Shared posts

24 Jan 17:21

attendant le passage des lucioles

by noreply@blogger.com (Anne-Sophie GILLOEN)

41 cm
grès
engobes / oxydes
19 Jan 12:12

سطرهایی برای ماچا

by havijebanafsh

آنهایی که در ارتفاعات، کنار پنجره های سرتاسری عشقبازی می کنند عاشق ترند یا آنها که در خیال؟

من از پنجره های بزرگ که عمیق ترین بوسه ها و تنگ ترین آغوش ها را نشان می دهد می ترسم ماچا. با این حال دلم می خواهد یک روز در ارتفاعات مرا آنچنان ببوسی که نفهمم نسیمی که پشت گردنم را خنک می کند نفس توست یا باد.

19 Jan 12:12

http://havijebanafsh.blogfa.com/post-4410.aspx

by havijebanafsh
19 Jan 12:12

"س" با تف فراوون

by havijebanafsh

دندونای جلوش افتاده و کج و کوله و نصفه نیمه در اومدن. واس همین "س" آش بیشتر از قبل می زنن : "س" با تف فراوون. عینکی ام هست. یه عینک با فرم صورتی پلاستیکی می زنه به چشاش و موآشم تازگی ها بلند شده و دم اسبی می بنده و سعی می کنه دم اسبی موآش رو وقت حرف زدن هی تکون بده. الان شبیه یه جن کوچولو با لباسای قرمز تو اتاق ظاهر شد و یه بسته ی کادو پیچ شده ی باریک گرفت جلوم :" این مال توعه." بسته ناشیانه کادو شده، با کاغذ کادوهای چروکی که از زیر فرش می کشن بیرون و با همون چسبای مونده بهش می چسبوننش. بهش می گم :" خودت کادو کردی؟" یه جور خجالت زده ای غش می کنه از خنده. غش می کنه که مثلا خجالت زدگیش خیلی معلوم نباشه. می گه :" آره. خیلی معلومه؟" می گم:" نه! آخه خیلی خوشگل کادوش کردی." کادو رو باز می کنم. یه کتاب باریک از کانون پرورشی فکری کودک و نوجوانه :" پسرک بی نظم و آدمک های روی دیوار." فک کنم خودش از برق چشام فهمید که هدیه ش چقدر خوشالم کرد. کتاب رو ورق زدم و هی خوشالی کردم واسش که وای من چقدر خوشال شدم اینو بهم هدیه دادی و من عاشق کتابم. بعد تند تند یه نفس تعریف می کنه که کتابه واس خودشه، بهش هدیه دادن، ینی می دونی، از کانون پرورشی واسش می فرستن، مدرسه یه کاری کرده واسش بفرستن، بعد خودش خونده داده به من، داستانش یادش نیس ولی. از گردنم آویزون می شه:" راس می گی دوسش داری؟" می گم:" آره، من عاشق کتابم. خیلی کتاب دوست دارم.این بهترین هدیه ای که می تونستی بهم بدی." چشاش از پشت شیشه های عینک برق می زنن. بعد تو فکر می ره:" آخه بچگونه س آ." می گم:" من کتاب های بچه گونه هم می خونم. مگه ندیدی چقدر کتاب بچه گونه دارم." سرش رو تکون می ده که ینی دیده و دم اسبی موآش تکون می خوره. بش می گم:" حالا مناسبت این هدیه چیه؟" می گه :" آخه تولدم بود، خواستم بهت هدیه بدم." دوباره از گردنم آویزن می شه :" قلقلکم ندی آ." ینی قلقلکم بده. قلقلکش می دم. آنگولایی بازی در میاره. میره اون ورتر وایمیسه و متفکرانه نگام می کنه و چهار پنج بار دیگه می پرسه :" دوسش داری؟" می گم آره خیلی دوسش دارم، چقدر جلدش قشنگه، چه اسم قشنگی داره، چقدر خوشگل کادوش کردی و اینا. لپش رو میاره جلو که بوسش کنم. سه تا بوسش می کنم. بعد بای بای می کنه :" خب دیگه، من رفتم، خدافس." "س" با تف فراوووون.

19 Jan 12:07

landscapeandanimals: fallow love - By: (Mark Bridger)

19 Jan 12:01

خطای دید

by zizigolu91
30 ثانیه به مرکز تصویر خیره بشید بعد به یه وسیله که دور و برتونه نگا کنین.



به دایـره میانی خیره شوید پس از چندین ثانیه خواهید دید که بتدریج سایه های اطراف ناپدید میگردند !



در محل تقاطع مربع های تصویر زیر تنها دایره های سفید وجود دارند
ولی بعضی از دایره ها را برای لحظه ای کوتاه سیاهرنگ می بینید



به پاهای این دو نفر توجه کنید. متوجه این نوع خطای دید می شوید!



به مرکز گل نگاه کنید و سرتونو عقب وجلو ببرید آیا احساس نمی کنید گل بزرگتر می شود؟







به دایره مشکی خیره شوید ؟؟؟ مستطیل در حال حرکت آبی می شود!!!



به تصویر زیر نگاه کنید





19 Jan 11:54

http://womanofsmallthings.blogfa.com/post/860

by womanofsmallthings
دا ساعات یبقی السهل صعب لمی بنتمنی

بعضی وقتا آسون سخت می‌شه وقتی آرزوشو داریم.

19 Jan 11:25

هر چه می خواهی باش اما دسته ی سوم نباش!

by shadibeyzaei
Fariba.dindar

آن ها که در واقع همیشه دنبال بهانه ای هستند تا روی هر علامت سوالی را بپوشانند و بی خیالش شوند، به عقیده ی من بیشترین ضربه را در طول زمان به زندگی فرزندشان وارد می کنند.


به موهبت داشتن پسرک نازنینم، این چند سال، روی رفتار همه ی بچه ها خیلی دقت کردم. هم بچه ها و هم والدین شون. روزی که برای مصاحبه ی نهاییِ گرفتن تشخیص رسمی رفته بودیم مرکز رشد اطفال، دکترهای روانشناس اعتراف کردند که با همین سواد اکابری که دارم، در این زمینه خودم یک پا دکتر حساب می شوم. دکترای افتخاری یعنی گرفتم یک جورهایی؛ ولی چون متواضعم شما همان شادی صدایم کنید. 


بله… پس از سال ها تجربه در زیر نظر گرفتن رفتار بچه ها و پدر و مادرهاشون به این نتیجه رسیدم که والدینی که فرزندانشان به هر شکلی با چالش های رفتاری و اختلال ها و ناتوانی ها دست و پنجه نرم می کنند، به طور کلی به سه دسته تقسیم می شوند:


دسته ی اول: گروهی که بچه هایشان را خیلی دقیق زیر نظر دارند، هر مورد مشکوکی را با دکتر یا مشاور و متخصص مطرح می کنند و دنبال راه حل هستند. این گروه، بعد از پذیرفتن حقیقت - که فرزندشان در فلان زمینه نیاز ویژه به کمک یا همراهی دارد- به راحتی درباره ی شرایط فرزندشان با همه صحبت می کنند و در واقع غیر مستقیم به دیگران می گویند که چه طور رفتار کنند تا فرزندشان آسیب کم تری ببیند و زندگی راحت تری داشته باشد. هرچند رسیدن به این مرحله که آدم چه طور به این گروه بپیوندد، کار سختی ست و گاهی خیلی زمان می برد؛ اما در عوض، خوبیِ کار اینست که کم و بیش آدم می تواند موقعیت را جوری تنظیم کند که عزیز دلش زندگی شادتری داشته باشد. بنده با افتخار به تازگی عضو این گروه شده ام. 


دسته ی دوم: این دسته، دسته ی سابق من است. والدین در این گروه هم خیلی دقیق بچه هایشان را زیر نظر دارند و هر مورد مشکوکی را با دکتر یا مشاور و متخصص مطرح می کنند و دنبال راه حل هستند. این گروه،  بعد از پذیرفتن حقیقت - که فرزندشان در فلان زمینه نیاز ویژه به کمک یا همراهی دارد- به راحتی درباره ی شرایط فرزندشان با همه صحبت نمی کنند. حق هم دارند. چون باید هزار چیز را در نظر بگیرنداز جمله برچسب خوردن بچه، درک نشدن شرایط واقعی توسط اطرافیان، پچ پچ ها و نُچ نُچ ها، طرد شدن از جمع فامیل و دوستان و هزار چیز دیگر. به نظر من تنها عیب عضویت در این گروه این است که آدم نمی تواند برای نمایندگان بر حق دکتر هلاکویی در اقصی نقاط جهان، توضیح بدهد که دلایل تک تک رفتارهایش با بچه چیست؛ و دائم باید پای سخنرانی دکترهای حاضر در مجالس و مهمانی ها بنشیند و حرص بخورد و جواب ندهد. البته این دکترها هم نهایتاً اغلب مثل خودِ من دکترای افتخاری دارند و در واقع اکابری بیش نیستند. عضویت در این گروه، حرف و حدیث کمتری دارد اما در عوض ممکن است روی زندگی اجتماعی خانواده تاثیر بگذارد چون رفت و آمدها و معاشرت ها طبعا محدود تر می شوند. 


دسته ی سوم: این دسته همانا دسته ی پشت گوش اندازان و زیر سبیلی رد کنندگان هستند. والدینی که فکر می کنند ندیده گرفتن شعله ی آتش، به خاموش کردنِ آن کمک می کند. آن هایی که برای جا خالی دادن به هر حقیقتی، توجیهی در آستین دارند. 

از نظر من این که آدم انتخاب کند جزو دسته ی اول باشد یا دوم، تقریبا فرقی نمی کند و صرفا شکل بیرونی زندگی خانواده عوض می شود. اما گروه سوم، آن ها که در واقع همیشه دنبال بهانه ای هستند تا روی هر علامت سوالی را بپوشانند و بی خیالش شوند، به عقیده ی من بیشترین ضربه را در طول زمان به زندگی فرزندشان وارد می کنند. قبول دارم که دوره ی انکار، کم و بیش برای همه ی آن هایی که باید حقیقتی را بپذیرند وجود دارد. اما این دوره، اگر از میزان مشخصی طولانی تر بشود، دیگر خوب نیست. چون برای خیلی از مسائل -مثلا اوتیسم- «زمان» فاکتور خیلی مهمی است که با از دست دادنش، ممکن است روی کلِ جریانِ زندگی بچه هایمان تاثیر منفی بگذاریم. مادرهای زیادی را دیده ام که رفتارهای مرتبط با اوتیسم فرزندشان را صرفا به حساب باهوش بودن یا خاص بودن او می گذارند (به خصوص که بچه های اوتیستیک معمولا در یک زمینه هایی توانایی هایی فراتر از سن خودشان دارند). این والدین طبعا آن قدر غرقِ بخشِ توانایی ها می شوند که  از کمک کردن به بچه در زمینه هایی که احتیاج به پیشرفت یا آموزش دارد، غافل می مانند. 


بعدها درباره ی مضرات عضویت در این گروه بیشتر حرف خواهیم زد- با ذکر مثال و رسمِ شکل البته- اما امشب، در فرصت بین آمدن از کار و رفتن به رخت خواب، خواستم این چند خط را خدمتتان عرض کنم. فکر کردم اگر حتی یک نفر از اعضای دسته ی سوم هم ، در این شب گرم تابستانیِ ما در نیمکره ی جنوبی، تصمیم بگیرد به یکی از دو دسته ی یک یا دو بپیوندد،  غنیمت است و ارزش این طوری با چشم های نیمه باز تایپ کردن را دارد. 


19 Jan 10:46

بعد انتظار دارند لبخند الکی هم بزنیم

by nikolaa

* انتخاب واحد که تمام شد یادم افتاد آخرین انتخاب واحد کارشناسی بود. دردم آمد. آخرین انتخاب واحد درد داشت. نه بخاطر اینکه ساعت کلاس هام جور در نمی آمد. نه بخاطر اینکه آقای مسئول آموزش صد بار سرم داد زد.نه بخاطر اینکه استاد های خوب کلاسشان پر شده بود. حتی نه بخاطر اینکه از ۱۶ واحد کلاسی که برایم مانده ۱۲ واحدش توی یکشنبه و سه تا سه تا تداخلی افتاده. درد داشت چون آخرین انتخاب واحد کارشناسی بود. فقط برای همین...

* یک زمانی از این اسنک های کثیف مد شده بود که به فاصله هر سه متر دکه شان توی خیابان و مترو دیده می شد. اگرچه من خودم اسنک هایم توی فامیل زبانزد است اما دلم از همان اسنک های کثیف می خواهد.از آنهایی که کالباس را به جای اینکه تویشان بریزند از کنارشان رد می کردند که فقط بوی کالباس بگیرند. از آنهایی که جز نان و سس و آویشن چیزی نداشت اما صفا داشت و صمیمیت و دست های کثیف و دانشجو های عشق اسنک که با لب و لوچه سسی می گفتند " آقا اون یکی رو نصفش کن لطفا!" . کسی از این اسنکی ها خبر ندارد؟ غیبشان زده یک سال است...

* فیلم خارجی نبینید. از من به شما نصیحت. اگر حتی به خوش گذرانی ها و خوش هیکل بودن و خوشگل بودن دخترهایش هم بی اهمیت باشید، فکر اینکه "چرا ما از این دوس پسرای لعنتی خوش قیافه نداریم؟" تا چند روز اعصابتان را خرد خواهد کرد...

19 Jan 10:40

خـانه

by jeeka

مهر 92 / بهشـهر

19 Jan 10:17

تولد آقای پدربزرگ

by golparia

قبلترها، یعنی آن وقت هایی که خانه ی ما جزیره ای بین خانه های دیگر نبود، صبح صدای اذان هرجوری شده (اگر خادم مسجد خواب نمی ماند) می آمد توی خانه. حتی اگر حوصله ی نماز خواندن نداشتم یا با خدا قهر کرده بودم، باز یکی از دلخوشی هایم صدای اذان صبح بود. حالا با این همه آپارتمان قد بلند دور و برمان، تنها جایی که صدای اذان را خوب می شود شنید، توی دستشویی است. دقیق نمی دانم چرا، شاید به خاطر اینکه یک هواکش به پشت بام دارد و صدا از آن جا مستقیم می آید.

امروز صبح صدای اذان یک چیز محوی توی گوشم بود. شاید هم توهم بود. اما هی توی رختخواب غلط زدم که: "خداجان؟! بیا یه کم دیگه بیشتر بخوابیم. بیا توی خواب و بیداری با هم حرف بزنیم. بیا زیر پتو تو دستامون فوت کنیم... " بعله! اینطوری بود که عقربه های ساعت با سرعت شروع به چرخش کردند و آفتاب نیمه بی جانی از پنجره افتاد روی قالی، روی خواب و بیداری. تق! صدای در بود که بسته شد. مامان بود. دویدم به سمت در (من در یک لحظه می تونم از خواب بپرم و بدوم به سمت در، فقط باید انگیزه ی کافی داشته باشم). با موهای به هم ریخته و درهم و لب و لوچه ی آویزون، توی راه پله ایستادم و گفتم: "منم میام. منم ببر" مامان داشت می رفت حرم. و خب، جوابش معلوم است: "من حوصله ی معطل شدن ندارم، می رم، خودت بیا"

پروسه ی دستشویی، قرقره ی آب (حوصله مسواک نداشتم)، شکلک درآوردن توی آینه، جوراب های لنگه به لنگه را جفت کردن، لباس پوشیدن، یک تکه نان گوشه ی لپ گذاشتن و از خانه بیرون زدن آنقدر طولانی نبود که مامان معطل شود. فقط هرچه تند دویدم، باز به مامان نرسیدم. مامان رفته بود و من سلانه سلانه به سمت حرم راه افتادم. بعد طبق معمول از خودم پرسیدم: حالا با امام رضا چه کار داری؟

یادم از صبح هایی افتاد که با مریم و مهتاب حرم می رفتیم. من خوابم می برد و اصلا بلد نبودم قرآن بخوانم یا مثلا دو رکعت نماز قضا. یادم از صبح هایی افتاد که با لعیا و خانم آقای اصغری حرم می رفتیم و من به محض رسیدن به حرم می خوابیدم. یادم از همه ی حرم رفتن هایی افتاد که به جای نماز خواندن و قرآن خواندن می نشستم و به آدم های مختلف نگاه می کردم، البته اگر خوابم نمی برد. یادم از بچگی هایم افتاد که حرم برایم کتاب خریدن از کتابفروشی به نشر بود و روی دوش بابا نشستن و یورتمه رفتن روی سنگ های صحن، بازی با کبوترها، خیره شدن به آینه های سقف و... الآن هم فرق زیادی با گذشته نکرده ام. حرم برایم آدم هاست و رنگ و نقش و نگارهای دیوار. فقط یک جای دیگر که به حرم رفتنم اضافه شده، قبرستان است. نگاه کردن اسم ها و تاریخ های تولد و فوت و آدم هایی که با سنگ ها حرف می زنند یا قرآن می خوانند. امروز هم مثل همه ی حرم هایی که قبلا رفتم، کمی خوابم برد، کمی آدم ها را نگاه کردم، کمی با سنگ های آدم های زیر خاک حرف زدم، کمی با پیرزن ها دوست شدم و حتی حوصله ی حرف زدن با خدا رو نداشتم. چند خط هم قرآن خواندم و الان یادم نیست که خدا دقیقا چه گفت، اما حرفش این بود که اگه حرف زیادی بزنی، خیلی راحت تو رو می برم و یه کی دیگه جات می ذارم.

روزهای عید، روزهای عزا، روزهای تولد و شهادت، حرم کلکسیونی از فرهنگ ها و آدم ها و اتفاقات و چهره های مختلف می شود. نه اینکه روزهای دیگر نباشد، اما خب غلظتش توی این روزها بیشتر از همیشه است و حرم جای خوبی برای فکر کردن می شود. امروز هم که روز عید است و من روزهای عید مثل شب های ماه شب چهارده دچار بیش فعالی احساسی-فکری می شوم. مثلا مثل امروز که هی با خودم درباره پیامبر فکر می کنم. درباره پیامبر شدن. درباره محمد. درباره سید بودن. من همیشه با این "سیده" اول اسمم غریبی می کنم و دلم می خواهد یک جوری قایمش کنم اما دوستش هم دارم و باهاش خو گرفته ام (از پارادوکس های احساسی من). با "دکتر" و "مهندس" اول اسم های دکتر مهندس ها هم غریبی می کنم و فکر می کنم شبیه تبلیغات کوچه بازاری است، ظاهر بینی را توسعه می دهد. با عنوان "آخرین فرستاده" هم غریبی می کنم. ما آدم ها هر کدام پیامبر آدم های دیگریم و هر کدام پیامبرهایی داریم. چه اشکالی دارد آدم به رسالت آدم های معمولی و روزمره اش ایمان بیاورد؟ چه اشکالی دارد که به حضرت محمد (ص)، پدربزرگ بگویم و وقتی دلم می گیرد سراغ کتاب نهج الفصاحه اش بروم و گاهی بخندم، گاهی گریه کنم، گاهی لجم بگیرد، گاهی تعجب کنم، گاهی پر از تحسین شوم و گاهی اصلا حوصله اش را نداشته باشم. اما خب اعتراف می کنم از عجیب ترین کتاب هایی که خوانده ام، کتاب پدربزرگ است و من یک جورهای غریبی دوستش دارم.

امروز، وقتی از حرم بر می گشتم. خیلی خوابم گرفته بود. وقتی خانه رسیدم، مامان هنوز نرسیده بود و بچه ها خواب بودند. پتو را دور خودم گرفتم و خواب مثل همیشه دور چشم هایم پیچید. شروع کردم با خدا حرف زدن که: می شود یه کمی از پدربزرگ برام بگی؟ چه شکلی بود؟ چه جوری بود؟ اگه الان بود واسه تولدش چی خوشالش می کرد؟ خدا؟ میشه الان از طرف من یه بوسش کنی؟

19 Jan 10:17

زندگی پنهان کلمات (2)

by golparia

طلاق اصلا حرف عجیب و غریبی نیست. برای خیلی از آدما پیش میاد. اما اون چیزی که بین آدما یکسان نیست، تعریف از جدایی و طلاقه.

طلاق همیشه به معنی مهریه اجرا گذاشتن و دعوا سر حضانت بچه نیست.

طلاق به معنی زندگی پر زد و خورد و اندوه بار و وحشتناک نیست.

طلاق به معنی دیگه حق نداری بابا/مامانت رو ببینی نیست.

طلاق به معنی بابا/مامانت رو لولو برد نیست.

طلاق به معنی افسردگی دختر و سرکش شدن پسر نیست.

طلاق به معنی آخرین راه چاره نیست.

طلاق به معنی سوال "حالا بعدش اوضاع بهتر شد؟ ارزشش رو داشت؟" نیست.

جدایی اتفاق ساده ای نیست، اما لازم هم نیست خیلی پیچیده اش کنیم. قرار نیست جدایی به معنی همه چیز تموم شد، دیگه نمی خوام ریختت رو ببینم باشه. جدایی می تونه یک فرصت برای بخشیدن باشه. بدون کینه و عقده زندگی کردن باشه. می تونه یک فرصت برای خوب تربیت کردن بچه ها باشه. می شه وقتی مشکل بزرگ و حل نشدنی ای هست (حتی اگه آدما همدیگه رو دوست داشته باشن) جدا زندگی کرد و پشت سر هم بدگویی نکرد.

 درسته که خانواده ما نمی شد کنار هم زندگی شاد و سالم و موفقی داشته باشه اما حالا که جداییم یک فرصت خوب برای بخشیدن و دوست داشتن بدون کینه است. من خیلی وقت ها دیدم که مامان دلش برای بابا خیلی تنگ می شد، بابا هم همینطور. ما با بابا رفت و آمد داشتیم و داریم. بی اندازه دوستش داشتیم و داریم. مامان توی این مدت ارتباطش را بابا تلفنی حفظ کرد. برای حل مسائل از او کمک می گرفت. هیچ وقت پشت سرش بد نگفت. نگذاشت کسی هم از او بد بگوید. بابا توی این مدت اگر حرف یا رفتار بچه گانه ای داشتم خیلی زود می بخشید. حواسش بهمان بود و حس ششم پدرانه اش همیشه شگفت زده ام می کند.

اما توی این سال ها آدم های زیادی خواسته یا ناخواسته باعث غصه ام شدند. آن هایی که از ماجرا خبر داشتند و مثلا به روی خودشان نمی آوردند، اما سوال ها و حرف هایشان منظوردار و کنایه آمیز بود. آدم هایی که درون زندگی من را نمی دانستند و ناخواسته کنجکاوی می کردند و مرا مجبور به تنگ کردن حریم خصوصی ام کردند.

بزرگترین نعمتی که من خدا رو به خاطرش شکر می کنم اینه که هم مامان و هم بابا رو دارم، بدون تنش و عصبیت های یک انتخاب اشتباه و تحملِ یک زندگی اجباری ( برای رسیدن به این زندگی واقعا درد و رنج و صبر رو با تمام وجودمان حس کردیم).

 فقط نگاه آدم  ها و ترس از قضاوت شدن، همیشه روی دلم سنگینی می کرد. مگر جدا زندگی کردن پدر و مادر جرم بود که باید دروغ می گفتم؟ این معضل فقط برای من که یک فرزند بودم نیست. مامان هم همیشه در برابر گفتن این موضوع ترس دارد. بابا هم با گفتن علنی این موضوع کنار نیامده. حتما خواهر و برادرهایم هم توی اجتماع و مدرسه با این مشکل مواجه می شوند.

این موضوع مختص ما و خانواده ی ما نیست. خیلی از زن ها، مردها و بچه هایی که مهر جدایی توی زندگی شان خورده از گفتن و دیده شدن این موضوع واهمه دارند. داشتن یک ترسِ همیشگی خیلی جاها خرابکاری می کند. اعتماد به نفس آدم را کم می کند. باعث دروغگویی و پنهان کاری می شود. روی مشکلات سرپوش می گذارد و قدرت مشورت را از بین می برد.

من از چیزی توی زندگی ام خجالت نمی کشم.

به همه ی روزهایی که گذشت هم افتخار می کنم.

چون ما برای تمام لحظه هایش فکر، مشورت، تجربه، مطالعه و به خدا توکل کرده ایم. ما، یعنی من و مامان و بابا و نازنین و فاطمه و علیرضا، یعنی خانواده ی مامان با حمایت های فوق العاده یشان، خانواده ی بابا با مهربانی و محبتشان.

من از چیزی توی زندگی ام خجالت نمی کشم.

دلم می خواهد تمام آدم هایی که یک یا چند نقطه ی کور توی زندگی شان دارند خجالت نکشند و خودشان را بیشتر دوست داشته باشند.

این هم شاید با یک حرکتِ دست جمعی دور شدن از قضاوت، فضولی و بدبینی درست می شود. این هم شاید با نوشتن و نترسیدن همراه باشد...

پ.ن: بابا اس ام اس زده است، یادآوری سالگرد ازدواج خودش و مامان را. به احتمال 93 درصد یادداشتم را خوانده اما اعتراف می کنم که نوشتنم با یکی شدن سالگرد ازدواجشان کاملا تصادفی بوده و امیدوارم از من دلگیر یا ناراحت نشود و مثل گذشته خوب درک کند. احتمالا تا چند روز دیگر دایی هم می خواند و با دستی زیر چانه به سرکشی و یاغی گری من می خندد. مامان هم که اهل وبلاگ خواندن نیست.

 

 
19 Jan 09:27

ساکورا..

by pink-monster

دیگه هی نگم پیکسل/جاکلیدی/مگنت و اینا.خب؟

19 Jan 09:18

تلویزیون در قدیم

by امید

 

10.jpg.CROP.article920-large

TV timeline

ایده فنی تلویزیون اولین بار توسط کاشف اسکاتلندی John Logie Baird در فروشگاه سرپوشیده ایی در لندن به نمایش گذاشته شد.

در سال ۱۳۱۸ تاجگذاری جورج ششم و مسابقات تنیس ویمبلدون پخش تلویزیونی شد و در همان روز ۹ هزار تلویزیون به فروش رسید

۱۰ هزار تلویزیون به قیمت ۳۵۰ دلار که معادل ۱۰ درصد درآمد متوسط سالانه امریکا بود در سال ۱۳۲۵ به فروش رسید.

در سال ۱۳۲۹ نزدیک به ۱۰ میلیون تلویزیون در ۱۰ درصد خانه های امریکایی وجود داشت.

نخستین فرستنده تلویزیون ایران در ساعت ۵ بعد از ظهر جمعه ۱۱ مهر ماه سال ۱۳۳۷، اولین برنامه خود را پخش کرد.

Family_watching_television_1958

http://tarlton.law.utexas.edu/exhibits/mason_&_associates/documents/timeline.pdf

9900060,13029

19 Jan 09:13

حجاب محدودیت نیست + سند !!!

by ادمین

مشرق نیوز با تیتر : حجاب محدودیت نیست یه عکس گذاشته که من دیگه هیچ حرفی برای گفتن ندارم.

476765 295 حجاب محدودیت نیست + سند !!!

محتوای مشابه

  1. شیراز – دیروز
  2. صحنه ای که از دست سانسورچی (شبکه ۳) مراسم قرعه کشی در رفت!
  3. منتخب عکس های جالب و خنده دار – ۱۳ دی
  4. وسوسه جنسی : حتی اینها هم حجابشان کامل نیست
  5. جدیدترین خالکوبی های خلاقانه – ۳۸ عکس
  6. منتخب عکس های جالب و خنده دار – ۱۵ دی
  7. گله ای با گوسفندان چهارشاخ در گرگان!!
  8. عکس های جالب از سراسر جهان – ۱۵ خرداد
  9. اینا دیگه عکس های لو رفته دختران ایرانی نیستند!! -۲۲ عکس
  10. در حرکتی کم سابقه تلوزیون ایران اقدام به نمایش آلات موسیقی کرد !!
  11. حرفای مردونه…
خوشم آمدup حجاب محدودیت نیست + سند !!!(۱۹)خوشم نیامدdown حجاب محدودیت نیست + سند !!!(۳)

نوشته حجاب محدودیت نیست + سند !!! اولین بار در محفل دوستان امید-omid20-109.biz 20 پدیدار شد.

18 Jan 09:18

The Queen of Hearts

by noreply@blogger.com (Irma Gruenholz)
La Reina de Corazones para una baraja de cartas que estoy ilustrando para una colección que va a editar Heraclio Fournier.
-----

The Queen of Hearts for a deck of cards I'm illustrating for a collection which will be edited by Heraclio Fournier.
18 Jan 09:14

We use to play 'till we couldn't see the ball anymore.

by noreply@blogger.com (pascal)
We use to play 'till we couldn't see the ball anymore. #pascalcampionart. I love this feeling when you play outside and the light is fading and you only realize it's dark when you can't see the ball anymore.
18 Jan 08:23

زندگی پنهان کلمات (2)

by golparia

آیا من می خواهم زندگی نامه بنویسم؟ یا اعتراف نامه؟ می خواهم غرغر کنم یا درد و دل؟ شاید یک راه درمانی برای کسب آرامش است، هان؟ این آخری که نیست، چون نوشتن تازه کردن زخم های قدیمی است و در نوشتن بی قراری بیشتر از آرامش است.

من تصمیم به نوشتن گرفتم، چون بچه های زیادی زندگی ای شبیه به زندگی من داشتند یا خواهند داشت. چون خدا و ما برای این زندگی خیلی زحمت کشیدیم. چون فکر می کنم یکی از وظایف آدمی در برابر تجربه های تلخ، اطلاع رسانی است. چون فکر می کنم شفاف نبودن آدم ها، کمک گرفتن را سخت می کند. چون فکر می کنم خرافات، اوهامات و قضاوت های زیادی درباره ی طلاق و اختلافات خانوادگی است. چون فکر می کنم باید نوشت تا خوانده شد. تا فکر شد. تا تکرار نشد. و مهمتر از همه این که، من الان یک زندگی شاد و آرام دارم. یک زندگی که هم مادرم را دوست دارم، هم پدرم، هم خواهرها و برادرم و هم آینده. آنقدر که دوست دارم نوع دوست داشتنم را توی دنیا تکثیر کنم و سعی در بهتر کردنش داشته باشم. چون فکر می کنم دنیا همیشه می تواند بهتر باشد...

من فقط می خوام بنویسم.

من می خوام از روی نشانه ها بنویسم و سعی ام رو می کنم بدون قضاوت، بدبینی و سیاه نمایی بنویسم.

آخرین نشانه ای که من رو برای نوشتن تحریک کرد، خبر مرگ دختر 12 ساله ای بود که بعد از قبول نشدن در یک آزمون علمی خودکشی کرد. اما واقعا قبول نشدن در آزمون، دلیل خودکشی نبود. مادر و پدرش وقتی از مدرسه به خاطر ایجاد فشارهای عصبی ای که برای قبولی در المپیاد شکایت کرد، با مجموعه ای از مدارک مبتنی بر افسردگی دختر به علت اختلافات مادر و پدر مواجه شدند. هم مدرسه می دونست این دختر افسرده است، هم مادر و پدر. اولش دختر به خاطر فرار از مشکلات خانوادگی به کلاس های علمی روی آورده بود و والدین هم برای فرار و پاک کردن صورت مسئله، بهترین کلاس ها و معلم ها و برنامه ی فشرده ی درسی رو تهیه دیده بودند. اما آخرش چه شد؟

 شاید اوضاع پیچیده تر از این چند خط باشه، شاید هم نباشه. چیزی که هست، اینه که ما گاهی شادی و آرامش و صبر رو گم می کنیم و برای پیدا کردنش توی زباله دونی ها دنبال می گردیم.

من می خوام بنویسم.

شاید یک قصه، شاید یک خاطره، شاید یک حس، شاید یک تجربه، شاید... اما هرچی هست اینه که باید حرفی نوشته بشه تا فراموش نشه.

همگی آماده... بادبان ها را بکشید...
17 Jan 17:33

خدا باید به یاد کارهایی که دارند دیر می شوند باشد!

by almatavakollll


خداوند باید لطف کند ویک پول هنگفت به من بدهد برای یک سال تا یک سری کارهای عقب افتاده و برخی از آرزوهایم را سر و سامان دهم و بعد دوباره به زندگی عادی برگردم. همین جناب گوزن،یعنی چندین و چند سال است که دوست دارم یک خالکوبی داشته باشم؟ و البته فکر نکنم پول دور ریختن است،هی دوندگی کنی بعد بروی یک میلیون بدهی خالکوبی؟

خداوند باید لطف کند و مثلا یک پروژه بیندازد توی دامانم که مثلا یک ماه کار کنم و بیست تومن گیرم بیاید که بعدش به یک سری کارهای عقب مانده و دیرشده ام برسم. یادگرفتن شنا،رفتن به کلاس زبان،رفتن به کلاس خیاطی،رفتن به کلاس نقد فیلم،و کاشتن این گوزن بر روی بدنم.

اگر پولش باشد وقتش هم هست،آنوقت برای چهل تومن حق الزحمه روزهای عزیزم هدر نمی روند...

خدا باید یکبار هم که شده به این فکر کند که کارهای عقب افتاده ی زیادی دارم که به خاطرشان روزهای خالی و پول کافی ندارم و دارند زیادی دیر می شوند.

همین گوزن،همین گوزن که سالهاست آرزو دارم تا ابد برروی بدنم بنشیند البته اگر شناسنامه ام توسط خانواده باطل نشود بعدش!

خدا باید بداند یک چیزهایی دیگر زیادی دارند دیر می شوند.



17 Jan 17:26

زندگی پنهان کلمات

by golparia
Fariba.dindar

این روزها، حرف حرف ازدواج است و اتفاقا ازدواج حرف خوبی هم هست. خیلی خوب است که یک نفر همراه آدم باشد. یک نفر آدم را دوست داشته باشد. یکی باشد که وقت حل مسئله ها، قضیه را جور دیگری ببیند. خوب است که دنیای آدم ها بزرگ شود، خانواده های جدید، تجربه های جدید، بچه دار شدن، خوب است که آدم یک زندگی را از اول بسازد با دست های خودش، با فکر و ایده های جدید، مثل یک جور تولد است. اما هرچه فکر می کنم بیشتر به پیچیدگی و رازگونه بودن این موضوع می رسم. ازدواج تصمیم غریب و عجیبی است. چون حرف از دو نفر نیست. حرف از یک نسل است. نسل پس از نسلی که تکثیر فکر یک پدر و مادر اند. و ازدواج یک جور تصمیم برای هزار سال بعد کره ی زمین است. چی رو آدم می خواد تا هزار سال بعد تکثیر کنه؟ چی اصلا داریم؟ چی می خوایم به دست بیاریم؟

هر بار که می خوام چیزی بنویسم، انگار بار اولمه. انگار تا حالا ننوشتم. انگار کلمات باهام غریبه اند. واسه همینه که بیشتر وقتا کوتاه می نویسم و خلاصه. اما این کوتاه و خلاصه نویسی یه عالم پشتش حرف و گوشه داره. که گاهی وقتا خسته م می کنه. کوتاه نوشتن مثل قرص به جای غذا خوردنه. شاید شکمت سیر بشه، اما چشمت حریص و گشنه ست. 


هر بار که می خوام حرف بزنم، انگار بار اولمه. انگار تا حالا حرف نزدم. انگار یه عالمه کلمه ی بی فایده گوشه دلم انبار شده و من فقط حق دارم دو سه تاشونو بندازم بیرون. واسه همینه که تند تند و بی وقفه حرف می زنم. واسه همینه که بعد از حرف زدن، رو دلم وجدان عذاب می گیره که: ببین؟! اینجاشو نگفتی. اینو فراموش کردی. قبول نیست. آخه چرا حرف می زنی؟ بعد وقتی هجوم فکرا منو غافل گیر می کنه می گم کاش همون وقتش حرف می زدی.


مامان یک غرغر همیشگی داره. این که به وقتش حرف نمی زنم. حرف دلم رو نمی گم. اما خب چطور می شه حرف زد، کامل حرف زد، بدون قضاوت حرف زد، کسی رو ناراحت نکرد، غصه رو دل کسی نذاشت؟


 قبلنا یه معلم داشتم که خیلی دوستش داشتم. دلم می خواست باهاش حرف بزنم. بگم چی تو دلمه. بگم چی چشمامو غمگین می کنه. بگم و راحت شم. واسه یه دختر، بزرگترین کمکی که می شه کرد اینه که بذارید حرف بزنه، درد و دل کنه و رو دلش چیزی نمونه. اما من دوست نداشتم معلمم رو ناراحت کنم. وقتی می دیدم همش به فکر بقیه ست و براشون سنگ صبوره دلم غصه دار می شد. می گفتم تو نباید رو دلش غصه بیاری، به جاش بخند. اما خنده هام دروغ بود. من با خندیدن دروغو یاد گرفتم. و بعد تبدیل به یک دروغگوی بزرگ شدم. برای دروغگو شدن لازم نیست آدم دروغای شاخ دار بگه، فقط کافیه حرفی که می خواد بگه رو پنهان کنه. پنهان کاری، حد بالای دروغگویی عه.


یه بار که خیلی دلم گرفته بود، یه بار که فکرا هجوم می آوردند و ولم نمی کردند، یه بار که از شدت فکر درمونده شدم رفتم دکتر. گفت "تو باید حرف بزنی." گفتم "حوصله ندارم" گفت "تو باید حرف بزنی." گفتم "با کی حرف بزنم؟" گفت "نمی دونم. تو آدمِ مراکز مشاوره نیستی. یکی رو پیدا کن که باهاش حرف بزنی." گفتم "حوصله ندارم." گفت "قرص بخور، فراموش کن. آدم آهنی شو." منم قرص خوردم، فراموش کردم، آدم آهنی شدم. اما بعدش خسته شدم. خسته شدم از فراموشی. وقتی گره های زندگی ات باز نشن، مثل موجی های جنگ می شی. با یک صدای تق، ترکش تو مغزت می ترکه. صورت مسئله ای که با دارو پاک کرده بودم و از تو آشغالا برش داشتم و مداد دستم گرفتم واسه حل کردنش.  اما بلد نبودم. یک جمع و تفریق ساده هم بلد نبودم. رفتم پیش یک مشاور. گفتم تو سرم فکرا می پیچه. هیچی دیگه نپرسید و گفت عاشق نشو، با پسرا ارتباط نداشته باش، مهمونی های مختلط و طرف سیگار و مشروب نرو، ورزش کن، نفس عمیق بکش برو شیش ماه دیگه بیا. اوه، اینایی که گفت رو من نداشتم، هیچ کدومو. خدای من، این بار هم نتونستم حرف بزنم؟!


اما خب دکتره هم حق داشت، شاید به اکثریت جمعیت نگا کرده بود و نسخه نوشته بود. منم این روزا دخترای زیادی رو می بینم که پر از پنهانی اند. خودشون خودشونو پنهان می کنند. حرفِ قایمکی زندگی شونم عشقای یکی دو روزه است. اوه، نمی گم منم از این توهمات نداشتم، تا حالا چند بار هم مثلا عاشق شده ام و خنده ام گرفته اما خب می دونستم که خنده یک دروغ بزرگه. چارده سالم که بود، وقتی از مدرسه بر می گشتم، وقتی از مدرسه می اومدم، وقتی می خواستم برم از سر کوچه ماست و یک دونه بستنی بگیرم، وقتی تو کوچه لی لی کنان می رفتم پسری بود که همیشه پشت پنجره می نشست و به آدما و ماشینا و درختا نگاه می کرد. منم ازش خوشم می اومد. شبیه آدمای قصه بود. گاهی بهش لبخند می زدم. اما اون نمی خندید. گاهی تو دلم باهاش دعوا می کردم. گاهی باهاش دوست بودم. هی خیال پردازی می کردم، چرا همیشه پشت پنجره است؟ شاید یکی از آرزوهاش این باشه که یک روز یک گلدون بشه پشت پنجره... پسرک رویای چارده سالگی من بود. تا اینکه یک روز، که به هوای دیدن پسرک پشت پنجره می رفتم از مغازه شیر و یک دونه شکلات بخرم، پسرک را توی کوچه دیدم. مردی او را تو دستش گرفته بود، از کمر. و با هم سوار ماشین شدند. پسرک تا نیمه بود. پا نداشت و به طرز عجیبی کوچک بود. فقط سرش بزرگ بود و... الان دست هاش را یادم نمیاد اما شباهت زیادی به یک گلدان داشت. چقدر آن روز گریه کردم وقتی پسرک را توی دست های مردی (که شاید پدرش بود) دیدم. پسر رویش را از من برگرداند. سرش را محکم به شانه ی مرد  فشار داد و ماشین رفت. دیگر از همان روز پسرک پشت پنجره نیامد. به جایش یک گلدان گذاشتند پشت پنجره. این اولین ماجرای عاشقانه ام بودو بعدترها هم خیال پردازی کردم، درباره ی آدم ها. درباره ی آدم های نصفه نیمه. می گشتم آدم های نصفه نیمه را پیدا می کردم و دلم برایشان می سوخت. بیشتر قصه نوشتنم ترحم و دلسوزی بود، نمایشنامه بود تا روایت. بیشتر دروغ بود تا حقیقت. دلم می خواست به خودم ثابت کنم که تمام آدم ها به خاطر ارزش های پوچ و خیالی عاشق می شوند.


راستش را بخواهید حرف های روی دلم، زندگی پنهانی و خنده های عصبی من عشق و لبخند و خیال پردازی های اس ام اسی و ایمیلی نبود. خاطرخواهی و ماجرای عاشقانه و نامه گذاشتن لای کتاب نبود. حرف های دخترها برایم پوچ بود. حرف های پسرها، نوع ابراز علاقه و خاستگاری هایشان برایم مسخره بود و توی دلم به همه یشان می خندیدم (خدا از سر تقصیراتم بگذره). حرف های توی دلم به خاطر روزمره های غریزی زندگی نبود. گریه به خاطر  تنفرم از مرد بود. تنفر از زن بود. تنفر از خانواده بود. تنفر از بچه دار شدن بود. تنفر از ازدواج بود.


من فرزند یک ازدواج ناموفقم، بچه ی طلاق! یک جودی ابوت خندان که تمام عمرش بعد از دروغ گفتن درباره بابالنگ دراز و زندگی خیالی اش، سرش را گذاشته روی بالش و گریه کرده. من تنها نیستم، یک خواهر 14 ساله دارم به اسم نازنین و یک خواهر برادر دوقلوی 10 ساله که اسمشان فاطمه و علیرضاست. مادرم دندانپزشک است و پدرم پزشک. خیلی وقت ها از اینکه بگویم هم مامانم دکتررررر است هم بابایم، کیف کرده ام اما خیلی زود پشیمان شده ام. شاید یک زمانی مامانم از اینکه بگوید شوهرش دکترررر است کیف می کرده و بعدا پشیمان شده. من هم روزهای خوب زندگی مامان و بابا را یادم است، هم روزهای پر تنش و غمبارشان. هم توی دلم چقدر دوستتان دارم است، هم تنفر. هم نسبت بهشان حس احترام و افتخار داشته ام، هم نسبت به هر دو انزجار. من از خیلی سال های پیش که حتی برای مدرسه رفتن هم کوچک تر بودم، از همان سال ها وقتی دعواهایشان را می دیدم، وقتی همدیگر را دوست داشتند، وقتی به تصمیم هایشان نگاه می کردم، وقتی حرف هایشان را می شنیدم، وقتی می خندیدند، وقتی اخم می کردند، وقتی ادعا داشتند، وقتی خودشان بودند... حس می کردم زندگی مان یک چیزی با بقیه فرق دارد. حس می کردم اوضاع باید یک جایی تغییر کند. من لباس های قشنگ داشتم، من عروسک های رنگ و وارنگ داشتم، من به چهار زبان کتاب داستان داشتم، من سفر با هواپیمای های کلس داشتم، عکس های لبخند بزن دستت رو بذار زیر چونه ت داشتم، من پول داشتم، شکلات خارجی داشتم... اما من یه چیزی تو زندگی م کم داشتم. نمی دونستم چی. فکر می کنم مامان و بابام هم نمی دونستن چی. گفتن شاید یه بچه ی دیگه باشه. اما با یه بچه ی دیگه هم کمبوده درست نشد، یه بچه ی دیگه کار رو درست می کنه؟ اوه! دو تا شد که. کار خدا بود. دست ما نبود. قسمت بود اما دروغ بود. بچه، یک راه حل برای پاک کردن صورت مسئله بود. برای درگیر شدن و فراموش کردن بود. دروغ بود. این که شروع یک زندگی اشتباهی و با دروغ باشه، اصلا قشنگ نیست. اصلا در شأن یک زندگی نیست.


زندگی پنهانی من از هفت سالگی ام، شاید کمتر، شروع شد. از اولین باری که با چشم هام مشكلات را ديدم، خنده ام گرفت. فکر می کنم از همان وقت بود که خنده برایم دروغ شد. دروغ زندگی مامان و بابا اولش کوچک بود، بعد بزرگ شد. دروغ زندگی مامان و بابا قبل از اینکه زن و شوهر شوند، شروع شده بود. از مادرهایشان، از جوانی شان، از نوجوانی شان، از کودکی شان... نه! از رابطه مادر و پدرهایشان... زندگی پنهانی من از هزار سال پیش انگار شروع شده بود. از انتخاب اشتباه ازدواج، از دروغگویی، از پنهان کاری، از پاک کردن صورت مسئله. یک جایی باید این قضیه تمام شود. یک جایی توی دنیا باید، جلوی پنهان کاری و دروغ و دورویی گرفته شود. سخت است. خیلی سخت است. اما خب، می شود. باید یک راهی پیدا شود. باید یک جایی جلوی قضاوت کردن و ترس از قضاوت شدن گرفته شود تا این اوضاع تمام شود. سال هایی که من و خواهر و برادرهایم با مامان زندگی کردیم، بزرگترین دغدغه ام همین موضوع بود و تمام تلاشمان را با مامان کردیم که اوضاع را در زندگی جدید و کوچک 5 نفره یمان درست کنیم. توی خانه، اوضاع خیلی خوب پیش رفت (هرچند که خوبی نیاز به مراقبت مداوم داره)، اما حالا باید این خانواده را بزرگ کنیم، باید کمبودهایمان را بپذیریم، دوستشان داشته باشیم و از گفتنشان نترسیم. باید توی اجتماع هم رو راست باشیم، باید از آدم ها، از قضاوت ها نترسیم. 


این روزها، حرف حرف ازدواج است و اتفاقا ازدواج حرف خوبی هم هست. خیلی خوب است که یک نفر همراه آدم باشد. یک نفر آدم را دوست داشته باشد. یکی باشد که وقت حل مسئله ها، قضیه را جور دیگری ببیند. خوب است که دنیای آدم ها بزرگ شود، خانواده های جدید، تجربه های جدید، بچه دار شدن، خوب است که آدم یک زندگی را از اول بسازد با دست های خودش، با فکر و ایده های جدید، مثل یک جور تولد است. اما هرچه فکر می کنم بیشتر به پیچیدگی و رازگونه بودن این موضوع می رسم. ازدواج تصمیم غریب و عجیبی است. چون حرف از دو نفر نیست. حرف از یک نسل است. نسل پس از نسلی که تکثیر فکر یک پدر و مادر اند. و ازدواج یک جور تصمیم برای هزار سال بعد کره ی زمین است. چی رو آدم می خواد تا هزار سال بعد تکثیر کنه؟ چی اصلا داریم؟ چی می خوایم به دست بیاریم؟


این روزها، حرف حرفِ ازدواج است. تلویزیون را که روشن می کنم برنامه ها پر از "ازدواج خوب است، زود ازدواج کنید" است. توی دانشگاه، سخنرانی ها موضوعش "بشتابید بشتابید ازدواج کنید از نوع دانشجویی اش" است. توی کلاس زبان، موضوع دیسکاشن "مریِج" و بلافاصله بعد از آن "دیوُرس" است. توی مهمانی دخترانه، پچ پچ ها از خاستگاری های خانوادگی و اجتماعی و اقتصادی! است. نگرانی دوستانم، ازدواج های ناگهانی و سرزده است. حرف متاهل ها و ازدواج کرده هایش، آش دهن سوزی نیست خبری نبود است. چشم های مادرها نگران توی خانه ماندن و عیب و ایراد گذاشتن روی دخترهایشان است. 


ذره بین را که بر می دارم، ازدواج ها را که می شمارم به چیز زیادی نمی رسم. هدف از بعضی ازدواج ها، فراموش کردن عشق قبلی ولم کرده رفته است هست! هدف از بعضی ازدواج ها، دیر می شود گیر نمی آید است! هدف بعضی ها، ارزون بود خریدیم است! هدف بعضی ها هم تنوع و تغییر توی زندگی است. هدف بعضی ها در یک نگاه عاشق شدیم تموم شد رفت است! بعضی ها هم که هر چه بزرگترها صلاح بدانند و خدا بزرگ است هست (خدا بزرگه، اما به اندازه فهم و تلاش ما). 


ذره بین را که بر می دارم، ازدواج تبدیل به یک قرارداد می شود. یک توهم می شود. یک معامله می شود. و من می ترسم. من از دل دل زدن دوست هایم می ترسم. از نیت های ازدواج می ترسم. از ساده گیری در مهمترین مسائل زندگی و پیچیده کردن بی ارزش ترین مسئله های زندگی می ترسم. دلم می خواهد بروم به همه ی دخترها بگویم قبل از ازدواج، فکر کن چی داری که به یک نسل بدی. چی رو می خوای تو زندگی ت تکثیر کنی. ازدواج، فقط رابطه بین تو و یک مرد نیست. رابطه تو و یک اجتماعه. رابطه تو و یک زندگی ه. رابطه تو و یک آینده ست. اینا رو اول از همه به خودم می گم. من دوست دارم یک ازدواج خوب داشته باشم. یک ازدواج سالم. با نیت های خوب. با نیت های سالم. بدون پنهان کاری. بدون دروغ. بدون قضاوت. بدون ترس. بدون حرف مردم. بدون توهم. بدون خنده های عصبی.


اوه! من یک بچه ی طلاقم. و از دروغ و ازدواج دروغی بیشتر از مرگ می ترسم و نمی خوام هیچ بچه ای این ترس رو داشته باشه.

17 Jan 11:55

Premier Automne (2013)

by noreply@blogger.com (klimtbalan)





Dirección: Carlos De Carvalho y Aude Danset

Música: Fréderic Boulard

carlos2carvalho.com
melting-productions.fr
inefecto.com





17 Jan 11:49

EstreLLita CaracoL

by noreply@blogger.com (klimtbalan)
estrellita10

estrellita12

estrellita2

estrellita3

estrellita5

estrellita

estrellita7

estrellita1

estrellita11

estrellita8

estrellita4

estrellita13

estrellita9

estrellita6

enlace estrellita
17 Jan 11:37

Catrin Welz-Stein

by noreply@blogger.com (klimtbalan)

catrin11

catrin7

catrin2

catrin

catrin4

catrin9

catrin8

catrin3

catrin10

catrin5

catrin6

ENLACE catrin
17 Jan 11:30

*تهران شادترین روزهای خود را پس از آن همه روزهای خونین که چهره‌ها از غم پوشیده شده بود، گذراند.

by noreply@blogger.com (S*)
Fariba.dindar

آدم واقعا کوچک تر و آسیب پذیرتر از آن است که بخواهد خیلی به دیگران بد کند.

این عکس را دیدم از آخرین شاه مخلوع ایران. دم هواپیما, گاه رفتن. مال وقتی است که دخترکان و پسرکان , مردان و زنان زیادی از کف خیابان ها و کوچه ها و زندانها  دیگر برنخاسته اند.  
اینجا توی عکس اما چشم هایش بغضی دارد که بیشتر توی چشم آدمهائی دیده بودم که زندگی بسیار پررنجی داشته اند. توی چشم آدمهای خیلی مهربان. یا خیلی عاطفی . یا خیلی زخم خورده...
خب دیکتاتورها هم بلاخره یک جائی بغض میکنند, یک جائی دلشان میشکند. شاید اصلا یک جای دوری  کسی دلشان را شکسته جوری که دیکتاتور بشوند. که اصلا قادر بشوند تا  فرمان قتل و کشتار و حبس و تبعید بدهند.شاید یک داستان سختی بهشان رفته جوری که از یاد برده اند  آدمی چقدر مقابل دیدن تصاویر کارهای خودش  آسیب پذیر است.
 همه خیلی زورگو ها, همه سرد ها و سنگی ها, به نظرم اصلا همه آدمهای روی سکو درست مثل باقی که ایستاده و نشسته در آن پائین ها , یک جاهائی به تلخی گریسته اند. یک جاهایی خسته شده اند از زورگو بودن. یک جاهائی که دیگر خیلی دیر بوده برای همه چیز, از پوست خودشان خواسته اند بزنند بیرون. از نقش آدم بد توانای دستور دهنده نابود کننده تصمیم گیرنده مقهور کننده, خسته شده اند. شاید همان لحظه هایی که هیتلر شعر می سرود یا شاه ایران بغض  میکرد یا رهبر پیشین انقلاب ایران سجده های طولانی میرفت. همان وقتی که دیگر جسد ها داشت تجزیه میشد و خون زخمهای شکنجه دلمه میبست و خشم ریشه دوانده بود آن پائین ها. همان لحظه ها که اگر مجال میافتند و کش می آمدند و به ساعت و روز و ماه تبدیل میشدند,   یادشان نمیرفت که آدم واقعا کوچک تر و آسیب پذیرتر از آن است که بخواهد خیلی به دیگران بد کند.


*http://www.zamaaneh.com/revolution/2009/01/post_205.html
17 Jan 11:10

Warm

by noreply@blogger.com (pascal)
Katrina here again... I decided to look back 4 years ago exactly and I found a little treasure trove of some of Pascal's best images in January 2010. For me, I was just curious how having our newborn twin boys would affect his sketches. Based on the results, it seems that he was definitely inspired. Enjoy "Warm" originally post
ed on January 19, 2010. #pascalcampionart
17 Jan 11:08

Still warm. ...

by noreply@blogger.com (pascal)
...and four years later, you still inspire me. #pascalcampionart
17 Jan 10:52

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

by Admin#2

The 86th Annual Academy Awards 2014 - Best Animated Film

 

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

 

نامزدهای دریافت جایزه اسکار در هشتاد و ششمین دوره این جشنواره معرفی شدند. جایزه‌ای که هر ساله توسط آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک (AMPAS) به بهترین آثار صنعت سینما اهدا می‌شود. این مراسم یکی از شاخص‌ترین مراسم‌های اهدای جوایز در جهان است و هر ساله در بیش از ۱۰۰ کشور جهان به‌صورت زنده پخش می‌شود. اولین مراسم اسکار در روز پنجشنبه، ۱۶ مه ۱۹۲۹ در هتل روزولت در هالیوود، کالیفرنیا به افتخار فیلم‌های برجستهٔ سال ۱۹۲۷ و ۱۹۲۸ برگزار شد. هشتاد و پنجمین مراسم جایزه اسکار در ۲۴ فوریه ۲۰۱۳ در سالن دالبی در هالیوود، لس‌آنجلس انجام شد. در ادامه لیست عناوین معرفی شده به عنوان نامزدهای دریافت این جایزه ذکر شده است. قابل ذکر است اسامی برندگان این جایزه طی مراسمی که در تاریخ ۲ مارچ ۲۰۱۴ برگزار گشت. قابل ذکر است همانطور که شما مخاطبان پیش‌بینی کرده بودید «منجمد – Frozen» توانست افتخار کسب جایزه اسکار ۲۰۱۴ برای بهترین فیلم پویانمایی را در کارنامه خود ثبت کند…

 

 

 

منجمد – Frozen

برنده جایزه اسکار

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

 

باد برمی‌خیزد

The Wind Rises

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

 

ارنست و سلستین

Ernest & Celestine

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

 

من نفرت‌انگیز ۲

Despicable Me 2

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

 

غارنشینان

The Croods

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی

 

 

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

 

The post جشنواره اسکار ۲۰۱۴ – بهترین فیلم پویانمایی appeared first on miniToons.ir.

17 Jan 10:52

ارنست و سلستین – Ernest & Celestine (زبان اصلی)

by Admin#2

Ernest & Celestine 2012 FR BR-Rip 720p 1080p MKV
| دانلود با لینک مستقیم از سرورهای سایت |
◄◄ نسخه با کیفیت بلوری ۱۰۸۰p اضافه شد ►►

 

 

ارنست و سلستین   Ernest & Celestine (زبان اصلی)

 

 

» نام: ارنست و سلستین – Ernest & Celestine
» سال تولید: ۲۰۱۲
» کارگردان: Stéphane Aubier, Vincent Patar, Benjamin Renner
» شرکت تولید کننده: La Parti Productions, Les Armateurs, Maybe Movies
» کشور تولید کننده:  فرانسه، بلژیک
» زمان: ۸۰ دقیقه
» زبان: فرانسوی
» زیرنویس: دارد
» کیفیت: عالی (BR-Rip 720p + BR-Rip 1080p)
» پیوند: IMDB

 

خلاصه داستان: ارنست و سلستین (به انگلیسی: Ernest & Celestine) نام پویانمایی محصول  مشترک دو کشور فرانسه و بلژیک می‌باشد که به کارگردانی استفان آبیئر (به انگلیسی: Stéphane Aubier)، وینسنت پاتار (به انگلیسی: Vincent Patar) و بنجامین رنر (به انگلیسی: Benjamin Renner) ساخته شده است. داستان پویانمایی برگرفته از یک سری رمان به همین نام اثر نویسنده معروف بلژیکی گابریل وینسنت (به انگلیسی: Gabrielle Vincent) می‌باشد و افتخار نامزدی بهترین پویانمایی سال در جشنواره اسکار ۲۰۱۴ را در کارنامه خود دارد. پویانمایی روایتگر داستان عجیب دوستی میان خرسی به نام ارنست (به انگلیسی: Ernest) و موشی جوان به نام سلستین (به انگلیسی: Celestine) می‌باشد. سلستین در یتیم خانه‌ای زندگی می‌کند که سرپرستشان داستان‌های ترسناکی در مورد خصلت و ماهیت شیطانی خرس‌ها می‌گوید، هر چند که سلستین به واقعیت ماجرا شک دارد و…

 

« نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم پویانمایی در جشنواره اسکار ۲۰۱۴ »

 

 

ارنست و سلستین   Ernest & Celestine (زبان اصلی)

 

 


 

.:: نسخه زبان اصلی – کیفیت BR-Rip 720p ::.

 

» زبان: فرانسوی
» دانلود زیرنویس: فارسی + انگلیسی
» کیفیت: عالی (BR-Rip 720p)
» فرمت: MKV
» حجم تقریبی: ۶۲۰ مگابایت
» منبع: www.minitoons.ir

 

 

ارنست و سلستین   Ernest & Celestine (زبان اصلی)

 

 

.:: نسخه زبان اصلی – کیفیت BR-Rip 1080p ::.

 

» زبان: فرانسوی
» دانلود زیرنویس: فارسی + انگلیسی
» کیفیت: عالی (BR-Rip 1080p)
» فرمت: MKV
» حجم تقریبی: ۱٫۲۰ گیگابایت
» منبع: www.minitoons.ir

 

 

ارنست و سلستین   Ernest & Celestine (زبان اصلی)

 

The post ارنست و سلستین – Ernest & Celestine (زبان اصلی) appeared first on miniToons.ir.