Harguindey, Breixo (2006): “As Cantigas de Santa María: Obra mestra das orixes da historieta” en Boletín Galego de Literatura n.º 35. Santiago de Compostela.

28 Mar 15:56

El crimen de Heliogábalo

by Alana Portero (aka «La Gata de Cheshire»)

Adolescente, amanerado, caprichoso y de apetitos sexuales desmesurados. La figura del emperador romano Heliogábalo fue sepultada por la historia. En él se magnifica lo maldito como reflejo de los miedos de una sociedad obsesionada con valores extremadamente rígidos

                               POR ALANA PORTERO                                        

La historiografía occidental y blanca, de natural mojigata y supremacista, suele etiquetar todo lo que no le conviene de monstruoso. Desde Roma. Lo mismo aplica para figuras concretas que para costumbres de más allá de los Urales. Hay una categoría muy especial de aberración dedicada a los emperadores romanos que desafiaron lo que Roma entendía por virtuoso, esa mezcla entre guerrero y estadista engolado dado a la retórica, pero capaz de aplicar el puño de hierro cuando es necesario.

«La historiografía occidental y blanca, de natural mojigata y supremacista, suele etiquetar todo lo que no le conviene de monstruoso»

Pintura etrusca representando a un grupo de amantes en un banquete (Prenestre)

Pintura etrusca representando a un grupo de amantes en un banquete (Prenestre)

A todas nos suenan Calígula y Nerón, uno como personificación del mal absoluto y el otro como encarnación del megalómano capaz de sacrificar cualquier cosa para ganarse la eternidad. De entre esta especial categoría destaca por cómo ha sido sepultada por la historia la figura de Heliogábalo, solo necesitó cuatro años de reinado (218-222) para alcanzar la ignominia absoluta, fue declarado por el senado damnatio memoriae, una especie de olvido a perpetuidad oficial. Desde la Historia Augusta hasta Gibbons se insiste en la vergüenza que supone registrar y divulgar las actividades del emperador. Casi pueden oírse los grititos de marqueses pudorosos de los historiadores que se han acercado a su figura y han salido sudando de ella.

¿Qué pasa con Heliogábalo? ¿Qué horrores se encuentran detrás de ese nombre hiperbólico y sonoro?

Denario de Heliogábalo

Denario de Heliogábalo

«Una de las primeras y más frecuentes manchas que caen sobre la figura del joven emperador es su forma de vestir, femenina y demasiado audaz hasta para las patricias más relajadas»

En realidad la historia siempre es más compleja que una enumeración de crímenes, impiedades y vergüenzas. Para empezar, su majestad era de origen Sirio, un emperador oriental no siempre responde al gusto del supremacismo romano medio, sacerdote de El-Gabal, dios solar que rebautizó ya en el trono como Sol Invictus, convirtiéndolo además en deidad tutelar romana por delante del mismo Júpiter. Adolescente, amanerado, caprichoso y de apetitos sexuales desmesurados. Ninguna de estas cualidades demasiado extrañas, nada que Petronio no nos haya contado y nada demasiado sorprendente. Una de las primeras y más frecuentes manchas que caen sobre la figura del joven emperador es su forma de vestir, femenina y demasiado audaz hasta para las patricias más relajadas.

EL PÁNICO ROMANO

Es conocido el pavor que Roma tenía a que sus aguerridos muchachos tuviesen pérdidas de aceite demasiado exageradas. Las prácticas homosexuales masculinas eran algo a ocultar y se las arreglaban para intentar defender roles activos donde no era posible. Haciendo ridículas descripciones del amor uraniano. El rechazo no eran tanto las relaciones entre hombres como la posibilidad de desempeñar un rol pasivo. Eso era imperdonable e impropio de la virtud romana. De Heliogábalo se cuenta que buscaba por todo el imperio onobelos (señores con pene de burro) para su satisfacción, que sus banquetes eran orgías en las que podías terminar sepultado por un derramamiento de pétalos de rosa o comiendo heces de león, que recorría las calles de Roma de madrugada prostituyéndose, que construyó unos baños públicos en palacio y allí escogía futuros esclavos sexuales. La realidad se mezcla con la ficción en las descripciones que la historia le ha dedicado a su figura. Desde el siglo XXI entendemos los enormes prejuicios con los que se ha abordado lo concerniente a su vida y su reinado.

Heliogábalo o el anarquista coronado  (Antonin Artaud, 1934)

Heliogábalo o el anarquista coronado (Antonin Artaud, 1934)

«Aunque desposó a cinco mujeres, incluyendo a una vestal, algo cercano al pecado mortal cristiano, sus relaciones más importantes tuvieron lugar con hombres. La más duradera junto a Hierocles, su aúriga, al que se refería como marido y del que presumía constantemente haciéndose llamar “a reina de Hierocles”»

Se cuenta, en casi todas las fuentes, que una de las obsesiones de Vario Avito Vasiano —nombre de nacimiento del emperador— era la investigación anatómica —usando los medios más crueles— que le permitiese cambiar sus genitales. Proporcionaba a sus médicos la cantidad de cuerpos que requiriesen para llegar a perfeccionar tal intervención. Desde nuestros ojos esto constituye una práctica del todo aberrante, la experimentación con seres humanos vivos; en la Roma del siglo III un esclavo seguía siendo apenas visto como algo más que un «recurso», miles de ellos morían reventados trabajando el campo de sus dueños y otros tantos eran sometidos a todo tipo de abusos sin que a nadie se le moviese una ceja.

Busto de Heliogábalo (Museos Capitolinos, Roma)

Busto de Heliogábalo (Museos Capitolinos, Roma)

«Donde la historia ve una monstruosidad imperdonable yo veo una criatura de catorce años en plena lucha por su identidad»

Aunque desposó a cinco mujeres, incluyendo a una vestal, algo cercano al pecado mortal cristiano, sus relaciones más importantes tuvieron lugar con hombres. La más duradera junto a Hierocles, su aúriga, al que se refería como marido y del que presumía constantemente haciéndose llamar «la reina de Hierocles». A menudo organizaba performances en las que Hierocles sorprendía a Heliogábalo seduciendo a otro hombre, este montaba una escena de celos monumental, ambos se encerraban en los aposentos imperiales y se les escuchaba discutir y destrozar el mobiliario. Siempre terminaban con Heliogábalo amoratado, recorriendo el palacio enseñando sus magulladuras como pruebas de amor de su dueño.

Donde la historia ve una monstruosidad imperdonable yo veo una criatura de catorce años en plena lucha por su identidad, que de repente es alzada al trono del universo conocido e investida de poderes sin límites que desde luego no pueden gestionarse a esa edad.

Sus danzas, su maquillaje, su teatralidad constante, tienen mucho que ver con el todavía duradero desprecio por la sexualidad expansiva y la exhibición libre de la identidad, la sexualidad y las intersecciones entre ellas. Una suerte de plumofobia llevada al extremo que conmina a perfilar a un niño en plena construcción como la encarnación de todo lo que la sociedad de su tiempo quiere esconder bajo la alfombra de las eras.

En todas esas prácticas autolesivas suyas que se relatan: la búsqueda del maltrato, la objetificación y la humillación, se adivina una necesidad de autoconocimiento desconsolada y una petición de ayuda tan retorcida como puede ser una mente en periodo de formación sin límites a los que atenerse. También una forma de placer que aún constituye un estigma imperdonable.



«En Heliogábalo se magnifica lo maldito como reflejo preciso de los miedos de una sociedad obsesionada con valores tan rígidos, que solo se necesita un jovencito bailando en público desnudo y maquillado para quebrarlos»

Las rosas de Heliogábalo , Lawrence Alma-Tadema (1888)

Las rosas de Heliogábalo, Lawrence Alma-Tadema (1888)

LO MALDITO OCULTO

No me atrevería a catalogar a Heliogábalo como mujer trans, frivolidad en la que la historiografía moderna cae con frecuencia; la realidad de esta condición es mucho más compleja que las preferencias estéticas, las prácticas sexuales y la disforia. Es una posibilidad que quedará sin resolver para siempre. Sí podemos aventurarnos a ver a Heliogábalo como alguien con una dolorosa lucha interna que se ve golpeada por eventos políticos que le sitúan en la cima del mundo y le abandonan a su suerte. Incapaz aún de empezar a entenderse a sí mismo, debe gobernar un imperio de proporciones inimaginables. La crueldad que se le atribuye tiene mucho más que ver con la posibilidad de materializar cualquier cosa que se le pasase por la cabeza a un muchacho de catorce años sin tener que afrontar consecuencia alguna. Creo que nadie superaría esa prueba sin hacer daño a alguien por acción, efecto colateral u omisión.

En Heliogábalo se magnifica lo maldito como reflejo preciso de los miedos de una sociedad obsesionada con valores tan rígidos, que solo se necesita un jovencito bailando en público desnudo y maquillado para quebrarlos.

Así, el 11 de marzo del 222, la guardia pretoriana nombró de forma unilateral a su primo Alejandro Severo emperador de Roma y se dispuso a matar al depuesto Heliogábalo. Le descubrieron escondido en un baúl, le apuñalaron, le cortaron la cabeza, le desmembraron y arrojaron su cuerpo troceado al río. Tenía 18 años. Le siguieron su madre e Hierocles. Las tres cabezas fueron exhibidas en público hasta que los cuervos las redujeron a calaveras blancas e indistinguibles.


ALANA PORTERO (aka «La Gata de Cheshire»). Medievalista, bruja, antropóloga y hacker de género. Ha pertenecido a más de doce sectas apocalípticas y ha sobrevivido a todas. Se sacó un ojo solo para poder llevar parche. Habla una jerga compuesta por más de diez lenguas muertas y ha olvidado cómo comunicarse en el presente, por eso trabaja sola. Consiguió su actual puesto en Agente Provocador asesinando al Agente Fauno, antiguo miembro de la banda negra. También conocida como la Poison Ivy del barrio de San Blas. Muy peligrosa.

Dtq5w2XWoAAqHso.jpg

Continúa leyendo a Alana Portero: Enterradme con ira

27 Mar 18:57

The Funniest Brexit Tweets

by A B

We have previously featured The Funniest Anti-Brexit Signs and The Funniest Brexit Memes. Now it’s time to round up the funniest tweets.

I am an Indian and I can tell you that Brits take forever to leave.

Me: Hey cat, what's your opinion on the UK and Brexit? Cat: I think they should repeatedly ask to leave but then when the door is open just sit there and stare at it. That's what I would do.

Brexit is a bit like when Geri Halliwell overestimated her potential as a solo artist and subsequently decided to leave the Spice Girls.

An Englishman, a Scotsman and an Irishman went to a bar. They all had to leave because the Englishman wanted to go.

UK right now.

Brexit is the worst trade negotiation since Star Wars: The Phantom Menace.

Even Baldrick had a plan!

Only the British could tyrannically colonize half the world then leave EU because of immigrants.

I guess EU has now 1GB of free space.

I'm really enjoying the season finale of The UK.

Pulling out never works - ask my dad.

How do I tell them?

The next James Bond will just be him spending 2 hours in passport control at De Gaulle.

Wild that Theresa May isn't a socialist for how much she loves being publicly owned.

My mother in law lives in Spain - Please don't make them send her back here. #Brexit

Elon Musk has arrived at 10 Downing Street with a submarine.

Theresa May writes Brexit letter to the EU.

When you're at a party and you spend four hours unsure how to leave, that's called a Brexit.

The thing is, the best way to understand Theresa May's predicament is to imagine that 52 percent of Britain had voted that the government should build a submarine out of cheese.

Brexit is like a sitcom where at the start of the episode the main character tells a casual lie about being able to skydive to impress someone and now they're at the end of the episode in a plane about to jump.

27 Mar 18:51

Demo de Paliza (grupo street punk de Jarfaiter)

by condenadofanzine
El rapero Jarfaiter de lanzar un proyecto street punk macarra y con un sonido similar al de bandas madrileñas de finales de los 90s como Kaos Urbano y Non Servium. La demo de Paliza está compuesta de las siguientes canciones que puedes escuchar al final de la noticia: 01. Escuadrón paliza 02. Dolores 03. Conan...
26 Mar 15:42

At least it's an ethos.

by Capt. Renault
A Visual Guide to the Big Lebowski. "The Big Lebowski's world is eclectic, diffuse, and supersaturated. Its plot, its soundtrack, its cast of characters, and their conversations: these elements are not centered and uniform but diverse and divergent. As Lebowski fans might put it, there is no rug that ties the room together. How, then, might viewers orient themselves within the film?" This visualization provides a means of exploring this question, for those who are devoted fans, casually acquainted with the film, or simply interested in visual representations of temporal forms. (From Steven Geofrey Braun, information designer.)
26 Mar 15:03

Sorteio em Twitter pelas 5.000 seguidoras | @emgalego

by PGL
sorteio @emgalego

sorteio @emgalego

Com o galho das 5.000 seguidoras na conta de Twitter de @emgalego, o consultório linguístico de AGAL celebra esta semana um sorteio na rede social. O prémio serám três livros da Através Editora: ‘Do Ñ para o NH‘, ‘Ortografia Galega Moderna‘ e ‘101 falares com jeito‘, que serám sorteados após esta sexta-feira 29 de março.

O procedemento de participaçom é singelo: As pessoas interessadas devem escrever um tweet que comece com as palavras ‘O galego é útil porque…’, seguidas da sua opiniom. Além disto, o texto deve incluir o hashtag #galegointernacional e mencionar o próprio perfil de @emgalego. Até o de agora, já houve numerosas achegas de muitas usuárias da rede social, que defendem a utilidade do galego “porque é a ferramenta de comunicaçom dxs galegxs entre si e com povos lusófonos” –@leonssinha– ou, singelamente, “porque todas as línguas o som” –@VicGzOu–. A aplicaçom na ciência, os vínculos sociais ou simplesmente o Xabarín Club som outros dos motivos para tweetar a prol da língua.

O consultório permite escrever todos os chios que se quiser, mas só contará uma participaçom por pessoa. O prazo para participar estará aberto até a próxima sexta-feira 29 de março às 23:59 horas, momento em que fechará o sorteio e será escolhida a pessooa ganhadora de jeito aleatório. Segundo a organizaçom, a afortunada pode trocar algum dos livros –se já os tiver– por outro qualquer do catálogo da Através –embora a decissom última seja da editora– e receberá o prémio no seu domicílio.

Anima-te e participa no sorteio!

26 Mar 15:02

La juez del mayor caso sobre prostitución imputa a un guardia civil más de 70 delitos

by Silvia R. Pontevedra

La testigo protegida DPA 123 B llegó a España, desde Brasil, en situación irregular el 19 de octubre de 2006 y el 29 de noviembre conoció su primera redada. Pero aquella no era una auténtica inspección y de ella no quedó constancia policial alguna. El cabo primero de la Guardia Civil Armando Lorenzo Torre, miembro del Equipo de Personas y Emume (mujeres y menores) de Lugo, se presentó presuntamente en el Club Sirena proclamando que era "jefe de extranjería" y ordenó a un compañero fotografiar a las mujeres de una en una. Ellas iban pasando a la cocina para ser retratadas y dar sus datos personales. Y cuando le tocó el turno a DPA 123 B, Lorenzo le preguntó: "¿Qué hace una chica tan guapa ejerciendo la prostitución?". Ella respondió que lo hacía "por necesidad". Y el cabo mandó a su compañero que le tomara fotos de cuerpo entero. Después, le pidió a la mujer su número de móvil. Y ahí empezó todo.

Seguir leyendo.

26 Mar 01:20

What Henry Hill Did After His Goodfellas Days

by Miss Cellania

The 1990 movie Goodfellas was based on the life of mob informant Henry Hill. The film ended when he went into the witness protection program. The 1990 movie My Blue Heaven was also based on Henry Hill's life, except it was a fictionalized comedy that began with Hill's entry into obscurity. Nora Ephron, who wrote My Blue Heaven, got to know Henry Hill while her husband, Nicholas Pileggi, was writing his book Wiseguy, on which Goodfellas was based. It turns out that her comedy was pretty close to the truth. Henry Hill had quite a few adventures in the witness protection program.

With his Goodfellas era over, a man who had never known life outside the mob was unleashed on an unsuspecting world as one of us. In May 1980, when he sat down in the office of Ed McDonald, the prosecutor who was arranging his entrance into Witness Protection (WITSEC for short), Henry brought along two of his mistresses and tried to enroll them in the program along with his wife and children. It was the first in a string of unbelievable stunts he would pull while in the program.

The Hills hoped to be placed somewhere glamorous and warm, but they got Omaha, Nebraska. The lanky man with the thick Brooklyn accent might as well have been from another planet. For their first meal out, Henry took the family to Omaha-based-chain Godfather’s Pizza, as if to dare the Midwest to change him. It felt like he’d arrived at the ends of the earth, all flat land and sky, cows at pasture everywhere he looked. “It was like another country,” Henry recalled later. He claimed his body could never get off New York time, so he would be up an hour too early every morning, dressed to the nines in expensive suit and shiny loafers, nowhere to go. At the grocery store, he and an employee stared each other down over Henry’s request to be directed to the Italian food. He bought out their supply of Ronzoni lasagna noodles.

Hill kept in contact with some New York friends, got arrested rather often, and occasionally got his picture in the local papers, which drove WITSEC agents crazy. But the straw that broke the camel's back was Hill's sudden marriage to a hairdresser, despite the fact that he was already married with two children. Read the story of Henry Hill (aka Martin Lewis), his first wife, his second wife, and the private eye who exposed the arrangement, at Medium. -via Metafilter

26 Mar 00:36

Encuentran muerta a una mujer en A Coruña cuando iban a desahuciarla

   El cadáver de una mujer, de edad avanzada, ha aparecido en la mañana de este lunes en un domicilio de A Coruña cuando iban a desahuciarla.
26 Mar 00:34

Aw! This Grown Man Thinks It’s Cute That He’s Helpless Without His Wife Around

by Allison Kilkenny

Adorable! Chris Holland, a 35-year-old NYC resident, thinks it’s cute that he’s utterly helpless without his wife. Chris, a grown man, thinks it’s endearing that he doesn’t know how to dress, groom, or feed himself when his wife is otherwise occupied.

 

“I’m just lost without her!” Chris laughed, apparently oblivious to the fact that it’s actually very sad that he, a man old enough to run for president, doesn’t know how to live without his wife constantly being at his side.

 

Chris seemed unaware that his acquaintances don’t find his ineptitude charming in the slightest.

 

“The other day, it took him 15 minutes to find his car keys because Jenna keeps track of all that stuff and she was busy taking the kid to the doctor,” said Jeremy, a family friend. “He actually called me for help. It was super depressing.”

 

But Chris doesn’t see his situation as pathetic.

 

“I guess you could say I’m a little boy at heart. Sometimes I jokingly call Jenna ‘mother’!” Chris laughed, plucking a post-it note from the refrigerator upon which Jenna left directions for how to heat up a microwaveable meal. “I would literally starve and die without my better half!”

 

While Jenna is visiting her mother upstate for a few days, Chris has resorted to wearing the same sweatpants until she gets back. Asked why he doesn’t change into fresh clothing, Chris dismissed the idea.

 

“Oh, that’s really outside my wheelhouse. Jenna usually lays out my clothes for me every morning so I don’t accidentally put on something dirty.”

 

Friends have expressed amazement that Chris has been capable of holding down a job all these years, and generally giving the impression that he’s an adult capable of caring for himself, when he is in reality a helpless man-baby.

 

 

“Chris has a 401K, for God’s sake,” said Jeremy, “The other day, I caught him eating a steak with his hands because he didn’t know where the utensils were. They were in a drawer next to him, same place as every home in America. Like, how is he alive?”

 

25 Mar 23:56

Chinese censors incinerate entire run of a kickstarted Call of Cthulhu RPG sourcebook

by Cory Doctorow

Julio writes, "Sons of the Singularity is a small RPG publisher. Last year, they kickstarted The Sassoon Files, a sourcebook for the popular Call of Cthulhu RPG and Trail of Cthulhu RPG. As a lot of publishers, theydid the printing in China. The same day that the print was finished, a Chinese Government decided that it was "problematic", so they burned the entire print run. Targeting foreign publications is a first, specially when it seems there wasn't anything problematic (the supplement was based on Shanghai but was respetful and documented carefully). Will this be a new sign of Beijing tightening its iron grip or just a show of bravado with a small publisher used as an example?"

Don't want to seem alarmist here, but perhaps giving a veto over the vast majority of the world's manufacturing, media reproduction, printing, etc to the Chinese state might just turn out to be problematic in terms of free expression.

25 Mar 17:40

Muere Larry Cohen, creador de ‘Maniac Cop’ o ‘Última llamada' y uno de los directores de culto más radicales y divertidos

by Kiko Vega

Muere Larry Cohen, creador de ‘Maniac Cop’ o ‘Última llamada' y uno de los directores de culto más radicales y divertidos

Hoy es un mal día para los aficionados a la serie b, las sesiones golfas y el cine sin el que sería impensable seguir disfrutando del fantástico más desenfadado, radical y divertido. Larry Cohen, leyenda del cine, ha muerto a los 77 años.

King Cohen

Rey de la guerrilla cinematográfica y con una amplísima experiencia televisiva en series tan prestigiosas como 'Los Defensores' o 'El fugitivo', Cohen saltó al cine a principios de los setenta con una trilogía blaxploitation (a la que volvería más tarde) que, como toda su obra, va de más a más. 'Bone', 'El padrino de Harlem' y 'Guerra en Harlem', tres películas en año y medio, fueron su puesta de largo hasta comenzar a labrar su propia leyenda.

'Estoy vivo' acaparó todos los focos del panorama fantástico y buena parte de los cinematográficos a secas. La historia terminaría prácticamente en chiste a través de dos secuelas demenciales, pero eso era la esencia de Cohen. No hay más que ver la que rodó del Salem's Lot de Tobe Hooper.

Además de director valiente, Cohen fue un guionista de altísimo nivel, y ahí están sus colaboraciones con el no menos mítico William Lustig en 'Maniac Cop' o 'Muerto el 4 de julio' y algunos brillantísimos trabajos para mayor gloria de otros. No olvidemos que los excelentes guiones de 'Última llamada', 'Cellular' o la versión de los secuestradores de cuerpos de Abel Ferrara llevan su firma, así como el alucinante 'El cóndor' de John Guillermin.

Entre mediados de los setenta y mediados de los ochenta, Larry Cohen fue lo más grande que tuvimos en el videoclub. Sus obras maestras 'Demon' y 'The Stuff. In-Natural', son hoy piezas aún inclasificables y rotundas. La primera, una cumbre de lo referente a si estamos solos en el universo y al mal que dirige el mundo desde que el hombre es hombre.

La segunda, una increíble denuncia socio-consumista-intergaláctica que llegó un poco antes que la que Carpenter ideó a través de unas gafas de sol. Antes de Nada estaba el yogur de Larry Cohen. 'The Stuff. In-Natural' es una muestra ideal de la capacidad de síntesis de un tío que te marca todo un primer acto de fábula y le sobran diez minutos.

Larry Cohen llevaba unos años viviendo en nuestro recuerdo sin necesidad de rodar material nuevo desde que formase parte de la primera tanda de 'Masters of horror', donde solo había sitio para los más grandes. Él era uno de ellos. 'La serpiente voladora', descerebrada epopeya urbanita de otra época y la desconocida y muy depalmiana 'Efectos especiales' son dos títulos a recuperar de inmediato.

Esperemos que con su triste desaparición alguien se moleste en distribuir por territorio nacional el entrañable documental que recorría su obra y que pudimos ver hace un par de ediciones de Sitges.

Hasta siempre, maestro.

También te recomendamos

Estas son todas las muertes que habrías sufrido sin tecnología

Stan Lee más allá del cameo: ‘La ambulancia’ es la única película de Marvel que te cuenta cómo se hacen los cómics

Titanes de la serie B: Larry Cohen, cuando el terror recorre las calles de Nueva York

-
La noticia Muere Larry Cohen, creador de ‘Maniac Cop’ o ‘Última llamada' y uno de los directores de culto más radicales y divertidos fue publicada originalmente en Espinof por Kiko Vega .

25 Mar 02:09

With discovery of a baris, Herodotus is proved right, ~2500 years later

by filthy light thief
In the fifth century BC, the Greek historian Herodotus visited Egypt and wrote of unusual river boats on the Nile. Twenty-three lines of his Historia (Wikipedia), the ancient world's first great narrative history, are devoted to the intricate description of the construction of a "baris" (English translation on Perseus, from Tufts). For centuries, scholars have argued over his account because there was no archaeological evidence that such ships ever existed. Now there is. A "fabulously preserved" wreck in the waters around the sunken port city of Thonis-Heracleion has revealed just how accurate the historian was. (The Guardian)
24 Mar 16:50

Casado: “Si vuelven a gobernar los comunistas habrá otra recesión”

by El País

El presidente del Partido Popular, Pablo Casado, ha cargado este domingo contra la posible alianza entre el PSOE y Podemos para formar gobierno tirando del miedo a la crisis y de conceptos vintage. "No podemos pagarlo. Si llegan al Gobierno los comunistas de Podemos tendremos otra recesión", ha aventurado en la clausura de un acto del PP en Vigo. Consciente de la expectación por la vuelta de Iglesias a primera línea después de tres meses le ha acusado de querer cambiar la Constitución y ha vuelto a pedir que se "unan esfuerzos para garantizar una alternativa" al bloque que formaría PSOE y Podemos con el PNV y los independentistas. "No se pueden dispersar esfuerzos cuando España se la juega", ha añadido en una intervención en la que ha acusado al Gobierno de Pedro Sánchez de ser "el menos igualitario" porque sus políticas no son "sostenibles" y consagran la desigualdad en España.

Seguir leyendo.

23 Mar 15:59

Inauguraçom do Quilombo, novo centro social em Ponte Vedra

by galizalivre.com

Neste fim de semana inaugura-se O Quilombo, novo centro social em Ponte Vedra. O coletivo programou várias atividades para celebrar a abertura oficial do local, que terám lugar na sexta-feira 22 e no sábado 23, ambos dias desde as 18:00.

Assim, na sexta-feira realizárom a apresentaçom da Semente e atividades para crianças (19:00). Também a apresentaçom do livro Zeca Afonso para crianças (20:30) e do próprio centro social, que incluirá um colóquio coas presentes (21:30).

No sábado haverá umha palestra sobre a resistência no Brasil sob a extrema direita (com Jakson Renner, de Brasilegos contra o Golpe) (18:30) e a apresentaçom da Coordenadora Antifascista de Vigo e Ponte Vedra (19:15). As jornadas finalizarám cumha repichoca (21:30). Também haverá petiscos para cear.

O Quilombo —o nome provém dos refúgios das escravas fugidas no Brasil, desde onde se organizavam e lanzavam operaçons para libertar novas escravas— define-se como soberanista, feminista, ecologista e internacionalista; defende a cultura popular e a normalizaçom linguística; acredita na autogestom; e fomenta o consumo local e ecológico, e a saúde física e mental.

Nasceu em abril de 2018 como associaçom cultural, e desde entom já organizou várias atividades: umha homenagem à Revolução dos Cravos, um roteiro polo Lume Novo ou um obradoiro de autodefensa polo 8-M. Também levaram a Ponte Vedra a obra de teatro Negra! Ensaio sobre o auto-ódio e o documentário O Canteiro de Sebil. Aliás, entre outras declaraçons e apoios, nestes 11 meses O Quilombo foi um dos coletivos convocantes da manifestaçom unitária da mocidade independentista do 24 de julho (Compostela), apoiou as mobilizaçons feministas, antitouradas e contra Celuloses que tiveram lugar na cidade, denunciou os atos públicos de Vox e da Brilat (Exército espanhol) e apoiou as reivindicaçons da vizinhança de Viascom, contrária a umhas obras na N-541.

O anterior centro social de Ponte Vedra, a Revira, fechou em maio de 2014, após 10 anos e 5 meses de contribuiçom à construçom nacional da Galiza superando pressons policiais e ataques fascistas.

22 Mar 20:32

New video from the Alt-Right playbook explainer series: "Always a Bigger Fish"

by Mark Frauenfelder

The Innuendo Studios YouTube channel has been producing a video series on the culture of the alt-right. The latest video is called "Always a Bigger Fish" and it's about the way conservatives believe in a social hierarchy, and how liberals' efforts to achieve a more equitable society is a threat to the natural order of things.

It's also worth reading the research list used to produce the videos.

Below, the entire series in chronological order:

22 Mar 20:24

Feijóo ve no sector forestal "o mellor plan de pensións" para Galicia

by Europa Press

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, cualificou ao sector forestal de Galicia como o "mellor plan de pensións" para os galegos para o que avogou por "unha ordenación adecuada dos montes" e a utilización dos recursos que xera a madeira, a través dunha xestión común de parcelas particulares. 

Esta cuestión expúxoa durante a súa intervención na presentación dun informe elaborado por distintos colexios de enxeñeiros integrados no Consello Galego de Enxeñerías. O documento, cun centenar de medidas desde o ámbito da enxeñaría para o desenvolvemento de Galicia, foi presentado este venres na sede de Afundación na Coruña. 

Ao acto, asistiron representantes de colexios de enxeñeiros de Camiños, Canles e Portos de Galicia; Industriais; Agrónomos; de Telecomunicación; de Minas e de Montes, xunto a profesionais do ámbito da enxeñaría naval. Tamén acudiu a conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez.

"ORDENAR" OS BOSQUES GALEGOS. Tanto na súa intervención como en posteriores declaracións aos xornalistas, Feijóo lembrou que dous terzos do territorio galego está destinado a bosques. "Hai 80.000 familias que venden madeira e ingresan 300 millóns de euros cada ano", remarcou. 

Por iso, avanzou que a proposta que fará a Xunta desde o punto de vista da organización territorial pasa por "ordenar mellor" os bosques galegos. "Convencer de agrupar as parcelas pequenas, mantendo a propiedade, e facer cooperativas ou sociedades que xestionen os bosques que produzan madeira certificada, de calidade, e cada 20 anos cobrar a porcentaxe correspondente da curta en base á superficie" de cada propietario. 

"Iso, sen dúbida, é un dos plans de pensións que aínda non está utilizado con intensidade e que os galegos temos á nosa disposición como propietarios das parcelas dos nosos avós ou pais, que agora se están abandonando", apuntou sobre os recursos que se xerarían. 

Por iso, dixo que, desde o punto de vista da organización territorial, a intención da Xunta é remitir ao Parlamento galego antes de que finalice este primeiro semestre unha normativa que inclúa esta cuestión. 

Para referendar esta proposta, puxo como exemplo tamén o uso que os países nórdicos fan dos seus bosques. "Utilízanos como un seguro de ingresos e isto en Galicia está sen explorar e sen explotar", engadiu. 

21 Mar 21:30

This Philosopher Says We Should Replace Religion with Socialism

by Alex Norcia

We're all going to die. How we should spend our time before we hit our expiration date has been a main concern of philosophers from Ancient Greece to the present day, when most people are familiar with moral philosophy thanks to The Good Place. The question is how we can find meaning and purpose in an existence that can seem meaningless. The answer that Martin Hägglund, a professor of contemporary literature at Yale, comes up with in This Life: Secular Faith and Spiritual Freedom, is democratic socialism—which can only be achieved, he notes in his introduction, "through a fundamental practical revaluation of the way we lead our lives together."

"Under capitalism," he continues, "we cannot actually negotiate the fundamental questions of what we collectively value, since the purpose of our economy is beyond the power of democratic deliberation."

For Hägglund, democratic socialism and freedom go hand in hand—to have the former, we need to rid ourselves of the constraints of capitalism. His aim, essentially, is to have enough resources publicly owned that each of us can do what we want and consequently advance humanity, instead of being shackled to system that probably doesn't operate well any longer. (Or perhaps never did.)

The book is an exploration of how we should be spending our (limited) time that ultimately asserts, as the New Republic stated in a review, a "spiritual case for socialism." It's an argument that connects a rejection of all forms of religious belief to the abuses and constraints of capitalism. At the crux of the thesis is what Hägglund labels as secular faith. "To have secular faith," Hägglund writes, "is to be devoted to a life that will end, to be dedicated to projects that can fail or break down."

He's most concerned with how we structure our days and what we value, and though his book is explicitly anti-religion, it lacks the bombast of the so-called New Atheists. It's at once a broadly accessible and academic volume (it's set to be the topic of conferences at Harvard, Yale, and NYU), and tackles timely issues—climate change, the rule of the billionaire class, the Catholic Church sexual abuse scandal, our increasing focus on work—without seeming ripped from the headlines.

VICE talked with Hägglund about the rise of socialism in the United States, Americans' relation to work, critiques of religion, and how we might all improve society going forward.

VICE: This Life seems embedded in the times we live in without bludgeoning the reader over the head. There isn't anything, for instance, relating to Donald Trump. Was that intentional—writing a book that calls for a new way of living, at a moment in our history when it seems as if our institutions, our governments, our religions are on the brink of collapse? Or did it simply become more "relevant"—meaning Americans were talking more and more about socialism—after the 2016 presidential election?
Martin Hägglund: When I started working on the book six years ago, I did not know how timely it would end up being (I was even advised against speaking of "democratic socialism" at the time, since people thought it would be off-putting to most readers). From the beginning, though, I knew I wanted to respond to our historical epoch, in which social inequality, climate change, and global injustice are intertwined with the resurgence of religious forms of authority that deny the ultimate importance of these matters. My way of responding was to write a book that addresses fundamental philosophical questions of life and death, but also offers a new political vision.

One effect of our historical moment is that the idea of socialism is now said to be "hip" among the younger generation. How do you feel about that?
The interesting thing with our current moment is that the fundamental questions of how we should organize our society—of how we should live and work together—are felt with a new urgency. I think it is an important moment, but for it to gain substance we need much deeper analyses of what we mean by capitalism and socialism. There is a widespread sense that capitalism is inimical to our lives, but also a lack of orienting visions of what an alternative form of life could be. What we are missing are not indictments of capitalism, but a profound definition and analysis of capitalism, as well as the principles for an economic form of life beyond capitalism (the principles of democratic socialism). This is what I seek to provide in the book.



Much of this work focuses almost exclusively on the conception of time—which is a nice way of saying we’re all going to die one day. Did you have a moment in your life when you accepted that? Will a majority of people ever be able to accept finitude? I’m asking, partly, because I’m curious if you believe people could actually embrace what you're suggesting, or if, in the end, they're too afraid of death?
Well, first of all, I don’t think we can or should overcome our fear of death—or more precisely, we cannot and should not overcome our anxiety before death. As long as our lives matter to us, we must be animated by the anxiety that our time is finite, since otherwise there would be no urgency in trying to do anything and trying to be anyone. What I do think we should let go of are religious ideals of being liberated from finitude—whether in Christian eternal life or Buddhist nirvana or some other variant. Rather than try to become invulnerable, we should recognize that vulnerability is part of the good that we seek. In my book, this is a therapeutic argument as much as it is a philosophical one. The therapy will not exempt you from the risks of being committed to a finite life. You cannot bear life on your own and those on whom you depend can end up shattering your life. These are real dangers. But they are not reasons to try to transcend finitude altogether. They are reasons to take our mutual dependence seriously and develop better ways of living together.

Would you suggest ridding all religion from the world? What's wrong with it?
It is very important to my approach that the critique of religion is careful and emancipatory, rather than dismissive. The practice of religious faith has often served—and still serves for many—as a helpful communal expression of solidarity. Likewise, religious organizations often provide services for those who are poor and in need. Most importantly, religious discourses have often been mobilized in concrete struggles against injustice. In principle, however, none of these social commitments require religious faith or a religious form of organization. A central example in my book is Martin Luther King and the civil rights movement. By attending closely to King's political speeches and the concrete historical practices in which he participates, I show that the faith which animates his political activism is better understood in terms of secular faith than in terms of the religious faith he officially espouses.

If we are committed to abolishing poverty rather than promising salvation for the poor, the faith we embody in practice is secular rather than religious, since we acknowledge our life together as our ultimate purpose. This is why the critique of religion must be accompanied by a critique of the existing forms of our life together. If we merely criticized religious notions of salvation—without seeking to overcome the forms of social injustice to which religions respond—the critique would be empty and patronizing. The task is to transform our social conditions in such a way that we can let go of the promise of salvation and recognize that everything depends on what we do with our finite time together. What we are missing is not eternal bliss but social and institutional forms that would enable us to lead flourishing lives.

You mention that Karl Marx had "no nostalgia for the premodern world"—do you believe we're alive right now with little sense that we can form our own history, and don’t have to be subject to it?
The reason Marx had no nostalgia for the premodern world is that he was committed to making the modern idea of freedom a living reality—to fulfill the promise that each one of us ought to be able to lead a free life. In recent decades, the appeal to freedom has been appropriated for agendas on the political right, where the idea of freedom serves to defend "the free market" and is largely reduced to a formal conception of individual liberty. In response, many thinkers on the political left have retreated from or even explicitly rejected the idea of freedom. This is a fatal mistake. Any emancipatory politics—as well as any critique of capitalism—requires a conception of freedom. We need to rehabilitate a sense that we are forming our own history and that we can form it in a different way. To live a free life, it is not enough that we have the liberal rights to freedom. We must have access to the material as well as the pedagogical and institutional resources that allow us to pursue our freedom as an end in itself. To this end, I outline a new vision of democratic socialism that is committed to providing the conditions for each one of us to lead a free life, in mutual recognition of our dependence on one another.

This interview has been lightly edited for length and clarity.

Sign up for our newsletter to get the best of VICE delivered to your inbox daily.

Follow Alex Norcia on Twitter.

21 Mar 21:28

O independentista agredido en Ferrol denuncia “pasividade” policial e xudicial

by X.M.P.

Francisco Martíns, o independentista vítima dunha brutal agresión fascista o pasado 7 de marzo, compareceu esta quinta feira ante a prensa arroupado por representantes de diferentes colectivos, entidades e movementos sociais da comarca. Martíns, que aínda está a recuperarse das feridas provocadas pola malleira, denunciou o que considera que é “pasividade” policial e xudicial perante unha agresión que cualifica de fascista. Dúas semanas despois dos feitos, as dilixencias aínda non están nos xulgados.

 

“Está todo paralizado”, lamenta o ferrolán a Sermos Galiza, e lembra que foi el propio canda outra testemuña da agresión, quen identificou unha das persoas supostamente agresoras e o denunciou perante a policía española.

 

O avogado, Alexandre Cortizas, afirmou “non entender o retraso” neste caso, apuntando a que embora xa transcorrer dúas semanas dos feitos e máis de dez días da presentación da denuncia, “as actuación non están trasladadas ao xulgado, non están ‘sub iudice’”.

 

O veciño agredido, militante de Causa Galiza, compareceu acompañado por representantes da Fundaçom Artábria, da CIG, PSOE, BNG, PCTG. Todos coincidiron en salientar a gravidade da agresión.

 

Desde algunhas das persoas comparecentes afirmouse que este caso non era algo illado e que era unha mostra máis do auxe da extrema dereita, chamando a veciñanza a organizarse para non permitir que o fascismo vaia gañando espazo na cidade.