Shared posts

15 Jul 00:42

Tumblr | 030.gif

030.gif
15 Jul 22:07

La mejor reflexión sobre el Mundial que va a ver

by Carlos Valladolid
La mejor reflexión sobre el Mundial que va a ver
14 Jul 07:42

شعور سنجی

by nikolaa

حقوق خواندن هیچ چیز هم که نداشت لااقل ما را با چند تا کلمه و اصطلاح آشنا کرد.مثلا ترم اول که بودیم و استادمان می گفت "همه آدم های دنیا دارایی دارند"، ما هرهر می خندیدیم یا پیش خودمان می گفتیم یارو استاده کور است و نمی بیند این همه بدبخت و بیچاره ریخته توی دنیا. اما بعد منظورش را بهتر فهمیدیم. در علم حقوق دارایی مفهومی است که همه انسان ها آن را دارند اما این دارایی می تواند مثبت یا منفی باشد. یعنی کسی که پول دارد و حساب پس انداز و سرمایه زندگی، دارایی اش مثبت است و کسی که طلبکارها هر روز و هر شب دم در خانه اش چادر زده اند و بدهی از سر و کولش بالا می رود، دارایی اش منفی است. پس اصولا کاربرد فعل "نداشتن" در مورد دارایی بیهوده است و نباید گفت "فلانی هیچی نداره" درست تر اش این است که بگوییم "دارایی اش منفیه!" .

در ادامه همین بحث(!) دیروز داشتم به مفهوم کلمه "شعور" فکر می کردم. دیدم شعور هم چقدر شبیه دارایی است. یعنی شعور هم اصولا چیزی نیست که کسی خریده باشد یا با شرکت در کلاسی بدست آورده باشد یا مثلا طی حادثه ای آن را از دست داده باشد. پایه اولیه شعور در همه انسانها وجود دارد. ولی دقیقا مثل دارایی، شعور هم می تواند مثبت یا منفی باشد. یعنی کسی که حدودی از موازین اخلاقی و رفتاری را رعایت می کند شعورش مثبت و کسی که هیچ کدام از آنها را رعایت نمی کند، شعورش منفی است و فعل "نداشتن" در مورد شعور صدق نمی کند. پس بهتر است به جای به کار بردن اصطلاحاتی مثل "بی شعوره!" یا "شعور نداره!" از چیزهایی مثل "شعورش منفیه!" یا "کمبود شعور داره" استفاده کنیم.

08 Jul 18:21

من دوس دختر شوهرتون هستم،خانم!

by nikolaa

رفته بودم آتلیه. دو سال پیش. حتی موهایم را هم بعد از حمام شانه نکرده بودم. عکس با روسری که موی شانه شده نمی خواست. اما دختر عکاس گیر داد که با شانه اش موهام را شانه کنم. گیر داد که کلی عکس توی حالت های مختلف ازم بیندازد. ژست های مختلفی که خودم عمرا عقلم بهشان می رسید. بعد هم همانطور که به ژست بعدی فکر می کرد خیلی عادی گفت "عینک آفتابیتو بیار چند تا عکسم با عینک بگیرم" . من هم خیلی عادی گفتم "عینک آفتابی ندارم" یک جوری سرش را برگرداند و با چشم های از حدقه درآمده زل زد به من و داد زد "چیییییی؟؟؟ عینک آفتابی نداری؟؟؟" که انگار من گفته باشم "ببخشید خانم. من دوس دختر شوهرتون هستم!" و او با تعجب همین جمله را به شکل سوالی تکرار کرده باشد!

من عینک آفتابی نداشتم و این چیز عجیبی نبود. از عینک آفتابی خوشم نمی آمد. این را هزار بار به هزار نفر گفته بودم. درست مثل هندز فری که از آن هم خوشم نمی آمد. به نظرم هیچ چیز، حتی ضرری که اشعه های آفتاب داشت، دلیل نمی شد که چیز تیره ای را بگذارم روی چشم هایم و دنیا را یک رنگ دیگر ببنیم. یک بار یکی بهم گفته بود "لابد دنیات خیلی قشنگه که دوس نداری رنگ دیگه ببینیش!" . دنیام آنقدر ها هم قشنگ نبود اما باز دلم می خواست همه سفیدی ها و سیاهی ها و بدرنگی ها را همان رنگی که هست ببینم. مثل وقت هایی که با تمام تنفرم از صداها باز ترجیح می دهم همه صداهای بیرون را چه دعوا باشد چه فحش چه گریه، همانطور که هست بشنوم اما بیلبیلک های آهنگ پخش کن را توی گوشم فرو نکنم!

حالا همه این ها به کنار. امروز مامان برایم عینک آفتابی خریده.در حالیکه قبلا هم بارها این کار را کرده بود و دیده بود من زیر بار عینک زدن نمی روم. امروز اما عینک را گرفت طرفم و قبل از اینکه دهانم را باز کنم انگشتش را گذاشت گوشه چشم هایش و گفت "اینارو ببین. این چروکا رو می گم. این عینکو بگیر بزن که این جوری نشی چند سال دیگه!" . و بعد عینک را داد بهم. دهانم هنوز بسته بود.زل زده بودم به چروک هایش که حالا خیلی بیشتر از قبل به نظر می رسید. پیش خودم گفتم از این به بعد حتما عینک می زنم. حتی شاید همین روزها بروم آتلیه و به دختر عکاس که فکر می کرد جرمی در حد قاپیدن شوهرش مرتکب شده ام بگویم که چند تا عکس با عینک آفتابی ازم بیندازد...

09 Jul 02:15

همین طوری یهویی!

by raheell

*تا چشم باز کردم دیدم شده هجدهم تیرماه و به این باور رسیدم که سال نود و سه در تیرماه اسب تر است...

**چهار،پنج سال است هی نظرسنجی می گذارند "ایرانی مسلمان یا مسلمان ایرانی؟"،خوب البته که هرکسی نظر خاص خودش را دارد،لکن خواستم بگویم تعریف هرکسی از مسلمان بودن چیست؟مرد و مردانه چندتا مسلمان داریم؟مسلمان ها...شیعه هم نه حتا...مسلمان!حالا اگر بخواهیم سر شیعه بودن بحث کنیم که باید سرمان را بیاندازیم پایین و گودال هم بکنیم و برویم بمیریم که 313 نفر هنوز جور نشده اند،چندتای مان توی زندگی دغدغه مندیم؟ چندتای مان علوی و فاطمی زندگی می کنیم؟ مرد و مردانه چندتا؟،چند نفر به معنای واقعی کلمه زن بوده اند؟ زن که می گویم مصداق بارز عفیفه ی آن را باید در نظر گرفت ها...چندتای مان دغدغه ی دین داریم واقعاً؟دلمان می خواهد یک کاری کنیم؟یک کاری برای دین کنیم نه آنکه فقط روز و شبمان بگذرد و دلمان به افکار پوچ مان خوش باشد؟"سطح دغدغه" های مان را دیده ایم؟ تازه به همدیگر اُرد هم می دهیم مسخره هم می کنیم و ...مگر نمی شود یک مسلمان ایرانی در یک راستا بود؟ چرا فکر می کنیم اسلام یک طرف است ایران یک طرف؟ چرا می گویین دین اعراب؟ نه مگر بنا نبوده هر چیزی شایسته تر است انتخاب شود؟تعارض آن کجاست؟؟؟

***خرکیف یعنی کسی که از خواندن داستان هایت لذت می برد و خرشانس یعنی کسی که یک نفر را داشته باشد که از خواندن داستان هایش لذت ببرد...

06 Jul 07:01

اکثریت خاموش کیست؟

by رضا مرادی غیاث آبادی
صدای غالب در جوامع بشری صدای اکثریت نیست، صدای اقلیت است. اقلیت کوچکی که منابع قدرت و ثروت عمومی را در تصرف خویش دارد و به واسطه انبوه رسانه‌های رنگارنگی که در اختیار دارد، صاحب صدای بلندتر و غالب‌تری نیز هست. اقلیت از جناح‌های گوناگونی تشکیل می‌شود که بطور دائمی با یکدیگر در حال نزاع یا رقابت هستند. نزاع‌ها و رقابت‌هایی که گاهی واقعی و برای دستیابی بیشتر به منابع هستند و گاهی ساختگی و فرمایشی و برای ظاهرسازی نزد اکثریت و فریب و تحریک آنان به انجام کاری که خواست اقلیت است. [...]
07 Jul 08:51

روابط عالی و هدفمند و مذکر پسند امروزی

by nikolaa

مذکرهایی که من توی زندگی ام می شناسم کلا به دو دسته تقسیم می شوند: اول آنهایی که مجردند و ادعای عاشقی می کنند ولی قصد ازدواج ندارند و بنا به دلایلی ترجیح می دهند این عشق فقط در حد یک رابطه سوشیال فرند(!) بماند! دوم آنهایی که زن (و بعضا بچه) هم دارند و ادعای عاشقی می کنند ولی بنا به همین دلایل ذکر شده تنها میتوانند سوشیال فرند آدم باشند. ما زن ها چی؟ ما فقط یک دسته داریم و آن هم این است که آفریده شده ایم تا سوشیال فرند مذکرهای مجرد و متاهل دور و برمان باشیم!!!

 

+این روزها دم افطار اگر یادتان بود برای سلامتی مامان خودتان، مامان دوستم، مامان من، و کلا همه مامان های دنیا دعا کنید...

04 Jul 12:17

قهوه و دیگر هیچ!

by nikolaa

با وجود همه ژست های روشنفکری که بعضی وقت ها گرفته ام و حرف هایی که در مورد خانواده تک نفره زده ام و نقشه هایی که در جهت فدا کردن خودم برای نجات جامعه کشیده ام تا ازدواج نکنم، اعتراف می کنم که اگر یک سیاه پوست که تنها دارایی اش از دنیا یک مزرعه قهوه است از من خواستگاری کند چشم بسته جواب مثبت می دهم!

01 Jul 18:32

2014 FIFA World Cup Brazil | d6b.jpg

d6b.jpg
30 Jun 14:25

شما هم بگویید سیب لطفا

by nikolaa

خیلی وقت ها شده که از مریضی مامان دلم گرفته. از اخم کردن بابا غصه خورده ام یا وقتی برادرم بی محلی کرده حس کردم دنیا به ته ته ته اش رسیده. ولی این روزها یک کم که بیشتر فکر می کنم میبینم درست است که این سه نفر را از همه عالم و آدم بیشتر دوست دارم ولی هدف از دنیا آمدنم چقدر بزرگتر از غصه خوردن برای این سه نفر بوده. چقدر خانواده ام بزرگتر از این سه نفر است و چقدر باید نگران آدم های بیشتری باشم.

وقتی وبلاگ نویسی می کنی باید دلت را به اندازه یک خانواده خیلییییییییییییی بزرگ کش بیاوری. آنقدر بزرگ که هر روز دلت برای یک عالمه آدم تنگ بشود. نگران یک عالمه آدم بشوی، برای یک عالمه آدم دعا کنی، غصه پایان نامه یکی و عشق نصفه نیمه یکی دیگر را بخوری، از برنده شدن یکی و بیست گرفتن آن یکی توی مدرسه ذوق کنی، نگران کار پیدا کردن یکی باشی و از زیاد کار کردن و خسته شدن آن یکی دلت بگیرد، سعی کنی توی حرف هایت به کوچک تر ها چیزی یادشان بدهی و از بزرگ تر ها چیزی یاد بگیری، حواست به اتفاق های مهم زندگی همه شان باشد و بعد هم وقتی یکی برایت لبخند فرستاد یا نگرانت شد یا حواسش بهت بوداز داشتن همچین اعضای خانواده ای به خودت افتخار کنی!

این روزها که یک کم به خودم آمده ام می بینم چقدر خوشبختم که خدا همچین خانواده بزرگی بهم داده. هرچند خواهر ندارم ، پسرعمو و پسرعمه و دختر خاله و کلا قوم و خویش پایه ای که بخواهم خوشی ها و ناخوشی هایم را با آنها قسمت کنم ندارم، دوستان خیلییییییی صمیمی که از تمام ریز و درشت زندگی ام باخبر باشند ندارم، اما به جایش خانواده ای دارم که قد تمام دنیا برایم می ارزد. خانواده ای که هر روز هدفم از آفریده شدن را یادم می اندازد و بهم گوشزد می کند که باید کاری برایشان بکنم، حتی اگر کار کوچکی در حد نشاندن یک لبخند روی لب هایشان باشد. خانواده بزرگی که دلم می خواهد یک روز همه شان را دور هم جمع کنم و بعد حرفه ای ترین دوربین دنیا را بگیرم دستم و وقتی دارند می گویند "سییییییییییییب" از آنها عکس یادگاری بیندازم و قد همه کله های کوچک توی عکس ذوق کنم...

30 Jun 14:25

عشق سگی!

by nikolaa

کافه رفتن با یک سگ نر هزاران مرتبه بهتر از کافه رفتن با مردی است که اخلاق سگی دارد. لااقل اینطوری مطمئنید استخوان گلاسه ای(!) که سفارش داده اید را زهرمارتان نمی کند، پاچه تان را نمی گیرد، با چشم های سگ دار عقب رفتن روسری تان را گوشزد نمی کند، برای دخترهای میز بغلی دم تکان نمی دهد، و وقتی به او تذکر می دهید با دندان های تیزش برایتان خط و نشان نمی کشد. آخرش هم مثل آدم دنبالتان راه می افتد می آید بیرون!

28 Jun 14:15

نقطه آبی

by nikolaa

مادر بزرگم به "نخبه" می گوید "نقطه" . از 4-5 سال پیش هم که بنیاد نخبگان اسم گذاشت روی من و مادربزرگم فهمید، رفت همه جا را پر کرد که نوه ام نقطه است! بعد هم هروقت من را دید گیر داد که مسافرت نرو و مواظب باش و نقطه ها را می کشند و ترور می کنند و این ها! دیروز هم که فهمید سالم از کرمان برگشته ام دوباره شش ساعت نصیحتم کرد که این بار جان سالم به در بردی اما حواست را جمع کن چون دارند همه نقطه ها را ترور می کنند!

دیشب هنوز سرم به بالش نرسیده بود که خوابم برد و هنوز دو دقیقه نگذشته بود که با یک جیغ بلند از خواب پریدم. فکر می کنید چه خوابی می دیدیم؟ خواب دیده بودم آمده اند ترورم کنند. با صدای شلیک تفنگشان بیدار شده بودم و حس می کردم یک نقطه آبی زخمی ام که یک لکه خون قرمز روی شکمش افتاده...!

25 Jun 11:05

حاشیه های خوب یک سفر جشنواره ای

by nikolaa

استاد محمدرضا عبدالملکیان را بعد از 4 سال ببینی. به محض اینکه سلام می کنی تو را یادشان بیاید و بگویند "چقدر بزرگ شدی. فلان شعرت رو هم هنوز یادمه ها" .بعد تو قند توی دلت آب بشود. بعد هم هی بچسبی به استاد.هی عکس یادگاری بیندازی.هی توی صدای دلنشینشان غرق بشوی. هی چیزهای جدید یاد بگیری و آخرش هم استاد بگوید " من میدونم تو برنده میشی. یه حالتی داره چشات که اینو بهم میگه..."و بعدش تو از ذوق بمیری حتی!

چند تا دوست پایه پیدا کنی که بتوانی با آنها تا حد ترکیدن پرده دیافراگم و متلاشی شدن روده هایت بخندی...

یکی از همکلاسی های دانشکده قبلی ات بیاید دنبالت که راحت بروی سوغاتی بخری. خودش هم برایت سوغاتی بیاورد  بعد که داری کنارش چای می خوری به این فکر کنی که این بی شک یکی از همان پنج نفری است که ازشان خاطره بد نداری...

کنار یک عالمه از بزرگان ادبیات بنشینی و شیر گرم و تخم مرغ آب پز برای صبحانه بخوری و پیش خودت فکر کنی که غذا خوردن هر کس چقدر شبیه نوشته هایش است.

یک استاد و نویسنده بزرگ را پیدا کنی که تحصیلاتش دقیقا مثل توست. حتی تغییر رشته دادنش. بعد هی بروی توی خیال که تو هم مثل او می شوی یا نه...

یکی از عوامل جشنواره خیلی بی دلیل "مهندس" صدایت کند و با تو مهربان باشد و بعد یک خبر خوب را بهت ندهد تا توی همیشه آرام صبور را به شدید ترین حالت ممکن شوکه کند.

کلی اطلاعات جدید از آدم های بزرگ ادبی یاد بگیری. کلی انگیزه پیدا کنی. کلی مسیر زندگی ات مشخص تر از قبل بشود.

جرقه دو تا پروژه بزرگ توی مغزت زده شود...

توی قطار با نوجوان هایی آشنا شوی که کتاب می خوانند و هی نگاهشان کنی و کتاب توی دستشان را بو بکشی و لبخند بزنی...

آدم هایی را ببینی که به معنای واقعی کلمه خیلی گرفتار تر و شاید حتی بدبخت تر از تو و دور و بری هایت هستند. بعد پیش خودت فکر کنی زندگی آن قدر ها هم که به نظر می رسد بد نیست ها!

حالا کنار همه این چیزها، اگر داستانت برنده هم بشود که عالی است...

(این نقطه قرمز توی عکس هم خودمم. نیکولای آبی)

03 Jun 00:08

http://pink-apple.blogfa.com/post/30

by pink-apple

 

شنبه ای که گذشت دختری را دیدم با روپوش ِ سرمه ای دبیرستان . نشسته روی نیمکت ، پهلو به پهلوی پسری شاید چند سال بزرگتر از خودش . کوله پشتی اش را انداخته بود کنج نیمکت و خودش چپیده بود توی آغوش پسرک و سیگار میکشید . نه پشت شمشادها و نه در پس ِ شاخ و برگ انبوه اقاقیا و نه لااقل در بن بست ِ کوچه ای باریک...همان جا ، روی دم ِ دستی ترین نیمکت ِ پارک ، لابلای نگاه های سنگین ِ یک مشت آدم ، وسط ِ آغوش ِ پسرکی غریبه ، لبخند به لب ،سیگار به دست ، بی محابا...

پنجشنبه ای که گذشت ، یک جفت همنجسگرا دیدم و البته هنوز نمیدانم که واحد شمارش همجنسگرایان زوج است یا جفت. کوله پشتی را انداخته بودم روی شانه هایم و دِلی دِلی کنان پله های زیر گذر ِ مترو را پایین میرفتم که دیدمشان . دوتا پسر بودند ؛ یکی از لحاظ ِ جسمانی حداقل نصف ِ دیگری . کوتاه تر بود و ظریف تر و باریک تر و آن یکی ، بلند بود و پهن و عظیم و تا به آن روز ، مردی را از نزدیک ندیده بودم که همزمان،بلند باشد و پهن و عظیم . "عظیم ِ بلند ِ پهن" ، دست ِ دیگری را گرفته بود توی دست هایش.جوری که پسرها ، دست ِ دوست دخترهایشان را میگیرند . میخندیدند و گاهی ، پهلوهای " ظریف ِ باریک ِ کوتاه" را میگرفت و به خود نزدیک میکرد و گاهی دست هایش را میبوسید ؛ بی محابا...

قبلتر از این ها ، زنی را دیده بودم گوشه خیابان ؛ با پوششی که در قالب هیچ معیاری مناسب نبود.کنارش ایستاده بودم.جفتمان میخواستیم عرض خیابان را رد کنیم . لااقل میشود فرض کرد که او هم چنین چیزی میخواست.آنقدر نزدیکش بودم که صدای راننده ماشین های خواهانش را میشنیدم.هرکدامشان چیزی میگفتند و زن میشنید و نمیشنید انگار. آخری را شنید ولی...آخری را شنید و با حرف هایش،با فحش های جنسی ِ رکیکش،مردک ِ گستاخ ِ احتمالا سی ساله پشت فرمان را نشانه گرفت؛ با صدای بلند ؛بی محابا...

اینکه به نقطه ای برسیم که زشتی ، دیگر زشت نباشد...این خیلی بد است.خیلی تلخ است.خیلی ترسناک است...

17 Jun 12:33

چروک های مغزی یک دختر بیست و دو ساله!

by nikolaa

کوچک که بودم یک نفر توی کوچه مان زندگی می کرد که وانت طوسی داشت. توی کارخانه کیک درنا کار می کرد و روی وانتش بزرگ نوشته بود "درنا". خیلی وقت ها فکر می کرد آقای ممد درنا خوشبخت ترین مرد روی زمین است که لابد از صبح تا شب با کیک های شکولاتی سر و کار دارد و شب ها روی یک کیک بزرگ می خوابد و به جای مبل توی خانه شان مبل های کوچک کشمشی دارد!

یک کم که بزرگ تر شدم فکر می کردم بابای حانیه خوشبخت ترین آدم روی دنیاست. مسئول آشپزخانه هیئت محله مان بود .محرم ها که با مامان به هیئت می رفتم بعد از عزاداری و گرفتن غذای نذری وقتی صدای بابای حانیه را می شنیدم که داد می زد "غذای نذری تموم شد. رسید به ته دیگ" و در آشپزخانه را می بست، پیش خودم می گفتم چقدر خوشبخت است که حالا می رود و آن همه ته دیگ ته قابلمه های بزرگ را تنهایی می خورد!

باز هم کمی بزرگ تر شدم. هنوز توی ذهنم صاحب کارخانه شیرکاکائو و کسی که پشت دخل شهر کتاب نشسته بود و حتی آقایی که توی ساندویچ فروشی پیتزاها را می گذاشت روی میز و داد میزد "شماره بیست و هفت" خوشبخت ترین آدم ها بودند. اینکه این روزها هر چقدر فکر می کنم چیزی را توی کسی نمی بینم که انتهای خوشبختی باشد، نشانه پیر شدن است. نه ...؟!

+فردا چهارشنبه شماره 14 نشریه کوله پشتی ویژه نوجوون ها همراه روزنامه شهروند منتشر میشه.

 

16 Jun 23:09

هنوز دم به تله ندادم!

by باربا پاپا
Joseph and Potiphar's Wife painting by Guercino - 1649

painting by Guercino -1649

مدتی پیش یکی از بچه های دانشگاه رو توی مترو دیدم خیلی خوشحال شدم و کلی باهم گپ زدیم. یه کمی زیادی پیر شده بود.

بعد تعریف کرد که دانشجوی دکتراس و چند ماه دیگه درسش تموم میشه و کلی از شرکتش تعریف کرد که با یکی دیگه از بچه ها (که هر چی آمارش رو داد آخرش هم من یادم نیومد کیو میگه)شرکت زدن و مناقصه های مخابرات و سپاه رو برنده میشن و خلاصه یه جورایی گفت که میلیاردر شده و این صحبتا…

بعدش هم گفت که ازدواج کرده و بچه هم نداره. گفت تو چیکارا میکنی؟

گفتم منم تو کار نگهداری و راه اندازی شبکه کار می کنم. البته زیادم ناراضی نیستم چون به زور پول کرایه خونه و قبضا و خورد و خوراک رو میدم ولی نه تنها میلیاردر نشدم بلکه کمی هم وضع مالی نامیزونه!

بعدش هم گفت ادامه تحصیل ندادی گفتم نه. گفت ازدواج چی؟ گفتم نه هنوز دم به تله ندادم!

بعدش هم باز دوباره از ماشین و این چیزا حرف زد و گفت ماشین فقط بی ام دبلیو و خلاصه گفت تا پول درست و حسابی نداری ماشین نخر با پراید و پژو فقط دست فرمون آدم خراب میشه و این حرفا که بازم من گفتم من پول همونش رو هم ندارم! نه پول خریدش نه پول خرج و مخارجش.

خلاصه دیگه دیدم آنقدر اختلاف طبقاتی مون زده بالا حرف از شماره تلفن و اینا نزدم گفتم خودش اگر مایل باشه میگه که نگفت.

حالا امروز رفتم تو فیسبوک اسمش رو سرچ کردم که ادش کنم دیدم روی والش نوشته:

بعد از سالها یکی رو دیدم نه درس درست و حسابی خونده نه خونه داره نه ماشین داره نه شغل درست و حسابی داره نه حتی تیپ و قیافه اون وقت بهش میگم ازدواج کردی با اعتماد به نفس یه بادی به غب غب انداخته میگه نه هنوز دم به تله ندادم… بابا لامصب تو خود تله ای!

Ravi Varma -Arjuna and Subhadra

Ravi Varma -Arjuna and Subhadra

باربا پاپا

09 Jun 07:03

دختر شیرازی عکس یک سایت یاهو شد!

by ادمین

یک دختر شیرازی مورد توجه سایت یاهو قرار گرفت و عکس وی به عنوان عکس تاپ این سایت امروز منتشر شد.

به گزارش پایگاه خبری فناوری اطلاعات برسام و به نقل از قطار، این عکس یک دختر شیرازی را هنگام کشیدن قلیان در حاشیه بازدید از یک کارگاه خوشنویسی شعر نشان می‌دهد.

yahoo shirazi دختر شیرازی عکس یک سایت یاهو شد!

خاک توسر سایت یاهو کنم با این انتخابش !

ما اینجا یه پرستویی داریم حلقه می ده بیرون به چه قشنگی

خوب می گفت ما عکس اونو می دادیم بذارن !!

محتوای مشابه

  1. داستان دختر باکره و قالب جدید سایت !( فرهنگی و اجتماعی )
  2. گلچینی از زیباترین و خوش چهره ترین دختران از سراسر جهان ۴۵ عکس
  3. عکس های جالب و خنده دار – ۲۲ اردیبهشت
  4. تور مجازی سفر به ترکیه: عکس های سفر دوستم افشین قسمت سوم ۴۵ عکس
  5. عکس های منتخب امروز – ۳۰ بهمن ۹۲
  6. عکس های مسافرت به جنگل های نوشهر با دوچرخه ۲۱ عکس
  7. گلچینی از جالب ترین و خنده دارترین عکس های روز از سراسر جهان ۱۴ خرداد ۹۳
  8. تور مجازی سفر به ترکیه: عکس های سفر دوستم افشین قسمت دوم ۴۳ عکس
  9. گلچینی از جالب ترین و خنده دارترین عکس های روز از سراسر جهان ۱۲ خرداد ۹۳
  10. ماجراجویی جالب یک زن و شوهر هنگام رابطه نزدیک زناشویی !
  11. گلچینی از جالب ترین و خنده دارترین عکس های روز از سراسر جهان ۱۱ خرداد ۹۳
  12. گلچینی از جالب ترین و خنده دارترین عکس های روز از سراسر جهان ۱۷ خرداد ۹۳
  13. شعر: نیازمند..
  14. منتخب عکس های جالب و خنده دار – ۷ بهمن
  15. ۲۴ عکس از زیباترین و خوش اندام ترین دختر رپر ایرانی – قسمت سوم
  16. گلچینی از جالب ترین و خنده دارترین عکس های روز از سراسر جهان ۱۵ خرداد ۹۳
  17. تنگ ترین لباس های بهاری ۲۳ عکس
  18. منتخب عکس های جالب و خنده دار – ۱۵ دی
  19. آخه دختر جون بدن خودته هر کاری دوست داری باهاش بکن ولی آخه…
  20. گلچینی از جالب ترین و خنده دارترین عکس های روز از سراسر جهان ۱۳ خرداد ۹۳
  21. کولاک دخترها در یک کنسرت شاد ومهیج !! – ۲۸ عکس
  22. خلاقیت یک دختر جوان در پوشیدن لباس
  23. عکس های جالب از سراسر جهان – ۱۱ اردیبهشت
  24. خاطره با یک دختر چادری – سری دوم عکس های آیسان
  25. عکس های طرح مزخرف برداشتن روسری از سر دختران ایرانی ! قسمت دوم ۳۳ عکس
خوشم آمدup دختر شیرازی عکس یک سایت یاهو شد!(۶)خوشم نیامدdown دختر شیرازی عکس یک سایت یاهو شد!(۱۱)

نوشته دختر شیرازی عکس یک سایت یاهو شد! اولین بار در محفل دوستان امید-omid20-117.biz  20 پدیدار شد.

09 Jun 08:58

برگه‌ها بالا

by داستان همشهری

برگه‌ها بالا

حمید ابارشی

هنوز امتحان شروع نشده. داخل سالن روی یکی از صندلی‌های دسته‌دار نشسته‌ام و خودم را با این کاغذهای چرک‌نویسی که به دانشجوهای رشته‌های علوم پایه داده‌ایم، ‌سرگرم کرده‌ام. چندان از کاغذها استفاده نکرده‌اند. یکی دو فرمول روی یک ورق سفید می‌نویسند و بقیه‌شان را برمی‌گردانند به ما که باید همه‌چیزشان را جمع کنیم. می‌دانم که اگر این کاغذها را تحویل بدهم دور انداخته می‌شوند پس چه بهتر که رویشان از این روزها که مراقب امتحان‌ام بنویسم. شاید استفاده‌ی بهتری است. شماره‌ی صندلی‌ام هم دویست‌وسی است!


چشم که از روی میز برداشتم دوتا خواهر مشغول بده‌بستان بودند. دوقلو. شبیه هم نیستند. لبخندی زدم که یعنی می‌بینم‌تان. محجوبانه دست کشیدند. البته به ظاهر. بقیه سرگرم کار خودشان هستند. گاهی این سکوت را افتادن خودکاری آشوب می‌کند، آن‌وقت بعضی چشم‌های شیطان از روی ورقه به این‌طرف و آن‌طرف می‌چرخند. هنوز برای قضاوت زود است. یحتمل آخر امتحان‌ها به نتیجه برسم که خانم‌ها بیشتر اهل بخیه هستند یا آقایان.
امتحان بعدی ریاضی است و همگی پسرند. چندتایشان از همان اول امتحان سرشان را مثل غاز می‌چرخانند به امید این‌که از نمد دوستان، کلاهی هم به ایشان برسد. بعضی‌ها واقعا با وقاحت این کار را می‌کنند. تذکر دادم که مثلا بترسند اما چه فایده، چنان بی‌خیال نشسته بودند که انگار یکی دعوت‌شان کرده‌ که دوساعت یک‌جا بنشینند و بعد هم یک ورق خط‌خطی شده مثل باطن یزید بدهند دست مراقب و «خسته نباشید»ِ آخرش را جوری بگویند که یعنی «‌چرا نذاشتی یه نگاهی بندازیم رو برگه‌ی بغل‌دستیمون». یکی‌شان همان اول گفت: «آقا ما تا دیشب شیفت بودیم. و خسته‌ایم. کمکمون کن.» درآمدم که مگر نمی‌خواهد پولی که از گرفتن مدرک و اضافه‌حقوق شغل آینده‌‌ سر سفره‌ی زن‌وبچه‌‌اش می‌گذارد حلال باشد؟ جواب داد: «‌ای آقا سه‌هزارمیلیارد سه‌هزارمیلیارد گم می‌شه.» و از این‌جور ‌لاطائلات. ناراحت شدم. یعنی آرام‌آرام داریم عادت می‌کنیم که از اتفاق‌های بد تعجب نکنیم؟
‌امتحان‌های این دانشگاه عین کنکور برگزار می‌شوند. چاپ عکس روی برگه‌ی امتحانی و مشخصات تایپ‌شده و شماره‌ی صندلی‌ها و کارت ورود به جلسه و اعلام بلندگو و دیگر بگیروببندها همه یک‌جورهایی می‌رساند که امتحان‌ها خیلی مهم‌اند. رابط و مراقب و سرزدن مرتبِ حتی رئیس دانشگاه به ‌جلسه‌های امتحان، همه و همه می‌خواهند بگویند که بله، این واقعا امتحان است. ظاهرا میان‌ترم و تحقیق و پژوهش و… یک جورهایی در حاشیه‌اند. خودمان با دست خودمان دانشجوی شب امتحانی می‌سازیم، نه جوینده‌ی دانش. دست‌آخر هم یک عده جوانِ مدرک‌به‌دستِ هیچ‌کاره داریم. یادم می‌آید قدیم‌ترها وقتی کسی می‌گفت دانشجو است، طرز فکر و برخورد دیگران نسبت به او عوض می‌شد. البته شاید هم نباید مقایسه کرد اما نمی‌توان بی‌تفاوت بود.
امروز یک بنده‌خدایی به تور مراقبت‌مان خورد که پنجاه‌سالی داشت. اول جلسه التماس دعا داشت که از درس زبان هیچ نمی‌داند و چندبار امتحان داده و نمره نیاورده و خلاصه از این داستان‌هایی که اشک به چشم می‌آورد. در جوابش لبخند زدم که نمی‌شود کاری کرد و باید ‌از قبل فکرش را می‌کرده. وسط‌های جلسه دیدم که مانده بود، بهتر بگویم درمانده بود. من هم از زبان انگلیسی همان‌قدر می‌دانستم که از فیزیک اتمی.
مراقبت از امتحانِ دیروز باعث شد نظرم را درباره‌ی بعضی دانشجوها تعدیل کنم. البته باور قبلی‌ام سر جای خود اما عده‌ای هم هستند که درس‌شان را می‌خوانند. دیروز مراقب کلاس خانم‌ها بودم. امتحان هم زبان بود و حسابداری. دوساعت را کامل سر جلسه ماندم. چندتایی واقعا وقت کم آوردند اما خوب نوشته بودند و معلوم بود بدون مطالعه نیامده‌اند. درمجموع به‌نظرم می‌رسد خانم‌ها بهتر از آقایان درس می‌خوانند. جوش‌وجلای بیشتری هم می‌زنند. البته گذشته از درس‌خوان‌تر بودن، انتخاب آگاهانه‌ی رشته هم مهم است. تا علاقه‌ای نباشد پیشرفتی همراهش نمی‌شود.
الان امتحان تمام شده و پاسخ‌نامه‌ها را گرفته‌ام. در همان فرصتی که قرار است دانشجویان محترم بر اساس شماره‌ی ‌کارت روی صندلی‌های داغ امتحان بنشینند، نشسته‌ام به نوشتن. این را گفتم تا بدانید که سر جلسه‌ی امتحان این‌ها را نمی‌نویسم که حکایت خواب آن نگهبان خزانه‌ی سلطان نباشد؛ نگهبانی که وقتی به دربار سلطان رفت، گفت: «دیشب خوابی دیده‌ام.» سلطان فرمود: «تعریف کن.» نگهبان شروع کرد به تعریف خوابی دراز و طولانی و دست‌آخر پرسید: «ای سلطان به نظر شما تعبیر خوابم چیست؟» سلطان گفت: «تعبیر خواب تو این است که دیگر نگهبان خزانه‌ی سلطان نباشی، چراکه وقتی خوابی به این سنگینی داری به درد نگهبانی نمی‌خوری.»
لابه‌لای ردیف صندلی‌ها که قدم می‌زنم، جابه‌جا چشمم می‌خورد به حکاکی‌های روی دیوارها یا دسته‌‌ی صندلی‌های یک‌نفره، آن‌هم به چه دقتی! ریز و ظریف. از فرمول‌ها و بسط فلان قضیه‌ی هندسی بگیر تا نقاشی‌های گل‌وگیاه و تیرهای نوک‌تیزی که قلب‌ها را سوراخ کرده‌اند. بعضی‌هایشان خوش‌خط و باسلیقه‌اند اما بیشترشان بدخط و بی‌سلیقه. راستی، دقت که می‌کنم بین‌شان خط خوب پیدا نمی‌کنم. خدا به داد دل آن‌هایی برسد که قرار است مصحح این اوراق باشند که واقعا اوراق‌اند.

به هرکدام از اساتید و معلم‌هایم که فکر می‌کنم، می‌بینم بسیار خوش‌خط و خوش‌ذوق بودند. به گمانم از دهه‌ی شصت به بعد، این مشکل شروع شده و هنوز هم هست. البته کارهایی شده مثل تغییر رسم‌الخط کتاب‌های دبستانی از نسخ به نستعلیق و تحریری. اما یکی نیست بگوید وقتی معلم یک کلاس مشکل داشته باشد و نتواند یک خط مثل کتاب بنویسد، از شاگردانش چه انتظاری می‌توان داشت؟


 

متن کامل این مطلب را می‌توانید در شماره‌ی چهل‌وچهارم، خرداد ۹۳ بخوانید.

29 May 14:05

GIF | b8b.gif

b8b.gif
01 Jun 11:45

رابطه موی هایلایت و سرقت مسلحانه

by nikolaa

آقا من مشکل دارم اصلا! من با این مسئله ربط دادن هر چیزی به یک چیز دیگر شدیدا مشکل دارم و حالا که میبینم این موضوع دارد پایش را از حد رابطه های دونفره و خانوادگی و فامیلی و قومی فراتر گذاشته و به سطح کشوری و بین المللی می رسد انقدر اعصابم خرد می شود که دوست دارم سرم را بکوبم به دیوار. مثلا وقتی می بینم دو نفر با هم کاری را انجام می دهند که گره ای از مشکلات مردم باز می کند اما یکی شان را به خاطر پوشش مثلا مناسب اش توی بوق و کرنا می کنند و در تمام رسانه ها نشان می دهند و آن یکی را انقدر گمنام می گذارند که حتی خودش کارش را یادش می رود از شدت عصبانیت فشار خونم به سقف می چسبد!

یا وقتی می بینم دزد بودن و قاچاقچی بودن و کلاهبردار بودن کسی را به اعتقادات دینی و پوشش و یک سری چیز دیگر ربط می دهند دوست دارم چشم هام را با ناخن از جا در بیاورم که این چیزها را نبینم. من اصلا و ابدا منکر این نیستم که اخلاقیات و روحیات و اعتقادات دینی مذهبی و حتی پوشش ، در رفتار آدم ها تاثیر دارد. اما می گویم نباید تنها عامل موفقیت یا عدم موفقیت کسی را در این چیزها دانست. نباید همه چیز یک نفر را به این مسائل ربط داد.

چطور وقتی بچه کوچکی که همیشه دروغ می گوید و فحش می دهد به محض مسواک زدن، به خاطر مسواک زدنش تشویق می شود؟ چه طور وقتی بچه کوچک مودب و درسخوان و با استعدادی، وقتی گلدانی را می شکند مورد تنبیه قرار می گیرد؟ با آدم بزرگ ها هم باید همینطور رفتار کرد. هر رفتاری که یک نفر می کند را فقط با همان رفتار باید سنجید. فقط باید معایب و محاسن همان کارش را در نظر گرفت. نه اینکه یک چیز بی ربط را به رفتارش ربط داد و کارش را بزرگ تر یا حقیرتر از حد معمول نشان داد.

آدم ها جدای از گذشته شان، جدای از پوشش شان، جدای از اعتقادات شان، مورد احترامند و اگر کار خوبی بکنند باید مورد تشوق قرار بگیرند و طبیعتا وقتی کار بدی بکنند مورد تنبیه! از نظر من آدمی اعتقاداتش کاملا در تضاد با ماست اما اختراع کارسازی برای مردم دنیا می کند، به اندازه کسی که ما روی اعتقاداتش قسم می خوریم قابل احترام است. باید اختراع هر دو نفرشان را دید و به هر دوتایشان احترام گذاشت. اینکه اولی توی یک سری مسائل از دومی عقب تر است یا دومی توی جامعه ما مورد پسند تر است به اختراعی که کرده اند هیچ ربطی ندارد.

این ها را گفتم ولی می دانم هنوز پنج ثانیه از منتشر شدن این پست نگذشته یک سری هستند که ایمیل بزنند و تک تک جمله های این نوشته را به متن هایی که مثلا سه سال پیش نوشته ام ربط بدهند و بگویند "داری توهین می کنی.داری ارزش های فلان چیزو زیر سوال می بری. داری ...". باشد که هر چیز را در جای خودش ببینیم و ارزش گذاری کنیم و انقدر همه عالم و آدم را به هم ربط ندهیم.آمین!

17 May 14:05

برای پسرهای غمگینی که به غم ایمان آورده‌اند

by zitana

پسرهای غمگین را دوست دارم و دخترهای غمگین را دوست ندارم. دخترهای غمگین از تعداد مشاورین املاک و راننده‌های تاکسی و طرفداران جاستین بیبر بیش‌ترند. دخترهای غمگین را هرجا که سر، تکان بدهی و نگاهی به پشت سرت بیندازی می‌بینی.

پسرهای غمگین اما خاص و خوبند.  پسرهای غمگین شبیه بهرام رادانند در فیلم علی سنتوری، شبیه همان پسری‌اند که  اولین بار برای دیدنم آمد توی یکی از کوچه‌های بن‌بست اقدسیه و من تا قبل از آمدنش، بابت موهای بلندم که در پارک چیتگر بوی چوب سوخته گرفته بود، خجالت می‌کشیدم اما وقتی دیدمش نفس راحت کشیدم و با خودم گفتم: یک پسر غمگین دیگر! و می‌دانستم یک پسر غمگین ابدن از بوی چوب سوخته در ماشینش ناراحت نمی‌شود.

پسرهای غمگین را دوست دارم. تعدادشان زیاد نیست. نمی‌توانی هروقت که اراده کردی یکی‌شان را به دست بیاوری. آن‌ها معمولن شبیه همَند. مثل همان پسری که در هواپیما در ردیف کناری‌ام نشسته بود. من داشتم کیف لپ‌تاپم را با تقلا زیر صندلی جلو جا می‌کردم که دیدمش و با خودم گفتم آه... این پسر چه‌قدر غمگین است. پسری که با هیچ‌کس، با من و نه حتا شما دوست عزیز حرفی نداشت. به روبه‌رو خیره شده بود و وقتی نتوانستم آب معدنی‌ام را باز کنم، بطری را از دستم گرفت، چرخاند و بدون این‌که نگاهم کند داد دستم. پسرهایی که به دخترهای بغل دستی‌شان در هواپیما نگاه نمی‌کنند، غمگینند. و او در ساعت 12 صبح غمگین‌ترین مسافر هواپیما بود.

پسرهای غمگین تعدادشان کم است و کم بودنشان خوب است و خوب بودنشان برای یک رابطه‌‌ی معمولی کافی‌ست. پسرهای غمگین، سروصدا راه نمی‌اندازند. هیاهو ندارند، حوصله ندارند آکادمی گوگوش نگاه کنند و عاشق روشنا شوند. لازم نیست برایشان سِت خز کیف و کمربند چرم مشهد بخری. لازم نیست برای این‌که دوستت بدارند، یک روز غروب در بیمارستان لاله، پروتز سینه بگذاری. دلشان به همین‌قدر که هستی خوش است. پسرهای غمگین وقتی صبح‌ها توی لاحافشان غلت می‌زنند، برایت اس‌ام‌اس می‌فرستند: بیداری؟ و تو توی لاحافت غلت می‌زنی و بیداری. پسرهای غمگین، اس‌ام‌اس بعدی را سند نمی‌کنند. همین‌که صبح است و تو بیداری کافی‌ست.

پسرهای غمگین خوبند. قلبشان را می‌شود لمس کرد. مثلن پسر غمگین دیگری را می‌شناسم که در یک پاساژ در نیاوران عطر می‌فروشد. اسمش را گذاشته بودم آقای عطرفروش. پسر غمگینی که عطرهایش را با لبخندهای تلخ می‌فروخت. خوش‌قلب بود و دوستش داشتم. چند روز مانده به کریسمس برایش دوتا عروسک پاپانوئل خریدم و بهش دادم. الآن آن دو تا عروسک روی پیشخوان مغازه‌ی آقای عطرفروش نشسته‌اند و خوب می‌دانند صاحبشان، غمگین‌ترین مرد آن دور و اطراف است.

پسرهای دل‌شکسته‌ای را که نامزدشان بهشان خیانت کرده بود و کادوی تولدم، لباس مارک‌دار نامزد قبلی‌شان بود، با تخفیف دوست دارم. پسرهای فقیری را که در اسکندری جنوبی باهاشان نشستم و بلند شدم و برایم نمایش‌نامه خواندند و من هی توی خودم گریه کردم، دوست دارم. پسرهای تنها را که آمده بودند تست تئاتر بدهند و کسی را نداشتند که کتشان را بدهند دستش برایشان نگه دارد، تا آن‌ها تست بدهند دوست دارم. پسرهای خسته را که کارشان به جایی کشیده بود که توی صورت پدر آشغالشان کشیده بزنند دوست دارم.  اما پسرهای غمگین را از همه بیش‌تر دوست دارم. پسرهایی که با غمشان دوستند، باهاش کنار آمده‌اند. پسرهای غمگین توی هواپیما که بهم می‌گویند آهنگم را با صدای آهسته گوش کنم تا مبادا به گوشم آسیب برسد، پسرهای غمگین ایستاده در صف قهوه‌فروشی زیر پل حافظ را. پسرهای غمگینی را که از پنجره‌ی طبقه‌ی پنجم، شهر را نگاه می‌کنند و جای فکر کردن به محبوب آزار رسانشان، سعی می‌کنند چهره‌ی دختری را که  بلوز بافتنی قهوه‌ای پوشیده بود و  توی هواپیما آن‌ها را پسر غمگین صدا زده بود، به یاد بیاورند.

30 May 22:38

http://feedproxy.google.com/~r/alibozorgian/~3/2b2VZPGA3Yw/blog-post_31.html

by noreply@blogger.com (علی بزرگیان)
۱- صبح امروز وقتی از خواب بیدار شدم و لبه‌ی تخت نشسته بودم و طبق معمول زمان تندتر از همیشه می‌گذشت، به این فکر می‌کردم که وقتی بچه بودم، در نگاهم، مادرم چه زنِ قدبلندی بود. گذشتِ زمان روی همه‌چی تأثیر می‌گذارد.

۲- درواقع پیش از یک سالی چیزی از خانه‌مان دور انداخته نمی‌شد. جوراب سوراخ، دوخته می‌شد. مستقیم زیر نور لامپ، مادرم، لنگه‌ی جوراب سوراخ را پشت‌ورو می‌کرد، آن را دستش می‌کرد، و با دست دیگرش آن را می‌دوخت. وقتی تمام می‌شد، آن لنگه جوراب را پایت می‌کردی، احساس می‌کردی یک چیز زائدی نوک جورابت هست. اما روز بعد دیگر به‌ش عادت کرده بودی. چیزهای معمولی که آدم‌های معمولی دیگر، شاید آناً دور می‌انداختند، ما نگه می‌داشتیم. لباس؛ لباس بیرون را آن‌قدر می‌پوشیدیم که دیگر نشود آن را بیرون پوشید. لباس از آن به بعد وارد مرحله‌ی جدیدی می‌شد، از آن به بعد آن را در خانه می‌پوشیدیم؛ بازیافت. در خط دیگر بازیافت لباس در خانه، لباس‌هایی که کوچک می‌شدند به فرزند بعدی می‌رسید. لباس‌های برادر بزرگم به من می‌رسید، لباسی که پسرانه دخترانه بودنش در درجه‌ی اول اهمیت نبود، از من به خواهرم می‌رسید. بازیافت کفش نیز. جعبه‌ی کفش را هم نگه می‌داشتیم. در آن ورق‌های اداری گذاشته می‌شد، از دفترچه‌های قسط گرفته تا قبض آب و برق و تلفن. گاز نبود. جای آن‌ها، زیر بقچه‌های لباس، کفِ کمددیواری بود. بوی خوبی می‌دادند. یک بوی خوب سردی. شیشه‌ها؛ شیشه‌های دردار از خانه بیرون نمی‌رفتند. جای پیچ و مهره و میخ می‌شدند یا جای دکمه و انواع کش شلوار و زیپ. که معمولاً آن‌چیزی که می‌خواستی و لباست می‌خواست درش پیدا نمی‌کردی یا مادرم آن‌ها را آب می‌کرد و ساقه‌ی گیاه را داخل‌شان می‌گذاشت. اما از همه مهم‌تر، زیرپوش‌ها بودند. زیرپوش‌های‌مان، به‌ویژه زیرپوش پدر، که بزرگ و وسیع‌تر از زیرپوش‌های ما بود وقتی پاره می‌شد، نگه داشته می‌شد؛ برای تمییزکردن کف راه‌رو و راه‌پله و موزاییک، برای گردگیری پشتِ پنجره‌ها، روی میز. چون نخ خیلی خوب خاک را به خودش می‌گرفت.

۳- اسلاونکا دراکولیچ در «کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم» داستان مردی را به نقل از گزارشی در رزونامه‌های آن زمان، تعریف می‌کند که برای اولین‌بار در زندگی‌اش موز خورده. درست بعد از سرنگونی حکومت کمونیستی چائوشسکو در رومانی، در دسامبر ۱۹۸۹. مرد پیر بوده، کارگر بوده. با خجالت به گزارشگر روزنامه گفته که موز را با پوستش خورده چون نمی‌دانسته باید آن را پوست بکند. بعد گفته موز میوه‌ای خوشمزه بوده.

۴- هر چهارسال یک‌بار ماه خرداد که می‌رسد ما یک‌جور دیگری می‌شویم. قیافه‌مان آمیخته‌ای می‌شود از شوق و استرس. هر چهارسال یک‌بار ماه خرداد که می‌رسد، می‌روم از توی کمد، آن گوشه، از زیر لباس‌های دیگر، لباس راه‌راه آبی و سفیدم را بیرون می‌کشم. تنم نمی‌کنم. تنم نمی‌شود. کله‌ام از یقه‌اش بیرون نمی‌آید. آن لباس راه‌راه آبی و سفید برای سال‌ها پیش است. بیش‌تر از دو دهه‌ی پیش. آستین‌هایش را طوری به گردنم گره می‌زنم که پشتش روی سینه و شکمم بیفتد. با فونت تایمز نیو رومن، با رنگ سیاه، خورده 10. بالایش نوشته شده "MARADONA". هر چهارسال یک‌بار ماه خرداد که می‌رسد، به خداوند بیش‌تر نزدیک می‌شویم. دعا می‌کنیم. من هم دعا می‌کنم. به امید قهرمانی و به‌روزی تیم محبوبم. آمین.
28 Mar 14:00

A Collection of Spring Flower Photos to Brighten your Weekend

by Darlene Hildebrandt

If you live in the northern part of the world hopefully you will start to see some signs of spring soon. I know where I live we still have some of the yucky cold white stuff but I got flowers for my birthday and they brightened my week, so I was inspired to do a collection of them to brighten yours!

Even if you’re in the southern half of the world you can still enjoy pretty flowers and know they’ll be back soon. Can’t you just smell them?

Enjoy!

By Republic of Korea

By Tim Hamilton

By Mike Mozart

By Davide Simonetti

By Ross Manges Photography

By slack12

By ZakVTA

By Jeff Kubina

By Maurice Perry

By Mike Keeling

By Xavier

By Agustin Rafael Reyes

By Steve Wall

By Gwen Harlow

By nutmeg66

By Chris Gin

By Brian Carson

By MARCOS VASCONCELOS

By casch52

By Jose Maria Cuellar

By David A. LaSpina

By LadyDragonflyCC – >;<

By Ferruccio Zanone

By Daniel Kulinski

By mendhak

By ruben alexander

By aussiegall

By George Thomas

By Rachel

By J Labrador

By Jim Nix

By kataaca

By Cath in Dorset

By Steve Corey

By Lisa Plymell

By keeva999

 

The post A Collection of Spring Flower Photos to Brighten your Weekend by Darlene Hildebrandt appeared first on Digital Photography School.

26 May 22:35

مد نیست ولی قشنگه

by nikolaa

راهنمایی که بودیم عادت داشتیم وسط حیاط روی زمین بنشینیم. کاری که تا سال قبلش خنده دار و حتی بی ادبی به نظر می رسید بکهو شده بود عادت دویست سیصد تا از شاگردهای مدرسه و زنگ های تفریح سر گیر آوردن یک وجب جا روی زمین دعوا می شد گاهی. هر روز هم معاون مدرسه مان می آمد و بین بچه ها قدم می زد و هی تاکید می کرد که روی زمین نشینید بعدا کمر درد می گیرد و هزار تا مرض دیگر، در ادامه حرف هایش ما را با این صفت خطاب میکرد "کله ماهیتابه ای ها!" .

راست می گفت بنده خدا.آن سال مد شده بود همه بچه ها موهایشان را می آوردند جلوی پیشانی و بعد با یک عالمه ژل یک جوری پیچش می دادند که واقعا شبیه دو تا ماهیتابه روی کله میشد. یا سال قبلش که خروسی مد شده بود. یا سال بعدش که سوسکی مد بود و همه موهایمان را جمع می کردیم بالا و بعد از دو طرف چند تار شبیه شاخک های سوسک می ریختیم دور و برمان. در مورد لباس هم بساطمان همین بود. یک سال صبر می کردیم که ببینیم چه رنگ و مدلی از مانتو یک دفعه می ریزد توی بازار که ما هم حمله کنیم برای خریدنش. از هر کس هم می پرسیدی، جوابش یک کلمه بود "مد" .چیزی که حتی انسان های اولیه هم با آن آشنایی دارند.برای اثبات حرفم می توانید به شلوارهای پلیسه دار باباهای مهربانتان و مانتوهای بلند و اپل دار مامان های دوست داشتنی تان توی عکس های قدیمی رجوع کنید.

اما چند وقتی می شود که حس می کنم اوضاع فرق کرده. دیگر توی مترو همه دخترهای کناری و روبرویی ام لباس یک رنگ و یک مدل نپوشیده اند. دیگر همه آدم ها کله شان شبیه یک مدل خاص از جانوران نیست. دیگر کسی به خاطر "مثل بقیه نبودن" برچسب "عقب افتادگی" نمی خورد. همه این ها خوشحال می کند. اینکه این روزها اگر قرمز بپوشی یا آبی یا زرد یا مشکی فرقی برای کسی ندارد، اینکه اگر لباست بلند و گشاد باشد یا کوتاه و تنگ کسی با تعجب نگاهت نمی کند، اینکه این روزها هم کتانی های بزرگ ورزشی روی بورس است و هم کفش های ظریف دخترانه، اینکه چه آرایش غلیظ بکنی و چه آرایش ملیح و چه بی آرایش باشی کک کسی نمی گزد، اینکه موهایت را از هر طرف شانه کنی ، روسری یا شال یا مقنعه سرت باشد یا لاک های لنگه به لنگه بزنی حتی ، هیچ کس نمی پرسد "چرا؟" ، همه   این ها خوب و خوشحال کننده است.

وقتی می بینم دخترهای هم و سن سال من همه مدل و همه رنگ لباسی می پوشند و هر چیزی را با هر چیز دیگری ست می کنند و هر جور که راحت ترند خودشان را درست می کنند ذوق می کنم. خوبی اش این است که اگر دلیل این کارشان را بپرسی می گویند "چون قشنگه". همین که فهمیده ایم قشنگ بودن خیلی بهتر از مد بودن است جای شکر دارد. همین که داریم "قشنگی و راحتی و حرف خودم" را جایگزین " مد و کلاس و چون بقیه میگن" می کنیم یعنی خیلی جلو افتاده ایم. هر چند این روزها هم چیزهای جدیدی مثل جراحی های زیبایی بدجور دارد مد می شود اما کاش این مد شدگی کلا بیفتد از سر همه مان و روزی برسد که ما با دماغ های بزرگ و گونه های کوچک و لب های نه چندان برجسته هم احساس قشنگی کنیم...

23 May 09:20

زنان چه می‌خواهند؟

by مریم نصراصفهانی

مادر من از آن دسته زنان میانسالی است که نوجوانی و جوانی‌اش در دوران آغاز انقلاب سال پنجاه هفت و با شور و حرارت انقلابی سپری شده است. برمبنای آرمان‌های انقلابی با پدرم ازدواج کرده، چهار فرزند دارد و با وجود مشکلاتِ آن‌ها، دانشگاه را تمام کرده، سال‌ها خانه داری کرده تا بچه‌هایش بزرگ شوند و الان یک مجموعه کوچک را هدایت می‌کند. با این حال از روزهای کودکی تا به حال ندیده‌ام کم‌آورده یا ناامید شده باشد در مقابل بالا و پایین شدن‌های سیاسی. این روز‌ها به من می‌گوید من نمی‌فهمم شما دختران جوان چه می‌خواهید. مجردتان افسرده است و متاهلتان افسرده است و از آن بیشتر آنهایی که مادر شده‌اند نالان و پریشانند… همه ناراضی، کلافه، افسرده و غرغرو…

مادر من که سهل است، حضرت فروید، که سالهاست نظریات شبه-علمی‌اش بر حیات زنان و مردان این کره خاکی سایه افکنده است به یکی از شاگردانش می‌گوید: «پرسش بزرگی که هرگز پاسخ داده نشده و من نیز با وجود سی سال مطالعاتم درباره روح زنان، قادر به پاسخ به آن نیستم، این است که یک زن چه می‌خواهد؟»

الف- بتی فریدان در کتاب رازوری زنانه و در بررسی نارضایتی کما بیش مشابهی در میان زنان آمریکایی در سالهای پس از جنگ جهانی دوم و ایجاد رفاه نسبی در خانواده‌های طبقه متوسط می‌نویسد: «به نظر من مشکل اصلی امروز زنان، جنسی نیست بلکه مسئله بر سر هویت است. نوعی جلوگیری یا اجتناب از بلوغ زودرس است که با رازوری زنانه استمرار می‌یابد و جاودانه می‌شود. نظریه من این است که همانطور که فرهنگ ویکتوریایی به زنان اجازه نمی‌داد نیازهای اولیه جنسیشان را بپذیرند یا ارضا کنند، فرهنگ ما هم به زنان اجازه نمی‌دهد نیاز اولیه‌شان برای رشد و استفاده تمام و کمال از نیروهای بالقوه‌شان در مقام انسان را بپذیرند و محقق کنند و این نیاز تنها با نقش جنسی آن‌ها تعریف نمی‌شود…»

ب- مصرف گرایی، سکس‌زدگی و بی‌هدفی، در عین وجود تحریم‌ها و مشکلات معیشتی و اقتصادی، از نظر من مشخصه مشترک طبقه متوسط ما و جامعه‌ای که فریدان از آن سخن می‌گوید است. باز از طرف دیگر خانه نشینی بعد از سال‌ها رقابت جدی بر سر موقعیتهای تحصیلی و کسب تحصیلات عالی، عدم دسترسی به مشاغل درآمدزا یا دربهترین حالت اشتغال به کارهای پیش پا افتاده، شکست‌های عاطفی، آمار بالای طلاق و تنهایی، زندانی شدن در خانه برای بزرگ کردن یک کودک و پاسخ دادن به نیازهای کهنه و مدرنش، نصیب دختران هم‌نسل من بوده است. در عین حال در ایران هم بسیاری مشکل زنان را تحصیلات زیاده از حد، که آن‌ها را تبدیل به موجوداتی پرتوقع و غرغرو کرده است می‌دانند. این تفکر آنقدر قوی است  که حالا که تعداد قابل توجهی از صندلیهای دانشگاه‌ها خالی است، رغبتی هم به دانشگاه نیست، حتی خود من از دختران جوانی شنیده‌ام که با عبرت از تجربیات ما و از ترس به خطر افتادن موقعیت ازدواج آینده‌شان حاضر به ادامه تحصیل بیش از مقطع کارشناسی نیستند چرا که به نظر می‌رسد دانشگاه نسبتی با «زندگی واقعی» زنانه ندارد و تنها آن را تلخ و غیرقابل تحمل می‌کند. ادامه تحصیل، حضور در اجتماع، تجربیات متنوع و… برای زنان آرزوهایی مبهم و غیرقابل تعریف برای چیزی بیشتر از سشت‌وشو و نظافت و بچه آوردن و بزرگ کردن پدید می‌آورد حال آنکه زندگی توام با رضایت برای یک زن نسبت تام و تمامی با تدوام کودکی او دارد.

ج- «در تحصیل، در ازدواج، در مذهب و در همه چیز ناامیدی تقدیر زنان است» و با توجه به سرخوردگی دختران هم نسل من از رقابتهای تحصیلی و کاری این فرض قدیمی درست‌تر می‌نماید که به میزانی که زن کودک باقی بماند و احساساتی، وابسته و رشد نیافته باشد نقش خود در جامعه و خانواده را با رضایت بیشتری می‌پذیرند و حتی با لذت بیشتری به آن‌ها خواهد پرداخت. به افسانه نظم خدادای که نظام طبیعت بر آن مبتنی است ایمان خواهند آورد و خلاهای وجودیش را با هجوم به سمت فروشگاههای بزرگ، لباسهای مارک‌دار، آرایشهای افراطی و ایجاد تغییر در بدنش برای تبدیل شدن به موجودی صددرصد جنسی پر خواهد کرد تا رضایت و آرامش را در اموری نه دربرابر فرهنگ و جامعه مردسالار و سرمایه داری که هم جهت با آن بجوید.

د- در ‌‌نهایت اما به قول آبراهام مازلو «اگر شما به عمد بخواهید کمتر از آنچیزی باشید که ظرفیتش را دارید، هشدار می‌دهم که مابقی عمر خود ناشاد خواهید بود»

برای اطلاعات بیشتر نگاه کنید به:

بتی فریدان، رازوری زنان، ترجمه فاطمه صادقی و دیگران، انتشارات نگاه معاصر، ۱۳۹۲

ساموئل فرانکلین، روان‌شناسی شادکامی، ترجمه جعفر نجفی، سخن، ۱۳۸۹ (این کتابِ خوب، ترجمه خوبی ندارد)

مطالب مرتبط

پدر! مادر!

گل‌-خانه


دسته‌بندی شده در: فمینیسم/زنانه نگری
20 May 18:38

یک روز، دو اپیزود

by nikolaa

*آخرین نفری بودم که سوار تاکسی شدم. در را بستم، تا خواستم سلام کنم راننده گفت "مسافرین عزیز سلام و صبح به خیر. به ماشین من خوش اومدین" بعد از اینکه استارت زد از توی آینه دو تا دختری که کنار من نشسته بودند را نگاه کرد و گفت " شما خانم های محترم رو که میشناسم." بعد خطاب به من و زنی که جلو نشسته بود گفت" اما شما خانم های محترم. توی ماشین من از سال سی و هفت تا نود و سه گلچین آهنگ هست. اگر سلیقه هاتون رو بفرمایید آهنگی که مناسب همگی باشه رو می ذارم. اگر هم نظری ندارید می تونید با گفتن مقصد (دانشگاه، مهمونی، خرید و ...) یا گفتن ملیت (آذری، گیلکی و ...) من رو توی انتخاب آهنگ کمک کنید. قبل از اینکه خانم صندلی جلو حرفی بزند یا من بتوانم خنده ام را جمع و جور کنم دوتا دختر کناری ام آهنگ درخواستی شان را اعلام کردند و ما هم موافقت کردیم و آقای راننده که پسر جوانی هم بود همان آهنگ را گذاشت. کم پیش می آید از این راننده ها گیر آدم بیفتد. آنقدر کم که پیش خودمان می گوییم "یارو دیوونه است!" . دخترها تا مقصد با آهنگ همخوانی کردند. آقای راننده سر هر چهار راه برای ماشین های کناری دست تکان داد و سلام علیک کرد. حتی وقتی یک ماشین به طرز وحشتناکی جلویش پیچید، به جای اینکه خواهر و مادر طرف را بیاورد جلوی چشمش با لبخند گفت "چه کار می کنی مهربان؟" و بعد رفت! من تا آخر راه داشتم خنده ام را قورت می دادم. آخرش هم از اینکه سوار ماشینش شده ایم تشکر کرد و کلی آرزوی روز خوش و سلامتی و اینها! بعد از پیاده شدن، دختر ها بهم گفتند که این آقاهه همینطوری است و آنها همیشه کلی منتظر می مانند که سوار ماشین او بشوند و تا آخر روز شارژ باشند. راست می گفتند. آدم ها، حتی از نوع غریبه، گاهی چقدر راحت می توانند بقیه را شارژ کنند...

*توی مترو بودیم. انقدر سرمان از سمت فروشنده لباس های زیر گیاهی به سمت رژ مدادی و آدامس های استوایی چرخیده بود گردن درد گرفته بودیم که یکدفعه یک صدای مردانه پیچید توی واگن. همه فکر کردند یک دستفروش مرد است که طبق معمول بقیه مردها یا نقشه تهران می فروشد یا باتری یا کفی کفش. اما این یکی فرق داشت. پسر جوانی بود که انگار استثنایی ذهنی بود.از همین هایی که قیافه شان یک مدل خاصی است. هیچ چیز برای فروش نداشت. ناله از بیماری و زندان و بی کسی هم نمی کرد. پول گزاف برای ناهارش هم نمی خواست. آمده بود و می گفت که اگر ته کیف هایتان پنجاه تومنی یا صد تومنی دارید بدهید به من. اما یک جور بامزه ای می گفت که مردم خنده شان می گرفت. قیافه اش هم بامزه بود. بعد همینطور که رسید ته واگن یک پسر جوان استثنایی دیگر را دید که کنار مادرش نشسته بود. از همان هایی که شبیه خودش بودند. بعد کلی ذوق کرد و رفت با پسره دست داد و احوال پرسی و این ها. دو تایی داشتند می خندیدند .انگار که صد سال بود همدیگر را می شناختند.یکدفعه همان پسر اولیه رو کرد به جمعیت و گفت " یکی بگه امروز چند شنبه است" و وقتی فهمید سه شنبه است گفت" اصلا به افتخار این دوست جدیدی که پیدا کردم، امروز نه، فردا هم نه، دو روز دیگه هم نه، چهار روز دیگه همه دعوتید خونه من. غذا هم کباب و جوجه است. ماست و سالاد هم میدیم." مردم می خندیدند. پسر استثنایی دومیه می خندید. خودش هم می خندید. هر چند توی دست هایش فقط یک دویست تومانی و دو تا صدی پاره بود...

 

21 May 21:42

نادیده نگیرید که پشیمان می شوید!

by nikolaa

من دو سالم بود و مارال دختر همسایه مان هفت سال. یک بار بعد از اینکه توی خانه از دهن من "آیس کریم" را شنید بدو بدو رفت خانه شان و بعد صدای گریه اش تا سر کوچه رسید و به یک ربع نکشید که مادرش آمد دم خانه ما شاکی شد که "واسه دخترتون چی خریدین که این بند کرده واسه منم بخرین؟" مامان که همینطور هاج و واج مانده بود گفت "بستنی" مارال کله اش را از پشت دامن مادرش آورد بیرون و با هق هق و فین فین گفت "نخیر. بستنی نبود. ازونا بود. ازون خارجیا" . بعد که مامان قضیه آیس کریم را برای مادرش تعریف کرد کلی خندیدیم و هنوز هم هروقت یادش میفتم خنده ام میگیرد.

راستش توی این سالها خیلی زور زدم که زبانم خوب بشود. خیلی موسسه ها رفتم. خیلی چیزها خواندم. نمی دانم چقدر موفق بوده ام. خیلی چیزها یاد گرفتم اما خیلی چیزها هم زود از ذهنم رفت. به جز شعر ها و کلمه هایی که مامان توی بچگی بهم یاد داده بود. حتی هنوز خیلی از حروف را همانطوری مینویسم که مامان وقتی دو سه ساله بودم یادم داد.

این ها را نگفتم که بگویم بیایید بسته آموزشی ما را بخرید! چون ما اصلا بسته آموزشی نداریم!!! این ها را گفتم که بگویم از دیدن موسسه ای که دارد کودک دو زبانه پرورش می دهد تا سر حد ترکیدگی خوشحالم! شاید باورتان نشود اما فکر کردن به اینکه یک بچه فسقلی بتواند انگلیسی را به خوبی زبان مادری اش حرف بزند خیلی ذوق زده ام می کند. مخصوصا وقتی باعث و بانی این موسسه یکی از استادهای عزیزم باشد که کلی بهش ایمان دارم و قبلا طعم اعتماد کردن به حرف هایش  را با پوست و گوشت و استخوان و حتی ناخن هایم چشیده ام.

در این موسسه کلاس آموزشی برای بچه ها تشکیل نمی شود و بچه های بنده خدا جمله "دیس ایز عه کت" را صد بار نمی شنوند و از روی متن های "مای نیم ایز جک" پنجاه بار رونویسی نمی کنند. اینجا برای بچه های زیر دو سال تا 6 سال کارگاه های زبان تشکیل می دهند که فسقلی ها به همراه مادرانشان در کارگاه شرکت می کنند و از موسیقی و نقاشی و کتاب و بازی گرفته تا خیلی چیزهای دیگر را در محیطی به زبان انگلیسی همراه مربی مهربانی با تسلط کامل و لهجه نیتیو تجربه می کنند. همین که فسقلی ها اسباب بازی هایشان را می آورند و با لباسی که دوست دارند کنار مامانشان می نشینند و همه با هم توی یک محیط کاملا انگلیسی چند ساعت وقت می گذرانند نعمتی است که خیلی از ما توی بچگی مان از آن بی بهره بوده ایم.

این چند خط را در اثر خوشحالی ناشی از شرکت در یکی از این کارگاه ها نوشتم.چون خیلی از چیزی که تصورش را می کردم بهتر بود. اما اگر دوست دارید درباره دوزبانه شدن کودک و مزیت ها و چگونگی اش بیشتر بدانید یا توی همین کارگاه هایی که گفتم شرکت کنید یا نظر بقیه شرکت کننده ها را بخوانید، می توانید به دو صفحه زیر سر بزنید یا کلمه dozabaneh را توی همان صفحه اجتماعی مشهور الحال سرچ  کنید:

پرورش کودک دو زبانه 

وبلاگ زبان مادری فردا (دکتر علی امینی)

 

23 May 09:24

حلزون مردگی بر وزن خون مردگی!

by nikolaa

نشسته بودیم با مامان دم توت فرنگی ها را می چیدیم که برای مربا شدن آماده شان کنیم. هر پنج تایی که مامان برگشان را می کند در ازایش من فقط یکی می کندم، بعد چهار تا از توت فرنگی هایی که مامان حاضر کرده بود و ریخته بود توی کاسه را می خوردم و این طوری یک به یک مساوی می شدیم! مامان هم فقط چشم غره می رفت و می گفت «نمیخواد کمک کنی» بعد دو تایی می خندیدیم.

رسیده بودیم به ته ظرف تقریبا، که یکدفعه یک حلزون نقطه ای از اینها که کل هیکلشان از یک عدس هم کوچک تر است از ته ظرف برایم دست تکان داد. ذوق کردم و به مامان گفتم « اینجااااارووووو» . مامان سریع ظرف را هل داد طرفم. گفت « برش دار. حالم بهم خورد. اه. برش دار دیگه. مرده. همه توت فرنگیامون حلزون مرده ای(!) شد!» من همینطور که با تعجب نگاهش می کردم هی تاکید کردم که نمرده و برایم دست تکان داده.مامان مثل اینکه به یک بیمار روحی روانی نگاه کند نگاهم کرد و بعد کاسه توت فرنگی های بی دم را برداشت و رفت به آشپزخانه و از آنجا داد زد « بقیه توت فرنگیا مال خودت. عشقتم بردار بنداز تو باغچه. نیاریش اینجا ها!» و در ادامه حرف هایش برای هزارمین بار در طول این بیست و خرده ای سال زندگی ام تکرار کرد که « تو باید زن حضرت سلیمون می شدی! یا خواهرش! یا یکی از فک و فامیلش. آخه حیوون و حشره و جک و جونور هم دوس داشتن داره؟!»

من در همان حین که صدای مامان از آشپزخانه می آمد و توت فرنگی های دم دار نشسته توی دهانم له می شد، حلزونه را برداشتم و گذاشتم روی ناخنم که ازش عکس بگیرم. حلزونه دوباره آمد بیرون و برایم دست تکان داد. داد زدم « ماماااااااااان. بیا. داره بای بای میکنه باز» . مامان هم با صدای بلند تری داد زد « بندازش دووووووووور» .

 تصور اینکه یک نفر(حتی حلزون) این همه راه را به روش استتار لای توت فرنگی ها از شمال تا اینجا آمده که مرا ببیند و برایم دست تکان بدهد خیلی خوشحالم کرد. من با مهربانی آقای حلزون را گذاشتم توی گلدان. مامان هنوز نمی داند حلزون زنده ای که همه توت فرنگی هایمان را حلزون مرده ای(!) کرده دارد در همین نزدیکی ها توی تراس نفس می کشد. شما هم صدایش را در نیاورید لطفا!

25 May 06:24

بدون شرح…

by omid20
25 May 06:21

ژاپنی ها از سکس گریزان هستند

by مرد روز
Young women shopping in Tokyo

بیش از ۴۵ درصد زنان ۱۶ تا ۲۴ ساله ژاپنی تمایلی به داشتن رابطه جنسی ندارند. اتفاقی که برای بیش از ۲۵ درصد مردان کشور نیز مشاهده شده است. تعداد کودکان به دنیا آمده در سال ۲۰۱۲ رکورد رشد منفی را شکسته است تا آنجا که مقدار مصرف پوشک سالمندان ژاپن از تعداد استعمال پوشک بچه بیشتر شده است.

خبرگزاری سراسری ژاپن از این بحران با عنوان sekkusu shinai shokogun یاد می کند که همان «بحران تارک دنیا شدن» است.

آمارهای تکاندهنده نظیر اینکه ۶۱ درصد مردان مجرد و ۴۱ درصد زنان ۱۸ تا ۳۴ ساله در هیچ رابطه زناشویی نیستند در کنار این واقعیت که ۳۰ درصد افراد زیر ۳۰ سال اصلا قرار ملاقات برای یافتن جفت در زندگی نداشته اند بر نگرانی های موجود می افزاید.

بر اساس آمار رسمی، زنان زیر ۳۰ سال، از هر چهار نفر فقط یکی شانس ازدواج پیدا می کند و از میان این عده کمتر از نصف شان نمی خواهند بچه دار شوند. زنان و مردان جوان ژاپن مدعی هستند که داشتن رابطه « از نظر روحی اذیت کننده است و به مشکلاتش نمی ارزد». ترس و وحشت در اخطارهای دولتی نیز رخنه کرده است، آنها ادعا می کنند که با این روند، نسل ژاپنی ها منقرض خواهد شد.

یک مشاور مسائل زناشویی که شهرت زیادی در ژاپن دارد و به « ملکه عشق» شناخته شده است می گوید :« انسانیت از جامعه رخت بر بسته است. دختران و پسران ژاپنی حتی از تماس ساده فیزیکی چندش شان می شود. رابطه جوانان ژاپنی مملو است به عشورزی به آواتارهای دیجیتالی در بازی های ویدئویی و خریدن مانکن های پلاستیکی که با باد پر می شوند. ربات ها در خیلی از موارد جایش را به دوست و همسر داده است.

Oct_26_NoSexInJapan_istolethetv 2

تمام سیستم اقتصادی نیز در خدمت اجتماع مجردانه است. از بسته های غذای آماده در بقالی ها تا زیرپوش های یکبار مصرف، حکایت از این واقعیت دارد که بشر مجرد از هر نظر بی نیاز به یک شریک و همراه و همسر می گردد. نظریه ایی نیز در این رابطه شکل گرفته است که تمام این بحران را به گردن کمپانی های بزرگ و شیوه استخدام و کار می اندازد. ۷۰ درصد زنانی که فرزند اول شان به دنیا می آید ناچارند استعفا دهند چون سیستم کاری برای آنها مساعد نیست.

زنانی هم که قادر به ایجاد تعادل بین کار و وظائف مادری می گردند در فرهنگ کوپوریشن، با لقب oniyome که معنایش همسران شیطان صفت است به مسخره گرفته می شوند. بر طبق این نگاه، روند رشد منفی سریع نسل جدید ژاپن نوعی تنبیه و اعتراض نسبت به کمپانی های اقتصادی و شیوه مدیریت شان است.

بحران های اقتصادی، برطرف کردن میل اجتماعی بودن از طریق شبکه های اجتماعی، افزایش سال های تحصیل در بزرگسالی که برای تضمین بیشتر کاریابی است و از هم پاشیدن مذاهب رسمی از جمله دلائلی هستند که افراد را عادت به زندگی تنها کرده است.

با وجود انکه مسیر زندگی مجردی و فرار از ازدواج و رشد منفی جمعیت در تمام اجتماعات شهری دنیا دیده می شود به نظر می رسد جوانان ژاپنی دست های شان را زودتر از بقیه به علامت تسلیم بالا برده اند.

با همه داد و فغان هایی که زندگی مجردی در جهان ایجاد کرده است شاید بشود این رفتار جدید بشری را که مثل سابق بهای زیادی به عشق و سکس نمی دهد از دید مثبت نیز ارزیابی کرد و آن را نشانهِ شیوه جدیدی از زندگی و حتی خوشبختی فرض کرد. شاید زندگی مجردی می رود تا به هر تدبیری شده از اتهام ها و توقعات منفی که در باره اش ایجاد شده کم کند.

Young People in Japan Have Given Up on Sex , By Katy Waldman
http://www.slate.com/blogs/xx_factor/2013/10 /22/celibacy_syndrome_in_japan_why_aren_t_young_people_interested_in_sex_or.html

Why have young people in Japan stopped having sex? By Abigail Haworth

http://www.theguardian.com/profile/abigail-haworth

Flickr photo by istolethetv