21 Jul 13:58

larstheyeti: Happy Monday.


Happy Monday.

21 Jul 13:00


by Amy Nadine


First, check out our makeup brush cleaning tutorial for the traditional ways to clean your brushes and continue using that method if you’re loving it! But for those of you who are curious about trying a natural alternative (or don’t feel like going shopping), hop over to your kitchen cabinet and try this! 



  1. Boil a cup of water, wait a few minutes then pour two teaspoons of the vinegar directly in it. Stir.
  2. Dip the brush in the solution.
  3. Swirl the brush around gently against the bottom of the glass.
  4. Rinse under running hot water.
  5. Follow with a cold water rinse.
  6. Re-shape the bristles if necessary.
  7. Dry flat so the water doesn’t seep inside and break down the glue that holds the bristles together.
20 Jul 21:43

Synchronized waking up. [x]

Synchronized waking up. [x]

20 Jul 21:20

Pues sí que ha cambiado el asunto... - versión para adultos

23 Jul 00:00

Snake Facts

Biologically speaking, what we call a 'snake' is actually a human digestive tract which has escaped from its host.
22 Jul 19:21

15+ Special Places On Earth You Have To See

by Travel Seekers

Here is a short list of some rather unknown but really special places on earth to add to your ‘must see’ list. The last few sites are absolutely magnificent.

Swarovski Crystal Worlds, Innsbruck, Austria

Swarovski Crystal Worlds
The Swarovski Crystal Worlds (Swarovski Kristallwelten) is a museum, located in Wattens (Austria). The museum was built in 1995 in celebration of the 100th anniversary of the Austria based crystal company Swarovski

The Peacock Room In Castello du Sammezzano Regello, Tuscany

The Peacock Room Castello Di Sammezzano In Reggello

It’s hard to believe that this jaw-dropping room is located in an abandoned castle in Tuscany, Italy. Built in 1605 and once housed kings, Sammezzano Castle now sits atop a hill in a Tuscan oak tree grove. [Some More Amazing Castles]

Giant’s Causeway, County Antrim, Northern Ireland

Giant's Causeway
The Giant’s Causeway is an area of about 40,000 interlocking basalt columns, the result of an ancient volcanic eruption.

Rock tombs in Myra, Lycia, Turkey

Rock Tombs In Myra

The city of Myra is well known for its amphitheatre (the largest in Lycia) and the plethora of rock-cut tombs carved in the cliff .

Ristorante Grotta Palazzese, Polignano, Italy

Ristorante Grotta Palazzese

Housed in the rock, overlooking the Adriatic Sea, Hotel Ristorante Grotta Palazzese Polignano a Mare is located in a stunning landscape of rocks and caves that have wowed visitors since the ancient times.

Le Mont-Saint-Michel, France

Le Mont Saint Michel

Mont Saint-Michel is an island commune in Normandy, France

Taormina, Sicily, Italy

Taormina Sicily, Italy

Taormina is a a very popular tourist destination on the east coast of the island of Sicily, Italy, in the Province of Messina, about midway between Messina and Catania.

Phraya Nakhon cave, Pranburi, Thailand

Phraya Nakhon Cave, Thailand

One of Thailand’s most beautiful and certainly the most photographed one caves

The Singing Ringing Tree, Lancashire, England

The Singing Ringing Tree in Lancashire England

The Singing Ringing Tree is a wind powered sound sculpture resembling a tree set in the landscape of the Pennine hill range overlooking Burnley, in Lancashire, England.

Mitchell Falls, Australia

Mitchell Falls, Australia

Bolwoningen, Hertogenbosch, Netherlands

Bolwoningen Netherlands

Huacachina, Peruvian Desert

Huacachina Peru

Pamukkale, Turkey

Pamukkale Turkey

Pangong Tso Lake, India

Pangong Tso Lake

Pangong Tso, Tibetan for “long, narrow, enchanted lake”, also referred to as Pangong Lake, is an endorheic lake in the Himalayas situated at a height of about 4,350 m. It is 134 km long and extends from India to Tibet.

The Zhangye Danxia China

Zhangye Danxia China
Zhangye Danxia Landform is geological park in the Gansu Province in China.

The Craig Goch Dam in Wales.

Craig Goch Dam
The Craig Goch Dam, often called the Top dam, is a masonry dam in the Elan Valley of Wales.

22 Jul 19:00

We’ll Sell You One When Guinea Pigs Fly

Pet Store | Cincinnati, OH, USA

(It’s late August and temperatures have been in the high 90s since 7 am. It’s now nearly 3 pm when I get a call.)

Me: “Hello. Thank you for calling [Store]. How may I help you today?”

Customer: “Do you have any orange and white guinea pigs?”

Me: “Sorry, sir, all our guinea pigs are black but they’re very sweet and personable.”

Customer: “No, it really has to be an orange and white one.”

Me: “May I ask why?”

Customer: “Well, I’m a teacher at [Local Middle School] and I set the class guinea pig outside to clean my classroom this morning. I just checked on him and he’s dead.”

Me: “Sir, you’re telling me you left that guinea pig outside in near 100-degree weather without checking on him, leading him to die of heat stroke, and you want me to sell you another one?”

Customer: “…I’m not getting a guinea pig, am I?”

22 Jul 18:00

This Teddy Bear Has Arisen

This Teddy Bear Has Arisen

Submitted by: (via 4 GIFs)

Tagged: bears , dogs , creepy , gifs , mindwarp , teddy bear
22 Jul 16:10

Exodus Intelligence Details Zero-Day Vulnerabilities In Tails OS

by timothy
New submitter I Ate A Candle (3762149) writes Tails OS, the Tor-reliant privacy-focused operating system made famous by Edward Snowden, contains a number of zero-day vulnerabilities that could be used to take control of the OS and execute code remotely. At least that's according to zero-day exploit seller Exodus Intelligence, which counts DARPA amongst its customer base. The company plans to tell the Tails team about the issues "in due time", said Aaron Portnoy, co-founder and vice president of Exodus, but it isn't giving any information on a disclosure timeline. This means users of Tails are in danger of being de-anonymised. Even version 1.1, which hit public release today (22 July 2014), is affected. Snowden famously used Tails to manage the NSA files. The OS can be held on a USB stick and leaves no trace once removed from the drive. It uses the Tor network to avoid identification of the user, but such protections may be undone by the zero-day exploits Exodus holds.

Share on Google+

Read more of this story at Slashdot.

22 Jul 11:30

There's Such a Thing as "Too Honest"

22 Jul 09:24

A Fast Deposition-Crystallization Procedure for Highly Efficient Lead Iodide Perovskite Thin-Film Solar Cells

by Manda Xiao, Fuzhi Huang, Wenchao Huang, Yasmina Dkhissi, Ye Zhu, Joanne Etheridge, Angus Gray-Weale, Udo Bach, Yi-Bing Cheng, Leone Spiccia


Thin-film photovoltaics based on alkylammonium lead iodide perovskite light absorbers have recently emerged as a promising low-cost solar energy harvesting technology. To date, the perovskite layer in these efficient solar cells has generally been fabricated by either vapor deposition or a two-step sequential deposition process. We report that flat, uniform thin films of this material can be deposited by a one-step, solvent-induced, fast crystallization method involving spin-coating of a DMF solution of CH3NH3PbI3 followed immediately by exposure to chlorobenzene to induce crystallization. Analysis of the devices and films revealed that the perovskite films consist of large crystalline grains with sizes up to microns. Planar heterojunction solar cells constructed with these solution-processed thin films yielded an average power conversion efficiency of 13.9±0.7 % and a steady state efficiency of 13 % under standard AM 1.5 conditions.

Thumbnail image of graphical abstract

Fast and thin: Flat, uniform thin films of CH3NH3PbI3 perovskites have been produced by a fast, one-step procedure involving spin-coating of a DMF solution of CH3NH3PbI3 and immediate exposure to chlorobenzene to induce crystallization. Planar heterojunction solar cells made with these films gave a maximum power conversion efficiency of 16.2 %.

22 Jul 09:23

Unprecedented Role of Hydronaphthoquinone Tautomers in Biosynthesis

by Syed Masood Husain, Michael A. Schätzle, Steffen Lüdeke, Michael Müller


Quinones and hydroquinones are among the most common cellular cofactors, redox mediators, and natural products. Here, we report on the reduction of 2-hydroxynaphthoquinones to the stable 1,4-diketo tautomeric form of hydronaphthoquinones and their further reduction by fungal tetrahydroxynaphthalene reductase. The very high diastereomeric and enantiomeric excess, together with the high yield of cis-3,4-dihydroxy-1-tetralone, exclude an intermediary hydronaphthoquinone. Labeling experiments with NADPH and NADPD corroborated the formation of an unexpected 1,4-diketo tautomeric form of 2-hydroxyhydronaphthoquinone as a stable intermediate. Similar 1,4-diketo tautomers of hydronaphthoquinones were established as products of the NADPH-dependent enzymatic reduction of other 1,4-naphthoquinones, and as substrates for different members of the superfamily of short-chain dehydrogenases. We propose an essential role of hydroquinone diketo tautomers in biosynthesis and detoxification processes.

Thumbnail image of graphical abstract

Breaking the cycle: In studies on the reduction of 2-hydroxynaphthoquinones to the stable 1,4-diketo tautomeric form of hydronaphthoquinones and their further reduction by fungal tetrahydroxynaphthalene reductase, diketo tautomers emerge as true intermediates in biosynthesis. Their formation breaks the (redox) cycle, thus protecting the cell from stress-related redox events.

22 Jul 09:23

Preparation of MoS2–MoO3 Hybrid Nanomaterials for Light-Emitting Diodes

by Zongyou Yin, Xiao Zhang, Yongqing Cai, Junze Chen, Jen It Wong, Yee-Yan Tay, Jianwei Chai, Jumiati Wu, Zhiyuan Zeng, Bing Zheng, Hui Ying Yang, Hua Zhang


A facile strategy to prepare MoS2–MoO3 hybrid nanomaterials is developed, based on the heat-assisted partial oxidation of lithium-exfoliated MoS2 nanosheets in air followed by thermal-annealing-driven crystallization. The obtained MoS2–MoO3 hybrid nanomaterial exhibits p-type conductivity. As a proof-of-concept application, an n-type SiC/p-type MoS2–MoO3 heterojunction is used as the active layer for light-emitting diodes. The origins of the electroluminescence from the device are theoretically investigated. This facile synthesis and application of hybrid nanomaterials opens up avenues to develop new advanced materials for various functional applications, such as in electrics, optoelectronics, clean energy, and information storage.

Thumbnail image of graphical abstract

LED’s glow: MoS2–MoO3 hybrid nanomaterials are prepared by the heat-assisted partial oxidation of MoS2 nanosheets in air (1) followed by a thermal-annealing-driven crystallization (2). The obtained hybrid nanomaterial exhibits p-type conductivity and is employed in a heterojunction of n-type SiC/p-type MoS2–MoO3 for light-emitting diodes (3), from which multi-wavelength electroluminescent emission is detected.

22 Jul 06:12

I also made a spreadsheet about my wife's excuses not to have sex.

22 Jul 04:05

MIT's Ted Postol Presents More Evidence On Iron Dome Failures

by Unknown Lamer
Lasrick (2629253) writes In a controversial article last week, MIT physicist Ted Postol again questioned whether Israel's vaunted Iron Dome rocket defense system actually works. This week, he comes back with evidence in the form of diagrams, photos of Iron Dome intercepts and contrails, and evidence on the ground to show that Iron Dome in fact is effective only about 5% of the time. Postol believes the real reason there are so few Israeli casualties is that Hamas rockets have very small warheads (only 10 to 20 pounds), and also Israel's outstanding civil defense system, which includes a vast system of shelters and an incredibly sophisticated rocket attack warning system (delivered through smart phones, among other ways).

Share on Google+

Read more of this story at Slashdot.

21 Jul 23:40

Shipwrecked LEGO from 1997 Still Washing up in Cornwall UK [News]

by Chris

In 1997, a container ship off the coast of Cornwall, UK, was hit by a freak wave and 62 shipping containers washed overboard, the BBC reports. One of these containers held 4.8 million LEGO pieces. Evidently the container ruptured, because even 17 years later beach-goers still routinely find dozens of LEGO pieces strewn about the beach. Many are battered beyond use, but some are still found in quite good condition.

LEGO treasure hunters will take keen interest that, according to the BBC report, the following items were lost:

Toy kits – Divers, Aquazone, Aquanauts, Police, FrightKnights, WildWest, RoboForce TimeCruisers, Outback, Pirates
Spear guns (red and yellow) – 13,000 items
Black octopus – 4,200
Yellow life preserver – 26,600
Diver flippers (in pairs: black, blue, red) – 418,000
Dragons (black and green) – 33,941
Brown ship rigging net – 26,400
Daisy flowers (in fours – white, red, yellow) – 353,264
Scuba and breathing apparatus (grey) – 97,500
Total of 4,756,940 Lego pieces lost overboard in a single container
Estimated 3,178,807 may be light enough to have floated

One can’t help but note the irony that so many of the lost pieces are nautical themed. Any minifig Robinson Crusoes in the Cornwall vicinity will be well equipped after searching the local beaches.

21 Jul 22:30

That Pretty Much Sums it Up

That Pretty Much Sums it Up

Submitted by: (via Wolftron3000)

21 Jul 19:24

I didn't see anything wrong with my manicure until my boyfriend told me to put my ring finger down...

21 Jul 18:11

Dendritic, Transferable, Strictly Monolayer MoS2 Flakes Synthesized on SrTiO3 Single Crystals for Efficient Electrocatalytic Applications

by Yu Zhang, Qingqing Ji, Gao-Feng Han, Jing Ju, Jianping Shi, Donglin Ma, Jingyu Sun, Yanshuo Zhang, Minjie Li, Xing-You Lang, Yanfeng Zhang and Zhongfan Liu

TOC Graphic

ACS Nano
DOI: 10.1021/nn503412w
21 Jul 18:00


21 Jul 18:00

I'm Ready

I'm Ready

Submitted by: (via blogherseydir)

Tagged: cute , dogs , swings
21 Jul 16:20

How to perfectly load a dishwasher

by Matthew Inman
21 Jul 16:20

lawebloca: Bulldog Driving A Car ( video )


Bulldog Driving A Car ( video )

21 Jul 15:24

پسر سالوس


امروز فکر کنم جمعه است. پدرم توی بالکن سیر پوست می‌کند و مادرم روی مبل افتاده و کتاب یونگی را که من از تو دزدیده بودم ازم دزدیده و دارد می‌خواند. دیشب که رفته بودیم چالوس فروشگاه رفاه، من می‌خواستم وایتکس و دستکش ظرفشویی سایزبزرگ و از این تمیز‌کننده‌هایی که فیس‌فیس می‌کنند بخرم. برگشتنه از رفاه مادرم داشت می‌گفت که روضه و سینه‌زنی و این بساط خودمان هم نوعی مناسک جمعی است، روح جمعی و ناخودآگاه جمعی آدمها درش دخیل است. من هم بهش گفتم که خودم هم آن کتاب را خوانده‌ام و چند هفته قبل عین همین حرف را زده‌ام. اما نشنید و باز ادامه داد، مثل همیشه، حالا تا کل کتاب را برای‌مان توضیح ندهد ول کن نیست. البته توضیحاتش هم که خب از فیلتر ذهن خودش گذشته و لزوماً چیز جالبی نیست. بعدش هم اینکه امیدوارم وقتی من کتاب را تمام کنم و وقتی مادرم هم تمامش کرد چیزی از شیرازه کتاب باقی مانده باشد و من رویم بشود که به تو پسش بدهم. اگرنه که این یکی هم می‌رود به فهرست بدهی‌هایم.

ما چهار‌شنبه بعد از ظهر راه افتادیم. من برای راهم یک ساندویچ تخم‌مرغ آوردم. نانش کمی بیات بود. یادت می‌آید چند شب پیش‌ها که برایت ساندویچ مرغ آوردم؟ این ته‌مانده همان نان بود و خب بعد از این چند روز تخرمه شده بود. ساندویچم را که درست کردم مادرم می‌خواست بگذاردش توی یخچال تا خراب نشود. گفتم نگذار، همینطوری نانش سفت و بیات است و توی یخچال هم برود دیگر افتضاح می‌شود. اینها هر دوتای‌شان عاشق یخچال هستند. نمی‌دانم کدام‌شان اما یکی‌شان حتی چیپس را هم می گذارد توی یخچال. البته یک توضیح و استدلالی هم دارند ولی وقتی نصفه‌های شب است و من در به در دنبال چیپس یا هر چیز شور دیگری هستم تا «خارشم» را برطرف کنم و بعد می‌بینم پاکت عزیز چیپسم را چپانده‌اند ته یخچال این‌قدر غمگین می‌شوم که اصلن توضیح و استدلال‌هایشان برایم اهمیتی ندارد، هرچه می‌خواهد باشد اهمیتی ندارد، اصلن نمی‌توانم بشنومش، ته تهش این است که گند زده‌اند توی یک بسته چیپس که این‌همه الآن بهش «نیاز» دارم. خلاصه ساندویچم را از یخچال نجات دادم.

ما از مسیر دربندسر آمدیم. نمی‌دانم این مسیر را بلدی یا نه. ولی می‌روی به سمت میگون و بعد دربندسر و بعد سرازیر می‌شوی به سمت دیزین و در نهایت از وسط جاده چالوس در می‌آیی، کمی قبل از تونل کندوان. من ساندویچم را در مرتفع‌ترین نقطه جاده‌ی اول، یعنی سر گردنه‌ی دربندسر خوردم. ماشین را زدیم بغل و پدرم رفت بیرون کمی کش و قوس آمد و سیگار کشید و من هم ساندویچم را بلعیدم. آیس‌تی هم درست کرده بودم. یک لیوان فلاسک‌طور استارباکس هم داشتم که خیلی برای این کار جواب می‌داد. به قولی عین «خارجی‌ها» شده بودم. سر گردنه دو تا سگ هم بودند. گنده، یکی‌شان گنده تر از دیگری. اونی که گنده‌تر بود چشم‌هایش هم کمی قرمز بود و من فکر کردم لابد مریض است، یعنی احتمالن جایی این را خوانده‌ام که سگی که چشمش قرمز است هار است. بعد یاد آن سگی افتادم که برگشتنه از جنوب ترکیه به تو پارس کرد و تو ترسیده بودی. اون سگه هم چشم‌های مریضی داشت، همانی که شبیه سگ تن‌تن بود.

سر گردنه یک عالمه ماشین پارک کرده بودیم. مثلن شاید ۲۰ تا و همه داشتند خوراکی می‌لُمباندند. انگار نه انگار که ماه رمضان است. چندتا پسرک دهاتی هم با تعدادی پیت حلبی دکان‌مانندی درست کرده بودند و آش و چایی می‌فروختند. نزدیک یکی‌شان که شدم گفت بفرمایید اما من فقط می‌خواستم بروم تا لب دره و «عمق» دره را ببینم. به پسرک لبخند زدم و برگشتم. این یک چیز خارج را دوست دارم: لبخند. خیلی وقتها انگار تنها عکس‌العملی است که می‌توان داشت؛ مثلاً همین‌جا، خب من چی می‌گفتم به پسرک سیاه سوله؟ می‌گفتم میل ندارم چایی کثافتت را بخورم؟ می‌گفتم اصلاً چرا مرا توی موقعیت «جواب دادن» قرار می‌دهی؟ خب آدم در عوض همه‌ی اینها لبخند می‌زند. کمی آن‌طرف‌تر از سگ‌ها، مرد میان‌سالِ شکم‌گنده‌ای بود که داشت روی صندوق عقب ماشینش هندوانه می‌خورد. فکر کنم پدر خانواده بود. یک هندوانه بزرگ را نصف کرده بود و دستش را تا آرنج کرده بود توی نیم‌کره‌ای که از هندوانه درست کرده بود. دگمه‌های پیراهنش هم باز بود و عرق‌گیر سفیدش که روی شکم گنده‌اش کش آمده بود معلوم بود. فکر کردم توی جاده‌ها همیشه یکی از این مردهای خیکی را می‌بینی و همه‌شان هم همین ریختی هستند، همه‌شان هم دارند خیلی با اشتیاق چیزی زهرمارشان می‌کنند. همین فکرها را که می‌کردم مرد هندوانه را برداشت و برد هوا و سرازیرش کرد به سمت دهانش. احتمالاً می‌خواست آخرین قطره‌های آبش هم حرام نشود. بعد شروع کرد تکان دادن هندوانه و وقتی که دید آبی نمانده نیم‌کره را گذاشت روی سرش و از دره‌ی دربندسر پرید پایین (خالی‌بندی بی‌مورد).

من ساندویچم را ظرف ۳۵ ثانیه خوردم. نمی دانم چرا این‌قدر زود تمام شد. دوربینم را برداشتم و از ماشین پیاده شدم. می‌خواستم از سگ‌ها عکس بیندازم. اما انگار غیب شده بودند. جایی نبود که رفته باشند، یعنی فضای باز بود و مخفی‌گاهی نداشت. برگشتم سمت ماشین از پدرم سراغ سگ‌ها را گرفتم. نمی‌دانست. به جای سگ‌ها الکی یک عکس از رشته‌کوه مقابلم انداختم ولی همین‌طور ندید می دانم که چیز ارزشمندی نشده. عکس از کوه و کمر خیلی باید حرفه‌ای باشد تا به دل بنشیند. نمی‌دانم چرا این‌طوری است. آدم همین‌طوری به آن منظره نگاه می‌کند خیلی دلنشین است اما وقتی سعی می‌کنی ثبتش کنی هیچ «نکته‌ی خاصی» درش نمی‌بینی.

گردنه‌ی دربندسر که ایستاده بودیم ماشین‌های شاسی‌بلند گنده که از تهران آمده بودند ویژویژ از کنارمان رد می شدند. پدرم می‌گفت بدو راه بیفت برویم که الآن می‌خوریم به شلوغی جاده چالوس. من هم فکر کردم کار از کار گذشته. یعنی با خودم می‌گفتم وقتی این‌همه آدم از این جاده‌ی خلوت دارند می‌روند شمال، دیگر ببین از خود جاده اصلی چالوس چقدر آمده‌اند. خلاصه اینکه خودم را آماده کرده بودم که وقتی دیزین را رد کردیم و رسیدیم به جاده چالوس همانجا راه‌بندان باشد. فکر کردم در بهترین حالت ۹-۱۰ شب می‌رسیم چالوس. البته مشکلی هم نداشتم، غیر از اینکه ممکن بود مادرم همان عقب ماشین از شدت روزه‌داری جان بدهد. غیر از این، تنها مشکلش خستگی بود. اینها را به پدرم هم گفتم، بهش گفتم کار از کار گذشته و بیخود جوش نزن. از گردنه سرازیر شدیم توی دره. سراشیبی‌اش خیلی تند است، با شیب بیش از ۱۲٪. گویا این راه را دکتر بهبهانی زمان احمدی‌نژاد طراحی کرده. دکتر بهبهانی استاد عمران دانشگاه علم و صنعت بود. یک کتاب راه‌سازی هم نوشته بود جلدش آبی بود و کتاب مرجع درس راه‌سازی ما هم بود. گویا استاد دکترای احمدی‌نژاد هم بوده. وقتی هم ا.ن رییس‌جمهور شد بهبهانی شد وزیر راه. یادت می‌آید اتوبان چمران دور برگردان نداشت؟ دوران همین بهبهانی بود که آن بشکه‌ها را کاشتند و اتوبان دوربرگردان‌دار شد . خلاصه با این پیش‌زمینه و توی شیب ۱۲ درصدی گردنه بابام شروع کرده بود فحاشی به بهبهانی و احمدی‌نژاد و اینکه گند زده‌اند توی مملکت. می‌گفت ترمز نگیر چون لنت‌ها داغ می‌کنند. بهش می‌گویم پدرِ من، اگر ترمز نگیرم که یک‌راست می‌رویم ته دره، می‌گوید تا جایی که لازم نیست نگیر، می‌گویم از اول تا آخرش یک بند لازم است. بعد می‌پرسد شما توی درس‌هایتان مگه شیب حداکثری ندارید؟ می‌گویم چرا، ولی یادم نیست چقدر است، همین حدودهای ۱۰٪ است. حالا خسته‌ات نکنم، دره را هم رد کردیم، پایین‌هایش واقعن بوی لنت‌ها در آمده بود، بعدش هم دیزین را رد کردیم و اینجاها بود که یک رودخانه‌ی لشی هم لای دره جاری بود. من دلم می‌خواست دوباره بزنیم بغل، پاچه‌هایم بزنم بالا و بروم پاهایم را بکنم توی رودخانه. اما نمی‌شد که، همه توی اضطراب راه‌بندان احتمالی جاده چالوس بودند. فقط یک جا برای دستشویی وایستادیم. بعد هم که رسیدیم به جاده چالوس و باورت نمی‌شود، اما جاده خلوت بود، خلوتِ خلوت. هی رفتم جلوتر و گفتم پیچ بعدی ترافیک شروع می‌شود، شروع نشد، تا آخرش رفتیم و ترافیک شروع نشد. هیچی. توی کندوان هم مردم طبق سنت قدیمی بوق و جیغ و فریاد می‌زدند، لابد همین هم برای جشن گرفتن خلوتی جاده بود و درست نگاه کنی روح جمعی را هم درش می‌بینی.

اینجا هم که مثل همیشه است، با این تفاوت که مادرم روزه است. روزها مثل یک تکه گوشتِ تقریباً بی‌جان بین مبل و تخت می‌خزد. گاهی کتاب می‌خواند و بعد از ده دقیقه کتاب را آرام می‌گذارد کناری و چُرت می‌زند. البته مایی هم که روزه نیستیم تقریباً وضع‌مان همین است. پدرم هم گاهی الکی خریدی می‌تراشد و می‌زند بیرون پی‌اش. آخرین موردش ساعتها توی بازار چالوس (یا به قول ویکیپیدیا شالوس یا سالوس) دنبال یک دسته شوید. گاهی هم خانه است و با تلویزیون وَر می‌رود. بالاخره زندگی باید بگذرد، هر کی به نوعی. انگار توی این فضاهای این مدلی آدم بی‌واسطه «زندگی» و گذرش را می بیند. توی شهر درک ما از جریان زندگی معوج شده. شاید لازم است که درک‌مان معوج بشود وگرنه زیادی به‌مان فشار می‌آمد. یعنی اگر همه‌اش حواس‌مان به این «جریان زندگی» و گذرش بود، خب احتمالاً بعد از مدتی عصبی‌مان می‌کرد. شاید هم نه، شاید توضیحش این است که اینجا ریتم زندگی با شهر فرق دارد و همین تفاوت است که آدم را حواس‌جمع می‌کند؛ وگرنه اگر مدتی هم اینجا باشی و به ریتم این مدلی عادت کنی خب دیگر اینقدر پرزور توجهت را جلب نمی کند که «هی، من زندگی هستم، در جریان هستم، دارم می گذرم و تو داری پیر می‌شوی…» و خب آدم عین بقیه آدمیزادها زندگیش را می‌کند.

از دیروز دریا را هم شروع کردم. راستش چیز زیادی از ساحل نمانده. می‌دانی موج‌شکن چیست؟ این تخته‌سنگ‌های عظیمِ چند تُنی که شیب‌دار روی هم می‌چینند لب ساحل و موجها روی آنها می‌شکنند؛ به آنها می‌گویند موج‌شکن. اگر ساحل طبیعی باشد احتمالاً مجتمع ما و خیلی زمین‌های دیگر حین مَد و یا طوفان زیر آب می‌روند. خلاصه الآن توی مازندران جلوی زمین‌های کنار دریا موج شکن ساخته‌اند. من خودم لای تخته‌سنگ‌های موج‌شکن مجتمع خودمان مار دیده‌ام. می‌گویند مارهای شمال سمی نیستند. ولی خب اول و آخرش مار است و آدم مورمورش می‌شود. طبعن از روی موج‌شکن که نمی‌شود بروی دریا. تا چند سال پیش ما از ساحل زمین بغلی‌مان می‌رفتیم دریا. از امسال خود زمین بغلی هم شروع به ساخت و ساز و کرده و طبعاً یک موج شکن هم ساخته و دیگر خبری از ساحلش نیست. (هیچ کسی از پول بدش نمی‌آید.) خلاصه این‌طوری شده که یک تکه ۱۵ متری بین دو تا موج‌شکن ما و زمین بغلی مانده که از آن می‌شود رفت دریا. احتمالاً اسمش «ساحل» است ولی به نظر من بیشتر یک گودال است. آدم توی آن نوار ۱۵ متری که باید قبول کنیم نامش «ساحل» است، لای تخته‌سنگ‌های موج‌شکن این‌وری و آن‌وری رغبت نمی‌کند روی شن‌ها ولو شود. حالا همچین شنی هم نیست. تازه اگر دریا هم کمی مواج باشد اصلن عبور از بین این دو تا موج‌شکن غیرممکن است. کف دریا هم که همه‌اش سنگ و بلوک سیمانی.

دیروز و امروز دریا آرام بود. اولش قرار بود برویم چالوس، برویم پلاژهای عمومی. پدرم بعد از نهار خوابید، خیلی مفصل، جوری که من فکر کردم نفس نمی‌کشد. راستش حتی ترسیده بودم. (این البته ترس همیشگی من است؛ همیشه به این فکر می‌کنم که پدرم بمیرد اولین عکس‌العمل من چیست. چه می‌دانم، بهر حال پدر شدن در سن بالا این مسائل را برای بچه‌های آدم دارد و پدر من هم کلاً انگار به این مسائل فکر نکرده.) اما آخرین بار که بهش سر زدم دیدم یک نیم‌غلت زده. خیالم جمع شد که زنده است و همین‌طور مطمئن شدم که اینطور که این خوابیده به این زودی‌ها دریا بیا نیست. مادرم هم همین را گفت. گفت پیرمرد بیدار هم شود تازه باید سه‌تا لیوان چایی بخورد، باید صبر کند دانه دانه‌ی آن سه لیوان چایی خنک شوند، بعد می‌خواهد برود بالکن و به دریا خیره شود و چند تا سیگار دود کند… مادرم اینها را که می‌گفت ساعت از ۵ گذشته بود. دیدم دیر شده، حوله و مایو را جمع کردم، رفتم از لای همان موج شکن‌ها زدم به آب. آن‌قدری که فکر می‌کردم سخت نبود. نکته‌اش این بود که بالاخره دریا رفتنم هم شروع شد. انگار دریا هر چقدر هم دست‌نیافتنی باشد باز هم آدم یک راهی پیدا می‌کند و خودش را بهش می‌رساند، وقتی هم که بهش رسیدی که دیگر کی به موج‌شکن و مارهای لای تخته سنگ‌هایش فکر می کند؟ همه جا آب است، همه جا آبی‌ست، بقیه چیزها وجود ندارند.

یک ساعتی توی آب غلت زدم. فقط بدیش این است که از ترس سنگ‌ها و بلوک‌های سیمانی آدم رغبت نمی کند برود کف دریا. تو که می دانی من آدم کف آب هستم. آنجا خیلی بیشتر خوش می گذرد. همه‌ی صداها مستهلک شده به گوش آدم می‌رسند. اینجا که یک صدای وز وز یا شاید هم جیر جیر دائمی می‌آید. نمی‌دانم جیرجیرک است یا چی. بهرحال جانورانی هستند که لای علف‌ها زندگی می‌کنند. حتی توی دریا هم صدایشان می‌آید. می‌روی زیر آب صدایشان جور دیگری می‌آید. آب هم ولرم، بدون موج، استخری. خیلی هم شور نیست و می‌توانستم چشمهایم را زیر آب باز کنم، به دست‌هایم نگاه می‌کردم، ده انگشتم را می‌دیدم، آن زیر همه چیز سبز دیده می‌شود و محو. تصاویر محو، صداها محو. تنها بدیش این است که بالاخره آدم نفسش تمام می‌شود و باید برگردد بالا. بعد که آدم بر می‌گردد بالا همه چیز زیادی تیز است، زیادی شفاف است. انگار فیلتر سبزِ زیر آب باید همیشگی باشد. همان‌طوری که انگشت‌هایم را می‌دیدم کافی بود، همانطوری که صداها را می‌شنیدم کافی بود، این همه جزییات اضافی است، آدم دنیا را از ورای فیلتر صوتی-تصویری آب دریا تجربه کند کاملاً کافیست، بقیه اطلاعات همگی اضافی هستند.

امروز هم قبل از نهار دوباره رفتم دریا. امروز آسمان کمی گرفته. هوا درحد خفگی شرجی است. انگار هوا که اینطوری است جیرجیرک‌ها هم بلندتر می‌خوانند. الآن توی خانه نشسته‌ام و انگار یک دسته ده هزارتایی‌شان پشت دیوار دارد جیرجیر می‌کند. خیلی دریا نماندم. توی دریا یاد سفر ترکیه افتادم؛ با هم می‌رفتیم  دریا، بعد بعضی مواقعش می‌آمدی بغل من، دستم را می‌گذاشتم زیر کمرت و روی سطح آب می‌کشیدمت و می‌گفتم کشتی باری هستی، با بار موز، آووکادو، پنبه. وقتی یاد آن سفر افتادم خیلی دلم برایت تنگ شد واز آب زدم بیرون. بابام منتظر بود که برگردم نهار بخوریم؛ میرزا قاسمی. آمدم خانه داشت ماست و خیار ته بشقابش را نان می‌کشید. فکر کردم گشنه‌اش شده و نهارش را خورده. راستش اصلاً دریا را رفتم که اشتهایم تیز بشود و با بابام نهار بخورم چون صبحانه دیر خورده بود. بابام هم گفت نهار نخورده. سریع دوش گرفتم و نشستم سر میز. موهایم را هم شامپو نزدم، دیروز زده بودم و فکر کردم امروز هم بزنم موهایم از بین می‌روند. البته خودم هم نگران کثافت بودن آب دریا هستم ولی خب به جایش مفصل موهایم را چنگ زدم و آب کشیدم. تازه، اگر همت کنم عصر دم غروب هم دوباره می‌روم دریا و شامپو را گذاشته‌ام برای آن سری. الآن فکر کنم کمی کتاب بخوانم و بعد چرت بزنم. روزهاست که ندیده‌امت.

امشب شب آخر است. فردا بعد از نهار راه می‌افتیم. دیشب کلی توی اینترنت دنبال «جاذبه‌های توریستی» این دور و بر بودم. گویا تنکابن مخزن این ماجراست. معروف‌ترین جایش هم همان جاده دوهزار و سه‌هزار. خلاصه امروز به ایران‌گردی گذشت. الآن خیلی خسته‌ام. رفتیم غار دانیال و بعد هم جاده دو هزار و مسجد امیر اسعد. راستش یک کم از این‌همه «پدر و مادر» خسته شدم. نمی‌دانم، انگار آدم انتظار دارد آنها بفهمند که داری برای‌شان انرژی می‌گذاری و متعاقبش کمی کمتر «روی مخ» باشند. واقعاً هم می‌فهمند که داری انرژی می‌گذاری و لذت هم می‌برند و چندین و چند بار هم تشکرش را می‌کنند اما خب کماکان رفتارشان همانقدر روی مخ است؛ چون لابد اصلاً برای‌شان هضم نشده که رفتارشان زیرپوستی آدم را می‌فرساید. البته من که مثلاً قرار است چیزی روی مخم نرود. واقعاً هم نمی‌رود، قبول کرده‌ام که اینها «این مدلی» هستند اما خب وقتی با هم بودن‌مان طولانی می‌شود گاهی یادم می‌رود، شاید هم خسته می‌شوم. مثلاً امشب خسته شدم از اینکه این‌همه ریز ریز مادرم از خودش تعریف می‌کند و بقیه‌ی دنیا را یک مُشت آدم داغون می‌بیند. خیر سرش می‌خواست تشکر کند که بردم‌شان گردش و می گفت با تور فلان قدر پولش می‌شد و تازه هی همه می‌خواستند «بزنند و برقصند». بهش گفتم آن داستان مال سالها پیش است. حرصم گرفته بود از دستش و البته تو احتمالاً دلیل حرصم را نمی‌فهمی چون مدام اشارات ریز و درشتش به فوق‌العادگی خودش و بی‌فرهنگ بودن بقیه دنیا را نشنیده‌ای. من هم بهش گفتم وقتش است قبول کند که بعضی آدم‌های دیگر هم یک چیزهایی می‌فهمند، طبیعت و زیبایی را می‌فهمند، اتفاقاً همانها لای جنگل‌های گم و گور مازندران روی درخت‌ها با اسپری آبی فلش کشید‌ه‌اند «به سمت غار» و ما هم داریم از قِبل همان‌ها این کارها را می‌کنیم. همانها صفحه ویکی‌پدیای غار را هم زده‌اند و ما محصول کار آنها را خوانده‌ایم و حالا فکر می‌کنیم که شاخ غول را شکسته‌ایم، ما خفن و بافرهنگیم و بقیه با تور می‌روند و توی مینی‌بوس قر می‌دهند و پوست پفک و هندوانه می‌ریزند توی طبیعت و الخ و الخ. فکر کنم هر سری مشابه همین بحث را داریم. واقعیتش این است که من هم قبل از رفتنم از ایران خیلی این مدلی بودم؛ فکر می‌کردم هیچ کسی مرا درک نمی کند و هیچ اشتراکی با این «مردم» ندارم. به زبان نمی‌آوردم که من بالاترم ولی اگر کسی فشارم می‌داد به آن هم اعتراف می‌کردم. خیلی گذشت تا متوجه شدم که هیچ چیز به خصوصی نیستم. بعد که فهمیدم دیگر این‌قدر هم به همه به چشم یک مُشت اوباش بی‌فرهنگ نگاه نکردم.

راستش می‌خواستم این بشود چیزی مثل سفرنامه، یعنی بیایم و بروم و هر از گاهی یک پاراگرافی بهش اضافه کنم. نشد که، وقتش نشد و البته چیزی را هم از دست ندادی. تازه، شرح سفر که دیگر معنی ندارد، چیز جالبی برای گفتن نمانده و این هم لابد تمرینی است که آدم تا کجا می‌تواند از یک زندگی ذاتاً بی‌هیجان و خالی «مطلب» در بیاورد و بنویسد. البته احتمالاً همچین تمرین جالبی هم نیست، مخصوصاً برای خواننده.

21 Jul 15:08

Photo-induced Proton-Coupled Electron Transfer Reactions of Acridine Orange: Comprehensive Spectral and Kinetics Analysis

by Thomas T. Eisenhart and Jillian L. Dempsey

TOC Graphic

Journal of the American Chemical Society
DOI: 10.1021/ja505755k